M. Verbeek

Troostlelie 3

De slaapberen

©Uitgeverij Parelzaad - 2013

Troostlelie 3 - De slaapberen

Copyright © 2013 Uitgeverij Parelzaad

Auteur: M. Verbeek

Druk: www.pumbo.nl

Omslagontwerp: M. Verbeek

Vormgeving binnenwerk: M. Verbeek

Fantasy/Young Adults

ISBN 978-90-820967-5-0

NUR 334

www.troostlelie.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

DE TROOSTLELIE-SERIE:

1 - De geheimzinnige jas

2 - De Kloof van Gruw

3 - De slaapberen

4 - Opgejaagd

5 - Jellostar en de vuurtoren (2014)

Het korte  verhaal, Kerst in het Groene Huis, speelt zich af vóór deel 1 van de serie.

Dit verhaal is gratis te downloaden (e-Pub, of PDF) op www.troostlelie.nl

Vooraf

'De slaapberen' is het derde deel van de Troostlelie-serie. Hieronder een verkorte inhoud van de twee boeken die hieraan voorafgingen.

Larix koopt tweedehands kleren en vindt geheimzinnige voorwerpen in verborgen zakken. Ze komt erachter dat de jas en de rok van Faye geweest zijn en leest in Fayes opschrijfboekje dat zij tot haar dood toe bezig geweest is met een raadselachtige speurtocht naar zeven verlorenen.

Met behulp van twee stenen die ook in Fayes jas zaten, komt Larix in een andere wereld: Elmontestratia.

Weer terug in Vlaardingen krijgt Larix een kind te logeren. Gijs. Ze neemt hem mee naar Elmontestratia, maar als ze daar op weg gaan naar de Elmontestratiaanse speeltuin waar ze Gijs over verteld heeft, wordt Gijs onderweg meegenomen door een reusachtige raaf die hem in de Kloof van Gruw achterlaat.

Gijs draagt de tekens van de raaf en volgens de Elmontestratiaanse wetten moet dat betekenen dat Gijs een misdadiger is. Larix gelooft daar niets van en is woedend. Ze doet alles om Gijs te redden. Aan de hand van Fayes aantekeningen begint ze een speurtocht naar hem, maar een toegang tot de Kloof van Gruw is moeilijk te vinden.

Wat Larix niet weet, is dat Gijs in Vlaardingen buiten zijn schuld betrokken is geweest bij de beroving van een vrouw. Hij voelt zich hier erg schuldig over.

De kleine Gijs probeert zich te handhaven in de Kloof van Gruw. Dat valt niet mee. Gelukkig heeft hij veel steun aan Kamilla, een hemelsblauw Elmontestratiaans wezentje, dat niet alleen vertrouwd is met Elmontestratia, maar ook, via de melona van Larix, af en toe een bericht naar haar weet door te seinen. Deze berichten zijn erg belangrijk voor Larix; zij probeert er aanwijzingen in te vinden over de plaats waar Gijs nu is.

In de Kloof van Gruw ontdekt Gijs dat hij de nachtmerrie is van de beroofde vrouw in Vlaardingen, en dat dat de reden is dat hij naar de Kloof van Gruw gebracht is. Samen met de tsjalalja's vertelt Gijs de vrouw dat hij niet wist dat zij beroofd zou worden. Langzaam beginnen Gijs' raafvlekken te verdwijnen. Hij is niet schuldig meer.

De weg van Larix voert via Wiadan naar het nevelveld en het kaardenbollenbos. Daartussenin ontmoet Larix de eerste twee verlorenen van het lijstje van Faye; Loek Stimmerling en Erwin van Mekeren.

Samen met Loek ontdekt Larix dat Faye aanwijzingen heeft geborduurd in de jas, de rok en de omslagdoeken die Larix nu draagt. Loek en Larix bestuderen die tekens en vermoeden op grond daarvan dat ze via de stad Zizalo naar Barrels kunnen komen. Barrels is de man met wie Faye, volgens haar aantekeningen, samenwerkte. Larix hoopt dat die Barrels haar verder kan helpen naar de Kloof van Gruw om Gijs te redden.

Binnenin een rots bij de kloof, ontdekken Gijs en Kamilla een grote stad. Gijs vindt daar een baantje als marktpleinveger. Gijs en Kamilla leren in Rotsburgh veel mensen en wezens kennen. De vos Lars wordt een goede vriend, hij beschermt de wolkies en de tsjalalja's, en Gijs helpt hem daarbij. Dan wordt Kamilla gevangen genomen door de maskerlingen. Gijs weet niet waar Kamilla is en voelt zich daar wanhopig onder. Maar als de demmers ook Gijs gevangen nemen, samen met de tsjalalja Momia, ontmoet hij bij toeval Kamilla weer. Met z'n drieën bedenken ze een plan om te ontsnappen. Vergezocht is het en gewaagd, maar het lukt!

Gijs, Kamilla en Momia vluchten naar de kleine geheime grot waar ze woonden voordat ze beide gevangen gezet werden, en waar Gijs later, toen hij alleen was omdat Kamilla gevangen zat, alle wolkies en tsjalalja's een schuilplaats had geboden tegen de moordzucht van de demmers.

Hoofdstuk 1

'Vertellen, vertellen!' Alle tsjalalja's drongen tegen Gijs en Kamilla aan.

Lachend liet Gijs zich op de grond vallen (bijna op een tsjalalja die verontwaardigd, piepend wegschoot).

Het was gelukt! Hij was veilig, en Kamilla ook.

Hij was zo gelukkig, hij had een gevoel alsof hij vliegen kon.

Zijn blijdschap werd nog groter, toen hij Momia ontdekte, haar oppakte en op zijn knie zette. De tsjalalja’s neurieden rondom Momia, de wolkies dansten en zweefden van geluk, en dat alles omdat zij drieën, Gijs, Kamilla en Momia, veilig teruggekomen waren. Het was feest in de grot.

Momia was al eerder teruggekomen, de anderen hadden daarom geweten dat deze dag een spannende dag zou zijn. En allemaal stonden ze hen op te wachten, toen Gijs en Kamilla werkelijk de grot binnenkwamen.

Bij het zien van de wel zestig tsjalalja’s en evenveel wolkies in de gang, de grot en op de richel, zakte Kamilla’s mond open van verbazing en keek ze Gijs met gespeelde verontwaardiging aan.

‘Vertel aan NIEMAND van deze grot, Gijs, heb ik gezegd. Geen enkele persoon, beloof je me dat? En Gijs, die zwetser, zegt dan Ja, Kamilla, dat zal ik doen, Kamilla, en kijk nou eens? Met z’n hoevelen zijn jullie hier? Een stuk of honderd?’

Iedereen schaterde, vooral toen Gijs, die een moment niet doorhad dat het een grapje was, onzeker stamelde: ‘Ja maar...’

‘Laat maar, laat maar, Gijs. Eigenlijk snap ik het best. En, Gijs, ik vind het fantastisch! Jij bent een raafjongen naar m’n hart!’

‘Hij is geen raafjongen meer’, zei een van de tsjalalja’s.

Hierop keek Kamilla Gijs onderzoekend aan en riep verbaasd uit: ‘Je hebt gelijk! Waar zijn je raafvlekken gebleven, Gijs?’

Gijs keek naar zijn armen. In de toren waren de vlekken nog vaag te zien geweest, maar nu leken ze wel helemaal verdwenen te zijn.

‘Het blijft bij mij niet zitten’, zei hij onzeker ‘Ik weet ook niet waarom.’

‘Dat weet je wel!’, zei Sjiem. ‘Dat komt, omdat die huilende vrouw geen wolkie meer is. Ze is terug naar waar ze hoort en het gaat goed met haar. Ze is weer gelukkig.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Dat zie ik aan jouw armen!’

Nu juichten alle tsjalalja’s opnieuw en vlogen de wolkies opnieuw door de grot. De blijdschap was bijna te groot voor de ruimte.

Gijs keek stralend om zich heen.

Zo voelt een voetballer zich, als hij het doelpunt heeft gescoord waardoor Nederland wereldkampioen wordt, dacht Gijs.

Zo voelt een kind dat gepest wordt op school zich, op de eerste dag van de zomervakantie: De grootste blijdschap van de wereld.

‘Vertellen!’, bleven de tsjalalja’s aandringen.

Kamilla en Momia vertelden. Gijs luisterde goed, maar zei zelf bijna niets. Hij wist dat hij het woord ‘Eenmilla’ niet uit mocht spreken, anders zou die boosaardige groene milla direct bij Gijs zijn, daarmee hun schuilplaats weten en ze dan meteen weer uitleveren aan de demmers. Hij hield zijn mond dus stijf dicht.

Kamilla en Momia vertelden eerst van de toren, de demmers, en alles wat ze daar gezien en gehoord hadden. En daarna hoe het hen gelukt was zichzelf te bevrijden door via het holletje in de muur bij de lift van de eerste etage, naar Lars toe te kruipen. De grote verbazing van Lars, toen Momia daar binnen kwam zetten, en de plannen die ze daarna meteen maakten, eerst met z’n tweeën, later met z’n drieën.

Uiteindelijk vertelde Kamilla ook wat Gijs al wist: dat Mandria de dochter van de heerser was, en dat zij geweigerd had een demmer te worden. Dat zij in plaats daarvan de leidster van de zevenstermaskerlingen geworden was, en dat zij een ondergrondse beweging was begonnen om de tsjalalja’s en de wolkies in veiligheid te brengen. De zevensterren hadden oude rioolgangen onder de stad ontdekt, waar de demmers niets van wisten. Die hadden ze helemaal opgeknapt en wat uitgebreid. Vanuit verschillende putten in de straten was er via sluisdeuren onder de grond in deze oude rioolgangen te komen. Toen Kamilla hierover met Mandria sprak, liep nog niet één gang regelrecht naar Lars of naar een richel van de kloof. Het dichtst erbij was een put die in het bosjesgebied stond, waar Gijs steeds de tsjalalja’s had opgehaald. Dat verklaarde dus meteen waarom de tsjalalja’s daar zo gemakkelijk konden komen.

Hoewel de tsjalalja’s dit natuurlijk al geweten hadden, wisten zij toch ook niet hoe ver de organisatie van de zevensterren al was, en hoe ze bezig waren een doorgang te zoeken naar de wolkenwei, zodat de wolkies en tsjalalja’s daarnaar terug zouden kunnen keren.

Kamilla had helaas maar eenmaal met Mandria gesproken, zonder dat iemand van de demmers hen had kunnen horen. Als Mandria zou weten dat Gijs hier in zijn grot zoveel wolkies en tsjalalja’s verborgen hield, zou ze natuurlijk graag met hem samenwerken. Kamilla had haar dat niet kunnen vertellen, omdat ze dat toen nog niet wist. Maar wel had Kamilla de mogelijkheid tot samenwerking gezien en Mandria overgehaald in elk geval ook een doorgang naar de richel met de drie wilgen te maken. Voor iedereen die in de rioolgangen woonde, was dat meteen gemakkelijk, omdat ze daar dan goed drinkwater konden halen. Mandria had dat een goed idee gevonden en was dadelijk begonnen met het hakken van die doorgang.

‘En dus hebben we nu een doorgang naar onze grot. Erg plezierig voor ons, vooral omdat we nu ook een weg naar Lars hebben, want die werkt samen met de zevensterren. Het is natuurlijk alleen wel een beetje jammer dat de zevensterren en Lars niet in onze grot kunnen komen, omdat onze doorgang te klein voor hen is. Maar wij kunnen naar Lars, en dat is eigenlijk net zo goed.’

‘Is die doorgang dan al klaar?’

‘Ja, dat hoorde ik ook pas toen ik bij Lars aankwam gisteren. Gijs en ik zijn er door gelopen vanmiddag. Zo komt het dat we veilig hier konden aankomen. We zullen jullie straks laten zien waar het is. Hij is uiteraard een beetje verborgen, maar niet moeilijk te vinden. Je bent vrij er gebruik van te maken, maar wees wel voorzichtig. En, Gijs, jij en Thea kunnen nu ook veilig hiervandaan op bezoek gaan bij Lars als jullie willen.’

Hierna vertelde Kamilla dan eindelijk hoe ze ontsnapt waren vanuit de toren: ‘Ik had een briefje geschreven waarop stond dat Gijs op de vlucht was voor de heerser en onmiddellijk naar een schuilplaats gebracht moest worden, en ook dat de bewoners van het huis meteen moesten vertrekken en niet meer terugkeren, met daaronder de groeten van Kamilla, namens Mandria. Gijs heeft het voor elkaar gekregen om dat briefje onder de ogen van een demmer te bezorgen, zonder dat die demmer het merkte. Het huis waar hij het bezorgde had zelf geen ingang naar de ondergrondse gangen, maar de zevenster die er woonde stond wel in contact met de rest van de groep en zou het dus meteen begrijpen. Een hele prestatie van Gijs, dat kan ik je wel vertellen! Omdat we er niet zeker van konden zijn dat het Gijs zou lukken ongemerkt te ontsnappen, wilden we geen enkel risico lopen, bergrijp je? Ik bedoel: voor het geval dat iemand hem dat huis zou zien binnengaan, mocht er in dat huis niets te vinden zijn dat de gangen zou verraden. En voor de zekerheid moesten de bewoners er dan meteen uit en waren ze dus hun huis kwijt. Want het zou kunnen dat de demmers die mensen anders mee zouden nemen voor een verhoor, en de demmers zijn niet zachtzinnig bij dat soort gelegenheden.’

‘Maar vonden ze dat goed, die zevensterren? Waren ze er dan niet kwaad om, dat ze zomaar opeens hun huis uit moesten?’

‘Zeker niet! Het waren toch zevensterren? Maskerlingen! Die denken altijd aan het belang van hun groep. Ze wilden graag meewerken, en natuurlijk kregen ze wel een andere woning.

Nou, daarna kwam het spannendste deel, hè Gijs?’

Gijs knikte.

‘De vorige dag was het Gijs dus gelukt Momia dat holletje in te laten gaan naar Lars toe, en omdat er toen helemaal geen mensen of andere wezens bij geweest waren, was er geen reden om te vrezen dat de demmers daar iets van gemerkt konden hebben, vooral ook omdat ze niet eens wisten dat Momia er was. Daarom besloten we hetzelfde nog een keer te proberen. Maar dat was natuurlijk wel stukken moeilijker. Gijs is toen naar de heerser gegaan, en ik denk haast dat dat nog het allermoeilijkste is geweest van alles wat Gijs gedaan heeft!’

‘Ja!’, beaamde Gijs. ‘Dat was echt doodeng! Maar ik deed het toch! En de heerser was eigenlijk best aardig. Ik vroeg of ik nog een keer die ramen mocht zien, en toen ging hij met me mee en toen hebben we ze allemaal bekeken. Hij ging alleen méé naar elke verdieping, dus toen ik op de eerste verdieping was, stond de heerser naast me. Nou, toen wist ik echt niet wat ik moest doen! Maar ik durfde ook niet niks te doen, want het zou natuurlijk nooit meer lukken om nóg een keer die ramen te gaan bekijken, dus als ik het nu niet deed, dan was alles mislukt. En daarom deed ik het toch, ook al durfde ik het niet. Ik liet zogenaamd per ongeluk mijn hoed op de grond vallen. Hij viel nog bijna op zijn kop ook, ik ging haast dood van de zenuwen, echt! Maar ik duwde hem gauw goed. En daar zat Kamilla toen in, snap je? En toen pakte ik de hoed, maar toen liet ik hem nóg een keer zogenaamd per ongeluk vallen, en schoof hem een beetje naar dat holletje toe, en toen wees ik naar zo’n raam en vroeg wat, en toen de heerser daarnaar keek, tilde ik de hoed op en rende Kamilla gauw dat holletje in. En toen was het gelukt!’

‘Ja, en daarna ging Gijs weer terug naar boven met de heerser. Ik vertel nu weer verder, Gijs, jij moet nog steeds teveel op het WOORD letten, ik ben bang dat je je anders vergist! Dus sorry joh, maar voor jou is het voorlopig nog even: mond houden...’

Gijs kneep zijn lippen stijf op elkaar, maar was te blij om er nu bij stil te staan dat dat vervelend was. Met glanzende ogen luisterde hij verder naar Kamilla.

‘De volgende ochtend - dat was dus deze ochtend - gingen Gijs en Frederik weer de stad in om op tsjalalja’s te jagen. Maar omdat het dinsdag is, was er vanochtend markt en was het dus erg druk op het plein.

Toen, midden in de drukte, lukte het Gijs om een momentje een eindje van Frederik af te dwalen en sprak hij een kleine jongen aan. Gijs gaf die jongen zijn hoed en daagde hem uit daarmee een heel eind weg te rennen. De jongen trapte erin en Gijs verborg zich achter een struik.’

‘Nee, achter een marktkraam.’

‘Achter een marktkraam. Nou, Frederik zag dus een kleine jongen wegrennen met die opvallende hoed op zijn hoofd, en hij vloog er achteraan, woedend op Gijs. Hij dacht dat Gijs er vandoor was, snap je? En dat was natuurlijk ook zo, alleen anders dan hij dacht. Gijs maakte toen zo snel hij kon dat hij dat huis in kwam, waar hij de vorige dag dat briefje had afgeleverd, en daar was een zevenstervrouw die hem meteen door de achterdeur weer naar buiten liet. Daar stond een skotty waar Gijs dadelijk achterop moest gaan zitten. Ze reden regelrecht naar een verborgen put, waardoor Gijs in de ondergrondse gangen kwam. Daar wachtte ik hem op, en via de Wilgenrichel konden we toen gemakkelijk en veilig hiernaartoe. En nu zijn we allemaal weer bij elkaar!’

‘Maar waarom deden jullie dat zo ingewikkeld met dat briefje wat Gijs bezorgen moest en zo?’, vroeg een van de tsjalalja’s.

‘Jullie wisten toch dat Momia bij Lars gekomen was? Dan kon Momia toch alles veilig doorvertellen?’

‘Achteraf is dat inderdaad zo, maar toen ik dat briefje schreef, wisten we nog niet zeker of de ontsnapping van Momia zou lukken. En zelfs toen Gijs wist dat het gelukt was, was het toch beter het briefje te bezorgen, omdat ik wel wist dat de zevensterren met die gangen bezig waren, maar ik wist niet of de doorgang naar Lars al klaar was. Als dat niet zo zou zijn, dan kon Lars toch nooit op tijd ongemerkt die zevensterren bereiken? En dan zou het veel te gevaarlijk voor Gijs zijn om dat huis binnen te rennen, zonder dat iemand daar dan wist dat hij komen zou. Dit was veiliger.’

‘En waarom ging jij dan niet gewoon met Gijs mee, onder die hoed?’, vroeg een andere tsjalalja.

Het was een wolkie die antwoord gaf, zijn stem echode door de grot: ‘Dat kon toch niet? Gijs moest die hoed toch aan die kleine jongen geven, zodat Frederik achter de verkeerde aan zou rennen?’

‘O ja.’

‘Nog vragen?’, vroeg Kamilla vrolijk.

Nee, niemand had vragen meer.

‘Dan heb ik nu een voorstel: Gijs heeft volgens mij vannacht nauwelijks geslapen en heeft een ontzettend spannende dag gehad. Ik denk dat Gijs een poosje op bed moet gaan liggen, even uitrusten, dan gaan wij met ons allen proberen iets lekkers klaar te maken. Een verrassingsfeest voor Gijs. Hoera!’

‘Hoera!’, herhaalden de tsjalalja’s en de wolkies.

‘En, ha, Gijs! We vergeten echt niet je wakker te maken, dan gaan we feestvieren, eten, zingen en... plannen maken. Goed?’

‘Ja’, zei Gijs. Kamilla had gelijk, hij merkte nu pas hoe moe hij was. Heel even liggen, dat wou hij best. Als ze hem dan maar wel op kwamen halen vanavond!