Geknipt voor haar

202Publishers -Uitgevers!

Breda

Van dezelfde auteur

Cupcakes en een koffer

Tango met een knal

Colofon

Geknipt voor haar

Copyright © 2015 Yara March/202Publishers

Auteur: Yara March

www.yaramarch.nl

www.202Publishers.nl

202Publishers - Uitgevers!

Omslagontwerp: Wouter de Graaf

Vormgeving binnenwerk: 202Publishers

Feelgoodroman

ISBN/EAN: 9789082139778

NUR 340, 330, 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Geknipt

voor 

haar

Yara March

In haar boeken is niet alleen de liefde gevaarlijk

Proloog

Twintig jaar geleden

Het kind in de kinderstoel zit ongewoon stil. Het oudere kind is geconcentreerd bezig het haar in model te kammen. Het puntje van de tong steekt tussen de tanden uit. Aan het neuriën is te horen dat het oudste kind er veel plezier in heeft. Vrolijke geluiden klinken door de kamer.

Het kind kijkt kritisch naar het resultaat. Nog niet mooi genoeg. Opgewekt pakt het een schaar en begint driftig te knippen. Het kind in de stoel begint onderuit te schuiven. Dan pas wordt duidelijk dat het een als twee druppels water op een kind lijkende pop is.

De plukken haar vallen op de tafel. Het kind is zo ingespannen bezig dat het niet hoort dat de deur opengaat. Pas als een ijselijke kreet door de ruimte schalt, kijkt het geschrokken op.

Wat kijkt mamma boos. Even later valt de deur van de kelderkast achter het kind dicht. Een door merg en been gaand gekrijs gaat nog heel lang door …

Twintig jaar later

Totaal gedesoriënteerd kom ik bij. Ik heb een barstende hoofdpijn. Nog steeds versuft steun ik mijn hoofd in mijn handen. Verschrikt laat ik het los. ‘Mijn haar, mijn prachtige haar.’ Ik heb niet mijn eigen haar, maar een pruik in mijn handen! Wild kijk ik om me heen. Elk moment verwacht ik iemand met een schaar op me af te zien springen. Net als bij de anderen.

Ik voel nog eens aan mijn hoofd. Mijn bange vermoedens komen uit. Mijn eigen kapsel is compleet verknipt. Ik moet maken dat ik hier wegkom. Dan hoor ik iemand lopen. Ik wil opstaan en me klaar maken voor de strijd. Mijn benen willen echter niet.

Ik probeer me aan mijn armen omhoog te trekken, maar vind nergens houvast. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik raak in paniek.

Zoekend kijk ik om me heen. Die stoel? Als ik daar maar eenmaal ben, kan ik me misschien omhoog trekken.

Beetje bij beetje schuif ik over de vloer. Mijn levenloos voelende benen achter me aan slepend. Mijn handen klauwen in de vloer.

Met mijn nagels trek ik me vooruit. Gelukkig bijt ik geen nagels. Mijn nagels houden het niet lang vol. Ze brokkelen al snel af tot op het leven. Het vel schuurt van mijn vingers af. Ik verbijt de pijn. Kruip verder, verder … tot ik eindelijk de stoel bereik.

Ik ben bijna aan het einde van mijn krachten. Toch moet ik door.

De moordenaar kan elk moment hier zijn. Met uiterste krachtsinspanning begin ik me omhoog te trekken. Ik hoor een geluid. Kucht daar iemand? Dan zie ik de punten van een paar schoenen voor me. Hoe lang staan die daar al? Ik kijk omhoog langs een paar benen. Til mijn hoofd verder op. Kijk verder omhoog.

Ik zie de heupen al. Kijk nog verder omhoog en nog reikt mijn blik niet verder dan tot de schouders. Met mijn laatste beetje wilskracht til ik mijn hoofd verder omhoog en dan … kijk ik recht in het gezicht van de moordenaar.

Ik zie hoe de hand met daarin de schaar wordt opgeheven …

Huiverend sluit ik mijn ogen.

Hoofdstuk 1 Miranda

‘Ze is dood.’

‘Eh’, erg alert reageer ik niet als ik om acht uur ’s morgens mijn telefoon oppak. Het was een latertje gisteravond. De dames van mijn vorige week geopende filiaal hadden hun eerste workshop. De uitnodiging om erbij aanwezig te zijn kon ik natuurlijk niet afslaan. Het was zo gezellig dat de deelnemers pas na elven vertrokken. Ik heb nog even geholpen met opruimen en ondertussen evalueerden we de zeer geslaagde avond. Daarna moest ik nog helemaal naar huis rijden en het was ver na enen, voordat ik in bed lag. Onderweg had ik al uitgebreid met Marc gebeld. Omdat hij de volgende ochtend vroeg een afspraak had, lag hij al uitgeteld te ronken toen ik thuis kwam. Hij had het bed al lekker voorverwarmd. Heerlijk.

Veronique die nooit paniekerig doet, roept inmiddels voor de tweede keer met schrille stem ‘Miranda hoor je me niet? Ze is dood.’

Dan pas dringt tot mij door wat ze zegt. ‘Wie is dood?’

‘Katrin, mijn eerste kapster’, komt het er bibberig uit.

Nu schrik ik echt. Katrin ken ik inderdaad. Een leuke vlotte meid, een paar jaar jonger dan ik. Ze stond op het punt om een franchisefiliaal van Veronique te starten. Hoe kan die nu dood zijn? Dat is dan ook het volgende dat ik aan Veronique vraag.

‘Gewoon met een schaar’, zegt Veronique.

Ik begrijp er niets meer van. Ik lijk wel een papegaai als ik vraag: ‘Hoezo een schaar?’

‘Nou ze ligt hier in een van de kappersstoelen, met een schaar die uit haar borst steekt. Die zit er muurvast ingeramd, ik kreeg hem er niet uit. Ze voelt koud en stijf, ze zegt niets, dus volgens mij is ze dood.’ Het schrille in haar stem is verdwenen.

Dit cynische commentaar hoort nog minder bij Veronique.

‘Je bedoelt dat ze vermoord is? Of heeft ze het zelf gedaan?’ Ik ben nog steeds niet op mijn best.

Veronique reageert opgefokt: ‘Hoe moet ik dat weten?’

‘Heb je de dokter gebeld en de politie?’ Terwijl de ernst van de situatie eindelijk tot mij door begint te dringen, struikel ik over mijn eigen woorden.

‘Nee, ik wist eigenlijk niet wat ik moest doen. Oh Miranda, ik heb die schaar aangeraakt. Hoe kon ik nou zo stom zijn? Ik heb er helemaal niet aan gedacht dat dit weleens een misdrijf kan zijn. Dadelijk denken ze nog dat ik het gedaan heb.’ Ik hoor de toenemende paniek in Veroniques stem.

Eigenlijk vind ik het ook knap stom van haar, maar de beste stuurlui staan altijd aan wal. Wie weet, misschien zou ik inderdaad hetzelfde hebben gedaan. Het heeft weinig zin Veronique nog meer in paniek te laten raken. ‘Oké, ik ga Tim bellen en het hem uitleggen. Hij weet waarschijnlijk het beste wat er gedaan moet worden. Daarna zal ik zo snel als ik kan naar je toekomen.’

Dankbaar zegt Veronique: ‘Ik wist wel dat jij zou weten wat er gedaan moet worden.’

Ik zoek in mijn contacten Tims nummer op. Ik zie dat Marc al weg is. Logisch, hij is een ochtendmens en begint graag vroeg. Hij heeft natuurlijk heel zachtjes gedaan om mij niet wakker te maken.

We wonen pas een paar maanden samen, maar nog steeds houdt hij voortdurend rekening met mij. Dat ik hem ooit een eikel gevonden heb, kan ik me niet eens meer voorstellen. Ik roep mezelf tot de orde. Het is nu duidelijk niet het juiste moment om te dagdromen over Marc. Ik druk het nummer van Tim in. Tim, nog maar kort de man van onze vriendin Jessica, werkt bij de politie. Na twee keer overgaan, neemt hij al op. Zo helder als mogelijk is, probeer ik Tim uit te leggen wat er aan de hand is. Als ik vertel dat Veronique de schaar heeft vastgepakt, hoor ik hoe hij even zijn adem inhoudt. Nog voor hij iets kan zeggen snib ik al: ‘Veronique beseft ook dat dát nou niet het slimste is wat ze had kunnen doen. Wij hebben namelijk niet elke dag met vermoorde vrouwen te maken’, voeg ik er verontwaardigd aan toe. ‘Rustig nou maar’, probeert Tim mijn verbolgen woordenstroom te stoppen. ‘Ik bel mijn collega’s en zal even langskomen. Als vriend, want natuurlijk kan ik me vanuit mijn functie niet met deze zaak bemoeien. Gelukkig ligt Jessica nog te slapen. Ik zou anders niet hebben geweten, hoe ik haar bij jullie weg had kunnen houden.’

Jessica is sinds een week met zwangerschapsverlof en slaapt slecht met die dikke buik. Tim, al net zo zorgzaam voor Jessica als Marc voor mij, probeert haar voortdurend te ontzien. Jessica doet daar vrij lacherig over. Ze is tenslotte niet van suiker. Ze laat hem gewoon zijn gang gaan. Ze vindt zijn getut iets vertederends hebben.

Zolang we nog niet weten wat er aan de hand is, lijkt het mij een goed idee haar nog even niet te alarmeren. Daarom bel ik Kim, onze andere vriendin, en Marc nog niet. Pure mazzel dat François, mijn zakenpartner, mij voorlopig nog niet op het werk verwacht. Zo kan ik ook hem er nog even buiten houden.

Snel schiet ik een spijkerbroek met een sweater aan, was mijn gezicht, poets mijn tanden en grijp mijn autosleutels. Ik doe de deur open en ben even beduusd door de witte wereld die voor me ligt. In de paar uur na mijn thuiskomst is het blijkbaar gaan sneeuwen. Alsof ik het vooruitgezien heb, heb ik de auto vannacht nog in de garage gezet en kan ik dus zonder te hoeven krabben wegrijden. Even later ben ik al op weg naar de salon van Veronique. Stapvoets. Het is spekglad. Ik moet me nu zo op de weg concentreren dat ik vergeet me zenuwachtig te maken.