Inhoudsopgave

Titelpagina

Copyright

Deel I

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes

Zeven

Acht

Negen

Tien

Elf

Twaalf

Dertien

Deel II

Nog steeds dertien

Veertien

Vijftien

Zestien

Zestien en een kwart

Zestien en een half

Zestien driekwart

Zeventien

Achttien

Veertig

Dankwoord

Nicolette Marié

HAAS

Tekst, lay-out en omslag

© Nicolette Marié, 2013

Alle rechten voorbehouden

ISBN: 978-90-821486-1-9

Een gedrukt (en eventueel gesigneerd) exemplaar
kunt u bestellen via www.accentaigu.nl

DEEL I

En dat heeft naar men denken denken kan

de ander zeer verdroten

(traditioneel Nederlands kinderliedje)

EEN

Tot nu toe ben ik een bedaarde baby geweest. Bewegingen worden pas interessant als ze zó krachtig zijn dat ze me ergens heen voeren, de vrijheid bieden die me is beloofd.

Wie aan de wieg van die belofte heeft gestaan, weet ik niet meer. De dingen ontglippen me, in hetzelfde tempo als waarin mijn motoriek zich ontwikkelt. Het is zaak fatsoenlijk te leren praten vóór het te laat is, zodat ik kan vertellen van het hier en het daar, het vroeger en het later. Tijd is mijn grootste struikelblok.

‘Ma-ma. Zeg maar ma-ma.’

‘Ppppp...’

‘Pa-pa. Zeg maar pa-pa.’

‘Pppppp... Papppppa!’

Wat was ook al weer mijn boodschap?

TWEE

Ons huis staat in een slaapstad in de Noord-Hollandse polder en is er één van dertien in een dozijn. We zijn omringd door een dwarsdoorsnede van de Nederlandse samenleving - we léven de dwarsdoorsnede, uit volle overtuiging.

Vader werkt, moeder zorgt. Er zijn drie kinderen, van wie ik de jongste ben. Ik duim, ‘s nachts plas ik nog in mijn broek. Een mollig kind ben ik, met minstens twee vetringen om mijn polsen. Beer is mijn liefste knuf.

Veel lichamelijke trucjes heb ik al onder de knie: omrollen, zitten, kruipen, staan, lopen, rennen. Alleen vliegen lukt me niet.

‘Zó laat al... Jemig, rennen en vliegen, dat is tegenwoordig alles wat ik doe.’

‘Oooh... Heb jij vleugels, mama? Als een vlinder?’

‘Ja hoor, als een vlinder.’

‘Ik wil ook vleugels!’

‘Later. Eerst moet je braaf doen wat mama zegt en je pap opeten. Hap!’

DRIE

Vrijwel dagelijks lopen en fietsen we hetzelfde stukje, om boodschappen te doen. Het duurt iedere keer weer langer voor we er zijn. Dat ligt aan mij. Alle zijwegen die we tegenkomen, wil ik verkennen. Telkens houdt mijn moeder me tegen, met haar stem en soms met haar handen om mijn armen of op mijn billen.

Op een dag kom ik in verzet. Ik stop, midden op de stoep, en draai mijn moeder met driewieler en al de rug toe. Stik, denk ik, stik erin. Ze loopt door. Ik begin te jengelen, maar ze loopt zonder op of om te kijken door. Met de seconde wordt de afstand groter.

Daar sta ik dan met mijn goeie gedrag - helemaal alleen langs de kant van de weg. Terwijl de wereld verschrompelt tot een kamer met in iedere muur een deur, groeit in mij de verwondering.

Een voor een open ik de deuren. Allemaal geven ze toegang tot lange lege gangen. Het avontuur lonkt.