© 2014 Marjoleine Tel

Alle rechten voorbehouden

Artdirection en vormgeving: Melanie Nowee

Fotografie: Hardwich Rosebel. Met dank aan Kennemer Duincamping Bakkum

Styling: Nickel Didde

Covermodel: Annette Hoek

Illustraties: Sabine Wisman

Redactie: Marja Duin (RedactieKracht)

Druk en distributie: www.pumbo.nl

Uitgeverij ExCorde

www.campinggeluk.nl

ISBN 978-90-821697-1-3

NUR 343

Hoewel deze roman een hartverwarmend herkenbaar campingleven schetst, gebaseerd op persoonlijke kampeerpieken en -dalen, zijn alle personages en gebeurtenissen ontsproten aan de fantasie van de auteur. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Camping De Zandrand recreatieprogramma*

(Van 12 t/m 26 juli)

Zaterdag | Wisseldag
Zondag | Bezoekdag
Dinsdag | Zeskamp
Donderdag | Pannenkoekenfeest
Vrijdag | Bingo!
Zondag | Speurtochtbrunch
Maandag | Tupperware-party
Woensdag | De Vries Tennistoernooi
Donderdag | Zandrandbazar
Vrijdag | Tropical party

* Kijk bij De Boomhut voor het speciale kinderprogramma

Zaterdag

Wisseldag

12.00 uur

Bij aankomst dient men zich te melden aan de receptie.

Na registratie kan men zijn kampeereenheid op de aangewezen plek opstellen.

Huurcaravan: op de zaterdag van aankomst kunt u na 15.00 uur de huurcaravan gebruiken. Op de dag van vertrek dient de huurcaravan om 11.00 uur vrij te zijn.

(Artikel 1 & 2, reglement camping De Zandrand)

‘Wendy. Welkom op De Zandrand.’ Linda schudde de hand van de voluptueuze vrouw die al een tijdje door de coniferenheg gluurde terwijl zij de auto uitpakte.

‘Eh... zin in koffie?’ Pure beleefdheid, dat begreep Linda ook wel. Vooruit, dan had ze haar vuurdoop maar achter de rug.

‘Lekker.’ Ze dook achter Wendy de buurtuin in en liet zich in de eerste de beste stoel vallen. Oei, wat staken haar benen. Het was tropisch, veel te warm om iets te doen. Zo’n moment benadrukte nog maar eens dat ze er in haar eentje voor stond. Alsof ze dat kon vergeten.

‘Mooie stoel zeg!’ Ze streek over het zwart gelakte riet.

‘Gewonnen op de bingoavond. Heb je melk in je koffie?’

‘Dé bingo-avond? Is het heus? Serieus?’ Linda schoot in de lach. ‘Ja, melk graag, liefst warm.’

De buurvrouw zette haar klompen voor het mintgroene aanbouwtje en veegde haar blote voeten uitgebreid aan de mat voordat ze de caravan binnenliep.

Dit exemplaar zag er een stuk degelijker uit dan Linda’s gammele vakantieverblijf.

‘Mag ik even binnenkijken?’ Het leek net alsof ze in een openluchtmuseum terechtgekomen was, ze wilde het liefst in al die hutjes rondgluren. Alleen zou ze na afloop niet terugrijden naar haar comfortabele huis.

‘Wat knus hè, zo’n klein keukentje. Alles erop en eraan, zo heb ik het ook.

Maar mijn keuken heeft meer bovenkastjes dan de jouwe. Waar laat je in godsnaam al je glaswerk? Ik heb stapels, zag ik net. Die mensen hielden wel van een glaasje!’ Verbazingwekkend hoe alle onderdelen op die paar vierkante meters pasten. Haar buurvrouw had zelfs een oven in haar keukentje. Vast om stokbrood en croissantjes in af te bakken, ze zag er niet uit alsof ze veel met kokkerellen had.

‘En? Voelt je hart zich hier oké?’

De buurvrouw keek haar verbaasd aan.

‘Dat vertel je me net zelf, vanaf je muur!’ Linda giechelde. HOME IS WHERE YOUR HEART IS prijkte in sierlijk zilveren letters op de zonnig gele muur van de slaapkamer die nagenoeg vol stond met het bed.

‘Ik kom al mijn hele leven op de camping. Mijn ouders kochten een caravan op De Zandrand vlak nadat ik geboren was. Het is hier heerlijk. Je hebt alles en je hoeft niets.’

Wendy zette de inmiddels volgelopen koffiekopjes en de stroopwafels op het gebloemde dienblad en liep naar buiten. Jammer, Linda had graag nog even achter die twee gesloten deuren gekeken. Haar buurvrouw zwaaide en riep iets naar de overkant. Iedereen leek hier heel dik met elkaar. Het risico bestond dat er nog weleens wat buren konden binnenvallen.

‘Hè, lekker. Ik ben zo weg hoor.’ Linda installeerde zich weer in de heerlijke ligstoel. ‘Mijn kinderen zijn die hysterische speeltuin aan het verkennen.

Ze zullen zo wel terugkomen. Je hoort ze straks wel, ze zijn nogal luidruchtig. Heb jij kinderen?’

‘Ik heb een zoon.’

‘Dat is leuk! Ik heb er twee. Ze zitten elkaar regelmatig in de haren. Jongens hè!’ Ze keek Wendy samenzweerderig aan. ‘Misschien vindt jouw kind het leuk om met die van mij te spelen? Het zou mij deze vakantie een hoop leed besparen. Als er een vriendje is, wordt er ab-so-luut minder ruzie gemaakt. Ik heb de Playstation mee, een bak lego en een hele berg wapentuig. Waar houdt die van jou van?’

‘Freek zit het liefst de hele dag achter zijn laptop. Vanmiddag deed hij met het voetbaltoernooi mee, het liep weer eens uit de hand met de Dennenheuvels.’

Linda volgde Wendy’s blik door het spiegelende raam naar de enorme stationsklok boven de gebloemde vaste bank.

‘Misschien zijn ze nu al kampioen en zitten ze aan het bier.’

‘Bier?’

‘Ik heb het hem lang verboden, zijn vader vond het allang best dat hij dronk. Eerst stiekem, later samen. Tja, mannen.... Hij is zestien, wil na zijn eindexamen het leger in. Ik heb er dus niets meer over te zeggen. Vinden ze.’ ‘Zes-tien?’ O-em-gie! ‘Hoe oud ben jij dan in vredesnaam?’

De buurvrouw zette met een klap haar koffiebeker op de tafel, rode vlekken kropen op in haar mollige hals. Nou ja! Zo’n vreemde vraag was dat toch niet? Die vrouw ontsteeg haar in kilo’s, zeker nu er bij haar zoveel vanaf gevlogen was, in jaren ontliepen ze elkaar vermoedelijk niet veel.

‘Ik hoor je kinderen.’

Linda hees zich langzaam op uit de ivoorkleurige kussens. Jonas en Siem hadden haar blijkbaar gezocht en reageerden opgewonden blij vanachter de coniferen.

‘Dank voor de koffie. We spreken elkaar vast nog wel de komende twee weken.’ Of niet, vulde ze in gedachten aan. Die Wendy kwam van een andere planeet, de tienermoeder met ‘haar hele leven heerlijk op de camping’. Ze zou er niet aan moeten denken.

Geen appjes, e-mails of gemiste oproepen. De hele wereld zat met zichzelf en beste vrienden eindeloze maaltijden en gesprekken weg te werken in het buitenland. Was het nog maar een jaar geleden dat zij ook naar zo’n zalig vakantiehuis in Toscane was afgereisd, comfortabel met de vader van haar kinderen en de bloedjes zelf? De Volvo met moeite slechts half beladen, want er moest voldoende ruimte overblijven om op de terugweg de dozen chianti, bijzondere pasta’s en oliën en wie weet wat voor schatten van de antiekmarktjes, mee te kunnen nemen. Dit jaar voelde de vakantie bijna als een strafkamp. Pissig veegde ze langs haar ooghoek.

Ze moest er maar het beste van maken. De verzameling parelmoerkleurige hondjes en katten in de vensterbank had ze achterin de keukenkast geschoven. De rondzwervende schemerlampjes toonden als trio op de bijzettafel al een stuk vrolijker. De zomerse grand foulard, die vorige vakanties de standaard stijve tweezitter van plakkerig kunstleer in de huurbungalows had bedekt, was over de enorme bank met ribfluwelen kussens uitgespreid. Strak tegen het grote voorraam geschoven, opgefleurd door de Mexicaanse bloemprint, was ie best te doen. Wat nu? Eerst de overvolle koffers van de jongens uitpakken of een sigaret?

Linda liep de houten veranda op die bijna de hele zijkant van de stacaravan besloeg. Ooit was hij vast liefdevol in elkaar getimmerd, maar nu kon een grondige opknapbeurt geen kwaad. Aan het hek hingen drie verroeste bloembakken waarin de rode en witte geraniums snakten naar een slokje water. Ze inhaleerde diep, de bittere nasmaak kalmeerde haar.

Siem en Jonas hadden een mattie ontdekt op het kampeerveld verderop. Een camping waar achter elke heg vriendjes tevoorschijn konden springen, was voor hen een paradijs. Als dit goed beviel, zou ze er nog een flinke hijs aan krijgen ze ooit weer een huisje of hotel in te krijgen. Als ze goed luisterde, kon ze hen horen gillen. Wat een energie hadden ze, om met deze beklemmende temperaturen oorlogje te spelen. Dat joch was spannender gezelschap trouwens dan die jongen van hiernaast. Zestien jaar! Hoe oud zou Wendy dan zijn? Ze zag er niet veel ouder uit dan zijzelf. Dat moest een foutje zijn geweest. Het zou haar niets verbazen. Dat mens zag er verbijsterend uit met dat korte, roze joggingbroekje onder die reusachtige boezem. Na je twintigste zou je toch beter moeten weten.

‘Hai!’

Linda beantwoordde verbaasd de zwaai van haar buurvrouw. Twee zware mannenstemmen volgden, een jonge en een oudere. Dat moesten haar man en zoon zijn. Ze kon zich niet bedwingen en liep de caravan binnen om door het keukenraam te gluren. Door de dichte heg kon ze slechts de omtrek van twee personen onderscheiden. Er klonk geschuif van tuinstoelen. De mannen werd cola en bier geserveerd, de buurvrouw ging aan het eten. Je maakte hier van alles mee. Ach, ze had toch niks te doen deze twee weken. Kon ze net zo goed een beetje meegenieten van het gezinsleven van anderen. Wie weet stak ze er nog iets van op.

De twee piepkleine slaapkamertjes achterin de caravan roken muf, maar zagen er schoon uit. Jonas mocht naast haar slapen, die was nogal onrustig sinds Frits wild geprinte overhemden en een sikje was gaan dragen.

Bovendien lag ze niet graag naast zo’n nadrukkelijk aanwezige, koude helft. Ze voelde zich al alleen genoeg. Nadat ze de kleren in de smalle slaapkamerkastjes had opgeborgen, viel ze achterover op het bed en staarde naar de vlekken op het plafond. Even sloot ze haar ogen. Zou een glaasje wijn helpen tegen dat gebonk in haar hoofd? Ze hoorde een vreemd gepiep. Kwam het uit het bos? Er zaten hier hopelijk geen enge beesten, er was geen man meer paraat om ze uit de weg te ruimen. Vanavond zou ze patat halen. Morgen kon ze koken. Er was voor drie dagen eten, voor de rest hoefde ze he-le-maal niks. Klonk dat aantrekkelijk of eerder beklagenswaardig?

Als het zo was, moest het die keer zijn geweest. Wendy streek haar rechterhand voorzichtig langs haar onderbuik. Hans had gebeld. Over een half uurtje was ie er, meldde de voicemail. Geen boek dus. Had ze net zo goed een bakkie met Tine en Gerard kunnen doen. Ach, dan kon ze nu langs de kantine om te kijken of De Zandrand de voetbalbeker had kunnen verzilveren. Daarna lekker op tijd eten, koffie bij pa en ma en dan was de avond voor haar. Ze checkte zichzelf in de spiegel. Hmm... het was niet anders. Die hitte deed haar beslist geen goed. Ze stak haar voeten in de zweterige klompen en haastte zich naar de kantine. Hopelijk kwam ze nog op tijd voor de uitreiking van de beker en medailles.

Het feestgedruis danste haar al tegemoet, meegevoerd op het lichte briesje dat de kop opstak. Onweer vanavond? Wat had het weerbericht ook alweer voorspeld?

Op het terras van de kantine hingen de voetballers met ontblote bovenlijven onderuit in de wankele rieten stoeltjes, voor hun neus volle en opgestapelde lege bierglazen. Op een van de tafels stond de kampioensbeker, een oor had de overwinningsdans niet overleefd. De uitreiking was dus al achter de rug. Had ze maar niet met haar nieuwe buurvrouw koffiegedronken.

De zomerhits van vorig jaar schalden vanuit de kantine. Freek stond wat achteraf, hij praatte met Martin die zijn arm losjes om Freeks schouder had gelegd. Freek leek er geen moeite mee te hebben. En zij? De vertrouwde hand zo achteloos op haar bovenarm, vingers die heel even licht haar huid streelden. Haar hersenen mochten braaf protesteren zodra hij in de buurt kwam, haar lichaam trok een eigen plan. Er schemerden grijze strepen in zijn ooit zwarte haar, zijn altijd gebruinde huid kreeg meer rimpels. Het stond hem goed. Een charmante veertiger. Eigenlijk niet te geloven dat hij maar elf jaar scheelde met pa. Haar wangen begonnen te gloeien toen het beeld van zijn verhitte gezicht zich weer haarscherp opdrong. Het was de afgelopen drie weken geen moment ver uit haar gedachten geweest.

‘Je hebt het goed gedaan, jong moedertje.’ Martin was onverwachts dicht bij haar aan de keukentafel geschoven, nadat Kitty was vertrokken. Het jaarlijkse ritueel van uitpakken en tellen van de prijsbekers en medailles voor het hoogseizoen losbarstte, zat er weer op.

‘Je bent uitgegroeid tot een mooie, volwassen vrouw die veel te weinig ruimte voor zichzelf opeist. Wordt het niet eens tijd te doen wat jij wilt in het leven?’

Ja, wat wilde zij eigenlijk?

‘Je bent de dertig gepasseerd, je zoon gaat eindexamen doen. Wat wil jij eigenlijk, Wendy?’

Wist zij niet heel goed wat zij het allerliefst wilde? Ze had al zo lang het onmogelijke gewenst, dat ze er liever niet meer over nadacht. Het leverde alleen maar pijn op, pijn in haar buik, in haar hoofd, in al haar botten. Zijn hand sloot zich om haar pols, zijn wijsvinger streelde de binnenkant van haar arm.

‘Nou?’ Zijn warme adem streek langs haar oor. Als ze sterk was, rukte ze zich los en verdween uit de akelige keuken. Sterk? Door weg te rennen? Was dit niet haar moment? Was dit niet het uitgelezen moment om zichzelf op de eerste plaats te zetten en al die anderen te vergeten?

‘Ik wil dat je nú die fluitketel van het vuur haalt, ik word horendol van dat getuut.’

Langzaam liet hij haar los en liep naar het fornuis. Toen hij zich omdraaide, zag ze dat hij het wist. Natuurlijk wist hij het. Haar lichaam sprak een taal die Hans eerder herkende dan zij, een opzwepend jargon waarvan ze zichzelf niet bewust was. Tot nu. Haastig stond ze op, ze kón nog weg uit deze verstikkende, opwindende atmosfeer.

Zijn ruwe wang schuurde langs de hare voordat ze zijn mond voelde. Ze drukte zich tegen zijn bezwete overhemd aan en sloeg haar armen om zijn nek.

‘Nog een kus, een afscheidskus.’

‘Om af te sluiten wat nooit afgesloten is? Om elkaar echt los te laten? Om niet jaloers te zijn op eikaars aandacht voor anderen? Misschien helpt het, helpt het ook mij om een streep onder dat verdomde schuldgevoel te zetten. Ik heb er genoeg van.’ Martin trok haar dicht tegen zich aan.

Ze opende haar lippen en streek met haar tong langs de zijne. Haar roze-wit gestreepte topje klom omhoog. Als dit hun allerlaatste keer werd, dan zou het een heel goede moeten worden. Eentje uit zo’n heerlijk voorspelbare vrouwenfilm, een intiem pareltje dat ze kon toevoegen aan haar meest zoete herinneringen. Het beeld van Hans flitste door haar hoofd. Wég! Wat nu telde, was de aanwakkerende hitte die door haar hele lichaam joeg.

‘Verdomme Wendy, waar zijn we mee bezig?’

‘Met loslaten, voel je dat niet?’ Ze trok hem naar zich toe, voelde Martin opnieuw reageren. Nu of nooit. Zijn handen schoven onder haar hemdje, haar tepels verhardden zich. Een keer maar, een keer. Hij schoof haar op de harde, houten tafel en trok het topje over haar hoofd. Tranen van schrik en genot schoten in haar ogen toen zijn lippen zich om haar rechtertepel sloten, zijn spelende tong daagde haar uit te reageren. Langzaam zocht zijn mond zich een weg naar beneden.

‘Ontspan Wendy. Als we dit doen, doen we het goed. Je bent toch geen schoolmeisje meer?’

Ze sloot haar ogen toen hij met het roze short haar slipje naar beneden schoof. Gelukkig deze en niet die Sloggi tot onder haar oksels. Ze kon niet meer terug, het moest gebeuren. Waarom wachtte hij nu? Oh, daar was hij. Golven wellust overspoelden haar. Ze kreunde.

‘Niet stoppen!’ Ze woelde door zijn haar.

Hij keek haar aan, in zijn ogen lag een verwilderde blik.

‘Weet je het zeker?’ In een flits greep hij naar de keukenla.

‘Nee, geen condooms.’

‘Jij hebt het geregeld?’

‘Ja, oh ja!’ Haar nagels zetten zich onder zijn overhemd schrap in zijn bezwete rug.

Hij hijgde warm in haar oor. Ze zocht opnieuw zijn lippen voor een allerlaatste kus, een streep onder haar jarenlange strijd tussen verlangen en boosheid. Alle besef van tijd en plaats vervloog, haar hoofd tolde alsof ze te veel gedronken had. Hij duwde haar nog dichter tegen zich aan, een steek in haar bil. Oh, morgen zou haar hele lichaam pijn doen. Een schuldige pijn. Maar nu bestond de wereld alleen nog maar uit die onstuimige man die in, om en onder haar was, die haar met zijn dwingende heupen in ritmische bewegingen volpompte met sprankjes hoop. Ze snakte naar adem, verborg haar hoofd tegen zijn borst om haar gekreun te smoren. Martin kende geen schaamte, met een laatste stoot beëindigde hij zijn uitgeschreeuwde lust. Het was geen wonder dat ze het ongeduldige kloppen aan de deur niet meteen hoorden. Martin schoot overeind en greep naar zijn broek, ze voelde het zaad tussen haar dijen uit zich stromen. Te laat. De deur ging met een klap open. Daar stond Kitty, half hangend uit haar scootmobiel. In haar opengesperde ogen las ze hoe de situatie eruit moest zien.

‘Freek!’ Haar stem sloeg over maar ze had geen enkele kans om Nick en Simon te overstemmen. Ze wrong zich door de mensen heen die op een dampend kluitje bij het voetbalteam stonden. ‘Waar was je nou?’

Ze werd tegengehouden, bekenden feliciteerden haar met de overwinning. Hans zou verschrikkelijk de pest in hebben dat hij juist vandaag zijn schilderklus niet had kunnen afzeggen. Het kampioenschap lag al een paar jaar voor het grijpen.

‘Die asocamping moet volgend jaar uit de competitie gezet worden,’ vond Jordi en liet een reutelende boer. Ze hadden het over het gedrag van de Dennenheuvelaars.

Dat ging Martin te ver, ze wist heus wel hoe hij dacht. De campinggasten van De Dennenheuvel kwamen regelmatig naar de Zandrandkantine als er iets te doen was. Het zou hem flink in zijn drankomzet schelen als hij deze luidruchtige vakantievierders weerde.

‘Ik vermoed dat je naar huis moet, jongen.’ Martin keek haar aan, zijn arm gleed van Freeks schouder. Hij had die blik in zijn donkerbruine ogen. Een spiertje bij haar mondhoek begon vervelend te trillen. Was het gek dat er altijd vrouwen om hem zwermden, lonkend naar aandacht? Het was vaste prik dat de harde kern flirterige dames van nog geen twintig jaar tot zestigplus, zich in het nieuwe seizoen vulde met overdonderde losse kampeersters. Een stop doorgesprongen, geen Wifi, de doorgestuurde krant van thuis niet bezorgd, er waren vragen genoeg die uitsluitend aan Martin gesteld konden worden. Wendy zorgde er wel voor dat ze ver uit hun buurt bleef.

Hoeveel biertjes zou hij gedronken hebben? Onzin, Martin dronk nooit meer dan een paar vaasjes. Hij was immers altijd aan het werk. Zelfs’s nachts, als hij die paar onwillige, luidruchtige pubers naar hun caravans loodste. Maar nooit Freek, godzijdank.

‘Is papa er al? Win ik een keer, is ie er niet. Ik neem effe de beker mee.

Anders gelooft hij het nooit.’ Freek greep onder luid protest het glimmende geval aan zijn overgebleven oor en rende lachend weg, ervan verzekerd dat niemand de puf had hem achterna te komen.

Martin keek Freek na. Een lange, slungelige puber die nodig naar de kapper moest. ‘Een mooie loop heeft hij, lange passen. Kom, drink een biertje. Om het te vieren.’ Weer die blik. ‘Ik beloof dat ik van je afblijf, bangerik. Afspraak is afspraak.’ Hij lachte zachtjes. ‘Je ziet er anders wel schattig uit in dat roze pakje.’

Moeiteloos schakelde hij over toen hij de familie De Vries in het vizier kreeg. Harry en Annet kwamen net aan, ze hadden de zwarte sportwagen op hun vaste plek bij Martins toegangshek geparkeerd.

‘Hallo.’ Harry knikte naar Martin, Annet gaf een vaag lachje. Wendy kon net zo goed lucht zijn. Ze zag Freek in de verte over het graspad door het tuinhekje verdwijnen, achter de coniferen. Wat stond ze hier verdorie nog te doen in haar eentje, als gewoonlijk genegeerd door die koude kikkers? Ze moest koken, een biertje voor Hans klaarzetten. Een stevige hand om haar bovenarm hield haar echter tegen.

‘Sorry,’ tegen familie De Vries, ‘ik moet nog even iets regelen. Loop je mee, Wendy?’

Met grote stappen liep Martin naar de receptie naast de kantine. Hij knikte naar Chantal die vandaag baliedienst had. Ze was net weer begonnen na haar zwangerschapsverlof, de kringen onder haar ogen verraadden een structureel slaapgebrek.

Zou zij nog tegen die gebroken nachten kunnen?

Martin zwaaide de deur van zijn kantoor achter de balie open en sloot hem nadrukkelijk achter haar. Hij liep naar de kast achter zijn bureau en rommelde in een van de laatjes. De kleine ruimte was verstikkend heet. Ze leunde met haar rug tegen de deur, haar bevende palmen plat tegen het gehavende hout aan gedrukt.

‘Ha, hier heb ik ‘m!’ Verheugd hield hij een sleutelhanger omhoog waaraan een kleine voetbal bungelde.

‘Zeventien jaar geleden...’ Hij liep naar haar toe en zwaaide de sleutelhanger voor haar gezicht. ‘Herken je hem nog? Jij stond die zomer met Kitty achter de ijsjes, Annemarie was net weer opgenomen.’ Zijn hapering versterkte de stijgende hitte.

‘Omdat ik mijn huissleutels elke keer vergat, kochten Kitty en jij deze sleutelhanger voor mij in het winkeltje. Een paar weken geleden vond ik hem achterin een van de kantoorkastjes. Niks is toeval, Wendy.’ Hij legde een hand op haar schouder, haar huid reageerde meteen. ‘Ik geef je de sleutelhanger terug. Hij heeft zijn dienst bewezen. Geef hem aan Freek, kan hij er straks zijn kamersleutel aan hangen als hij het huis uit gaat.’ Martins stem zakte een octaaf lager.

Dit onverwachte verzoek beviel haar helemaal niet. ‘Waarom geef je hem niet zelf?’

‘Toe, ik zou het fijn vinden als jij het deed. Jij bent zijn moeder, je maakt er een mooi verhaal van. Ik ben bang dat ik misschien... je weet wel... emotioneel word.’

Hij stopte het metaal, natuurlijk herkende ze het nog, met een plechtig gebaar in haar rechterhand en sloot haar linker eromheen. Hij stond te dichtbij. Ze zou nu weg moeten lopen, er hing iets in de lucht wat haar bloednerveus maakte. Waar rook hij naar? Bitter, zoet. Zweetlucht vermengd met een kruidige eau de toilette. Net als toen niet onprettig.

Absoluut niet. Hoe lang stond ze hier al? Met zijn handen om haar handen. Veel te warm, te dichtbij. Een druppel zweet gleed traag over haar rug. Dat zou zo’n ordinaire zweetplek worden.

‘Kunt u me even helpen? De slagboom weigert!’ Een korte klop, de deur werd open geduwd. Ze werd tegen Martins schouder geworpen en voelde haar wangen nog warmer worden. Waarom was ze ook meegelopen? Er werd al genoeg gekletst.

‘Sorry?’ Chantals wenkbrauwen schoten omhoog. Verdomme, alsof Wendy zich aan hem opdrong als een van die treurige vrouwen.

Wendy volgde zijn vochtige hemdsrug en liep snel langs hem heen, de buitenlucht in. De onweersvliegjes dansten in grijze wolkjes om haar hoofd. Ze hoefde niet te sproeien. Er kwam beslist een fikse onweersbui. Dat zou heerlijk zijn.

Het plakkerige blik in haar hand voelde loodzwaar, het liefst zou ze het ding met een flinke zwaai het bos inkieperen. Dat mocht ze niet doen. Het ging hier niet om haar, het ging om Freek die vast onder de indruk zou zijn.

Ze keek over het uitgestrekte graspad. De auto van de nieuwe buurvrouw was inmiddels verdwenen. Die Linda had de parkeerinstructies goed begrepen. Dit was het dus. Buurvrouw kwam niet meer, maar ze kon het niet over haar hart verkrijgen de boel te verkopen. Dat had ze achterop de ansicht geschreven in haar ouderwetse, krullerige handschrift.

In de caravan zijn waar haar man vloekend het leven liet, was blijkbaar net zo moeilijk. Wendy slikte een plotseling brok in haar keel weg. Er zouden voortaan huurders komen zoals deze vrijpostige Linda. Ze was vast zo’n type dat zich met niets en niemand bemoeit en nergens aan meedoet. Zo’n kakmadam. Het zou vast bij het kennismakingspraatje blijven, uit beleefdheid. Nu zag ze ook Hans, zijn arm maaide door de lucht toen hij haar herkende. Freek liep hem tegemoet. Ze glimlachte automatisch bij hun gebruikelijke begroeting: een stevige schouderduw die Hans al bijna uit zijn evenwicht bracht. Nog een jaar, dan zou hij Freek niet meer aankunnen. Nog een jaar... Met een nijdig gebaar gooide ze de sleutelhanger in de dichte coniferenhaag tussen de caravans voordat ze het tuinhek opende. Hup, weg ermee.

Fjuutfjuuw! Daar was die irritante kabouter weer. Linda had hem bij aankomst meteen achter de caravan gezet, maar Siem en Jonas waren het daar absoluut niet mee eens. ‘Hij is leuk mam! Moet je kijken wat ie doet!’ Siem nam voorzichtig een stap, probeerde de volgende heel snel te nemen maar de kabouter had hem door. Fjuutfjuuw! Sluipen, hinkelen, achteruitlopen of kruipen, had geen zin. Het afgebladderde gedrocht liet elke keer als iemand langsliep, dat irritante geluid horen.

Fjuutfjuuw! werd de komende twee weken dus het sein dat ze toonbaar moest zijn. Geen tranen, vooral geen tranen. Haar zonen hoefden haar wanhoop niet te zien. Ook niet omdat Frits zo aan de weet kon komen hoe verdrietig ze soms nog was. Dat gunde ze hem in geen honderd jaar. ‘Mam, ik heb pap voor je aan de lijn.’ Siem had hard gerend, op zijn voorhoofd parelden grote-mannen-druppeltjes. Boven zijn afgezakte zwembroek stak een wit randje af tegen de diepgebruinde huid. De jongens waren net terug uit Kroatië. Frits had er op een – volgens de jongens ‘megacoole’ – camping aan zee een volledig ingerichte tent gehuurd, compleet met ‘supergoeie springbedden’. Terwijl haar zonen drie weken lang ongetwijfeld genoten hadden aan de zonovergoten Adriatische kust, was haar hart elke dag opnieuw in duizend stukjes gebroken wanneer ze in de vroege ochtend langs de lege bedjes de trap afliep, snel het huis uit naar haar werk. ‘Ja?’ Ze spoog het bijna door Siems telefoon, het belachelijke cadeau van Frits voor zijn zevende verjaardag. Haar vakantie was nog maar net begonnen en hij belde al.

‘Fijn dat je me even te woord wilt staan.’ Ze kon niet inschatten of Frits het cynisch bedoelde of nog steeds in een goede bui was na zijn megacoole vakantie.

‘Ik begrijp dat de jongens het goed naar hun zin hebben?’ Hij wachtte even. Linda had geen zin te antwoorden. Waar bemoeide hij zich mee?

‘Luister,’ begon ze toen Frits bleef wachten, ‘ik heb de kinderen met rust gelaten tijdens jouw vakantie, ik wil graag dat jij dat ook bij mij doet. Je hebt ze verdorie gister nog gezien.’

‘Ooo-ké dan. Je bent in zo’n stemming. Ik zal meteen ter zake komen. Je weet dat mijn moeder volgende week zondag haar zestigste verjaardag viert. Ik heb geen antwoord meer van je gekregen of ik Siem en Jonas kan meenemen. Je zou haar er een groot plezier mee doen. Mij trouwens ook.’ ‘Ik heb je een sms’je met mijn antwoord gestuurd, niet gekregen zeker? Als ík op dit moment in Kroatië vakantie vierde, zou je deze vraag niet eens stellen. Correctie. Je had hem natuurlijk wel kunnen stellen, mijn antwoord zou precies hetzelfde zijn. Nee dus, Siem en Jonas komen niet op het feest. Ik ben nu met de jongens op vakantie, zoals jij de afgelopen drie weken. Het is mijn zaak dat ik dat doe in een godverlaten oord dat tegelijkertijd heel bereikbaar is. Je moeder had het feest ook eerder kunnen geven. Kwestie van plannen. Moet je misschien meer prioriteit geven nu je geen sloof meer hebt die alles voor je regelt.’

‘Ik begrijp dat je kwaad bent. Ik had moeten zeggen dat Trisha meeging naar Kroatië. Je hoeft niet bang te zijn dat zij jouw plek overneemt, hoor. Ze is heel anders.’

‘Ik? Bang? Jij zou bang moeten zijn! Bang voor jezelf, bang om die kloterige binnenkant van je te bekijken! Je stort je in een avontuur met een geblondeerde pretslet die bijna je dochter had kunnen zijn! En waarom? Omdat jij als middelbare lul in zijn midlifecrisis nog een keer wilt bewijzen hoe mannelijk je wel niet bent. Het is gewoon zielig. Echt.’ Ze schreeuwde nu bijna. Heerlijk om de frustratie die na elk woord van de jongens over Kroatië, beetje bij beetje was aangezwollen tot blinde woede, eruit te gooien tegen degene die na het afgelopen jaar ook haar eerste vakantiedag wist te verpesten.

In haar ooghoek zag ze Siem nog steeds tegen de aanrecht geleund staan, zijn ogen groot van schrik. Haar boosheid sloeg direct om in spijt. Verdorie, ze had zich nog zo voorgenomen geen ruzie meer te maken waar de kinderen bij waren. Ze drukte het gesprek weg.

‘Sorry Siem.’ Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte het trillende kind stevig tegen zich aan.

‘Mam?’ Het klonk gesmoord. ‘Wat is een pretslet?’

O, helemaal vergeten. De overburen met hun uitnodiging. Linda kon nog net een half uurtje langs, dan had ze dat maar gehad.

‘Lieverd!’ De overbuurvrouw kwam naar buiten. ‘We zijn nog aan het eten. Geeft helemaal niks. Ga lekker zitten. Ik zet alvast koffie, we komen er zo aan. Nee, niks ervan. Je blijft gewoon, geeft echt niets. Hè, Gerard?’

Gerard, dat was alvast één naam. Wat ongemakkelijk nam ze plaats op een van de vier witte tuinstoelen die zorgvuldig om de ronde tafel waren gezet. Erover lag een blauw-wit gestreept kleed met aan de punten witte knijpertjes met blauwe druifjes van steen. Zou ze een sigaret opsteken? Ze kon wel wat kalmerende nicotine gebruiken na dat telefoontje. Haar blik gleed naar de caravan aan de overkant. Het roze geval zat met de twee mannen te eten. Ze kon vanaf hier bijna zien hoe zoonliefs kiezen rode smurrie vermaalden. Als haar kinderen zo aten, moesten ze apart zitten. Plotseling zwaaide de man naar haar met een grote grijns. Linda lachte wat betrapt terug en richtte zich op het stapeltje knutselkaarten in de voormalige huzaarsaladebak. Alle tijd voor hobby’s hier.

‘Linda was het hè?’ Gerard kwam handenwrijvend naar buiten. Hij stak zijn hand op naar de overkant; ‘Smakelijk eten!’ en liet zich in de stoel tegenover haar zakken. De lucht zag er niet best uit, vond hij.

‘Wist je,’ hij boog zijn hoofd naar haar toe en vervolgde op gedempte toon, ‘dat je hier op de natste plek van Nederland zit? Zou je niet zeggen hè, na zo’n dag als vandaag. We hebben hier weleens zo’n gigantische hoosbui gehad dat Freek op z’n luchtbed naar ons toe kon peddelen. Die mensen van het trekkersveld zijn toen allemaal naar huis gegaan. Alles was nat, zeik- en zeiknat: hun tenten, de luchtbedden en slaapzakken, de tassen met kleren. Je wilt het gewoon niet weten. Overal water, tot in het toiletgebouw. Ik heb die lossen van het veld nog geholpen hun boeltje uit te wringen voordat het de auto inging. Ze waren maar wat blij dat we ons met de vasten even goed kwaad hebben gemaakt. Het is toch ook geen doen, dat kamperen in die tenten. Dat noemen zij dan vakantie. Slapen op de grond en buiten koken in zo’n vreemde eenpitspan. Onze dochter Carolien heeft ook zo’n skottelbraai. Alles donderen ze door elkaar, vinden ze lekker. En de volgende dag weer. Mij niet gezien. Wij eten gewoon ouderwets Hollandse pot. Die liflafjes, daar kan deze buik niet op teren. Ha, Tine met de koffie!’

In haar vorige leven zou Frits haar nu een knipoog hebben gegeven, zo subtiel dat niemand anders het zag. Zonder geestverwant werd het verdomd lastig de humor van deze plek en zijn tijdelijke bewoners in te zien. Zouden deze mensen eigenlijk nog weleens seks hebben? Of gewoon zoenen, dat heerlijke tongzoenen dat ze zo graag met Frits deed? Ze rilde bij de beelden die zich in haar hoofd opdrongen. Gerard met zijn grove hoofd die lurkte aan de gerimpelde lippen van zijn behulpzame vrouw.

‘Koud, lieverd?’ Tine keek haar meelevend aan. ‘Het is vast de moeiigheid. ’t Is niet niks als je alles op zo’n warme dag in je uppie moet doen.

Accepteer gewoon hulp. Dat valt niet mee, ik weet het. Toch is het beter dan blijven aanmodderen. Gerard kan je trouwens gerust helpen als er iets stukgaat. Want het is een oud ding hoor, die caravan van je. Maak je niet druk over je plantjes. Die geef ik straks wel water, of die schat van een Wendy, je buurvrouw. Jij moet gaan genieten van je vakantie. Hoe lang blijf je? En komt je man nog?’

Het was zeker zaterdag, patatdag. Een rij schaars geklede mensen wachtte tot ver buiten de kantine om hun bestelling te doen. Buurvrouw Wendy zou hier beslist niet uit de toon vallen, zag Linda. Onbegrijpelijk dat deze vrouwen zich niet schaamden voor hun lillende cellulitisdijen en opgezwollen spataderen. Linda kon haar ogen niet afhouden van de half ontblote lijven die voor haar in de rij stonden. Een man vooraan had zijn arm om het middel van zijn vrouw geslagen, een forse pluk okselhaar vol in het zicht. Zijn hand kneedde liefdevol het uitpuilende vetrandje boven haar korte broek. Zweetluchtjes vermengden zich met de blauwe walm die met enige regelmaat door de kantinedeur naar buiten kwam waaien.

‘Hoe lang zou het frituurvet deze zomer meegaan?’ schalde de man die zijn hand nu half in de broek van zijn vrouw had geschoven, stevig haar linkerbil knedend. Deed iedereen alsof hij het niet zag of was dit hier normaal?

‘Niet zeuren Ger! Van een beetje gebruikt vet ben jij helemaal niet vies!’

De hele rij barstte in lachen uit, de een nog harder dan de ander. Behalve de vrouw van Ger, zag Linda. Die werd nog roder dan ze al was.

Ger keek uitdagend om zich heen en gaf zijn vrouw een luidruchtige, lange kus op haar mond. ‘Ik houd van mijn wijffie, dat mag iedereen weten.’

‘Als je d’r zo lief vindt, mag je dat weleens wat meer laten zien, eikel!’

Een vrouw reed haar scootmobiel tot vlak voor de rood geblokte slippers van Ger. De mensen achter hem weken snel naar achter. Ze moest de zus van die stevige zijn, hun peper-en-zout haar in coupe ‘lekker makkelijk’ was identiek. Het enige dat gebeurde, was een gil vanuit de kantine: ‘Vijf familie-emmers patat, berenhappen, frikandel speciaal, hamburgertje Zandrand.’ Gevolgd door een onverstaanbare opsomming frituurspecialiteiten. Een deel van de rij verdween. Ook Ger liep naar binnen zonder de vrouw op haar scootmobiel te antwoorden of zelfs maar naar haar om te kijken. Die stonden vast al veel te lang op eikaars lip.

Linda’s gedachten werden plotseling onderbroken door een bekende geur. Egoïste van Chanel? En zag ze dat goed? Een man met opgerolde hemdsmouwen, zijn benen in kaki jeans, schoof energiek de rij voorbij en liep de kantine in. Zijn zwart met grijs doorstreepte haar golfde in zijn nek. Hij ging voor zijn beurt, niemand zei er iets van. Een man, een echte man op De Zandrand! Ze glimlachte tegen het bezwete T-shirt voor haar. Het campingleven leek ineens een tikkie minder troosteloos.

‘Mammie?’

‘Ja, Jonas...’

‘Wat gebeurt er als jij doodgaat? Ga ik dan voor altijd bij pappa wonen?’

‘Zou je dat graag willen?’

‘Dat jij doodgaat?’

‘Nee suffie, bij pappa wonen voor altijd.’

‘Nou... Alleen als jij doodgaat. Dat kan toch? Dat je doodgaat?’

‘Ik was het niet van plan.’ Linda draaide zich op haar zij en aaide de gebruinde, fluweelzachte wang van haar jongste. Dit bed was absoluut geen feestje. De zijden lakens die ze uit balorigheid had meegenomen (Geen luxe vakantie? Dat zullen we nog weleens zien!), boden weinig compensatie. Ze lagen nu een uur op het doorgezakte matras, maar het was veel te warm om te slapen. Waar bleef die verfrissende onweersbui die overbuurman Gerard had voorspeld?

‘Jij gaat met Siem bij pappa wonen als ik doodga,’ stelde ze Jonas gerust, ‘maar ik ga niet dood, echt niet. Oké? Dan kun je nu lekker gaan slapen.’ ‘Dat weet je nooit, of je niet doodgaat. Wordt Trisha dan mijn nieuwe moeder?’

Ze beet op haar lip, het korstje sprong weer open. Ze proefde ijzer, de smaak van haar eerste schooljaren toen ze tot wanhoop van de juf de achterkant van al haar pennen opat. Het zou een zegen zijn als dat blik emoties niet elke keer opensprong zodra de naam Trisha viel.

‘Wat er ook gebeurt Jonas, ik blijf altijd je moeder. Je zat in míjn buik, niet in die van Trisha. Terwijl jij aan het groeien was, was ik het die je overal mee naartoe nam.’

‘Ja, logisch hè. Ik kon toch nergens anders heen.’

Ze hoorde een lange gaap en toen een diepe zucht. Jonas stopte zijn duim in zijn mond en schoof zijn billetjes tegen haar aan. Warmte die zelfs nu goed voelde.

‘Maaw als pappa Twisha heeft, moet jij ook iemand. Dat is eewlijk.’

Ze schoof een eindje bij Jonas vandaan en draaide op haar rug. Ze viel bijna van het bed dat het formaat twijfelaar waarschijnlijk niet eens haalde. Heel stil bleef ze liggen, totdat Jonas’ ademhaling vederlicht werd. Een nieuwe partner, dat zou vreemd zijn. En eng. In de elf jaar dat Frits en zij samen waren, had zij niemand anders gehad. Ze had nooit de behoefte gevoeld. Trouwens, waar had ze de tijd en gelegenheid vandaan moeten halen? Ze kwam al tijd tekort voor haar drie mannen.

Het vreemde, hoge gepiep dat al een paar uur achter haar door het bos schetterde, verdween toen de eerste dikke druppels op het dak vielen.

Takkerdetaktak... alsof ze middenin tapdansles zat. Een fris windje stroomde het raam binnen. De ramen! De buren hadden alles open laten staan. Die Wendy leek het type dat de boel potdicht zou afsluiten als ze het weer niet vertrouwde. Ze stootte haar teen tegen de kastdeur. Klotecaravan! Nadat ze de grote ramen had dichtgedaan en de kleinere op een kier had gezet, twijfelde ze even. Terug naar dat benauwde hok? Nu ze hier toch was, kon ze er net zo goed van genieten. Ze kroop in de ligstoel op de veranda. Het puntje van haar sigaret vlamde op in de donkere avond. Eigenlijk zou ze moeten stoppen. Prioriteiten. Als eerst maar eens die allesoverheersende eenzaamheid uit haar binnenste verdween. Zij keek toe hoe anderen doorgingen met hun leven, ondertussen druk doende dat grote, onbeschutte gat in haar afgevallen lijf af te schermen. Het was net alsof ze niet meer mee mocht doen. Die kilo’s eraf, dat was het enige goede aan het verhaal. Bijna middernacht. Straks kwam de weerwolf uit het bos achter haar opdoemen en vrat haar op met huid en haar. De jongens verhuisden naar Frits en die wipkip, en iedereen leefde nog lang en gelukkig. Ze grinnikte wat lamlendig. Het was eigenlijk best fijn hier, zo in het donker met het vooruitzicht twee weken weg te zijn van thuis waar alles na bijna een jaar nog zo Frits was. Ze hoorde de buren aan de andere kant zachtjes praten. Als het echt eng werd, gilde ze gewoon en dan kwamen ze haar redden. Dat was beter dan blijven aanmodderen. Linda sloeg haar hand voor haar mond toen een bruin ding rakelings langs haar schoot. Ze vroeg erom als ze zulke rare dingen dacht. Wat zou het geweest zijn? Frits had het vast geweten. Zij was een stadsmeisje. Ze kon nog geen mus van een kraai onderscheiden.

De klimop begon te ritselen, er stak een windje op. Linda zette de tuinstoel in de ligstand en legde haar handen onder haar hoofd op het Schotsgeruite kussen. Tussen het dichte, groene bladerdak schoot een flauwe lichtflits. Gerard kreeg gelijk.

Een krakende dreun maakte haar wakker. Het bladerdek boven de veranda kon de regen niet langer tegenhouden. Het onweer hing recht boven De Zandrand, bliksem en donder volgden elkaar op. De uitgedroogde geraniums in de bakken aan de pergola jubelden van genot. Rillend gooide ze haar vochtige jurk en slipje in de douchebak en sloeg de nog warme badjas om. De jongens sliepen door het natuurgeweld heen, moe van de lange buitendag. Nog een sigaret, dan dook ze naast Jonas in bed. Ze staarde in de deuropening van de caravan naar de rookwolkjes die in de duisternis verdwenen. Bij de buren brandde geen licht meer, zag ze door de coniferenheg. Tussen het gedonder hoorde je niets anders dan het ruisen van de regen. Het was inderdaad niet ‘eewlijk’. Misschien moest ze eens beginnen met wat onschuldig flirten, daar was ze ooit goed in geweest. Begeren en begeerd worden, dat heerlijke spel zou wonderen kunnen verrichten. Ze sloot de caravandeur en schoof zachtjes naast Jonas. Voorlopig had ze nog maar één man in deze droevige verzameling klompendragers ontdekt die daarvoor in aanmerking kwam.