Lara Jongbloets

TUSSEN HEL EN
HEMEL 17

Het openhartige dagboek van een jonge vrouw over
kanker, liefde, levensbepalende beslissingen
en kleurrijke shotjes.

© 2014 Lara Jongbloets

Tussen Hel en Hemel 17 is een uitgave van Stichting 4 the Better Foundation.

Ontwerp Diewertje van Wering

Drukwerk Wilco Printing & Binding te Amersfoort

Met medewerking van Aranka van der Pol

ISBN 978-90-821769-1-9

NUR 301

Eerste druk februari 2014

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorg samengesteld. Voor eventuele onjuistheden in de tekst is Stichting 4 the Better Foundation niet aansprakelijk. Uit privacyredenen zijn sommige namen of bijnamen in dit boek veranderd.

Alle rechten voorbehouden. Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Stichting 4 the Better Foundation.

Dit verhaal draag ik op aan alle jonge mensen met kanker,
aan degenen die zijn genezen,
aan degenen die nog onder behandeling zijn
en aan degenen die niet meer beter kunnen of konden worden.

Inhoud

Hoofdstuk 1.

Hoofdstuk 2.

Hoofdstuk 3.

Epiloog

Dankwoord

1.

‘Take me away,

A secret place,

A sweet escape.

Take me away

Take me away,

To better days,

Take me away,

A hiding place’

Pocket full of sunshine – Natasha Bedingfield

Vrijdag 16 oktober

Ik schrik wakker.

Het irritante deuntje van mijn telefoon penetreert mijn trommelvliezen. Het lcd-scherm van mijn iPhone geeft 9 uur aan. Met tegenzin stap ik uit bed.

Terwijl ik een handdoek uit mijn la graai en richting de douche loop, word ik afgeleid door mijn spiegelbeeld. Jezus, wat zie ik eruit. Mijn haar staat alle kanten op, mijn mascara zit overal en mijn ogen zijn rood doorlopen. En dan te bedenken dat ik niet eens van plan was om uit te gaan. Sterker nog, ik had mezelf beloofd vroeg te gaan slapen, omdat ik vanochtend een afspraak in het ziekenhuis had. Maar die belofte verbrak ik gistermiddag al.

Samen met mijn huisgenootje Baby (haar bijnaam heeft ze te danken aan haar schattige voorkomen en kinderlijke stemmetje) had ik de hele dag gestudeerd in de Universiteitsbibliotheek op het Koningsplein in mijn woonplaats Amsterdam. Eind van de middag kreeg Baby een sms’je van haar nieuwe scharrel of ze wat met hem wilde drinken. En ik moest en zou meegaan, want het werd de hoogste tijd dat ik deze jongen zou leren kennen. Om precies vier uur zat ik aan een glas wijn in Hoppe terwijl ik toekeek hoe Baby en haar scharrel onophoudelijk met elkaar flirtten.

Twee uur, drie wijn en drie sigaretten later schoot me ineens te binnen dat Britt haar verjaardag vierde. ‘Shit! Baby, we moeten gaan,’ zei ik.

Een tikkeltje aangeschoten liepen we naar de tram. ‘Hij is leuk!’

‘Ja, vind je echt?’ vroeg Baby lachend.

‘Ja, ik meen het. Hij is heee-le-maal goedgekeurd.’

In het charmante pizzatentje in de Lange Leidsedwarsstraat zat iedereen al op ons te wachten. Ik had mijn jaargenootjes al een tijd niet gezien. Twee weken geleden was ik geopereerd en tot een paar dagen geleden lag ik nog voor pampus bij mijn ouders thuis. Stuk voor stuk omhelsden ze me en vroegen hoe het nu met me ging.

‘Ja, op zich wel goed’, antwoordde ik steeds. ‘Mijn HB (hemoglobine) was 4.5 na de operatie. Dat schijnt laag te zijn, maar ik denk dat het inmiddels alweer omhoog is gegaan.’

‘Weten ze nou al wat het was?’ vroeg Noor, die tegenover me de menukaart bestudeerde.

‘Nee. Dat hoor ik morgen.’

‘O, spannend, laat het wel weten, hè?’

‘Tuurlijk, maar het is vast allemaal goed!’

Dit voorjaar begon ik heftig te menstrueren, zo erg dat het niet meer ophield. Een paar keer bezocht ik de huisarts, die me uiteindelijk doorverwees naar de Eerste Hulp. Hier stuurden ze me twee keer weg, want het zou ‘vanzelf wel een keer overgaan’. Ook aan de poliep die ze de tweede keer dachten te zien, werd niets gedaan. Pas tijdens de derde afspraak in het ziekenhuis besloot de gynaecoloog om de poliep in mijn baarmoeder, die volgens hem de veroorzaker was van de heftige bloedingen, te verwijderen door middel van een curettage. Hierbij nam hij verdacht uitziend baarmoederweefsel weg, om dit microscopisch te laten onderzoeken.

Morgen zou ik te horen krijgen wat het precies was waardoor ik bijna vijf maanden 24/7 heftig ongesteld was. Maar nu wilde ik daar nog niet aan denken. ‘Kom, we gaan naar De Kleine,’ stootte Fleur me aan alsof ze mijn gedachten kon lezen. In onze stamkroeg barstte het feest los. Om precies 12 uur klonk ‘Happy Birthday’ van Stevie Wonder uit de speakers en zongen we met z’n allen Britt toe. Dienbladen met champagne en chemische, gekleurde shotjes kwamen voorbij. En aangezien ik me toch al niet aan mijn voornemen had gehouden om geen alcohol te drinken, konden een paar van die leuke shots en een glas champagne er ook nog wel bij. We moesten immers ook vieren dat ik er weer helemaal bij was. Geen gezeur meer met die vervelende bloedingen en de operatie was ook achter de rug. Nu weer genieten van mijn studententijd. Het was twee uur ’s nachts toen Baby mij aan mijn arm de kroeg uit moest trekken. ‘Laar, we moeten nu echt gaan, je moet morgen vroeg op.’

Het is alsof er een kabouter met een hamer in mijn hoofd zit en zijn tientallen vriendjes aan mijn tenen hangen. Me voortbewegen gaat niet helemaal vloeiend. Maar ik heb geen tijd om te treuzelen, want om elf uur moet ik in het ziekenhuis in Utrecht zijn. Ik neem een snelle douche en sjees op mijn omafiets richting Amsterdam Centraal, waar ik net op tijd de trein haal. Ik bel mijn moeder dat ik onderweg ben en in de ingang van het ziekenhuis op haar zal wachten. ‘Is goed, lieverd,’ antwoordt ze. ‘Ik zorg dat ik er ben. Als we klaar zijn rijden we even langs opa en oma om koffie te drinken.

Vind je dat goed?’

‘Ja hoor, prima. Tot zo.’

Mijn maag knort inmiddels luid en ik hoop dat de andere mensen in de coupé het niet gehoord hebben. Als ik een kater heb, krijg ik zin in vet eten. Zo kan ik wegdromen bij de gedachte aan een stuk pizza of een patatje met, hoewel het pas kwart over tien ’s ochtends is. Niet voor niets ben ik sinds ik studeer vijf kilo aangekomen. Om 11 uur sta ik bij de ingang van het ziekenhuis, maar mijn moeder is nergens te bekennen. Om kwart over elf komt ze aangerend, een kwartier te laat. Ik had het kunnen weten, op elke niet-zakelijke afspraak komt mijn moeder te laat. ‘Fashionably late’ noemt ze het zelf. ‘Sorry, Laar, sorry. Ik stond helemaal vast op de…’ Ik hoor de helft van het verhaal dat ze ophangt al niet meer. Iedereen die haar een beetje kent, weet dat het een smoes is en ze gewoon standaard te laat vertrekt. Maar inmiddels weet ik dat boos worden ook geen zin heeft. ‘Geeft niet, mam,’ zeg ik en we rennen naar de afdeling Gynaecologie. We nemen plaats in de wachtkamer, tussen allemaal zwangere vrouwen. Ik vind zwangere vrouwen prachtig, dat heb ik altijd al gevonden. Ze hebben zo’n speciale gloed over zich. Ik kan niet wachten tot ik zelf ooit een baby draag. Over ongeveer tien jaar lijkt me wel mooi. Dertig jaar, niet veel ouder, want ik wil een jonge moeder worden van vier kinderen. Een groot gezin lijkt me fantastisch.

Na een kwartier stapt de gynaecoloog op ons af. Het is een man van middelbare leeftijd met kort grijs haar, een vlekkeloos wit uniform en een ferme, zelfverzekerde tred. Hij verzoekt ons hem te volgen en we nemen plaats in een van de kleine witte kamers. Nou, meneer, kom maar op. Wel graag een beetje opschieten, ik heb een kater en mijn maag knort. Hij kijkt me recht in de ogen aan en zucht diep.

‘Ik heb slecht nieuws.’

Klap, midden in mijn gezicht.

‘O,’ zeg ik zachtjes.

Mijn hart gaat als een gek tekeer.