Table of Contents

Titel

rechten

Title groot

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

Rick Be Quick

© 2014 J.B. te Boekhorst, Zutphen

Alle rechten voorbehouden

CD publishers

Omslagontwerp: Click Design, Zutphen

Binnenwerk: Click Design, Zutphen

Omslagillustraties: Nienke Thurlings, Utrecht

Redactie: E.C. te Boekhorst, Zutphen

isbn 978-90-821780-1-2

nur 280

www.rickbequick.nl

www.clickdesign.nl

www.nienkeillustreert.nl

Rick Be Quick

De beste voetbeller ter wereld,

die niet voor Oranje wilde spelen

J.B. te Boekhorst

CD publishers

1

'We zijn gek als we het níet doen,' zei Jamiro. Vanuit zijn rolstoel keek hij recht in de ogen van Madame Zelda, waarzegster van de 21ste eeuw. De affiche van de vrouw met de rode geruite hoofddoek hing meer dan levensgroot naast de kassa waar een wat oudere man de entreekaartjes verkocht. De onderkant van haar gezicht was voor een groot deel verborgen achter een grote glazen bol, die - zo leek het - licht gaf. Een wazige gloed scheen over haar geschilderde gezicht. De leeftijd van Madame Zelda was daardoor moeilijk in te schatten.

De drie vrienden gniffelden zenuwachtig. 'Madame Zelda, dat is nooit haar echte naam. Ik weet zeker dat je op internet tientallen Madame Zelda's kunt vinden,' zei Roderick, de blonde van het stel. Hij zat op een armleuning van Jamiro's rolstoel.

'Als ik dat stukje gezicht zo zie, ben ik bang dat het weggegooid geld is als we naar binnen gaan.' George stond achter Jamiro. Slank, pikzwart haar. Woonde sinds ruim een jaar in Nederland en leek volgens sommigen op een meisje. Waarmee hij veel gepest werd. Om die reden hadden Jamiro en Roderick zich het lot van de jongen van overzee aangetrokken. Zijzelf werden ook al jaar in jaar uit gepest. Roderick omdat hij op een bepaald moment in zijn leven de r niet kon zeggen en er een w voor in de plaats propte. Op het voetbalveld lachten ze hem uit omdat hij bij een beetje kou met van die lange zwarte wollen handschoenen aan liep. Maar ook vanwege zijn voornaam. Wie heette er tegenwoordig nog Roderick? Een hockeynaam terwijl hij een meer dan uitstekend voetballer was, ondanks zijn nog jonge leeftijd. Hij speelde al beter dan menig zes- tienjarige van wie de meesten met moeite een bal konden passen naar een medespeler.

Roderick was zo'n buitengewoon goede voetballer, dat hij vanaf zijn veertiende nooit meer een schot op doel zou missen, alleen als hij dat zelf wilde. Al zijn hele leven trainde hij dag en nacht hierop en het ging steeds beter. Volgens zijn vader schoot hij, nu op zijn twaalfde, al 90 procent direct op doel met af en toe een afzwaaier of een bal die het houtwerk liet kraken. Diederick controleerde dit elke week en hield het bij in een schriftje.

De papieren Madame Zelda keek hem aan vanachter haar glazen bol met een blik die niet veel goeds verraadde.

'Ik vind het allemaal zeer teleurstellend,' begon Roderick, die koudwatervrees kreeg. Alle drie wilden ze heel graag naar binnen, maar waren ze bang voor de waarheid. Alle drie hadden ze een geheim. Klein of groot, als een molensteen om hun nek hangend. Onzichtbaar meetorsend tijdens lange schooldagen. Soms letterlijk pijnlijk. Als een onrustige leeuw in zijn kooi, die achter in hun hoofd een mogelijkheid zocht om te ontsnappen. Vaak lag het op hun lippen, maar konden ze het nog net met een vies gezicht inslikken.

Minutenlang keken ze zwijgend, met dichtgeknepen ogen tegen de felle zon, naar de mysterieuze Madame.

'Wie gaat er als eerste?' probeerde Jamiro vanuit zijn rolstoel. Hij had de minste geheimpijn. Zijn pijn zat hem vooral in zijn rug en zijn half-verdoofde benen. Al sinds hij zich kon herinneren zat hij in een rolstoel. Als kleine kleuter, krom lopend van de steken in zijn rug, kreeg hij van zijn ouders al snel een rolstoel in plaats van krukken. Zijn moeder had geen tijd en geen zin om met hem een dokter te bezoeken. Ze vond hem een grote aansteller. Een kind dat alleen maar zeurde om aandacht. 'Terwijl hij wist dat zijn moeder zo druk was.' Het leiden van vier beautysalons lukte niet in een tijdsbestek van acht uur per dag. Zestien uur kwam eerst. Moeder had meer oog voor de schoonheid van de mens. Daar legde ze haar ziel en zaligheid in. Ze had minder tijd voor de slecht gelukte mens. Ook al was het haar eigen zoon. Jamiro was een schaamtevoorbeeld waar zij zo min mogelijk mee gezien wenste te worden. Een slungelachtige, moeilijk lopende jongen met rood haar die de laatste jaren steeds vaker in een rolstoel verbleef. Ze kon haar tijd beter gebruiken. Binnen tien jaar wilde ze in de beautybranche de grootste werkgever van Nederland zijn. Van zijn vader hoefde hij het ook niet te hebben, die had twee drukke banen: Hij was directeur van een grote organisatie en alweer een paar jaar interim van een andere. Wat hij daar precies deed wist Jamiro niet. Als hij zijn ouders eens per week zag mocht hij van geluk spreken. In zijn handen knijpen van geluk. Dat was zo'n beetje het enige dat hij nog kon zonder pijn te voelen.

'Het zal wel te duur zijn,' zei Roderick hoopvol, zodat hij niet naar binnen zou hoeven.

'Ik heb tien euro bij me. Meer mag het niet kosten.' George liep onverwacht naar de oude man achter de kassa. Bleef even kort staan en kwam weer terug. 'Vier euro.'

'Ik had op vijf gerekend.' Jamiro draaide zijn rolstoel om en ging met de rug naar de grote rode tent staan. 'Wie durft?'

'Oké, ik ga wel als eerste,' zuchtte Roderick. 'Pas als ik naar buiten kom ga jij naar de kassa.' Hij keek naar Jamiro. 'Ik wil niet dat je tegelijkertijd met me binnen bent.'

'Wat is dat voor flauwekul?'

'Als Zelda weet dat er alweer een nieuwe klant is, zal ze misschien het gesprek met mij afkappen. Ze wil natuurlijk zoveel mogelijk nieuwsgierigen in een uur. Daarom!' In werkelijkheid wilde hij niet dat Jamiro of George zouden horen wat Madame Zelda tegen hem te zeggen had. Stel je voor dat ze het wist en dat ze het hardop zou zeggen! Iets wat hij zelf al meer dan een jaar niet durfde. Ze mocht er niet over beginnen. Als ze dat zou doen zou hij hard weglopen.

'Goed, ik ga. Of wil een van jullie eerst?'

'Ga nou maar, dan ben je er vanaf,' riep Jamiro.

Liever was George als eerste gegaan. Toch twijfelde hij ook of hij wel zou durven.

'Oké, ik ga.' Met kleine passen en een paar keer omkijkend liep Roderick naar de kassa. Een afstand van een paar meter die hij zo langzaam mogelijk probeerde te overbruggen. Met elke stap begon de steen om zijn nek zwaarder te wegen en werd de leeuw in zijn achterhoofd onrustiger. Hoe had zijn vader dat gedaan, zo'n veertig jaar geleden? Was hij wél onbekommerd bij de waarzegster naar binnen gegaan? Dat was een van de redenen waarom hij hier was. Een vermoeide oude man leek hij nu, met lood in zijn schoenen. Nee, geen lood. Onzichtbare krachten trokken aan zijn voetzolen. Hoe dichter hij bij de tent kwam, hoe moeilijker het was om een pas te verzetten. Hij keek nog maar eens achterom. Zijn vrienden glimlachten allebei, maar gelukkig waren ze niet. Ze zagen eruit alsof ze elk moment zouden worden opgehaald door de beul en de mooie keuze hadden uit gevierendeeld worden, de guillotine of de strop. Zijn gedachten gingen weer terug naar zijn vader. Maar nu naar die warme zondagmiddag in augustus vorig jaar, toen hij een ijsje mocht halen en een euro uit zijn vaders portemonnee pakte. Toen zag hij een foto van een voor hem onbekend meisje. 'Oh, dat? Dat is het meisje waar ik ooit mee zal trouwen,' had zijn vader vrolijk gezegd. 'Als ik tenminste de waarzegster moet geloven die me dat veertig jaar geleden op de mouw heeft gespeld.' Roderick was geïntrigeerd. Nieuwsgierig. Volkomen onverwacht liet zijn vader hem een foto zien van een jonge vrouw die zijn moeder had moeten zijn. Een hele andere moeder die - sinds zijn geboorte - misschien níet bijna elke dag in bed lag. Onder de medicijnen zat en in een wereld van depressie leefde, de demonen van zich afvechtend. 'Dus mijn moeder,' had hij zich ongelovig, hardop afgevraagd. 'Je moet het allemaal niet zo serieus nemen,' lachte zijn vader zijn verbaasde gezicht weg. 'Ga maar een ijsje halen.' Maar het liet hem niet los. Niet zozeer de foto, maar de waarzegster. Ook al had ze het in dit geval niet bij het rechte eind gehad. Het feit dat zijn vader erheen was gegaan moest hem toch wel een klein beetje het idee hebben gegeven dat het weleens waar zou kunnen zijn wat zo'n Madame vertelde. 'Weet je wat ze nog meer heeft gezegd?'

'Nou, eerlijk gezegd niet. Ze zal me wel een lang leven, goede gezondheid en veel geluk hebben voorspeld. Trouwens, toen je moeder zwanger was van jou zijn we samen een keer naar Deventer gegaan. Helemaal vanuit Wijk bij Duurstede, omdat ik veertig jaar geleden ook daar op de kermis terecht was gekomen. Maar ook van die keer in Deventer kan ik me niets meer herinneren. Jammer dat je moeder toen niet wilde en nu zo ziek is. Had ik haar voor de lol een keer laten gaan. En had ze ook een foto gekregen.'

'Zouden ze nooit iets negatiefs zeggen?'

'Niet dat ik weet. Je zou iemand zo maar voor de rest van zijn leven kunnen opzadelen met een angstig en ongelukkig gevoel.'

Mocht je tot hier zijn gevorderd in het avontuur van Rick Be Quick dan kun je via info@cdpublishers.nl het complete GRATIS bestand aanvragen. Vermeld even of je het PDF of ePub bestand wilt hebben.

2

Schuchter ging Roderick voor de man achter de kassa staan. 'Eenmaal, alstublieft.' Hij legde een briefje van vijf euro voor de man neer. De man gaf hem een kaartje met daarop hetzelfde portret als op de grote poster die aan de tent was opgehangen. Op het kaartje stond: Dit kaartje geeft toegang tot een eenmalig bezoek aan Madame Zelda, Waarzegster van de 21ste eeuw, op 7 juni 2012. Hij las de tekst nog eens. Het drong nu tot hem door dat hij met dit kaartje in zijn hand de hele dag de tijd had om Madame Zelda te bezoeken. Hij twijfelde, draaide zich om naar zijn vrienden. Net toen hij een vragende blik wilde opzetten, hoorde hij de man achter de kassa. 'Je kunt hier links van mij naar binnen, plaatsnemen in een van de fauteuils en wachten op het groene licht.'

Roderick schrok op uit zijn gedachten, draaide zich om, en liep automatisch naar de ingang van de tent. Hij deed het doek opzij en kwam in een piepklein donker halletje van ongeveer een vierkante meter, met links en rechts houten wanden en voor hem een donkerpaars gordijn. Hij begreep dat hij dáár doorheen moest. Hij probeerde het tentdoek te verschuiven. Het ging iets opzij. Een spleet donkergrijs licht kwam op hem af. Met al zijn kracht duwde hij het zware doek van zich af naar rechts. Voor zijn gevoel in bijna volle duisternis bleef hij staan na slechts een stap naar binnen te hebben gezet. Hij keek om zich heen en had moeite de fauteuils te onderscheiden. Langzamerhand begonnen zijn ogen te wennen aan het gebrek aan licht, hoewel er toch drie grote staande schemerlampen stonden, die met een wazige gloed een poging deden de ruimte te verlichten. In elke hoek een, zag hij nu. Nog geen meter van hem af stond de eerste. Hij liep erom heen en stootte zijn been. Hij kon nog net een luidkeels 'au' onderdrukken. Een kleine vierkante tafel met een dun tafelblad bleek de boosdoener. Hij wreef over zijn linker scheenbeen. Op de tast zocht hij naar het zitgedeelte van de stoel. Hij zag nu duidelijk in beide hoeken de contouren van precies dezelfde fauteuils, schemerlampen en tafels staan. Het was moeilijk te zien welke kleur ze hadden, maar het leek donkerpaars, net als het gordijn waardoor hij naar binnen was gekomen. Zowel de stoelen als de lampen hadden kwastjes. In de voor hem verre linkerhoek stond een glazen wand waar je niet doorheen kon kijken. Bovenaan zag hij een vage rode gloed. Dat was natuurlijk de lamp die op groen moest springen om naar binnen te mogen. Nauwelijks hoorbaar gefluister deed hem vermoeden dat de Madame met een klant bezig was. Hij keek om zich heen, rilde, en vroeg zich af hoe het kwam dat de bloemen op de tafeltjes het zo goed deden. Hij nam een blaadje tussen zijn vingers en voelde een soort zijde. Net echt en in het donker niet van echt te onderscheiden. De glazen bol, waaruit de waarzegster haar voorspellingen toverde, leek op te lichten in een blauwe waas. Plotseling veranderde het rode licht in groen. Dat was zijn teken. Hoe lang had hij hier gezeten? Een minuut? Een kwartier? Voorzichtig liep hij naar de glazen wand. Net op het moment dat hij zich afvroeg waar de deur zou zitten, schoof een stuk melkglas opzij en kon hij doorlopen. Daar zat ze. De glazen bol leek langzaam te doven. Ja, de bol was nu helemaal donker. Madame Zelda stond op en reikte hem haar rechterhand. Hij wilde haar een hand geven, maar net op het moment dat hun handen elkaar raakten ...

'AU.' Roderick trok zijn hand snel terug. Alsof hij schrikdraad vastpakte, zo'n pijnlijk gevoel ging er door hem heen.

'Zeg dat wel,' zei de waarzegster. 'Ik vermoedde al zoiets toen ik je aan zag komen lopen, maar wilde het toch even uitproberen.'

'Wat bedoelt u?'

'Je hebt een lichtgevend aura om je heen. Dat betekent dat je heel bijzonder bent. Maar ik moest het zeker weten. Vandaar die hand. Normaal geef ik mijn gasten nooit een hand. Ik raak ze niet aan. Dat beïnvloedt het verhaal.'

'Is mijn verhaal nu niet in de war gebracht?'

'Nee, jij bent een open boek.'

Roderick kreeg het koud bij deze woorden. Hij huiverde en voelde dat hij een kleur kreeg. Ze zou toch niet zijn geheim op tafel gooien?

'Normaal gesproken laat ik mijn gasten kiezen tussen de glazen bol, tarotkaarten, handlezen of numerologie. Alles wat ze maar willen. Maar meestal blijft het bij een keuze door de beperkte tijd. Bij jou zal ik eens kijken hoever we komen. Ik zal proberen je via meerdere wegen te benaderen. Weet je wat voor dag het is?'

'Ja, donderdag.'

'Nee, dat bedoel ik niet. De datum.'

'Ehm, juni?'

'7 juni 2012'

Oh ja, hij herinnerde het zich weer van het entreekaartje.

'Weet je wat dat betekent?'

'Dat het voorjaar is?'

Nu kon de waarzegster een glimlach niet onderdrukken. 'In de numerologie noemen we dat een 9. Alle cijfers bij elkaar opgeteld zijn samen een negen: De dag is een 7, juni is de zesde maand en 2012 is nu eenmaal 2012. Als je alle cijfers afzonderlijk optelt, dus 7 + 6 +2 + 0 + 1 + 2 = 18. En 1 + 8 = 9. Wanneer ben je geboren?'

'14 februari 2000'

'Ik dacht het al!'

'Dat ik ben geboren op 14 februari 2000?'

'Nee, dat je van nature een 9 bent. Als je je geboortegetallen optelt is de som ook een 9.' Dag 14, maand 2, jaar 2000.

'Wat wil dat zeggen?' was Roderick nu toch wel nieuwsgierig geworden.

'Dat wil heel veel zeggen. Ik weet eigenlijk niet waar ik beginnen moet.'

'Begint u maar bij het begin,' probeerde Roderick het luchtig te houden.

'Goed, daar gaat 'ie. Als 9 was je een beweeglijk en sportief kind.' Madame Zelda realiseerde zich dat de jongen tegenover haar nog steeds een kind was. 'Nog steeds eigenlijk,' verbeterde ze zichzelf. 'Want je bent nog steeds een kind. Je moeder is het belangrijkste in je leven. Je kijkt door de ogen van je moeder. Je bent erg stil. Misschien heb je wel last van een verslaving. Je bent een creatieve jongen die graag met mensen omgaat, maar zo nu en dan heb je toch de behoefte aan rust en wil je je even van alles terug trekken. Misschien wel ingewikkeld, maar de les in jouw leven is dat je moet leren je talenten te gebruiken. Je grootste angst is dat je niet kan doen wat je zou willen. Je bent wel emotioneel en fantasievol. Tot slot: Je bent trots en eigenwijs en bent daardoor soms erg onhandelbaar en moeilijk opvoedbaar. Je wilt alles zelf doen en denkt het beter te weten dan anderen. Oh ja, en je houdt niet van verplichtingen, je kunt er slecht mee omgaan.'

'Dat is aardig wat. Kan ik dat op een papiertje meekrijgen?'

'Helaas niet. Ik doe het uit mijn hoofd. Maar herken je je erin?'

'Het is gewoon angstig. Volgens mij klopt het allemaal. Ik ben te vroeg geboren, omdat ik te beweeglijk was in de buik. Mijn moeder was bang dat ik door haar buik zou trappen en smeekte de dokter om een keizersnee. In de box kon ik al heel snel rechtop staan en ik heb vanaf die tijd altijd een bal bij me waar ik continu tegenaan trap. Ik wil profvoetballer worden, ziet u, en mijn verslaving zou weleens de bal kunnen zijn. En met mijn talent zou ik heel ver kunnen komen in de voetbalwereld, zegt mijn vader altijd. Maar het klopt wel dat ik het liefst alles zelf uitzoek.'

'Het enige wat ik hier over wil zeggen is, dat je in de gaten moet houden wat voor dag het is. De belangrijkste gebeurtenissen in je leven vinden plaats als de dag op een negen valt. Dus niet op de negende, maar op een datum die bij elkaar opgeteld een 9 als uitkomst heeft. Zoals ik je net voorrekende En om het ingewikkeld te maken, mag je alleen maar terugkijken, niet vooruit. Dus niet plannen, zodat je een beslissing neemt op een negen-dag. Je mag niks vooruit plannen want dan lukt het niet. Onthou dat goed. En je geboortedatum geeft aan dat je een Waterman-Draak bent.'

'Dat begrijp ik niet.'

'In de westerse astrologie ben je een Waterman, in de Chinese een Draak.'

'Wat betekent dat?'

'Mensen zoals jij die geboren zijn onder het sterrenteken Waterman hechten zich enorm aan persoonlijke vrijheid en onafhankelijkheid en zijn bereid daarvoor grote opofferingen te brengen. Eigenlijk wat ik daarnet ook al zei over jou als negen. De Waterman zal altijd iets origineels hebben, dat kan variëren van nieuwe en originele manieren om zijn artistieke aanleg te benutten, tot een passie voor originaliteit ten koste van alles. Ook kan het voor hem, met de duizenden ideeën die door zijn hoofd suizen, vaak moeilijk zijn om voor een ervan te kiezen. Verder zie ik dat je als Waterman alleen gelukkig wordt van beroepen zoals geleerde, schrijver, astroloog of uitvinder.'

'Uitvinder van het nieuwe voetbal,' mompelde Roderick zacht voor zich uit. Dan hardop: 'Het meeste wat u zegt begrijp ik niet, maar vrijheid, originaliteit en uitvinder heb ik onthouden. Dat klinkt goed,' glimlachte hij.

Het leek of Madame Zelda hem niet hoorde en in een soort trance praatte ze verder: 'Saaie eentonigheid ligt jou in het geheel niet. Steekwoorden die bij het teken horen zijn: origineel, eigenzinnig, ongehoorzaam en succesvol.'

'Dat is een mond vol. Kunt u het ook in kinder-Nederlands uitleggen? Veel uitdrukkingen ken ik niet of begrijp ik niet. Maar succesvol is blijven hangen. En dat slaat allemaal op mij?'

'Dat moet je zelf bepalen. Uiteindelijk weet jij wie je bent. Maar daar ben je nu te jong voor. Kom volgend jaar maar terug, zullen we zien of het nog steeds zo is.'

'Ik weet het nu al niet meer. Volgend jaar ben ik alles vergeten.'

'Als je thuis bent, moet je meteen alles wat je je herinnert opschrijven en wegleggen. Er komt een dag dat je het weer tegenkomt en dan zul je zien dat het klopt.'

'Maar u zei ook dat ik een Waterman-Draak ben. Soms zegt mijn vader dat ik een 'draak van een jongen' ben. Heeft het daar mee te maken?'

'Nee,' glimlachte Madame Zelda. 'De westerse astrologie heeft een jaar in twaalf dierenriemtekens verdeeld. De Chinese doet dat in twaalf jaar. Elk jaar heeft zijn eigen dier. Het jaar 2000 heeft een draak als teken. Jij leeft nu ook in het Jaar van de Draak, want we zijn weer twaalf jaar verder.'

Roderick werd afgeleid toen hij achter zich gestommel hoorde. Hij baalde. Hij wist bijna zeker dat dat Jamiro was. Ongeduldig als altijd. Nu zou zijn gesprek wel snel afgelopen zijn. Hij had nog heel veel willen vragen. Madame Zelda had hem nieuwsgierig gemaakt.

'En wat zegt de Waterman-Draak?'

'Een Waterman-Draak kan een ongelooflijke betweter zijn. Iemand dus die denkt alles beter te weten. Maar wel iemand die zoveel charme en charisma heeft, dat het van hem geaccepteerd wordt. Alles wat hij onderneemt gebeurt met flair en stijl. Ook is hij onverzettelijk. Als hij zegt dat iets gebeurt, dan gebeurt het ook. Daar wil ik het even bij laten.'

'Maar ik had nog een vraag.'

'Je wilde het toch niet over je geheim hebben? Of wil je uit mijn mond horen dat je al op je achttiende gekozen wordt tot de beste voetballer van de wereld?'

Even is Roderick van de wijs gebracht door de onverwachte wending van het gesprek. Onder geen voorwaarde wil hij het over zijn geheim hebben. Het zou een opluchting kunnen zijn, maar hij wil er voorlopig niet van weten. 'Nee, ik wil graag weten of het ooit goed komt met mijn moeder?'

Madame Zelda keek nu serieus. Het leek wel of ze verdrietig werd. Hij kon het niet zo goed zien achter de glazen bol, die nu plotseling feller oplichtte.

'Het is moeilijk te ontdekken.' Ze tuurde in haar bol. Langer dan goed was, vond Roderick. Hij wilde maar een antwoord horen.

'Over dit onderwerp wil ik me diplomatiek uitlaten.'

Roderick keek haar niet begrijpend aan.

'Ik zeg niet dat het nooit goed komt met je moeder, maar het kan heel lang duren. Het belangrijkste is dat ze zelf wil dat ze beter wordt.'

De waarzegster stond op. 'Ik geef je geen hand.' Ze glimlachte.

'Lijkt me ook beter van niet.' Maar toch, als in een reactie, stak hij zijn hand uit om hem meteen weer terug te trekken.

'Misschien tot volgend jaar.'

'Ja, wie weet.'

'Oh, ja. Nog een ding. De liefde van je leven is dichterbij dan je denkt.'

Roderick draaide zich om, maar kon het gezicht van de waarzegster nauwelijks zien. De liefde van zijn leven? Meisje, jongen? De bal? Opeens herinnerde hij zich dat hij zijn bal had thuisgelaten. Een uitzondering. Bijna altijd duwde hij de rolstoel van Jamiro met de bal aan zijn voet. Vanaf het moment dat hij kon schieten, deed hij dat automatisch met links en rechts. Zijn vader had hem zelfs aangemoedigd om met links en rechts te leren schrijven. Wat hij nu ook deed. Verrekte handig met strafwerk. Dat gaat twee keer zo snel. Nog steeds in gedachten liep hij tegen het tentdoek aan. Schrok en was plotseling weer helemaal terug bij zijn bezoek aan de Madame. Met een hand vooruitgestoken voelde hij naar de uitgang, nog steeds een beetje beduusd van wat hij allemaal had gehoord. Zijn moeder zou dus beter kunnen worden, maar ze moest er wel zelf iets aan doen. Toch een sprankje hoop. Hij voelde aan het tentdoek of er ergens beweging in kwam. Alsof een onzichtbare hand hem had opgemerkt werd er plotseling aan een gordijn getrokken. Het doek schoof opzij en zo kwam hij weer in een kleine ruimte waar hij een groen lichtgevend 'UIT-bordje' zag hangen. Zijn ogen deden pijn van het scherpe zonlicht toen hij de houten deur naar buiten opendeed. De zon scheen recht in zijn gezicht. Met de hand boven zijn ogen liep hij naar de voorkant van de tent. Daar zag hij George staan.

3

'Ik heb nog zo gezegd dat Jamiro moest wachten!'

'Hij maakte zich ongerust.'

'En wat had hij dan kunnen uitrichten in zijn rolstoel?”

'Hij heeft toch altijd een mes bij zich, zegt 'ie,' zei George. 'Maar hoe was het?'

'Ik had nog heel veel te vragen. Waar ik een antwoord op wilde, heeft ze maar in een zinnetje gezegd terwijl ze over mijn waterteken maar bleef praten.'

'Je waterteken?' vroeg George.

'Ja, hoe heet dat, astroteken Waterman. Ik ben Waterman en Draak in een persoon. Kun je het je voorstellen? Ik niet.'

'Maar wat heeft ze daar over gezegd, dan?'

'Dat ik graag mijn doel wil bereiken en dat ik de beste voetballer van de wereld word.'

'Maar dat wist je toch al?'

'Nee, dat wíl ik. Dat wíst ik niet.'

'Maar jij roept altijd dat je de beste van de wereld wordt.'

'Ja, natuurlijk. Als ik het niet roep, dan roept niemand het.'

Ze stonden nu allebei te lachen, maar werden plotseling serieus toen ze aan Jamiro dachten.

'Hij zal wel willen weten of hij ooit zal kunnen lopen,' zei George. 'Hopelijk geeft ze hem geen valse hoop. Hij is er altijd zo mee bezig.'

'Madame Zelda wist veel over mij te vertellen zonder dat ik het zelf in de gaten had.'

'Wat dan?'

'Bijvoorbeeld dat ik op een 9 ben geboren, dat het vandaag ook een 9 is en dat veel belangrijke gebeurtenissen op een 9 zullen vallen.'

George keek Roderick aan met niet-begrijpende ogen.

'Als je alle cijfers van vandaag optelt, krijg je een 9. Als je de cijfers van mijn geboortedag optelt, krijg je ook een 9. 14 + 2 + 2000 = 9. De nullen laat je weg, dan kom je uit op 18 en dat opgeteld is weer 9.'

'Nou en?'

'Ze heeft me uitgelegd wat dat inhoudt, maar het meeste ben ik alweer vergeten. Het sloeg wel op mij en was voornamelijk positief.'

Ook Jamiro had moeite om te wennen aan de duisternis in de tent. Ondanks de drie schemerlampen die meer uit dan aan stonden, vond hij. Hij zette zijn rolstoel naast de meest linkse fauteuil. Nu zat hij recht tegenover de glazen wand. Zijn oren deden bijna zeer van het luisteren, maar hij kon niet horen waar het gesprek tussen Roderick en Madame Zelda over ging.

Plotseling schoot het lampje op groen. Hij schrok. Hij had Roderick niet weg horen gaan. Met moeite kreeg hij beweging in zijn rolstoel. Vlak voor de matglazen wand bleef hij staan. Hij zocht naar een deurklink. Net toen hij voorover wilde buigen om op de tast te voelen waar die zat schoof een deel van de glaswand naar rechts. Nu moest hij iets omhoog. De waarzegster bleef zitten. Het duurde even voordat hij zijn rolstoel over het bobbeltje had gerold. De ruimte was niet zo heel groot en hij vroeg zich af hoe hij het dichtst bij de tafel kon komen zonder de stoel die voor hem klaar stond te verschuiven.

'Het spijt me dat ik je niet kan helpen, maar in deze ruimte kan ik niet aan de andere kant van de tafel komen. En het liefst raak ik de gasten niet aan voordat ik het verhaal verteld heb.'

Het verhaal, dacht Jamiro. Gaat ze me een verhaal vertellen? Maar ik heb vragen. Ik heb geen tijd voor een verhaal.

'Wil je je hand op de tafel leggen? Dan kan ik zien hoe het ervoor staat in je leven.'

Hoe het ervoor staat dat weet ik wel, wilde Jamiro kwaad reageren. Ik wil weer lopen. Zo snel mogelijk.

Alsof ze zijn gedachten raadde zei Madame Zelda: 'Ik begrijp dat je zo snel mogelijk wilt leren lopen.'

Jamiro keek haar aan met een verbaasde blik die niet veel goeds voorspelde. Hij wilde bijna zeggen dat hij ook wel begreep dat hij zo snel mogelijk uit die rolstoel wilde. Daar hoefde je geen waarzegger voor te zijn. Net op het moment dat hij zijn mond open wilde doen om haar even flink de waarheid te zeggen, ging Madame Zelda verder.

'Het ziet er goed voor je uit. Wat je nu moet doen is dit jaar naar een arts gaan voor een onderzoek. Eerlijk gezegd is er geen tijd te verliezen. Na dit jaar zullen de problemen zich vergroten als je je niet laat onderzoeken.'

Nu was Jamiro verbaasd over zoveel eerlijkheid. Of het de waarheid was zou later moeten blijken. Hij had verwacht dat ze in allerlei vaagheden zou spreken, zodat ze een slag om de arm kon houden, mocht hij haar er ooit op aanspreken. Wat niet zo snel zou gebeuren, dacht hij. Want een keer in zijn leven naar een waarzegster gaan vond hij wel genoeg. 'Weet u wat ik heb?'

'Ik denk het wel, maar ik ga niet in de stoel van je huisarts zitten. Je zult het hem zelf moeten vragen. Maar de toekomst ziet er goed uit. Op allerlei gebied.'

'Ik wed dat u dat tegen iedereen zegt!'

'Niet tegen iedereen. Als je morgen zou overlijden zou ik het niet zeggen. Ook niet als je over tien jaar dood zou gaan. Dan zou je tien jaar naar die dag toeleven. Heel ongelukkig zijn en daarna misschien toch gewoon doorleven. Want ook ik kan het weleens mis hebben. Maar in jouw geval zie ik het heel duidelijk.'

Nu pas zag Jamiro dat de glazen bol een vaag licht tevoorschijn toverde. Het was lichter dan daarnet maar het scheen niet. In de duisternis van deze ruimte leek het het minst donkere gedeelte. Een vreemde gewaarwording: iets wat licht gaf maar niet licht was. Jamiro staarde naar het schijnsel. Hoe meer hij ernaar keek, hoe lichter het scheen te worden. Hij tuurde in de diepte van de bol om te zien of hij zichzelf zag. Lachend, lopend. Het geconcentreerd kijken begon hem zeer te doen aan zijn ogen en hoofd. Een wolkje, een wazig wolkje, was alles wat hij zag. Hij keek op. Madame Zelda keek uitdrukkingsloos naar hem. Geen glimlach, geen boosheid.

'Je mag daar naar toe.' Ze wees met haar rechterarm naar de zijkant. Een beetje teleurgesteld rolde hij bij haar weg. Bijna vragend waarom het gesprek nu beëindigd was terwijl er zich nog geen volgende klant had aangediend. Maar toen hij het doek achter zich sloot, hoorde hij het geluidje voor de volgende klant. Zonder dat hij het had gemerkt was er iemand in de tent komen zitten. Hij had te veel met zijn hoofd in de bol gezeten om de persoon te horen. Hij was even verbaasd en vroeg zich af of de lengte van het gesprek afhing van de snelheid van de volgende klant, zoals Roderick vermoedde.

Net als bij Roderick scheen de zon met pijnlijke stralen in zijn gezicht. Alsof er kleine pijlen werden afgeschoten en in zijn ogen prikten. Toen voelde hij iemand tegen zijn rolstoel duwen en hoorde hij de stem van Roderick. 'Hoe was het?'

'Ik moet naar de dokter.'

'Dat zeg ik al langer,' bemoeide George zich ermee. 'Je bent niet goed wijs.'

Ze moesten lachen, maar al snel werd Jamiro weer serieus. 'Nee, ik moet naar mijn huisarts. Madame Zelda zegt dat ik een onderzoek aan mijn rug moet laten doen. Daarna zou het weleens beter met me kunnen gaan. Het wordt alleen een hele toer om mijn vader of moeder mee te krijgen. Zo overdag en door de week. Ik zie ze bijna nooit meer.'

'Dan ga ik wel met je mee,' zeiden George en Roderick tegelijk. Ze keken elkaar aan en begonnen weer te lachen.

'Goed,' zei Jamiro. 'Als het me niet lukt om mijn ouders mee te krijgen, gaan we met zijn drieën.'

Zonder verder wat te zeggen duwde Roderick zijn vriend George met twee handen in de rug naar de tent. Na een paar meter liep hij terug naar Jamiro. Vlak voordat hij naar binnen ging, keek George over zijn schouder achterom met een blik vol spijt. George liep automatisch rechtdoor en botste tegen de stoel die in de verre rechterhoek stond. Zijn ogen waren net iets te langzaam gewend aan het donker. Het viel hem op dat er een bepaalde geur hing, waarschijnlijk wierook. Hij had zijn vrienden er niet over gehoord; het deed hem aan Ambon denken waar hij niet zo lang geleden woonde met zijn vader en moeder. Hij voelde een steen in zijn maag nu hij aan zijn moeder dacht. Hij had nooit afscheid van haar kunnen nemen. Het laatste wat hij van haar had gezien, was haar opgebaarde lichaam, dat geduldig wachtte om verbrand te worden. Het deed hem pijn om daar weer aan terug te denken, en aan het verhaal van zijn vader over wat er was gebeurd. Zijn vader was wegenbouwkundig ingenieur. Zijn moeder werkte op het kantoor waar hij leiding gaf. Het bedrijf ontwierp nieuwe wegen en legde ze ook aan op het eiland. Op de feestelijke dag van een opening werd zijn fietsende moeder door een auto aangereden, verloor haar evenwicht en viel in een ravijn De politie had later gezegd dat ze op slag dood moest zijn geweest. Ze was met haar hoofd tegen een rots aan gekomen. Er zat een scheur in haar schedel. Een paar maanden na de crematie waren ze naar Nederland gegaan. Zijn vader kon het niet meer aan in hetzelfde huis te wonen, waar hij zoveel gelukkige momenten had beleefd. George was heel verdrietig geweest over die beslissing. Hij moest al zijn familie, vriendjes en vriendinnetjes achterlaten. Wekenlang had hij gehuild. Vlak voordat hij naar de nieuwe school moest had hij aan zijn vader gevraagd of hij de achternaam van zijn moeder mocht gebruiken. Als herinnering aan haar en haar familie. Zijn vader had somber geknikt. Niet blij met de beslissing, maar wel begripvol. En zo kwam de nieuwe George Peninsula in aanraking met zijn nieuwe vrienden en niet George Jonésen. Het zou jaren duren voordat zijn vrienden wisten dat Peninsula eigenlijk de achternaam van zijn moeder was.

George schrok uit zijn gedachten op door een zachte zoemer. Hij keek op en zag een bijna onzichtbaar groen lampje branden. Hij had niet gemerkt dat de vorige klant was vertrokken. Zelda wordt ongeduldig, dacht hij. Met beide armen vooruit liep hij naar de glazen wand. Hij had geen zin om opnieuw tegen iets 'onzichtbaars' aan te lopen. Alsof hij een toverformule had uitgesproken schoof een deel van de glazen wand opzij. Hij keek er verbaasd naar, maar liep gauw door toen hij de Madame zag zitten.

'Wakker?' vroeg ze een beetje pinnig.

'Sorry. Ik was verdwaald in mijn gedachten.'

'Je moeder, hè?'

George knikte automatisch. Hij was te veel op zoek naar de diepte van zijn gedachten om in de gaten te hebben dat de waarzegster ze spontaan had geraden. Later kon hij zich niet meer herinneren of hij het tegen haar had gezegd of dat ze het zelf ter sprake had gebracht.

'Ben je hier voor je moeder? Wil je weten wat er met haar is gebeurd?'

'Ja, nee. Ik weet wat er met haar is gebeurd. Ik wil graag weten of het goed met haar gaat.'

'Dan moet je eigenlijk bij een helderziende zijn.'

'Dat bent u toch?'

'Ja, maar mijn specialiteit ligt toch meer bij de levenden dan bij de doden. Heb je ooit gemerkt dat je moeder bij je was?'

'Ik weet het niet.'

'Een zuchtje wind, het flikkeren van licht of het sterke gevoel dat je niet alleen in de kamer bent.'

'Dat laatste.'

'Dan kan ik alleen zeggen dat ze op je past en dat het dus goed met haar gaat. Maar voor de details zul je toch echt naar een helderziende moeten. Wat wil je verder nog weten. Zal ik je toekomst voorspellen? Mijn glazen bol wil er wel zijn licht op laten schijnen.'

'Het enige wat ik wil weten is mijn kleine probleempje, mijn leugen, mijn geheim. Wordt dat ooit opgelost?'

'Dat zal wel moeten,' zei Zelda onverwacht fel. De bol ging gloeien. 'Dit jaar komt aan alle onzekerheid een eind. Je zult opgelucht zijn. Je vrienden verbaasd, maar ze accepteren je zoals je bent. Je gaat een lange reis maken, daarna is alles anders.'

George stond op. Hij had genoeg gehoord. Het gesprek kon worden beëindigd. Hij wilde de waarzegster een hand geven, maar ze schudde van nee. 'Geen handen, geen contact. Zo kan ik het beste spreken.'

George knikte naar Madame Zelda met een klein glimlachje en zocht naar de uitgang.

'Hoe was het?' Roderick leek het meest nieuwsgierig, hoewel Jamiro ook met een vragende blik keek.

'Ik ga een lange reis maken en het gaat goed met mijn moeder,' vatte George zijn bezoek samen. Voor het gemak even achterwege latend dat Madame Zelda het ook over zijn geheim had gehad. Snel gooide hij het over een andere boeg. 'Donker was het, hè? Mijn vader is ooit ook naar een waarzegster geweest en dat zag er heel anders uit.'

'Mijn vader ook!' riep Roderick enthousiast.

'Kan je vader er zich wel wat van herinneren?'

'Hij vertelde dat het in zijn studententijd was. Als geintje met wat vrienden waren ze naar binnen gegaan om te horen wie hun vrouw voor het leven zou worden. Maar het was hem tegengevallen. Hij kwam in een kleine kale ruimte met rechts van hem een houten wand met de tekst dat hij een bel moest afwachten en dan mocht doorlopen een smalle gang in met een deur. De zacht klinkende bel gaf hem het teken dat hij verder mocht. Aan het eind van de korte gang zat aan de linkerkant de waarzegster. Hij wist niet meer hoe ze heette. Ze vroeg hem om zijn hand op een klein tafelkleedje te leggen. Zijn hand trilde een beetje van de spanning en hij duwde de hand iets harder in het kleedje zodat ze het trillen niet zou zien. Het gesprek was teleurstellend. Hij heeft weleens tegen me gezegd, dat het leek alsof ze een uit het hoofd geleerde tekst aan het opzeggen was. Het klonk niet overtuigend en het verhaal was zeer kort. Voordat hij het wist stond hij weer buiten. Op het kleedje lagen allemaal munten, maar hij durfde niet te vragen waarom ze daar lagen. Later dacht hij dat het misschien was als mensen een vraag wilden stellen, dat ze daar extra voor moesten betalen.'

'Weet hij nog wat de waarzegster heeft verteld?' vroeg Jamiro nu.

'Alleen de standaard dingen. Er is veel te zien in je hand, zei ze. Lang leven, gezondheid, mooie vrouw. Veel vriendinnen gehad. Weinig kwalen. Zoiets. Dan vond ik Zelda toch beter,' voegde Roderick eraan toe. 'Zij wist dingen die ik haar niet had verteld.'

'Bij mij ook,' zei Jamiro.

'Kunnen jullie het je goed herinneren wat ze zei?' George was razend benieuwd, zolang hij maar niet over zijn geheim hoefde te praten.

'Ik wil het thuis eerst allemaal opschrijven. Ik heb het niet helemaal op een rijtje.' Roderick vond zijn antwoord geen goede smoes, maar de anderen bleven niet aandringen.

'Oké. Zo gauw we onze gedachten hebben verzameld, komen we erop terug.' Jamiro glimlachte geheimzinnig, alsof hij wist dat de andere twee er niet over wilden praten. Hij had bijna alles al verklapt. Hij wilde zo snel mogelijk die afspraak met zijn huisarts. Wat Madame Zelda had gezegd bracht zijn beslissing in een stroomversnelling.

4

Roderick was de jongste telg uit een heel oud geslacht dat volgens de overlevering aan de basis stond van het gehucht Duurstede, in de vroege eeuwen ook wel Dorestad genoemd. Volgens stamboomonderzoek gingen ze zelfs terug tot de veertiende eeuw. De familie die zich Duurstede noemde was rijk geworden door handel te drijven. Dorestad was in die tijd een van de belangrijkste handelsplaatsen van Europa. Goederen uit alle windstreken werden hier verhandeld.

Door de eeuwen heen groeide het vermogen van de familie Duurstede, die zelf ook alsmaar groter en groter werd. Er moest worden uitgebreid, het familiekasteel was niet meer groot genoeg. Panden werden aangekocht in de stadskern. Toen daar ook een tekort aan kwam verhuisde de familie uiteindelijk ten zuiden van de stad en begon daar een flinke nederzetting te bouwen die door hen zelf de Wijk bij Duurstede werd genoemd. De wijk is inmiddels weer vergroeid met de oorspronkelijke oude stadskern en Dorestad werd in de volksmond bekend als Wijk bij Duurstede. Tegenwoordig wonen er geen Bij Duur- stedes meer in Wijk bij Duurstede. De afgelopen honderd jaar ging het financieel-economisch minder goed met het geslacht en veel van het onroerend goed moest worden verkocht. Het meest recent is het gezin, waar Roderick deel van uit maakt, verhuisd naar het oosten van het land.

In het begin van de 21ste eeuw begon Diederick de panden die hem toebehoorden in de omgeving van Wijk bij Duurstede te verkopen. Na de geboorte van Roderick was moeder Hendrickje steeds zieker geworden, en de dokter vond het verstandig om haar naar een rustige omgeving met veel frisse lucht te verhuizen. Daar zou ze van opknappen. Er werd gefluisterd over een postnatale depressie. Dat betekende zoiets als nooit meer vrolijk zijn na de geboorte van Roderick. Ze werd steeds somberder, en kreeg ook rugklachten en hoofdpijn. Na een paar jaar leefde ze bijna alleen nog op medicijnen, woonde ze in een donkere slaapkamer en verzorgden zijn zussen Nancy en Kitty haar dagelijks. Toen Diederick vond dat hij genoeg geld had verdiend met de verkoop van huizen van de familie vertrokken ze op 1 juli 2008 naar Zutphen. Diederick had zoveel tijd gestopt in de verkoop van onroerend goed dat hij zijn baan opzegde en een makelaarscursus ging volgen. Vanuit Zutphen wilde hij op zoek naar een leuk boerderijtje in de omgeving van Almen, waar moeder Hendrickje hopelijk baat zou hebben bij de bosrijke omgeving. Om ervaring op te doen ging hij werken bij een makelaardij in Lochem waar hij de boerderijen in de omgeving in kaart moest brengen. Op het eerste gezicht niet zo'n leuk werk, maar hij leerde hierdoor wel de omgeving kennen. Van elke boerderij wilde de makelaardij weten wie er woonden, hoe lang, hoe oud de bewoners waren en of ze genegen waren te verhuizen. Eventueel naar een ver- zorgingshuis of bejaardenwoning. Dat begon zijn vruchten af te werpen, totdat de financiële crisis zijn intrede deed en makelaardijen bij bosjes omvielen. Het bleek steeds moeilijker om het hoofd boven water te houden en juist in dit jaar, het jaar van de negen voor Roderick, besloot zijn vader zijn eigen makelaardij te beginnen. Na een zoektocht van een klein half jaar was het hem gelukt om een boerderijtje met een flinke lap grond erbij te kopen. Nog voordat Roderick naar de middelbare school zou gaan, verhuisden ze naar Almen. Wat een probleem zou kunnen opleveren als hij zijn vrienden Jamiro en George regelmatig wilde blijven zien.

5

Het kostte Roderick enige moeite om de rolstoel met Jamiro erin over de drempel van de wachtkamer te krijgen. Pas toen George de voorkant optilde ging het een stuk makkelijker. Er waren nog vier wachtenden voor hen. Een moeder met haar zoontje, een oudere man van rond de veertig en een meisje waarvan ze de leeftijd niet konden inschatten. Een stuk ouder dan zij waren, dat wel. Maar de vrienden keken elkaar aan met een glimlach die betekende dat ze het alle drie een leuke jongedame vonden. Roderick parkeerde de rolstoel naast een houten bank waarop het meisje zat. Hij en George konden niet direct naast Jamiro zitten. Ze moesten om het meisje heen en keken nu recht in de gezichten van de andere wachtenden. Het was een kale wachtruimte met aan de zijkant een blinde muur waartegen een houten tafel stond. Er lagen veel tijdschriften en stripboeken op die tafel. Jamiro zat eigenlijk op hete kolen. Het liefst wilde hij meteen naar binnen bij de dokter. Hij had er juist voor gezorgd dat ze ná de afgesproken tijd waren gearriveerd. De gesprekjes van de dokter liepen meestal uit en hij had geen zin om heel lang te wachten. Hij wilde meteen alles weten. Hoe zijn kansen eruitzagen. Of hij hard moest trainen of alleen fysiotherapie volgen. En hoelang dat zou gaan duren. Hij wilde net gaan klagen tegen Roderick toen er een man binnenkwam met een witte jas.

'Marian van Beem?' zei de man. Het meisje bij hen op de bank stond op en liep met de arts mee.

'D'r zitten hier meer dokters op een plek,' fluisterde Jamiro tegen zijn vrienden. 'Dat was onze huisarts niet, volgens mij. Die moet veel jonger zijn. Deze was veel ouder.'

Ze zwegen, zaten verdiept in een stripboek, zo leek het. In werkelijkheid hadden ze alle drie zo hun gedachten. Jamiro bleef zich maar afvragen hoeveel jaar het zou gaan duren voordat hij zou kunnen lopen. Àls hij inderdaad weer zou kunnen lopen. Maar tot nu toe gaf hij Madame Zelda het voordeel van de twijfel. Hij had zelfs haar website op internet opgezocht. Mocht er vooruitgang zitten in zijn herstel door de fysiotherapie, dan was hij van plan de waarzegster opnieuw te bezoeken. Misschien dat ze tegen die tijd meer duidelijkheid kon geven over de periode totdat hij op eigen benen kon staan.

George keek om zich heen en probeerde de aanwezigheid van zijn moeder te voelen. Volgens Madame Zelda zou ze weleens heel dicht bij kunnen zijn. Hier dichterbij dan anders, in deze kleine wachtruimte bij een dokter. Hij wist niet of het een logische gedachte was, maar hij hoopte een teken te ontwaren. Hij zocht naar onverwachte bewegingen, van papier, gordijnen of iets anders. Maar het was windstil hierbinnen.

Roderick was afgedwaald naar een ver gedeelte in zijn hoofd. Hij vroeg zich af hoe het zover had kunnen komen met Karl. Zijn klasgenoot zonder vrienden en met slechts twee meelopers. Hoe hij zijn hersenen ook pijnigde, hij kwam er niet achter of de Russische boef de waarheid sprak of dat hij het hele verhaal had verzonnen. Maar voorlopig 'betaalde' hij al een hele poos twee euro en een mars per week aan deze griezel. Het zou ooit moeten stoppen. Hij wist alleen niet hoe. Als Karl erachter zou komen dat hij een leuke bijdrage kreeg van YouTube omdat er advertenties op de pagina van zijn voetbalfilmpje waren gezet, dan wist hij zeker dat die engerd daar ook een graantje van mee wilde pikken. 'Dat nooit!' ontwaakte hij uit zijn gedachten.

'Jamiro de Quaay!'

Jamiro schrok op van zijn stripverhaal, Asterix en de Britten, waarin Panoramix het kopje thee 'uitvindt'.

Jamiro had gelijk. De man die zijn naam riep zag er een stuk jonger uit dan de andere dokter, maar wel oud genoeg om hun vader te kunnen zijn.

Roderick pakte de rolstoel en rolde Jamiro achter de dokter aan, die lichtelijk verbaasd keek. Ze moesten een lange gang door en twee hoeken om.

'Gaan jullie daar maar even zitten.' Hij keek verontschuldigend naar Jamiro, die wel gewend was dat men vergat dat hij al zat.

'Wat kan ik voor jullie doen?'

'Ik ben Jamiro en ik heb een vraag.'

'Brand maar los. Trouwens, zijn je vader en moeder er niet?'

'Nee, die waren toevallig allebei bezet vandaag. Maar mijn trouwe motor heeft me gebracht en die heeft straks ook nog een vraag.' Jamiro keek met twinkelende ogen naar Roderick die tot in zijn hals rood werd. Roderick was vergeten dat hij een paar dagen geleden tegen Jamiro had gezegd dat, als hij toch mee ging naar de dokter, hij ook een vraagje had.

'Goed, dan gaan we eerst naar jou. Wat kan ik voor je doen?'

'Ik zou graag een onderzoek willen naar mijn rug en mijn benen. Zolang ik me kan herinneren zit ik in een rolstoel omdat ik slecht loop. Ik zou met krukken kunnen lopen, maar dat is pijnlijk in mijn rug en dan beweeg ik veel minder snel.'

'En wat wil je met dat onderzoek?'

Jamiro keek de dokter nu een beetje verbaasd aan. Natuurlijk omdat hij weer wilde lopen, maar hij antwoordde beleefd: 'Ik zou graag willen weten wat er precies met me aan de hand is. Ik kan me helemaal niet meer herinneren of ik ooit heb kunnen lopen. Er is geen enkel beeld in mijn hoofd dat ziet dat ik naar een dokter ben geweest voor onderzoek en die me gezegd heeft dat ik mijn hele leven in een rolstoel moet doorbrengen. Ik weet niet wat ik mankeer. Ik heb wel van alles opgezocht op internet. Het zou een hernia kunnen zijn of een partiële dwarslaesie of geen van tweeën.'

'Zo, zo,' zei de dokter, 'je hebt je huiswerk gedaan. Weet je ook wat het allemaal betekent?'

Jamiro knikte.

'Goed, ik kan je nu wel even kort onderzoeken, maar ik denk dat je uiteindelijk naar het ziekenhuis moet voor een röntgenfoto. Weet je wat dat is?'

Jamiro schudde zijn hoofd.

'Dat is een foto van je botten om te zien of er wat gebroken is, scheef zit of vergroeid is. Daarmee kunnen we zien of er een behandeling noodzakelijk is.'

Jamiro liet de dokter niet uitspreken. 'Natuurlijk is er een behandeling nodig. Ik kan toch niet lopen.'

De dokter keek met een van spijt vertrokken gezicht. 'Je hebt me niet uit laten praten. Het kan namelijk ook zijn dat er geen behandeling meer plaats kan vinden. Dat je rug of de zenuwen in je rug zo beschadigd zijn dat er geen herstel meer mogelijk is.'

Nu keek Jamiro verschrikt. Daar had hij helemaal geen rekening mee gehouden. Hij had verwacht dat de dokter zou zeggen dat het er allemaal goed uitzag, dat hij een paar oefeningen moest doen en dat hij met een paar weken weer kon lopen.

Alsof de dokter zijn gedachten kon lezen zei hij: 'Maak je geen illusies. Mocht je rug kunnen worden behandeld en er herstel in het vooruitzicht ligt, dan zal het jaren duren voordat je weer normaal kunt lopen.'

Jamiro gleed bijna uit zijn rolstoel, zo teleurgesteld was hij. Met zijn ellebogen steunde hij op de armleuningen en duwde zich weer omhoog. Hij wilde niet dat de dokter merkte dat hij schrok van deze mededeling. Hij had zichzelf weer in bedwang en probeerde zo nonchalant mogelijk naar de man in de witte jas te kijken. Hij deed zelfs een hand onder zijn kin om zijn interesse te tonen.

'De spieren in je benen,' ging zijn dokter verder, 'zijn nooit echt getest door je lichaam. Als je zegt dat je het niet meer kan herinneren dat je ooit hebt gelopen dan betekent dat dat je ...'

Hij keek nu even op zijn computerscherm om te zien hoe oud Jamiro was.

'... misschien wel tien jaar niet hebt gelopen. Misschien wel nooit hebt gelopen. Daarover zal ik toch met een van je ouders moeten praten. Waarschijnlijk herinneren zij zich wel of je ooit hebt leren lopen en hoe lang je dat hebt volgehouden.'

'En waarom ze nooit met Jamiro naar een dokter zijn geweest,' schrok George van zijn eigen uitlating.

Jamiro wilde iets hatelijks zeggen over zijn ouders, maar hield zich in. In plaats daarvan zei hij: 'Dat moet geen probleem zijn.' In werkelijkheid wist hij wel beter en vroeg hij zich af of zijn moeder of vader ooit de vragen van de dokter zouden beantwoorden.

'Kun je even uit de rolstoel komen en op de behandeltafel gaan liggen. Maar doe eerst even je blouse uit, dan kan ik beter je ruggegraat bekijken.'

Dat was voor Roderick en George het teken om in actie te komen. Zij liepen naar de rolstoel, pakten de blouse aan en hielpen Jamiro uit zijn stoel om op de tafel te gaan zitten. Met zijn tweeën tilden ze hem omhoog.

'Oké, nu op je buik en probeer met je rug en benen zo gestrekt mogelijk te gaan liggen.'

Bijna met een rechte rug maar met zijn onderbenen in de lucht, bleef Jamiro zo stil mogelijk liggen toen de dokter met twee handen zijn ruggegraat betastte, om de paar centimeter vragend of het zeer deed. Pas toen de arts onderaan zijn rug was gekomen zei hij 'Ja.'

'Dat is een goed teken.'

Jamiro en Roderick keken elkaar vragend aan. Hoe kan pijn nou een goed teken zijn?

'Het feit dat je daar pijn voelt kan betekenen dat je misschien een verwaarloosde hernia hebt maar geen dwarslaesie. Heb je gevoel in je benen?'

'De laatste tijd voel ik mijn scheenbenen als Roderick er tegenaan trapt.'

Nu was het de beurt van de dokter om verbaasd te kijken.

De jongens moesten lachen. 'Als we voetballen, heb ik een plankje voor op mijn rolstoel. Roderick schiet daar tegenaan en ik zorg ervoor dat de bal steeds een andere kant op kaatst. Zo oefenen we zijn reactie met links en rechts. Het afgelopen half jaar ben ik flink gegroeid en komen mijn scheenbenen tegen dat plankje aan. Als Roderick er dan hard tegenaan trapt met de bal doet dat zeer.'

'Aha,' zei de dokter. Min of meer opgelucht, dat hij hier niet te maken had met twee jongens die een rare hobby uitoefenden. 'Ook dat is een goed teken. Hoe meer je gevoel in je lichaam hebt, hoe meer we kunnen herstellen.'

Hoe meer we kunnen herstellen, dacht Jamiro. Hoe meer ìk kan herstellen. Ik zal de komende maanden of misschien wel jaren druk zijn, niet jij.

Vervolgens probeerde de dokter de benen van Jamiro zo ver mogelijk naar beneden te drukken. 'Als het echt zeer gaat doen moet je het zeggen,' zei hij.

Direct zei Jamiro al 'au.'

'Jammer, ik had gehoopt dat je onderbenen iets verder naar beneden zouden kunnen. Ik kan nu niet meer zoveel doen. Eerst moeten we de foto's afwachten. Ik zal je een brief meegeven voor de röntgenafdeling in het ziekenhuis. Kun je daar een paar foto's laten maken. Het zal wel met spoed moeten gebeuren, want dat je de laatste tijd zoveel gegroeid bent, klinkt niet goed.'

De arts had al meteen weer spijt van deze spontane uitspraak, want Jamiro keek hem verschrikt aan. 'Betekent dat dat het misschien helemaal niet meer goed zal komen?'

'Dat wel,' zei zijn dokter vlug. 'Ik bedoel alleen dat je zo snel mogelijk met je herstel moet beginnen.' Het was een leugentje om bestwil. De dokter durfde niet in te schatten hoe de toestand van de ruggewervel en de zenuwen eraan toe waren. Hij was bang dat als ze te lang zouden wachten de zenuwen werden doorgesneden en dat er dan wel sprake was van een dwarslaesie.

'En jij had ook een vraag?' keek hij onverwacht op van het schrijven van de brief voor de arts in het ziekenhuis.

'Eh, ja,' zei Roderick verlegen. 'Ik zou graag willen weten wat narcolepsie precies is.'

Dokter Frans keek een beetje verbaasd naar de jongen met de bal in de hand. 'Waar komt die vraag ineens vandaan? Hoe weet je dat dat woord bestaat?'

'Mijn vriendje had het en mijn vader heeft het woord genoemd.'

'Als je vriendje het had, dan was het geen narcolepsie. Dat is namelijk chronisch. Dat betekent dat je er nooit meer van afkomt.'

'Hij is dood. Hij is er nu wel vanaf,' reageerde Roderick bot en een beetje boos op het antwoord van de dokter.

'Oh, sorry. Wat erg,' verontschuldigde de dokter zich. 'Hoe is dat gekomen?'

'Hij is van een bouwsteiger gevallen. Een uitstekende pin van een mat betonijzer heeft zijn hart doorboord. Op slag dood,' sprak hij als een kenner.

'Wat verschrikkelijk dat jullie dat al op zo'n jonge leeftijd hebben moeten meemaken.'

'We waren er niet bij hoor,' zei Roderick iets te vlug.

'Maar dan nog. Zo jong je vriendje verliezen. Dat is me wat. Maar goed. Wat wilde je precies weten over narcolepsie?'

'Wat het precies is?'

'Eens even kijken. Ik zal het zo kort en duidelijk mogelijk proberen te vertellen. Als je iets niet snapt moet je het maar vragen.'

De jongens knikten alle drie. Ook Jamiro was geïnteresseerd. Per slot van rekening was Jeffrey ook zijn vriend geweest. George was gewoon nieuwsgierig.

'Narcolepsie wordt ook wel slaapziekte genoemd. Het bekendste kenmerk van narcolepsie is een overmatige behoefte om gedurende de dag te slapen, zelfs na voldoende nachtrust. Men heeft van een narcolepsiepatiënt vaak de indruk dat deze persoon te allen tijde zomaar in slaap kan vallen.'

Dokter Frans keek naar de drie jongens maar ze reageerden niet. Ze zaten vol aandacht te luisteren. Dus ging hij verder.

'Iemand die aan narcolepsie lijdt, valt dus gemakkelijk in slaap en heeft last van onbedwingbare slaapaanvallen. Dit kan gebeuren op ongepaste tijden en plaatsen. De slaapaanvallen kunnen gedurende de dag met of zonder waarschuwing optreden en er valt weinig tegen te doen. De slaperigheid kan lange tijd aanhouden. Bovendien is de nachtrust dikwijls versnipperd doordat een persoon vaak wakker wordt. Kortom, mensen met narcolepsie zijn overdag wel wakker, maar kunnen niet wakker blijven, en in de nacht vallen ze wel in slaap, maar ze kunnen de slaap niet vasthouden. Veel patiënten gebruiken medicijnen. De resultaten of bijwerkingen hiervan zijn wisselend. Er zijn patiënten die het hiermee goed redden en redelijk de dag door komen. Er zijn ook patiënten die er vanwege de bijwerkingen weer vanaf zien.'

Opnieuw keek de arts naar de jongens. Maar nu stelde Roderick wel een vraag. 'Is het mogelijk dat patiënten door schrik in slaap kunnen vallen?'

'Waarom wil je dat weten?'

'Oh, dat heb ik weleens gehoord,' probeerde hij zijn leugen zo goed mogelijk te verbergen.

'Wel, er zijn meerdere symptomen van narcolepsie, waarvan kataplexie de bekendste is. Daarbij verliest de patiënt plotseling de spierfuncties. Dit kan variëren van een lichte zwakte, zoals slapheid bij hals of knieën, tot volledige spier- verslapping waarbij iemand valt. De aanvallen ontstaan door plotselinge emoties, zoals uitbundig lachen, schrik of boosheid. Deze spierverslappingen duren meestal enige seconden tot twee minuten. In heel zeldzame gevallen kan het langer duren, maar meestal zijn dat dan meerdere aanvallen achter elkaar. Belangrijk hierbij is dat de persoon volledig bij bewustzijn blijft.' De dokter keek de jongens aan met een gezicht van 'meer wil ik je er niet over vertellen, maar volgens mij is het meer dan genoeg.'

Jamiro had inmiddels zijn bloesje aangetrokken en zat weer in de rolstoel. Hij kreeg een brief mee van zijn huisarts. 'Deze moet je afgeven bij de röntgenafdeling van je ziekenhuis en maak vanmiddag maar meteen een afspraak voor foto's van je rug en benen. Laat vooral ook je benen fotograferen. Kunnen we zien hoe die botten zich ontwikkeld hebben.'

Ze liepen langzaam door de lange gang weer naar buiten. De drempel bij de buitendeur zorgde nog steeds voor problemen.

'Je zou bij een dokterspost toch een betere toegankelijkheid voor een rolstoel verwachten,' zuchtte Roderick, die met moeite de rolstoel over de bobbel kreeg. Op de route naar huis zwegen ze alle drie. Jamiro wist niet of hij blij of ongerust moest zijn. Hij wilde thuis meteen bellen met het ziekenhuis. Roderick, die uitgebreid antwoord had gekregen op zijn vraag, wist niet of hij daar nou tevreden mee moest zijn. Hij zou er vanavond in bed nog lang over nadenken. Halverwege de wandeling naar huis kwamen ze 'Boris Karlof' tegen met zijn twee handlangers. Ze kwamen wel dreigend op hen af, maar het enige wat Karl zei, was dat Roderick morgen zijn zaakjes op orde moest hebben. Toen ze voorbij waren keek Roderick om. Hij wilde wat roepen maar hield zijn mond. Met George had hij het wel op een sprinten kunnen zetten, maar met Jamiro in de rolstoel was het een oneerlijk verdeelde strijd. Ze zouden allemaal op hun lazer krijgen van hun klasgenoot die ongeveer een kop groter was dan zij. En het maakte Karl niet uit dat Jamiro in een rolstoel zat. De keren dat hij hem omgegooid had, waren niet meer op de vingers van een hand te tellen.

6

Het was voor Karlof Puschinschki steeds moeilijker om zich momenten uit zijn vroege jeugd in Rusland te herinneren. Maar een ding zou hij nooit vergeten: de vroege ochtend dat hij bij zijn vader op de schouders, nog voor het ochtendgloren, de natuur inging. Karlof woonde met zijn ouders zo'n tweehonderd kilometer ten oosten van Moskou, ergens in de buurt van Navashino. Een afstand waarvan je zou denken dat je die binnen drie uur kunt afleggen. De zandweg vanaf hun huis naar de grote weg deed er al bijna langer over, die lag vol met gaten gemaakt door zon, regen en vorst, en die ene auto die er regelmatig overheen reed. Eens per jaar probeerde zijn vader de weg te egaliseren. Daarvoor huurde hij een shovel voor een hele week. Maar na een paar regenbuien en een flinke nachtvorst werd de weg alweer hobbelig en kwamen de gaten meestal op dezelfde plek weer terug. Alsof de weg een geheugen had en niet wilde dat er aan hem geknutseld werd.

Het landhuisje van de familie Puschinschki stond erg afgelegen, met de rug naar een bos en de voorkant uitkijkend over heide en graanvelden, die voor een mooi goudpaars uitzicht zorgden aan het eind van de zomer en het begin van het najaar.

Rond zijn zevende, zo'n zes jaar geleden, was hij plotseling met zijn vader naar Nederland verhuisd. Een moeilijke leeftijd om zich op school aan te passen. De meeste klasgenoten konden al lezen en schrijven. Hij had het moeilijk met de nieuwe taal en moest direct een jaar overdoen. Zo kwam hij in de klas met Jeffrey, Roderick en Jamiro terecht, die hem in het begin pestten met zijn slechte taalgebruik. En nog steeds praatte Karlof met een accent als een slechte Russische acteur die gebrekkig Nederlands spreekt.

Waarom zijn vader uiteindelijk in Nederland was gebleven, wist hij nog steeds niet. Hij zag zijn vader al weinig, maar sinds ze in Nederland woonden was zijn vader soms weken van huis. Boris was handelsreiziger, zei hij zelf altijd. Hij bracht pakketjes van de ene plek naar de andere. Meestal van Amsterdam naar Moskou. Karlof hoorde zijn vader weleens ruzie maken met zijn nieuwe moeder. Zij klaagde dat Boris te lang van huis was en dat zij met dat kind, hem dus, zat opgezadeld. Dat gevoel deelde hij met zijn stiefmoeder. Volgens hem was dat ook het enige. Ze maakten altijd ruzie, waarbij elke nieuwe klap steeds harder leek. Hij durfde niet terug te slaan. Die keer dat hij dat wel had gedaan, had hij van zijn vader op zijn sodemieter gekregen. Een flink pak slaag en drie weken huisarrest, dat makkelijk te omzeilen was, omdat zijn vader alweer direct een maand weg moest. Karlof was veel op straat te vinden. Voornamelijk om zijn stiefmoeder te ontwijken. Als ze hem geen slaag gaf, kreeg hij wel een klusje. In geen van beide had hij veel trek, dus was hij vaak buiten met zijn twee metgezellen Quincy Korendrager en Frits Welke. Twee jongens die alles voor hem deden, goedschiks of kwaadschiks.

Karlof zou graag een keer met zijn vader willen praten over de tijd in Rusland. Waarom ze weg waren gegaan? Hoe de brand in hun huisje was ontstaan? Waar zijn moeder was begraven? Allemaal vragen waar hij maar al te graag een antwoord op zou willen krijgen. Nu moest hij het slechts doen met geruchten. En de geruchten die hij te pakken kreeg vond hij te verontrustend om ze voor waar aan te nemen. De Russische maffia zou het huis in brand hebben gestoken, omdat een pakketje niet meer de juiste inhoud bevatte. Een ander gerucht was dat zijn vader de minnaar van zijn moeder had doodgeschoten. Gevlucht was voor de politie en om sporen te wissen hun huis in brand had gestoken. Het waren verhalen die hij met stukjes en beetjes had samengesteld uit de ruzies tussen zijn vader en Krancha, zijn nieuwe moeder, stiekeme praatjes van klasgenoten die bij hun ouders iets hadden opgevangen, en verhalen op internet.

In eerste instantie begon Karlof de Russische websites te bezoeken om de Russische taal niet te vergeten. Maar door al die geruchten was hij op zoek gegaan naar verhalen over de maffia in Rusland. Ook las hij krantenverslagen over het afgebrande huis en waar de bewoners waren gebleven. Zo had hij wel doorgekregen dat zijn moeder bij de brand was omgekomen. Toen hij dat las, had hij drie dagen niet kunnen eten. Toen ze uit Rusland vluchtten had hij er niet bij stilgestaan wat er met zijn moeder zou zijn gebeurd. In plaats van op te groeien met zijn lieve moeder werd hij in elkaar geslagen door een kenau die twee keer zo zwaar was als hij. Een vrouw die niet zou misstaan in een boksring. Maar ooit, dacht hij, zal ik me wreken op dat meedogenloze monster, dat hem niet kon luchten of zien. Zodra hij sterk genoeg was, zou hij in actie komen. Tot die tijd probeerde hij zich op de vlakte te houden, zo min mogelijk thuis te zijn en zijn nieuwe moeder zo veel mogelijk haar zin te geven.

Naast de vroege herinnering van de gouden sneeuw in de ochtendgloed toen hij ongeveer drie jaar was kon hij zich slechts enkele jachtpartijen herinneren. Meestal alleen met zijn vader. Soms met enkele andere mannen erbij. Op zijn netvlies vastgeprikt was de keer dat hij ook mocht schieten en per ongeluk een haas doodschoot. Hij had er de hele nacht niet van geslapen. Terwijl hij tegenwoordig nog weleens op pad ging met zijn buks, meestal 's nachts, om op kleine dieren te jagen.

Hij begreep het zelf ook niet, waarom hij de dingen deed die hij deed. Soms voelde het goed om iemand in elkaar te slaan, om zich op die manier te wreken op zijn mistroostige gevoel. Vaak genoeg had hij er spijt van, wilde hij naar de persoon toegaan en zijn excuses aanbieden. Maar hij wist dat dat onmogelijk was. Hij moest gewoon de baas blijven in de klas. Niemand mocht zijn zwakte kennen. Ook als hij straks naar een nieuwe school ging, moest hij een manier vinden om zijn klasgenoten onder de duim te houden.

7

Ze hadden het slechte weer niet voor het uitkiezen. Anders was het niet hun keuze geweest om door deze regen naar het ziekenhuis te lopen. De afspraak met de röntgenafdeling van het ziekenhuis was snel gemaakt. Er was een gaatje ontstaan en Jamiro had direct toegehapt. Voor Roderick betekende dat een middagje spijbelen. Het moest geen gewoonte worden, want dan kreeg hij zijn vader achter zich aan. Het had hem de laatste keer na het bezoek aan Madame Zelda heel wat overredingskracht en krokodillentranen gekost om zijn vader te overtuigen dat hij toch echt niet op zijn vrije woensdagmiddag bij de waarzegster op bezoek hadden kunnen gaan. Hijzelf had zijn vader duidelijk gemaakt dat hij de lange training bij De Graafschap op woensdagmiddag niet wilde missen. Die donderdagmiddag, na de kermis, was hij keurig op tijd geweest voor het busje dat hem naar Doetinchem bracht. Tot zover was er niks aan de hand. Totdat de school had gebeld om te vragen waarom hij die middag afwezig was geweest.

'Madame Zelda?' had zijn vader geroepen. 'Laat me niet lachen.' Maar toen Roderick vertelde dat hij zo graag wilde weten wanneer zijn moeder weer beter zou worden, brak zijn vader ook. Dat verhaal deed het zelfs beter dan het voetbalexcuus. Waarschijnlijk omdat hij het meende. Hij wilde heel graag dat zijn moeder weer beter werd. Hij liep constant met het gevoel dat het zijn schuld was dat zijn moeder al jaren ziek op bed lag.

De meester was minder makkelijk te overtuigen. Zowel het verhaal over de moeders van George en Roderick als het excuus van Jamiro dat hij wilde weten of hij ooit zou kunnen lopen had de leraar niet belet om ze alle drie strafregels mee te geven. Het was een simpel zinnetje: 'Ik mag niet spijbelen.' maar ze moesten het wel per persoon vijfhonderd keer opschrijven. Roderick was het snelste klaar geweest. Ze moesten het na schooltijd in de klas maken op een woensdagmiddag. De meester had gedacht dat ze wel een paar uurtjes zoet zouden zijn. Maar onze voetballer kon al binnen het uur zijn regels inleveren. Hij schreef gewoon met links en rechts tegelijk. Omdat George niet al te snel was met de pen, had hij hem geholpen. Nog vóór half drie stonden ze buiten met een grote smile.

'Toch wel handig, die dubbelhandigheid van jou,' zei George. 'Je zou strafregels moeten gaan schrijven voor andere kinderen in de klas. Kun je geld mee verdienen!'

'Nee, ik loop liever met een bal.'

En dat deed hij nu ook weer. Hoewel het ding soms bleef steken in een plas hield hij de bal zo goed mogelijk aan de voet. De afstand naar het ziekenhuis was minstens een half uur lopen. Geen van tweeën hadden ze zin om geld te betalen voor een taxi. Zo was er ook geen gedoe met de rolstoel bij het in- en uitstappen.

'Ik koop liever ijs en drop. Die regen wassen we er vanavond onder de douche wel weer af,' zei Jamiro.

'Groot gelijk,' vond Roderick. 'Word je nog steeds gewassen door Sacha?'

'Nee, ben je gek,' kreeg Jamiro een kleur. 'Daar heb ik geen zin meer in. Ze helpt me met uitkleden. De onderbroek doe ik zelf en dat klimmen op die metalen stoel onder de douche is ook niet zo moeilijk. Als ik droog ben helpt ze me weer met aankleden.'

'Toch wel handig zo'n privé-verpleegster, kok, huishoudster, kleedster. Wat doet ze eigenlijk nog meer?'

'Nog net niet mijn huiswerk, maar eerlijk gezegd zou ik het liever allemaal zelf doen.'

'Behalve koken natuurlijk,' lachte Roderick, die al aardig nat begon te worden, en ze waren nog niet eens op de helft. Jamiro zat onder een grote paraplu. Groot genoeg voor hun tweeën. Maar de bal sprong telkens van zijn voet met dit slechte weer en dan moest hij er weer achteraan, tot grote hilariteit van Jamiro die redelijk droog bleef, totdat Roderick er genoeg van kreeg en de grote paraplu een tijdje scheef hield.

'Waar kunnen we het beste naar binnen?' Jamiro zag in de verte het ziekenhuis. Het was voor hen beiden de eerste kennismaking met dit nieuwe gebouw. Ze waren benieuwd of er veel veranderd was ten opzichte van het oude dat er pal naast stond en nog moest worden afgebroken.

Boven de ingang hing een afdak. Daar bleven ze even staan, probeerden hun kleding te fatsoeneren en het meeste water er van af te slaan, wat niet lukte omdat ze doornat waren.

Vandaag had Roderick geen zin om tijd te verknoeien met een zoektocht naar een of andere röntgenafdeling. Zijn broek plakte te veel tijdens het lopen. Hij duwde Jamiro rechtstreeks naar de receptie. Daar wezen ze de beide jongens meteen de goede kant op. Een voordeel van de regen was dat ze langer over de wandeling hadden gedaan en daarom later waren gearriveerd dan de bedoeling was. Nu hoefden ze niet meer te wachten, ze konden zo doorlopen.

'Jullie zijn te laat,' zei de mevrouw bij het apparaat.

'We zijn komen lopen, hadden de wind tegen en we moesten steeds om plassen heen. Daarom zijn we ook zo nat. Het zat ons niet mee. We zijn doodmoe.' Hoewel Jamiro natuurlijk een stuk minder moe was, sprak Roderick altijd in het meervoud als Jamiro erbij was.

'Daar kun je je uitkleden.' De dame wees naar een hokje met een gordijn. 'Heb je hulp nodig?'

'Nee, hij helpt me wel,' Jamiro knikte naar Roderick, die hem uit de rolstoel hielp.

'Maakt u zich niet ongerust,' zei Roderick tegen de dame die de foto's zou gaan maken. 'We halen de schade wel weer in.'

'Hoe bedoel je?'

'Weet ik niet, maar dat hoor ik mijn zusjes altijd zeggen als ze weer eens te laat zijn en ik vind het wel leuk klinken.'

Jamiro grinnikte. 'Wat bedoel je met de schade?'

Roderick draaide zich om naar zijn vriend. 'Dat we te laat zijn en nu ons best doen om de verloren tijd weer in te halen.'

'Maar dat lukt toch nooit!'

'Weet ik, maar ik vond het wel geinig klinken. En het geeft haar de indruk dat we van goede wil zijn. Doet ze misschien zo direct iets aardiger als ze jou met je blote rug tegen het koude metaal drukt.'

'Je maakt het wel spannend. Het is maar gewoon een foto.'

'We zullen zien.'

De mevrouw van de röntgenafdeling kwam naar de jongens toegelopen en hielp Roderick om Jamiro te ondersteunen. Zo konden ze meteen de goede richting uitlopen. Het was even een gedoe om Jamiro in de juiste positie te krijgen. Roderick keek naar de rug van zijn vriend en hoopte dat die zich ooit zou kunnen strekken. Hij had er eerlijk gezegd niet veel vertrouwen in. Maar ja, hij was geen arts of fysiotherapeut.

'Kun je even zo blijven staan? Eigenlijk moet jij daar ook weg,' zei ze tegen Roderick. 'Anders kom je onnodig in contact met de röntgenstralen en dat is niet gezond. Daar kun je op den duur ziek van worden.'

'Maar hij krijgt ze nu toch ook?'

'Ja, maar voor hem is het nodig. Misschien dat het ooit ook voor jou nodig is, als je iets breekt bijvoorbeeld of als je bij de tandarts een foto van je gebit moet laten maken. Hoe minder je er mee in aanraking komt hoe beter.'

'Ga maar. Ik hou het wel even vol.' Jamiro stond met gekromde benen en een gebogen rug te leunen tegen een hele grote metalen wand.

Roderick zag dat hij het er moeilijk mee had, maar dat hij zich niet wilde laten kennen.

'We zijn zo klaar,' zei de laborante.

Roderick ging zo snel mogelijk bij haar staan. Niet omdat hij bang was röntgenstralen te absorberen, maar meer om Jamiro niet te lang alleen te laten.

De laborante drukte tweemaal af. 'Nu moet je even daar op die tafel gaan liggen. Maak ik ook nog een paar foto's van je benen en je rug.'

De tafel was hoog. Met moeite kregen ze Jamiro erop.

'Ga maar eerst op je rug liggen. Probeer je benen zo recht mogelijk te houden.'

De knieën van Jamiro staken aardig in de lucht. Zo recht mogelijk moest eigenlijk 'zo min mogelijk krom' zijn.

Nadat ze met zijn tweeën Jamiro hielpen om te draaien en de laatste foto's gemaakt waren, was de sessie afgelopen. Roderick liep mee om hem te helpen aankleden.

'Deed het zeer?'

'Viel mee. Maar het was wel vermoeiend,' zei Jamiro, die blij was om weer even in zijn rolstoel te kunnen zitten.

'Wanneer krijgen we bericht?' vroeg Roderick.

'De huisarts van je vriend krijgt bericht. Hij neemt dan contact op. Waarschijnlijk volgende week.'

'Zou u er haast achter kunnen zetten? Ik wil zo snel mogelijk met de therapie beginnen.'

De laborante keek Jamiro verbaasd aan en kon het niet laten om te zeggen dat het niet zo'n vaart liep omdat hij pas, op zijn twaalfde, foto's kwam maken. Die week wachten maakte dan ook niet zo veel uit.

Maar de laborante wist niet dat Jamiro pas sinds enkele dagen op de hoogte was van de mogelijkheid tot therapie. En hij wilde zo snel mogelijk naar de

fysiotherapeut.

De jongens hadden geluk. Toen ze buiten kwamen was het opgehouden met regenen.

8

Dat de bal zo'n belangrijke rol in zijn leven zou gaan spelen was eigenlijk al duidelijk toen hij nog in de buik van zijn moeder zat.

De zwangerschap van het derde kind van Hendrickje bij Duurstede verliep voorspoedig tot en met de zevende maand. De tot dan toe altijd vrolijke en goedlachse Hendrickje voelde een vreemde pijn in haar buik.

'Hij begint te schoppen,' had ze tegen Diederick, haar man, gezegd. 'Als het maar geen voetballer wordt, die zijn zo vaak geblesseerd.'

Bij het begin van haar pijnscheuten dacht Hendrickje dat het erbij hoorde. Bij de eerste twee zwangerschappen had ze aan het eind ook zoiets gevoeld. Hoewel ze vond dat de pijn nu wel heftiger was. Na zo'n dertig weken voelde ze de scheuten ook 's nachts. Het werden lange, wakkere nachten met veel pijn. Toen er nog vier weken op de kalender stonden vroeg ze aan haar huisarts of het normaal was dat je af en toe de afdruk van het voetje in de buik zag. De arts had gelachen en gezegd: 'Zo hard trappen ze nou ook weer niet!' Waarop Hendrickje spontaan haar shirt omhoog deed en de dokter liet zien wat ze bedoelde.

'Niet alleen erg ongewoon, maar ook veel te vaak,' had de dokter bezorgd gezegd. 'Als dat zo doorgaat laat ik u opnemen. Voorlopig moet u rust houden en in bed liggen.'

Hendrickje wilde zeggen dat het al een tijdje aan de gang was, maar ging netjes naar huis en naar bed. Daar hield ze het een week lang vol zonder pijnstillers en toen vroeg ze aan Diederick of ze naar het ziekenhuis mocht. Ze wilde een keizersnee en wel zo snel mogelijk. Ze werd bijna gek van de pijn, begon steeds vaker te hallucineren. Zo verbeeldde ze zich de ene nacht dat de baby al geboren was, dat er een voetje uit haar buik stak en dan weer dat hij zonder verdoving gehaald werd.

De vorm van de voetjes was zo duidelijk op de buik dat Diederick al meerdere malen met zijn filmtoestel erbij was geweest. Hij had mooie beelden geschoten, vond hij zelf. Hendrickje wilde zo snel mogelijk die voetballer uit haar buik. Ook het rekverband dat ze al weken om haar middel droeg had niet geholpen. De kleine wist van geen ophouden. Het leek wel alsof hij aan de lopende band penalties aan het nemen was. Diederick probeerde weleens een grapje te maken, 'Hopelijk scoort hij wel daar binnen.' Maar Hendrickje vond het allang niet meer leuk. Hij moest eruit en zo snel mogelijk. De pijn werd ondraaglijk en ze wist niet meer of ze wakker was of droomde.

In het ziekenhuis probeerde de dokter haar te kalmeren. Hij hoopte zelfs dat ze het een weekje vol zou kunnen houden. Ze zou hem zijn aangevlogen als ze niet opnieuw zo'n ferme kick in haar buik had gevoeld.

'U haalt hem er nu uit, anders doe ik zelf!' schreeuwde ze wanhopig.

De dokter had de zuster aangekeken. Samen waren ze tot de conclusie gekomen dat het dan maar zo snel mogelijk moest gebeuren. 'Heeft u een voorkeur voor een datum,' had hij aan Diederick gevraagd.

'Ja,' zei Diederick. 'Vandaag nog.'

En dat was 14 februari 2000. Volgens Madame Zelda een bijzondere negen.

Die avond waren alle voorbereidingen getroffen. Hendrickje werd verdoofd met een ruggenprik. Zo kon ze toch nog plezier hebben van haar bevalling en de baby direct tegen haar borst houden terwijl de arts de snee dichtnaaide.

Helaas ging de bevalling niet helemaal zoals de arts had gehoopt. Door de hevige pijnaanvallen kon Hendrickje niet lang genoeg stilliggen. Zodoende lukte het degene die voor de rugverdoving moest zorgen niet om de spuit diep genoeg tussen de ruggewervels te krijgen. Hendrickje zou maar voor vijftig procent verdoofd zijn, terwijl honderd procent toch echt het minimum was. Hendrickje, die het niet voor mogelijk had gehouden dat de pijnen heviger konden zijn, was toen de arts eenmaal met de keizersnee begon, in een trance geraakt. Dagen na de bevalling kon ze zich niet goed herinneren of de baby sneller dan de arts was geweest of dat de arts toch nog op tijd de baby uit haar buik had gehaald. Het had zoveel pijn gedaan dat het leek of de baby het ook genoeg vond en zelf besloot om eruit te komen. In haar toestand geloofde ze echt een glimlachende baby te hebben gezien met de navelstreng tussen zijn tanden.

'Maar Hendrickje, je weet toch dat dat niet kan,' had Diederick menig keer gezegd.

'Er kan zoveel niet,' had ze hem toegesnauwd. 'Maar door die helse pijn die ik gevoeld heb is alles mogelijk. Waarom ben ik niet gewoon verdoofd? Ik heb nog steeds pijn en het lijkt nog steeds of de baby erin zit.'

'Ik heb al om een zwaardere pijnstiller gevraagd. Die druppelt via het infuus in je arm. Je zult binnen het uur geen pijn meer voelen en dan zul je zien dat het vandaaruit beter gaat.'

Hendrickje lag een tijdje te mopperen en te vloeken van de pijn. Langzamerhand werd ze rustiger en viel ze in een lange slaap. Toen ze na twaalf uur slapen wakker werd lag de kleine Roderick Uremis Ignatius Lodewijck bij Duurstede naast haar in een wiegje. Ze begon hem borstvoeding te geven.

'Waarom heb je die twee belachelijke namen er bij gedaan,' vroeg Hendrickje.

'Dat zijn de namen van jouw en mijn opa. Uit eerbied voor onze lange rij van voorouders.'

'Roderick Lodewijck was voor mij voldoende geweest, gewoon vernoemd naar zijn opa's. Maar goed, die namen zal hij toch niet vaak gebruiken.' Hendrickje sliep weer in. De zuster moest haar na acht uur wakker maken zodat ze de honger van de kleine Roderick kon stillen. Maar door de ongelukkige samenloop van omstandigheden tijdens de bevalling beviel haar het borstvoeden niet. Het was zeer pijnlijk en het leek ook alsof de kleine geen zin had. Die wilde alleen uit een flesje drinken. De zuster had al geklaagd over zijn bedje. Ze moest elk uur de dekens opnieuw over Roderick leggen. Het leek wel of hij ze met beide benen uit de wieg 'schoot'.

Hoewel Hendrickje graag nog een paar dagen in het ziekenhuis was blijven liggen moest ze de volgende dag alweer plaatsmaken voor een nieuwe bevalling. Met veel pijn en moeite stapte ze in de auto. Thuis ging ze meteen naar bed waar ze nu, na twaalf jaar, nog steeds maar sporadisch uitkwam. Aan de zwangerschap maar vooral de bevalling hield ze een flinke postnatale depressie over. Ze kon moeilijk staan en bijna niet lopen. Bleef klachten houden over pijn in de nek, rug en hoofd.

De baby groeide de eerste weken als kool. De flesvoeding deed hem goed en hij trapte naar alles wat hij zag, zowel met links als met rechts.

Diederick stond erbij te kijken met gemengde gevoelens. Hij was trots op de kleine en al zijn beenbewegingen, maar hij voelde zich triest dat het zo lang duurde met Hendrickje en er was niets meer te merken van haar vroegere vrolijkheid.

Roderick kon niet wachten om te gaan lopen. Binnen een jaar stond hij al in de box en moest zijn vader een lage omheining maken. Steeds schopte hij de ballen door de kamer.

Diederick kreeg er een tweede hobby bij. Bijna al zijn vrije tijd ging op aan het filmen van de kleine. Voor de vorm schoot hij ook plaatjes van Nancy en Kitty, die vervolgens op zijn harde schijf verdwaalden. De beelden van Roderick werden netjes opgeborgen in een digitaal mapje, 'voor toekomstig gebruik' stond erbij.

De eerste bal die Roderick uit de box trapte was een pingpongbal. Dat vond zijn vader iets te gevaarlijk. Het zou kunnen dat zijn jongen de bal in zijn mond stopte. Er volgden vele ballen, veel zelfgemaakte stoffen ballen en tennisballen. Zelfs de tennisballen en kleine leren ballen kon hij als tweejarige naar de andere kant van de kamer schieten.

9

Al drie nachten lag Jamiro te woelen in bed. Hij keek meer naar de klok dan dat hij zijn ogen dicht had. Elke nacht nam hij zich voor om de volgende dag dokter Frans te bellen om te vragen of de uitslag er al was en wat hij moest doen. Toen de dag eindelijk was aangebroken, en hij het gevoel had dat hij na lang wachten het einde van een lange donkere tunnel had bereikt, kon hij zich toch weer inhouden. Hij begreep niet waarom. Zijn mobiele telefoon brandde in zijn zak. Toch hield hij zich voor dat als de dokter nieuws had, hij hem zelf wel zou bellen.

De vierde dag werd zijn telefoon echter te heet in zijn broek en moest hij gewoon weten of de brief van de röntgenafdeling bij zijn huisarts was gearriveerd.

'Dokter Frans? Ja, hier met Jamiro. Is er al nieuws?'

'Je laat er ook geen gras over groeien,' plaagde de dokter hem. 'Hoe lang is het geleden dat je naar het ziekenhuis bent geweest?'

'Een week,' loog Jamiro.

'Eerder vier dagen, lees ik hier.'

Jamiro begreep het niet.

'Ben je wakker?'

'Ja,' zei Jamiro.

'Waarom reageer je dan niet als ik zeg: vier dagen?'

'U heeft de brief?'

'Jazeker. Het is goed nieuws, maar ik wil het je wel persoonlijk vertellen. Dus kom aan het eind van de middag, na het spreekuur, maar even langs. Ik zal Jannie zeggen dat ze je direct door mag laten.'

'Ik kom met Roderick. Die duwt me.'

'Is goed. Ik zie je vanmiddag.'

Waarom helemaal aan het eind van de dag' dacht Jamiro. Roderick komt me zo ophalen. Zouden we er zo langs kunnen rijden.

De dag op school duurde lang. Er was niet veel meer te doen. De zomervakantie zou aanstonds beginnen. Jamiro wist al precies hoe hij zijn vrije tijd zou invullen. Hij ging zes weken trainen, in therapie of dagelijks naar de fysio. Het maakte hem niet uit. Ook al zou hij elke dag alle drie tegelijk moeten doen.

'Ga jij vanmiddag even met me mee naar dokter Frans? De uitslag is er.'

Roderick wist precies waar Jamiro het over had. Hij frummelde wat aan zijn etui en van opwinding rolden alle balpennen over de grond.

'Bij Duurstede, heb je weer aandacht nodig,' riep zijn meester. 'Zeg maar niks en ruim maar op. Ik heb geen zin om vlak voor de vakantie met jou in discussie te gaan,' toen Roderick zijn mond open wilde doen omdat er goed nieuws was voor zijn vriend.

Jamiro was opgelucht dat Roderick niks mocht zeggen. Het moest een geheim blijven. Hij wilde als verrassing na de zomer zonder rolstoel naar school lopen. Hoe vaak had hij daar al niet van gedroomd. Al die verbaasde gezichten. 'Kijk,' zouden ze roepen, 'daar loopt Jamiro.' Hij glom van trots bij de gedachte. Zes weken moesten genoeg zijn, als hij van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bezig was met zijn oefeningen. Het mocht best wel een beetje pijn doen. Dat deed het toch al zijn hele leven.

Degene die het meest verbaasd zou zijn na de vakantie zou hijzelf zijn en niet omdat hij zou kunnen lopen, maar om een heel andere reden.

Dokter Frans zat achter zijn grote mahoniehouten bureau. Jamiro schrok. Zijn huisarts had geen vrolijk gezicht en kwam niet naar de deur om hen te begroeten. 'Alles nog steeds goed?' vroeg Jamiro voorzichtig.

'Jazeker jongens, kom binnen, kom binnen.'

Ze gingen allebei aan de voorkant van het bureau zitten. Roderick duwde Jamiro er zo dicht mogelijk tegenaan. Zelf probeerde hij een zware stoel naar voren te schuiven, maar die bleef halverwege steken.

'Zegt u het maar,' begon Jamiro, die niet kon wachten.

'Zoals ik al zei, heb ik goed nieuws. Hoewel ik ook meteen je hoge verwachtingen moet temperen.'

Jamiro baalde. Waarom konden volwassen niet meteen zeggen waar het op stond. Zeg nou maar gewoon wanneer de therapie begint en wanneer ik weer kan lopen. Klaar!

'De kans bestaat dat je op den duur weer kunt lopen. Dat is het goede nieuws. Zoals ik al vermoedde kan dat enkele jaren duren. Bijkomend probleem is dat je de komende jaren een groeispurt door zal maken. Dat gebeurt bij iedere tiener. Dat is dus normaal. Jij zit nu eigenlijk net in de verkeerde periode. Het liefst had ik gezien dat je dertig jaar was, dan had je bij wijze van spreken binnen een jaar weer kunnen lopen. Omdat wij de snelheid van jouw groeien niet kunnen voorspellen, is het dus ook heel moeilijk om te zeggen of je binnen twee jaar of vijf jaar weer kunt lopen.'

'Vijf jaar?' klonk Jamiro vertwijfeld.

'Ik kan ook zeggen twee maanden of drie jaar. Ik weet het gewoon niet. Hoewel ik met 'twee maanden' natuurlijk overdrijf. We zullen moeten beginnen met een operatie. Ik heb al afspraken voor je gemaakt. In de tweede week van je vakantie kun je al terecht.'

Een droom viel in duigen voor Jamiro. Hij had verwacht dat hij vanavond al met de oefeningen kon beginnen en zo snel mogelijk weer kon lopen. Vijf jaar! Dat was bijna de helft van zijn leven. Dat duurt een eeuwigheid. Daar had hij niet op gerekend. Voorzichtig kwamen er een paar tranen om de hoek kijken. De dokter ging gauw verder.

'Maar ik heb meer goed nieuws. Morgen heb ik een afspraak voor je geregeld met de fysiotherapeut. Hij krijgt een kopie van de röntgenfoto's met een uitleg erbij, zodat hij kan beoordelen of er een begin kan worden gemaakt met de oefeningen, voorlopig alleen voor je benen. Je beenspieren moeten aangesterkt worden. Je rug gaat als eerste onder het mes. Het is te gevaarlijk om daar al bij- zondere bewegingen voor te verzinnen. Naar aanleiding van de eerste operatie moeten we kijken of er een tweede zal volgen. En de oefeningen voor je benen moeten uitwijzen of daar ook geopereerd moet worden. Maar als je het aan mij vraagt, zou ik er maar rekening mee houden.'

'Dus als ik het mag samenvatten,' zei Roderick plotseling, die zag dat Jamiro het te kwaad had. 'Over een week of twee volgt de eerste rugoperatie. Morgen gaan we naar de fysiotherapeut om aan oefeningen voor de benen te beginnen. Daarna zien we of er een tweede rugoperatie volgt en of er een beenoperatie nodig is. Maar beenoperatie...' bedacht hij ineens. 'Dat betekent dus twee operaties. Aan elk been een.'

Dokter Frans knikte. 'Aan elk been precies dezelfde operatie. Als dat nodig is,' voegde hij er snel aan toe. Maar zowel Roderick als Jamiro hadden het gevoel dat dat weleens zo zou kunnen zijn. Met een beetje pech waren dat vier operaties!

'Vier operaties?' schrok Diederick, toen ze met zijn tweeën rechtstreeks van dokter Frans naar Rodericks huis waren gegaan. Roderick vond het onverantwoord om Jamiro alleen thuis te laten zitten.

'Hoe lang gaat dat allemaal duren?' vroeg Diederick.

'Jaren,' zei Jamiro slapjes. Hij keek naar zijn handen die in zijn schoot lagen. Van de energie die hij vanochtend had, was niets meer over. Hij voelde zich net zo slap als zijn benen.

'Blijf maar mee-eten. Misschien dat we vanavond met zijn allen een lichtpuntje kunnen ontdekken.'

Jamiro vond het heel vriendelijk van Rodericks vader. Het was altijd gezellig bij hen thuis, maar een lichtpuntje zag hij niet zo snel.

De fysiotherapeut was heel vriendelijk. Hij sprak ze beiden aan met hun voornaam, zonder dat ze die genoemd hadden, en hij had de foto's al bekeken. Zijn gezicht toonde een grote glimlach en dat gaf Jamiro weer moed.

'Nou, jongens. Dat ziet er goed uit. Er is wat extra kraakbeenafzetting. De spieren zijn wat dun en slap, maar met een paar oefeningen kunnen we dat wel fixen.'

'Een paar oefeningen?' vroeg Jamiro hoopvol.

'Ja, en twee operaties.'

Als een ballon zo leek Jamiro's hoofd leeg te lopen. Alle hoop vervloog. 'Hoelang gaat het duren?'

'Laat ik zeggen dat je van heel veel geluk mag spreken. Bij de eerste de beste groeispurt was er met je rug waarschijnlijk niets meer aan te doen geweest. Je moet zoveel mogelijk in je rolstoel blijven. De beenoefeningen doe je ook vanuit je rolstoel. Pas na de rugoperatie gaan we fanatieker van start. Ik wil niets afbreken in je rug wat we bij je benen aan het opbouwen zijn.'

'Ja, maar hoelang gaat het duren?' werd Jamiro toch wanhopig.

'Een paar jaar. Hou rekening met een paar jaar. Twee tot vijf jaar.'

BOEM! Daar viel alle hoop aan gruzelementen, en het zou jaren duren voordat hij alle stukjes gelijmd had.

Met het hoofd naar beneden gingen ze bij de fysiotherapeut de deur uit. Veel informatie rijker en met een heel schema waar Jamiro al aan kon beginnen.

'Toch moeten we het positief bekijken,' probeerde Roderick Jamiro op te beuren. 'Jij bent waarschijnlijk uitgegaan van een veel sneller herstel. Het had ook zo kunnen zijn, dat je helemaal geen oefeningen had hoeven doen, omdat het afgelopen was. Dan zat je de rest van je leven in een rolstoel. Er is nog hoop dat je daar over een paar jaar vanaf bent.'

'Je hebt gelijk. Alleen voel ik me niet zo positief. Eerlijk gezegd zag ik me op onze nieuwe school al zonder rolstoel aan komen lopen. Nu moet ik van narigheid gaan studeren aan de universiteit om daar dan rechtop naar binnen te kunnen.'

Ze moesten allebei lachen door hun tranen heen. 'Belangrijkste is dat het ooit goed komt en daar gaan we aan werken. Hoe lang het ook duurt.'

'Ja, laten we dat afspreken,' besloot Jamiro.

10

Als enige in zijn klas zag Karlof op tegen de vakantie. Hij zag een lange leegte voor zich, een uitzichtloze grijze verveling. Overdag slenterend op straat en

's nachts vaak op het kerkhof, waar hij soms ook sliep. Op het kerkhof vond hij de rust die hij thuis niet kreeg van zijn stiefmoeder. Zijn twee handlangers gingen allebei met hun ouders drie weken op vakantie naar het buitenland. Ze hadden allebei voor een andere studierichting gekozen buiten Zutphen. Hoewel er keuze genoeg was voor de havo in zijn eigen stad leek het wel of ze hem wilden ontvluchten. Hijzelf ging de vmbo-opleiding doen. Hij stond er dan helemaal alleen voor. Gelukkig bleven de drie groentjes die hij chanteerde ook in Zutphen naar school gaan. Roderick had naar Doetinchem gekund, zo zou hij makkelijker in die stad kunnen trainen en minder in aanraking komen met Karlof. Rodericks vader wilde echter dat zijn zoon tot aan zijn veertiende met zijn vriendjes kon omgaan. Dat betekende dat Karlof die mankpoot en dat verwijfde type regelmatig tegen het lijf zou lopen. Hij zou altijd kunnen proberen om ze alle drie in zijn eentje in elkaar te slaan. Die rolstoeler duwde hij zo weer een sloot in en die andere twee lagen na een klap op de grond. Toch wilde hij voorzichtig met die voetballer omgaan. Die kon nog weleens een hele goeie worden en zolang die sukkel zo naïef bleef om te geloven dat hij bewijs in handen had om hem te chanteren zou Karlof dat veel geld opleveren. Dus regelmatig in elkaar slaan zat er niet in. Hij moest zijn goudhaantje niet te veel blesseren. Hij kreeg trouw elke week zijn geld en zijn mars of bounty. Hij begreep niet waar die Roderick het geld vandaan haalde, maar vermoedde dat hij het stal uit de portemonnee van zijn vader of moeder. Nou ja, het zal wel van zijn vader zijn, want die moeder was ook niet veel meer waard. Die had geen portemonnee nodig in haar toestand. Ze mocht blij zijn als ze af en toe werd gelucht.

Nee, Karlof zorgde er iets te veel voor dat hij zichzelf regelmatig luchtte. Liever buiten dan binnen opgescheept zitten met een vrouw die de wodka van zijn vader had ontdekt. De enige momenten op de dag dat hij een beetje rust had waren de uurtjes wanneer ze haar roes lag uit te slapen. Dan was hij even de baas in huis. Dan kon hij doen en laten wat hij wilde. Maar zodra ze weer wakker was, vluchtte hij naar buiten en als het donker werd was hij meestal te vinden op de Oude Algemene Begraafplaats. Daar was het heerlijk rustig. Die lag stil onder bomen en was omringd door water. In alle rust kon hij de natuur horen. Nog nooit was hij een spook of geest tegengekomen. Zelfs niet als hij per ongeluk in het pikkedonker tegen een oude grafsteen liep. Er werd niemand kwaad en niemand wilde hem bang maken. Als hij zich begon te vervelen had hij weleens overwogen om met zijn buks de soms luidruchtige houtduiven uit hun bomen te schieten. De angst om de politie met zijn schoten te alarmeren had hem doen besluiten om het nooit eens echt te proberen. De rust beviel hem beter dan het lawaai van de sirene van een politieauto.

Zijn vader was tot ergens in de zomervakantie voor een opdracht in het buitenland. Waarschijnlijk weer met een pakketje naar zijn 'vrienden' in Moskou. Het was Karlof nog niet gelukt om erachter te komen wat zijn vader precies vervoerde. Hij was in ieder geval geen handelsreiziger, dat wist hij zeker. Een echte handelsreiziger bezocht in opdracht klanten, maar wel verschillende klanten in verschillende steden. Hij had het gevoel dat zijn vader altijd slechts naar een klant ging in een stad. De Russische maffia in Moskou. En hij vermoedde dat zijn vader slechts met weinig producten op pad ging: diamanten of drugs of allebei. Hij had hem maar al te vaak tegen zijn stiefmoeder horen zeggen dat hij via Amsterdam naar Moskou ging of vice versa. Amsterdam stond onder meer bekend om zijn coffee-shops en zijn diamantslijpers. Dat had hij wel uitgevonden op internet. Hoewel Karlof geen enkel bewijs had dat zijn vader daadwerkelijk met die spullen in zijn auto van West- naar Oost-Europa reisde, had hij zichzelf zo sterk overtuigd in de afgelopen maanden dat het een bijna zeker weten was geworden. Slechts een paar keer in het afgelopen jaar had hij de mogelijkheid om er met zijn vader over te praten. Maar in beide gevallen had hij het niet aangedurfd. Hoe zou je zo'n gesprek moeten beginnen? 'Zeg pa, wat vervoer je nou naar Moskou? Drugs of ruwe diamanten?' Als hij niet in slaap kon vallen lag hij vaak te denken aan een manier om het er met zijn vader over te hebben. Hij zou het smoesje kunnen gebruiken dat hij op school een spreekbeurt moest geven en dat het beroep van je vader als onderwerp moest dienen. Maar stel dat Boris mee naar school wilde of de leraar op ging bellen? Hopelijk kreeg hij komende zomer de gelegenheid. Zijn vader wilde hem meenemen naar alle pretparken met een achtbaan in Nederland, omdat - volgens zijn vader - de achtbaan een Russische uitvinding was. Dat geloofde hij natuurlijk niet, dus was hij het gaan opzoeken op internet. En warempel, het bleek dat in de zeventiende eeuw in Rusland met ijs bedekte houten constructies werden gebouwd, waarop je met een slee naar beneden kon glijden. Deze glijbanen waren erg populair, en dus werden er steeds grotere en betere versies gemaakt. Er werd van alles aan toegevoegd. Rond 1784 werden wieltjes aan de sledes bevestigd, waardoor de attracties heel het jaar door geopend konden blijven. Karlof was verbaasd en trots. De attractieparken met hun extreme achtbanen die in Amerika populair waren, waren dus een Russische vinding!

Zijn vader wilde er twee weken voor uittrekken en om de dag een pretpark bezoeken. Het enige wat Karlof moest doen, was de zeven pretparken uitzoeken met de grootste en langste achtbanen. Dat was een heel gepuzzel, want in Nederland heb je vierentwintig pretparken met achtbanen. Daar vielen er best wel veel vanaf. Sommige waren te kort of te klein of alleen voor heel jonge kinderen. Uiteindelijk had hij zeven pretparken genoteerd met als laatste Walibi Holland, waar ze de grootste en steilste achtbanen hebben van de Benelux. De Goliath bijvoorbeeld is met zijn 46,8 meter de hoogste en met zijn 106 kilometer per uur ook de snelste. En of dat nog niet genoeg was, was het ook de langste met 1214 meter. Hoewel het een kleintje was vergeleken met achtbanen in Amerika, wilde hij de Goliath bewaren als toetje. Dat zou de laatste worden in een reeks van tientallen uitdagingen.

Maar voorlopig was zijn vader nog niet terug en wist hij ook niet wanneer hij weer thuis zou zijn, en zat Karlof opgescheept met dat kreng van een stiefmoeder. Hij kon niet wachten totdat hij met zijn vader naar het eerste pretpark zou gaan.

11

Dat slechts een paar kleine oefeningen zoveel spierpijn konden veroorzaken! Als hij al niet mank liep, zou hij er zeker moeilijk van hebben gelopen. Toch vond hij het een prettig gevoel, die pijn. Nu wist hij zeker dat zijn benen nog leefden, en dat het lopen slechts een kwestie van tijd was. Wel een lange tijd, maar hij zou de strijd niet opgeven. Nooit!

Roderick was met hem meegeweest, die eerste afspraak naar de fysiotherapeut, en er zouden vele bezoekjes volgen voordat hij alleen de stap durfde te zetten. Figuurlijk gesproken uiteraard.

Op de grote zolderkamer van Jamiro raakten ze er niet over uitgepraat. Het idee, waar ze in al die jaren nooit aan gedacht hadden, dat Jamiro gewoon zou kunnen lopen, was zo onwaarschijnlijk dat ze er nooit zelf opgekomen waren en ook niet hadden durven hopen dat het ooit zo ver zou komen. Ze wilden er met zijn drieën voor gaan en er alles aan doen om het onmogelijke mogelijk te maken. Toen waren ze tot de conclusie gekomen dat Jamiro op zijn grote slaapkamer een fitness-gedeelte moest maken. In hun enthousiasme werden de ideeën steeds groter. Uiteindelijk besloten ze om - naast de fitness-apparatuur - een stellage in elkaar te zetten, een constructie waar Jamiro zichzelf in zou kunnen hijsen en waarin hij met een afstandsbediening zou kunnen leren lopen. De slaapkamer had mooie oude houten balken aan het plafond, daar moest een rail aan worden bevestigd. Aan die rail werd een compleet bouwwerk gemaakt met wieltjes. Daar kwam een soort kuisheidsgordel aan te hangen, iets wat op een metalen onderbroek leek, waar Jamiro zichzelf in kon hijsen. Er moest ook een steun rond zijn borst worden gemaakt zodat hij niet ondersteboven kwam te hangen als hij een verkeerde beweging maakte of de afstandsbediening fout bediende.

'Zie je mij al een hele nacht op de kop hangen,' zei hij tegen Roderick en

George.

Nee, de constructie moest zo zijn dat Jamiro vanuit een stoel aan het begin van de stellage in de metalen broek kon stappen en hij zich met de afstandsbediening omhoog kon hijsen, waarbij zijn voeten volledig de grond raakten. De wieltjes, die hij moest aansturen, zouden hem dan langzaam naar voren trekken, waarbij hij steeds een stap moest zetten. In het begin zouden de metalen draden hem half laten vliegen en later zou hij steeds beter de voeten op de grond kunnen zetten. Zo zou hij leren zijn benen te strekken en langzamerhand gewicht op de voeten te krijgen. Verder werd hij als het ware door het apparaat uitgerekt, zodat zijn ruggegraat ook steeds rechter zou worden. Misschien moest hij wel een korset dragen om zijn ruggegraat niet te veel te belasten.

'Voorlopig kunnen we het niet toepassen,' had Roderick voorzichtig gezegd. 'We kunnen het hele apparaat al wel vast bouwen, maar pas na de operatie ook echt gebruiken. Het moet niet zo zijn dat je jezelf definitief invalide trekt. We hebben twee weken de tijd om te beginnen. Dan hebben we even pauze, want die operatie laat niet op zich wachten,' concludeerde de kleine voetballer.

'Dat is maar goed ook. Hij had er van mij ook al morgen mogen zijn.'

'Waar zullen we beginnen?' vroeg George zich hardop af.

'We moeten iets tekenen. Maar we moeten beginnen met het opmeten van de lengte van de rails. Dus van die balk tot en met die balk, dat is minstens tien meter. Dat moet genoeg zijn.' Jamiro wees naar de eerste en de een-na-laatste balk. Roderick liep op aanwijzingen van zijn invalide vriend naar de schuur om alvast wat gereedschap te halen, waaronder een rolmaat om de afstand tussen de balken te meten.

'Wat hebben we allemaal nodig?' vroeg Jamiro toen Roderick weer terug was.

'Dat kunnen we het beste met mijn vader overleggen als we alles hebben opgeschreven en uitgetekend hoe we het precies willen. Daar kan hij ons mee helpen. Mijn vader gaat wel mee naar de bouwmarkt. Misschien wil hij in de avonduurtjes ook wel assisteren met installeren. In veel gevallen zijn we niet groot genoeg om ergens bij te kunnen en een trap lijkt me te gevaarlijk. Hij heeft meer verstand van dat soort dingen.'

'Laten we meteen beginnen,' werd Jamiro enthousiast.

De operatie, twee weken later, was niet meegevallen. De chirurg had eerst nog overwogen om Jamiro's middel helemaal in te gipsen zodat hij zich totaal niet kon bewegen. Uiteindelijk kozen ze voor een dikke laag verband en een waarschuwende vinger. Hij mocht zich echt niet bewegen de eerste drie dagen. Hij werd ook aan het bed vastgebonden, wat Jamiro verschrikkelijk vond. Hij had in zijn leven al zo weinig bewegingsvrijheid gehad en nu zat hij helemaal vast. Het waren de drie langste dagen van zijn leven geworden. Achteraf dacht hij, dat ze hem een flinke slaappil hadden moeten geven, zodat hij die drie dagen heerlijk onder zeil zou hebben doorgebracht. In plaats daarvan lag hij tot vervelens toe naar de televisie te kijken en kruiswoordpuzzels te maken, waarbij hij dat laatste alleen kon doen als er iemand bij zijn bed zat. Hij mocht zich lichamelijk totaal niet inspannen. Met een catheter werd zijn plas opgevangen en een luier zorgde voor de ontlasting. Na drie dagen begon het er aardig te stinken en was hij blij dat een zuster hem ging wassen. Hij was zogezegd de gêne voorbij. Wat Sacha niet mocht, mocht de zuster voor deze ene keer wel. Hij voelde zich zo vies dat ze het zelfs midden op een drukke marktdag had mogen doen voor alle nieuwsgierige voorbijgangers.

Het duurde drie weken voordat Jamiro weer naar huis mocht. Roderick was elke dag op bezoek geweest. George kwam de eerste week regelmatig. Maar meteen aan het begin van de zomervakantie, was hij met zijn vader naar Ambon gegaan voor een hele lange vakantie. Pas als de scholen weer een week waren begonnen en die hele vakantie al weer lang vergeten was, zou George zich bij zijn vrienden voegen. Eind augustus was er een herdenking voor zijn moeder op het eiland. Zijn vader had geregeld dat George een week later mocht beginnen, en niet alleen om die reden ...

Roderick kreeg een speciaal pasje waarmee hij op elk moment van de dag Jamiro mocht bezoeken in het ziekenhuis. Soms was hij er 's ochtends om zeven uur al, dan weer 's avonds na achten als hij terugkwam van zijn training. Elke keer hadden ze uitgebreid de tijd om veel te praten met elkaar. Vaak waren ze alleen met zijn tweeën op de kamer. De ouders van Jamiro kwamen ongeveer een keer per week een half uurtje. Zijn moeder zat steeds op haar dure Rolex te kijken of ze niet te laat kwam voor haar volgende afspraak. Zijn vader was veel te afwezig geweest. Elke keer moest hij vragen 'wat zeg je' als Jamiro of Roderick iets enthousiast aan het vertellen was. Roderick begon langzaam te begrijpen waarom Jamiro zodra hij achttien werd zijn ouders uit de ouderlijke macht wilde laten zetten.

'Gelukkig heb je nog wel zes jaar om erover na te denken.'

'Nee, zij hebben zes jaar om hun leven te beteren. Zoals het er naar uitziet, gaat dat niet gebeuren. Ik ben meestal alleen, althans zonder hen, dan wil ik het ook officieel verklaard hebben. Weten ze meteen hoe ze me al die jaren hebben behandeld. Misschien dat ze ooit eens na gaan denken.'