Table of Contents

Titel

Proloog

1 - 1 Februari

2 - 1 Maart, Bob en Liza Young

3 - 1 Maart, Jim en Jimbo Jones

4 - 1 Maart, Helen en Alice Addup

5 - 1 Maart, Sarah en Bill Averidge

6 - 1 Maart, De neven Frank en Paul

7 - 1 Maart, John Bowman

8 - 1 Maart, Steve Salfrinch

9 - 1 Maart, De vergadering

10 - 1 Maart Steve Salfrinch

isbn pagina

De

Jacht

op de

Kerstschat

J.B. te Boekhorst

CD publishers

Proloog

De opdracht leek zo eenvoudig: reis mee naar de Noordpool; wacht tien dagen in de barak; ga op jacht naar de kerstschat; steel de schat en ga er vandoor. Zoals zo vaak het geval is, zou ook dit avontuur niet zo simpel verlopen. De tien dagen in de barak op het Groenlandse militaire vliegveld werden er slechts twee, en de tijd op de Noordpool bijna twee weken. Hun opdrachtgever voorzag onverwachte problemen, en zo stonden de twee neven onder de grauwe lucht en in de ijzige kou te wachten totdat ze stiekem via de achterklep van een gereedstaande helikopter konden kruipen. Zo snel mogelijk weg van de militaire basis.

Het luik werd geopend en een kleine zaklantaarn liet de zeer beperkte ruimte zien waarin de twee zich moesten schuilhouden totdat ze op de Noordpool geland waren. Met het sluiten van de klep was het direct pikdonker. Ze voelden de trilling van de helikoptermotor en hoorden het zwiepen van de rotorbladen. Deze dikke Sikorsky zou ze binnen twee uur naar de plek brengen waar ze hun bivak op moesten slaan. De deelnemers aan de wedstrijd, die zij moesten saboteren, waren inmiddels al aan hun opdrachten bezig.

De maandenlange opleiding van de neven moest nu eindelijk haar vruchten afwerpen. Overleven in de ijzige kou, had hun opdrachtgever het genoemd, er steeds op hamerend dat ze alle facetten van dat overleven perfect onder de knie moesten krijgen. Eén klein foutje en de hele operatie zou mislukken. Wat hadden ze lopen zweten in hun dikke pakken, ondanks de harde wind die de ventilatoren produceerden om hun werk zo echt mogelijk te laten lijken. ‘Op de Noordpool staat ook een striemende wind, die jullie het werken nog moeilijker maakt,’ had hun opdrachtgever gezegd.

Frank lag achterin de helikopter met zijn hoofd tegen een krat. Hij had de afgelopen tijd veel gedacht aan die opleidingsperiode. Waren ze wel goed genoeg voorbereid? Ook op onverwachte gebeurtenissen? Als er plotseling een gevaarlijk dier voor hun tent zou staan of als ze een ijsbeer tijdens een tocht op de slede tegen zouden komen? Het rijden op een slee met wieltjes was ook heel anders dan glijden over sneeuw met vier woeste honden voor je die je in vliegende vaart voorwaarts trokken. Frank maakte zich zorgen over zijn neef. Zou Paul de kou en de verveling kunnen doorstaan? Zou hij het eigenlijk zelf wel kunnen? Hij was zo in gedachten verdiept dat hij het stoten van zijn hoofd tegen de houten krat totaal niet opmerkte. Net als tijdens de vlucht eergisteren naar Groenland. Deze helikoptervlucht duurde minder lang, maar ze waren wel helemaal bij bewustzijn. Nou ja, Paul had zonder het te weten een kalmeringsmiddel in zijn thee gekregen om zo zijn vliegangst te onderdrukken. Hoe zijn neef op dit moment erbij zat kon Frank niet zien. Zelfs als hij wat tegen hem zou willen zeggen, was het maar de vraag of hij hem zou verstaan door het lawaai van de rotorbladen.

Frank voelde een schok. Hun vliegende taxi leek plotseling aan een neerwaartse beweging te zijn begonnen ,alsof hun opdrachtgever onverwacht ontdekte waar de twee neven geparkeerd moesten worden. Het lawaai van de wieken werd minder. Hij merkte het bonzen van zijn hoofd tegen de krat op nu ook dat ritme vertraagde.

Onverwacht en te hard naar Franks zin raakte de helikopter de grond. De rotorbladen vielen langzaam stil en hij hoorde een deur opengaan. Met het openen van hun luik kwam er plotsklaps snijdende kou en een stekende wind in zijn gezicht. De sneeuw stoof onder de helikopter vandaan en maakte van een onbewolkte avond een witte, mistige nacht.

Frank werd aan zijn parka getrokken en viel bijna uit de helikopter. Zijn neef sprong er zelf nogal soepel uit, ondanks ruim twee uur stilzitten. Ze keken even om zich heen. Ze zagen vage contouren, en sterren prikten door de opstuivende sneeuw. Hun opdrachtgever wees naar de kratten: ‘Binnen een minuut moet dat allemaal bedekt zijn onder het witte doek en moeten jullie je eronder verstoppen met de honden totdat de helikopter uit het zicht is verdwenen. Niemand mag weten dat jullie hier zijn, ook de piloten niet.’

Geroutineerd gingen de twee neven aan de slag. Allebei dachten ze aan deze oefeningen die ze tot vervelens toe hadden herhaald onder ongeveer dezelfde omstandigheden, alleen niet in zo’n extreme kou. Het doek werd met dikke elastieken vastgemaakt aan de kratten. De honden waren blij dat ze hun poten konden strekken. Met moeite en wat brokken vlees werden ze onder het doek geleid. Hun opdrachtgever knalde het luik dicht en liep alweer naar de voorkant van de helikopter.

Met een lawaai dat boven de wind uitsteeg verhief de grote Sikorsky zich, de beide neven achterlatend in de kou. Nieuwsgierig als ze waren gingen ze niet onder het witte doek wachten. Ze bleven kijken totdat de helikopter helemaal was verdwenen. Er zouden lange, slopende dagen volgen, die voor het grootste deel in het donker moesten worden doorgebracht. Wachten en nog eens wachten totdat ze hun opdracht konden uitvoeren. Maar het zou anders lopen.

Het zou niet lang meer duren voordat ze mij zouden ontmoeten.

1

‘Mag ik nog even jullie aandacht?’ John Bowman zag er vermoeid uit. Twee finan-cieel moeilijke jaren waren hem aan te zien. De economische crisis liet zijn sporen achter. Zijn gezicht was grauw met ingevallen wangen. Al drie maanden liep hij met een wanhopige blik in zijn ogen. Het weinige haar was in die twee jaar grijs geworden bij de slapen op een zo goed als gladde schedel. Het liefst zou John het bijltje erbij neergooien. De handdoek in de ring. Eigenlijk zag hij geen oplossing meer. Stoppen met de hele handel. Gewoon geen voorzitter meer van het respectabele speelgoedconcern Salfrinch met wereldwijd meer dan 1200 vestigingen. Maar John wist dat dat niet mogelijk was. Hij zou dit jaar het onmogelijke moeten verrichten: Salfrinch opnieuw naar de top.

John had zojuist het officiële gedeelte van de vergadering afgerond. De slechte cijfers van het afgelopen boekjaar maakten indruk op het gezelschap, dat acht uur geleden plaats had genomen aan de ovale mahoniehouten vergadertafel met mooi ingelegde mozaïekfiguren. Acht mannen, twee vrouwen en voorzitter John, schoonzoon van de kleinzoon van de oprichter van Salfrinch.

Twee jaar geleden waren ze de 900 miljoen genaderd. Het leek John een mooi moment om, het jaar nadat Salfrinch een miljard had omgezet, afscheid te nemen als bestuursvoorzitter. Hij wilde een jaar vrij nemen en genieten van zijn hobbies: zijn kinderen en vliegvissen. In plaats van het miljard te halen, was de omzet van Salfrinch gekelderd met 15 procent. Afgelopen jaar nog eens met ongeveer 12 procent en waren ze uitgekomen op een omzet van 675 miljoen. Twee jaar geleden moesten ze hun leidende positie als grootste speelgoedwinkel ter wereld afstaan aan Toytoytoy, een Japanse speelgoedketen, die groot was geworden met computerspelletjes. Nu moest John toezien dat zelfs die tweede plaats niet meer haalbaar was. Gimmytoy was Salfrinch voorbijgestreefd en naderde al de Japanse concurrent. De verschillen in omzet waren niet zo groot, de derde plek des te pijnlijker. Juist in dit jaar, het jaar van het 100-jarig bestaan van Salfrinch. John wist dat er iets moest gebeuren. Ze zouden hoe dan ook die eerste plaats moeten terugwinnen. Het jubileumjaar moest een feestjaar worden waarop ze konden terugkijken als het jaar waarin Salfrinch weer bovenaan de lijst stond van best verkopende speelgoedwarenhuizen. Hoe ze dat zouden moeten doen was hem een raadsel, maar dat het zou gebeuren stond als een paal boven water. Hij zou de naam van de oude Salfrinch dit jaar zo fanatiek oppoetsen, dat dit ieder van de duizenden critici die de afgelopen tijd over hem heen waren gewalst, voor eens en voor altijd de mond zou snoeren.

‘Het was een zware, vermoeiende dag,’ begon John. ‘De cijfers spreken voor zich. We weten hoe we er voor staan. Toch wil ik nog een onderwerp aanroeren: het 100-jarig bestaan van ons bedrijf. Het is een uitgelezen moment om in dit jaar alle concurrenten achter ons te laten en opnieuw het best verkopende speelgoedwarenhuis ter wereld te worden. Dat gaat niet als we op dezelfde voet door blijven gaan. We moeten nog harder bezuinigen, maar wat belangrijker is: we hebben nieuwe producten nodig. Speelgoed waarmee we de wereld versteld doen staan. Ik wil jullie vragen om na te denken over een manier waarop wij meer publiciteit kunnen genereren, meer nieuwe producten op de markt kunnen brengen en een hogere omzet kunnen behalen, zodat we onze concurrenten het nakijken geven.’

Voor het eerst die dag was er een geroezemoes tijdens de vergadering. Ook de leden die hun afleiding buiten zochten – de vergaderruimte lag op de bovenste verdieping van het Salfrinch hoofdkantoor en was omringd door drie glazen wanden: het uitzicht was fenomenaal. Zelfs op deze vroege voorjaarsdag deed de airconditioning geruisloos zijn werk. De zon scheen volop. Bowman moest regelmatig tijdens vergaderingen de luxaflex naar beneden doen onder het mom van die vervelende reflecterende zon, maar in werkelijkheid werd men met dit mooie weer te veel afgeleid door de adembenemende omgeving.

‘Ik stuur jullie blanco weg. Zonder ideeën, zonder mogelijkheden, zonder voorbeelden. We gaan ons vier weken beraden hoe we Salfrinch die duw omhoog kunnen geven. Bij de volgende vergadering verwacht ik van ieder van jullie minimaal twee voorstellen hoe we het gaan aanpakken.’

Opnieuw werd het onrustig. Sommige leden van de raad keken verschrikt. Er werd concreet iets van hen verwacht.

‘Daar zijn toch reclamebureaus voor?’ riep Winston Schmitts, de langstzittende en met zijn 74 jaar de oudste bestuurder van deze raad. Hij zag zichzelf niet thuis achter zijn bureau zijn hoofd breken over een paar onbenullige speelgoedjes, zoals hij ze altijd noemde.

Er werd instemmend geknikt. Er bleken meer leden zich zorgen te maken over hun eigen creativiteit. Maar vooral over de uren die ze eraan zouden moeten besteden.

‘Voordat we ons geld geven aan een miljoenen kostende reclamecampagne, wil ik dat wij eerst ons licht laten schijnen op de mogelijkheden. We zijn hier tezamen met een stel hoogontwikkelde, intelligente mensen, waarvan ik een bepaalde creativiteit verwacht. Een reclamebureau kunnen we altijd nog inschakelen en zullen we sowieso nodig hebben om de publiciteit te zoeken. Eerst gaan we zelf aan de slag. Kunnen jullie eindelijk eens doen waar Salfrinch jullie voor betaalt: meedenken en oplossingen verzinnen om de omzet in de goede richting te duwen. Zoals het allereerste bestuur van Salfrinch 100 jaar geleden de basis heeft gelegd voor onze multinational, zullen wij er voor zorgen dat Salfrinch weer bekend komt te staan als het meest creatieve speelgoedwarenhuis. De volgende vergadering op 1 maart gebruiken we om al onze ideeën te analyseren. Aan het eind van de dag wil ik er minstens drie overhouden die we gaan uitwerken. Over een maand moet de basis staan waarmee wij opnieuw de wereld veroveren. Blijkt er in dit bestuur te weinig oplossend vermogenen en denkkracht te zitten, dan zal ik de samenstelling moeten heroverwegen. Ik wens jullie een behouden thuiskomst en veel creativiteit.’

John sloeg met zijn 100 jaar oude voorzittershamer op de mooi vormgegeven lederen mat. Voor het overgrote deel van de leden het mooiste geluid van de dag.

De vergaderkamer was langzaam leeggestroomd. John stond voor het raam dat uitkeek op het zuiden. De zon stond laag en scheen hem schuin vanuit het westen in het gezicht. Zijn gedachten dwaalden af naar de volgende vergadering over precies vier weken. Hij verwachtte niet dat er veel creatieve ideeën ter tafel zouden komen. In de periode van zijn voorzitterschap was er nog niemand met een concreet plan gekomen om de productie te verhogen of om een nieuw product aan het assortiment toe te voegen. Vandaag had hij ze voor het blok gezet: creativiteit of anders de kans op ontslag.

2

Het was pikdonker in het zolderkamerappartement van Bob Young, hoewel het al 10 uur in de ochtend was op deze eerste maart. Het appartement van Bob in het Grotesk-flatgebouw was slechts twintig vierkante meter groot. Daar moest hij wonen, slapen en eten. Voor het toilet annex douche gebruikte hij een kleine aparte ruimte. Om het weekend kwam zijn dochter Liza logeren, zijn oogappel. Bob sliep op een matras op de grond, zodat Liza het bed kon gebruiken. Het dakraam was bedekt met twaalf centimeter sneeuw. Speciaal voor dit probleem had Bob een soort teil aangeschaft, die ruim breder was dan zijn dakraam. Voorzichtig wrikte hij aan de hendel van het raam. Hij probeerde kracht te zetten aan de bovenkant, zodat de onderkant van het raam langzaam naar beneden zou gaan en in zijn kamer verscheen. De sneeuw gleed langzaam naar beneden en viel in de grote teil die Bob voor deze gelegenheid op de tafel had gezet. Zo ging de meeste sneeuw direct in de teil en niet op het plastic dat ter bescherming op zijn vloerbedekking lag. De zon scheen fel naar binnen, het hele appartement stond in lichterlaaie. Dat hoeft nou ook weer niet, dacht Bob. Hij deed het raam dicht en sloot het gordijn. De kamer was nu niet meer overbelicht als een slechte foto. Bob pakte zijn koffie, ging zitten en dacht aan komend weekend wanneer zijn dochter weer twee nachten zou blijven logeren. Hij wist dat ze binnenkort een spreekbeurt zou hebben. Misschien kon hij haar daarmee helpen. Hij had immers tijd zat.

Twee jaar geleden was Bob hoofd van een middelgrote supermarkt geweest in een kleine stad twintig kilometer verderop. Momenteel was hij werkloos en in afwachting van de uitspraak in een rechtszaak over verduistering van de omzet van zijn supermarkt. Volgens Bob was hij er in geluisd door een medewerker van de supermarkt, die tot over zijn oren in de schulden zat. Ja, zat, want sinds de hele affaire begon bleek de medewerker op onverklaarbare wijze schuldenvrij. Na een jaar van rechtszaken bijwonen zou over twee weken de uitspraak zijn. Mocht Bob schuldig worden bevonden, zou hem een gevangenisstraf van maximaal een jaar boven het hoofd hangen. Maar volgens zijn advocaat hadden ze goede papieren en zou er een rechtszaak volgen tegen de inmiddels oud-medewerker. Bij vrijspraak kon Bob een leuke som geld tegemoet zien. Een bedrag dat hij goed kon gebruiken om zijn leven weer op te bouwen na zijn scheiding.

Vandaag was Bob precies eenentwintig maanden gescheiden van de vrouw waar hij ondanks alles nog steeds van hield: Marie Ann Pickleforth. Ze had haar meisjesnaam weer aangenomen. Ze wilde niet geassocieerd worden met de onverkwikkelijke affaire waar haar ex-man zich de afgelopen twee jaar in bevond. Marie Ann was binnenhuisarchitecte en een hele goede als we haar kwaliteiten afmeten aan de grootte van haar huis. Marie Ann woonde in het grootste huis van de villawijk waar ze zich na haar scheiding had gevestigd. Ze woonde daar met haar dochtertje Liza. 11 jaar, lang donker haar en veel fantasie. Liza hield van maquettes bouwen. Vooral gebouwen die in de loop der tijd zelf geschiedenis waren geworden. De piramide van Gizeh, de Taj Mahal, de Eiffeltoren, de Empire Statebuilding. Het zal geen verrassing zijn dat ze een zwak heeft voor torens. Ze hield precies bij welke toren het hoogste van de wereld is en hoeveel mensen tijdens de bouw om het leven waren gekomen. Over twee weken zou ze een spreekbeurt op school geven. Dat vond ze het leukste van alles: haar liefde voor torens en hun doden overbrengen op haar klasgenootjes. Ze wilde het eigenlijk gaan hebben over de Eiffeltoren die aan het eind van de 19e eeuw was gebouwd. Ze wist er al aardig wat van. Aan de basis van het ontwerp van de toren stonden de onbekende architecten Maurice Koechline en Emile Nouguier. Gustav Eiffel had het werk van de heren afgerond en was bekend geworden als de ontwerper van de Eiffeltoren. Bij de bouw van die toren was niemand om het leven gekomen. Slechts een arbeider, maar hij telde niet, vond ze. Hij had de toren buiten werktijd beklommen om het aan zijn vriendin te laten zien. Liza wilde niet een hele spreekbeurt wijden aan iemand die buiten werktijd van een in aanbouw zijnde toren was gevallen. Hoe beroemd die toren ook is. Vorig jaar waren meer dan zes miljoen mensen op reis gegaan om de Eiffeltoren te bezoeken. Hoewel er bijna bij elk imposant gebouw wel iets was misgegaan, bleek het heel moeilijk om een bekend bouwwerk te vinden waar veel arbeiders bij om het leven waren gekomen. Zo kwamen er zo’n dertig jaar geleden 51 mensen om bij de bouw van de koeltorens van het Pleasants Power Station in Willow Island in West Virginia in Amerika, toen de mannen een grote emmer cement naar boven wilden trekken. Maar ja, wie kent dit bouwwerk? Bijna niemand. Dus ook niet interessant als spreekbeurtonderwerp.

In februari 1937 overleden elf bouwvakkers toen een bouwsteiger het begaf op de Golden Gate brug in San Francisco en ze door het veiligheidsnet vielen. Een vervelende dood, maar voor Liza niet spannend genoeg om door te vertellen aan haar klasgenoten.

Op de Filipijnen vielen ten minste tien werknemers van een platform dat slechts geschikt zou zijn voor twee tot drie personen. Ze vielen van de tweeëndertigste naar de zevende verdieping van het in aanbouw zijnde Eton Tower in Makati toen ze ramen aan het installeren waren. Hoe zielig ook voor de nabestaanden, voor Liza geen reden om zich er verder in te verdiepen. Ze had voor zichzelf besloten dat zolang ze geen interessant bouwwerk vond met een indrukwekkend dodental, ze het over een imposant gebouw moet hebben.

Daarom had ze gekozen voor de Burj Khalifa in Dubai als onderwerp van haar spreekbeurt. Vanaf 21 juli 2007 het hoogste gebouw ter wereld. Op 4 januari 2010 werd de toren feestelijk geopend. Op die datum was het 828 meter hoog. Ze had nog niet kunnen ontdekken of er bouwvakkers waren overleden. De spreekbeurt was pas over twee weken.

Liza brak zich al vaker het hoofd over de vraag waarom ze toch zo’n fascinatie had voor grote bouwwerken en hun dode bouwvakkers. Waarschijnlijk omdat ze zelf gebukt ging onder haar hoogtevrees. Ze moest er niet aan denken zelf zo’n diepe val te maken en al haar botten te breken. Zodra ze op de eerste verdieping stond van een gebouw durfde ze al niet meer naar beneden te kijken. Daarom was ze eigenlijk wel blij dat haar vader’s appartement geen balkon en alleen een dakraam had. Zo kon ze niet naar buiten en ook niet naar beneden kijken, alleen maar omhoog en daar kreeg ze geen hoogtevrees van. Als ze weer aan haar vaders appartement dacht, gingen haar gedachten automatisch naar haar maquettes die daar stonden opgesteld. Er was niet veel ruimte voor meubilair in de kleine kamer van haar vader, maar haar moeder wilde beslist niet die rotzooi in haar grote huis. Als reden had ze opgegeven dat ze het huis ook gebruikte als voorbeeldwoning voor haar werkzaamheden als binnenhuisarchitecte. Daar hoorde geen gepruts in te staan van een 11-jarig meisje. Het huis van haar moeder was altijd spic en span. Veel te schoon en opgeruimd, klaagde Liza vaak. Maar haar moeder trok zich er niets van aan. Zij dacht alleen maar aan haar werk, het inkomen dat daarbij hoorde en natuurlijk de uitgaven, die ze zich daardoor kon veroorloven. Liza begreep nog steeds niet waarom haar moeder zo gefascineerd was door schoenen en handtassen. Ze had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien als in de inloopkast bij haar thuis. Misschien wel duizend paar schoenen en honderden tassen.

Bij haar vader vond ze het gezelliger ondanks de kleine ruimte. De weekenden dat ze daar logeerde, dronk ze niet meer na ’s avonds acht uur. Zo hoopte ze niet te hoeven plassen. Want om ’s nachts in het complete donker de wc te kunnen vinden was een hele onderneming, had ze weleens tegen haar vader gezegd. Maar eigenlijk was ze bang in het donker. Zelfs in die kleine ruimte. Het liefst stapte ze de hele nacht niet uit bed. Vorig jaar december had ze het voor het laatst geprobeerd en toen plaste ze bijna in haar broek. Het was kerstavond en ze hadden laat gedineerd en veel gedronken. Zo’n nacht wilde ze liever niet nog een keer meemaken. Sindsdien lukte het haar om de nacht goed door te brengen, zolang ze ’s avonds maar niet te veel dronk. Haar vader had haar wel een zaklantaarn cadeau gedaan, diezelfde kerst, en gezegd dat ze heus wel het licht mocht aandoen. Maar dat vond ze vervelend voor hem. Ze wilde niet dat hij ’s nachts wakker zou worden. Ze wist dat hij vaak onrustig sliep. Na te denken over de rechtszaak en over de scheiding met haar moeder. Over een paar dagen ging ze weer logeren bij haar vader en konden ze samen bouwen aan haar spreekbeurt.

3

‘Pap, ik verveel me.’ Dit was het standaardzinnetje van Jimbo Jones, door zijn klasgenoten steevast Jumbo genoemd vanwege zijn doorgaans onbenullige optreden tijdens gymles en grote oren. Zo was het hem gelukt om een keer tijdens bokspringen de bok omver te lopen. De springveer voor de bok gaf hem zoveel extra snelheid naar voren in plaats van omhoog, dat hij te laat was om zijn handen boven op de bok te plaatsen, zich af te zetten en netjes aan de andere kant te landen. Iedereen, ook de gymleraar, viel om van het lachen. Sindsdien heeft Jimbo als bijnaam Jumbo, genoemd naar de olifant die meer dan 100 jaar geleden leefde en beroemd was om zijn omvang. In 1882 werd Jumbo voor 10.000 dollar verkocht aan het toen bekende circus van Phineas Taylor.

Ik kan me dat nog goed herinneren. Wat een enorm circus was dat. Drie pistes en in elke piste was wat te doen. Je kwam oren en ogen te kort. Daar heb ik Jumbo voor het eerst gezien. Ik ben nog vaak teruggeweest naar het circus om hem te aanschouwen. Een grote olifant met trieste ogen.

Niet dat de klasgenoten van Jimbo dit allemaal wisten over Jumbo, maar zo leeft de naam van de grote olifant nog wel steeds voort in het dikke verwende zoontje van selfmade miljardair Jim Jones, die zijn vermogen te danken heeft aan de verkoop van zijn telecom imperium net voor de crisis van 2008. Jim was toen 40 jaar en niet meer van plan om te werken.

Ondanks al het geld waar vader Jim mee strooide, kwamen er geen vriendjes van Jimbo over de vloer. Jimbo was slechts het doelwit van pesterijen. Niet alleen vanwege zijn omvang, maar ook door zijn luie aard en sadistische karakter. Jimbo liet graag dieren lijden en maakte alle insecten dood die hij tegenkwam. Zo blaast hij graag kikkers op en duwt hij schildpadden op hun rug het water op.

Vader Jim was maar een jaar getrouwd geweest. Zijn geld, levenservaring en intelligentie hadden hem niet geholpen om in te zien dat Norma hem gebruikte als pensioenverzekering. Toch vond Jim haar het geld dubbel en dwars waard. Ze had hem tenslotte een nazaat geschonken en alle rechten op haar kind afgestaan voor een alimentatie van vijftigduizend euro netto! per maand tot aan haar dood. Er waren maanden dat ze tekort kwam, maar ze was niet ontevreden. Hoewel ze elk jaar wel weer een rechtszaakje aanspande om het bedrag te verhogen. Tot nu toe zonder succes.

Jimbo zat in de televisiekamer te kijken naar een film die nog niet draaide in de bioscoop. Vader Jim had een deal met alle filmmaatschappijen dat hij een kopie van elke nieuwe film zo rechtstreeks van de montagetafel thuis kreeg bezorgd. Daar betaalde hij natuurlijk een flinke prijs voor. Meestal in de vorm van het medefinancieren van de film. Hij is goed voor enkele miljoenen. Hoewel hij daar met terugwerkende kracht ook al weer de nodige miljoenen mee had verdiend. Jimbo zat dus een film te kijken. Al na tien minuten wist hij dat hij er niets aan vond en keek hij verveeld om zich heen. Een kwartier geleden was hij in de speelkamer waar fruitautomaten, flipperkasten, de Wii en andere moderne speelapparaten stonden om tientallen kinderen tegelijk te vermaken. Jimbo hield het er nooit lang vol. Hoewel hij vandaag een record had gebroken. Maar liefst 25 minuten konden de speelautomaten en de Wii zijn aandacht vasthouden. Toen was het gedaan met zijn concentratie en besloot hij een film te gaan kijken. Hij riep zijn vader, die zijn dagen voornamelijk vulde met naar het scherm kijken van de computer. Vooral de aandelen hadden zijn belangstelling, maar ook het financieel-economische nieuws. Hij zag dat zijn aandelen Salfrinch opnieuw waren gedaald. Die miljoenen had hij beter twee jaar geleden de deur uit kunnen doen. Dan had hij niet met zo’n groot verlies gezeten. Hij las dat het bedrijf dit jaar 100 jaar bestond en besloot een grote gok te wagen. Hij ging nieuwe aandelen Salfrinch bijkopen. Nu ze zo laag stonden, kon dat bijna niet fout gaan. Hij had zo het vermoeden dat Salfrinch vanwege dit jubileum met een of andere verrassing naar buiten zou komen. Misschien dat hij aan het eind van het jaar toch nog een leuke winst kon opstrijken.

‘Pap, ik verveel me.’ Jimbo liep de studeerkamer van zijn vader binnen en zijn vader keek verschrikt op. Hij was teveel met z’n gedachten bij zijn aandelen Salfrinch.

‘Ik moet nog even iets doen. Zullen we daarna naar buiten gaan? We kunnen wel iets gaan eten of naar het winkelcentrum.’

‘Krijg ik eindelijk het nieuwste spel voor de Wii?’

Jim wist niet precies welk spel er nu weer voor de Wii was uitgebracht, maar hij was allang blij dat hij Jimbo op deze vrije dag koest kon houden.

‘Is goed. Laat me nog even werken en dan gaan we. Je kunt alvast vragen of Smart de Rolls voor de deur kan zetten. Rijden we meteen weg als ik klaar ben. Hooguit een paar minuten.’

Jimbo ging naar beneden op zoek naar Smart de butler, verheugd dat hij even was afgeleid en iets nieuws kon kopen. Want dat ass toch wel Jimbo’s hobby: Iets nieuws kopen. Als kind vond hij het al leuker om iets te krijgen dan te hebben. Het plezier van het uitpakken was vele malen groter dan het spelen met het cadeau. Smart rangschikte zijn speelgoed elke keer weer opnieuw en elke maand ging hij met de plumeau erlangs om het stof er zo goed mogelijk af te krijgen. Want eenmaal gerangschikt kwam Jimbo niet meer aan het speelgoed. Zo stonden er al drie kamers vol met spullen die hij het afgelopen jaar niet meer had aangeraakt. Na een jaar kreeg Smart toestemming van Jim om het oude speelgoed naar een kindertehuis te brengen. Dat was zo’n beetje de enige goede daad die Jim zich wilde veroorloven.

4

Heel ver van de immense villa van de Jones vandaan, meer in het zuiden van het land, woonde Helen Addup, accountant en gek van cijfers. Als kind had ze altijd het hoogste cijfer voor rekenen. Zij wilde ook altijd alles uitrekenen. Zo wist ze precies hoe lang ze van huis naar school er overdeed via zes verschillende routes. Die zes routes werden weer gesplitst in openbaar vervoer, fiets, auto en wandelend. Ze had ooit zelfs eens uitgerekend hoe lang gemiddeld haar familieleden erover deden om op te staan, te ontbijten en naar school of werk te gaan. Zo had ze als kind van alles uitgerekend en al die staatjes hield ze keurig netjes bij in haar rekenschrift. Zeg maar, rekenschriften. Niet minder dan 23 schriften had ze in haar jeugd volgeschreven. Niet met verhalen over de dagelijkse gang van zaken. Niet met haar stiekeme liefdes. En niet met mededelingen over het weer. Nee, Helen schreef als kind alles op wat ze kon berekenen. De verhoging van de prijzen in de supermarkt tot de hoogte van de verschillen tussen dag en nachttemperatuur. (Dus toch een beetje over het weer.) Het was niet zo verwonderlijk dat Helen de richting van de accountancy was opgegaan. Alle diploma’s die je kon halen om accountant te worden, had Helen op zak. Ze was cum laude geslaagd op de universiteit. Daardoor had ze makkelijk bij een van de grootste accountantskantoren van het land kunnen werken, of zelfs haar eigen succesvolle accountantsbedrijf op kunnen zetten. Helen was tevreden met het middelgrote kantoor waar ze werkte. Want, hoewel onmogelijk geacht, Helen had toch nog een grotere liefde dan het rekenen: haar dochter Alice.

Een grotere tegenstelling had men zich niet kunnen denken dan die tussen moeder Helen en dochter Alice. Waar moeder Helen kort donker haar had, zich met cijfers bezighield en kerngezond was, daar was dochter Alice het tegenovergestelde met lang blond haar, altijd met haar neus in de leesboeken, dus geen cijfers, en Alice had op z’n zachts gezegd een kwakkelende gezondheid. Ondanks haar slechts 13 jaar had ze al zes keer in het ziekenhuis gelegen. Haar spieren wilden niet altijd wat zij wilde. Zo kwam het dat ze meermalen haar arm uit de kom had gehad, een keer haar been – een pijnlijke herinnering – en zelfs een keer haar kaak tijdens een hele lange gaap. De hele rit naar het ziekenhuis heeft ze toen met een wijd opengesperde mond in de auto gezeten. Later konden zij en haar ouders er wel om lachen. Maar de pijn was er niet minder om geweest. Inmiddels zet Alice haar armen zelf weer terug in de kom. Dat gebeurt gemiddeld eens per maand. Elk jaar moet ze voor controle naar het ziekenhuis om haar banden te laten testen. Al twee keer is ze er aan geopereerd. De banden worden aangetrokken, alsof ze goede vrienden zijn, daarna kan ze er weer een tijdje tegen. Totdat de arm opnieuw uit de kom schiet en ze hem zelf weer terugzet. Na die handeling gaat ze altijd wel naar het ziekenhuis voor controle. Als het tegenzit wordt ze weer geopereerd. En zo gaat dat maar door. Het is een neverending story. Net als in de boeken die ze zo graag leest. Er zijn verhalen bij die voor haar nooit hoeven te eindigen. Het liefst zag ze dat de auteur net zo snel schreef als zij las. Elke week weer een nieuw deel van het verhaal. De mooiste verhalen die ze had gelezen speelden zich af in de winter met dikke pakken sneeuw en ijs en zielige, hongerige dieren die gevoederd moesten worden. Het allermooist waren de sprookjes met niet-bestaande hongerige dieren, waarvan de tekeningen zo mooi waren dat alleen daar al een halve dag in ging zitten om ze te bestuderen. Zo dwaalden haar gedachten vaak af. Net als Liza had Alice ook een voorliefde voor spreekbeurten. Maar waar Liza zich aan de realiteit en de geschiedenis hield, wilde Alice graag haar spreekbeurt verzinnen. Een verhaal bedenken over niet bestaande wezens die leven in de kou van Skandinavië, waar het in het noorden wel een half jaar donker kan zijn. Waar de dieren en de wezens elkaar amper kunnen zien. Verhalen waar je bij wegdroomt en de rillingen van krijgt en waar haar klasgenoten aan het eind misschien wel denken dat het weleens waar gebeurd zou kunnen zijn ook. Alice zou er heel wat voor over hebben om ooit eens een lange reis te maken naar zo’n koud land. Over Siberië had ze gehoord, dat het daar het hele jaar vriest Ze kon bijna niet geloven dat dat waar was. Hoe dik zou het ijs daar zijn als het nooit smolt. Misschien wel kilometers dik.

Haar gedachten dwaalden weer af. Ze zat midden in het ijs, kreeg het plotseling zo koud dat ze haar boek liet vallen en van schrik opkeek. In de deuropening stond haar moeder met een glimlach en een kop warme chocolademelk. Want ondanks dat maart zijn intrede had gedaan, had het toch aardig gesneeuwd. Wel tien centimeter. Alice was vanochtend al heel vroeg naar buiten gegaan. Het was nog donker. Er waren geen sporen in de sneeuw. Ze liep de straat uit, precies in de goot. Zo leek het net of er niemand in de straat was geweest. De sneeuw lag er mooi glad bij. Het zou vandaag boven nul worden, dus moest ze nu profiteren van die dikke laag. Aan de rand van hun woonwijk lagen weilanden en een stuk bos. Ze liep het bos in om te kijken of ze sporen kon vinden. De eekhoorn vond ze het leukst, maar die bleven met dit weer meestal boven in de boom, in hun hol, zitten. Soms zag ze de afdrukken van een vos of een jong hert. Maar voor deze dieren lag dit stuk bos eigenlijk te dicht bij de bewoonde wereld. Het was de afgelopen winter echter zo koud geweest, dat zelfs reeën zich tot de rand van het bos hadden gewaagd om te zien of er eten was gestrooid door de mensen.

Nu was ze al weer een tijdje thuis en aan haar zoveelste boek begonnen. De warme kop chocolademelk die haar moeder haar bracht, was een welkome afleiding. Niet dat het verhaal zo saai was, maar na uren turen op de bladzijden, kon ze haar blik even ergens anders op richten en ontspannen.

5

Waar Alice graag eens een bezoekje zou willen brengen aan het verre noorden, zouden Sarah Averidge en haar zoon liever zo ver mogelijk naar het warme zuiden gaan. Daar was de temperatuur beter voor de astma van Bill. Een flinke vakantie, het liefst een winter lang, zodat de longen van Bill wat meer tot rust zouden komen. Niet het vochtige klimaat waar ze nu leefden. Tot overmaat van ramp woonden ze aan zee. Enige voordeel was de wind die de lucht schoner blies, dan die in het binnenland. Maar de zilte zeelucht deed het uiterste vergen van de zwakke longen. Met regelmaat hing Bill aan een kunstmatige long. Als hij weer naar school mocht, was zijn pufje altijd binnen handbereik. Het apparaatje zorgde ervoor dat hij extra zuurstof binnenkreeg. Zo had hij niet constant het gevoel dat hij stikte.

zo’n vakantie naar het verre zuiden was er nooit van gekomen voor Sarah en Bill. Sarah was bijstandsmoeder en om de ziektekostenpremie van Bill te betalen werkte ze ’s nachts als schoonmaakster. Zwart wel te verstaan, anders kon ze het niet betalen. Omdat zijn moeder zo hard voor hem werkte, voelde hij zich verplicht om zijn uiterste best te doen op school. Dat was nodig, want Bill was een gemiddelde leerling. Niet bijzonder, in geen enkel vak was hij uitblinker. Zolang tenminste computer- en softwarekennis niet in het vakkenpakket zaten, want met de computer was hij een tovenaar. Er was nog nooit een vastgelopen harde schijf geweest die hij niet meer aan de praat kon krijgen. Elk weekend was er wel iemand die een beroep op hem en zijn computerkennis deed. De ene keer deed de printer het niet, dan wilde de laptop niet starten of lukte het niet om een programma geïnstalleerd te krijgen. Bill was overal goed voor. En iedere keer was hij in staat om het op te lossen. Dat maakte hem heel trots, maar het meest trots was hij op de vergoeding die hij voor zijn klusjes kreeg. Elke cent gaf hij aan zijn moeder. Door die financiële bijdrage kon ze al zelfs een nacht schoonmaakwerk in de week opzeggen. De laatste tijd was Bill in de ban van het zelf maken van computerprogrammaatjes. Een beveiligingsprogramma bijvoorbeeld, waar je op afstand via je telefoon of computer kon zien of er iemand in je huis was. Handig als je op vakantie ging. Niet dat hij ooit op vakantie was geweest. Maar er waren al drie buren die het programma van hem hadden gekocht en op hun computer hadden laten installeren. En het werkte ook nog. Bill had grote plannen: zijn eigen software-ontwikkelbedrijf. Pakketten die hij in het hele dorp, ja misschien wel in het hele land kon verkopen. Van dat geld zouden ze met vakantie kunnen naar warme landen, waar hij en zijn moeder op adem konden komen.

Ja, hij en zijn moeder. Bills vader was enkele jaren geleden overleden. Zomaar van de ene op de andere dag. Een hartaanval. ’s Ochtends toen Bill naar school ging, was er niks aan de hand. Zijn vader was gewoon naar het werk gegaan. ’s Avonds kon Bill rechtstreeks naar het ziekenhuis om afscheid te nemen van zijn vader. Hij was er net op tijd geweest. Tien minuten later en Bill zou de laatste woorden van zijn vader niet meer hebben meegekregen. Ze waren zo zacht geweest dat hij ze bijna niet kon horen. Zijn vader had hem gevraagd om op zijn moeder te passen. Hij kon het zich nog als de dag van gisteren herinneren. Hij begreep het niet zo goed hoe een jongen van negen jaar op zijn moeder moest passen. Nu, vijf jaar later, begon hij het zo’n beetje te begrijpen. Dat het symbolisch bedoeld was en dat het ook betekende dat hij op zichzelf moest letten. Dat probeerde hij wel, maar zijn moeder in de gaten houden ging makkelijker dan zichzelf in het gareel te houden. Hoewel hij nou ook weer niet zulke gekke dingen deed. Af en toe ’s avonds laat het bed uit als zijn longen hem uit zijn slaap hielden en even naar buiten in de frisse lucht. Zijn moeder was aan het schoonmaken en hij wilde graag door de duinen struinen. Zo hier en daar zag hij weleens wat dat niet helemaal door de beugel kon. Een stroper bijvoorbeeld die met iets groots op zijn rug liep of jongens met brommers die keihard door de duinen reden. Zelf haalde hij ’s avonds geen gekke dingen uit. Wandelen was voor hem al vermoeiend genoeg. Helemaal als hij plotseling weg moest duiken voor een stroper of een groep jongeren. Dat soort bewegingen kostte hem veel kracht. Hij kwam meestal doodvermoeid weer terug in bed. Soms net op tijd voordat zijn moeder thuis kwam. Hij wist dat ze om 2 uur klaar was met werken. Het duurde ongeveer vijftien minuten voordat ze naar huis was gefietst. Hij zorgde er altijd voor dat hij uiterlijk 10 over 2 in zijn bed lag.

6

Frank Rich zat met zijn neus in de krant. Altijd op zoek naar verhuis- en overlijdensberichten. ’s Zomers keek hij ook naar bedrijven of particulieren die met vakantie waren. De mensen konden het je toch zo makkelijk maken. Ze lieten het afdrukken in de krant wanneer ze weg waren. Je hoefde alleen het adres erbij te zoeken, in te typen in je navigatiesysteem en zodra het donker was, kon je op pad. Dat was afgelopen winter wel anders geweest. Nog nooit was er in een winter zoveel sneeuw gevallen. En sneeuw betekende verplicht thuis zitten. Voor een goede dief, en daartoe rekende hij zich, was het verboden om met sneeuw op pad te gaan. De politie hoefde alleen maar je afdrukken in de sneeuw te volgen en je was erbij. Die fout had hij ooit gemaakt in een ver verleden. Sindsdien ging hij met sneeuwverlet. Hij had ooit eens geprobeerd om een uitkering aan te vragen. Als een soort winterschilder, een bouwvakker die zijn werk niet kon doen door de slechte weersomstandigheden. Maar hij kon het de beambte achter het loket niet duidelijk genoeg maken. Hij kon nou eenmaal niet zeggen dat hij vanwege de sneeuw zijn werk als inbreker niet kon doen. Inmiddels had hij zich er bij neergelegd. Letterlijk. Want zodra de eerste vlok uit de hemel viel, bleef hij in bed. Tegen de sneeuw kon hij niet op. Vandaag was het een mooie eerste maart en de lente was in aantocht. Hoewel je dat niet zou zeggen, want vanochtend lag er weer een pak voor zijn deur. In plaats van in bed te blijven liggen, was hij de verhuisberichten en overlijdensadvertenties aan het uitknippen. Je kon niet zeggen dat hij niet beschikte over een vooruitziende blik. Volgens de weersverwachting zou het vandaag 5 graden Celcius worden. Met een beetje geluk was de sneeuw vanavond weggedooid en kon hij gewoon op visite bij de mensen die er niet (meer) waren.

Hij keek op de klok. Voor twaalf uur moest hij zijn neef op de hoogte brengen van de werkzaamheden die vanavond op het programma stonden. Zijn neef Paul was een goeie jongen met een groot hoofd en stekelhaar. Iets te zwaar voor zijn lengte. Of hoe zeggen ze dat ook alweer: te klein voor zijn gewicht? Paul was niet echt snugger maar wel altijd van goede wil. Die goede wil kwam Frank niet altijd van pas. Sterker nog, het had ze al heel wat keren een hoop geld gekost. Maar Frank had een zwak voor Paul. Zoon van zijn oom en tante Te Graai, beiden tien jaar geleden omgekomen bij een auto-ongeluk. De verhalen deden de ronde dat het eigenlijk Paul zijn schuld was geweest, omdat hij vermoedelijk achter het stuur had gezeten en zijn voet op het gaspedaal had gedrukt. De bocht die ze naderden was iets te scherp. Wonder boven wonder bleef Paul leven ondanks veel gebroken botten. Hij was rond het stuur blijven hangen, waardoor hij zijn borstbeen had gebroken. Zijn ouders waren op slag dood geweest. Allebei uit de auto geslingerd.

Het ongeluk was ook de reden dat Paul zo dik was geworden. De gebroken botten en de revalidatie hielden hem het eerste jaar in het ziekenhuis. Van revalideren val je niet af. Hij kon zich de hele toedracht niet meer herinneren. Maar het knaagde wel aan zijn geweten. Toen dat knagen was opgehouden, was zijn geweten ook verdwenen. Daarvoor in de plaats had hij een uitzonderlijk groot en stevig lichaam. Meer lichaam dan hersens zei men weleens. Het kon Paul niet schelen. Het verleden had hij achter zich gelaten en hij was het ook voor het grootste deel vergeten. Tegenwoordig probeerde hij zich zo goed mogelijk te concentreren op de klussen die zijn grote neef Frank voor hem bedacht. Hoewel groot, in verhouding met Paul was Frank een kleine jongen. Een meter 70 tegen een meter 95 van Paul. Doordat het ene lichaam slank en klein was en het andere breed en groot, was geen klus te moeilijk voor hen. Lichamelijk gezien dan. Intellectueel schortte het aan beider kunnen. Vooral de intelligentie van Paul liet hen nog weleens in de steek.

Die keer dat ze ergens hadden ingebroken en Frank buiten op wacht stond met een walkie-talkie. Het was een groot bankgebouw. Paul had het alarm uitgeschakeld, maar er moest een grote afstand worden afgelegd naar de kluis. Daar was snelheid en kracht voor nodig. Vooral domme kracht en dat was Paul zijn specialiteit. Jammergenoeg had Paul altijd honger. En toen hij langs de kantine in het gebouw liep, kon hij het niet laten de koelkast en voorraadkast te inspecteren. Daar vond hij smakelijke zaken. Zijn gedachten waren door het eten in beslag genomen. Hij was zijn opdracht vergeten en zijn walkie-talkie stond uit. De bewaking die langs kwam, zag een klein (koelkast) lichtje branden. Ging poolshoogte nemen en vond Paul omringd door verpakkingen van allerlei koeken en candybars en twee lege blikjes bier. De straf die Paul voor deze inbraak had uitgezeten viel wel mee. Slechts enkele weken, omdat niet kon worden aangetoond dat de bank daadwerkelijk beroofd was. De inbreker was per slot van rekening niet verder gekomen dan de kantine.

Vandaag zou Frank zijn neef Paul op de hoogte brengen van de volgende klus die hij op het oog had. Banken en andere grote gebouwen met kantines waren voorlopig taboe. Ze zouden zich simpel concentreren op villas en grote herenhuizen van mensen die door omstandigheden een poosje weg waren. Dat moest minimaal een halve dag zijn. Frank wilde dat ze genoeg tijd hadden om rond te kijken. Tegenwoordig stond Paul meestal op de uitkijk. Hoewel dat ook een keer bijna mis was gegaan, omdat Paul voor het verkeerde huis stond te posten. Toen de familie terugkwam na een crematie en thuis werd afgezet door de auto’s van de uitvaartorganisatie was Paul zeer geïnteresseerd in de merken en het aantal pk’s. Hij had er even niet aan gedacht, zei hij later tegen Frank, dat dat nou juist de mensen waren van het huis waar Frank zich bevond. Gelukkig maakte de voordeur veel lawaai en was Frank er aan de achterkant van het huis uit het raam gesprongen op een lager gelegen dak van de keukenuitbouw. Via de andere kant van de keuken en de tuin van de buren was hij uiteindelijk naast Paul op gedoken, die verheugd had gekeken dat het allemaal zo vlot en voortvarend was gegaan.

‘Wat heb je kunnen meenemen?’ vroeg Paul.

‘Niks, sukkel. Die mensen zijn te vroeg thuisgekomen.’

‘Dat kan niet,’ zei Paul. ‘Ik heb niemand naar binnen zien gaan.’

‘Waar heb je niemand naar binnen zien gaan?|

‘Nou, hier op nummer 52.’

‘En wie zijn er bij nummer 56 naar binnengegaan?’

‘Oh, dat waren mensen, die werden thuisgebracht door twee hele grote zwarte auto’s.’

‘Zo, zo,’ zei Frank, ‘twee hele grote zwarte auto’s. Misschien waren die mensen vandaag wel naar een begrafenis geweest.’

‘Dat is ook toevallig,’ zei Paul. ‘Twee begrafenissen in dezelfde straat.’

‘Ja,’ zei Frank. ‘Of zou het niet gewoon zo zijn dat ik in dat huis zat waar die mensen zojuist van thuis zijn gekomen?’

‘Zat je niet in nummer 52?’

‘Heb je mij daar niet naar binnen zien gaan?’

‘Nee, je bent toch omgelopen? Ik dacht dat je bij 52 naar binnen zou gaan.’

Het was hard werken voor Frank. Eén op de twee klussen mislukte omdat Paul zich weleens vergiste, niet goed oplette tijdens de uitleg of ter plekke werd afgeleid door grote auto’s of mooie dames. Voor vanavond had Frank een simpele klus in gedachten. Mits natuurlijk de sneeuw was gesmolten.

7

John Bowman stond in de serre van zijn grote villa in een van de buitenwijken die de grote stad rijk was. Hij had pijn in zijn buik. Niet van het mooie uitzicht. Hij keek uit op het glooiend gazon ter grootte van een voetbalveld met in het midden de bevroren ovale vijver. De sneeuw van de afgelopen nacht maakte van zijn grote tuin een mooi sprookjeslandschap. De zon kwam langzaam op en zijn tuin leek in goud te veranderen. Het mooie landschap kon zijn pessimistische gevoel niet verbloemen. De afgelopen nacht was lang en slopend, hij had hij meer wakker gelegen dan geslapen. Zijn gedachten waren bijna continu bij de vergadering van vandaag geweest. Precies vier weken geleden had hij de Raad van Bestuur en zijn directeuren met een haast onmogelijke opdracht naar huis gestuurd: creatieve ideeën of anders... misschien wel ontslag. De toekomst van het eeuw oude speelgoedwarenhuis Salfrinch hing aan een zijden draadje. Als er vanavond geen goede ideeën op tafel lagen dan zag hij de toekomst zeer somber in. Hijzelf had natuurlijk de afgelopen vier weken veel nagedacht. Maar hij was erachter gekomen dat creativiteit en een heel drukke baan moeilijk samengaan. Hij klaagde weleens dat de bestuurders met zo weinig ideeën op de proppen kwamen. Nu begreep hij waarom. Als je teveel in beslag wordt genomen door je werk, blijft er weinig ruimte over voor creativiteit. Je hoofd moet eerst leeg zijn om het daarna met creativiteit te kunnen vullen. De meeste bestuursleden bekleedden meer commissariaten dan alleen die bij Salfrinch en de directeuren moesten in deze moeilijke periode alle zeilen bijzetten om hun werk goed te doen en hun afdeling aan te sturen. Het ontbrak hun aan tijd en misschien ook niet de kwaliteit om met nieuwe producten te komen. Dat zou weleens kunnen betekenen dat ze een duur reclamebureau moesten inhuren, dat op zijn beurt weer een productontwikkelingsbedrijf zou inschakelen. Uiteindelijk zouden er veel te veel schijven aan het draaien zijn om een paar nieuwe producten op de markt te krijgen. Misschien moest hij het gewoon laten bij een reclamebureau dat een nieuwe marketingstrategie voor Salfrinch zou ontwikkelen. Hopelijk werd daar de omzet al enigszins mee opgekrikt. De crisis liep op z’n einde. Met een beetje geluk zou de omzet dit jaar weer gaan stijgen. Hij zou aan het eind van het jaar alsnog afscheid kunnen nemen als voorzitter. Niet met de beoogde miljard omzet, maar de negatieve spiraal was wel omgebogen. Zijn opvolger mocht proberen het miljard te gaan halen. Maar ja, een wereldwijd concern had meer nodig dan een beetje geluk om zijn omzet te doen laten stijgen. Daar was kennis, creativiteit en hard werken voor nodig. Eén ding wist hij zeker. Vandaag werd de eerste stap gezet. Vanmiddag om twee uur zou er vergaderd worden. Om zes uur zou hij weten hoe de zaak ervoor stond.

Hij keek op de klok. Het was acht uur in de ochtend. Tijd voor ontbijt. Nou ja, ontbijt. Misschien een kopje thee en wat jus d’orange. Zijn maag had nog niet zoveel zin in eten. Hij wilde positief blijven en hield zichzelf voor dat hij vanavond reden genoeg had om flink uit eten te gaan met zijn vrouw Ada. Voor haar was hij de laatste twee jaar ook niet echt zijn vrolijke zelf geweest. De problemen op het werk maakten hem neerslachtig en depressief. Vooral ook omdat zijn zwager Steve Salfrinch, achterkleinzoon van de oprichter en zoon van zijn schoonvader, hem het leven zo zuur mogelijk probeerde te maken. Steve bleef maar alles benadrukken dat negatief was voor John. Steve nam het bedrijf in het algemeen en John in het bijzonder zeer kwalijk dat hij, Steve, als achterkleinzoon van de oprichter en naamgever van het bedrijf niet tot voorzitter was gekozen. Nee, zwager John had de voorzittershamer mogen accepteren en had het bedrijf door een paar moeilijke jaren geloodst. Steve zou nooit toegeven dat hij het knap vond wat John had gedaan. Ondanks de zware tijden, het bedrijf overeind houden. Weliswaar geen marktleider meer. Maar dat kon ook bijna niet anders met die lage lonen in Azië. Voor Steve was de crisis een welkome aangelegenheid om de poten onder de voorzittersstoel langzaamaan weg te zagen. Steve wilde hoe dan ook, en misschien wel tegen beter weten in, voorzitter worden. Hij wilde de Salfrinch-lijn in ere herstellen. Hoewel hij stiekem wel wist dat hij er niet geschikt voor was. Maar hij hoopte dat het bestuur hem zoveel steun zou bieden, dat hij het een aantal jaren zou volhouden als bestuursvoorzitter van het grootste speelgoedwarenhuis ter wereld.

John wist dat Steve aan zijn stoelpoten zaagde. Tot aan de crisis had hij er geen acht op geslagen. Alle afdelingen draaiden goed. Er was geen reden tot zorg. Dat was nu wel anders. Dit jaar was een beslissend jaar voor Salfrinch en voor John.

John hoorde een geluid achter zich. Ada, zijn vrouw, kwam de kamer binnenlopen.

‘Ga je nog ontbijten?’ vroeg ze.

‘Ik hou het bij een kopje thee en een glaasje sap.’

‘Dan laat ik de tafel afruimen.’

Ze liep de kamer weer uit op zoek naar het dienstmeisje, dat tevens als au pair fungeerde voor hun twee kinderen. John jr. van 12 en Annet van 10 jaar.

Fijne vrouw, mooie kinderen, prachtbaan – als de economie meezat – en een fantastisch huis. Meer kon hij niet verlangen. Nou ja, gezondheid. Maar voor zover hij wist, had hij niets onder de leden. Wat kon er nou eigenlijk mis gaan vandaag? Hooguit zou hij zijn baan verliezen. Een andere bestuursvoorzitter zou het misschien wel voor elkaar krijgen om Salfrinch weer de goede kant op te sturen. Maar daar zat het probleem niet. Voor zijn gevoel zou hij het vertrouwen van zijn schoonvader hebben geschaad als het hem niet zou lukken Salfrinch opnieuw nummer een te maken. Hij tuurde over het gazon. Het goud was langzaam veranderd in geel. Nog vijf lange uren te gaan om zelf met ideeën op de proppen te komen. Daarna zou hij de auto pakken en in drie kwartier bij het hoofdkantoor zijn. Daar zou zijn secretaresse de vergaderzaal al helemaal in orde hebben gebracht. Pennen, papier, drank. Geen laptops en mobiele telefoons: hij wilde niet dat de leden tijdens vergaderingen werden afgeleid. Verder zou alles klaarstaan om een positieve vergadering met een goed rendement af te sluiten. Hij was zeer nieuwsgierig naar de ideeën die ter tafel zouden komen. Er groeide langzamerhand toch een positief gevoel. Hij begon er al bijna zin in te krijgen. Maar eerst zelf wat op papier zetten. Per slot van rekening zou hij het goede voorbeeld moeten geven. De tuin glinsterde hem tegemoet. Langzaam vielen de druppels van de kale takken. Voordat hij zou vertrekken, zou de tuin weer groen zijn en de laatste sneeuw verdwenen.

8

John Bowman was niet de enige die op die eerste maart met pijn in de buik was opgestaan. De halve vergadering had geen oog dicht gedaan. De maand was toch weer sneller voorbij gegaan dan de meesten hadden gewild. Eén van de weinigen die heerlijk had geslapen was Winston Schmitts, oudste lid van de Raad van Bestuur en het langst zittend. 74 jaar inmiddels, maar nog lang niet van plan om er mee te stoppen. Die lucratieve commissariaten stelden hem in staat meer van het leven te genieten dan zijn gemiddelde leeftijdsgenoot. Met zijn Rolls voor de deur, zijn jacht in de haven en zijn Havana’s binnen handbereik, kon niemand hem iets maken. Ook John Bowman niet. Zijn contract liep tot aan zijn dood, mits hij er zelf niet eerder een einde aan wilde maken. Hij had alles zelf in de hand en zo had hij het ook het liefst. Nooit van een ander afhankelijk zijn. Gemoedstoestanden waren een slechte raadgever. Hij had zijn lesje wel geleerd in het verleden. Voor hem geen inspanning of vermoeiende hersenspinsels. Hij had geen moment nagedacht, over het verzoek, ja bijna een dreigement om na te denken over een nieuw onbenullig speelgoedje. Zo noemde Winston de handel van Salfrinch als hij het erover had in zijn herensociëteit. Hoe zou hij nou moeten weten wat een kind van 10 jaar leuk vond. Dat was toch niet belangrijk. Daar waren toch bedrijven voor om dat uit te zoeken. Bij Salfrinch lagen meer dan tienduizend producten in de schappen. Dat nieuwe speelgoedje dat hij zou moeten bedenken zou daar niet veel aan veranderen. Voor de zekerheid had hij echter toch maar aan zijn kleinzoon van 12 gevraagd wat hij voor zijn verjaardag wilde. En wat op dit moment het belangrijkste speelgoed was voor zijn klasgenootjes. Zo kreeg hij een klein beetje een idee wat er in de kinderen omging. En het was erg voor de hand liggend. Zelfs een jongen van twaalf en zijn leeftijdgenootjes waren al gezwicht voor de verleidingen van de electronica. Al hun wensen betroffen electronische gadgets die met een i begonnen. iPod, iPad, iPhone en ga zomaar door. Van de helft wist Winston het bestaan niet. Hij gebruikte zelf een Blackberry en daar was hij meer dan tevreden over. Zolang hij er mee kon bellen en zijn agenda bijhouden hoefde hij geen andere i-gadgets. Tijdens de vergadering zou hij terloops de wensen van zijn kleinzoon als zijn algemene kennis ventileren. Dat zou voldoende moeten zijn. Hij lachte tevreden in zichzelf. Pakte de krant en een van zijn grote sigaren en ging in zijn makkelijke stoel bij het raam zitten. Hij had er twee: een voor de ochtend en een voor de avond. ’s Ochtends ging hij aan de westkant van het huis zitten. ’s Avonds aan de oostkant. Er was niets zo vervelend als een felle ochtend- of avondzon die hem in de ogen scheen terwijl hij de krant aan het lezen was. Tenslotte was de krant lezen hard werken. De aandelen en het andere financiële nieuws moesten in de gaten gehouden worden.

Slechts een paar kilometer verderop zat Steve Salfrinch aan het ontbijt. Gebakken eieren met spek, worstjes en opgebakken aardappelen. Steve had geen last van buikpijn. Hij had deze hele lange maand naar vandaag toegeleefd. Het begin van het einde van zijn concurrent annex zwager. Na de vergadering van vandaag zou John Bowman er niet goed voorstaan. Hij had enkele leden bewerkt om met zo min mogelijk ideeën ter vergadering te verschijnen. Hoe minder ideeën hoe beter. Zonder goede ideeën geen hogere omzet en dus exit John Bowman en welkom Steve Salfrinch, bestuursvoorzitter van Salfrinch Incorporations. Hij had het naambordje vorige week laten maken. Zelfs een nieuwe voorzittershamer was al besteld. Hij moest er niet aan denken met dezelfde hamer de vergadering af te slaan als zijn concurrent jaren had gedaan. Nee, er zou een frisse wind gaan waaien. Hoe die zou gaan waaien, daar dacht Steve nog niet over na. Hij leunde erg veel op de geveinsde kwaliteiten van zijn collega-bestuurders. Steve wist niet hoe hij de rest van de ochtend door zou moeten komen. Het zou nog lang duren voordat het twee uur was en de show kon beginnen. Hij zou aan de keukentafel de krant lezen, vervolgens alvast de stad ingaan. Bij enkele concurrent-speelgoedzaken naar binnenlopen en kijken of hij nieuwe producten zou kunnen ontdekken. Bij zijn favoriete Starbucks zou hij een latte macchiato drinken, misschien wel twee, want hij was in een goede bui. Vervolgens zou hij naar de sociëteit gaan voor een lichte lunch. Hij wilde tijdens de vergadering niet te vol zitten. Om zijn eerste succesje te vieren kon hij vanavond heerlijk uitgebreid gaan dineren bij dat sterrenrestaurant met zijn maitresse. Zijn vrouw was de laatste tijd veel te druk met allerlei activiteitenkransjes, die had nergens tijd voor.

Ik was zelf ook nieuwsgierig geworden naar het resultaat van de creatieve uitspattingen van de bestuursleden en directeuren en hoe de vergadering zou aflopen. Met mijn speciale capaciteiten had ik er voor gezorgd dat ik zo goed als onzichtbaar in de vergaderzaal aanwezig zou zijn. Ik had Bowmans secretaresse zo ver gekregen dat ik tijdens de vergadering onopvallend in de hoek zou staan en telkens als een lid iets wilde drinken of eten ik uit de schaduw zou stappen, mijn werk zou doen en weer terug op mijn plek. Gedurende de gehele vergadering zou ik meeluisteren wat de heren en dames van plan waren en horen of ze tot mooie ideeën waren gekomen.

9

Iedereen zat precies om twee uur op zijn fauteuil in de vergaderzaal op de bovenste verdieping van het hoofdkantoor van Salfrinch. Van het dikke pak sneeuw van die ochtend was weinig meer te zien. In de verte waren de bomen van het bos sporadisch wit. Anders dan in deze ruimte waar de opwinding bij sommigen zelfs een kleur op de wangen toverde of zou het toch meer van de zenuwen zijn?

Winston Schmitts was de enige aanwezige die uiterlijk onaangeroerd op zijn vaste plek was gaan zitten. Sommigen durfden iets te fluisteren naar hun buurman, maar de meesten staarden wazig voor zich uit, wachtend op wat komen zou.

Nicole Ansem, directeur Marketing, voelde zich de hele dag al misselijk. Ze was er niet uitgekomen. Zou John van haar een marketingstrategie verwachten of toch een nieuw product? Voor de zekerheid stonden beide op papier wat haar enkele slapeloze nachten aan haar bureau had gekost. Zij zag er ook het minst fris uit van de groep.

Hank Origo, directeur Productontwikkeling, had zijn aanstellingspapieren er de afgelopen weken enkele keren op nageslagen. Wat werd er van hem verwacht in deze functie? Toch niet zelf het ontwikkelen van producten. Zijn belangrijkste taak was het begeleiden van producten, adviezen geven en ze samen met Nicole goed in de markt zetten. Maar ook Hank nam het zekere voor het onzekere en had een idee uitgewerkt.

De enige waar een, weliswaar besmuikte, glimlach vanaf kon was Steve Salfrinch. Hij was benieuwd hoe John zijn ondergang tegemoet ging. Steve zat zich te verkneukelen. Hij had afspraken gemaakt met drie bestuurders en twee directeuren om doodleuk zonder ideeën ter vergadering te verschijnen. Met hem erbij waren er dus zes aanwezigen van de elf, die niet voorbereid waren. Een fantastische meerderheid. Hij kon bijna niet stilzitten van opwinding. Vanmiddag zou hij zijn eerste winst behalen in de jacht op het bestuursvoorzitterschap. En de eerste deuk voor John zou een feit zijn. Dat dacht hij. De realiteit was anders. Uiteindelijk was niemand, maar dan ook niemand onvoorbereid naar de vergadering gekomen. Zelfs Winston Schmitts had zich verdiept in de i-apparatuur. Toegegeven, er stond niets op papier, maar dat maakte geen verschil. Hij zette nooit iets op papier. Hij deed altijd alles uit zijn hoofd.

‘Welkom,’ begon John. ‘Vier weken geleden verlieten we elkaar op deze plek met de hoop op een goede toekomst en een goed jaar voor Salfrinch. Een goed jaar dat mede afhankelijk zal worden van de resultaten van deze vergadering. Zoals ik vier weken geleden hier heb gezegd, wilde ik jullie blanco naar huis sturen. Geen van te voren ingestudeerde informatie. Iedereen, ook ik, moest op zoek naar een idee. Een idee voor een product of een reclame-campagne of een marketing-strategie.’ Hij keek even naar Nicole Ansem, die meteen een kleur kreeg. John wendde direct zijn blik af. Hij wilde Nicole niet meteen in verlegenheid brengen.

‘Wie wil er beginnen?’

‘Wat dacht je ervan als je zelf als eerste van start ging?’ zei Winston.

‘Nee, dank je Winston. Als voorzitter is het mijn taak om de vergadering te leiden. Dat wil niet zeggen dat ik hier vanmiddag zonder ideeën naar toe ben gekomen. Mijn input krijgen jullie in de loop van de vergadering ook te horen.

‘Juffrouw Nicolette?’ John richtte zich tot zijn secretaresse die de notulen voor haar rekening zou nemen. ‘Waarschijnlijk ten overvloede, maar ik wil je er opmerkzaam op maken dat alles wat hier vanmiddag wordt besproken niet verder komt dan deze ruimte. Alle ideeën die ter tafel komen, kunnen het welslagen of de ondergang van Salfrinch betekenen. Ik wil niet dat dat bij de concurrent ter ore komt.’

Juffrouw Nicolette kreeg rode vlekken in haar hals. Een goed teken. Zij was zich dus bewust van de ernst van deze situatie.

‘Heren, dames. Aan wie mag ik het woord geven?’

Harry Henderson kuchte. Hij was sinds drie jaar lid van de Raad van Bestuur en de jongste aanwezige. Ook hij had de afgelopen nacht geen oog dichtgedaan. Hij was een van de eersten die door Steve Salfrinch was benaderd. Harry had in eerste instantie toegezegd om zijn ideeën niet naar voren te brengen. Hij zou zwijgen en als de voorzitter zou vragen wat hij bedacht had, zou hij om de brij heen draaien. Zijn verhaal zou verzanden in algemeenheden en op een bepaald moment zou John er een eind aan maken en iemand anders het woord geven. Harry Henderson keek John aan. Dat deed hij bewust, John zat links van hem. Steve precies tegenover hem. Als hij John strak aankeek, hoefde hij Steve niet in het gezicht te kijken. Steve’s ogen werden groot en zijn mond viel open toen Harry het woord nam.

‘Dat blanco idee van jou John, vond ik niet zo’n goed idee. Je liet ons in het ongewisse. Want wat was nou precies de bedoeling? Moesten we een product bedenken? Zouden we een complete reclame- of marketingcampagne van de grond moeten tillen? En is dat eigenlijk wel onze taak. Ik kan me voorstellen dat Nicole (Hij keek haar aan en weer werd ze rood. Dit keer niet omdat haar naam werd genoemd, maar omdat ze een oogje had op Harry) een perfecte marketing strategie kan bedenken. Het zou me zelfs niet verbazen als Hank ons met een nieuw productidee zou verrassen. Nu verwacht je van mij als bestuurslid dat ik iets bedenk, maar ik weet niet precies wat je wilt dat ik verzin. Ik kan me niet voorstellen dat we hier met z’n allen 22 nieuwe producten op tafel leggen. Waar ik mijn gedachten over heb laten gaan is hoe we aan nieuwe producten kunnen komen. En ik denk dat we een wedstrijd moeten houden, zodat het hele land en misschien wel de hele wereld een nieuw stuk speelgoed voor Salfrinch mag bedenken.’

‘Nou, de hele wereld! Dat lijkt me iets teveel van het goede. Maar jij opteert dus voor een wedstrijd. Goed. Nicolette noteert het allemaal, morgen krijgen jullie de notulen in je postvakje en gaan we stemmen over de ideeën. Heb je nog meer voor ons Harry?’ vroeg John.

Harry was zeer verrast dat John hier al tevreden mee was, dus schudde hij zijn hoofd. De andere ideeën kon hij eventueel later inbrengen. Zo hield hij Steve ook een beetje tevreden.

‘Oké, het eerste idee is binnen. Wie volgt?’

John had het bewust hier bij gelaten. Aan de ene kant was Harry altijd lang van stof en ze duurde de vergadering slechts tot zes uur. Aan de andere kant wilde hij het laagdrempelig houden, zodat de anderen meer durf zouden tonen. Niemand leek in de gaten te hebben dat ze met een brainstormsessie bezig waren. Hij had die term vier weken geleden ook niet gebruikt. Sommigen gebruikten het als excuus om niets voor te bereiden, anderen werden er zenuwachtig van om zomaar iets te roepen, dat vervolgens genotuleerd werd.

Hannah Olsen, de Personeelsdirecteur nam het woord. ‘Ik zou me kunnen voorstellen dat we het personeel wereldwijd erbij betrekken. Dat mes snijdt aan twee kanten. De mensen voelen zich meer betrokken bij het bedrijf als ze weten dat ze iets kunnen bedenken dat kans maakt om in productie genomen te worden. En waar ze ook een prijs mee zouden kunnen winnen. Zo hou je het intern en hoeft de concurrentie ook niet te weten waar we mee bezig zijn.’

Nu wilden plotseling drie mensen reageren.

‘Nicole aan jou het woord,’ wees John in de richting van de Marketing Directeur.

‘Het grote effect van publiciteit haal je in een klap weg als je met zo’n wedstrijd niet naar buiten gaat. Het is juist de bedoeling dat iedereen weet dat Salfrinch een wedstrijd houdt. Mits we uiteraard tot een wedstrijd overgaan. Maar stel, dat dat zo is, dan is het dus veel interessanter om het naar buiten te brengen. De kranten schrijven erover. Andere media pikken het op. Dat is allemaal gratis reclame. Als je het binnenshuis houdt, ben je in feite met een hele grote campagne bezig waar in principe niemand iets van afweet. Dat is eeuwig zonde.’

‘Mensen luister goed. Jullie hebben het misschien niet in de gaten, maar alles wat we nu zeggen, zijn ideeën, waar we later pas over gaan discussiëren. Dus probeer zo min mogelijk positief of negatief te zijn over wat er gezegd wordt. De meningen geven we in de volgende vergadering. Wie volgt.’

Tot ieders verbazing nam Winston Schmitts het woord. ‘In de volgende vergadering zal ik mijn licht laten schijnen over wat er vandaag naar voren wordt gebracht. Daar wil ik het mijne ook aan toevoegen. Als het gaat om producten moeten we meer met de tijd meegaan. We moeten net als die i-apparaten die nu de markt veroveren ook van deze producten brengen. Zelf maken of in licentie verkopen. Zo heb ik begrepen dat er veel producten zijn zoals de i-phone of iPad waar speciale programmaatjes voor worden gemaakt. Wij moeten zorgen dat wij ook van zulke programmaatjes op de markt brengen. Te beginnen met een app, want zo heten die programmaatjes.’

De jongere aanwezigen moesten even glimlachen. Bijna de voltallige vergadering gebruikte al zo’n i-apparaat, zoals Winston het noemde, of wist wat het betekende. De oude Schmitts bracht het alsof hij het ei van Columbus had bedacht.

‘Een app over Salfrinch,’ ging Winston verder. ‘Informatie op je eigen telefoon over ons bedrijf. Als de mensen willen weten of we iets verkopen en waar we het verkopen, moeten ze dat op hun telefoon of tablet kunnen vinden. Als we ons bedrijf gecoverd hebben, kunnen we andere apps uitgeven die betrekking hebben op speelgoed. Hoe dat zou kunnen heb ik verder nog niet uitgewerkt, maar daar zouden we een wedstrijd over uit kunnen schrijven.’

De aanwezigen waren onder de indruk. Ze moesten toegeven, de oude Schmitts deed niet vaak zijn mond open, maar als hij dan wat zei, was het meestal een nuttige aanvulling of overpeinzing.

‘Dank je Winston voor deze bijdrage.’ Nog voordat John kon vragen aan wie hij het woord kon geven, stak Hank Origo zijn vinger op en stak direct van wal.

‘Omdat we onze grootste omzet altijd in december halen, zouden we iets moeten bedenken, een wedstrijd bijvoorbeeld.’ Hij keek naar Harry. ‘En die wedstrijd zou in december of vlak voor december moeten plaatsvinden. We zouden daar het thema kerst aan kunnen hangen. Mensen zijn met kerst vaak net iets creatiever. Er zijn zelfs mensen die hun eigen kerstkaart, kerstcadeau of spullen voor de kerstboom maken. Daar zouden we op in kunnen spelen.’

Opnieuw was er instemmend geknik en gemompel. Hoewel er weinig concreets werd gezegd, beviel het John wel waar het gesprek naar toe ging. Hij had het gevoel dat men inhaakte op wat de vorige spreker had gezegd in plaats van eigen ideeën op tafel te leggen.

Steve zag echter zijn plannen langzamerhand in rook op gaan. De een na de ander waar hij afspraken mee had, legde hier ideeën op tafel waarmee John straks met de eer kon gaan strijken. Het vervelende was dat de sprekers tot nu toe met weinig product-ideeën waren gekomen. Dus ze konden altijd tegen Steve zeggen, dat ze het vaag hadden gehouden conform de afspraak met Steve. Maar ondertussen was John al leuk op weg om straks een wedstrijd uit te schrijven.

‘Als je al een wedstrijd uit zou schrijven,’ probeerde Steve een wig te drijven. ‘Heeft er al iemand nagedacht over de prijzen? Wat de mensen er mee zouden kunnen winnen? En hoe doe je dat met de rechten? Als iemand een fantastisch product bedenkt of een stuk speelgoed. Kopen we de rechten af? Laten we ze meedelen in de omzet? Daar moeten van te voren duidelijke afspraken over worden gemaakt.’

Steve was tevreden over zijn eigen interruptie. Zijn gevoel zei hem, dat hij een bepaalde twijfel had gezaaid en dat het idee van een wedstrijd toch niet zo’n goed idee was.

‘Waarom niet al heel vroeg in het jaar beginnen met de wedstrijd. Bijvoorbeeld vlak voor of na de zomer. Zo hebben we de tijd om de ontwerpen uit te voeren en in de winkels te plaatsen. Als de wedstrijd veel aandacht krijgt, zouden we er een half jaar free publicity kunnen genereren.’ Dean Slowitz, de directeur Inkoop kwam nu echt op stoom. Maar voordat hij verder wilde gaan, snoerde John hem de mond.

‘Dat klinkt goed Dean. Een wedstrijd die we al een half jaar voor de kerst uitschrijven, zodat we er lang plezier van hebben en de producten daardoor op tijd in de winkels hebben liggen.’

‘Ja, maar,’ interrumpeerde Steve, ‘je kunt van de mensen toch niet verlangen dat ze in een hete zomer al aan kerst denken?’

Steve werd min of meer genegeerd door John. ‘Laten we even doorfilosoferen over een wedstrijd. Wat voor soort wedstrijd zou dat moeten worden?’

Nicole Ansem van Marketing nam het woord: ‘Je hebt het al over producten en je hebt het al over kerst. Wat ligt er meer voor de hand dat men speelgoed verzint, dat met kerst onder de boom kan liggen.’

‘Je zou het breder kunnen trekken,’ riep de oude Winston enthousiast. ‘Je zou ook de winter er bij kunnen betrekken. Speelgoed of een product dat je aan de winter doet denken.’

‘Maar van de winter krijg je het toch alleen maar koud?’ probeerde Steve maar weer eens een keer. ‘Daar zitten mensen toch niet op te wachten. Een electronische sneeuwbal, die zelf zijn weg vindt. Of een robot die sneeuw ruimt. Dat gaat nooit lukken met die kou en nattigheid. En dan moeten ze dat ook nog eens in de zomer gaan bedenken.’

‘Nee,’ nu kwam John als voorzitter tussenbeide, ‘maar je kunt ook leuke dingen voor de winter bedenken. Excentrieke sneeuwkristallen om voor het raam te hangen bijvoorbeeld. Of een bijzondere thermometer. Zo zou je wel meer kunnen verzinnen. Mensen die minder met kerst hebben, maar juist wel met de winter of sneeuw, zouden ook enthousiast worden en mee willen doen. Je kunt die twee ook combineren. Zolang het maar iets is wat wij kunnen maken en verkopen.’

Uiteindelijk kwam iedereen aan het woord en werden ook enkele andere ideeën aan de notulen toegevoegd. Juffrouw Nicolette zou alles uitwerken en de volgende dag in de postvakjes van de leden leggen.

Moe maar voldaan kon John om kwart voor zes de vergadering sluiten. De resultaten waren boven verwachting. Iedereen had goed meegedaan, behalve Steve. Maar van Steve had hij ook niet anders verwacht. Die was al sinds de crisis aan het proberen hem van de voorzittersstoel af te duwen. Na deze vergadering had hij het gevoel dat hij er weer iets vaster inzat. Hij zou Ada bellen en voorstellen om in de stad te gaan eten. Hij wilde het goede gevoel nog even vasthouden, ook al waren er geen echte productideeën naar voren gekomen. Niet meteen naar huis, eerst een klein feestje vieren. Hoewel niets zeker was en het uiteindelijk toch nog mis kon gaan, had John er een heel goed gevoel over. Dat van die wedstrijd vond hij een goed plan. Dat wilde hij zelf ook verder uitwerken. Hoe kreeg je vanaf het moment dat de wedstrijd ging lopen tot en met de allerlaatste dag gratis publiciteit. De allerlaatste dag zou de dag voor kerst moeten zijn. Dan heeft Salfrinch de publiciteit tot het uiterste weten te rekken. Maar hoe doe je dat? Morgen zou hij daar zijn hoofd over gaan breken, nu eerst Ada bellen.

10

Steve Salfrinch liep met lood in zijn schoenen het hoofdkantoor uit. Net als John Bowman had hij ook behoefte aan een verzetje, maar niet met zijn vrouw. Al mijmerend stapte hij in zijn auto. Ook Steve reed in een Rolls, net als zijn zwager. Niet dat hij het zo’n mooie auto vond. Maar hij vond het aan zichzelf verplicht als naamdrager van de Salfrinch dynastie om tenminste naar zijn werk in een koninklijke auto te rijden. Thuis stond een Porsche en een Maserati in de garage. Voor de snelle zondagmiddagen, zei hij altijd. Met de Rolls reed hij nooit harder dan 100 km per uur. De wagen moest als het ware schrijden door het verkeer. In de binnenstad reed het verkeer niet zo hard, maar ook op de buitenwegen naar zijn landgoed wilde hij een vorstelijke indruk maken. Hij zat het liefst zelf achter het stuur. Winston Schmitts was de enige van de Raad van Bestuur die met een chauffeur op pad ging. Maar ja, Winston zijn vrouw was jaren geleden overleden. Zo had de oude Schmitts nog een beetje aanspraak.

Steve trok op en reed naar het restaurant waar hij met Diana Ridge had afgesproken. Ze zouden elkaar treffen in Misty, een toepasselijke naam voor zijn gemoedstoestand. Liever was hij naar de Sunny Bar gegaan om zich een stuk in zijn kraag te zuipen. In plaats daarvan zou hij in het chique Misty zich wagen aan de Beluga kaviaar, de Schotse zalm en de huisgemaakte Tiramisu. Hij zou Diana de wijn laten kiezen. Misschien dat dat een glimlach op zijn gezicht zou kunnen toveren. Diana‘s verstand van wijn ging niet verder dan de aanbiedingen in de folder, ze koos altijd dezelfde zoete Von Beulwitz, die ze nergens serveerden. Een Duitse Riesling, 2005 zou een goed jaar geweest zijn. Voor de zekerheid had hij een paar flessen over laten komen, maar vond het toch te zoet. Hij hield liever een frisse witte of een stevige rode aan zijn mond. Vandaag zou het een frisse witte worden bij de zalm.

Diana stond voor het restaurant te wachten. Als ze had afgesproken met een man, ging ze nooit alleen naar binnen. Ze vond het wel zo netjes om buiten op haar afspraak te wachten. Steve baalde altijd als ze voor de deur stonden, hij hoopte dat zijn scharrels al voor hem naar binnen waren gegaan. Hij wist dat Diana hem precies voor het prestigieuze restaurant zou kussen ter begroeting. Iets wat hij liever niet in het openbaar deed. Diana was een vrolijke meid van 29 die al zes jaar op jacht was, zoals ze het noemde. Ze vond dat ze haar naam eer aan deed. Ze was er toevallig achtergekomen dat Diana wordt gezien als de Romeinse godin van de jacht als jongste van alle Olympische goden. Dat haar favoriete wapen pijl en boog waren, vond ze wel grappig. In gedachten zag ze zich vaak met pijl en boog op pad om weer een man te vellen. Een rijke man welteverstaan. Iemand die ze betoverde met haar lichaam en haar lach en die haar overlaadde met dure cadeaus. En na elke beëindiging van zo’n verovering verkocht ze de cadeaus en zette het geld op haar bankrekening. Zo spaarde ze voor een aardig pensioen.

Een belangrijke eigenschap van de godin Diana was dat ze altijd maagd wilde blijven, ze was de beschermster der kuisheid. Diana glimlachte in zichzelf. Dat was haar niet gelukt. Ze was wel kuis, maar alleen de eerste paar weken van een nieuwe kennismaking. Bij toeval was ze er achter gekomen dat de mannen haar meer (financieel) waardeerden als ze zich niet direct de eerste avond liet gaan. Hoewel de mannen dat graag zouden willen, vonden ze het ook interessant om er iets meer moeite voor te doen om haar te veroveren. Zo stond haar hotelkamer regelmatig vol met honderden rode rozen. Als ze al haar armbanden en halskettingen had bewaard, had ze er een mooie tentoonstelling van kunnen inrichten. De gemiddelde juwelierswinkel zou er jaloers op zijn geweest.

Nu stond ze voor Misty te wachten op Steve Salfrinch. Een nazaat van de legendarische familie Salfrinch met honderden speelgoedwinkels over de hele wereld. Na haar eerste ontmoeting met Steve had ze op internet wat researchwerk gedaan. Dat deed ze altijd na een eerste ontmoeting. Van het onderzoek hing het af of de man die ze ontmoet had interessant genoeg was om beter te leren kennen. Ze vond al heel snel voldoende informatie. Hij zat in de Raad van Bestuur en werkte op het hoofdkantoor van het speelgoedconcern hier in de stad. Hij bezat een landgoed van meerdere hectaren, runde een stal met renpaarden en hield van snelle auto’s. Hoewel hij in de stad voornamelijk werd gezien in een Rolls Royce. Ze werd door haar minnaars niet vaak in de eigen auto meegenomen. Meestal vervoerden ze haar in een anonieme taxi. Het liefst met geblindeerde ramen.

Ze had in haar werkzame leven, zoals ze haar veroveringen zag, nog nooit een relatie gehad met een ongehuwde man. In haar jeugd waren er wel enkele vriendjes voorbij gekomen, maar die verveelden al gauw. Geld verveelde haar niet. Hoe meer de mannen bezaten, hoe langer ze het er mee vol kon houden. Hoewel niet langer dan zes maanden.

Steve onderbrak haar gedachten: ‘Wat sta je dromerig voor je uit te staren?’

‘Ik dacht net aan jou en wat ik zou gaan eten vanavond.’

‘Ik denk dat ik het al weet, maar laat me verrassen door het menu van de dag. Mocht dat aanlokkelijk klinken, zou ik weleens overstag kunnen gaan.’

‘Doe nou niet zo interessant. Jouw gerecht bestaat vanavond gewoon uit kaviaar, zalm en tiramisu. Net als al die andere avonden dat we hier hebben gegeten.’

‘Oh, is het zo opvallend?’

‘Nee, valt wel mee. En ik mag zeker weer de wijn bestellen?’

‘Nou, als je dat zou willen?’

‘Nee, dank je. Ze hebben hier geen Von Beulwitz en dat andere bittere spul hoef ik niet. Het valt me tegen, dat je hier nog geen opmerking over hebt gemaakt tegen de gerant. Een glaasje witte Riesling zou er wel in gaan vanavond. Hoe was het trouwens op je werk vandaag.’

‘Daar wil ik het liever niet over hebben. Ik was zeer goed voorbereid, maar op de een of andere manier liep het uit mijn handen.’

‘Aas je nog steeds op de stoel van je zwager?’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Ik lees ook weleens een krant. Vooral de roddelpagina’s, waar ze zo heerlijk negatief over je schrijven. Zo leer ik ook je echte kant kennen.’

‘Geloof nou niet alles wat daar in staat. Ik ben tevreden met wat ik heb. Ik heb een mooie woning, een mooie vrouw, twee lieve kinderen, een leuke baan, waar ik niet al te moe van word. Maar het belangrijkste is dat ik nu met mijn goede vriendin in mijn favoriete restaurant een hapje ga eten.’

‘Tuurlijk, ik kwam wel als laatste in je rijtje van positieve zaken.’

‘Ja, maar ze zeggen toch altijd Last but not least ? Trouwens, je bent toch ook als laatste in mijn leven gekomen?’

‘Laten we maar gaan bestellen, ik heb honger. Kunnen we het straks over je werk hebben. Misschien dat ik je op een of andere manier kan helpen.’

Steve zijn gezicht werd een groot vraagteken. Hoe zou zij me in godsnaam kunnen helpen, dacht hij. Welke namen kent zij, die ik niet ken?

Diana glimlachte mysterieus. Ze had geen flauw benul hoe ze hem zou kunnen helpen, maar zo bleef het wel spannend tussen hen.

© 2014 J.B. te Boekhorst

Alle rechten gereserveerd voor CD publishers

Omslagillustratie: Jim Nauya, Utrecht

Opmaak binnenwerk: Click Design, Zutphen

isbn 978 90 821 780 2 9

nur 280

www.cdpublishers.nl