De Buitenstaanders

Erik van der Linden

© Erik van der Linden / Bob Dijkgraaf

Omslagontwerp: Laurens van den Broek

Omslagfoto: Rendiansyah Nugroho/Unsplah

ISBN 978 90 821 9554 5

NUR 402

1e druk, oktober 2020

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, online publicatie of op welke andere wijze en/of door welk ander medium ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.twss.nl

Proloog

Hij ademt nog. Ik controleer zijn hartslag en merk dat er weinig van over is. De anderen kijken toe terwijl ik zijn leven probeer te redden, al heb ik geen idee hoe. Er stroomt bloed uit zijn schedel, een meter verderop ligt een honkbalknuppel.

‘Wat is hier in vredesnaam gebeurd?’ vraag ik.

Niemand reageert.

Ik herhaal mijn vraag, nu schreeuwend.

‘Doet dat er nog toe?’ vraagt Daniël. ‘We moeten hem redden.’

‘Ja, natuurlijk.’

Ik weet niet of ik daarmee doel op het feit dat het er toe doet wat er gebeurd is of op het feit dat we hem moeten redden. Waarschijnlijk op allebei, dus fluister ik bemoedigende woorden in zijn oor, zeg iets over een ambulance, dat hij nog even moet volhouden, maar allebei weten we dat dat weinig meer zal uithalen. Ik kijk naar mijn vrienden en zij kijken naar mij. Bij binnenkomst had ik al gezien dat Sarah en Eva hadden gehuild en dat doen ze nu weer. Hun blikken zijn nog wanhopiger dan die van het troosteloze restje mens dat ik nu in mijn armen heb. Hij wordt rustiger en zijn greep verslapt. Ik snap niks van de situatie, weet niet hoe dit heeft kunnen gebeuren en wat ik kan doen om de boel nog te redden.

‘Houd vol,’ fluister ik. ‘Ik ben bij je. Houd vol.’

Twee minuten later is hij overleden.

Heden

Ik sta net buiten de gymzaal en hang de telefoon op. De beelden van het levenloze lichaam zijn moeilijk van mijn netvlies te krijgen. Heel kort hebben we besproken wat we zouden doen. Daniël opperde om weg te lopen en te doen alsof we van niks wisten, de rest was het daar niet mee eens. Toch was ik even later iemands vingerafdrukken van een moordwapen aan het vegen.

Ik voel mijn hoofd kloppen.

We moesten snel handelen, we moesten snel beslissen. Ik heb genoeg misdaadseries gezien om te weten dat de technologie steeds beter kan vaststellen wanneer iemand exact is overleden. Rond tien uur, net iets voor tienen, zou de conclusie in dit geval zijn. Een verhaal waarin wij iets na tienen de gymzaal verlaten en weer gewoon naar het feest in de aula lopen, zou zeer ongeloofwaardig zijn. Dus was het bloed nog warm toen ik de politie belde om te vertellen dat er iemand was overleden op de reünie van het Nieuw Land College.

‘Ze zijn er binnen een kwartier,’ zeg ik. Er wordt niet gereageerd, op een kort knikje van Sarah na. ‘Ik ga directeur Schuiling op de hoogte brengen. Blijf hier en raak het lichaam niet meer aan. Oké?’

Nu knikken meer mensen.

De agenten komen in eerste instantie met zijn drieën. Ze parkeren hun auto aan de straat en komen over het schoolplein onze kant opgelopen. Twee agenten zijn in uniform, eentje heeft een lichtblauw overhemd aan met daaroverheen een gilet en met op zijn hoofd een traditionele Britse platte pet. Hij lijkt een vreemde eend ten opzichte van de anderen en hij loopt dan ook een stukje achter de twee agenten in uniform. Ik herken hem ergens van, al lukt het me niet te bedenken waarvan.

‘Meneer Van der Linden?’ vraagt de man in uniform.

Ik steek mijn hand op. Hij schudt mijn hand en stelt zich voor.

‘Niels Beukers, rechercheur. We zijn hier vanwege een mogelijke moord. Ik begreep dat er vanavond een reünie is? Zijn alle gasten er nog?’

‘Ja,’ zegt directeur Schuiling. ‘Het moet echt net gebeurd zijn. Ik ben Schuiling, de directeur. Mijn collega heeft u gebeld en daarna hebben we de weg naar de gymzaal laten blokkeren, maar verder wilde ik nog niemand naar huis sturen, ook met het oog op het onderzoek.’

‘Goed meegedacht. Jullie werken hier allebei?’

Ik knik.

‘Ik ben hier docent Engels, maar vanavond ben ik er wel echt als oud-leerling. De reünie is voor mijn jaargang.’

‘Kende u het slachtoffer?’

‘Ja,’ verzucht ik. ‘Vrij goed.’

‘Mulder, bespreek jij de procedure met meneer Schuiling? Dan ga ik met meneer Van der Linden richting de plaats delict.’