Michiel Kamphuis

Smoske, de neushoorn die er geen zin in had

Smoske, de neushoorn die er geen zin in had

© 2014 Michiel Kamphuis

Uitgegeven door: Kampi 77 (www.kampi.net)

Redactie: Sandra Di Bartolo, Niels Lange, Diana van Eynde

Omslagontwerp: Marike Knaapen (www.stadsgiraffe.nl)

Foto auteur: Camillo Berenos (www.berenosphotography.co.uk)

Druk: Pumbo (www.pumbo.nl)

NUR 301 - Avonturenroman

ISBN 978-90-822023-1-1

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Door fabels over de ‘geneeskrachtige’ werking van de hoorn worden neushoorns massaal gedood.

Voor nutteloze producten.

Zij hebben geen stem.

Wij wel.

Beste lezer,

Van de opbrengst van elk verkocht exemplaar van Smoske, de neushoorn die er geen zin in had gaat 2 euro naar het Wereld Natuur Fonds.

Ik hoop dat u het boek daadwerkelijk gekocht hebt en daarmee bijgedragen hebt aan de strijd tegen wildlife crime. U kunt uiteraard zelf ook doneren via wnf.nl/wildlifecrime

Veel plezier met Smoske, Michiel Kamphuis.

Inhoud

Smoske

Johan Pladdet

Het dossier

ANWB alarmcentrale

Het dossier

Johan Pladdet

Smoske

Palais de la Porte Dorée

Benoit Labideau en Fazil Bakou

Het dossier

Jos van den Bouselaere

Smoske

Peter R. De Vries

Didier

Benoit Labideau

Smoske

Peter R. de Vries

ANWB alarmcentrale

Het dossier

Van den Bouselaere, Pladdet en De Vries

Fazil Bakou en Smaïl Zidane

Smoske en Benoit Labideau

Place de la Tartane

Zinédine Zidane

Benoit Labideau

Place de la Tartane

Van den Bouselaere, Pladdet en De Vries

ANWB alarmcentrale

Smoske

Van den Bouselaere en De Vries

Patrick Mbango

De Neushoorn

Benoit Labideau

Patrick Mbango

Benoit Labideau

Smoske

Het dossier

Patrick Mbango

Smoske

Benoit Labideau

Het dossier

Benoit Labideau

Patrick Mbango

Benoit Labideau

Aldo Materazzi en Patrick Mbango

Fazil Bakou en Smaïl Zidane

Aldo Materazzi en Patrick Mbango

Smoske

Pascal Boogaard en de familie Moerman

ANWB alarmcentrale

Het dossier

Aldo Materazzi en Patrick Mbango

Smoske

Aldo Materazzi en Patrick Mbango

Smoske

Aldo Materazzi en Patrick Mbango

Het dossier

Pascal Boogaard en de familie Moerman

Jos van den Bouselaere en Peter R. de Vries

De finale

Smoske

Drie uur lang had Smoske geweigerd om in dat kleine, getraliede hok te stappen. Hij herkende dat stalletje. Zodra hij erin stond, ging het bewegen. Ze gingen hem vervoeren.

Acht jaar geleden, toen hij vier jaar oud was, lokten ze hem ook al in zo’n hok. Smoske werd bij zijn ouders weggehaald en was erg verdrietig geweest. Zijn vader stond erbij en rook Smoskes tranen. Nors liet hij weten dat dat nu eenmaal zo hoorde. Neushoornmannen leven alleen, en zijn zuinig op hun hoorns. Dat is alles wat ze hebben.

Maar Smoske had geen zin om vervoerd te worden. Hij had geen zin om alleen te zijn. In de afgelopen jaren had hij nieuwe neushoorns leren kennen, en hij vond het heel erg om ze nu weer te moeten verlaten. Urenlang verzette hij dus geen stap in de richting van het stalletje.

Totdat Smoskes dierenarts, zijn goede mensenvriend, op het idee kwam om een veeg rode wijn onder Smoskes neusgaten te smeren. De man vertelde aan omstanders dat het de neushoorn een beetje zou bedwelmen. Onzin natuurlijk. Ook al haalde hij zijn gelijk toen de neushoorn inderdaad langzaam naar binnen strompelde. Maar dat de geur van rode wijn een drieduizend kilo zware neushoorn bedwelmde? Nee. In werkelijkheid vertelde de geur van deze specifieke wijn het verhaal van goedgemutste Franse neushoornvrouwtjes. Dat stond Smoske wel aan, en daarom ging hij die stal in.

Even later begon het hele stalletje te bewegen en veranderde alles daarbuiten zich razendsnel. Te snel voor Smoskes slechte neushoornogen.

Neushoorns hebben een enorme kop. Daarbinnen is het nogal leeg. Ze hebben meer neusholte dan hersenen. Vandaar dat Smoske zijn hele brein nodig had om in de bewegende stal rechtop te blijven staan. Dan werd hij naar rechts geslingerd, vervolgens naar achteren geduwd, dan naar links en ga zo maar door. Zodra hij probeerde alle informatie van buitenaf te verwerken, ging het fout en verloor hij zijn balans.

Het was donker. Daarbij zorgde de harde wind recht op zijn ogen ervoor dat die ontzettend begonnen te tranen, waardoor de neushoorn nog minder zag dan al gewoonlijk is voor zijn soort. Aangezien een neushoorn veel beter ruikt dan ziet, probeerde Smoske met zijn neus voor het gat te komen waar die sterke wind op stond. Maar telkens wanneer hij dat deed, kwam hij met zijn hoorn vast te zitten in het veel te lage plafond van de kleine stal. De stank die met volle snelheid zijn neusgaten binnenkwam, kon hij niet thuisbrengen, maar het rook verschrikkelijk. Bovendien zorgde de luchtstroom ervoor dat Smoskes grote neusvleugels zo luidruchtig begonnen te klapperen dat het pijn deed aan zowel zijn neus als zijn gevoelige oren. Alles bij elkaar een bijzonder onaangename sensatie. Uiteindelijk rukte Smoske zijn hoorn dan uit het plafond en probeerde hij met zijn ogen te ontdekken waar hij was. Totdat er tranen in zijn ogen kwamen en Smoske probeerde met zijn neus voor dat gat te komen.

Deze cyclus herhaalde zich een keer of tien achter elkaar. Veelvuldig onderbroken doordat de neushoorn hard tegen de zijkanten van het stalletje klapte terwijl hij meer bezig was met de omgeving dan met evenwicht bewaren.

Na een tijdje had Smoske door dat het fijner was om behalve zijn neus ook zijn ogen onder het gat te houden. Hij kon zich het beste alleen concentreren op blijven staan.

Opeens merkte Smoske dat de stal stil stond. Het duurde even voordat hij de boel vertrouwde en zijn kop omhoog hield. Heel voorzichtig hield hij zijn neus voor het gat. De dikhuid rook dat het buiten de stal minder hectisch was. Zijn neusvleugels begonnen niet te klapperen. Het rook hier iets beter dan onderweg, maar fris was het nog steeds niet. Dat gaf Smoske geen goed gevoel. Een neushoorn keurde zijn omgeving vooral op geur. Deze geur stond hem tegen.

Af en toe kwamen er glimmende schepsels voorbij. Franse neushoornvrouwtjes! dacht Smoske eerst. Maar toen bedacht hij dat zijn vader weleens iets over die apparaten had gezegd. Smoske vond ze er bronstig uit zien, maar ze stonken wel. Hoe heetten ze ook alweer?

Voor het stalletje stond net zo’n ding met deuren en klepjes, zag hij nu. Aan de voorkant zag Smoske veel witte rook. Een mensenwezen liep erg druk te doen. Uiteindelijk kwam hij van de witte rook naar de stal gelopen en stopte bij de opening waaruit Smoske naar buiten kon kijken. De neushoorn en de man keken elkaar aan. Meestal praatten mensen tegen hem, maar dit exemplaar was stil. Smoske voelde zich op zijn gemak terwijl deze mensenogen op hem waren gericht. Hij kreeg het gevoel dat zijn mensenvriend van een paar uur terug hem flink in de maling genomen had met dat verhaal over goedgemutste neushoorndames. Hij wilde ook uit de stal, hier had hij geen zin meer in.