Backpacking bastard

Raymond Pouw

Backpacking bastard

Copyright © 2014 Raymond Pouw

Auteur: Raymond Pouw

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Pumbo.nl

Vormgeving binnenwerk: Raymond Daan

Pockets Populaire Fictie

ISBN 978-90-822064-1-8

NUR 312

http://www.boekenbestellen.nl/backpacking-bastard

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoudsopgave

Het Contract

Afscheidsfeest

Fucked

Brief

De aftrap

Weddenschap

Nachtwandeling

Regenseizoen

Scheiding

Licht, camera, actie

Paradijs

Ippon

Zombie

Ikea

Lievelingskleur

Brief 3

Free Porn for the lucky one

Feest der volle maan

Contractbreuk

De onzichtbare vrouw

Cultuur snuiven

G.I. Joe

Karaoke

Oude Wijze Chinees

Complot

Draaikolk

Fietsen

Backpackers 4 life

Eind in zicht

Magic Point

Demarrage

Spiegel

Het Contract

In de woonkamer zaten Floris en Bernard en drie meiden in hun ondergoed te kaarten.

‘Gasten! Is er nog pils?’ riep Gerben toen hij binnen kwam stormen. Floris en Bernard reageerden beiden uitbundig toen zij hun vriend zagen maar die was de keuken al binnen gelopen en tuurde in de koelkast. De meiden keken elkaar aan en lachten als lagere schoolmeisjes. Zij leken zijn komst te verwachten. Hadden er zelfs op gehoopt

‘Die neukdozen moeten eruit, ik heb wat belangrijks te vertellen’ beet Gerben zijn vrienden toe terwijl hij een blikje bier opende en een grote slok nam. De drie schaars geklede meiden gunde hij geen blik waardig.

De twee jongens raapten de kleding van de meiden bijeen en duwden die in hun handen voordat ze onaangekleed naar buiten werden gewerkt. Zonder protest, in een onvrijwillige polonaise, liepen ze de gang in.

Gerben wachtte tot hij de voordeur met een knal hoorde dichtslaan en stak van wal.

‘Jullie geloven nooit wat mij vandaag gebeurd is. Die kutvader van mij heeft mij serieus genaaid’

Gerben liep ijsberend door de kamer en zocht naar woorden die door zijn boosheid op woorden uit een andere taal leken.

‘Kerel, ga zitten en vertel ons alles’ sprak Floris ernstig.

Bernard stond op en liep naar de keuken om drie biertjes te pakken.

Er stond iets te gebeuren want Gerben was zelden zo kwaad thuisgekomen. Dat het niet botert tussen Gerben en zijn vader wisten de twee vrienden al langer maar dit was voor het eerst dat hun vriend zo kwaad was thuisgekomen. De aderen in zijn nek opgezwollen, de onrust in zijn lijf.

Toen Bernard terug kwam uit de keuken was Gerben al aan zijn verhaal begonnen.

‘Ik dacht even lekker te gaan lunchen bij mijn ouders tot mijn pa binnenkwam met zijn advocaat’ Hij gooide zijn halfvolle blikje bier tegen de televisie. De druppels liepen over het beeldscherm omlaag.

De kittige blondine die een keukenapparaat stond aan te prijzen zag eruit alsof zij door tien kleine Japanners op een Bukake van bier was getrakteerd. Het leek haar niet te deren. Het keukenapparaat ging voor. Die moest verkocht worden.

‘Zijn advocaat! Godverdomme! Ik ben zijn zoon waar had hij een advocaat voor nodig?’. Floris en Bernard luisterden aandachtig en namen af en toe een slokje. Gerben ging onverminderd emotioneel door. Zijn stem sloeg over en hij gebaarde druk met zijn handen.

‘Ik kreeg een stapel papieren onder mijn neus geduwd. Een contract! Ik stikte haast in mijn clubsandwich. Mijn vader had een contract opgesteld waarin staat dat ik drie bedrijven van hem ga krijgen’.

Op dat moment ging zijn telefoon. Hij keek naar het scherm om te zien wie er belde en stak een vinger in de lucht om aan te geven dat het belangrijk was.

‘Nee, ik ben thuis. Wist jij er van ma? Wist jij dat pa van plan was om mij een jaar weg te sturen?’ Het was muisstil in de kamer tot Gerben woedend schreeuwde dat zijn moeder hartelijk werd bedankt voor het verraad dat zij had gepleegd en hij gooide zijn telefoon kapot op de grond.

Aarzelend vroeg Floris wat er nu precies aan de hand was.

‘Mijn pa stuurt mij een jaar lang op wereldreis. Ik word gewoon weggebonjourd door mijn eigen pa’.

De twee vrienden keken elkaar aan en begrepen niet waarom Gerben woedend was.

‘Dus jij gaat een jaar met vakantie en daarom ben je zo boos? O ja, en buiten dat krijg je ook nog eens drie bedrijven van je vader. Drie goedlopende bedrijven! Geen wonder dat je zo boos bent. Wie zou dat niet zijn?’. Grapte Floris.

‘Nee oetlul, het is geen vakantie. Denk jij echt dat mijn pa mij gewoon lekker een jaartje op vakantie stuurt?’

Bernard onderbrak zijn vriend om een ruzie tussen Gerben en Floris te voorkomen. ‘G, vertel ons rustig het hele verhaal. Wij staan aan jouw kant, dat weet je toch?’. Hij gaf zijn vriend een joint en ging naast hem zitten.

Na een paar diepe halen kalmeerde Gerben. Hij nam de tijd om het verhaal goed te kunnen samenvatten.

‘Ik moet een jaar reizen van mijn pa. Een jaar reizen onder bepaalde voorwaarden en als ik mij daar niet aan houd dan krijg ik niets. Geen geld! Geen bedrijven! Niets!’ Hij sloeg zijn handen achter zijn hoofd en ging achterover liggen. Rookkringen verlieten zijn mond en vervaagden terwijl ze door de kamer zweefden. De stilte leek een eeuwigheid te duren.

‘De spelregels, zoals mijn pa ze noemt, zijn als volgt; Een jaar lang moet ik zelfstandig reizen. Ik krijg twintig dollar per dag en daar moet ik van rond zien te komen. Vrienden mogen mij niet komen opzoeken en financiële hulp van buitenaf mag ik niet aannemen. Doe ik dat wel dan pleeg ik contractbreuk en ben ik dus de lul’. Hij stond op en liep naar het raam. Hij staarde naar buiten.

‘Hoe weet je pa nou of wij jou geld geven of dat wij je op komen zoeken? Jij bent ons maatje en wij laten je niet vallen’. Zei Bernard.

Gerben draaide zich om en begon overdreven te lachen. Als een schurk uit een James Bond film. Zijn vrienden keken elkaar niet begrijpend aan.

‘Weet je hoe mijn pa weet of ik mij aan het contract houd? Hij stuurt iemand mee die mij on-the -spot in de gaten houd en kijkt of er niet vals word gespeeld. Een soort van reisreclasseringsambtenaar. Bij hem of haar moet ik dagelijks verslag uitbrengen. Sla ik een keertje over dan hang ik eraan!’.

Het was doodstil in de kamer. Het geluid van het verkeer buiten leek door de stilte versterkt te worden. Een brommer met een kapotte uitlaat reed door hun straat. Getoeter en het snerpende geluid van metaal dat langs metaal schuurde trok Gerbens’ aandacht. Hij draaide zich om en keek naar buiten. Het duurde enkele seconden voordat hij doorhad dat het zijn geparkeerde Porsche was die door een SRV wagen was geraakt.

Hij sloeg zo hard met zijn vlakke hand tegen het raam dat het glas brak.

‘Godverdomme! Er rijdt nog één fucking SRV-wagen in héél fucking Nederland en die vind het nodig om met zijn oude, met knakworsten gevulde, bus tegen mijn Boxter aan te rijden’. De glasscherven van het kapotte raam raakten de straat en spatten in nog kleinere stukken uiteen. Omstanders die naar het ongeluk stonden te kijken werden op een haar na gemist door het rondvliegende glas.

Geschrokken keken zij naar boven naar het kapotte raam. Maar daar stond niemand meer. Gerben was woedend naar beneden gerend om de eigenaar van de SRV wagen er eens goed van langs te geven.

Toen de voordeur met een harde knal werd dichtgesmeten renden Bernard en Floris naar het raam om het schouwspel te kunnen aanschouwen. Als zij hun vriend goed genoeg kenden zou Gerben binnen enkele seconden op straat staan. Misschien wel vechtend, maar in ieder geval heftig scheldend. In zulke situaties was Gerben op zijn best. Schaamteloos, brutaal en voor niemand bang.

Schreeuwend kwam Gerben op de geschrokken chauffeur van de SRV-wagen afgelopen. Op straat lagen blikjes soep en zakken chips die uit de kapotte wagen waren gevallen. Kinderen uit de buurt zagen de zakjes chips liggen en probeerden ze te stelen. Het zag eruit als een door aanslagen getroffen stad, maar dan kleinschaliger.

In eerste instantie wilde Gerben de man slaan maar hij hield zich in toen hij zijn bebloede gezicht zag.

‘Hé, afgekeurde brokkenpiloot, had je een vuiltje in je loensende oog ofzo? Deze straat is ongeveer vijf meter breed en jij rijdt met die oude vooroorlogse supermarktbus tegen een auto die meer waard is dan jij in heel je miezerig leventje bij elkaar verdiend!’

De man keek Gerben angstig aan voordat hij door zijn knieën zakte en op straat viel.

In de krant stond s ‘avonds dat een SRV-man op vierenzestig jarige leeftijd, een maand voor zijn pensioen, was overleden aan een hartaanval. Nadat hij eerst al rijdend een eerste attack had overleefd is een tweede kort daarop de man fataal geworden.

Gerben en zijn vrienden zopen zich diezelfde avond lam en vielen kansloos in slaap. Zonder schuldgevoel, medelijden en te hebben geneukt. Dat vonden zij het ergste.