WIENE

Spiegelreflex

Wiene Uitgevers

Deze roman is fictie. Alle namen, personages, plaatsen en gebeurtenissen zijn ontsproten aan de verbeelding van de auteur of fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden
verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand
of openbaar worden gemaakt in enige vorm of op enige wijze,
zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 9789082237894

NUR 305 Literaire thriller

©2019 WIENE

Omslagontwerp: brickx

Voor Daisy,
bij wie de passie het wint
van de ratio…

4D WIENE APP

In deze thriller staan hotspots uit Curaçao opgenomen. De hotspots staan in het ebook in hoofdletters en zijn vetgedrukt. Deze hotspots zijn met de 4D WIENE APP allemaal te beleven in 4D. Lees, luister, kijk, huiver, ontdek, ervaar, droom, deel en navigeer!

De 4D WIENE APP is gratis te downloaden in de App Store en Google Play Store.

Hoofdstuk 1

Met de routine van een ervaren stewardess pakte Fleur haar koffer in. Hoe vaak had ze dit al gedaan, dacht ze met een weemoedig gevoel. Het liep in de honderden keren de afgelopen tien jaar. Ze zag de beelden van haar zware selectieprocedure nog zo voor zich. Wat wilde ze die baan graag. Ver weg van huis en alle landen van de wereld ontdekken. Die doelstelling had ze zeker bereikt. Ze durfde gerust te zeggen dat ze de helft van de landen inmiddels wel had aangedaan. De eerste tijd was zwaar geweest. Haar bioritme had zeker een jaar nodig gehad om gewend te raken aan de tijdzones die telkens een aanslag pleegden op haar lijf en soms ook haar gemoedstoestand. Maar door onder aan de ladder te beginnen en heel hard te werken was ze trots op haar status van tweebander. Een rang die lang niet iedereen bereikte bij haar luchtvaartmaatschappij.

Maar de avontuurlijke kanten hadden zo ook hun schaduwzijdes. Ze schrok altijd als ze het rijtje mannen de revue liet passeren waarmee ze écht wel een relatie had willen opbouwen maar die steevast afhaakten op haar onregelmatige leven. Of die vertrokken omdat ze jaloerse gevoelens hadden als ze weer een tijdlang met de crew op een bounty eiland vertoefde. Eerlijk is eerlijk, Fleur had wel eens een slippertje gemaakt met een lid van de crew en andersom was zij er ook niet altijd even zeker van of het front aan Nederlandse zijde fysiek standhield. Speurend door de kasten, die sinds drie maanden halfleeg waren, zocht ze naar een paar sandalen die ze jaren geleden had gekocht in Thailand. Die zouden zeker niet misstaan tijdens happy hour op Curaçao en ze liepen nog heerlijk ook. Zo leeg als de kasten nu waren, zo hoog waren de schulden opgelopen in diezelfde drie maanden. Joost, zelf accountant, had geen enkel middel geschuwd en al zijn vriendjes ingezet om haar helemaal kaal te plukken. Nu zat ze met een restschuld waarvan ze niet goed in beeld had hoe hoog die nog verder kon oplopen. Achteraf gezien was ze ontzettend naïef geweest en had ze de ene na de andere handtekening gezet onder stukken die hij onder haar neus schoof. Ongelezen natuurlijk. Ze wist dat ze hem op zijn ziel had getrapt en ze achtte hem tot veel in staat, maar dat hij haar zo nietsontziend onderuit zou halen dat had ze nooit gedacht.

Ze hoorde de fluit van de ketel voor haar theewater afgaan. Typisch iets voor Fleur. Geen Quooker-kraan of waterkoker, maar een ouderwetse fluitketel. Dat gaf haar een huiselijk gevoel, zelfs in dit kille huis waar ze eigenlijk nooit heel goed had kunnen aarden. Eigenlijk had ze de leukste tijd gehad toen ze een flat deelde met Denise die ze had leren kennen tijdens de opleiding tot stewardess. Denise en zij waren even oud en hadden wel zussen kunnen zijn. Hun halflange blonde haar verschilde maar iets van tint. Zeker wanneer het in een losse knot werd gedragen viel dat verschil nauwelijks op. De helblauwe ogen had Denise van haar moeder en Fleur van haar vader. Beiden zat maat M van hun stewardessen tenue als gegoten. Ze hadden wel eens een lolletje uitgehaald bij het inchecken voor een vlucht door elkaars paspoorten te gebruiken, maar dat was hun met een represaille duur komen te staan. Logisch ook, maar in die tijd was alles nog lang leve de lol. Ze werden daarom ook wel ‘de feestbeesten’ genoemd. Als Denise en Fleur er waren viel er altijd wel wat te beleven!

Ze had nog tien minuten om rustig haar thee op te drinken voordat ze naar het treinstation zou lopen om van daaruit naar Schiphol te gaan. Toch liet ze na twee slokken de rest met een diepe zucht door de gootsteen lopen. Het gevoel dat in haar opkwam wilde ze niet toelaten. Met een troosteloze blik op de stapel blauwe enveloppen die op de eettafel lag trok ze de deur achter zich dicht.

Ze hadden afgesproken op Centraal Station om van daaruit samen naar Schiphol te gaan. Toen ze elkaar troffen in de hal leek het alsof ze weer jaren terug in de tijd gingen. Bijna dansend vielen ze elkaar in de armen. Fleur liet heel even haar tranen de vrije loop waarop Denise haar knuffel met haar verstevigde. Natuurlijk hadden ze elkaar de laatste drie maanden regelmatig gesproken en contact gehad via WhatsApp maar iedere keer voelde Fleur dat haar emoties in het bijzijn van Denise een andere lading hadden. Het was een teken dat de fase van onthechting van Joost maar moeilijk op gang kwam. Een gevoel dat haar hevig in de weg zat en dat maakte dat ze niet verder kwam met haar leven. Net als vroeger hadden ze samen een reis aangevraagd. Omdat ze beide tweebander waren was het heel vlot gegaan om hun verzoek gehonoreerd te krijgen. Samen naar Curaçao met drie overnachtingen en daarna weer retour. Dat soort intercontinentale reizen leverde veel vrije dagen op en waren daarom erg geliefd. Tien uur buffelen en daarna even heerlijk de tijd om te relaxen op het strand of om het eiland te verkennen. Voor Fleur was dit al de zoveelste keer Curaçao dus ze kende het eiland maar al te goed. Denise was meer een liefhebber van Azië.

Het kwartiertje dat de treinreis duurde werd gemakkelijk gevuld door de praatgrage Denise. Voor de trein tot stilstaand kwam was Fleur alweer bijgepraat over de stand van zaken met John, de vriend waarmee Denise nu alweer vijf jaar samen was, en over de voortgang van de dementie van de vader van Denise, een ziekte waar zij maar heel moeilijk mee om kon gaan. Het thema ‘kinderen krijgen’ zou vast nog wel voorbijkomen deze reis. Ruim voor vertrek, als crew lid moet je je anderhalf uur van tevoren melden, haalden ze hun paspoorten door de scanner. De printer spuwde een papier uit waarop hun reisgegevens stonden. Nadat ze hun koffers hadden afgegeven liepen ze naar de hal voor de pre-briefing die werd verzorgd door de purser. Beiden gaven ze Charlie een hand zoals dat normaal is als crewleden onder elkaar. Charlie was een oude bekende van hen. Ze hadden menig vlucht samen gevlogen. Toch was een omhelzing niet op zijn plaats. De luchtvaartmaatschappij hanteerde strikte regels en gedragscodes. Het was van groot belang die te respecteren hoewel het er soms ook wel overdreven aan toe ging. Een kort informeel gesprekje behoorde wel tot de mogelijkheden maar omdat er meerdere stewards en stewardessen stonden te wachten hielden ze het kort. Charlie lachte zijn parelwitte tanden bloot toen hij Fleur en Denise kon melden dat ze samen de businessclass runden. ‘Ik zie jullie dan straks bij de briefing dames,’ zei hij met een ontwapenende glimlach.

‘Tijd om nog even te shoppen!’ opperde Denise. Fleur drentelde wat door het winkelgedeelte dat speciaal voor het cabinepersoneel van de luchtvaartmaatschappijen is. Sloffen sigaretten met grote doodsbedreigingen, dure parfums van topmerken en het nodige klatergoud lachte hen toe. Fleur pakte een grote zak van haar favoriete M&M’s maar legde die toch weer terug. In het vliegtuig was er voldoende snoepgoed aan boord voor passagiers die tussendoor lekkere trek kregen. Denise liep met haar handen vol naar de kassa. ‘Koop jij niets Fleur?’ vroeg ze verbaasd, wetende dat haar vriendin altijd dol is op de nieuwste geurtjes. ‘Ik heb nog genoeg,’ antwoorde Fleur terwijl ze wegglipte langs de kassa.

De briefing vormt altijd een belangrijke stap in de voorbereiding op een vlucht. In een minuut of tien worden de vluchtgegevens en de veiligheid doorgenomen. Denise stootte Fleur aan en fluisterde haar met een giechel in het oor: ‘Fleur kijk! Daar is Captain Bob! Je weet wel Knocking Bob!’. Beide meiden keken elkaar ontgoocheld aan. ‘En dat juist op een vlucht met ons allebei.’ Captain Bob had een naam onder de crewleden. Het verhaal, dat meermaals gestaafd was, ging dat Captain Bob met grote regelmaat net beginnende stewardessen ’s nachts opzocht op hun kamer en dan overtuigend klopte op de deur met de boodschap: ‘This is your Captain speaking! Are you ready voor take-off ?’ Naar eigen zeggen had hij hier regelmatig een aantekening voor gekregen, maar of dat helemaal waar was had nooit iemand kunnen achterhalen. ‘Ik heb geen zin in een Knocking Bob aan mijn deur vannacht hoor. Maar laten we hem maar wel even een hand geven,’ zei Fleur terwijl ze in zijn richting liep. ‘Dag Captain, hoe gaat het? Klaar om te vertrekken?’ Denise die achter haar stond proestte het uit en kon haar gezicht nog maar net in de plooi krijgen voordat ook zij haar hand uitstak. Chagrijnig en met een norse gelaatsuitdrukking kon hij er niet omheen om hun handen volgens protocol te schudden. Dat beloofde nog wat de komende dagen.

‘Hoeveel kilometer ik al met mijn rolkoffer achter me aan heb lopen sleuren durf ik niet te gokken, maar het zou wel eens de vierdaagse kunnen zijn,’ dacht Fleur toen ze voor de zoveelste keer ‘Mind your steps!’ hoorde aan het eind van de loopband. Al keuvelend met Denise kwam ze aan bij de gate. Automatisch speurden haar ogen de vertrekhal door. Alsof ze zelf nog even wilde checken of de security haar werk goed had gedaan en geen onbevoegden had toegelaten. Dat instinct had ze van haar vader die vele jaren had gediend als een bevlogen rechercheur bij de politie Amsterdam. Hij had er een koninklijke onderscheiding voor gekregen maar het zou eerder terecht zijn geweest als zijn borst volgehangen was met onderscheidingen. Moord, doodslag, verkrachting en bendeoorlogen. Niets wat hij niet had aangepakt. Vasthoudend, doortastend en zichzelf altijd dienstbaar opstellend. Eigenschappen die Fleur deels van hem had geërfd. Maar waren ze bij haar vader ongeacht de omstandigheden van toepassing, bij haar was het sterk afhankelijk van de situatie. Het werd tijd dat ze deze eigenschappen eens ten volle voor zichzelf zou gaan inzetten. Niet zoals haar vader, die zich altijd had ingezet voor de maatschappij. Een maatschappij waarvoor hij uiteindelijk in het harnas was gestorven.

Haar blik bleef hangen bij een licht getinte man die nonchalant hangend tegen een paal met zijn smartphone de laatste berichten leek door te nemen. Een prachtig leren tas stond aan zijn voeten. Het zwarte shirt dat hij droeg tekende de vormen van zijn stevige borstkas en zijn goed getrainde biceps. Er hing iets om die fors gespierde man. Een aura van onaantastbaarheid. ‘En gewoon ook een lekker ding…’, dacht Fleur schalks.

Hoofdstuk 2

Fleur stond bij de deur om de passagiers te begroeten en ze de weg te wijzen naar hun plek. De man met stoelnummer 4E liep moeizaam op krukken en was ook nog eens een keer zwaarbepakt. Hij had zijn hand in zijn onderrug, zichzelf enigszins ondersteunend, om zo door de beperkte ruimte te manoeuvreren naar zijn plek. ‘Hup ouwe!’ had ze het liefst willen zeggen, maar in plaats daarvan sprak ze hem bemoedigende woorden toe. Met een zucht zakte de man in zijn ruime stoel die was voorzien van een groot video screen, knoppen om de stoelen in alle standen te bewegen waaronder een stand die vergelijkbaar was met een heus bed. De wanden om de stoel zorgden voor de nodige privacy. Comfortabele dekens en een dik kussen maakten dat je je bijna thuis zou gaan voelen. Maargoed, het had dan ook een prijs.

Business Class werd meestal geboekt door zakenlui of hoge piefen van de overheid. En natuurlijk populaire popsterren en celebrities of mensen die graag bij deze groep wilden horen. Die laatste groep was vaak onuitstaanbaar om mee te werken. Ze behandelden het personeel als voetveeg. Inmiddels had haar ervaring haar wel geleerd om zich ook voor hen dienstbaar op te stellen, maar met een zekere distantie. Gewoon je werk doen, niet meer en niet minder. Vooral het gevoel geven dat ze beroemdheden waren terwijl je zelf wel beter wist. Uitvallen of zelfs echt boos worden deed ze maar zelden. En als het al voorkwam, had het altijd een functie. Meestal om de boel te de-escaleren en iedereen netjes in zijn of haar stoel te houden. Eén keer had ze meegemaakt dat zij en haar collega’s de zaak niet onder controle hadden weten te houden. Dat was in de tijd dat ze nog op Economy Class stond. Een groep Poolse passagiers had de taxfreeshop met drank bijna leeggekocht. Wodka, rum, whisky, met van alles hadden ze hun handbagage volgepakt. Toen op tienduizend meter hoogte het Poolse volkslied uit volle borst werd ingezet was de maat vol geweest. Ondanks alle procedures, die door de crew onder aanvoering van de captain en de purser werden uitgevoerd, kon de groep niet tot bedaren worden gebracht. Passagiers eromheen begonnen zich ermee te bemoeien, wat de meest ongewenst situatie is ondanks de eventuele goede bedoelingen. Toen het tot een handgemeen kwam hakte de captain de knoop door en besloot een tussenlanding te maken om de groep raddraaiers door de lokale autoriteiten te laten oppakken.

‘Hey Denise, wil je mij even helpen met het opbergen van de handbagage van deze man? Naast dat het volgens mij ver boven het toegestane gewicht is heeft het ook nog eens een onhandige vorm om in de bagagebak te krijgen.’ Dat laatste fluisterde Fleur ondanks dat ze al had vastgesteld dat de man niet Nederlandstalig was. ‘Nog vijf jaar dit werk en mijn ruggengraad is volledig versleten,’ pufte Denise terwijl ze met man en macht trok en duwde aan het onhandige pakket. ‘Kom, ik probeer het laatste stukje te duwen,’ hijgde Fleur terwijl haar strak gesteven blouse inmiddels uit haar rok was losgetrokken en niet al te elegant om haar heen wapperde waardoor zelfs haar navelpiercing af en toe opblonk. Plots benam een walm van robuust geurend aftershave haar de adem. ‘Zal ik even?’ vroeg de man die het antwoord niet eens afwachtte. Hij haalde het bagagestuk met één hand uit de bagagebak, draaide het net even in een andere hoek en schoof het er weer in alsof de bak en het pakket voor elkaar gemaakt waren. ‘Technisch inzicht,’ zei hij met een ontwapenende glimlach, terwijl hij Fleur van boven tot onder opnam waarbij zijn ogen even bleven hangen bij haar loshangende blouse. ‘Ik heb maar een kleine tas dus die krijg ik er zelf wel in,’ zei hij met een vette knipoog terwijl hij doorliep naar stoel 1A.

Het was rustig in de Business Class. Van de vijftien stoelen waren er maar negen bezet. Ook de rest van de kist zat maar voor driekwart vol. Logisch, want het was laagseizoen en om dan een vliegtuig te vullen met meer dan vierhonderd stoelen is een onmogelijke opgave. Ook de concurrentie zat steeds meer in de weg. Vanuit Duitsland werden er tegenwoordig vluchten naar Curaçao aangeboden tegen woekerprijzen. Naast de negen passagiers waar Fleur en Denise verantwoordelijk voor waren, zouden ze af en toe ondersteunen bij de andere klassen en de cockpitbemanning voorzien van een natje en een droogje. De meeste piloten lieten de stewardessen zich eerst volledig richten op de passagiers, maar Knocking Bob had hen al drie keer gestoord bij hun werk in de cabine. Eerst wilde hij koffie, toen een glas jus d’orange en daarna een glas water. Dat waren nou eenmaal zijn voorrechten en het leek alsof hij ervan genoot. Toen Charlie opving dat er werd gevraagd om een paar zakjes nootjes gaf hij Denise en Fleur een kort knikje waaruit op te maken viel dat hij wel even actie zou ondernemen. Nadat hij met een triomfantelijke blik de kleine deur van de cockpit was uitgekomen was er twee uur lang geen verzoek meer geweest.

Net nadat ze de lege champagneglazen hadden opgehaald en de passagiers de menukaarten hadden gegeven klonk het signaal ‘cabinecrew take your positions please’. Fleur klapte haar stoel uit, die zo gepositioneerd was dat ze uitzicht had over het linkerdeel van de cabine. Het rechterdeel was de verantwoordelijkheid van Denise. Safety first was een gouden regel van haar luchtvaartmaatschappij. Een maatschappij waar ze trots op was om voor te werken. Natuurlijk hoorde ze veel verhalen van stewardessen die met andere maatschappijen vlogen en altijd constateerde ze weer dat ze hier heel goed af was. Ze had de gewoonte om al haar passagiers tijdens het taxiën naar de startbaan even indringend maar vooral bemoedigend in de ogen te kijken. Daarmee wilde ze uitstralen dat ze bij haar in goede handen waren. Met name aan mensen die moeite leken te hebben met vliegen of zelfs signalen van vliegangst vertoonden besteedde ze extra aandacht. ‘Wees maar gerust, ik ben hier!’ wilde ze dat de boodschap was. Maar bij stoel 1A lukte het maar niet om het oogcontact aan te gaan. Omzichtig vermeed ze de stoel, laat staan het oogcontact. Een gevoel van onzekerheid maar ook van nieuwsgierigheid kwam naar boven. Ze keek naar de bagagebak waar die mooie koffer in was opgeborgen. Wat zou erin zitten? Wat zou de man doen voor de kost? En waren de spierbundels die de tas erin hadden gelegd professioneel of was hij van nature gewoon zo gebouwd? Fleur betrapte zich erop dat ze in gedachten verzonken was. ‘Let op je taken meisje,’ riep ze zichzelf streng tot de orde, ‘je guilty pleasure gedachten moet je nu toch echt even opzijzetten.’

Er was nog tijd genoeg om een gesprek met de passagiers aan te knopen. Tenminste als ze dat zelf op prijs stelden natuurlijk. Maar de meesten vonden het best gezellig op zo’n lange vlucht. Dan is ieder tijdverdrijf vaak welkom. Nadat het bordje ‘stoelriemen vast’ was uitgegaan zocht het cabinepersoneel elkaar even op in de pantry en dronken zelf wat voordat de voorbereidingen voor de lichte maaltijden begonnen. Het stel op stoel 3J en 3K was op huwelijksreis. Altijd een mooi momentje om even aandacht aan te besteden. Denise had de ijskoeler en twee glazen al bij elkaar gezocht. Om de mensen niet al in het eerste uur dronken te hebben waren er altijd halve flesjes champagne aan boord. En de fles water die erbij geserveerd werd verdunde het kostbare vocht. Het stel genoot zichtbaar van de attentie en van de aandacht die ze kregen. De passagiers op de stoelen voor hun begonnen spontaan ‘lang zullen ze leven’ te zingen. Fleur zag uit haar ooghoeken dat de man op stoel 1A, waarvan ze inmiddels had opgezocht dat hij Brian Betista heette, het stel spontaan een proostend gebaar toewierp waarna hij zich weer onderuitgezakt op zijn iPad richtte. Tijdens het opnemen van de menukeuzes kon ze er niet meer omheen. Het duurde een paar seconden voordat de man doorhad dat hem een vraag gesteld werd. Fleur rook weer die heerlijke aftershave. Precies een geur die bij deze man paste. Indringend, sprankelend, spannend maar ook bescheiden. Tenminste dat was haar gevoel erbij, waarschijnlijk gedreven door haar onderbewustzijn. ‘Meneer Betista…, meneer Betista, wat is uw keuze van de menukaart?’ vroeg ze veel onzekerder dan normaal. ‘Ooh, sorry, ik zat even verstopt in mijn eigen wereldje!’. En weer verscheen daar die gulle lach. ‘Ik heb nog niet gekeken eerlijk gezegd. Wat zou jij kiezen?’ Die vraag overviel Fleur. ‘Nou, nu vraagt u me wat. Dan moet ik zelf even spieken in de kaart.’ Betista hield de kaart zo vast dat als Fleur iets door haar knieën ging en wat naar voren boog ze beiden goed zicht hadden op het aanbod van gerechten. ‘Vis of vlees?’ vroeg ze terwijl ze haar zelfvertrouwen weer terug leek te krijgen. ‘Dan ga ik voor vlees!’ ‘Oké…’, zei Fleur terwijl ze door een korte stilte de spanning wat opbouwde. ‘Dan wordt het de zalm!’ Fleur bracht het alsof dat heel voor de hand liggend was. Met een verbaasde blik keek Betista haar aan. ‘Maar ik zei toch vlees?’ Deze reactie had Fleur natuurlijk verwacht. ‘Inderdaad, maar u vroeg wat ík zou kiezen. En ik kies voor vis. Het is trouwens een oprecht advies, want vleesgerechten drogen vaak zo uit in een vliegtuig. Of u moet niet van vis houden natuurlijk.’ De man genoot met volle teugen van dit spelletje. Blijkbaar was hij niet gewend om al te veel tegengas te krijgen en waardeerde hij de eigenzinnige opstelling van Fleur zichtbaar. ‘Zeg maar liever Brian, dat voelt een stuk beter.’ Officieel mochten de passagiers niet getutoyeerd worden maar in veel gevallen kon je het bijna niet tegenhouden. Passagiers waren in de loop van de jaren ook erg veranderd. ’U’ en ‘meneer’ pasten niet meer bij deze generatie reizigers. Daarom werd er oogluikend toegestaan dat het contact met gasten steeds informeler was geworden. ‘Prima Brian, ik ben Fleur Hendriks’, zei ze terwijl ze zijn hand schudde die heerlijk warm aanvoelde. ‘Zal ik dan een lekker glas witte wijn erbij serveren? Vis moet immers zwemmen.’

‘Wow, dat was een intiem onderonsje,’ dolde Denise terwijl ze haar vriendin onderzoekend aankeek. Fleur keek wat verlegen weg. Het lag eigenlijk helemaal niet in haar aard om al te close met haar passagiers om te gaan. En het was ook niet meer dan een geintje geweest waar verder niets achter te zoeken was. Professionele humor noemde ze dat gewoonlijk. Charlie stak even zijn hoofd om het gordijn in de pantry om te checken of alles in orde was. ‘Hoe eerder we het eten erdoor hebben hoe relaxter de vlucht zal verlopen,’ preekte hij. ‘Dus fort meiden. Laat die plates maar schuiven!’ grapte hij met een knipoog naar Fleur. Charlie was een fijne purser. Geen slavendrijver die het moest hebben van het aantal banden dat hij had. Maar eentje die gewoon zelf lekker meewerkte. Charlie had soms wat vrouwelijke trekjes al konden Fleur en Denise die niet per se plaatsen. Niet dat het hen wat uitmaakte. Maar het paste een beetje bij het cliché dat bestond bij mannelijk cabinepersoneel.

Na een paar uur in de ruststand te hebben gestaan had Captain Bob weer de beveelstand aangezet. De gebruikelijke overmaat aan koffie, frisdranken en flesjes water. Het leek alsof hij het erom deed en wilde laten zien wie hier nu eigenlijk de baas was. Normaal had Fleur helemaal geen moeite met bestellingen uit de cockpit, maar als je niet eens een bedankje kreeg en er alleen maar tegen je gesnauwd werd dan was de lol er snel af. In veel opzichten deed Bob haar aan Joost denken. Onvriendelijk, hard en afwijzend zonder ook maar enig inlevingsvermogen. Tot op de dag van vandaag vroeg ze zich af hoe ze het zover had laten komen. ‘It’s time for change!’ mompelde ze de slogan van Obama.

‘Heeft de zalm gesmaakt?’ vroeg Fleur terwijl ze het dienblad gracieus voor Brian wegnam. ‘Meer dan, het was heerlijk om weer eens een stuk vis te eten. Eigenlijk bedacht ik me na jouw advies, of liever gezegd jouw keuze, dat ik altijd automatisch vlees bestel.’ Fleur herkende die gewoonte wel. ‘Jullie verblijven zeker bij het Papagayo Beach Hotel nietwaar?’ Bedachtzaam bevestigende ze dat ze inderdaad op de meest heerlijke plek van het eiland, de Jan Thielbaai, vertoefden. Daar kwam de crew van haar luchtvaartmaatschappij al jaren. ‘Dat is leuk want ik heb een woning op Boca Gentil, dat grenst aan Papagayo. En ik ga daar iedere dag even een glas wijn of een lekkere cocktail drinken.’ Joviaal en ogenschijnlijk zonder bijbedoelingen vroeg hij: ‘Misschien kan ik je één dezer dagen op een lekkere cocktail trakteren die nu door mij is uitgekozen. Als tegenpresentatie voor het feit dat jij mij weer de ogen hebt geopend hoe lekker vis ook alweer is. Kijk maar, ik loop dagelijks even een rondje dus we treffen elkaar zeker.’

Ze had zich even op het toilet opgesloten om de impact van deze uitnodiging op zich in te laten werken. De achterdocht ten opzichte van mannen was de laatste maanden flink toegenomen. Natuurlijk hadden een aantal kerels zich de laatste maanden gemeld. Je hoefde maar één keer je relatiestatus te wijzigen op Facebook van ‘relatie’ naar ‘vrijgezel’ en de aanbiedingen stroomden spontaan binnen. Zeker voor een meid met zulke looks als Fleur. Ze was zich daar zeer van bewust, maar niemand was in staat geweest om haar ook maar enigszins te benaderen, laat staan om een avondje op stap te gaan. Daarom verbaasde haar deze onzekerheid die Brian bij haar opriep. Langer dan tien minuten kon ze zich niet verschuilen op het kleine toiletje. Met een knoop in haar maag stapte ze de cabine weer in. Nog maar zes uur tot de landing telde ze af.

Hoofdstuk 3

Sabine keek in de prachtig groene ogen die mooi afstaken tegen de licht getinte huid van haar vriendin. Dit was de avond waarvan ze altijd het meest genoot. In aanloop naar het weekend even heerlijk de sunset meemaken bij de bar van een van de gerenommeerde hotels van Curaçao. Sabine vond het één van de meest idyllische plekjes om met je voeten in het zand en een heerlijke cocktail de zon langzaam in de zee te zien zakken. Het was een ritueel dat ze vaak beleefden op een vrije avond van Simone die nu alweer een aantal jaar werkte bij BAR 27, een trendy bar gelegen aan het Waaigat aan de buitenring van Pietermaai. De naam was een ode aan popsterren die op hun 27ste het leven hadden gelaten, meestal door overmatig drank- of drugsgebruik. Mensgrootte posters van artiesten als Kurt Cobain, Jimi Hendrix en Amy Winehouse vormde er het decor. ‘Ik ga voor de Long Island Iced Tea,’ zei Simone die niet eens in de kaart hoefde te kijken om te weten dat het een cocktail was van rum, gin, wodka, tequila, triple sec, sweet & sour en wat cola. Een pittige cocktail die een stevige aftrap van de avond betekende. Ook Sabine kende de kaart inmiddels uit haar hoofd maar hield het bij een bescheiden Mojito. ‘Nemen we er ook direct de lekkere cold platter bij of zullen we daar nog even mee wachten?’ vroeg Sabine terwijl ze likkebaardend in de ‘Snack and Share’ kaart keek. Dit soort momenten was één van de redenen geweest waarom Sabine en Simone er na vele nachtelijke gesprekken voor hadden gekozen op Curaçao te blijven. Gesprekken die gepaard waren gegaan met intens tegenstrijdige emoties. Huil- en driftbuien hadden elkaar afgewisseld. Menig stuk serviesgoed was tegen de muur gegooid, vooral uit onmacht, niet wetende hoe de gevoelens gekanaliseerd moesten worden. Maar ook met bulderende lachpartijen en momenten van relativering. Beseffend wat er nog wel mooi is aan het leven en vooral om na die dramatische gebeurtenis van afgelopen jaar het geloof in het goede van de mens proberen niet te verliezen. Vaak eindigde die gesprekken in vurige vrijpartijen waar ze beiden hun oerdriften durfden te laten gaan. Een intimiteit die niet alleen fungeerde als pleister op de wonden, maar juist als hechtingen die hun open wonden nodig hadden om te helen. Een proces dat veel tijd kostte en nog steeds met grote regelmaat opborrelde. Sabine en Simone gingen daar allebei op hun eigen manier mee om. Wilde Sabine het onderwerp nog wel eens aansnijden, Simone kropte het liever op om er op ongepaste momenten mee naar buiten te komen. Keerzijde van het drama was dat Sabine een totale ommekeer in haar leven had gemaakt.

Ruim een jaar geleden, op haar tweeëntwintigste, was ze als een onschuldig muurbloempje naar Curaçao gekomen om daar stage te lopen bij een vastgoedbedrijf. Weg van huis waar ze haar moeder en broer achterliet. Haar moeder had het vreselijk gevonden en zich enorme zorgen gemaakt over haar dochter die op een kleine achtduizend kilometer afstand zich fanatiek op haar stageopdracht stortte. En niet geheel onterecht, want al na korte tijd ontmantelde Sabine een complot dat uitmondde in een bloedstollende afloop. Maar door die stageopdracht was ze in contact gekomen met Simone, haar steun en toeverlaat in die spannende tijd. Ondanks de hectiek was er ruimte geweest voor gevoelens voor een ander die ze nog nooit eerder had ervaren. Gevoelens van emotionele affectie tot domweg ieder moment van de dag zin hebben in seks. Vooral dat laatste had ze nooit gekend. Natuurlijk had ze met menig vriendje het bed gedeeld en onderhield ze, als ze haar vriendinnen mocht geloven, best een goed seksleven. Maar bij Simone had dat deel een veel diepere betekenis. Een dimensie die ze met jongens nooit had bereikt en waarvan ze zich afvroeg of ze dat überhaupt met iemand anders dan Simone zou bereiken. Natuurlijk hadden de ontwikkelingen omtrent haar stageopdracht hen heel snel naar elkaar toe gedreven en was zo’n gemeenschappelijke ervaring iets dat altijd voor een band zou blijven zorgen. Maar het gevoel dat ze haar leven verder wilde delen met Simone prijkte boven alle ellende uit.

De vaste bartender Jim, die met zijn trouwe hondenogen lachend op hen afliep, begroette hen op een manier die je direct het gevoel gaf dat je welkom was. ‘Bon tardi dushinan, nog even lekker genieten van de laatste zonnestralen? Welke cocktails hebben jullie vandaag gekozen?’ Goedkeurend nam hij hun bestelling op. ‘En ook de cold platter erbij?’ ‘Dat zijn nou de echte professionals!’ zei Simone, die vanuit haar werk altijd kritisch was op het bedienend personeel. ‘Daar zie je toch het verschil tussen medewerkers van top hotels die goed worden getraind en een stagiaire die bij een strandtent zonder ook maar enige ervaring in het diepe wordt gegooid.’ Simone kon fel zijn op dit soort dingen. De ervaring die ze in de loop der jaren had opgedaan bij BAR 27 had haar geleerd hoe belangrijk het was om aandacht te besteden aan je personeel. Ondanks dat ze geen eigenaar was voelde het voor haar wel zo. Ze runde de tent met een drive waar menig horecaondernemer jaloers op zou zijn.

Met hun cocktail in de ene hand en de schaal met heerlijke soorten kaas, olijven en tapenades in de andere hadden ze zich op het prachtige strandje dat vrijwel aan de bar grensde genesteld. Zoals ze dat iedere keer deden als ze hier kwamen. Het hotel lag op loopafstand van de bungalow die ze nu alweer bijna een jaar huurde in het Piscadera Bay Resort. Een kleinschalig en gezellig resort met prima bewaking. En het grote voordeel was dat iedere bungalow beschikte over een behoorlijke kavel grond zodat je ook nog een stukje privacy had. De meeste bewoners hadden de bungalow of in eigen bezit of huurde het voor langere tijd. De huizen waren eenvoudig ingericht met twee slaapkamers en één badkamer. Maar het allermooiste was dat je huisdieren kon houden op het resort.

Dat was dan ook het eerste dat ze hadden gedaan. Het dierenasiel barstte uit zijn voegen. Toen Sabine en Simone er naartoe gingen om een zwerfhond op te gaan halen waren ze direct voor de bijl gegaan. Billy was een echte scharminkel. Lichtbruine vacht, vriendelijke ogen en één oor dat rechtop stond en het andere dat hing. Speels had hij Sabine en Simone van onder tot boven afgelikt. Daarmee had hij zijn nieuwe baasjes zeker gesteld in hun keuze. Onder de indruk van de kakafonie van blaffende honden en miauwende katten hadden ze nog even verder gekeken. Inmiddels waren ze erachter dat je dat niet moest doen als dierenliefhebber. Sommige honden vlogen doldwaas hard blaffend door hun kennel in de hoop indruk te maken op de bezoekers of, meer waarschijnlijk, omdat ze zich geen raad wisten in de onnatuurlijke omgeving. Terwijl Sabine met tranen in haar ogen bleef drentelen bij een kleine kooi met een pup, die een kruising leek tussen een Rottweiler en een Herder, en die haar met droeve ogen aankeek, had Simone een kleine oranjekleurige kitten uit een hokje gehaald. Uiteindelijk gingen ze met drie leen-kennels en de nodige instructies op weg naar huis. Zoals ze Bill hadden vernoemd naar Bill Clinton en Nelson de voornaam kreeg van Mandela, volgens Sabine en Simone twee grote wereldleiders, zo moest de kitten het doen met Marie-Antoinette. Een naam die ze in een melige bui hadden bedacht en die al snel verbasterd werd tot ‘M.A.’.

‘Ik ben trots op hoe we de tijd zijn doorgekomen Simone. Vorige week was het precies een jaar geleden wist je dat? Eerlijk gezegd durfde ik het onderwerp toen niet naar voren te brengen. Soms voelt het nog alsof het gisteren was.’ Sabine streelde de arm van Simone terwijl ze haar een stukje Goudse kaas voorhield. ‘We mogen zeker trots zijn Sabine!’ reageerde Simone veel positiever dan Sabine had verwacht. ‘En ik denk dat het een mooie mijlpaal is om al die ellende achter ons te laten en daar ook samen een punt achter te zetten. Moet je eens kijken hoe we hier zitten!’ Met een wijds gebaar wees Simone naar het strand, de zee die schitterend de zon in zich op liet gaan en de prachtig verlichte tuin van het hotel die door de neergaande zon steeds meer tot haar recht kwam. ‘Ik breng een toast uit op ons en afgelopen jaar. Maar vooral op onze toekomst samen!’ sprak Simone met een ferme blik in haar ogen. Terwijl ze haar glas Mojito tegen het glas van Simone tikte voelde Sabine de tranen in zich opkomen. Hier merkte ze weer het verschil tussen Simone en haar. Simone keek vooruit en was een rasechte vechter. Gewoon doorgaan en niet te veel achteromkijken terwijl zij wat sneller bleef hangen in de emoties. Maar het afgelopen jaar had haar ook doen inzien dat zij over eigenschappen beschikte die ze eerder niet van zichzelf kende. Vasthoudendheid en doorzettingsvermogen, soms confronterend en het gevaar niet schuwend. En een geweldig ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel. Deze kwaliteiten hadden ervoor gezorgd dat ze op het eiland gebleven was. Ze was hier nog lang niet klaar. En haar karaktertrekken kwamen heel goed van pas in de baan die ze nu sinds een half jaar had.

Via het netwerk van Simone was ze in contact gekomen met een Antilliaanse uitgever die een nieuw concept voor een digitale krant voor het hele Caraïbisch gebied wilde ontwikkelen. Doel van de krant Nobo Nobo was de meest actuele te zijn en gebruik te maken van nieuwe vormen van journalistiek waaronder onderzoeksjournalistiek. Simone had de tip gegeven om contact te zoeken met Carl, initiatiefnemer van het project. Het klikte direct. Het had niet eens gevoeld als een sollicitatiegesprek, meer als het brainstormen over ideeën om de doelstellingen te halen. Carl was duidelijk onder de indruk geweest van het enthousiasme waarmee Sabine hem had overdonderd. Haar opleiding E-commerce, Marketing and Sales aan de Hogeschool in Amsterdam sloot natuurlijk ook naadloos aan, al had ze het laatste onderdeel van de studie helaas niet afgerond. Gelukkig had Carl daar niet naar gevraagd en had Sabine voldoende vaktermen in haar verhaal verweven dat er geen twijfel aan bestond dat zij de vrouw was voor de job. Daarmee had ze zich een plaats verworven op de redactie als vaste blogger en moest ze naast het actuele nieuws ook thema’s die leefden in de samenleving uitwerken in blogs, met als doel dat ze een vaste lezerskring zou gaan opbouwen. Want uiteindelijk ging het natuurlijk om meer advertentie-inkomsten die je onder andere kon krijgen door een breed lezerspubliek.

Van het parttime aanbod dat ze had gekregen zou ze niet kunnen leven. Hoewel de job haar geweldig leek had ze de stoute schoenen aangetrokken en aangegeven dat ze ook wel een deel van de werkzaamheden op het gebied van PR wilde doen. Zo zou ze sneller in contact komen met nieuwe mensen wat haar weer stof kon bieden voor haar blogs. Hier stemde Carl mee in met als voorwaarde dat een deel van haar inkomen afhankelijk werd van het aantal volgers van haar blog. Een soort ‘no cure, no pay’ constructie. En zo was de onderhandeling van start gegaan. Het voorstel maakte Sabine een tikkeltje onzeker, wat nou als ze niet genoeg volgers kon werven? Maar dat was weer een zorg voor later. Ze herpakte zichzelf snel en vroeg uitdagend: ‘Akkoord, wanneer kan ik beginnen?’ Carl was helemaal stuk gegaan en had schaterend ingestemd dat ze de week daarop welkom was. Vanaf die tijd was ze aan de slag gegaan. De kleine redactie bestond uit Boy, Mayra, Diego en Stan. Boy was een ervaren journalist van een jaar of vijftig die heel grappig kon zijn. Een relaxte vent die altijd de tijd nam om je te helpen en je goede tips te geven. Sabine had al snel door dat ze veel van Boy kon leren. Daarnaast was er Mayra, een pinnige dame van begin dertig die er prat op ging dat ze de school voor journalistiek in Utrecht had gedaan en die niets verhuld liet over haar journalistieke ambities. Tijdens het eerste contact dat ze had gehad met Sabine had ze direct gezegd dat ze de wereld versteld zou doen staan met al haar toekomstige onthullingen. Van haar zou Sabine weinig hulp kunnen verwachten. En dan was er nog Diego. Hij schreef wel eens artikelen, zeker daar waar het ging over complexe technische onderwerpen, maar zijn hoofdtaken waren ICT en vormgeving. Diego was voor Sabine de meest toegankelijke persoon van de redactie. Dat kwam waarschijnlijk ook omdat ze ongeveer dezelfde leeftijd hadden. ‘New kids on the block’ had Sabine hen wel eens gekscherend genoemd. Los van het feit dat hun bureaus tegen elkaar aan stonden en er dus sowieso al makkelijker contact was, bleek Diego altijd heel vriendelijk, voorkomend en hulpvaardig. Het leek wel alsof hij wat opkeek tegen Sabine en daardoor een meer onderdanige houding aannam. Sabine daarentegen betrok hem altijd bij vraagstukken waar ze mee worstelde, dus daar kon zijn houding niet door worden verklaard. Naast Stan, die stage liep voor de Hogeschool voor Media, Informatie en Communicatie, was Sabine de enige Nederlandse die in dienst was van Nobo Nobo. Het was een werkplek waar Sabine zich als een vis in het water zou voelen. Dat had ze na haar eerste werkdag al direct aangevoeld.

Inmiddels was de zon geheel achter de horizon verdwenen en maakte de klanken van de mariachiband het plaatje van het tropische paradijs helemaal compleet. ‘We mogen inderdaad trots zijn op onszelf Simone!’ lachte Sabine waarna ze haar vriendin innig zoende en vaststelde dat Mojito uitstekend combineerde met Long Island Iced Tea.

Hoofdstuk 4