1

Een jaar geleden…

‘Ik heb een idee. Een echt waanzinnig idee.’

Joep van Gemeren keek een beetje verstoord op van zijn spreadsheet. De kijkcijfers van de laatste drie uitzendingen van zijn wetenschappelijke programma op Discovery vergeleek hij met die van de diverse concurrenten. De cijfers gaven geen reden om zijn toch al niet te beste humeur een boost te geven. Het binnenvallen van zijn vriend en de daarop waarschijnlijk eenzijdige discussie kon hij missen als een wortelkanaalbehandeling.

‘Mijnheer Uber, hadden wij een afspraak?’ probeerde hij zijn vriend en collega duidelijk te maken dat hij momenteel niet in de beste stemming verkeerde.

‘Smijt die rommel opzij en luister naar mij,’ antwoordde Rob Uber wiens volledig kale schedel glom als een biljartbal van opwinding.

Met een gemaakt diepe zucht legde Joep de administratie opzij en was in zijn hart blij dat zijn altijd enthousiaste vriend ervoor zorgde dat zijn aandacht van de gortdroge cijfers werd afgewend.

‘Zeg het dan maar, je had een idee,’ zei hij en maakte zich op voor het zoveelste programmaformat dat vaak door hem als onuitvoerbaar tot de prullenbak werd veroordeeld.

‘Niet zomaar een idee, een wereldidee zeg ik je. Ben je er klaar voor?’ vroeg Rob die druk gebarend voor zijn stoel heen en weer ijsbeerde.

‘Ga in ieder geval zitten,’ verzuchtte Joep. ‘Brul niet zo en vertel in telegramstijl wat je nu weer in die kale kop van je bij elkaar hebt zitten boetseren.’

Rob stopte met ijsberen en stond recht voor de stoel van Joep. Met een hand op zijn knie boog hij zich voorover en begon met glinsterende ogen te vertellen.

‘Ik at gisterenochtend een Bossche bol,’ begon hij.

‘Telegramstijl, ik wil ook nog slapen vannacht.’

‘Spelbreker… Ik at dat stuk gebak niet in mijn eentje, ik had bezoek van vrienden uit het zuiden.’

‘Ik dacht dat jij geen vrienden had?’

‘Als je zo doorgaat, dat stap ik met het idee naar iemand anders. Iemand die jij nou niet bepaald graag mag vriend.’

‘Ahh, je ziet mij nog als je vriend.’

‘Als je zo doorgaat, dan zou ik die status nog wel eens kunnen aanpassen, mijnheer Joep van Gemeren.’

‘Goed dan, maar wel serieus, dat gelul over gebak hoef ik niet te horen.’

‘En toch is dat de kern van het verhaal. Heb jij wel eens zo’n ding in je mik gedownload?’

‘Natuurlijk, dat was een hele klus. Wel lekker overigens.’

‘Hoe at jij die bol?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Stak je hem gewoon in je mond en malen maar?’

‘Ja, hoe anders?’

‘Luuk, een van die vrienden vroeg een mesje en sneed hem in stukken. Daarna gebruikte hij een vorkje om het te eten.’

‘Gebruikte hij ook nog een slabbetje?’

‘Serieus blijven eikel, dat ben ik ook.’

‘Dat zou je niet zeggen…’

‘Henk, die andere vriend stak hem gewoon in zijn mond en verpletterde zo de met chocolade overgoten buitenkant. De slagroom zat overal,’ antwoordde Rob, zonder op de opmerking van Joep in te gaan.

‘En hoe deed jij het?’ vroeg Joep die een idee begon te krijgen wat zijn vriend had bedacht.

‘Ikzelf gebruikte mijn vorkje om de bol open te scheuren. Daarna lepelde ik eerst de slagroom naar binnen en als laatste pas de rest. Toen ik de chaos bij Henk zag flitste het door mijn hoofd dat ik zojuist een perfect format voor een geweldig nieuw programma had gezien.’

‘Gebakjes op verschillende manieren eten?’

Nee slimpie, onderzoek doen naar de verschillende manieren waarop alledaagse handelingen door mensen worden uitgevoerd.’

‘Geef nog eens een voorbeeld…’

2

Tien maanden later…

Bas van den Oever voelde zich weer vijftien, de leeftijd toen hij voor het eerst verliefd werd op een meisje. Het was niet zomaar een meisje, het was Liesbeth Hopman en Liesbeth stond niet alleen bekend als hét stuk van de school, zij was het onmiskenbaar ook. Hij herinnerde zich nog hoe hij haar lesrooster uit zijn hoofd had geleerd. Hij maakte tijdens het wisselen van lokalen die bij de verschillende lesuren hoorden vaak een omweg om haar te zien en vooral te zorgen dat zij hem zag. Als hij het dan een keer durfde om simpelweg ‘hoi’ te zeggen, dan gunde ze hem geen enkele blik.

Liesbeth had de arrogantie die blijkbaar hoorde bij het-de knapste-zijn van de school. Aangezien zij de havo deed, lagen haar lokalen in een vleugel van het enorme leerpakhuis waar hij als vwo-leerling vrijwel nooit kwam. Regelmatig kwam hij daardoor te laat en het niet onuitputtelijke geduld van de leraren en leraressen hadden hem al vaker een strafochtend gekost, waarbij hij de aula moest ontdoen van de rotzooi die de honderden pubers continu maakten.

Dat alles schoot door zijn hoofd toen de voordeurbel ging. Bas had later die dag een date. Zijn eerste internetdate betrof een schitterend donkere vrouw uit Namibië. Ze was al langer in Nederland en sprak de taal vloeiend. Bas was al zolang hij zich kon heugen als was in de hand van een donkere vrouw, als hij haar aandacht kreeg. Hoe zwarter hoe sensueler was zijn devies. Omdat hij van nature zeer verlegen was, zeker als het vrouwen betrof, durfde hij ze nooit aan te spreken. De eerste gang naar een Afrikaanse prostituée ging gepaard met klotsende oksels en van nervositeit was hij gaan stotteren. De plichtmatige wip was niet alleen zijn ontmaagding, maar tevens een bevestiging dat hij nooit meer voor een vrouw met een andere huidskleur zou kiezen, of het zou Liesbeth Hopman moeten zijn.

‘Dat geldt ook voor u?’ vroeg Bas die dankbaar het excuus om haar aan te spreken aangreep.

‘Inderdaad,’ zei ze met een glimlach.

Ze stond op en liep op haar dooie gemak door de woonkamer van Bas, interesse voor zijn spullen veinzend. Toen ze achter hem stond veranderde echter alles. De man die zich als Luther had voorgesteld zat tegenover Bas met zijn benen over elkaar geslagen. Toen Bas weer naar hem keek stokte zijn adem. In de hand van de man lag een zwaar pistool.

‘Wat… wat is dat?’ stamelde hij en wilde overeind komen.

De vrouw plaatste echter haar handen op zijn schouders en met een kracht die hij niet van haar had verwacht drukte ze hem terug in de stoel.

‘Zitten blijven en luisteren,’ fluisterde ze hem zachtjes in zijn oor.

Bas slikte en staarde naar de loop van het pistool. Hij was geen held en hield helemaal niet van geweld. Dit was de eerste keer dat hij een pistool in het echt zag. Dat hij daarbij onaangenaam recht in de loop staarde deed zijn zenuwen geen goed. Zelfs de aanraking van de donkere vrouw die hij anders als zeer gewenst zou hebben ervaren, voelde uiterst onaangenaam.

‘U doet niet mee aan het programma,’ begon de man.

‘Oké, dus niet,’ antwoordde Bas die niet kon begrijpen dat een dergelijke mededeling niet met een simpel e-mailtje overgebracht had kunnen worden.

Opnieuw voelde hij de handen op zijn schouders. Nu echter zeer onaangenaam hard, waarbij haar vingers diep in zijn schouderspier klauwden. Een golf van pijn schoot door zijn lichaam en hij kon geen vin meer verroeren.

‘We hadden gezegd luisteren. Straks mag je wat zeggen, maar alleen als mijnheer Luther je daarvoor toestemming geeft,’ klonk het zachtjes in zijn oor, terwijl ze de druk langzaam nog meer verhoogde.

Bas klemde zijn tanden op elkaar en voelde zweetdruppeltjes langs zijn slapen naar beneden lopen. Hij kermde van de pijn die nu zijn grens wat hij kon verdragen ruimschoots had overschreden. Gelukkig liet ze hem een tiental seconden later weer los. Haar handen bleven echter losjes op zijn schouders rusten. De pijn verdween slechts langzaam.

Hij voelde een beweging achter zich en het volgende moment werd tot zijn ontzetting een dunne ijzerdraad over zijn hoofd rond zijn keel geslagen. Voordat hij kon reageren werd met een zingend geluid de draad strak aangetrokken. In zijn nek voelde hij tevens een stomp voorwerp. In paniek lukte het Bas om zijn vingers tussen de draad en zijn keel te krijgen. Angstzweet liep over zijn slapen terwijl hij vocht om de draad van zijn keel af te houden. Zo was hij aan het worstelen dat hij bijna niet voelde dat de draad nu ook in zijn vingers sneed. Bijna niet.

‘Dit is een Bolito,’ vervolgde de man onverstoorbaar. ‘Wel eens van gehoord?’

Bas kon enkel zijn hoofd schudden wat wederom een snijdende pijn tot gevolg had.

‘Een Bolito is een moderne guillotine. Hij werkt echter geheel anders. De eigenlijke Bolito zit achter je nek en kan je dus niet zien. Ik zal het uitleggen, per slot van rekening ben ik ook de beroerdste niet,’ zei hij grinnikend om zijn eigen woorden. ‘Of nee, leg jij het maar uit Kyrenia, hij luistert graag naar vrouwen zoals jij.’

‘Een Bolito is een ingenieus stukje vakwerk Basje,’ begon de vrouw die nu voor Bas ging staan. In haar hand had ze een kleine afstandsbediening met drie knoppen. Een groene, een oranje en een rode.

‘Wacht even Kyrenia. Heb je wat te drinken in huis Bas, ik heb dorst gekregen van het vele praten. De koelkast neem ik aan?’

Bas gaf geen antwoord en voelde zich ellendig. Met name het gemak waarmee deze twee mensen zijn leven in waren gekomen en ook het gemak waarmee ze dat leven in enkele minuten volledig op zijn kop hadden gezet, ogenschijnlijk zonder enige moeite, maakte hem angstig en moedeloos. Dat werd tot een hoogtepunt gebracht bij haar volgende woorden.

‘De Bolito kan ik op afstand aansturen. Kijk, dit is het effect van de oranje knop…’

Een gil klonk door de kamer. Zacht zoemend kwam het apparaat in zijn net tot leven waarbij de draad langzaam nog strakker werd aangetrokken. Ondanks dat Bas met zijn vingers de draad van zijn keel hield voelde hij dat de kracht van de Bolito zo groot was dat hij het aantrekken van de draad met geen enkele mogelijkheid kon verhinderen. Tot zijn opluchting liet ze direct de knop weer los, waardoor het geluid verstomde. Zijn angst was echter enorm toegenomen.

‘Dat was de oranje knop. De Bolito draait zolang ik hem ingedrukt houdt. De rode knop… Wil je weten wat die doet?’ zei ze tergend langzaam.

Bas kon geen antwoord meer geven en keer haar met angstige uitpuilende ogen aan. Ze grinnikte.

‘Die rode knop start de Bolito die daarna op geen enkele manier meer is uit te zetten. Probeer je maar eens in te denken wat er dan met jouw arme nekje gaat gebeuren. Begrijp je de term guillotine nu wat beter?’ Gelukkig voor jou is er ook nog een groene knop. Deze werkt nu nog wel. Nadat de rode is ingedrukt wordt de groene buiten werking gesteld. Kijk dit is het effect van de groene…’

De gil die Bas uitstootte was niet meer dan een rochelend gekerm toen hij een klik in zijn nek voelde. De draad ontspande zich. Met een soepele beweging nam de vrouw het verschrikkelijke apparaat van zijn nek en stak het achteloos in haar zak.

‘’We gebruiken het apparaat ook wel eens bij mensen die eigenwijs zijn en niet meteen doen wat wij toch o zo vriendelijk van hen vragen. De Bolito schuif ik dan om een vinger, of een ander uitstekend lichaamsdeel,’ vervolgde ze met een grijns.

Plotseling boog ze naar voren en greep met krachtige hand het boordje van zijn overhemd. Met dezelfde beweging trok ze moeiteloos Bas tot vlak bij haar gezicht. Ondanks zijn ellende rook hij haar heerlijke geur.

‘Luister goed mannetje. We weten je te vinden. We weten ook je moeder te vinden. Doe wat wij zeggen. Ga lekker naar dat eiland waar mijnheer Luther het over had. Ga daar eens naar de hoeren, het zou een leuke afwisseling voor je zijn. Hier in de grote steden zal je de meeste donkere meiden al afgelebberd hebben.’

‘Noem mij maar Kyrenia liefje, dat is de naam waarmee ik bekend sta.

‘Dag ehh… Kyrenia. Kom jij ook voor Bas,’ zei Claire die aanstalten maakte om langs de vrouw de gang in te lopen.

‘Niet zo snel liefje,’ klonk het scherp uit de gang. Zitten op die bank, daar waar je daarnet ook zat. Zitten en houd je mond. Je mag van nu af aan enkel iets zeggen als je dat gevraagd wordt.

‘Ja kom zeg…’ begon Claire, maar slikte de rest van haar woorden in toen als bij toverslag een pistool in de hand van Kyrenia verscheen. Waar ze dat vandaan haalde was een groot vraagteken voor Claire, maar het was er en de loop wees recht naar een plekje tussen haar ogen.

‘Zitten en ik zeg het niet nog een keer, hou daar goed rekening mee,’ klonk het waarschuwend vanuit de gang.

Claire volgde het bevel op want zo voelde het en zakte terug op de bank. De vrouw pakte haar smartphone en voerde een kort gesprek. Een aantal keer was ze het niet met haar gesprekspartner eens, maar uiteindelijk zwichtte ze.

‘Weet je het zeker?’ vroeg ze tenslotte.

Ze wachtte een ogenblik en borg daarna haar mobiel weer secuur op.

‘Je hebt mazzel. Er is iemand die je nog wilde spreken en die iemand heeft helaas meer in de melk te brokkelen dat ik. Opstaan en omdraaien,’ klonk het vlijmscherp.

Claire kon niet anders doen dan gehoorzamen. Het pistool deed haar sidderen van angst, maar ze was vastbesloten dat niet te tonen. Ze gaf echter een gil van schrik en angst toen ze voelde dat de vrouw haar haar als een bankschroef in haar hand greep en met een ruk Claire’s hoofd naar achteren trok.

‘Als hij klaar met jou is, dan ben je van mij liefje, denk daar maar vast over na. Handen op je rug, schiet op.’

Bevend gehoorzaamde Claire en schrok toen met een zingend geluid een tie-wrap om haar polsen strak werd aangesnoerd. De scherpe randen sneden in haar vlees en ze kon een gekreun slechts met grote moeite onderdrukken. Het leek wel alsof er stalen banden om haar polsen waren gelast.

Op dat moment leek het alsof de wereld verging. Met een enorme klap werd de deur ingetrapt en kwamen twee mannen naar binnen. De voorste man was een Europeaan die met zijn vinger het oortje dat hij in had aandrukte. In zijn andere hand lag een pistool met een zwarte geluiddemper. Die geluiddemper was volkomen onzinnig gezien het enorme lawaai waarmee hij de deur had ingetrapt. De achterste man was een reus van een kerel die waarschijnlijk een bewoner van het eiland was.

‘Je zingt nog luider dan een zangvogeltje vriendje,’ zei de man in het Nederlands tegen Bas die van schrik en angst niets meer kon uitbrengen.

‘Zitten blijven rechercheurtje, of ik stuur je nu al gelijk met pensioen. Je zult er dan alleen echter niet meer van kunnen genieten,’ liet hij er grinnikend op volgen.

Boy die overeind was gekomen liet zich weer zakken op de stoel. Zijn hersens maakte overuren. Hij kon zich niet herinneren ooit gedurende zijn loopbaan zich in zo’n penibele situatie te hebben bevonden. Hij zag geen enkele uitweg en besloot te wachten op een moment dat zijn kans misschien zou komen.

De man pakte zijn telefoon en toetste een lang nummer in. Boy begreep dat hij interlokaal belde.

‘Dit telefoontje is zo ongeveer het belangrijkste in jullie leven, neem dat maar van mij aan,’ zei hij onbewogen.

De kolos van het eiland deed alsof het geheel hem niets interesseerde. Hij haalde een tandenstoker tevoorschijn en begon ongegeneerd in zijn slechte en vergeelde gebit te peuteren.

‘Mijnheer Luther met Danny… Nee, dit is geen rapportage, er heeft zich iets voorgedaan…’

De volgende drie minuten vertelde hij kort wat er zich had voorgevallen en wat er besproken was in de hotelkamer.

‘Duidelijk. En die andere?

Boy hiel zijn adem in en begreep dat er ver weg over hun lot werd beslist. In een oogwenk nam hij afscheid van het leven en besefte dat het niet alleen voor de van angst in elkaar gedoken Bas van den Oever, maar ook voor hem afgelopen zou zijn.

‘Dank u, dan kan ik dus ook terug?’ was het laatste wat Boy hoorde en hij stond klaar om zijn leven tot het uiterste te verdedigen. Voordat hij echter tot actie kon komen klonk het karakteristieke geluid van een schot uit een pistool met geluiddemper. De kogel raakte Bas van den Oever midden in zijn borst. De man sloeg dubbel en greep rochelend naar zijn overhemd dat snel rood kleurde.

‘Zekerheid,’ zei de man die Danny heette en schoot een tweede kogel tussen de ogen van de ongelukkige. Een straal bloed, hersens en stukjes bot sloeg tegen de witte muur. ‘Sorry, de baas heeft besloten dat hij niets aan je heeft,’ zei Danny en richtte het wapen op Boy die op dat moment geen vin kon verroeren en als aan zijn stoel genageld zat.

Er klonk echter geen schot, maar wel een enorme schreeuw bij de deur. Voordat de verschrikte Danny kon reageren schoot Berg als een kanonskogel de hotelkamer binnen en greep de arm van de moordenaar vast. Een korte draaiende beweging was voldoende om zijn pols te breken als een dorre twijg. De gil van Danny klonk nog luider dan de schreeuw waarmee Berg de aandacht van de executie van Boy had afgeleid. Het pistool viel uit zijn nutteloos geworden hand en werd direct een prooi voor de oud rechercheur, waarmee hij de kermende Danny onder schot hield.

De overmeestering van Danny kostte Berg slechts een paar seconden die echter voldoende waren voor tandenstoker om van achter zijn machtige armen om hem heen te slaan. Zijn gelaat stond grimmig, want de man begreep dat hij voor zijn leven vocht. Berg reageerde echter totaal anders dan verwacht. In plaats van een poging om zich los te rukken of om te draaien greep hij de pols van tandenstoker. De arm van de man werd door Berg zelf nog steviger tegen zich aangetrokken, waarna een explosie van kracht van de commando volgde. De arm vasthoudend maakte hij een draaiende beweging naar rechts met inzet van al zijn krachten en lichaamsgewicht. Dat was zelfs voor de reus teveel en hij voelde dat zijn arm door dit geweld met een ruk uit de kom werd getrokken.

Met een dierlijke schreeuw greep hij naar zijn hangende arm en kwam toen met een vertrokken gezicht op Berg af die kalm op de man wachtte. Tandenstoker haalde met zijn gezonde arm uit en schrok toen Berg niet wegdook, maar juist een stap naar voren deed. De strak gehouden hand van de commando kwam als een moker op de adamsappel van de reus en verbrijzelde die volledig. Rochelend ging de man door de knieën en zakte stervend op de grond.

Voordat Boy kon reageren op het door Berg ontketende geweld greep deze Danny bij zijn kraag en sleurde hem naar de deur. De kreunende man hield zijn gebroken pols in zijn andere hand vast en zijn ogen schoten heen en weer, wanhopig zoekend naar een uitweg.

‘Kom mee, snel,’ siste Berg naar Boy. ‘Ieder moment kan hier de hel losbarsten en dan hebben we heel wat uit te leggen waar ik geen zin in heb.’

De mannen schoten de hotelkamer uit en renden naar het eind van de gang op de goederenlift af die aan de andere kant van het gebouw lag. Juist toen de liftdeuren dicht gleden klonk er rumoer uit de gang bij de hotelkamer. Boy besefte dat het geheel niet meer dan twee minuten had geduurd. Hij keek naar Danny die met een bezweet gezicht op zijn tanden beet. Berg daarentegen stond erbij alsof het geheel hem totaal niet aanging. Niets verried dat hij zojuist een man zijn arm gebroken had en een ander had doodgeslagen. Boy voelde een rilling over zijn rug gaan toen hij zich realiseerde dat het de commando geen enkele inspanning had gekost.

‘Waar naar toe?’ vroeg hij aan Berg hem automatisch de leiding gevend.

‘Het vliegveld,’ was het korte antwoord.

‘Waar gaan we naar toe, toch niet naar Nederland?’ vroeg Danny kreunend.

‘Ja hufter, wat dacht je dan? Wees maar blij, je hebt hier op dit eiland een man vermoord en ik meen dat hier hiervoor de wettelijke doodstraf bestaat en ook nog steeds wordt uitgevoerd,’ blufte Berg.

‘Ik kan niet terug, nee nooit,’ schreeuwde Danny het uit.