Bloedkus uit Estland

Liefdeswraak in de monsterkamer

Auteur Richard Koekkoek

Omslag: Meriska van Hof

Uitgeverij Koekkoek & van Hof

© Uitgeverij Koekkoek & van Hof

www.uitgeverijkoekkoekvanhof.nl

Tweede digitale druk met digitaal watermerk

Papendrecht, januari 2015

ISBN/EAN 978-90-823262-0-8

Proloog

Dit boek beschrijft de doodsstrijd die Peeter Mägi, een afgedwaalde topsporter uit Estland, zonder geld en contacten moet leveren om te kunnen overleven in Nederland, laat staan dat hij een onbereikbare liefde kan veroveren.

Gelijkenissen met personen uit de realiteit berusten op toeval.

Mijn dank gaat uit naar;

Mijn vrouw Meriska koekkoek van Hof die het gehele manuscript doornam op correctheid en leesbaarheid. Ook maakte zij de omslag.

Kaija Koppel uit Estland die mij in het eerste decennium van deze eeuw verwonderde door mij veelvuldig te vergezellen in haar land achter de toeristische coulissen.

Il y a l'amour... et puis il y a la vie, son ennemie

Je hebt de liefde…en dan nog het leven, haar vijand

Jean Anouilh, Frans toneelschrijver 1910-1987

1.1 Hamburg 1990 Goud

Peeter stond doodstil op de hoogste trede. Alle aandacht was op de nummer één gevestigd, hij had alles onder controle zoals gewoonlijk. De winnaar staarde in het luchtledige langs de tribune naar de havenkranen die in de verte weerkaatsten in het zonlicht. Hij stapte van het erepodium af weer was hij kampioen geworden op de tienkamp tijdens de interland in Hamburg. De atleet gloeide nog na van de inspanning maar er was geen enkele emotie aan zijn gezicht af te lezen. Opnieuw had Peeter Mägi zijn doel bereikt.

De supporters op de volle tribune hadden genoten van de prestaties van de toppers op deze septemberdag. Het Elbestadion met in het midden de atletiekbaan baadde in het zonlicht. Uit de luidsprekers schalde de opgewonden stem van de commentator die de uitslagen afvuurde op de bezoekers, herhaaldelijk klonk de naam Peeter Mägi. De winnende Est leek dit te ontgaan, onbewogen als een etalagepop was het alsof de geluidsgolven hem niet bereikten. Tijdens de meerkamp, die twee dagen duurde, richtte Mägi zich volledig op de wedstrijden. Niets of niemand kon hem uit zijn concentratie halen. De strijd was voorbij na de laatste finish op de 1500 meter een uur geleden, hij stond weer in zijn dagelijkse stand-by modus. Honderden meisjesogen beloerden hem verlangend. Zij wilden een glimp opvangen van de grote atleet die ongekende populariteit genoot in Estland.

De kampioen lette er niet op. Hij merkte niet eens dat een landgenote hem onafgebroken bekeek en hem met een telelens fotografeerde. Als een insider in de atletiekwereld stond ze aan de rand van de baan vlakbij de huldiging. Zij heette Liisi Tammesaare. Deze afgereisde fan had touwblond haar dat tot op het midden van haar rug in de wind wuifde. In haar gebruinde gezicht met fijne trekken fonkelden haar blauwe ogen. Liisi studeerde aan fotografie aan de academie van Tallinn, ze had flink moeten sparen om naar Hamburg te komen. Liisi voelde zich goed, eindelijk kon ze haar grote idool van dichtbij fotograferen en interviewen. Herhaaldelijk had ze hem gemaild en gebeld maar hij antwoordde niet. Pas nadat zij een paar foto’s van zichzelf met een smeekbede had bijgesloten reageerde hij.

Uiteindelijk lukte het haar om een afspraak te maken met Peeter Mägi, de internationale sportheld op de tienkamp die al lang niet meer in Estland woonde.

De huldiging eindigde, Peeter en de nummers twee en drie werden omringd door cameraploegen en journalisten. Mägi pakte zijn sporttas en wandelde zonder op of om te kijken naar de kleedkamer. Zo snel en onopvallend mogelijk wilde hij dit aandachtstoneel verlaten. De kampioen verplaatste zich soepel en geruisloos alsof hij geen deel uitmaakte van de realiteit. Een Duitse sportjournalist van de ARD ging voor hem staan met de microfoon in de aanslag maar hij bleef gewoon doorlopen alsof er niemand in de buurt was, hij had immers al gezegd dat de race normaal was verlopen en voor achtergrond informatie verwees hij naar peetermagi.com. De reporter donderde achterover in het gras en nam zijn halve cameraploeg mee in zijn val. Hij liep wel vaker dwars door mensen heen als iets hem te lang duurde of hem niet uitkwam. Onverstoorbaar vervolgde hij zijn weg zich verheugend op een hete douche, immuun voor het gescheld van de verontwaardigde sportjournalisten.

Door de uitgebreide berichtgeving in de Estse media wist Liisi dat Peeter Mägi niet van nakaarten hield. Zij was vooruit gerend en had zich vlak voor de ingang van de kleedkamers opgesteld. Hij herkende haar van de foto’s die nog in zijn e-mailbox zaten. Eindelijk stopte hij toen zij op hem af stormde. Ze wilde wel honderd dingen tegelijk vragen maar ze blokkeerde toen hij haar vragende blik beantwoordde met een alles doordringende uitdrukking op zijn gezicht die zelfs door beton leek te gaan. In enkele seconden ontleedde hij haar welgevormde lichaam welke voldeden aan de eisen. De eisen van zijn prooi. De stilte van een paar tellen leek wel een eeuwigheid te duren voor Liisi maar voor hem was het slechts routine.

De kampioen wilde geen tijd verspillen hij keek op zijn horloge en richtte zich weer tot de studente. “Kom om acht uur naar de receptie van hotel Hamburg Zentral” bromde hij in het Ests. Liisi stond aan de grond genageld, ze antwoordde met dicht geknepen keel “Okay” en wist verder niets te zeggen. Mägi liep alweer door, stoïcijns zijn weg vervolgend. Liisi keek hem bewonderend na, zijn atletische gestalte verdween geruisloos in de gangen van de kleedkamers van het stadion. Ze was verbouwereerd door de korte monoloog van de kampioen maar blij met haar afspraak vanavond om acht uur in het centraal gelegen hotel niet ver van de jeugdherberg waar ze verbleef.

Al een half uur kaatste het hete water af op de gespierde rug van Mägi die steeds roder werd. De wedstrijdspanning en alles wat er om heen hing spoelde weg in het Hamburgse riool. Verheugd stelde hij vast dat er voorlopig geen wedstrijden op het programma stonden en dat hij genoeg prijzengeld binnensleepte om lekker te kunnen leven. Eindelijk hoefde hij even geen aandacht te schenken aan het blocnote of de camera. Als het om de prijzen ging, draaide alles om tact en het mediacircus. Weken van vrij trainen en plezier maken lagen in het verschiet.

Peeter hield van Hamburg, de havenstad bood alles wat een man van zijn kaliber nodig had. Vertier, water, dynamiek en ruimte. Hij nam zich voor nog een tijdje in deze metropool te blijven die volgens hem nooit te toeristisch was geworden. Voor het eerst sinds het korte contact eerder op deze dag kwam Liisi in zijn gedachten, haar uiterlijk viel hem niet tegen. Maar ze wist dat ze er goed uit zag, hij zou haar kort houden om snel zijn slag te kunnen slaan. In het interview met haar had hij niet veel zin en in exposeren voor haar camera nog minder, hij nam zich voor om extra nors en bondig te antwoorden. Hij vond dat hij in zijn jonge leven al genoeg had geposeerd voor allerlei modebladen met nichterige fotografen omdat de topatletiek matig betaalde. Mägi beschikte over de eigenschap om antwoorden zo te formuleren dat er niet te veel extra vragen en zijwegen in beeld kwamen. Met zijn ruwe badhanddoek wreef hij zijn lichaam droog dat enkel uit spierbundels en pezen leek te bestaan. Over een half uur zou Liisi wachten bij de receptie van Hotel Hamburg Zentral waar hij logeerde. Langzaam namen berekenende gedachten weer bezit van de atleet, ze zou minstens een kwartier eerder staan wachten maar hij besloot precies om acht uur te verschijnen wat meer bij hem paste.

Alles was voorbereid. Hij schoof met zijn voet de sporttas, die hij zorgvuldig had ingeruimd, onder het voeteneinde.

Klokslag acht uur liep hij langs de receptie. Mägi zag met genoegen aan haar houding dat Liisi al een tijdje had staan wachten. Hij pakte haar hand en loodste haar de stad in.

Hij verkorte zijn passen en vertraagde het tempo opnieuw maar hij liep nog altijd veel te snel voor Liisi die een kop kleiner was. Al een half uur slenterden ze samen door het centrum van de stad, ze had haar blonde haren opgestoken en meer make-up dan anders gebruikt, de hakken van haar laarzen klakten op de kinderkopjes van de Speicherstrasse die voornamelijk bestond uit monumentale pakhuizen met kleurrijke gevels. Het leren rokje spande strak om haar onderlijf en bovenbenen. Dit gedeelte van de bedrijvige havenstad was populair bij toeristen. Liisi praatte onafgebroken terwijl hij maar half luisterde en af toe een brom liet horen die meer als een bastoon klonk dan een antwoord. Hij keek ongegeneerd naar een groepje meiden, dat naar hem giechelde en maar om bleef kijken.

Liisi merkte het en vroeg om hem af te leiden: “Hoe vond je de foto’s die ik je mailde?”

Hij stopte en ging recht voor haar staan. Ze hield op met kletsen, hij liet het geroezemoes van passanten en optrekkende voertuigen de dwingende stilte opvullen. Liisi moest omhoog kijken om te verdrinken in de gloed van zijn hazelnootbruine ogen.

“Op de foto’s zie je er knapper uit dan in het echt” zei Peeter toonloos.

Dit raakte Liisi, haar oogleden sperden wijd open dit maakte ze nooit mee. Thuis werd ze dagelijks overstelpt door complimenten over haar uiterlijk. De studente had onlangs nog een prijs gewonnen op een locale missverkiezing.

“Oh”zei ze haar teleurstelling verbergend en begon weer te lopen.

Hij vulde de stilte niet op en versnelde voor het eerst zijn pas. Liisi moest nu moeite doen om de atleet bij te houden. Mägi lachte nog eens breed naar twee feestende dames in avondjurk met champagne glazen in de hand die hem uitgelaten nafloten. Liisi onderging dit lijdzaam en probeerde haar zeurende onderbuikgevoel weg te slikken. Hij observeerde haar, zij werd elke seconde meer zijn prooi.

Zij raakte gebiologeerd door zijn sterke atletische lichaam van één meter negentig met gespierde benen, stevige armen, hoekige schouders, een solide nek en flinke handen en voeten. Liisi gluurde uit haar ooghoeken naar haar idool. Ze scande ze zijn wat afgeplatte gezicht met sluik, donkerblond haar met schuin staande hazelnootbruine ogen. Zijn lichtende ogen van waaruit een onbestemde gloed scheen die van ver leek te komen imponeerden haar.

De linkerkant van zijn gezicht met het ragfijne litteken zag ze niet. Het teken dat wachtte op het inlossen van de belofte. Als je het niet wist was dit kenmerk niet op een televisiescherm of op een foto te zien. Liisi stelde voor om gezellig ergens wat te gaan drinken. Hij dacht snel na. Hij had geen zin om de romanticus uit te moeten hangen in één of ander havencafé. Van het woord gezellig gruwde hij al helemaal, hij wilde geen tijd verliezen en efficiënt te werk gaan. Hij zei dat hij in zijn hotelkamer een goed gevulde minibar had met een mooi uitzicht over de stad. Liisi nam een weifelende houding aan door even fronsend te kijken. De tienkamper had dit verwacht, hij twijfelde niet, in een reflex pakte hij haar stevig om haar slanke middeltje en tilde haar hoog op tot boven zijn hoofd. Liisi gilde verschrikt en maaide met haar armen en benen hulpeloos in het rond maar haar reactie was bemoedigend genoeg voor Mägi om door te zetten. Hij liet haar wat zakken tot hun hoofden op gelijke hoogte waren. Hij kantelde zijn hoofd lichtjes en duwde zijn geopende mond op haar lippen. Woest tolden de puntjes van hun tongen in het rond. Hij voelde hoe ruim haar gewillige mondje van binnen was, golven van genot bereikten de uithoeken van zijn zenuwcentra. Eenmaal weer op grond liepen ze verder, zij pakte hem bij zijn hand die hij ditmaal maar aannam zodat hij niet weer te snel zou wandelen.

Liisi genoot van de koele witte wijn terwijl de atleet het noord Duitse Becks naar binnen goot. Alles verliep volgens zijn plan, af en toe praatte hij terug als zij hem teder over zijn wangen streelde en hem toefluisterde. Mägis kamer op de elfde verdieping bood een royaal uitzicht over het centrum van de stad die verlicht werd door duizenden lichtmasten, scheepvaart, neonreclames en het nooit aflatende verkeer. Liisi ging bij het raam staan om van het uitzicht te genieten, hij bleef op de sofa zitten en observeerde haar van achteren. Haar welgevormde benen en rondingen maakten hem razend, zijn prooi was binnen handbereik. Hij nam zijn derde halve liter blik die lekker viel na een succesvolle dag, het bier begon te werken. Nu moest hij haar verassen, tijd voor actie, schoot door zijn verhitte brein.

“Pas op een spin onder je voet” brulde hij met diepe stem.

In een flits bukte Liisi om onder haar zolen te kijken, hij zag een glimp van haar slipje onder haar rokje te voorschijn komen. Mägi aarzelde niet, geluidloos veerde hij op en pakte haar met één hand van achteren bij haar opgestoken haren vast en begon haar in haar oorschelpen te zoenen. Zijn andere hand hield haar buik vast in een muurvaste greep terwijl hij nu zachtjes in haar hals beet, ze maakte kirrende geluidjes. Liisi wilde eerst tegenstribbelen maar gaf zich al snel over, ze wist zich om te draaien en al tongzoenend tuimelden ze op het bed. Behendig pulkten haar paarsgelakte nagels de knopjes van zijn overhemd open, haar lippen volgden de contouren van zijn borstkas. De topsporter ritste haar rokje los en trok haar slipje naar beneden, haar beha en truitje lagen op het vloerkleed. Liisi gaf zich helemaal hij nam haar laag grommend met krachtige stoten terwijl ze gilde met hoge uithalen. Het bed kraakte gevaarlijk door de enorme krachten die dit oermens uitoefende op zijn afgereisde fan. Hij hield het lang vol, al meer dan een kwartier maalde hij in haar rond.

Hij wilde genieten, naar het hoogtepunt toe werken en vooral niet nadenken. Maar dit lukte hem plotseling niet meer, de onvermijdelijke gedachte drong zich weer op. Mägi werd terug gesleurd naar zijn jeugd, Sigrid kwam weer in beeld met haar alleszeggende blik en haar fluisterende verzoek gevolgd door zijn hese belofte. De druk nam toe Peeter was over de top van zijn carrière, hij kon het niet blijven uitstellen. Sigrid wachtte. De belofte wachtte. Alles lag klaar.

Ze lag nu op haar buik en ze rolden bijna uit bed, hij haakte behendig een voet achter een handvat van zijn sporttas die klaar lag op de grond. De tas lag nu naast hem, terwijl hij Liisi beminde die haar kreten smoorde in de kussens. Dit is het moment hoopte hij, Liisi wilde hem ze gaf zich compleet. Zijn hand taste rond in de sporttas, al snel had hij beet. De sportman stak zijn hand er in om eindelijk, na jaren, zijn belofte na te komen. De act die er een keer van moest komen, hij droomde er steeds vaker over. Liisi hief haar hoofd op en keek hem aan met een verdoofde maar hondstrouwe blik tijdens dit vurige liefdesspel. Peeter wilde zijn hand in de sporttas naar haar gezicht toe brengen maar weer aarzelde hij. Ook nu. Zelfs bij Liisi kon hij het niet. Liisi was leuk maar niet goed genoeg, voor haar voelde hij geen…Hij haalde zijn hand weer uit de tas. Zijn beide handen steunden weer op het matras. Talloze keren was hem dit overkomen, hij vermande zich en stootte door, hij had een perfecte controle over zijn lichaam. Vijf minuten kwamen ze tegelijk klaar genoeg decibels producerend zodat een aangrenzende hotelgast geïrriteerd op de muur bonkte. Ze hadden intens genoten, Liisi had niets gemerkt.

1.2 Rotterdam 2006 Krijt

Peeter werkte ingespannen achter zijn bureau, zijn nek deed zeer en hij had hoofdpijn van het turen in de propvolle dossiers waarop vele voorgangers hadden gezweet om de krokodil niet te ontstemmen. Zijn telefoon ging over hij verscherpte en nam behoedzaam op.

“Kom je even Peeter?” kraakte de directeur minzaam.

Hij nam gelaten plaats aan de lange tafel in het terrarium. Van Reijsweijck begon geestdriftig over de bouwbeurs die volgende maand bezocht moest worden. De directeur wilde dat Peeter daar op en top gekleed verscheen in een maatpak op kosten van Remira. Mägi knikte begrijpend. De directeur galmde vriendelijk dat hij met zijn armen omhoog moest gaan staan voor het schoolbord wat van de grond tot het plafond doorliep. Hij gehoorzaamde maar was op zijn hoede, geroutineerd nam de directeur de maten op en vroeg hem om zijn armen even langs zijn lichaam naar beneden te houden. Vliegensvlug kraste de krokodil met een krijtje het complete silhouet van zijn medewerker op het schoolbord. De tienkamper hield zich krampachtig in hij had intussen geleerd geen onnodige vragen te stellen. De directeur ging weer zitten en keek met een strak gezicht in zijn agenda en beval hem autoritair om direct naar de monsterkamer te gaan om de spoedzending klaar te maken. Mägi zakte gedwee af naar de kelder. De directeur keek vluchtig over de afdeling die nog steeds onbemand was. Van Reijsweijck pakte snel een rol overtrekpapier en trok met een viltstift de contouren van Peeters lichaam over. Haastig wiste hij de krijtlijnen weg, zijn reptielogen glansden ongeduldig.

2. In Nederland

Het werd toch Rotterdam. De bijbaan als betaalde trainer en coach bij Atletiekvereniging Rodam gaf de doorslag om zich hier te vestigen. Hij reisde nog genoeg door Europa voor zijn interlands om niet altijd in deze bedrijvige havenstad te hoeven zijn. Na enig speurwerk kon hij een nieuw appartement huren in de kop van zuid in Rotterdam. Mägi voelde de moeheid in zijn hele lichaam na de meerkamp een paar dagen geleden in Warschau. Tegenwoordig duurde het langer om te herstellen, hij was nog maar net in de prijzen gevallen. Hij besefte dat hij al lang over zijn top was en dat er voor hem minder te verdienen viel met de wedstrijden. Hoewel hij er nog prima uitzag belden de modellenbureaus uit Estland niet meer. Te vaak ronalddeboerde hij ze te nors af door te brommen dat hij geen tijd had. Langzaam begon het te wringen hoe hij in de toekomst zij brood op een fatsoenlijke manier zou gaan verdienen.

Hij bedacht dat Nederland anders was als je er woonde. Tijdens zijn eerste bezoeken aan Nederland kwam hij enkel in de centra van belangrijke steden en bezocht hij de toeristische trekpleisters zoals de Keukenhof en Kinderdijk. Steeds was hij onder de indruk over prachtig onderhouden tuinen en huiskamers waar je dag en nacht zo naar binnen kon kijken. De Nederlanders etaleerden graag hun beste Engels aan toeristen, viel hem op. Vrouwen praatten in vergelijking met Estland makkelijk met vreemden en waren zelfbewust merkte hij. Maar nu hij zich buiten deze gebieden ophield, kreeg hij een andere indruk van Holland. In de buitenwijken en slaapstadjes als Spijkenisse voerde sleur en bekrompenheid de boventoon. Men had hier alles, alles was hier af maar toch straalde de meesten ontevredenheid uit. Hij ergerde zich steeds vaker aan het lompe gedrag van winkelende Nederlanders die niet keken waar ze liepen en schaamteloos voordrongen. Het meest stoorden hem nog de tot in de afgrond verziekte kinderen die zich in de winkel aanstelden als onuitstaanbare monstertjes. In deze buitengebieden voelde hij zich een vreemde tussen de onzijdig geklede prijsvechterconsumenten met hun uitgezakte lijven en goedkope taalgebruik. Hij miste de eenvoud van schaftende bosarbeiders in de schaduw van een eik. Of de neuriënde schoolmeisjes met een bloemenkrans in hun haren die met hun rugzakje over een landweggetje naar het houten schooltje wandelden. Hij vroeg zich meewarig af of hij ooit nog in zijn geboortestreek zou terug komen. Was zijn laatste contact met Sigrid maar anders verlopen dacht hij somber, had hij maar nooit die onhandige keuze gemaakt. Het bleef aan hem knagen, hij sloot zijn ogen de traumatische herinnering met het kloppende geluid drong zich weer op, hij herbeleefde hoe de onheilspellend klappende wieken alle hoop vermorzelden.

De kantine van de atletiekvereniging Rodam was goed gevuld tijdens het jaarfeest. Op de geïmproviseerde dansvloer zongen de clubleden aan nummertje mee. Peeter danste met een groepje vlotte meiden uit de jeugd, zij lachten uitdagend naar hem. Hij was het stralende middelpunt, een meisje duwde zich al swingend tegen hem aan. Aan de bar zat een kliekje ingeslapen dertigers, ze keken afgunstig naar hem en veroordeelden zijn losbandige dansact. Mägi zag dit uit zijn ooghoeken maar hij hield zich niet in, in de loop der jaren was hij immuun geworden voor jaloezie. Hij zwierde over de dansvloer en vermaakte de jonge atletes die zich voor hem uitsloofden.

3. Bokito en de witte jassen

‘Voor de hoeveelste keer bezocht hij zijn huisarts dokter Breekhout in verband met zijn vermoeidheidsklachten?’ vroeg hij zich moedeloos af. Peeter zat samen met een bestuurslid van zijn atletiekclub in de volle wachtkamer te bladeren in een vlekkerig tijdschrift. Dit was toch zeker het vierde bezoek in een half jaar rekende hij uit. Het was nog veel erger geworden, hij sportte en fietste al weken niet meer, slechts heel korte stukjes kon hij nog wandelen zonder duizelig te worden en om te vallen. Deze keer zou hij zijn woorden extra kracht bij laten zetten door het bestuurslid dat zeer betrokken was bij Peeters gezondheid. Om half tien had hij een afspraak maar om kwart over tien was hij nog steeds niet aan de beurt. Toen een gesluierde vrouw zich zonder afspraak bij de receptie meldde die voor gelaten werd kookte Mägi. Hoewel hij er de kracht niet meer voor had spande hij zijn spieren, vloekte hij inwendig totdat hij licht in zijn hoofd werd, het bloed klopte achter zijn slapen.

Eindelijk mocht hij bij dokter Breekhout naar binnen, veel te recht op lopend om ziek te lijken, betrad hij de spreekkamer. Breekhout keek nauwelijks op en begon net als de vorige keren gelijk te typen. Peeter vertelde naar lucht happend over zijn klachten met hese stem kraste hij dat hij nog geen honderd meter meer kon lopen zonder neer te vallen. Breekhout tikte emotieloos dit relaas over dat behalve over duizeligheid ging over; slapeloosheid, verminderde eetlust, concentratieverlies, verwarring en nog veel meer. Breekhout keek even naar Peeter en hield het er op dat hij gewoon oververmoeid was en dat hij rust moest nemen. Met een ruk stond het bestuurslid op en zei met luide stem dat het helemaal niet goed ging met Peeter en dat hij onderzocht moest worden. Ze stelde met klem voor om zijn bloeddruk eens te meten omdat ze vond dat de voormalige topatleet elk moment dood kon neervallen. Breekhout keek op de klok en zuchtte langdurig met tegenzin stond hij op om de bloeddrukmeter te pakken. Mägi ontblootte zijn arm en wachtte piepend ademend af. Breekhout mat en las het resultaat af maar schudde zijn hoofd en mopperde over de kwaliteit van de apparatuur. Geroutineerd herhaalde hij dit en trok afkeurend de band los, hij merkte losjes op dat het apparaat niet goed werkte. De dokter sjokte met tegenzin naar de kast om een andere bloeddrukmeter te pakken. Peeter voelde zich steeds gespannener maar was blij dat hij niet weer gelijk naar huis gestuurd werd. Breekhout bond de andere meter strak om Mägis arm waar witte vlekken van het vorige metingen instonden. De dokter wachtte even en las af met een fronsend gezicht, hij mompelde dat hij nog een keer wilde meten. Breekhout deed dit en rukte met een bezorgd gezicht het klittenband los, deze blik in zijn ogen had Peeter nog niet eerder gezien. De dokter vroeg op zachte toon of Peeter zich tot op zijn onderbroek wilde uitkleden. Mägi gehoorzaamde. Breekhout duwde op verschillende plekken in de romp en benen van zijn patiënt. Onverbiddelijk bleven er witte vlekken achter die niet weggingen. Breekhouts ogen stonden wijder open hij vroeg gejaagd of Peeter op de weegschaal wilde gaan staan die honderdtwee kilo aangaf. Mägi merkte verward op dat zijn normale gewicht zeven en tachtig kilo was. Peeter moest direct gaan zitten, Breekhout oogde nerveus hij keek om beurten naar het bestuurslid en Peeter. De dokter zei op gealarmeerde toon dat er bijna geen verschil in de boven en onderdruk van bloeddruk was en dat hij heel veel vocht vast hield, dit betekende dat het hart nog nauwelijks werkte, Breekhout kondigde met ernstige stem aan dat hij direct een ambulance zou bellen. Het bestuurslid onderdrukte een gil, Peeter ontving de informatie vertraagd en staarde glazig naar de witte doktersjas.

De één meter negentig lange tienkamper paste maar net op de brancard, even later staarde hij naar het bewegende plafond van de ziekenwagen. Hij wilde overeind komen maar hij moest plat blijven liggen. Even later werd hij de eerste hulp opgereden van Medisch Centrum De Lopende Band, een heel team stond druk overleggend om hem heen. Geroutineerde handen beplakten zijn borstkas een specialist staarde zorgelijk op de monitor en haalde er een collega bij. Mägi gaf zich zo veel mogelijk over aan de onwerkelijke situatie en probeerde het zorgelijke gesprek te volgen. Er werd nee geschud en nog meer witte jassen staarden naar de piepende schermen. Hij dacht dat hij in een film beland was, dit kon toch niet over hem gaan dacht hij geschokt. Een verpleegster vroeg hem vriendelijk om op zijn buik te gaan liggen voor injectie in een bil. De atleet gehoorzaamde en draaide zijn lichaam, de verpleegkundige stroopte zijn onderbroek af tot zijn knieën. Ze grijnsde verrukt stak de spuit in zijn bil, ze keek naar de andere zuster en merkte happend naar lucht op dat hij zeker wel veel aan sport had gedaan. De andere zuster grinnikte gretig dat deze aanblik haar aan Bokito deed denken. Mägi hoopte dat dit slechts een dwaze droom was, de combinatie om als lustobject te fungeren voor te kort komende verpleegstertjes terwijl zijn nog hart nog maar voor een kwart pompte, kon hij niet bevatten. Zoiets gebeurde niet in Estland, daar was men veel ingetogener en respectvoller dacht hij ontzet.

Na een vracht pillen en prikken piste hij de eerste dagen tien liter vocht weg waardoor hij zich al wat beter voelde. Mägi verbleef drie weken in het ziekenhuis. Na twee operaties verliet hij de medische poppenkast met een pak medicijnen en afsprakenkaarten voor hartrevalidatie en bloedprikken. Hij gruwde van de wekelijkse trombosedienst die werd overbevolkt door bejaarden die stijlloos voordrongen omdat ze snel naar hun vaste standplaats met Boeddhabeelden en geraniums op de camping moesten.

4. Opgekrabbeld en neergesabeld

“Rustig aan U fietst veel te hard” snauwde de schriele instructrice tegen Peeter die zo zachtjes mogelijk op de pedalen trapte. Peeter transpireerde wat niet kwam door de inspanning maar door de lampen en de plakkers op zijn ontblote bovenlichaam. Al die piepertjes en zoemertjes die bediend werden door de weke stagiaire die in haar leven nog nooit een molshoop was opgefietst bevielen hem niet. Liever vluchtte hij, weg van het blauwe schortjes personeel en de medische apparatuur. Weg van de steriele vertrekken en de zorgelijk predikende medici. Weg van de wachtkamers met onder gekwijlde panorama’s en met koffie bevlekte stories. Met lange passen in een hoge frequentie wegijlend van zorgverlenend Nederland, was dit allemaal maar nooit gebeurd, peinsde hij somber. Hoe de witte jassen ook op hem inpraten, hij zou het toch weer gaan doen. Dan maar niet aan de top dacht hij. Schitteren in de middenmoot kon altijd nog, die knieën hoog optillend, enkel met de spikes het tartan rakend. Het vlammende schot in de vrieslucht versus de eindstreep met daar tussen een euforisch vacuüm. Dit en de belofte aan Sigrid daar leefde Peeter Mägi voor.

Peeter bleef naar haar luisteren maar hurkte neer bij de slootkant en maakte de oude boterhammen nat. Hij stond al knedend op en wierp met kracht de deegbal een eind het water in. Een paar eenden spoedden zich naar de broodplons. Het hoogbejaarde vrouwtje achter haar rollater knikte dankbaar naar hem en glimlachte haar gouden tand bloot, wekelijks maakte hij een praatje met haar in het park. Sinds zijn ziekte nam hij meer tijd voor zulke dingen, het deed hem goed om een lichtpuntje te zijn voor een eenzame bejaarde. Elke dag voelde hij zich wat beter, hij had gisteren zelfs voorzichtig een kwartier gejogd. De operaties om zijn hartritmestoornissen weg te nemen waren geslaagd, hij zou zijn leven lang medicijnen moeten slikken maar dit accepteerde hij. Hij dacht terug aan de eerste weken op de hartbewaking toen hij 24 uur per dag gemonitord werd. Hij was zo verzwakt dat hij slechts een kort stukje kon schuifelen. Het verbaasde hem hoe aardig iedereen tegen hem was in zijn verzwakte periode. Voordat hij werd opgenomen kon hij bijna niets meer, hij voelde zich geen persoon meer maar een bewegende plant met een vaag bewustzijn. Hij stelde met gemengde gevoelens vast dat als je zo zwak was dat je geen bedreiging voor anderen vormde deze mensen vriendelijker tegen je werden. Mägi wandelde op zijn dooie gemak naar huis en zette zijn computer aan. Liever ging hij nog even de stad in maar dan kwam hij nog verder in het rood te staan bedacht hij.

Afwezig nam hij een paar nieuwssites door maar vond niets interessants. Impulsief tikte hij sinds lange tijd zijn naam in om weer eens te mijmeren over de interlands in zijn gloriedagen. Hij verwachtte hits te zien met zijn medailles op de tienkamp in verschillende Europese steden. Maar de eerste zoekresultaten op een sportforum gaven een heel ander beeld van de oud international. Diepe groeven trokken in zijn voorhoofd, hij hield ongemerkt zijn adem in toen hij zag dat hij werd afgeschilderd als een asociale atleet die volledig egocentrisch was en vrouwen lastig viel in de atletiekwereld, er liepen verscheidene aanklachten. Mägi geloofde zijn ogen niet hij las dat hij werd beschuldigd van ongewenste intimiteiten en dopinggebruik terwijl hij nooit meer dan een paracetamol op had en het steeds de vrouwen waren die hem benaderden. Peeter stond perplex. ‘Wie had dit in godsnaam verzonnen en erger nog dit op internet gezet? Waarom doet iemand zoiets?’ dacht hij verward. Mägi bekeek een ander prikbord, er stond dat hij door cardiologische problemen nooit meer zou kunnen sporten en werken, hij hoopte dat dit een nachtmerrie was. Zijn ademhaling versnelde, hij voelde weer de beklemmende spanning op zijn borst met wijd opengesperde ogen schoten zijn ogen over de volgende zoekresultaten. Hij vond wel tien verwijzingen naar zijn persoon met de opmerkingen dat hij volledig afgekeurd was maar nergens recht op had en dus niets meer te zoeken had in Nederland. Met afgrijzen stelde hij vast dat alle lasterberichten onder de meest vreemde pseudoniemen zoals Polsstokprutser waren geplaatst. Uit woede spande hij al zijn spieren tot dat hij hevige pijnsteken in zijn borst voelde hij dacht geschrokken aan wat de cardioloog had gezegd en probeerde te kalmeren nadat hij een stoel had om getrapt.

Hij ging weer achter het scherm zitten en probeerde zijn ademhaling te controleren, pas op de volgende pagina van de zoekresultaten dook hij weer op als internationale sportheld. De oud topsporter staarde meewarig naar een gouden plak op de tienkamp in Tallinn uit de jaren negentig waar hij werd omringd door zijn trouwe fans. Anders beurde hij hier van op maar nu overheerste de lastercampagne op het web. Rusteloos ging hij naar buiten om zijn gedachten te ordenen hij had onlangs een artikel gelezen dat werkgevers steeds vaker internet afstruinden om sollicitanten vooraf te screenen. En dat het praktisch onmogelijk was om dit soort data te laten verwijderen. Peeter gromde verbeten het stond voor hem vast dat hij hier imagoschade van zou ondervinden. Hij nam zich voor het bestuur van zijn atletiekvereniging hier over in te lichten.

5. Meisjes zonder naam

Het bed kraakte onder zijn gewoel, onverstaanbare kreten stegen op uit Mägis keel. Zijn oogbollen spinden in het rond achter zijn oogleden tijdens zijn haarscherpe droom. Hij stond aan de start van het laatste nummer van de Baltic Decathlon in Riga. Zijn op bestelling gemaakte polsstok was met een speciale aanhanger vervoerd naar het Dynamo Stadion. Peeter had alles gegeven de laatste twee dagen tijdens de loop, spring en werpnummers. Elk spier had hij maximaal moeten gebruiken om genoeg punten te behalen want de concurrentie was meer dan stevig. Hij vormde dan een hechte band met de andere atleten, steeds hielp men elkaar bij het stretchen en uitmeten. Tijdens de tienkamp heerste er veel solidariteit onder de atleten. Hij was een zeldzaam goede allrounder, men nam zijn adviezen graag serieus. Hij had uitgerekend dat hij geen eerste hoefde te worden op de afsluitende 1500 meter om de eerste plaats op de meerkamp te behalen. Weer zou hij rond de 8600 punten bij elkaar zweten. Het knappende startschot dat de vrieskou op deze Letse voorjaarsdag doorboorde liet de tienkampers eindelijk los die al een tijdje op één voet voorover leunden. Als een ervaren tienkamper liet Mägi de beste middenlange afstand lopers gaan en het voortrekkende werk doen. Helemaal vooraan ijlde de haas met lange regelmatige passen vooruit om het referentietempo aan te geven. Het ging zoals altijd, na schot losten zijn gedachten op, tot de finish liet hij zijn afgetrainde lichaam datgene doen waarvoor hij in de wieg gelegd was. Ver onder de vier minuten finishte hij soepel over de eindstreep als derde wat ruim voldoende was voor goud.

Een groepje fans stond al klaar bij de finish en wachtte hem verheugd op, zoals altijd zaten er weer één of ander meegereisd stuk uit Estland bij. Mägi stond op het hoogte punt van zijn sportcarrière. Als hij langere tijd in Estland verbleef verdiende hij stevig bij met het poseren in sportmagazines. Ondertussen genoot hij ook bekendheid als een stoer model de zeer mediageniek was als het hem uitkwam.

Hij deelde met subtiele glimlach handtekeningen uit terwijl diverse vrouwenhanden hem gretig op zijn hoekige schouders klopten, één opgeschoten meid wreef over zijn bovenbenen en keek hem uitnodigend aan. Hij had al besloten om deze keer nergens op aan te sturen omdat hij al een afspraak had met een bloedmooie Letse atlete uit Riga die hij gisteren ontmoette tijdens de meerkamp. Direct na de prijsuitreiking zouden ze naar haar appartement gaan. Mägi bedankte zijn fans vluchtig en liet hen teleurgesteld achter. Hij stond hierom bekend dit was nu eenmaal zijn imago, Mägi schitterde, stond precies zolang in de schijnwerpers als hij het wilde en verdween uit de drukte. Dit waren de jaren van de gouden plakken, de bruisende hoofdsteden en de zorgvuldig door hem geselecteerde schoonheden van wie hij de namen niet eens meer wist. De jaren waarin Sigrid enkel op beslissende momenten in beeld kwam. De jaren waarin de tas tevergeefs klaar lag. Mägi dwong zijn geest om in zijn rol als snelle verleider te blijven, steeds kon hij haar beeld wegdraaien, haar fluisterende verzoek uitdoven en zijn hese belofte verdringen.

6.1 Directeur zoekt goed gevoel m/v

Het kantoorpand van Remira Minerals lag aan de Leuvehaven in het centrum van Rotterdam. Rupert van Reijsweijck huurde al tientallen jaren een kantoor in het verzamelgebouw aan het water. De directeur zou om twaalf uur naar kantoor komen maar hij stapte al voor tienen zijn bedrijf binnen. Dit deed hij wel vaker om zijn ondergeschikten nog meer te beklemmen.

“Goedemorgen, mijnheer van Reijsweijck” riepen de medewerkers van Remira bedeesd toen hij de afdeling betrad. De krom lopende directeur met zijn dunne ledematen en veel te lange pieken wit haar antwoordde op deze maandagmorgen iets onverstaanbaars. Hij knikte koeltjes met zijn gezicht in een strakke plooi alsof elke lettergreep hem een fortuin koste. Zoals gewoonlijk sloop hij met zijn besliste blik zijn kantoor in, liet de tl-buizen flikkeren en logde in.

Het afgelopen weekend gaf Rupert van Reijsweijck geen tevreden gevoel. De golfwedstrijd was middelmatig, het diner in het vijf sterrenrestaurant verraste hem niet en de op bestelling gemaakte avondjurk van Gwenny charmeerde hem niet. Dit moest snel veranderen dat stond vast. Een goed gevoel dat de anderen hem moesten geven daar smachtte iedere cel naar in het broze lichaam van Rupert van Reijsweijck. Zijn ondergeschikten moesten dieper door het stof gromde hij zachtjes op zijn zwartleren directeursstoel te midden van kniehoge stapels dossiers. Stukgebladerde ordners propvol bladzijden met angstzweet afdrukken van zijn personeel vulden zijn kantoor. Zij lagen overal, op zijn bureau, op de dossierkasten en zelfs op de grond. Alleen van Reijsweijck wist de weg in deze krampachtig door het personeel en voorgangers vergaarde informatie.

Een oneindige zee van rapporten waarmee hij zijn ondergeschikten willekeurig kon injecteren. Zijn steekspel van op- en aanmerkingen moest uitwerken als een fragmentatiebom in een mummie zonder zwachtels. De directeur boog zich over zijn toetsenbord, zijn benige vingers schoten razendsnel over de letters. In tegenstelling wat men op de afdeling dacht kon hij bijzonder snel tikken en wist hij veel van het internet en computers. In het bijzijn van anderen hield van Reijsweijck zich graag dom op dit gebied.

Gretig klikte hij outlook open, slechts drie reacties op de vacature voor commercieel medewerker in de binnen en buitendienst doemden op in zijn e-mailbox. Hoopvol maar ongeduldig klikte hij de eerste berichten open. De eerste kandidaten waren niet te oud, niet te jong en hadden een passende opleiding of zelfs ervaring in de industriële mineralenbranche. Kansrijke kandidaten die snel ergens aan de slag konden. Met een afkeurende blik zette Rupert ze in het mapje afwijzen, hij haatte deze vorm van digitale tijdverspilling. Aandachtig las hij de laatste sollicitatie; die was van re-integratiebureau Last hope. Het betrof een zekere Peeter Mägi die onlangs was gerevalideerd na een hartoperatie. Van Reijsweijck absorbeerde in hoog tempo aandachtig flarden tekst ….zeer gemotiveerd….harde werker….talenkennis….40 jaar …enige kennis mineralenbranche…ex topsporter. . karaktervol...wil graag een kans hebben. Hij liet dit even bezinken, de wanhoop uit deze e-mail beviel hem wel, maar gelijk uitnodigen voor een kennismakingsgesprek besloot hij verheugd. Van Reijsweijck schreef het bericht en besloot met hartelijke groet, hij dacht even na en liet zijn rechterwijsvinger een tijdje op de entertoets rusten. Zijn altijd nog intelligente brein produceerde nog een paar zinnen voordat hij het bericht verzond.

Zoals alle maandagen en woensdagen als mijnheer van Reijsweijck op kantoor was heerste er een gelaten stilte op de afdeling. Dit waren wat het personeel de van Reijsweijckdagen noemde. Alsof de airco de atmosfeer van een nevelig kalmeringsmiddel voorzag wat elke persoonlijkheid afvlakte. Een printer reutelde wat velletjes vol, vingertoppen rommelden over de toetsenborden. Privé e-mail en Facebook werden heimelijk op hun eigen mobieltje gecheckt uitsluitend in de lunchpauzes. Men sprak of lachte weinig. Het personeel staarde naar hun beeldscherm en verplaatste papieren. Af en toe stond iemand op om een dossier uit de hangmappenkast te pakken, het personeel probeerde altijd koortsachting alle papieren informatie exact gelijk te houden met wat het computersysteem van Remira vermelde. In de praktijk lukte dit zelden van Reijsweijck kon hier naar hartenlust op inspelen.

Heel af en toe ging de telefoon en werd er op gedempte toon één of ander logistiek vraagje beantwoord. De standaardorders van de al jaren lopende contracten op afroepbasis verliepen grotendeels via e-mail en de fax. Marcel de Officemanager, Rebecca logistiek medewerker en commercieel medewerker Wil verrichtten het meeste werk op de dagen dat de directeur niet op kantoor was. Ze konden niet anders. Vandaag was het maandag al op zondagavond voelde men de steenklomp van de zenuwen in de maag voor de volgende werkdag. Dit gevoel droegen zij systematisch over op elke nieuwe medewerker. Op de van Reijsweijck dagen zat men vooral op zijn of haar plaats, er werd niet gegeten of onnodig naar het toilet gegaan. Men tikte, perforeerde, niette en wachtte in een weinig productieve trance tot de directeur eventueel belde.

Vanaf de afdeling kon het personeel van Reijsweijck waarnemen in zijn kantoor. Andersom dacht men dat de directeur het personeel niet kon zien want als je in zijn kantoor stond dan lieten de ramen geen licht door. Maar de directeur kon iedereen observeren via zijn computerbeeldscherm vanuit zijn bureaustoel dankzij de verborgen camera’s op de afdeling.

Van Reijsweijck opende het programma en bekeek het scherm, zijn reptielogen begluurden de afdeling. Hij staarde ongeduldig naar het lege bureau dat binnenkort bemand werd.

6.2 De laatste hoop

Lampen floepten aan in het appartement van Peeter Mägi in de laan op zuid. De dubbele balkondeuren zwaaiden open, Peeter rekte zich uit en snoof de chemische Rotterdamse stadslucht in waar zijn zintuigen nooit aan zouden wennen. De geur van rottende paddenstoelen en verbrand turf daarmee groeide Peeter op. Hij bekeek fronsend zijn afgetrapte loopschoenen. Doordat zijn conditie verbeterde nam zijn drang om in de buitenlucht te sporten toe. Hij miste de sprints, het springen en de werpnummers. Dat het allemaal niet meer zo intens zoals vroeger kon, accepteerde hij.

De versleten zolen dwongen hem naar de binnenstad af te zakken. De havenstad met de lelijke Lijnbaan en het centraal station dat maar nooit leek af te komen contrasteerde voor hem sterk met het middeleeuwse centrum van Tallinn. Met soepele tred schoot hij een sportwinkel in hij bekeek geroutineerd verschillende sportschoenen. De twee bij de kassa rondhangende verkoopsters volgden zijn handelingen seconden lang. Peeter was de enige klant in de sportzaak. Mägi kneep eens flink in de schokdempers van een paar Nikes. De blonde verkoopster zag hoe Peeter zijn schoenen verwisselde met de nieuwe Nikes. Peeter liep een stukje en veerde een paar keer door zijn knieën als test. Ook het kroeshaar van de andere verkoopster draaide haar opgemaakte gezicht naar de kiezende klant. Hij was volledig in beslag genomen door zijn sportieve aankoop. Tenslotte veerde hij eens diep in en sprong met grootste gemak een halve meter omhoog uit stand met gestrekte benen. Even hing hij stil in de lucht met zijn lichaam perfect in balans. Zijn hoofd raakte bijna het plafond, dit hadden ze nooit eerder gezien, de verkoopsters giechelden geamuseerd en bekeken hem afwachtend. Hij besloot de Nikes te kopen en liep naar de kassa, de blonde en het kroeshaar kruisten elkaars blik om te bepalen wie Peeter zou afrekenen. Het meisje met het kroeshaar maakte aanstalten om de schoenen aan te pakken. Peeter glimlachte afgemeten naar de starende verkoopster. Zij was duidelijk onder de indruk van zijn fysieke gestalte en zijn oplichtende bruine ogen. De meisjes waren nog geen twintig terwijl Peeter de veertig al gepasseerd was. Mechanisch pinde Peeter zijn aankoop en liep de winkel uit nagekeken door de giechelende verkoopsters.

Toen Peeter zijn appartement binnenkwam, checkte hij eerst zijn e-mail. Zoals elke dag verschenen de deprimerende vacaturematches van Jobtrack, Nationale vacaturebank en een half dozijn uitzendbureaus. Elke keer opnieuw die zogenaamde passende jobs die enkel op schoolverlaters of stagiairs doelden. Twee jaar geleden stapte hij uit de professionele atletiekscene ondertussen had hij er al heel wat sollicitaties opzitten. Er viel niet veel te kiezen na zijn revalidatie moest hij overstappen op een ander soort werk. De artsen meenden dat kantoorwerk hem de beste perspectieven bood.

Sombere gedachten daalden in hem neer hij had al heel lang geen vrouw meer gehad. Sigrid kwam in beeld. Zij wachtte al zo lang op de inlossing van zijn belofte. In zijn jeugd ging het vanzelf, de frisse Estse meisjes drongen zich op als hij weer eens op het podium stond. Met hun volle toetjes, touwblonde haren en weelderige vormen.

Mägi vroeg zich af waarom hij al zo lang alleen was. “Leefde hij misschien te geprogrammeerd zonder zich in anderen te verdiepen?” schoot het door hem heen. “Moest hij dan terug naar Estland? Nee, dat kon niet. In geen geval er was te veel gebeurd” peinsde hij naar buiten starend.

Het belletje van een nieuwe e-mail bracht hem terug in het heden. Er was een bericht van Remira Minerals uit Rotterdam waar hij gesolliciteerd had via het re-integratiebureau Last hope. Hij las het korte bericht vlug door en slaakte een kreet van vreugde. Hij mocht volgende week op gesprek komen bij mijnheer van Reijsweijck. Er gloorde een sprankje hoop voor hem want hij raakte door zijn financiële reserves heen en zocht structuur in zijn leven. Hij las niet het hele bericht omdat de laatste zinnen alleen zichtbaar waren als je verder naar beneden scrolde.

6.3 Witte nachten in jonge jaren

Peeter trok zijn nieuwe Nikes aan om vast te wennen aan de nieuwe aankoop. Hij ijsbeerde rond in zijn appartement en zocht een plekje tegen een muur om te stretchen. Hij ging op zijn tenen staan en kon precies met twee vingertoppen het plafond aantippen. Perfect in evenwicht stond hij een tiental seconden lang doodstil. Hij ademde uit en ging een serie push ups doen. Even dacht hij aan zijn aankomende sollicitatiegesprek op het handelskantoor in Rotterdam centrum maar na drie dozijn keer opdrukken losten zijn gedachten op. Met een lege geest schudde hij zich los. De atleet ging over op grondoefeningen tot dat hij de pijngrens bereikte. Hij haalde diep adem als hij zich optrok aan de stang die hij zelf had ingebouwd. Hij trainde door totdat hij een trance van ontspanning door inspanning bereikte, de sombere gedachten drongen zich niet meer op.

Na het uitzweten besloot hij zijn ritueel met een stomend hete douche. De damp in de cabine riep associaties op met de sauna vroeger thuis in Estland. Hij groeide op in een huis met een sauna in de tuin. Vanuit de sauna sprong de tot het uiterst verhitte familie Mägi dan zo in het Peipsimeer. Het Peipsimeer dat half Nederland besloeg, omgeven door berkenbossen zonder paden waarvoor je nooit in de file hoefde te staan. Met stranden waar je niets kon kopen, stranden waar het in juni tegen middernacht alleen maar lichter werd. Peeters hoofd stroomde vol met herinneringen aan zijn geboorteland. De witte nachten met haar heidense vreugde vuren, torenhoog sprokkelhout met naar de hemel stekende vlammen. Tweeliterflessen lauw bier, braadworsten en druipend spek op het sissende rooster. Opgeschoten jongens en meisjes uit de streek samendrommend, drinkend en dansend de noordelijke winter vergetend. De puberende meisjes met hun vragende blik die een te lange winter wilde compenseren met een te korte midzomernacht. Steeds zochten ze Peeters blik op, Peeter de winnende atleet. Met gemak koos hij er meestal één uit met loshangend blond haar, omhoog wijzende tepels en de juiste rondingen. Dan isoleerde hij zo’n meisje ergens tussen de bomen ver weg van het feestgedruis. Met een paar harde kreten zonder voorspel nam hij zijn prooi waarvoor hij niet eens had gejaagd.

Mägis herinneringen dwaalden af naar de winters uit zijn jeugd. Dat waren andere tijden, vele Esten bleven zoveel mogelijk binnen maar hij niet. Zijn geharde lichaam weerstond de extreme kou. In de winter maakte men wakken in het Peipsimeer om te vissen en af te koelen na het zweetfestijn in de sauna. Als jongen mocht hij mee met de Russische vissers dit waren oudere mannen met gekloofde gezichten en rode vlekken op hun wangen. Zij leken de afgelopen honderd jaar nauwelijks veranderd. Er woonden veel russen in Oost Estland, Hij kon goed met ze opschieten, zij namen hem hoe hij was. Tot op de dag dat hij uit Estland vertrok begonnen ze niet één keer over Sigrid.

Die avond deed Mägi niets meer, hij mijmerde over houten gebouwen die eens geverfd waren in rode, gele of blauwe tinten. Stoffige gruiswegen in de zomer, asfalt met vorstgaten in de winter. Mollige omaatjes met dikke armen in bloemetjesjurken zwoegend door kapotte straten. De geur van houtkachels die neersloeg in het laaghangende avondrood. Peeter Mägi was een stukje Estland dat verplaatst was. Een slapend stukje Estland in een boomloze havenstad zonder historisch hart.

6.4 Het eerste gesprek

Die dag had hij om 11.00 uur een afspraak op het handelskantoor van Remira met de heer Rupert van Reijsweijck. De tienkamper had prima geslapen en uitgebreid ontbeten met broodjes en seljonka, de voedzame vleessoep. Buiten raakten de zonnestralen ongehinderd alles wat niet in de schaduw lag van de zich uitbreidende hoogbouw in de stad. Hij verheugde zich op de wandeling van ongeveer veertig minuten naar het kantorencomplex aan de Leuvehaven. Stevig doorbenend passeerde hij de Erasmusbrug. Hij genoot altijd van de scheepvaart en dynamiek van de havenstad, hij bereidde zich geestelijk voor op het sollicitatie gesprek bij Remira Industrial Minerals bv.

Hij nam zich voor eerst goed te luisteren en daarna zorgvuldig te antwoorden. Maar allereerst moest hij aardig en meelevend overkomen en dan tactisch meegaan in het gesprek. Hij moest zich open opstellen wat niet in de natuur van een Est lag. Hij had Rupert van Reijsweijck van te voren gecheckt en op LinkedIn gezien dat de directeur tegen de zeventig liep en al heel lang in de branche zat. Mägi vroeg zich of van Reijsweijck hem ook had gescreend op internet. Zo ja dan zou de directeur het weten. Zo nee dan had hij in ieder geval meer kans om te worden aangenomen. Aangezien van Reijsweijck al wat ouder was, bestond de kans dat hij dit niet had gedaan. Peeter bereidde zich voor op beide scenario’s.

Zijn mobiel vermelde het tijdstip tien voor elf, hij liep een paar keer langs het verzamelgebouw waar Remira gehuisvest was. De Leuvehaven toonde haar bedrijvigheid met zes rijbanen, fietspaden en brede trottoirs. Het kantoor keek uit over de binnenhaven met het Maritiem museum dat trots haar oude schepen, spoorwegwagons en graanzuigers toonde. Dit uitzicht zou hem niet snel gaan vervelen als hij werd aangenomen stelde hij verheugd vast.

Hij zag dat Remira zich op de derde verdieping bevond en dat hij beneden op het juiste belletje moest drukken om verbinding met de intercom te krijgen. Hij stopte zijn overhemd nog eens goed in zijn broek en nam een slokje water uit zijn bidon die hij tussen de papieren in zijn koffertje had gedaan. Sinds hij medicijnen gebruikte had hij vaker dorst. Na een keer diep ademhalen en gecontroleerd uitblazen belde bij vol goede moed aan. Hij wachtte gespannen, tien, twintig seconden. Er gebeurde niets. Hij had geen belletje gehoord. Nog een keer drukte hij krachtiger op het vergeelde knopje en wachtte weer af terwijl hij nog eens inhaleerde.

“…Remira….goedemorgen!” klonk een vrouwenstem na wat gekraak.

“Eh, goedemorgen…ik heb om elf uur een sollicitatiegesprek met mijnheer van Reijsweijck” antwoordde Peeter beleefd.

“Mijnheer van Reijsweijck is vandaag niet op dit kantoor maar op zijn andere locatie” galmde het terug in het gedateerde halletje.

Mägis poriën onder zijn oksels verwijdden zich, hij keek in een flits op zijn horloge dat vijf voor elf aangaf. Hij dacht snel na en zei: “Oh, dat wist ik niet, waar is dit?

“Oude Haven 115, vlakbij het Potlood” kaatste het terug.

“Ik ben lopend, kan ik dit lopen…hoe lang is het lopen” vroeg Peeter in staccato. “Tien minuten mijnheer, loop even naar station Blaak vraag het daar maar, succes “ galmde het bemoedigend.

Gelukkig kende hij dit station dacht hij.

“Bedankt, doe ik, tot ziens” sloot Peeter gehaast af.

Hier was Peeter niet blij mee, uitgerekend hij kwam altijd keurig op tijd. Mägi ging over op snelwandelen met één arm zwaaiend en met de andere zijn koffertje vastklemmend. Met acht kilometer per uur op zijn tenen lopend, laveerde hij door het stadscentrum. Hij hoopte dat hij hierdoor niet te veel ging transpireren. Een minuut of zeven later bereikte hij station Blaak waar hij aan een paar passanten de weg vroeg naar de Oude Haven. De eerste sprak geen Nederlands of Engels, de tweede ontweek Peeter schuw negerend en de derde was onder invloed van een of ander goedje zodat er geen zinnig woord uitkwam. Peeter baalde stevig hij was nu al tien minuten te laat en begon geïrriteerd te raken. Dan maar aan een van de dames achter het NS loket vragen dacht hij.

Om 11.20 uur belde Peeter eindelijk aan op het kantoortje aan de Oude Haven, serpentines van zweet kringelden over zijn rug naar beneden. Hij probeerde rustig te ademen en dacht na over een tactisch excuus. Beneden op de natuurstenen trap wachtte Peeter voor de tweede keer deze dag op zijn te ontmoeten ondervrager. De deur met tralies voor het kleine raampje zwaaide open, een meter boven hem stond mijnheer van Reijsweijck in zijn tijdloze maatkostuum met grijze strepen. Er hing een beklemmende stilte die al het stadslawaai tijdelijk uitdoofde. De directeur hief zijn kin omhoog, wachtte nog even en zei koeltjes:

“Dag, wat kan ik voor u betekenen?”

Peeter wankelde ongemakkelijk op zijn hielen onderaan de trap terwijl de stads geluiden weer tot hem door drongen.

“Dag, Ik ben Peeter Mägi, de sollicitant commercieel medewerker” zei Peeter zo hoopvol mogelijk.

Van Reijsweijck perste er een zuinige goedemiddag uit en vroeg hem om verder te komen. Peeter liep de trap op, hij zag dat de gang een wachtkamer was met twee stoelen en een tafeltje met wat tijdschriften. Zo te zien was er een deur naar een enkel kantoortje met ramen waar hij niet door heen kon kijken. Van Reijsweijck gaf Peeter een week aanvoelend handje en stelde zich voor met een formele duidelijke stem, een stem uit een andere tijd. De directeur was niet zo groot, een beetje krom en niet erg fysiek ontwikkeld, viel Peeter op.

“Ga hier maar zitten Peeter” dirigeerde hij afgemeten.

Peeter gehoorzaamde en wachtte ongemakkelijk af. Met misprijzende blik ging van Reijsweijck naast Peeter staan, hij bracht zijn mond naar Peeters linkeroor en brieste:

”Je bent afschuwelijk veel te laat! Hoe kan dat? Hoe kan dat nou tijdens een sollicitatiegesprek?”

Peeter ontving deze zinnen alsof er een breinaald in zijn gehoorgang werd gestoken. Koude rillingen verspreidden zich over het opdrogende zweet op zijn rug.

“Mijnheer van Reisweijck, ik dacht dat ik op het kantoor aan de Leuvehaven moest zijn, het spijt me zeer” antwoordde Peeter aangeslagen.

“Lezen! Je moet lezen! Er stond in de mail bij onze voorwaarden en werkwijze dat bezoekers zich te allen tijde eerst met ons in verbinding moeten stellen om te weten waar ik ze kan ontvangen” brieste de directeur.

“Sorry, mijnheer van Reijsweijck daar heb ik zeker overheen gekeken, antwoordde Peeter op ernstige toon.

“Bovendien had je minstens even kunnen bellen dat je je vergist had en wat later zou arriveren, Peeter!” perste de directeur er venijnig uit.

Peeter beaamde dit met een mompelend knikje en nam, tegen zijn natuur in, een afwachtende houding aan. Van Reijsweijck vroeg de sollicitant plaats te nemen in de wachtkamer tot hij klaar was met werkzaamheden van een hoge prioriteit.

Rupert van Reijsweijck kon hem observeren door de ramen van zijn kantoor. Alles liep volgens plan, hij zou Peeter minstens een half uur laten wachten. Af en toe pakte de directeur de hoorn van de haak en liet wat vaktermen vallen zodat Peeter het gevoel had dat hij druk bezig was. Het rollen van de stalen bureaulades in de rails en het verrijden van de bureaustoel versterkten de werkgeluiden. Na verloop van tijd dronk Peeter uit zijn bidon en morste op zijn overhemd, hij las niet in de vakbladen over industriële mineralen waarover van Reijsweijck later vragen kon gaan stellen. Ingehouden zuchtte Peeter een paar keer, hij voelde zich met de minuut ongeconcentreerder worden. Een gevoel waar hij pas na zijn operatie mee kennismaakte. Met genoegen zag de baas van Remira Minerals het moreel van de werkzoekende zakken. Eindelijk na drie kwartier stond de directeur op en zwaaide de deur open om Peeters blik te kruisen, Peeter mocht plaats nemen in de stoel voor het bureau van de directeur. Ondanks de slokjes water wachtte Peeter de openingszin af van van Reijsweijck met droge keel af. Peeter was niet bepaald een zenuwachtig type maar dit was geen goede start.

“Zo Peeter Mägi”begon de directeur inleidend:

“Ik zal je eerst het een en ander over Remira vertellen, dan nemen we je CV door en tenslotte gaan we nader op de functie in.”

Zijn stem klonk nu kalm en niet onvriendelijk viel Peeter op, misschien maakte hij nog een kans. Peeter kreeg het gevoel dat de directeur dit soort gesprekken al honderden keren had gevoerd. Was dit een goed of slecht teken? Dacht hij.

“Remira is een internationaal handelskantoor in mineralen voor de industrie en de agrarische sector” klonk het duidelijk en zorgvuldig uitgesproken door van Reijsweijck.

Peeter knikte begrijpend, het leek wel of hij deze stem kende, een stem van vroeger.“We leveren al decennia kleurstoffen aan de beton, baksteen en glasindustrie en bodemverbeteraars aan de landbouwsector” vervolgde de directeur met onverhulde passie.

Zijn woorden waren gedompeld in de warme gloed van een buizenversterker uit de jaren vijftig, voorbeeldig en voornaam uitgesproken. Peeter vergat zijn slechte start en begon zich te amuseren.

“IJzeroxides, kalium, kalk, bentoniet en lignosulfonaat zijn onze belangrijkste producten” ging van Reijsweijck onverstoorbaar verder.

“Remira levert de mineralen in poeders, granulaten en vloeibare vorm. Wij verhandelen deze in zakgoed, cubitainers en in bulk” galmde het geroutineerd.

Plotseling wist Peeter waar deze stem zo op leek; het was precies de stem van het Polygoon journaal die hij tijdens zijn eerste jaren in Nederland vaker hoorde toen hij de Nederlandse geschiedenis bestudeerde. Het was de stem die iedereen grappig leek te vinden, de stem die Nederland verbond. Blijkbaar bestond die nog. De werkgever vertelde nog een tijdje verder, Peeter herkende een aantal zaken die hij ook op de bedrijfswebsite had gelezen. Peeter liet zo nu en dan een instemmend geluid horen om te tonen dat hij het kon volgen.

Feilloos registreerde van Reijsweijck dat Peeter steeds meer op zijn gemak zat. Hij was onder de indruk van Peeters voorkomen. De volgende fase van het gesprek brak aan de achtergrond van de sollicitant werd nu belicht.

“Zo Peeter, jij bent geboren in Estland, je woonde daar tot ongeveer vijftien jaar geleden begrijp ik. Vertel eens iets over je opleiding en werkervaring daar” begon de directeur op besliste toon.

Peeter vertelde het één en ander over de sportacademie in Tartu en zijn tijd als meerkampatleet. Hij dwong zich zelf, tegen zijn natuur in, om vooral door te praten. Daarna sprak hij over zijn coach en pr werkzaamheden voor de Estse Atletiekbond. De directeur had, behalve golfen, niets met sport maar luisterde aandachtig. Hij liet Peeter de zinnen formuleren zonder onnodige onderbrekingen. Er viel een korte stilte die van Reijsweijck gebruikte om een wedervraag te stellen.

“Je haalde dus sponsorgelden bij bedrijven binnen om de atletiek te promoten nietwaar? Was dit alleen in Oost Estland waar je woonde maar ook in belangrijke steden in het westen zoals Tallinn, Pärnu of Haapsalu?

Peeters hartslag versnelde. Hoe correct de directeur deze plaatsnamen uitsprak, dit was hij niet gewend. Meestal kende een Nederlander hooguit de hoofdstad Tallinn. Dit klonk als uit de mond van een Est, Peeter vroeg zich af of van Reijsweijck ook Estisch sprak.

Peeter legde uit dat dit in het gehele land was, hij noemde nog wat kleinere stadjes zoals Häädemeeste, Mägi had sterk het gevoel dat de directeur zelfs dit plaatsje kende. Peeter besefte dat van Reijsweijck een zeer ontwikkelde man was die veel van de wereld wist.

De directeur op zijn beurt waardeerde de commerciële eigenschappen van Peeter omdat deze zo te horen heel wat sponsorgelden wist binnen te halen. Daarna vertelde Peeter over zijn tijd in Nederland met de interlands en het coachen van de Rotterdamse jeugd. Van Reijsweijck ging niet op de sportieve facetten in maar liet blijken dat Peeter wel doorzettingsvermogen en commercieel gevoel moest hebben wat essentieel was voor deze vacature. Peeter vergat de ellende van het te laat komen en vond het een prettig gesprek worden. De werkgever gaf aan dat het laatste onderdeel van dit gesprek was aangebroken namelijk de functie zelf. Peeter concentreerde zich nog eens extra.

Van Reijsweijck opende met: “Voor dit werk is enige kennis van mineralen en chemie noodzakelijk, in jouw brief staat dat je wat kennis ervaring hierin hebt, licht dit eens toe Peeter.”

De sollicitant had deze vraag verwacht, hij vertelde dat hij scheikunde in zijn vakkenpakket had gehad en dat zijn vader vroeger een zouthandel had gehad. Zout is immers ook een mineraal opperde Peeter zelfverzekerd. Daarnaast handelde Mägi senior ook in papierpulp en melasse met klanten in de landbouwsector. Mijn vader had een goede naam in de regio van het Peipsimeer op het gebied van stofbestrijding en diervoeder bestanddelen besloot Peeter.

Rupert van Reijsweijck glimlachte warmpjes, zijn anders zo hangende mondhoeken kwamen wat omhoog. Zijn polygoon stem galmde:

“Maar dat is geweldig Peeter, je spreekt al vaktaal, werkelijk uitstekend! Remira doet ook aan stofbestrijding. En, je spreekt werkelijk voorbeeldig Nederlands Peeter, onze talen hebben een geheel andere oorsprong.”

De hazelnootbruine ogen van Peeter gloeiden op van dit royale compliment. De directeur ging verder in op de functie, de commercieel medewerker moest zowel op kantoor als in de buitendienst bestaande contacten onderhouden en nieuwe relaties opbouwen. Het rayon werd Nederland, Duitsland en het Oostzee gebied.

Dit wist de sollicitant nog niet, dit stond niet in de advertentie maar misschien was hij dan wel in het voordeel. Peeter knikte instemmend.

Van Reijsweijck vroeg hem hoe zijn Duits was. Mägi antwoordde tot genoegen van de directeur dat dit mondeling bijna gelijk was aan zijn Nederlands maar schriftelijk iets minder.

Duitsland is in een belangrijke handelspartner voor Remira en Duits is een gangbare taal in het Oostzee gebied vulde de directeur aan.

Daarna kaartte de directeur aan dat Finland de belangrijke groeimarkt is, of Peeter ook Fins sprak? Peeter legde uit dat hij met Finnen had samengewerkt op internationale toernooien en Ests en Fins sterk verwant zijn. De voormalige topsporter kon een zakelijk gesprek in het Fins voeren wat zijn ondervrager zeer bekoorde.

Tenslotte begon van Reijsweijck over de hoofdsteden Riga, Tallinn en Vilnius die hij beschouwde als de economische magneten in het Oostzee gebied. De directeur vertelde dat veel grotere bedrijven in die regio in handen zijn van Russen. Peeter knikte. Hij vroeg of Peeter misschien ook Russisch sprak. Peeter antwoordde dat dit geen probleem was want zijn halve geboortedorp bestond uit russen.

“Dan heb je bij deze functie een uitzonderlijk voordeel op de andere sollicitanten Peeter.” zei de directeur met een twinkeling in zijn ogen die hij de buitenwereld zelden toonde.

Rupert van Reijsweijck keek op de met diamantjes belegde wijzerplaat van zijn glimmende Cartier en kondigde aan dit eerste gesprek af te gaan ronden. Hoe vroeg af Peeter nog iets wilde weten. Peeter dacht snel na, hij had niet direct een vraag paraat. Peeter zei dat alles tot zover duidelijk was en dat hij de website van Remira nog eens goed zou bestuderen. Van Reijsweijck knikte langzaam terwijl hij Peeter recht aankeek. Ze keken elkaar een tijdje aan er ontstond een onbestemd vacuüm. De directeur sloot af met de opmerking dat hij het een prettig gesprek had gevonden maar dat hij eerst nog meer sollicitanten wilde horen, Peeter zou binnen een week weten of er een tweede gesprek kwam. De werkzoekende bedankte van Reijsweijck die hem uit liet.

6.5 De snelheidsmaniak

Peeter stond weer buiten op de leistenen trap, de deur zwaaide dicht met een doffe dreun die voor hem een tijdelijke vrijheid inluidde. Mägi ging op in het stadse straatleven met rondfladderende studenten en liep in gedachten verzonken richting de kubushuizen naar station Blaak. Het gesprek ging vlot vond hij, hij had zich goed herpakt na zijn te late aankomst. De polygoonstem van van Reijsweijck galmde nog door zijn hoofd. De weke handafdruk van de directeur plakte nog in zijn rechterhand. Hij wilde die baan graag, hij zou zich goed voorbereiden op een tweede gesprek als dat er kwam. Hij moest vanaf nu een paar keer per dag zijn e-mail checken en mobiel bereikbaar zijn

Thuis gekomen nam hij eerst een hete douche die het opgedroogde stresszweet van het te laat komen wegspoelde. Daarna maakte hij een stevige lunch met bietensoep met zuur brood en grillworstjes, solliciteren met alles wat daarbij komt kijken maakte hongerig. Die dag deed Mägi niets bijzonders meer, hij las de voorpagina van de metro en zapte de helft van alle zenders door maar vond niets van zijn gading. Hij keek selectief naar de televisie, hij volgde sport en internationale nieuwszenders als CNN. Hij dacht het maakt niet uit hoeveel kanalen er zijn. In Estland zijn het er slechts een handvol, hier meer dan vijftig. Dit betekende niet dat hij hier tien keer zoveel tv keek als in zijn geboorteland.

Voordat hij naar bed ging deed hij zijn dagelijkse rek- en strekoefeningen gevolgd door wisselend heet en koud te douchen. Vaak miste hij de badkuip die ze vroeger thuis hadden waar hij languit in kon liggen. De badkamer waar hij onvergetelijke uren met Sigrid doorbracht ze fantaseerden dan over hun toekomst. Steeds heerste er harmonie, hij en Sigrid konden de wereld aan. Alles klopte in Mägis leven. Totdat hij een verkeerde inschatting maakte en er een sluier van verwijt uit het dorp om hem heen bleef kleven. Peeter bande Sigrid uit zijn gedachten, hij schakelde over op lichtere herinneringen.

Als puber lag hij wel een uur in het hete water en genoot van heldere sterrenhemels in de winter die hij observeerde als hij het badkamerraampje openzette. Dan sloot hij zijn ogen en ontspande zijn gegeselde lichaam na de beproevingen op de tienkamp. Door de rondhangende stoom in de badkamer snoof hij de geur van het nabije berkenbos in winterslaap op. Het hete water veroorzaakte rode vlekken op zijn lichaam. Op zulke momenten nam hij de wedstrijd van die dag door en dacht terug aan de vluchtige contacten met de aantrekkelijkste atletes van die dag. Haarscherp zag hij dan een getraind meisje voor zich in een strak sportpakje dat om haar benen en billen spande. Zijn priemende blik gleden over haar wel gevormde tienerborsten onder een sportbeha. Het wond hem op als zo’n snelle atlete met haar blonde haar in een paardenstaart in de startblokken zat. Bij voorkeur stond hij dan achter haar zodat Peeter haar kont omhoog zag komen bij de start. Meestal keek ze dan vlak voor de start nog even koket naar hem openlijk genietend van de aandacht van Peeter Mägi de aantrekkelijke atletiekheld. Dan kreeg hij een erectie in het hete bad dan speelde hij met zich zelf tot dat er doorzichtige klodders op het stomende water dreven.

Gewoonlijk had hij geen vaste vriendin maar tijdens de sportkampen en nationale feestdagen scoorde hij zonder moeite one night stands met de knapste meisjes die kickten op zijn lange atletische lichaam. Sinds Sigrid wilde hij zich niet meer binden, hij verdiepte zich nauwelijks in anderen. Met zijn vrienden ging hij functioneel om. Dan praatte hij slechts over sport en nam af en toe een biertje zonder dronken te worden. Zijn vrienden respecteerden hem om zijn sportieve prestaties en zijn verstilde zelfverzekerdheid. Hij bleef koel als gevaar dreigde door zijn snelheid en kracht was hij een uitstekende straatvechter. Vaker hield hij meerdere mannen tegelijk van zich af als die, beneveld door drank, het niet konden hebben dat hij tijdens een openlucht festival met een begeerde schoonheid een stil plekje in het bos opzocht. Peeter leefde dan zijn seksuele instincten uit, snel en effectief als een luipaard dat ogenblikkelijk zijn prooi verslond voordat er concurrentie opdaagde.

Die nacht sliep Mägi aan één stuk door van middernacht tot zeven uur de volgende morgen. Tijdens het uitrekken schoten de polygoonflitsen door zijn ontwakende brein. Op het eerste gezicht had hij van Reijsweijck niet erg sympathiek gevonden maar later trok dit wel bij. De directeur was hoog ontwikkeld en kon interessant vertellen over mineralenbranche en over landen. Met een mok dampende koffie stond hij op zijn balkon te kijken naar auto’s, trams en fietsers die zich naar hun doel voor die dag spoedden. Vandaag zou hij op de baan gaan trainen, niet voluit zoals vroeger maar wel stevig. Hij besloot eerst zijn e-mail te checken. Zoals meestal zat er niet veel soeps bij, nu ook weer de nepbanken die om je inloggegevens vragen, brieven uit Nigeria die je miljoenen beloven en in het zelfde vijvertje vissende uitzendbureaus met hun zogenaamde vacatures. Hij keek nog even op Eesti Päevaleht zijn favoriete krant uit Estland. Hij las dat volgende week de Estse kroon zou worden vervangen door de euro. Dit wist hij al lang bijna alle Esten die hij kende waren er tegen. Het leven zou nog duurder worden en weer moest men een stukje identiteit weggeven aan Europa. Ook hij was er niet voor, de verenigde staten van Europa dacht hij cynisch. Plotseling schoot door hem heen dat van Reijsweijck had gezegd dat hij beter had moeten lezen omdat hij niet had gezien dat hij eerst naar kantoor moest bellen om te verifiëren op welk kantoor de directeur zou zijn. Dit verwijt raakte hem omdat hij nooit zomaar te laat kwam. Hij opende de uitnodiging nog een keer, hij las aandachtig de e-mail nog een keer door maar zag hier nergens iets over staan. Het bericht besloot met de vriendelijke groet van Rupert van Reijsweijck, directeur Remira Minerals gevolgd door het briefhoofd. Maar toen keek hij verder naar beneden. Er volgden tientallen wit regels maar verderop stond er het volgende zinnetje;

Zie s.v.p. onze werkwijze en voorwaarden op onze website.

Peeter scrolde verder naar beneden maar er volgde niets meer. Daarna ging hij naar de website van Remira. Hij klikte op de link werkwijze en voorwaarden die hij na enig zoeken op de homepagina vond. Zijn ogen flitsten over tientallen volzinnen betreft levering- en betalingsvoorwaarden gevolgd door juridische kost over aansprakelijkheid die voor een gemiddelde Nederlander al niet makkelijk te lezen waren. Midden in de tekst die ruim twee bladzijden besloeg, bleef Peeters blik plakken bij deze zin:

Een ieder die een afspraak heeft met directeur Rupert van Reijsweijck dient zich te allen tijde vooraf telefonisch te vergewissen op welke vestiging van Remira Minerals dit zal zijn.

Peeter las de zin drie keer en liet deze even bezinken. Hij dacht, inderdaad staat het er maar op deze manier valt het niet erg op. Hij nam zich voor de e-mails van de directeur voortaan zo zorgvuldig mogelijk te bestuderen.

Die avond fietste Mägi naar de Atletiekbaan van Rodam die zich achter het centraal station bevond. Tijdens het inlopen op de 400 meter baan groette hij de Mohammed de baanbeheerder die de afzetbalk van het verspringen bijverfde met de witte kwast. De atleet liep een kilometertje in en warmde zich op met kniebuigingen, opdrukken en molenwieken. Regelmatig sprong hij lichtjes op om alle spieren los te schudden, gevolgd door versnellingen. De atleet leunde voorover, zette aan en versnelde tot de finish waar hij met korte stoten uitblies. Daarna volgden de grondoefeningen om de hamstrings en rugspieren op te rekken. Mägi was nog zeer soepel en explosief voor zijn leeftijd ondanks de tegenslagen van de laatste jaren. Peeter raakte op temperatuur hij vervolgde met een serie vier keer vierhonderd meter vlak. Een keer schampte hij bijna Mohammed die in zijn verschoten trainingspak met vlekken en scheuren de baan overstak. De baanbeheerder haastte zich weg van een middenbaan waarin Peeter Mägi kwam aansnellen. Mohammed leek diep in gedachten verzonken de laatste tijd. Peeter hief zijn knieën hoog op en strekte zijn benen ver uit terwijl zijn armen in de juiste kandans mee zwaaiden. Zijn grote paslengte gecombineerd met een hoge frequentie zorgen voor snelle sprinttijden en verre sprongen. Hij vroeg zich af wanneer Mohammed eindelijk eens een nieuw trainingspak zou kopen. Verder was de baanbeheerder niet onvriendelijk, hij maakte regelmatig een praatje met de fanatiekere atleten. Mägi sloot af met een horden training die veel lenigheid, kracht en coördinatie vereisten. Peeter had talloze atletiekclubs bezocht maar zelden ontmoette hij iemand die hem kon verslaan op dit zeer technische onderdeel. Op de zware tweede dag van de meerkamp schitterde Mägi altijd op dit nummer terwijl de meesten tienkampers de startblokken betraden met spierpijn van de vorige dag.

6.6 Herfst 2007, beloerd door het kruisje

De directeur kwam zijn kantoor uit en sloop over de doodstille afdeling naar de uitgang. Peeter raakte uitgeput door het benaderen van betonfabrieken die niets van Remira nodig hadden. Hij keek op het web naar toeristische plaatjes in Estland, bijna wilde hij wegklikken maar van Reijsweijck was al bij de deur die hij opende en weer dicht trok. De krokodil sloop ongemerkt weer terug en ging recht achter Mägi staan die te laat doorhad dat de krokodil nog op de afdeling was. Vlug klikte hij zijn geboorteland weg en staarde weer in het betondossier. Zwijgzaam stond de directeur een halve minuut achter hem wat Mägi zeer beklemde. Juist toen hij zich wilde omdraaien kraakte de polygoonstem vriendelijk:

“Peeter wil je even de monsters met kleurstoffen inpakken die op mijn bureau staan. Doe dit maar in mijn kantoor.”

Peeter gehoorzaamde zijn verbazing verbergend terwijl de directeur op Mägis plaats ging zitten. Van Reijsweijck loerde naar Peeter die de monsterpotjes zorgvuldig inpakte en verzendklaar maakte. De krokodil keek om zich heen, er was verder niemand op de afdeling, hij opende zijn koffertje en pakte er een buisvormig object uit. Hij bracht het zwarte voorwerp naar zijn rechteroog en richtte de kruisdraden op de rug van Mägi die nietsvermoedend het pakket dichtplakte. Peeter draaide zich om het kruis was nu op zijn hartstreek gericht. De reptielogen glansden, de gerimpelde keel hijgde begerig, als de handen te veel bewogen werd het beeld onscherp. De krokodil beheerste zich hij moest wachten. Half onder water. Onzichtbaar. Wachten tot zijn proefpersoon nog verder gesloopt was.

Een week ging voorbij Peeter had nog niets gehoord over zijn sollicitatie bij Remira hij begon te twijfelen over zijn kansen. Terloops checkte hij tegen middernacht nog even zijn e-mail om te kijken of er nog nieuws was uit Estland. Er was bericht van Remira, Peeters ademhaling versnelde hij besloot ondanks het late tijdstip direct te kijken in plaats van morgenochtend. Mägis ogen consumeerden de zinnen in ijl tempo;

Naar aanleiding van ons prettige gesprek nodigen wij u graag voor een tweede ronde. Er volgt een sessie met andere sollicitant door een extern bureau in aanwezigheid van Rupert van Reijsweijck. Schikt u dit aanstaande dinsdag om 11.00 uur in het kantoor aan de Leuvehaven?

Hij voelde een golf van hoop door hem heen gaan. Hij nam zich voor morgenochtend te antwoorden en de afspraak in zijn agenda te zetten. Hij logde uit, doofde alle lichten en ging op zijn rug in bed liggen om de zaak eens te overdenken. Hij zou zich zeer grondig voorbereiden, de website van Remira moest helemaal uitgeplozen worden. Dingen die hij niet wist zou hij opzoeken. Hij dommelde in slaap maar schoot na anderhalf uur weer wakker, er hamerde iets in zijn achterhoofd, hij had het gevoel dat hij iets belangrijks vergat. ‘Betrof het misschien de sollicitatieprocedure?’ peinsde hij. De atleet wisselde meerdere keren van kant en ging plassen maar hij kon de slaap niet meer vatten. Hij wilde het laatste bericht van Remira nog eens goed herlezen. Het was tegen zijn gewoonte maar hij logde midden in de nacht om het bericht te heropenen. Het bericht was ondertekend door van Reijsweijck zelf, weer stonden er flink wat witregels gevolgd door de zin;

Zie s.v.p. onze werkwijze en voorwaarden op onze website.

Dit zinnetje beviel Peeter niet zo. Hij vroeg zich onzeker af of hij dan weer alles moest doornemen om niets over het hoofd te zien. Een vage onrust overviel hem hij besloot om nogmaals de voorwaarden en werkwijze door te nemen. Na enige tijd stopte hij bij de volgende zin:

Derden, leveranciers, sollicitanten en cliënten dienen uitnodigingen per e-mail voor een tweede of volgend gesprek op kantoor met de heer van Reijsweijck altijd binnen acht uur te bevestigen per e-mail.

‘Wat is dit nu weer voor een zin?’ dacht hij opgeschrikt. Hij begreep de zin wel maar zelfs na vijf keer herlezen bleef het voor hem een vreemd stukje tekst. Hij liet de zin bezinken en bedacht dat hij dan minstens elke zeven uur zijn mail moest checken. Dit werd een opgave maar hij wilde die baan graag en misschien had de druk bezette directeur wel een goede reden om zo te werken redeneerde de voormalige topsporter. In het eerste mailtje dat hij midden in de nacht produceerde, bedankte hij mijnheer van Reijsweijck voor de uitnodiging en gaf aan met plezier te komen. Mägi zette de afspraak direct in zijn agenda die gedecoreerd was met ringen van de Olympische spelen. Hij staarde even naar deze magische ringen en dacht aan de stropdas die Sigrid hem had gegeven. Daarna viel hij binnen enkele minuten in slaap, het onbestemde gevoel in zijn achterhoofd was verdwenen.

Peeter had nog een halve week om zijn tweede sollicitatiegesprek met een vragensessie door een extern bureau voor te bereiden. Hij herlas de website van Remira industrial Minerals meerdere keren aandachtig door en maakte aantekeningen over de belangrijkste producten en de marktpositie van dit handelsbedrijf. Remira had een vooraanstaande positie in de mineralenbranche verworven. Hij nam de site ook door in het Engels en Duits om vaktermen op te schrijven die mogelijk dinsdag besproken werden. Deze dagen trainde Peeter langs de Maasboulevard met tempolopen, las wat sportmagazines zoals Javelin en leerde het Remira uitreksel van twee kantjes uit zijn hoofd. Dan zou hij een voorsprong op de andere kandidaat hebben. Een grondige voorbereiding en prestatiedrang maakten van hem een zelfverzekerde persoonlijkheid die door een medische tegenvaller niet te slopen was.

Hij zou indruk op van Reijsweijck maken door zijn interesse in het bedrijf. Mägi zat alleen in de vergaderruimte met een bekertje koffie te wachten op het gesprek met van Reijsweijck, de andere sollicitant en het bureau dat de vragensessie zou afnemen. Hij nam zijn uitreksel nog eens door en concentreerde zich. Even later werd de andere sollicitante binnen gebracht, ze begroette Peeter met een zakelijk knikje plus een vage mompel en ging schuin tegenover hem aan de vergadertafel zitten. Zonder op of om te kijken begon ze haar mobieltje te vingeren. Even later kwam de directeur binnen met Helga, de dame van het bureau. Van Reijsweijcks welluidende polygoonstem vulde de ruimte toen hij de deur sloot. Hij wenste beide sollicitanten veel succes en bezette gewapend met pen en papier de stoel recht tegenover Mägi. Peeter had zijn netste kleren aangetrokken, een zwarte confectiebroek met een lichtblauw zijden overhemd wat hem perfect paste. Zijn glimmende Italiaanse schoenen maakte zijn voorbeeldige verschijning compleet. De dames in mantelpakje en de directeur waren behoorlijk formeel gekleed vond Peeter. Van Reijsweijck legde uit dat Helga om de beurt twee vragen zou stellen aan Peeter en Andrea, beide sollicitanten knikten alert en maakten zich op voor het duel. Helga opende door Andrea te vragen waar Remira B.V. voor stond. Andrea antwoordde dat dit op van Reijsweijck Mineralen sloeg.

“Prima!” zei Helga enthousiast. Dit is niet bepaald een moeilijke vraag dacht Peeter verbaasd.

“En waar voor staat B.V.?” vroeg Helga schools.“Besloten vennootschap” zei Andrea beslist. Dat weet toch iedereen flitste het door Peeter heen Helga en van Reijsweijck knikten instemmend.

“En nu Peeter, waaruit bestaan de belangrijkste kleurstoffen die Remira verhandeld?” Mägi begreep de vraag niet goed. Er viel een stilte die te lang duurde. Helgas gezicht verstrakte. De directeur liet zijn mondhoeken nog verder zakken. Peeter zei ongemakkelijk: ”Sorry, bedoelt u welke kleurstoffen Remira verkoopt? “Nee, de materie waaruit de kleurstoffen van Remira bestaan” zei Helga op zakelijke toon.

Peeter begon te transpireren onder zijn oksels en dacht koortsachtig na, hij vond deze vraag veel moeilijker dan de eerste twee. Van Reijsweijck maakte aantekeningen met toegeknepen ogen, hij zuchtte hoorbaar. Andrea keek ongeïnteresseerd naar haar mobieltje.

Peeter toverde zijn uitreksel voor de geest, even later zei hij hoopvol:

“ijzeroxides, de meeste kleurstoffen zijn hier op basis van ijzeroxides”.

“Inderdaad, maar moest je wel lang over na denken” zei Helga mat.

De directeur noteerde dit met een zuinig gezicht. Helga ging vlug verder:

“Peeter, hoe ontstaat lignosulfonaat?”

Hij wist het antwoord wel maar vond het wel een erg specifieke vraag voor een sollicitatie. Mägi antwoordde zo opgewekt mogelijk;

“Het is een restproduct dat ontstaat bij de productie van papierpulp”.

Helga knikte en de directeurstem kraakte met heldere stem; “Uitstekend, werkelijk uitstekend!” Peeter haalde wat dieper adem en probeerde wat te ontspannen hij had in ieder geval nu wel vlot geantwoord.

Helga richtte zich weer op Andrea: “Hoe noemen we een lading los gestorte mineralen?”

”Bulk”; floepte zij eruit.

“Dat is juist” zei Helga complimenteus.

“En hoe vervoeren wij vloeibare mineralen over de weg?”

“In een tankwagen” antwoordde Andrea bijna verveeld. Peeter begon zich te ergeren aan deze simpele beginners vragen die zijn concurrent kreeg voorgeschoteld.

“Peeter, we kunnen ijzeroxides onderverdelen in twee hoofdgroepen, welke zijn dit?” vroeg Helga ernstig.

Mägi dacht snel na, wat bedoelde ze, kleuren misschien? Hij wilde het in dit stadium zeker niet over kleuren gaan hebben dan viel hij door de mand.

Peeter zei gelaten: “Ik zou het helaas niet weten”.

Van Reijsweijck kuchte minachtend en keek op zijn Cartier.

Helga zei met dalende stem: “Er zijn natuurlijke en synthetische ijzeroxides”.

Van Reijsweijck beet verwijtend toe: “Dat had je wel mogen weten Peeter, je hebt je toch wel voorbereid?”

“Ja, mijnheer van Reijsweijck maar ik heb me wel degelijk voorbereid” antwoordde Peeter zacht.

De directeur vroeg of Andrea dit wist, ze zei zelfverzekerd van wel.

Peeter kreeg het nog warmer, hij wist zeker dat Andrea dit ook niet had geweten. Helga vervolgde met de vraag;

“Hoe noemen we een kleine hoeveelheid van een mineraal dat we naar een klant of laboratorium opsturen ter beoordeling?”

“Een monster” antwoordde Peeter zo neutraal mogelijk.

De jury knikte instemmend en krabbelde op hun papier. Het sollicitatiegesprek ging zo nog een tijd door. Op één vraag na antwoordde Andrea steeds vlot en correct, terwijl Peeter herhaaldelijk langer moest nadenken en meerdere antwoorden schuldig bleef. Mägi probeerde het ellendige verliezergevoel te camoufleren, tot voor kort ging hij als een winnaar door het leven. De sessie eindigde, van Reijsweijck nam formeel het woord over. Hij bedankte de aanwezigen voor hun tijd en moeite. Emotieloos keek hij naar beide sollicitanten en kondigde aan dat zij binnen een week zouden horen wie er voor een derde afsluitend gesprek zou worden uitgenodigd.

Peeter spoedde zich naar huis, de sessie viel hem ondanks zijn voorbereidingen nogal tegen. De vragen die hij kreeg waren veel complexer dan de andere bovendien vond hij beide dames koele kikkers die het allemaal weinig kon schelen. Zijn mening over van Reijsweijck was niet veranderd; complimenten en verwijten wisselden elkaar af. Nu moest hij weer een week wachten en elke zeven uur zijn e-mail checken. Thuis dook hij zuchtend in zijn sportmagazine om zijn gedachten te verzetten. Al bladerend belande hij tussen de lijnen op de atletiekbaan waar hij zich nog steeds thuis voelde.

De stommelende geluiden uit het appartement boven hem duidden op de komst van een nieuwe bovenbuur. Mägi was benieuwd wie er nu weer in zijn portiek kwam wonen. Meestal beloofde het weinig goeds, hij hoopte dat het niet weer één of andere nietszeggende nerd was die tot zijn dertigste had thuis gewoond zonder ooit een meisje aan te raken of een meter te sporten. Na het koken, eten en afwassen ging hij nog een blokje om. Het alleen eten begon hem steeds meer tegen te staan hij moest hier maar eens verandering in aan brengen peinsde hij.

6.7 Inside information

Rupert van Reijsweijck leunde tevreden achterover in zijn lederen fauteuil, de sessie verliep zoals gepland. Peeter Mägi betrad die dag met vertrouwen zijn kantoor maar ging bezwaard naar huis. De directeur keek dromerig naar de vitrinekast met zijn verzameling werken van William Shakespeare. Hij stond op en pakte er zijn favoriete werk uit de: The tragedy of Hamlet, prince of Denmark, uit 1600. Teder bladerde hij in dit kostbare meesterwerk dat hij op een Engelse veiling voor een astronomisch bedrag had gekocht. Zijn verzameling bestond uit zeldzame herdrukken die rond 1850 op de markt verschenen in het verenigd koninkrijk. Met een wijsvinger streelde teder over een rode kaligrafische openingsletter. Shakespeare was voor de directeur een literair genie die zijn personages volledig onder controle had, niets of niemand kon hier iets aan veranderen, zelfs hij niet. De luide stem van een koerier die een pakket op de afdeling bezorgde haalde van Reijsweijck uit zijn mijmeringen.

Van Reijsweijck dacht diep na over wat er nu moest gebeuren hij belde zijn contactpersoon een jurist in Estland. Het gesprek verliep niet direct zoals hij wilde wat hem ziedend maakte, de afdeling had de directeur al meerdere keren horen schreeuwen door de telefoon. De directeur legde nijdig de hoorn er naast en smeet de deur van zijn kantoor dicht zodat de ramen trilden. Uiteindelijk bezweek de contactpersoon onder de druk en de fortuinlijke beloning van de directeur, hij zou zorgen dat van Reijsweijck binnen enkele dagen inzage kreeg in het medisch dossier van Peeter Mägi.

De week kroop voorbij het regende veel en er was geen nieuws. Mägi trainde om de dag niet al te zwaar en hing soms een halve dag in de centrale bibliotheek bij station Blaak rond. Hij had gezien dat zijn nieuwe bovenbuur een getinte vrouw was van ongeveer zijn leeftijd. Van een afstandje glimlachte zij opvallend naar hem, hij knikte terug en maakte een lichte buiging. Mägi nam zich voor een keer een praatje met haar te maken zodra hij zich wat positiever voelde.

Zoals beloofd ontving van Reijsweijck een paar dagen later het digitale medische dossier van Peeter Mägi. De directeur ging er eens goed voor zitten. Eerst verschenen Mägis algemene gegevens gevolgd door inentingen tegen kinderziektes. En een melding van een gebroken duim door een verkeerde landing tijdens het verspringen. Van Reijsweijck hongerige reptielogen schoten door de tekst. Het dossier was niet zo uitgebreid omdat Peeter altijd een kerngezonde sportman was geweest. De directeur hoopte dat niet alle moeite voor niets was geweest tot dat hij kennis nam van de afwijking waarmee Mägi sinds zijn geboorte door het leven ging. Deze specifieke informatie nestelde zich in een fractie van een seconde in het zieke brein van de directeur. Deze wetenschap gaf van Reijsweijck de mogelijkheden die perfect in zijn dierbaarste hobby pasten. Zijn kille ogen glansden tijdloos wachtend om op het juiste moment toe te slaan. Systematisch. De directeur belde direct zijn contactpersoon en overlaadde hem met complimenten. Op de afdeling hoorde men van Reijsweijck hysterisch schaterlachen dit maakte men niet vaak mee. De directeur gooide zijn regenjas over zijn arm wenste het personeel hartelijk een fijne avond en verliet stalend het kantoor.

6.8 Wolven, herdershonden en Chopin

Peeter had zijn computer in de slaapkamer gezet, hij ging om elf uur naar bed en liet tegenwoordig zijn computer tot middernacht aan staan dan kon hij het belletje van de binnenkomende e-mails horen. Hij was net aan het wegzakken toen hij een klingeltje hoorde. Hij stond slaperig op en zwalkte naar het toetsenbord hij zag dat er weer een bericht was van Remira, hij was meteen klaarwakker. De volgende zinnen van van Reijsweijck staarden hem aan.

De conclusie van het externe bureau is dat de andere kandidaat meer parate kennis had en zelfverzekerder over kwam.

Peeter slikte teleurgesteld en las verder.

Op basis van ons eerste gesprek, je CV en deze conclusie zal ik me beraden over het feit of ik je zal uitnodigen voor een laatste gesprek in Brussel. Ik ben nu op zakenreis in het buitenland, ik zal je binnen twee uur berichten. Graag dan per ommegaande antwoorden.

Met vriendelijke groet

Rupert van Reijsweijck.

Peeter gloeide op hij maakte nog een kans maar hij moest nog twee uur opblijven. Hij nam een korte douche en zette thee en ging lezen in bed, Remira was een vreemd bedrijf wat hem steeds meer begon te fascineren. Hij was nog in de race. Zolang hij nog kon winnen, behield hij zijn energie dacht hij opgepept. Deze eigenschap was opgeslagen in zijn topsporters genen. Eindelijk, om half twee arriveerde er weer een berichtje van de bereisde directeur. Peeter opende de korte boodschap:

Graag nodig ik je uit voor het laatste en beslissende sollicitatiegesprek overmorgen om 10.00 uur in het centrum van Brussel. Wij ontmoeten elkaar in de lounge van Hotel Grandeur, Taalstrijdse steenweg 10.

Dit is kort dag maar goed nieuws dacht Peeter verheugd. Hij beantwoordde het bericht dat hij met plezier op de uitnodiging in ging. Mägi was compleet over zijn slaap heen, hij dokterde uit dat het hotel vlakbij het centraal station lag. Hij zat krap bij kas maar een retourtje Brussel moest nog wel lukken. Hij nam zich voor om morgen rustig aan te doen en het gesprek en de reis goed voor te bereiden. De tienkamper logde uit, doofde de lichten en ging in bed liggen. Pas tegen drieën viel hij in slaap maar het gebonk van zijn nieuwe bovenbuur wekte hem weer. Hij hield zijn adem in, hij voelde zich moe maar onrustig. Door het plafond klonken gesmoorde kreten en gekraak dit maakten hem nog rustelozer. Misschien is die nieuwe buurvrouw wel een wild wijf fantaseerde hij hoopvol. Pas na een uur tobben over het gemis van een sexy vriendin en passend werk droomde hij weg.

De volgende ochtend stond Mägi brak op door de gebroken nacht maar de hoop op een baan beurde hem op. Met tegenzin werkte hij zijn ontbijt naar binnen hij zou later wel weer wat opknappen. Die dag was het droog, hij fietste naar het Kralingse bos en repeteerde op een bankje aan het meer nog eens zijn Remira aantekeningen die hij gisternacht nog had aangevuld. Hij voelde zich alweer wat beter in de frisse lucht, hij hoopte vurig dat morgen alles goed zou verlopen. Dan kon hij nog even in Brussel rond flaneren want zo vaak was hij nu ook weer niet in deze stad geweest bedacht hij verheugd.

Verder verliep de dag rustig, hij at een broodje in de stad. Halverwege de avond viel hij op de bank voor de televisie in slaap. Die nacht sliep hij aan één stuk door tot dat om zes uur zijn wekker afging. Na een was en scheerbeurt kleedde hij zich op zijn best en pakte zijn koffertje in, hij zou wel in de trein ontbijten. Het treinkaartje had hij gisteren al gekocht. Hij voelde zich weer fit en had er zin in. Er waren geen berichten.

Van Reijsweijck legde zijn mobiel dat nog aanstond onder zijn kussen en verliet Hotel Grandeur. Hij liep een paar straten totdat hij achter het station was, hij stopte bij een telefooncel. De directeur keek onopvallend om zich heen en taste in zijn broekzak. Hij betaste het opgevouwen briefje en nam plaats in de cel. Hij draaide het nummer. Het briefje was opengevouwen. Een vrouwenstem melde zich geroutineerd. Van Reijsweijck las de korte boodschap voor, de vrouwenstem wilde onderbreken en vragen stellen. De directeur herhaalde zijn boodschap nog een keer met zijn formele polygoonstem en verbrak de verbinding.

Peeter nam de metro naar het centraal station, hij had liever gefietst maar het was belangrijker om zijn confectie broek netjes te houden. Sinds jaren droeg hij weer een stropdas die hem een formeler voorkomen gaf. Hij verheugde zich op de treinreis naar Brussel centrum. Het volgepropte metrorijtuig waarin hij om 07.00 uur al moest staan naderde CS. Hij had nog een half uur voor zijn aansluiting. Nog voordat de roltrap het daglicht bereikte zag Peeter dat de ruimte om de bouwput voor het station helemaal vol stond met druk met elkaar overleggende mensen. Hij kon er niet eens door vragend keek hij rond. Het opgewonden geroezemoes werkte op zijn zenuwen. Hij ging op zijn tenen staan om over de menigte heen te kijken, hij zag dat het wemelde van de politie en beveiligers gekleed in oranje hesjes. Juist toen hij aan iemand wilde vragen wat er aan de hand was, schalde een megafoon dat dit station tot nader order was afgesloten in verband met een bommelding. Peeter verstarde en luisterde aandachtig. De metalen stem met de irritante rondzingende fluittonen dreunde op dat er helaas geen treinverkeer mogelijk was tussen Schiedam en Dordrecht. Reizigers werden verzocht om alternatieven te zoeken. Mägi vloekte hardop met consumptie in zijn moedertaal die toch niemand verstond. Speekseldruppeltjes vielen op zijn veelbelovende stropdas. Hij kon het niet maken om weer te laat te komen, schoot het door hem heen. Impulsief draaide hij zich om en rende naar de weg om een taxi te zoeken.

Wild gebarend hield hij een taxi aan die direct stopte. “Naar station Dordrecht graag” bromde hij gestrest tegen de chauffeur. Hij fatsoeneerde zijn kleding en zuchtte op de achterbank terwijl de taxi door de ochtendspits kroop. Hij keek steeds op zijn horloge bij elke stoplicht dat de taxi tegenhield. De sollicitant vroeg zich af of hij op tijd zou komen als hij in Dordrecht niet lang hoefde te wachten. De verkeersaderen rond Rotterdam slipten dicht, uiteindelijk bereikte de taxi Dordrecht Centraal. Mägi vloekte binnensmonds want hij moest ruim zestig euro voor deze noodrit betalen.

Hij beende het juiste perron op, de trein naar Brussel stond klaar, vijf minuten later gleed de trein met een zachte ruis richting het zuiden. Misschien kwam hij nog wel op tijd dacht hij intussen al weer wat gekalmeerd. Een half uur later denderde de trein door het Vlaamse land, Peeter genoot van de bossen totdat Sigrid in zijn gedachten kwam. Hij probeerde aan andere dingen te denken, even verscheen zijn nieuwe buurvrouw maar van haar had hij nog geen compleet beeld. Daarna dacht hij aan de kille ogen en witte pieken haar van van Reijsweijck. Hij besloot om maar even alle gedachten te vermijden en zich te concentreren op de reis.

Zijn maag knorde, hij keek op zijn horloge en doorzocht zijn portemonnee want de catering naderde rammelend op het smalle looppad in de volle trein. Tegelijkertijd vroeg een conducteur om zijn kaartje. Nog net kon hij een vloek onderdrukken want door de ongeplande taxirit had hij slechts minder dan twee euro over waarvoor hij hier niets kon kopen. Zijn keel werd droog, hij bedacht zich dat hij zijn medicijnen nog moest in nemen dan kon hij gelijk wat water drinken. Mägi opende zijn koffertje dat op zijn bovenbenen steunde om zijn bidon te pakken. Tot zijn teleurstelling ontdekte hij dat hij deze vergeten was in te pakken. Hij reconstrueerde dat hij zijn bidon nog wilde pakken maar dat hij afgeleid werd door het feit dat hij eerst nog zijn e-mail moest checken. Hij zuchtte voluit enkele passagiers staarden hem onverschillig aan. ‘Wanneer eindigde dit uitputtende sollicitatiecircus nu eens?’ dacht hij geïrriteerd. Het was warm in de trein, hij begon te zweten door al deze tegenslagen. Hij zocht naar een positieve benadering en checkte nog eens zijn portemonnee waar godzijdank bankpasjes inzaten. Hij nam zich voor om direct op het station in Brussel snel iets te eten en te drinken. Als hij tijd te kort kwam zou hij van Reijsweijck bellen. Op dit moment kon het hij het beste nog eens kritisch zijn aantekeningen doornemen en zich geestelijk opladen. De internationale trein reed Brussel Centraal binnen, hij had nog een half uur de tijd. Hij bestudeerde nog eens het printje van de omgeving van het station met de kortste route naar het hotel. Hij sprong als eerste de trein uit en bestelde bij dichtstbijzijnde kiosk een fles water, twee croissants en een koffie. Hij pinde en verzwolg alles binnen een paar minuten. Alles smaakte hem voortreffelijk. Hij friste zich op in een stationstoilet en schoot met zwierende koffer de Belgische hoofdstad in.

Peeter marcheerde iets voor tienen de lounge van het vijfsterren hotel Grandeur binnen, hij zag van Reijsweijck zitten die voorovergebogen op zijn laptop typte. Op de achtergrond speelde een onberispelijk uitziende pianist klassieke muziek op de witte vleugel die stijlvol deel uitmaakte van dit chique hotel.

Peeter opende opgewekt; “Goedemorgen mijnheer van Reijsweijck.”

De directeur keek omhoog en stond langzaam op.

“Dag Peeter, fijn dat je er bent. Keurig op tijd! Ga zitten we hebben veel te bespreken” zei de directeur welluidend met zijn stem uit vervlogen tijden.

Van Reijsweijck wenkte de serveerster die gedienstig twee koffie en een glas water opnam. De directeur leidde het gesprek in door te vertellen dat hij momenteel zo druk was dat hij niet naar Rotterdam kon komen bovendien vloog hij vannacht nog naar Mexico voor zaken. Peeter knikte begrijpend, de koffie werd gebracht. Van Reijsweijck keek naar de serveerster en vroeg haar op voorname maar uiterst vriendelijke toon om zijn welgemeende complimenten aan de chef door te geven voor de uitstekende kaviaar van gisteravond. De serveerster glimlachte attent en beloofde dit plechtig.

Mägi ontspande iets, hij was toch nog op tijd gekomen en de directeur leek in een goede stemming te verkeren. De directeur vervolgde met warme stem;

”Als je wordt aangenomen dan vergoed ik uiteraard je reiskosten dus bewaar je treinkaartje”.

Mägi knikte en lachte dankbaar even later vroeg hij hoopvol;

“Vergoedt u misschien ook mijn taxikosten want in verband met een bommelding op het centaal station moest ik een taxi naar Dordrecht nemen?”

Van Reijsweijck glimlachte vaderlijk en zei zacht:

“Och, wat vervelend voor nu je. Maar natuurlijk dat is geen probleem als je maar een bonnetje overhandigd”

Peeter antwoordde voorzichtig;

“Maar ik ben vergeten een bon te vragen”

Van Reijsweijck mondhoeken zakten naar beneden hij snauwde;

“Hoe kan je nu zoiets vergeten? Je moet altijd alle directe en indirecte baten en lasten van Remira kunnen verantwoorden!”

Peeter verontschuldigde zich terwijl de directeur op zijn horloge keek. Peeter besefte dat de stemming van de werkgever ieder moment kon om slaan, hij moest ieder woord op een goudschaaltje wegen. Aandachtig luisterde hij naar de motivatie van de directeur om hem weer uit te nodigen. De directeur vertelde dat het eerste sollicitatie gesprek behalve het te laat komen prima was verlopen maar de tweede ronde met de vragensessie stelde toch wat teleur. Maar van Reijsweijck gaf aan dat Peeters CV en voorkomen zeer geschikt waren voor de functie. Peeter glimlachte ingehouden de directeur praatte verder. Het kwam er op neer dat de directeur ter afsluiting van de sollicitatieprocedure een aantal testen uit het speciale Remira koffertje met Peeter wilde doorlopen. Mägi stemde welwillend toe. De baas van Remira vertelde dat er monsters van verhandelde mineralen en lsd in het koffertje zaten. Lsd stond voor liquid sample data verduidelijkte hij, de leergierige Peeter maakte ijverig aantekeningen. Van Reijsweijck had sterk het gevoel dat de sportman geen benul had wat lsd nog meer kon zijn. Van Reijsweijck opende zijn aktetas om het koffertje met de testen er uit te pakken. Maar hij vond niet wat hij zocht, hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht, wreef in zijn ogen en dacht even na. Hij keek Peeter aan en zei verontschuldigend;

”Mijn excuses Peeter, ik heb dit per ongeluk op kantoor laten staan, ik zal Rebecca bellen om te vragen of ze het met spoed laten brengen door een koerier. Dan kunnen wij vanmiddag verder”.

Peeter mompelde instemmend, een gevoel van teleurstelling kroop door zijn maag. De directeur stond op en belde het kantoor in Rotterdam. Hij zag van Reijsweijck druk bellend ijsberen door de loungeruimte. Hij verbrak de verbinding en bleef een aantal minuten afwachtend rond lopen. Rebecca belde terug, de directeur onderbrak haar binnen een paar seconden met stemverheffing. Peeter kon flarden van het gesprek volgen hij hoorde de baas schreeuwen dat het veel te duur was en dat hij zelf wel wat zou regelen. Rebecca zou later op kantoor hier nog van horen loeide hij. Van Reijsweijck kwam met een boze blik weer bij de sollicitant zitten hij zei met een lage stem:

“Peeter het is helaas niet haalbaar om dit koffertje te laten brengen en ik heb absoluut hier geen tijd voor. Het zou wel heel jammer zijn voor ons als we deze ronde niet af kunnen maken.”

Peeter knikte begripvol maar voelde zich steeds gespannener. De directeur stond op en draaide zijn kromme rug naar Peeter toe. Hij zei nauwelijks hoorbaar met een dunne stem:

“Weet je Peeter, nu sta ik voor een dilemma, morgen in Mexico woon ik een receptie bij met een zakenrelatie uit de Rotterdamse haven die me wederom zal vragen of ik nu eindelijk eens een baan voor zijn dochter heb. Hij zal mij en Remira onder druk zetten, het zou beter zijn als wij over een paar uur de test konden doen zodat ik jou kan aannemen als dit positief verloopt”

Peeters bruine ogen lichten verrast op. De directeur pauzeerde en fluisterde samenzweerderig.

“Zie jij misschien kans om nog een keer heen en weer te gaan en het koffertje op te halen in Rotterdam? Ik geef je wel geld”.

Peeter stond perplex maar vermande zich direct. Hij rekende snel uit dat dit haalbaar was, hij antwoordde;

“Zeker mijnheer van Reijsweijck ik doe het graag!”

Van Reijsweijck draaide zich weer om en zocht Peeters blik op. De polygoon stem kraakt wellevend terug;

“Mijn dank is groot, je flexibiliteit wordt enorm gewaardeerd”.

Peeter glunderde, ze spraken af dat hij zich om 18.00 uur weer in deze lounge zou melden. Van Reijsweijck kaartte nog één ding aan, hij liet Peeter een standaard arbeidscontract zien en vroeg hem of hij dit even globaal wilde doornemen. Mägis ogen gleden vluchtig over het contract, hij las in de laatste alinea dat elke werknemer bij Remira elke maand tien procent meer netto salaris zal ontvangen. Peeter keek vragend naar deze zin, van Reijsweijck verwachtte deze reactie en zei statig:

“Elke maand dat iemand bij ons werkt, weet deze persoon meer van het vak hetgeen ik gaarne beloon. Maak je geen zorgen Peeter, jouw functieschaal begint bij vijfduizend euro netto per maand”.

Mägi geloofde zijn oren niet als hij werd aangenomen was hij zelfs rijker dan in zijn onderbetaalde carrière als tienkamp atleet die door de commercie nauwelijks werd gepromoot. Peeter probeerde zijn verbazing te verbergen maar de directeur doorzag het.

Met het geld op zak ijlde Peeter naar het station de energie spoot uit zijn ogen, zijn hart klopte sneller. Hij scoorde binnen een kwartier de directe trein welke zonder oponthoud doorreed. De situatie op Rotterdam centraal was weer normaal, hij glipte de metro in en belde even later aan bij Remira aan de Leuvehaven. Hij hoefde niet boven te komen want Rebecca kwam naar beneden om hem het koffertje te overhandigen. Ze keek zorgelijk naar de gehaaste blik in zijn ogen. Zij merkte op dat hij zich sneller dan verwacht meldde en wenste hem veel succes. Mägi rende naar de metro en zat twintig minuten later weer in de internationale trein die Amsterdam en Parijs verbond. Het viel hem op dat deze trein van het type Thalys veel luxer en geruislozer was dan de vorige, reizigers van allerlei pluimage bevolkten zijn coupe. Hij voelde zich een beetje op vakantie, hij hoorde Franse en Engelse gesprekken. Trolleys, reistassen en rugzakken bezetten de bagagerekken, de monitor gaf aan dat deze trein in Brussel Centraal zou stoppen over een kleine anderhalf uur. Naast en tegenover hem zaten drie elegant geklede jonge dames die druk in het Frans converseerden. Peeter opende zijn koffer maar het Remira koffertje paste er net niet in, hij plaatste beide koffers zorgvuldig tussen zijn knieën. Het meisje tegenover hem vroeg iets in het Frans wat hij niet verstond en gebaarde naar het bagagerek. Maar Peeter schudde zijn hoofd bedankte beleefd want hij wilde zijn vracht geen seconde uit het oog verliezen. De knappe Françaises tegenover hem glimlachten om beurten naar hem, Peeter knipoogde een keer met een krachtige blik terug en werd de gehele verdere reis regelmatig getrakteerd op gegiechel en gewiebel van de drie kokette medereizigers.

Mägi sloot zijn ogen, eerst het werk dan de meisjes dacht hij, hij moest zich op de laatste ronde concentreren. Voor de zekerheid zette hij zijn reiswekker. Een paar stations later dommelde hij weg starend naar de vrijstaande bakstenen huizen in de bosrijke provincie Antwerpen.

Peeter droomde dat hij een boswandeling maakte diep in de bossen van oost Estland. Hij wandelde neuriënd over de langgerekte zonnestralen die tussen de berken door schenen en het paadje verlichten. Hij liep al uren zonder pauze. Hij ging op een stapel omgezaagde boomstammen zitten om iets te eten. De avondzon had nog steeds kracht, hij sloeg de muggen van zich af die niet tot de schemering wilde wachten en sloot even zijn ogen. Hij verheugde zich op het nationale songfestival met de dansende meisjes in hun fraai geborduurde hoepelrokken die steeds omhoog wapperden. Samen met Sigrid zou hij zien en gezien worden. Alles klopte in hun leven. Ergens jankte een wolf met hoge uithalen en even later voelde hij een natte neus aan zijn scheenbeen snuffelen. De paniek vulde zijn lichaam met adrenaline. Peeter schrok met een bonkend hart wakker en zag ontzet hoe de snoet van een herdershond die vast gehouden werd door een man in een uniform tegen zijn benen duwde. Mägi zag meer uniformen en meer honden, de intercom schalde;

“Your attention please. Customs control, please show your passport, tickets and open your luggage”.

De stem denderde door in het Frans en het Nederlands. Zijn blik staarde wild in het rond, de dames tegenover hem zaten klaar met geopende tassen en met de gevraagde papieren in de hand. Ze keken hem geamuseerd aan, hij pakte zijn paspoort en kaartje en wilde zijn koffers pakken die niet meer tussen zijn benen stonden. Onthutst keek hij in het rond maar het meisje tegenover hem gebaarde naar het bagagerek waar zij zijn schuivende koffers had ingezet. Peeter stond gejaagd op en pakte zijn bagage. De douane beambte nam zijn paspoort en kaartje aan en bekeek deze fronsend hij riep de conducteur er bij. Peeter hoorde de mannen afkeurend mompelen. De conducteur zei; “Awel mijnheer u heeft effectief geen geldig plaatsbewijs voor den Thalys, uw kaartje geldt enkel in de reguliere treinen”

Mägi schrok, dit kon hij nu niet hebben. Hij zei dat hij dit niet wist en vroeg of hij een nieuw kaartje mocht kopen. De conducteur wilde antwoorden maar de douanier sommeerde om zijn koffers open te maken. Hij wilde geen problemen en gehoorzaamde, hij opende zijn eigen koffer en liet zien wat er in lag. De douanier gebaarde dat het goed was en wilde in het Remira koffertje kijken. Peeter knikte en rommelde aan de sluiting maar ontdekte dat er een cijferslot op zat. Hij kreeg dit koffertje met geen mogelijkheid open, zijn oksels en rug transpireerden. Peeter zei dat koffertje van de directeur was van het bedrijf waar hij solliciteerde. Radeloos keek hij naar de uniformen en vroeg of hij even de baas wilde bellen om de code van het cijferslot te vragen. Met tegenzin knikte de douanier en wachtte demonstratief zuchtend af. Peeter belde drie keer het mobiele nummer van de directeur maar die nam niet op. Daarna belde hij gestrest naar Remira maar die konden hem helaas niet helpen omdat alleen van Reijsweijck de code wist. Hulpeloos keek Peeter naar de beambten. De douanier keek op zijn horloge, Mägi zei met diepe dwingende stem dat hij op een sollicitatiegesprek in Brussel moest en geen vertraging kon gebruiken. De douanier eiste dat het koffertje onmiddellijk geopend moest worden of hij zou afgevoerd worden naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Peeter kookte inwendig en veerde zo explosief op dat de douanier achteruit deinsde en per ongeluk bij één van die Françaises op haar tenen ging staan. Zij gilde en keek Mägi verwijtend aan. De pet van de grenscontroleur rolde door het gangpad. De twee herdershonden sloegen aan. De douanier riep versterking op. De adjudant kwam aangesneld en blafte;

“Kalm, kalm aan een beetje! Wat zit er in dat koffertje?”

Mägi ging weer zitten en probeerde de situatie te controleren, met trillende vingers van ingehouden woede opende hij zijn eigen koffer en wroette als een bezetene door zijn aantekeningen. Hij vond de laatste notities en riep wanhopig; ”Tests, monsters en lsd’. Er klonk verwijtend geroezemoes in de wagon, de beambten keken afkeurend. “Dan bent u bij deze aangehouden, u moet mee naar het bureau voor nader onderzoek!” snauwde de beambte.

Peeter begreep de opwinding niet maar hij slikte geïntimideerd en besefte dat hij het beste maar zoveel mogelijk kon meewerken. Even later vernamen de reizigers via de intercom dat deze trein een ongeplande stop zou maken in Planinduyghen-ter-heide in verband met het afvoeren van een verdacht persoon.

Peeter zat alleen in de arrestantenkamer van het kleine politiebureau te wachten op het verhoor. Opperwachtmeester Desmet had met een schroevendraaier de koffer opengewrikt en de inhoud geïnspecteerd met een röntgenapparaat en een aantal drugs en explosieventests. Er werden geen verboden middelen gevonden maar het koffertje was beschadigd daar zou de directeur niet blij mee zijn dacht hij weemoedig. Hij belde nog een keer naar van Reijsweijck die eindelijk op nam. Mägi vertelde in horten en stoten zijn verhaal. De verbaasde directeur die nooit met het openbaar vervoer reisde, mopperde over al deze ambtelijke onzin en nutteloze bureaucratie. De directeur luisterde aandachtig en stelde Peeter gerust het zou allemaal goed komen als hij de verantwoordelijke zou spreken. Ondertussen kwam opperwachtmeester Willy Desmet de kamer binnen. Peeter overhandigde hem hoopvol zijn mobieltje. Desmet luisterde een paar seconden waarna zijn gezicht verstrakte. Hij stamelde; “U bedoelt van dé familie van Reijsweijck uit het Brusselse gewest en de Nederlanden?” Desmet bloosde voordat hij lijkbleek werd en luisterde ademloos naar de directeur. Na een paar minuten piepte hij met droge keel dat het hem enorm speet, dat hij gewoon zijn werk wilde en alles begrepen had. Peeter Mägi zou per direct ongemoeid worden gelaten en met een politiewagen naar hotel Grandeur gebracht worden. De schade aan het koffertje zou vergoed worden. Peeter koelde eindelijk wat af, hij besefte dat de directeur geen gemiddeld anoniem ondernemertje was. Mägi was nu toch wel heel benieuwd naar de testen. Hij moest zich concentreren op de laatste fase. De laatste horde.

Peeter zat alleen achterin het busje van de Rijkswacht dat op drukke kruispunten de zwaailichten aanzette om zo snel en veilig mogelijk in Brussel aan te komen. Het was een onwezenlijke situatie die hij zoveel mogelijk probeerde te relativeren. Het viel niet mee om door te rijden in de Europese hoofdstad merkte hij.

Toen de pianist pauze had, bekeek van Reijsweijck de geopende partituren en krabbelde wat in zijn notitieboekje. Hij nam plaats bij het raam met uitzicht op de weg zodat hij dan zijn bezoekers kon zien aankomen. De directeur tikte op zijn laptop en bereidde zich voor, hij hoopte dat de pianist zou spelen als Mägi binnen kwam. Zijn reptielogen glansden.

Een half uur later stopte het politiebusje voor het hotel, van Reijsweijck zag het en stond bliksemsnel op om schuin achter de spelende pianist te gaan staan. Het hoofd van de neuriënde directeur deinde mee op het muziekstuk zijn witte pieken haar wiegden mee op de maat van de wals. De muzikant glimlachte gevleid, sloeg de slotakkoorden aan en draaide zich om naar zijn bewonderaar. De zacht afgestelde Polygoonstem zei met een minzame lach op zijn gezicht: “Werkelijk wonderschoon speelt u dit meesterwerk van Frédéric Chopin, u laat alle partijen harmonieus tot hun recht komen: ”De pianist maakte een buiging op zijn kruk en straalde. Ondertussen kwamen Peeter en wachtmeester Desmet binnen. Van Reijsweijcks gezicht werd uitdrukkingsloos met kille stem beval hij dat Peeter alvast aan de tafel moest gaan zitten terwijl Desmet moest blijven staan. De directeur wende zich weer tot de vertolker van Chopin en noemde deze wals in cis mineur opus 64 nr. 2 een briljante keuze om op deze dag hier te spelen. De pianist was onder de indruk van de kennis van zijn bewonderaar, hij lachte verlegen. Een passerend ouder stel van Waalse adel groette van Reijsweijck die hun in zijn aristocratische Frans een prettige avond bij de opera wenste.

De directeur draaide zijn boze gezicht naar Desmet, zijn mondhoeken zakten. Hij snauwde tegen de rijkswachter:

“Mijnheer Desmet hoe kan het in godsnaam zo lang duren voordat u zich bij mij meldt? U heeft toch wel de gehele rit de zwaailichten met de sirene aangehad?

Desmet legde onderdanig uit dat hij geen sirene had aan gezet maar wel af en toe de zwaailichten.

Van Reijsweijck commandeerde met vaste stem:

“U kunt geen prioriteiten stellen, u hoort hier nog van. Bovendien heeft u de zeldzame koffer, een familiestuk vernield. Onze zaakvoerder zal hierover contact met uw dienst opnemen. Ingerukt mijnheer Desmet, haast u zich om uw taken te volbrengen”

Desmet verontschuldigde zich nogmaals, salueerde en droop af, haastig reed hij de straat uit. De pianist pingelde onverstoorbaar verder.

Van Reijsweijck gooide een stapel papieren op het tafeltje waar Peeter zat en begon nu zijn offensief tegen de sollicitant die er intussen zichtbaar vermoeid uit zag. Zijn stem kraakte zijn ogen glansden boosaardig. Hij snauwde; “Hoe kom je er nu bij om in een trein plotseling zo wild op te springen dat iedereen zich rot schrikt, er hebben reizigers en dienstdoend personeel geklaagd. Het is daar geen speelplaats of atletiekbaan!”

Peeter haalde zijn schouders op en mompelde vertwijfeld dat hij er alles aan wilde doen om op tijd te komen. De directeur vervolgde geagiteerd;

“En bovendien hoe haal je het in je hersens om in een volle coupe te gillen dat er monsters en lsd in het koffertje zaten?”

Mägi klapte nu helemaal dicht, hij had na al het gebeurde niet zo’n beroerde ontvangst verwacht. Mägi stamelde dat het hem speet. De directeur zei dat het hoog tijd werd voor de testen hij opende het koffertje, Peeter wachtte gespannen af.

Van Reijsweijck haalde de doorzichtige potjes met kleurstoffen uit de koffer en zette deze naast zich. Hij liet niet merken dat hij zag dat de sollicitant hier benauwd naar keek. Peeter frommelde aan zijn stropdas, de reptielogen volgden de bewegende punt van de das. De directeur stelde met afgrijzen vast dat er Estse vlaggetjes op geprint waren met Olympische ringetjes. Hij vroeg neutraal aan Peeter hoe hij aan deze stropdas kwam. Mägi antwoordde dat hij deze lang geleden van zijn vriendin had gehad. Peeter wist niet waarom maar hij voegde er met tedere stem toe dat het een cadeau van zijn grote jeugdliefde Sigrid was geweest. Van Reijsweijck knikte langzaam hij beheerste zich voor dit moment en sloeg deze informatie op. Ook dit feit nestelde zich in het zieke brein van de directeur. Er viel een stilte, de werkgever pakte een paar vragenlijsten en zette een effen gezicht op.

De directeur stelde een aantal logische vragen over de herkomst en toepassingen van een aantal belangrijke mineralen waarop Peeter correct antwoordde. Peeter moest een aantal termen naar het Engels en Duits vertalen, dit stond allemaal in zijn uitreksels. Mägi dreunde alles foutloos op met een keurige uitspraak. Eindelijk liep het gesprek zoals hij gehoopt had. De directeur keek bewonderend en merkte op dat Peeter zich voorbeeldig had voorbereid. Mägi hoorde intussen aan de toonhoogte polygoonstem dat het gesprek positief verliep. Hij kreeg een beknopt analyse rapport van een ijzeroxide onder ogen en moest de afkortingen van de elementen benoemen. Met deze basiskennis van scheikunde had Peeter geen moeite. Er viel een stilte die Mägi een goed gevoel gaf. Van Reijsweijck vroeg of Peeter hoogtevrees had in verband met het beklimmen van ladders in een industriële omgeving. Peeter antwoordde zelfverzekerd van niet. De directeur leunde achterover en vroeg hoe hij stond tegenover buitenlandse zakenreizen. Mägi zei dat hij dit als een uitdaging zag bovendien was hij ongebonden. De baas mompelde goedkeurend en vroeg ter afsluiting wanneer Peeter kon beginnen. De tienkamper besefte dat hij nu voorop liep in de race en dat de eindstreep wel heel dicht naderde. Hij herademde en zei dat hij met plezier per direct beschikbaar was. Van Reijsweijck kraakte instemmend dat dit heel mooi was en dat er alleen nog over het salaris moest worden gepraat. Gespannen wachtte Peeter af.

De directeur vond € 5500, - netto per maand plus elke maand tien procent netto verhoging een salaris dat paste bij de zwaarte van de functie. Peeter stemde glunderend in en bedankte de directeur. Van Reijsweijck glimlachte, stond op en gaf Peeter een hand. Hij zei vaderlijk lachend:

“Peeter ik wens je heel veel succes bij Remira en hoop dat je maar heel lang bij ons mag werken. Zo zie je maar, dan valt ons plan toch niet in duigen ha ha”.

Mägi lachte schaapachtig terug, van Reijsweijck merkte dat de Est deze uitdrukking niet kende. De arbeidsovereenkomst zou per post opgestuurd worden zei de directeur ter afsluiting met opgewekte stem. Ze namen afscheid. Peeter straalde, hij was in een jubelstemming maar hij wilde zo snel mogelijk deze buurt uit, stel dat van Reijsweijck zich bedacht of dat zijn stemming omsloeg schoot het door hem heen.

6.9 Draaiende danseressen

Mägi snelwandelde naar het centraal station en deponeerde zijn koffer in een bagagekluis. Even later struinde hij ontspannen over de grote markt, uit een brasserie klonk één van zijn favoriete popsongs. Uit volle borst zong hij zijn versie mee; “Yes Peeter Mägi is walking on sunshine!” Een serveerster keek hem geamuseerd na. Peeter bedacht dat hij al heel lang niet meer gezongen had. De wereld lachte hem toe. Eindelijk! Hij ging op het terras zitten en bestelde een halve liter Maes van de tap die hem goddelijk smaakte op het barokke plein dat het hele jaar wemelde van de toeristen. Hij bestelde er nog één en bladerde door de menukaart want zijn maag trok scheurend samen na deze bewogen dag. Aangestrekt door satéschotel en drie pullen trok hij de stad in. De alcohol versterkte zijn geluksroes, hij besloot nog een deel van de avond in downtown Brussels door te brengen. Hij verkende het stervormige centrum maar stak daarna een drukke weg over, in een avondwinkeltje kocht hij een blik Jupiler om de Belgische pralines weg te spoelen die hij in een oogwenk lopend verzwolg. Hij negeerde enkele verwijtende blikken omdat hij bier op straat dronk wat in zijn geboorteland de gewoonste zaak van de wereld was. Hij slenterde het centrum weer in en strandde bij Manneke pis dat geestdriftig werd gefotografeerd. Mägi stopte en voeg zich af wat er nu zo bijzonder was aan dat waterende mannetje. Hij vond dit nog erger dan de kleine zeemeermin uit Kopenhagen waarvoor de toerist zowat een inburgeringcursus openbaar vervoer moest afleggen om er überhaupt te komen. Hij miste de bonzen reuze Lenins en de betonnen sovjet monumenten bewaakt door soldaten met oorflappen op een eerlijke vorstdag. De enige bierdrinkende toeschouwer liep verder en dwaalde af tot dat hij achter het centraal station belandde. Op een smoezelig terrasje nam hij nog twee koffie met likeur die goed aan kwamen. Hij liep verder tussen de avondwinkels met hier en daar een casino, in de verte doemden rode tl buizen op waar hij naar toe getrokken werd. Mägi liep langs de ramen en zag de pikant geklede dames van allerlei nationaliteiten zitten. Doordat de roodverlichte kamertjes hoger dan de straat lagen keek de passant precies tussen hun benen als ze deze niet over elkaar sloegen. Het was niet zo druk buiten regelmatig wenkte er een dame naar hem in jarretels of lederen outfit. Dan keek hij weer strak voor zich hier zou hij toch nooit aan toegeven dit zou hij toch niet nodig hebben dacht hij beslist. Toen een dikke Colombiaanse het raampje opende en hem “baby” noemde was de maat vol. Hij beende verder en liep een seksshop in om even losjes door de bakken met dvd’s te zoeken maar hij vond niets van zijn gading. Even zag hij in een zijstraat de knipperende neonreclame met peepshow erop. Hij had nog nooit zoiets bezocht de alcohol werkte nog na. Hij wandelde nieuwsgierig de schemerige ruimte binnen waar de geur van bleekwater hing en een monotone beat dreunde. Achter de kassa lag een half versufte afrikaan met een omgedraaid baseballpetje onderuitgezakt met zijn telefoon te spelen. Om de paar minuten kondigde hij met rauwe stem een nieuw meisje aan. Hij verkende onwennig de ruimte er hingen foto’s van de meisjes met hun namen en nummer. Hij zag direct dat het allemaal oost Europese meisjes waren. De observatiecabines stonden in een cirkel om de draaischijf opgesteld, het was niet druk slechts enkele hokjes waren bezet. Een deurtje stond half open hij kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen hij stapte naar binnen maar deinsde direct terug. Er lag een plasje op de grond en er zaten klodders tegen de wanden. Hij walgde van het uitzicht en de zure lucht. Hij begreep dat dit hokje nog niet schoongemaakt was. Mägi drentelde nog wat rond en keek weer naar de foto’s, zijn nieuwsgierigheid leidde hem naar de kassa. Hij legde een tientje neer, de afrikaan keek hem niet eens aan, hij griste het briefje weg en smeet vijf twee euromunten op de smalle toonbank. Peeter verbeet zich terwijl hij een munt van de grond opraapte. Maar hij voelde zich prettig gespannen het was heerlijk om even niet te denken aan het land waar hij vandaan kwam en het land waar hij nog jaren moest zien te overleven. Hij wierp een munt in de gleuf waarna de schuif langzaam omhoog ging en het raampje tevoorschijn kwam. Hij tuurde ingespannen naar binnen, op de fluwelen draaischijf stond een meisje dat zojuist haar kleedje om zich heen had geslagen om de show te verlaten. Het omgedraaide baseballpetje kondigde het volgende meisje aan:

“Number one Szuszanna from Boedapest, Szuszanna number one!”

Geluidloos kwam ze aangetippeld als een balletdanseres maar dan met cupmaat d. Zij spreidde haar kleedje uit en trok treiterend langzaam haar beha uit. Peeter staarde naar haar volle borsten. Hij zag dat de andere luikjes tegenover hem gesloten waren. Toen ging zij aan de rand van de schijf staan met haar rug naar het publiek en boog diep voorover terwijl ze haar string na een paar geraffineerde schijnbewegingen uittrok. Haar neus raakte haar knieën. Haar paardenstaart raakte haar hakken. Ze draaide nu pal langs Peeter, hij staarde van haar enkels tot haar onderrug omhoog. Haar act wond hem op hij werd benieuwd naar de andere meisjes. Even later klonk de versterkte stem:

“Szuszanna solocabin!” Now number seven Katjaa from Estonia, Katjaa number seven!”

Dit schokte hem, hij zou direct een naakte landgenote begluren hoewel hij zich voorgenomen had om even niet aan zijn vaderland te denken. Katjaa was minder dan tien jaar jonger dan hij. Hij zuchtte want hij had een zwak voor vlammende schoonheden met touwblond haar met een kogelrond gezicht. Er openden enkele luikjes zag hij uit zijn ooghoeken. Katjaa ontkleedde zich zonder omwegen, zij gooide haar lange benen in de lucht en opende deze wijd. Ronddraaiend staarde zij uitdagend naar hem, hij keek wisselend naar haar compacte lichaam en haar ronde gezicht. Zij stond op en liep kordaat naar zijn raampje, zij bleef meelopen tegen de draairichting in zodat ze pal voor hem in close up bleef. Mägi kreeg het warm en schaamde zich een beetje. Ze keek diep in zijn ogen hij vroeg zich beduusd af of ze hem van televisie kende. Haar mond raakte het raampje ze riep boven de beat uit:

“Come to solocabine with me number seven for hot private show, number seven!”

Peeter keek glazig terug en leunde iets naar achter, dit ging hem te ver hij schudde heftig zijn hoofd. Katjaa ging weer liggen en vervolgde haar minishow. Het luikje zakte weer, hij twijfelde even maar besloot om nog een munt in werpen. Katjaa zat nu op haar knieën en maakte golvende bewegingen. Hij zag dat hij luikje van de cabine recht tegenover hem omhoog ging. Hij onderscheidde door het reflecterende raampje het gezicht van een oudere man met slierten haar zo wit als zijn overhemd. Hij keek weer naar Katjaa die nu op haar rug lag en omhoog pompende bewegingen maakte. Hij merkte dat het hoofd van de oudere man recht tegenover hem op en neer schokte, zijn witte pieken haar deinden mee, zijn kille ogen glansden. Mägis hart sloeg een keer over en ging er een rilling door hem heen. Het was verdomme van Reijsweijck die in dat hokje stond besefte hij geschokt. Onmiddellijk ging hij achter zijn raampje vandaan. Het luikje zakte. Hij probeerde zijn gedachten te ordenen, de alcohol was plotseling uitgewerkt. Zou hij herkend zijn? Wat hij en de directeur deden was niet verboden vond hij. Hij moest eerst zeker weten of het hem echt was, hij dacht snel na en pakte de routebeschrijving uit zijn broekzak. Hij maakte twee kijkgaten in het papier en hield het voor zijn gezicht. De munt viel, het luikje ging weer omhoog. Er lag ondertussen een ander meisje te kronkelen. Schuin achter zijn raampje loerde hij door de gaten naar de cabine tegenover hem. Het hoofd schudde nu nog veel heftiger zodat herkenning onmogelijk was. Toen bewoog het hoofd hij niet meer, de man leek zijn kleding te schikken. Het gezicht kwam bijna tegen het raam, de man staarde naar het meisje. Peeter zuchtte opgelucht het was gelukkig niet mijnheer van Reijsweijck.

Het regende. Zijn geluksroes was gereduceerd tot een gematigd optimisme, de peepshow eindige in een deceptie terwijl de pralines op de Maes dreven in zijn getergde maag. Bovendien zat het hem dwars dat hij zijn e-mail al lang niet meer had kunnen checken. Cynisch neuriede hij “I am thinking in the rain” Hij bedacht dat hij wel op zou beuren als het contract op zijn deurmat lag. Bijna vergat hij zijn koffer uit de locker te halen, zonder omwegen treinde hij naar huis.

6.10 Koffie pikant

Twee dagen later ontving Peeter het beloofde contract in tweevoud. Hij las de arbeidsovereenkomst aandachtig door er stonden geen onverwachte zaken in. Verheugd tekende hij één exemplaar en stuurde dit op naar de postbus.

Hij zette zijn snelheid zoveel mogelijk om in hoogte, met reuze passen wandelde hij door in de lucht en andde op zijn billen in het zand. Op een goede dag kon hij altijd nog zeven meter ver springen al koste hem dit veel energie vergleken met zijn gloriedagen. Hij had nog een paar dagen vrij voordat hij aan zijn nieuwe baan moest beginnen. Goede nachtrust en gezond eten hadden hem weer aangesterkt. Gisteren had hij zijn nieuwe buurvrouw geholpen met het sjouwen van meubilair. Globaal gezien klikte het wel met haar, morgen zou hij bij haar een kopje koffie komen drinken. Mägi was de enige atleet op de baan, hij vervolgde zijn lichte training met speerwerpen. Hij haalde zijn eigen speer uit de opslagruimte en oefende eerste zijn aanloop met kruispassen. Toen hij goed warm was wierp hij een paar keer op driekwart sterkte. Peeter keek de speer na het achterstuk vibreerde, de aluminium schacht blonk in de zon, ruim zestig meter verder boorde speerpunt zich in het gras. Baanbeheerder Mohammed keek kwijlend in zijn automagazine, als Mägi aan het speerwerpen was waagde hij zich liever niet op de baan. Een keer had hij onderschat hoe ver Peeter kon werpen en was hij bijna geraakt. Tenslotte oefende hij zijn voetenwerk bij het discuswerpen, hij kwam steeds geldig tot stilstand en de discus verliet de netten mooi gecentreerd. Hij fietste goed geluimd naar huis.

Hij douchte langdurig, schoor zich en trok zijn nieuwe overhemd aan. Zijn katoenen broek zat hem als gegoten, in zijn woonkamer scheurde met open volumeknop de hit Massakommunikatsioon van de in Estland populaire rockband Singervinger. Hij imiteerde passievol de ongepolijste stem van leadzanger Hardi Volmer. Hij verheugde zich op de koffie met wat erbij.

Hij belde aan, Maricela opende de deur en keek hem verwachtingsvol aan. Haar rollende ogen plakten aan zijn lichaam toen hij een zitplaats uitkoos. Hij mocht een gebakje uitkiezen bij de koffie, hij voelde zich zeer welkom. Zij ging muziek uitzoeken, hij observeerde haar. Hij stelde vast dat ze niet echt knap was maar wel erg vrouwelijk en temperamentvol. Haar dikke bos zwart haar en haar volle lippen verraden haar Mexicaanse uiterlijk, een mengeling van Spaanse en Indiaanse genen. Ze was enigszins gedrongen en rond gebouwd. Boven de salsamuziek uit ratelde ze aan één stuk door over haar geboortestreek en familie. Peeter hoorde het aan en stelde af en toe een vraag. Zo op het eerste gezicht hadden ze weinig gemeenschappelijke interesses maar hij verlangde al langere tijd naar een vrouw. Toen ze vroeg of er ook palmbomen groeiden in Estland verslikte hij zich en besefte hij maar al te goed dat de belofte aan Sigrid niet in beeld zou komen. Een fles wijn en twee fotoalbums later zette Maricela een swingende samba op en begon wild te dansen. Hij lachte geamuseerd. Met een brede glimlach en geopende handen nodigde ze hem uit. Hij had nog nooit een samba gedanst maar dat maakte hem niet uit. Als het om bewegen ging, kende hij geen onzekerheden. Hij legde zijn gsm op tafel. De wijn begon te werken, hij veerde op pakte haar stevig vast en improviseerde iets swingends. Ze krijste met scherpe uithalen van plezier terwijl ze heftig haar heupen draaide. Mägi speelde het spel soepel mee hij waande zich in een oerwoud een bananenrokje zou haar niet misstaan. Haar ogen staarden naar zijn navel en klommen rollend omhoog. Ze moest flink omhoog kijken om de lichtende bruine ogen van Peeter te kunnen peilen. Ogen zonder twijfel. Instinctief voelde hij aan dat zijn gescheiden bovenbuurvrouw wel wat mannen gewend was. Ze dansten nu hand in hand de opzwepende percussie klanken kaatsten door de half ingerichte kamer. Maricela draaide een keer rond haar as en bracht zijn hand naar haar mond. Zij gaf hem een handkusje, hij grinnikte met een ontvankelijke blik. Dit signaal was voor haar reden genoeg om een wijsvinger van de swingende tienkamper in haar mond te steken. Ze zoog hier krachtig op en keek hem uitdagend aan. Mägis andere hand streelde eerst haar borsten zakte toen begerig naar beneden. Zijn hand volgde haar billen zijn vingers belande in haar slipje. Zijn adem stokte. De Mexicaanse zo kleddernat dat hij niet kon bepalen of hij er wel of niet in zat. Zijn onderbroek werd te krap. Maricela kreunde theatraal, hij hijgde zwaar alsof hij zojuist kogel had gestoten. Net nog hoorbaar ging Peeters mobieltje af, hij keek afkeurend maar Maricela pakte deze vlug van tafel en keek op de display. Ze vroeg met zwoele stem of RvR één of ander schatje van hem was. Als door de bliksem getroffen liet hij haar los en overwoog of hij zou opnemen of niet. Er stond te veel op het spel hij wilde geen onnodig risico nemen en nam zijn telefoon op. Hij gebaarde nerveus dat de muziek uit moest en luisterde gespannen. Een verzorgde vrouwenstem stelde zich op kalme toon voor als Gwenny van Reijsweijck, ze zei dat Rupert hem niet te pakken kreeg. Of hij nu even haar man te woord kon staan. Peeter stemde beleefd in en wachtte geconcentreerd af. De polygoonstem kraakte even later in zijn oor;

“Peeter ik begrijp van kantoor dat jouw contract nog steeds niet is terug ontvangen. Hoe kan dit?”

Peeter onderdrukte zijn onzekerheid, zijn onderbroek zat weer ruim genoeg, hij legde uit dat hij dit direct na ontvangst ondertekend had opgestuurd naar de postbus. Van Reijsweijck snauwde terug;

“Hoe kom je er nu bij om dit naar de postbus te zenden? Die gebruiken we al jaren niet meer”.

Peeter antwoordde voorzichtig dat dit in het contract stond. Maricela wachtte ongeduldig op de bank. De directeur zei snibbig dat dit een fout van Rebecca was waar ze nog van zou horen, hij vroeg dwingend of Peeter direct het contract wilde opsturen per e-mail. Peeter keek naar zijn smachtende buurvrouw twijfelde even maar beloofde het gelijk te doen. Mägi liet Maricela teleurgesteld achter, ze zouden binnenkort wel weer afspreken. Hij baalde.

Zuchtend ondertekende Peeter het contract voor de tweede keer en legde het op de scanner. Het lekkere gevoel van erotiek had plaats gemaakt voor alertheid. Hij bekeek de scan voordat hij wilde verzenden, hij vloekte binnensmonds want zijn handtekening was nauwelijks leesbaar. Ongeduldig wroette hij in zijn pennenbakje totdat hij een stift vond maar deze vlekte te veel. Hij doorzocht gestrest zijn appartement door maar vond geen geschikte pen. Met tegenzin trok hij zijn jas aan en ging naar een avondwinkel in de buurt waar hij een setje stiften kocht. Hij verstuurde het gevraagde aan de directeur die hem even later bedankte voor de ontvangst in goede orde. Hij dronk een paar glazen water voor de televisie en ging naar bed. Hij jammerde nog even na over de verziekte avond.

7.1 Aan de slag

De laatste vrije dagen vlogen voorbij. Nu de eerste werkdag naderde wilde hij ook wel een weekje later beginnen dacht hij zondagavond met gemengde gevoelens. De volgende ochtend fietste Peeter naar de Leuvehaven de drukke ochtendspits viel hem tegen maar het belangrijkste was dat hij prima had geslapen. Hij belde eerst beneden aan toen boven nog een keer en wandelde de muisstille afdeling op. Met duidelijke stem riep hij goedemorgen wat flauwtjes beantwoord werd en ging zich aan zijn nieuwe collega’s voorstellen die hem vluchtig succes wensten. Het werd weer stil hij mocht plaatsnemen aan het lege bureau tegenover commercieel medewerker Wil. Wil zei met droge stem dat hij een rapport moest afmaken daarna zou hij apart met Peeter gaan zitten voor een introductiegesprek. Mägi keek rond over de afdeling hij zag dat het kantoor van de directeur leeg was, de lichten brandden niet. Wil typte onverstoorbaar en maakte af en toe een printje. Niemand sprak. Peeter las een beetje onwennig in zijn uitreksel hij vroeg zich af hoe hij ingewerkt ging worden en of van Reijsweijck nog zou komen. Hij lustte wel een kopje koffie, hij keek nog eens rond en zag dat er een open keukentje was met een ouderwets koffieapparaat.

De telefoon aan zijn bureau ging, hij keek aarzelend naar Wil die het lijntje zonder op te kijken overnam. Na een kort gesprek zei hij tegen Peeter dat hij eerst nog een rapportje moest maken. Na drie kwartier stond Peeter op en ging naar het toilet tegen over het keukentje. Er was maar één wc voor het hele kantoor hij plaste voorzichtig zittend en nam een paar slokken water zonder te spetteren. Hij waste zijn handen beter dan anders en sloot de deur zorgvuldig. Toen hij de volle pot koffie zag staan vond hij dat hij initiatief moest tonen, hij liep naar het midden van de afdeling en vroeg wie er koffie wilde. “Eindelijk, Ik dacht dat je het nooit zou vragen!” riep Rebecca fel. “Maar dan moet je wel eerst afwassen” opperde Marcel droog. Peeter vond dit geen probleem en ging aan de slag.

Vroeger dan anders betrad de directeur het kantoor. Peeter stond met zijn rug naar de afdeling en hoorde de formele begroeting van van Reijsweijck en het timide antwoord van de afdeling, Mägi draaide zich om ook goedemorgen te zeggen maar de directeur sloot al de deuren van zijn kantoor. Iedereen keek strak voor zich. Peeter droogde alles af en zette wat hij niet nodig had zo netjes mogelijk in de kast. Hij ging de afdeling rond met de koffie toen hij richting het kantoor van de directeur liep, bromde de Officemanager Marcel dat mijnheer van Reijsweijck meestal thee wil maar dit liever zelf pakt. Geraakt door de kille sfeer ging Mägi weer aan zijn bureau zitten hij verwachtte dat Wil hem langzamerhand wel het een en ander zou gaan vertellen. Peeter kreeg trek maar hij durfde niet te eten omdat hij dit nog niemand had zien doen. De telefoon bij Wil ging hij nam direct op. Peeter hoorde hem:’nog niet mijnheer van Reijsweijck’ zeggen waarop de luidere stem van de directeur voor iedereen hoorbaar was. Wil bood nederig zijn excuses aan en legde verhit de telefoon neer. Direct hierna ging Peeters telefoon over, de display gaf aan dat het de kamer van de directeur was. Peeter slikte en nam voorzichtig op.

“Kom je even Peeter?” vroeg van Reijsweijck met vlakke stem.

Peeter ademde eens diep in en liep naar de directeursloge, onderweg glimlachte Rebecca bemoedigend naar hem. Dit monterde hem iets op maar hij vroeg zich of dit een goed voorteken was. Marcel draaide zijn hoofd naar hem en siste: “Altijd pen en papier meenemen als je het terrarium betreed!” Peeter knikte onopvallend hij liep terug naar zijn bureau en pakte zijn blocnote en fijnschrijver. Allen keken nu medelevend naar hem, hij glimlachte geforceerd terug. Met meer afdelingssteun maar met minder vertrouwen trad hij het kantoor binnen. Tussen hoge stapels dossiers zat de directeur te bellen en gebaarde dat Peeter moest gaan zitten aan de vergadertafel. Peeter luisterde zo discreet mogelijk mee, van Reijsweijck keek stralend en telefoneerde in bekakt Engels. Zo te horen was hij blij met een nieuwe aanwinst. De directeur bedankte de persoon aan de andere kant van de lijn uitvoerig en liep naar de vitrinekast die hij opende. Hij leek diep in gelukzalige gedachten verzonken toen hij een werk van Shakespeare opende, hij las een stukje en borg het boek weer op. Zijn gezichtsuitdrukking werd ernstig hij ging tegenover Peter aan de lange tafel zitten.

De directeur vroeg streng; “Peeter hoe laat is het?”

Deze onlogische vraag trof Peeter want de directeur had een horloge om, er lag een mobiel op tafel en aan de muur hing een stationsklok.

“Half elf is het nu mijnheer van Reijsweijck” zei Peeter op zijn hoede.

De directeur ging verder met dalende stem; “Hoe laat was jij vanochtend op kantoor?”

Peeter zei voorzichtig dat hij om half negen binnen was.

De directeur keek niet blij, hij gilde: “Hoe kom je er bij om af te wassen dat moet je Rebecca laten doen! Hoe kan het nou dat je het introprogramma nog niet hebt doorlopen?”

Mägi zei bedeesd dat Wil eerst een rapport moest afmaken. De mondhoeken van de directeur zakten nog verder hij gooide op tafel dat Wil altijd voor achten binnen was en dat hij zijn werktijd beter met Wil moest afstemmen. Peeter antwoordde dat in zijn contract stond dat hij tussen acht en negen mocht beginnen. Van Reijsweijck duldde geen tegenwerpingen hij brulde zo hard dat de afdeling naar binnen keek:

“Hou op over je contract ik weet precies wat daarin staat! Stem je werktijden en inwerkprogramma nauwkeurig met Wil af!”

Peeter kreeg een koude rilling door deze onrechtvaardige aanval maar hij beloofde op ernstige toon dit te doen. Het riante salaris lokte.

Overal waar hij keek lagen stapels dossiers, de directeur pakte een stuk papier en ging het één en ander vertellen over Remira. Zijn polygoonstem kraakte nu weer vriendelijk. Mägi luisterde aandachtig en maakte aantekeningen. De directeur was onder de indruk over Peeters topografische kennis van Europa en Azië maar toen van Reijsweijck over mineralen in Amerika begon ontdekte hij dat Mägi hier niet zoveel van wist. Op vaderlijke toon schetste van Reijsweijck een kaart van Noord-Amerika met de grote meren. Peeter nam de informatie gretig in zich op hij wist niet dat het daar barstte van de delfstoffen. Het gesprek verliep verder harmonieus, de directeur zei dat Peeter binnen enkele maanden zijn eerste orders zou binnen slepen. Mägi lachte beleefd terug maar had zo zijn twijfels. Woensdag zouden zij weer apart zitten.

Later op de afdeling bezette Peeter met Wil de vergaderruimte. Wil was niet erg spraakzaam hij gaf Mägi een productenlijst om te bestuderen. Peeter was blij dat alle kleurstoffen korte nummers hadden die hij gemakkelijk uit zijn hoofd kon leren. Wil gaf aan dat hij morgen Peeter de monsterkamer zou laten zien. Wil kleedde nogal formeel, Peeter ontdekte nu pas dat hij een gehoorapparaat droeg. Die middag las Peeter in het handboek mineralen en stelde vragen op. Op een telefoontje doorverbinden na en nog een keer koffie halen gebeurde er niets bijzonders op zijn eerste werkdag.

7.2 De monsterkamer

Toen Peeter naar huis fietste de wolken lachten geluidloos naar hem hij vond het heerlijk om weer buiten te zijn. Hij dacht na over de beklemmende sfeer op de afdeling waarin hij zich moest zien stand te houden.

De volgende dag had Peeter op verzoek van Wil vragen opgesteld die hij aan steenfabrieken moest gaan stellen over hun kleurstoffenverbruik. Emotieloos had Wil nog een vraag toegevoegd over het jaarverbruik waarmee Peeter straks aan de slag kon. Er volgde uitleg over hoe de afdeling functioneerde. Iedere werknemer moest een verslag van elk inkomende of uitgaand telefoongesprek maken en dit uitprinten in tweevoud. Het origineel moest in het dossier en de blauwe kopie moest in het postbakje van de directeur dat naast de printers en afdelingsagenda lag. Het zelfde gold voor afgelegde bezoeken en ontvangen relaties. Dit moest exact overeenkomen met de opgeslagen bestanden in de computer. Wil legde een stapel dossiers van baksteenfabrieken op Peeters bureau en vroeg hem om eerst een aantal dossiers te bestuderen om daarna te gaan bellen. Na de middagpauze waarin hij tegen zijn zin was binnen gebleven met zijn collega’s die zwijgzaam wat op hun computer rommelden, ging hij mogelijke klanten bellen. Peeter voelde dat men vandaag meer ontspannen was omdat de directeur niet aanwezig was. Mägi kreeg kleine ogen van het turen in de dikke dossiers vol met verslagen en analyses. Hij belde naar aan steenfabriek in Limburg, hij had alles goed bestudeerd en had zijn vragen klaar. De telefoniste verbond hem door naar de productieleider die opnam in een lawaaierige omgeving. Peeter introduceerde zich beleefd met heldere stem de man antwoordde dat hij om de zoveel tijd door Remira werd gebeld en niets nodig had maar dat de nieuwe werknemer gerust vragen mocht stellen. Mägi vroeg welke kleurstoffen men op korte termijn nodig had, de man zei dat men enkel af en toe kalk en additieven aan de roodbakkende klei toevoegde. Men werkte niet meer met kleurstoffen. Peeter bedankte de man en deed zijn uiterste best om hier een correct rapport van te maken. Hij belde enthousiast nog een uur door en kreeg meestal medewerking. Een fabriek uit Vlaanderen had een megaorder binnen gesleept voor rode bakstenen, een offerte voor rode kleurstof op basis van ijzeroxide was welkom. Trots maakte Peeter zijn verslag en verdeelde de prints, zorgvuldig sloeg hij dit in de juiste digitale map op. Hij verheugde zich er op om dit met de directeur te bespreken. Tussendoor ging de telefoon een keer bij Logistiek maar Rebecca was in gesprek zij gebaarde naar Peeter om dit lijntje over te nemen. Hij deed dit en riep even later naar haar dat het de kantoorhandel de bleke paperclip was die morgenochtend printpapier en toner kwam afleveren. Zij glimlachte naar Peeter en bekeek hem een tijdje bewonderend toen hij alweer fanatiek aan het bellen was. Diep in gedachten tikte hij zijn bevindingen tot hij merkte dat Wil wachtend naast hem stond.

Ze daalden de trappen af om in de stoffige kelders onder de kantoren te komen. Wil stopte voor de kelder waarin de monsterkamer gevestigd was, hij wees naar het stoplicht dat zich boven de ingang bevond. Peeter concentreerde zich extra, het zag er uit als een normaal tweekleurig verkeersstoplicht. Wil legde uit dat als het groene licht brandde dan kon men de monsterkamer betreden maar als het rode licht brandde dan niet want dan hingen er schadelijke dampen doordat van Reijsweijck proeven had gedaan in het minilab. Wil opende het deurslot. Mägi zag dat het onderste licht brandde terwijl ze naar binnen gingen. Wil legde uit dat de deur altijd direct gesloten moest worden maar dat deze pas na een minuut weer geopend kon worden in verband met de afzuiging van ongewenste dampen. De ruimte was groter dan Peeter had gedacht, hij zag zakken en vaten op pallets staan, in de schappen lagen zakjes, flessen en potjes gevuld met allerlei monsters. Achterin was een klein laboratorium met glaswerk zoals een pipet en reageerbuisjes. Hij onderscheidde een spoelbak, een brander en er hing een gasmasker over de witte jas aan de muur. Wil liet wat monsters in poedervorm zien, rode kleurstof ijzeroxide, wit pigment titaniumoxide. Bentoniet, het kleiachtige mineraal en een fles lignosulfonaat die hij angstvallig gesloten hield vanwege de ondraaglijke stank die dit middel kon verspreiden. In het midden stond een inpaktafel om de monsters verzendklaar te maken. Daarna gingen ze weer naar boven. Ondanks de opkomende vermoeidheid belde Peeter nog een paar steenfabrieken.

Thuisgekomen kookte hij en rustte even op de bank terwijl zijn cd speler rock muziek uit Estland speelde. Later op de avond deed hij een duurloop van een half uur in de buurt. Tijdens de cooling down voelde hij de Remira spanning weg ebben uit zijn lichaam. Maricela kwam even in zijn gedachten hij zou haar binnenkort bij hem thuis uitnodigen om het door van Reijsweijck verstoorde moment weer op te pakken. Het viel niet mee om in slaap te komen Mägi stond enkele keren op om weer te ontspannen.

Peeter zat druk te bellen toen de directeur tegen de middag de afdeling op kwam. Van Reijsweijck liep met besliste blik naar het centrale postbakje en pakte de blauwe kopieën van de activiteiten van zijn ondergeschikten. De directeur deed deze in zijn aktetas en verliet de afdeling weer om zoals gewoonlijk te gaan lunchen in de Bijenkorf. Tijdens zijn lunch nam hij de stapel door om zijn op- of aanmerkingen later met het personeel te ‘bespreken’.

Peeter besloot aan het eind van de ochtend op zijn derde werkdag om al etend buiten een rondje te lopen, hij kuierde langs het Maritiem museum en de Wijnhaven. Dit beviel hem beter dan op de beklemmende afdeling te blijven waar men maar een beetje aan het beeldscherm vastgekleefd zat. Even later stortte hij zich weer op de steenfabrieken, in een paar dagen tijd was hij al heel wat hierover te weten gekomen. De directeur kwam terug hij sloop zijn terrarium in en maakte stapeltjes van de blauwe kopieën waarop hij driftig krabbels en vraagtekens had gezet. Men wachtte gelaten af. Marcel werd het eerst gebeld, hij nam een glas water en pen en papier mee en ging naar binnen. Binnen een paar seconden bereikte het gegil van van Reijsweijck de afdeling. Men keek elkaar onrustig aan, Marcel kwam met een rood hoofd de afdeling op en ging koortsachtig in zijn dossierkast zoeken om met spoed één en ander aan de directeur uit te leggen. Marcel ging weer naar binnen om nog een paar krijsen te incasseren voordat hij weer aan het werk mocht. Toen de Officemanager terug was werd Wil gebeld die zijn stropdas fatsoeneerde en vol vertrouwen met de eerste order van een nieuwe klant de directeursloge betrad. Even later klonk de luide schaterlach van de directeur, Wil werd in volle borst overladen met complimenten door zijn baas. Rebecca en Peeter keken elkaar even hoopvol aan totdat de toon van Reijsweijck omsloeg in een verwijtend gesnerp. Rebecca’s telefoon ging nu, ze stond gedwee op om zich in het terrarium te melden. Peeter kon zich niet meer concentreren toen zijn beide collega’s uitgefoeterd werden om een transporttarief van een paar tientjes te veel op een order van ruim vijftienduizend euro. Even later kwamen ze beiden verhit de afdeling weer op de blikken van Peeter en Marcel ontwijkend om zwijgzaam aan het werk te gaan. Peeter bereidde ingespannen zijn volgende dossier voor tot dat zijn telefoon over ging, de display vermelde directeurskamer.

“Kom je even Peeter?” kraakte de directeur minzaam. Peeter antwoordde zo opgewekt mogelijk dat hij er aan kwam, hij pakte schrijfgerei en een glas water. De nog naverhitte collega’s forceerden een glimlach om hem succes te wensen.

Van Reijsweijck zette zijn bril af en wreef in zijn ogen. Hij lachte en maakte Peeter een compliment over zijn goede telefoontechniek en werklust. Mägi straalde trots hij had zich flink vastgebeten in de nieuwe materie. Ze praatten nog een tijd verder, de directeur vertelde het één en ander over kleisoorten en de temperatuur van de steenovens die varieerde van 1050 tot 1100 graden. Peeter maakte ijverig aantekeningen, de directeur beloofde dat Peeter een keer het bakproces een keer mocht aanschouwen bij de grootste steenfabriek van de Benelux. Dit leek de nieuwe werknemer wel interessant. Van Reijsweijck pauzeerde even hij stond op, ging achter Peeter staan, pakte een leeg vel papier en liet dit vlak voor Peeters neus op tafel dwarrelen. De directeur vroeg geheimzinnig:

“Wat is dit en waar komt dit vandaan?”

Peeter verscherpte zijn concentratie, dacht even na en zei;

“Dit is papier, gemaakt van houtpulp in een papierfabriek”.

Van Reijsweijcks mondhoeken zakten, zijn stem daalde hij zei:

”Ja, maar waar komt dit vel papier vandaan?”

Mägi was nu op zijn hoede, hij dacht vlug na en zei onwennig:

“Van een papierhandel, een handel in kantoorartikelen denk ik”.

De directeur snerpte;

“En hoe heet die kantoorvakhandel?”

Peeter begon te zweten, hij antwoordde met droge stem dat hij geen idee had. Van Reijsweijck gilde;

“Dit bedrijf heet de bleke paperclip”.

Mägi zei; “Oh ja, die heb ik gisteren aan de telefoon gehad”.

De directeurs reptielogen puilden bijna uit hun kassen hij brulde:

“Waarom heb je hier geen rapport met blauwe kopie van gemaakt? Ten alle tijde moet je mij schriftelijk informeren over elk gemaakt telefoongesprek en persoonlijk contact zoals Wil je heeft uitgelegd!”

Peeter stamelde dat hij dit per ongeluk vergeten was en dat hij dit voortaan zou doen. Mägi wilde een goede beurt maken door te beginnen over de offerte voor de megaorder voor de Vlaamse steenfabriek. Hij vroeg wat de directeur hier van vond. Van Reijsweijck kneep zijn ogen samen hij hield er niet van als men hem vragen stelde of initiatief nam. De directeur zei dat hij dit rapport niet had gezien maar ging direct in de stapels blauwe kopieën wroeten. Van Reijsweijck vond dit uiteindelijk en las het vlug door en smeet het driftig op de grond. Hij verweet Peeter met overslaande stem dat hij geen Belgische steenfabriek had mogen bellen want dit was het terrein van Wil. Peeter wierp met beheerste stem tegen dat Wil de stapel te bellen dossier op zijn bureau had gelegd. De directeur snauwde geïrriteerd dat Wil hier nog van zou horen. Even later zocht Peeter met natte plekken onder zijn oksels zijn bureau weer op zijn collega’s staarden medelevend naar zijn bezweten voorhoofd. Peeter was blij dat van Reijsweijck de komende dagen niet op kantoor was.

7.3 Met of zonder stokjes

Even na achten belde Maricela verheugd aan bij Peeter, zij had een sexy jurk aangetrokken met zwarte panty’s er onder. Ze bekeken elkaar aandachtig en lachten feestelijk. Hij zette een verzamel cd jaren tachtig hits op Maricela liet zich een rode wijn inschenken terwijl Peeter een koud biertje nam. Op de beat van Kool & the Gang begon ze te dansen, Maricela nodigde hem uit voor een dansje. Haar vingers graaiden over zijn brede schouders, zij pakte zijn mobiel uit zijn zak en zette hem brutaal kijkend uit. Mägi bromde goedkeurend na de afgelopen weken had hij geen zin in stoorzenders. Ze dansten door de kamer en namen af en toe een flinke slok. De volgende cd produceerde de vrolijke klanken van Kid Creool and the Coconuts wat uitstekend viel bij Maricela. Ze dansten dicht op elkaar de drempel over door de gang de slaapkamer in. Maricela keek gefascineerd naar de optrekstang in de hoek van de kamer, ze riste gretig de knoopjes van zijn overhemd los en onblote zijn gestaalde bovenlijf. Ze vroeg of hij wat oefeningen kon later zien, Mägi lachte zelfverzekerd en sprong naar de optrekstang. Peeter trok zich een tiental keer moeiteloos op en stootte luid de lucht uit zijn longen, ze keek bewonderend naar zijn opgezette spieren. Daarna trok hij zich om beurten met één hand op, ze kirde opgewonden en streelde over zijn massieve bovenbenen en kuste zijn onderrug. Hij liet de stang los en smeet haar schuin op het tweepersoonsbed. Hij dook op haar en ontkleedde haar gehaast. Hij zoog op haar donkere harde tepels terwijl zij hem overal opgewonden betastte. Peeter zag dat ze zo nat was dat het vocht er gewoon uit droop dit had hij nog nooit zo gezien, hij wilde haar penetreren maar zij hield hem tegen en vroeg of hij een condoom had. Hij schudde zijn hoofd, zij stond zuchtend op om haar handtas te pakken. Ze haalde er een condoom uit en rolde deze vakkundig uit over zijn diamant harde erectie. Direct ramde hij wild in haar, ze kreunde genotvol en maakte heftige tegenbewegingen. Mägi voelde haar hitte door het latex. Hoe harde hij stootte hoe harder zij omhoog kwam, ze was niet zo sportief maar veel sterker dan hij dacht. Maricela bokte zo wild omhoog dat hij al zijn krachten moesten aanwenden om haar in positie te houden. Hij rook haar opwindingszweet, zij deed hem denken aan een bananenrokje uit het oerwoud dat genomen werd door een noorderling in een berenvel dacht hij verlekkerd. De avond deed hem goed na alle ontberingen van de laatste tijd. Voor hij ging slapen zag hij een glans in zijn hazelnootbruine ogen die hij lang niet had gezien toen hij in de spiegel keek. Voldaan viel hij in slaap.

De volgende dag kregen de medewerkers van Remira een digitale uitnodiging van de directeur van de directeur voor een etentje van de zaak. Peeter stond midden op de afdeling het viel hem op dat er weinig werd uitgevoerd, hij concludeerde dat hij zelf de meeste telefoongesprekken voerde. Het personeel zou met de directeur en zijn vrouw Gwenny gaan eten in een Chinees kwaliteitsrestaurant in het centrum. Ze spraken over het jaarlijkse etentje een verplicht nummer waar van Reijsweijck de boventoon zou voeren. Mägi maakte af en toe een praatje aan het bureau van Rebecca die nog de meest spraakzame persoon op de afdeling was. Peeter merkte dat zij hem aantrekkelijk vond maar dat was niet wederzijds. Hij probeerde Remira zo positief mogelijk te zien en stortte zich met overgave op het werk. Wil hoorde slecht en was erg formeel terwijl Marcel Peeters enthousiasme temperde door op te merken dat Mägi van Reijsweijck nog niet goed kende. Peeter verheugde zich op zijn eerste salaris als dit binnen was stond hij eindelijk weer in de plus.

Een week later ging vlak voor het einde van de kantoordag de bel midden op de afdeling. Rebecca stond snel op en zij met vriendelijke stem dat ze de deuren zou openen. Even later betrad de ranke gestalte in het exclusieve mantelpakje de afdeling, na een afwezige groet gleed zij het terrarium in en voegde zich bij haar man. Peeter loerde over zijn beeldscherm de directeurskamer in, hij vond dat Gwenny zich toch wel even had kunnen voorstellen aan de nieuwe medewerker. De directeur staarde naar zijn papieren, hij schonk geen aandacht aan haar. Mägi typte zijn laatste rapport voor die dag.

Van Reijsweijck en Gwenny liepen zwijgzaam voorop, een paar meter er achter liep de fluisterende afdeling. De gerant nam de jassen aan en loodste het gezelschap naar een ronde tafel die stijlvol gedekt was. De dranken werden opgenomen, Peeter zag dat er een voorkeur voor witte wijn was waar hij zich maar bij aansloot. De directeur hield een praatje. Peeter zat recht tegenover Gwenny die tot nu toe elk oogcontact had vermeden. Mägi bekeek onopvallend haar fijne gezicht en elegante hals, ze was veel jonger dan de directeur maar kwam uit het zelfde aristocratische milieu stelde hij vast. Haar sieraden kwamen goed tot zijn recht op haar witte huid. Peeter dwong zich zelf niet te veel te kijken, hij vroeg zich verbeten af wat ze met de ouwe chagrijn moest. Het eten werd gebracht, een traditionele Kantonese rijsttafel met zeldzame porseleinen schaaltjes en stokjes. De directeur hemelde de onberispelijke geklede ober op over de vakkundige bediening. Van Reijsweijck liet merken dat hij vaker in China had rondgereisd door een paar namen van gerechten te noemen die de afdeling niet kende. Peeter had nog nooit met stokjes gegeten hij keek onwennig rond. De directeur en Gwenny schermden behendig met de houtjes de lekkernijen naar binnen terwijl zijn collega’s het met moeite enigszins lukte. Mägi probeerde het ook maar de meeste rijst en groente slipten door de stokjes, hij kreeg het warm en durfde niet om bestek te vragen. Men smulde goedkeurend van het kwalitatieve eten in dit toprestaurant. Eindelijk had Peeter een stuk kip tussen de twee stokjes maar vlak voor dit zijn mond bereikte viel dit met een plons in zijn elegante wijnglas. Mägi wilde dit er voorzichtig uitvissen maat tot overmaat van ramp stootte hij het volle glas om. Meedogenloos dreef de wijnplas richting Gwenny die een gilletje slaakte. Van Reijsweijck at zijn mond leeg en blafte verachtend;

“Als je niet met stokjes kunt eten dan moet je dit aangeven en om bestek vragen! Moet ik nu alles voorkauwen!”

Peeter bloosde en verontschuldigde zich, die directeur commandeerde de ober om de tafel schoon te maken en bestek te brengen. Gwenny keek Peeter nu voor het eerst recht aan. Mägi stamelde nog een keer “sorry” terwijl zijn lichtende bruine ogen door drongen in de buitenste laklaag van haar overbeschermde ziel. Een bijna onmeetbare glimlach bracht het eerste teken van leven van deze dag in haar subtiel opgemaakte gezichtje. Er viel een stilte. Ze zei zachtjes met beschaafde stem:

“Zeg, maar ik ken jou helemaal nog niet. Ja, het gaat hier ook zo hard”.

Peeter vroeg zich wat ze bedoelde met; het gaat hier ook zo hard. Hij antwoordde vriendelijk dat dit zijn tweede week bij Remira was. Ze wenste hem geroutineerd veel succes toe en sloot zich weer af door verder te eten, de directeur loerde nog een tijdje afgunstig naar hem.

Peeter praatte met Rebecca na het tweede wijntje druk gebarend met vuur over zijn sport. Marcel praatte op gewichtige toon met de directeur over een mineralenvoorraad in de opslag bij de vervoerder terwijl Wil meeluisterde. Na het diner bedankte het personeel en ging men naar huis. Mägi ging direct naar bed en dacht nog even na over het etentje, hij vond Gwenny en de directeur een onwerkelijke combinatie. Peeter probeerde haar fijne gezicht voor zich te halen maar hij kreeg geen duidelijk beeld voor ogen omdat ze zich zo afzijdig mogelijk hield. Vermoeid van de ongemakkelijke dag die erg lang duurde viel hij in slaap.

Een week later zat Peeter weer in het terrarium. Hij kon de directeur die hem onafgebroken met opdrachten overlaadde niet meer bij houden. Mägi schreef de instructies krampachtig op, zijn ogen schoten heen en weer tussen zijn blocnote en het bezeten gezicht van van Reijsweijck dat onvermoeibaar leek. De directeur had aangekondigd om een maand naar Azië af te reizen en hij wilde dat het personeel voldoende te doen had tijdens zijn afwezigheid. De baas gaf opdracht om dossiers uit verschillende branches te onderzoeken. De polygoonstem hitlerde maar door; glasfabrieken, stuifbestrijding in de bollenteelt, asfaltfabrieken en leerproducenten moesten meer bij Remira gaan afnemen. Peeter kermde een keer toen hij weer nieuwe informatie moest verwerken, van Reijsweijck kneep zijn ogen samen en vroeg autoritair of zijn werknemer het wel bij kon houden. De directeur eiste van zijn personeel dat men hem altijd bij kon houden. Er viel een beklemmende pauze. Peeter antwoordde met zo vast mogelijke stem dat hij nu wel heel veel opdrachten door elkaar kreeg op gebieden waar hij nog weinig van af wist. De directeur leunde zuchtend achterover en zei dat dit over een paar maanden wel beter zou gaan, voor nu was het genoeg. Peeter rook zijn eigen zweet ondanks de deodorant die hij pas sinds kort gebruikte. De directeur stond op en keek verlangend naar de rug van Hamlet in zijn Shakespeare vitrine. Mägi wachtte met droge keel af. Van Reijsweijck sloot af met vaderlijke stem:

“Peeter over een paar maanden komen je eerste orders binnen dan begint alles te leven voor je”.

Mägi wist niet wat hij met deze opmerking aan moest, hij twijfelde sterk aan het feit dat hij dan al bestellingen op zijn naam kon noteren. Hij knikte en bromde afgeknepen dat hij zijn best zou doen. Met deze loden last op zijn brede schouders verliet Peeter de kamer van de directeur. Van Reijsweijck keek hem geamuseerd na.

8.1 Op pad en op stap

Er heerste volmaakte rust op de afdeling nu de directeur al twee weken door China reisde. Peeter had stapeltjes gemaakt van de dossiers uit verschillende branches. Het viel hem weer op dat hij de meeste uitgaande telefoongesprekken voerde, op sommige dagen was hij zelfs de enige. Af en toe legde Wil hem met tegenzin iets uit. Fanatiek legde Peeter zijn bevindingen vast in een rapport. Door zijn correcte en doortastende vraagstelling kreeg hij nuttige informatie los over het jaarverbruik van de mineralen en de productieprocessen. De stapel blauwe kopieën voor de directeur groeide hij had er vertrouwen in dat de directeur een aantal rapporten interessant zou vinden.

Mägi stond op en liep langs de dossierkast om de glasfabrieken te bestuderen, het aantal mappen was niet zoveel als de steenfabrieken ze pasten allemaal in één hanger. Hij nam ze mee naar zijn bureau want van Reijsweijck had gezegd dat hij langs de glasfabrieken moest gaan om verslag uit te brengen. Hij vond het een goed moment om op pad te gaan voor de zaak, hij maakte een planning voor de komende dagen. Marcel overhandigde hem bedachtzaam de sleutel van de bedrijfswagen een Opel stationcar. Hij had al lang geen auto meer gereden en verheugde zich er op om een paar dagen het kantoor te verlaten om het een en ander over de productie van glas te leren.

Peeter legde zijn koffer in de auto van de zaak en reed vloeiend de stad uit, hij loodste de Opel kundig de ring op. Alleen bij stoplichten was hij extra op zijn hoede. Als het bovenste licht brandde remde hij op tijd, als het onderste licht brandde dan mocht hij rijden. Peeter vond het heerlijk om even van kantoor weg te zijn en weer eens iets nieuws van Nederland te zien. Een half uur later betrad hij de eerste glasfabriek in het Westland, met moeite kreeg hij de productieleider te spreken die weinig te melden had. De hoofdgrondstof was kwarts en dat leverde Remira niet. Wat betreft kleurstoffen gebruikte de firma Groenglas enkel rood ijzeroxide van een concurrent die veel goedkoper kon aanbieden, hier kon Remira niet tegen op. Mägi maakte aantekeningen en ging weer op pad maar de volgende twee fabrieken in Noord-Holland die hij na lang zoeken vond, hadden geen tijd en stuurden hem weer weg. Hij lunchte in een wegrestaurant en besefte dat de ochtend niet erg vruchtbaar was geweest. Hij vermande zich en ging weer op pad naar een glasfabriek in Flevoland. De receptioniste zag hem op een afstandje naderen en glimlachte naar Peeter die zijn beste pak had aangetrokken en fier rechtop liep. Toen hij vroeg naar de afdeling inkoop of iemand van de productie betrok haar gezicht. Ze zei dat dit bedrijf niets nodig had men werkte bovendien enkel op afspraak. Teleurgesteld reed Mägi weer verder naar zijn laatste doel voor die dag dat diep in Utrecht lag. Hij mopperde over het kruipende verkeer op de ring wat hem nog erger dan Rotterdam leek. Eindelijk reed hij het rommelige terrein van het familiebedrijf op, op het buitenterrein trof hij de baas van de glasfabriek. Peeter stelde zich enthousiast voor maar het gezicht van de man versomberde en hij begon cynisch te lachen. Hij vroeg Peeter om vooral geen moeite te doen want men had slechte ervaringen met Remira. Met afkeurende blik merkte hij op dat hij met van Reijsweijck niets meer te maken wil hebben omdat hij hem maar een arrogante kwast vond. Peeter wist hier geen antwoord op en droop af. Mägi reed naar de zaak en overdacht deze mislukte dag in de buitendienst. In ieder geval moest hij elk bezoek nauwkeurig omschrijven aan de directeur. De volgende dag ging hij weer op pad maar hij werd niet veel wijzer.

De weken vlogen om, Peeter waande zich rijk, hij had zijn derde keer salaris gehad waarbij steeds de afgesproken verhoging van tien procent keurig was verwerkt. Afgelopen zaterdagavond was hij op het verzoek ingegaan om met Maricela en haar Latijns Amerikaanse vriendinnen te gaan stappen in het centrum. Dit beviel hem goed ze hadden veel lol en de Latina’s hadden steeds kirrend om hem heen gekleefd op de dansvloer. Allen dronken mixjes die lekker vielen. Sinds lange tijd voelde hij zich weer iemand, als hij zich ontspande lag hij nog altijd goed bij de vrouwen stelde hij verheugd vast. Rotterdam lachte, Mägi lachte. Toen hij met zijn bovenbuurvrouw lallend thuis kwam kreeg zijn bank had zwaar te verduren. De kater die hij de volgende ochtend had, nam hij op de koop toe.

De laatste week zonder van Reijsweijck brak aan, Peeter bladerde door de dikke stapel telefoon- en bezoekverslagen die hij had gemaakt. Er zaten ook al enkele offertes tussen. Hij staarde even in het luchtledige en overwoog wat hij nu het beste kon gaan doen. Marcel merkte dit en keek Rebecca aan die beslist terug knikte.

Juist toen Peeter wilde gaan bellen klonk Rebecca’s stem in zijn richting. Ze riep dat als hij niets te doen had dan kon hij haar logistieke werk leren wat handig was bij ziekte en vakanties. Mägi verscherpte, hij bedacht dat hij genoeg te doen had en dat de directeur had gezegd dat hij alleen van hem orders moest aannemen. Peeter zei onvast dat hij nog voldoende werk had waarop Marcel fijntjes opmerkte dat Rebecca gelijk had. Mägi voelde zich ongemakkelijk maar besloot om maar niet tegen te spreken en schoof volgzaam bij Rebecca aan. Hij keek eerst een halve dag mee maar vulde later zelf transportopdrachten in. Onherroepelijk drukte zijn paraaf door op de blauwe kopieën. Zijn collega’s werden nu iets spraakzamer, ze leken te waarderen dat hij ook ander werk wilde doen. De spaarzame contacten met de transporteurs verliepen informeel. Het was vooral een kwestie van nauwkeurig de formulieren invullen stelde hij vast. Peeter had veel bij geleerd de vier weken waren omgevlogen hij zag de bespreking met van Reijsweijck met vertrouwen tegemoet.

Het weekend vorderde, Peeter had vandaag een lichte looptraining in het Zuiderpark gedaan. Hij merkte dat hij wat uit vorm was doordat hij de laatste tijd minder had getraind. Maar het deerde hem niet omdat positieve gedachten overheersten, door zondagvond zo lang mogelijk te lezen in bed verdrong hij de gedachte aan de terugkeer van van Reijsweijck zo veel mogelijk.

8.2 Komt een directeur terug van vakantie

Het gedempte geluid van het stadsverkeer dat af en toe werd overstemd door een ratelende printer overheerste op het doodstille kantoor. Ieder moment kon de directeur binnen komen. Peeter belde een bollenkweker in Hillegom toen van Reijsweijck voorovergebogen in zijn lange regenjas de afdeling op liep. De directeur had iets meer kleur op zijn gerimpelde gezicht zijn witte pieken haar waren nog langer. De directeur begroette opgewekt de afdeling, Marcel vroeg huichelachtig hoe zijn reis door China was verlopen. De polygoon stem galmde dat hij en zijn vrouw hadden genoten van de bezienswaardigheden en de gastvrijheid. De privéchauffeur had werkelijk uitstekend werk verricht. Van Reijsweijck kon niet meer wachten hij graaide gretig de blauwe kopieën mee en verliet de afdeling om te gaan lunchen in de Bijenkorf met zijn onverbiddelijke pen in de aanslag. De ogen van de directeur glansden hongerig na een maand van afwezigheid.

Pas tegen het eind van de middag keerde de directeur terug op kantoor hij leek ontstemd. Mägi voelde de collectieve spanning op de afdeling toenemen men keek elkaar afwachtend aan. Peeter loerde over zijn scherm hij zag van Reijsweijck met besliste blik driftig aantekeningen maken. Even later werd Marcel ontboden in het terrarium, de Officemanager stond haastig op. De deur was nog niet dicht of de loeiende stem van de werkgever begon door te dringen op de afdeling. Marcel verdedigde zich met zachte stem en maakte zich klein. Toen zoemde Rebecca’s telefoon, nerveus ging ze naar binnen, binnen een seconde gilde de directeur tegen allebei. Peeter aanschouwde hoe ze zich tevergeefs verdedigden. Een minuut moest Wil zich ook melden. Peeter kon zich nog onmogelijk concentreren alle drie werden hysterisch uitgefoeterd en zaten nederig voorovergebogen aan de lange tafel. Een paar keer hoorde Mägi zijn naam vallen, dit kon weinig goeds voorspellen dacht hij somber. Een kwartier later kwamen de drie collega’s verhit het hok uit en hervatten zo onopvallend mogelijk weer hun werk. Peeter liet niets merken en typte ongeconcentreerd aan een verslag, hij keek op de klok en zag dat het bijna tijd was om naar huis te gaan. Hij hoopte dat hij niet meer bij de directeur hoefde te komen totdat zijn telefoon overging. De andere kant van de binnenlijn kraakte minzaam;

“Kom je even Peeter?”

Hij stond direct op en wandelde gewapend met pen en papier het kantoor binnen. Zijn collega’s ontweken zijn gealarmeerde blik en verlieten het kantoor. Hij bereidde zich geestelijk voor.

Behoedzaam betrad Peeter het terrarium, van Reijsweijck stond met zijn rug naar hem toe en bladerde al wegdromend in een Midzomernachtdroom van Shakespeare. Mägi kuchte discreet en keek in het stralende gezicht van de directeur die vriendelijk aangaf om plaats te nemen aan de lange tafel. Peeter zag dat er een stapeltje foto’s uit China op tafel lag. Van Reijsweijck opende met vaderlijke stem;

“Tjonge Peeter, jij was pas echt een topatleet in je jonge jaren! Tijdens ons bezoek aan de Chinese muur zijn we bevriend geraakt met een echtpaar uit Estland die in vuur en vlam over je medailles op de tienkamp vertelden”.

Peeter dacht dat hij droomde, een brede lach ontspande zijn verstrakte gezicht, hij bedankte de directeur beleefd en wachtte af. De directeur schakelde vloeiend over op het werk zijn polygoonstem kraakte helder:

“Peeter, ik moet zeggen dat je bijzonder hard hebt gewerkt de afgelopen maand. Je bent al heel wat te weten gekomen”.

Mägi glimlachte zuinig terug hij hoopte dat dit gesprek deze toon zou behouden. De directeur stond plotseling op en deed de deur van zijn kantoor open en liep beslist naar zijn bureau, hij opende een lade en pakte twee dobbelstenen. Peeter keek ademloos toe. Van Reijsweijck sprak niet, zijn reptielogen glansden, hij schudde de dobbelstenen en wierp ze op de lange tafel. Een vijf en een drie staarden naar het plafond, direct stond de directeur op en ging naar vak 53 van de reusachtige dossierkast op de afdeling. Met gesloten ogen greep hij een willekeurig dossier uit dit vak en smeet deze op tafel tegenover Peeter. Bezeten wroette van Reijsweijck door het dossier kleurstoffen in hardplastics maar vond niet wat hij zocht. Met toegeknepen ogen krijste hij tegen Peeter dat het dossier niet compleet was. Peeters nekspieren spanden aan, hij bekeek het vergeelde dossier dat over een branche ging waar hij niet aan had gewerkt. Mägi dacht opgejaagd na, hij werd ten onrechte aangevallen op het werk van een voorganger. Peeter zei met een lichte trilling in zijn stem:

“Van deze materie weet ik nog niets, ik heb hier geen instructies over gehad”.

De directeur blafte terug: “Onzin, we werken hier als één team, noteer dat je over een week alle hardplastic dossiers compleet met analyses hebt!”.

Mägi schreef dit op zijn tegenzin verbergend, hij nam een slokje water tegen zijn droge keel. Nijdig stond de directeur op pakte de stapel blauwe kopieën waarop hij driftig krabbels had gezet. Peeter zette zich schrap. De directeur vroeg hem snerpend hoe hij er in godsnaam bij kwam om op Rebecca’s plek logistiek werk te verrichtten. Peeter antwoordde zo rustig mogelijk dat hij dit deed op verzoek van Marcel en Rebecca. De directeur zuchtte en laadde zich op. Peeter ontving de tirade zwetend.

“Alleen ik geef je orders, zoals ik je voor mijn vakantie heb opgedragen. Onthoud dit nou eens!’ vlamde de directeur.

Peeter werd steeds verwarder en hoorde zich zelf al instemmen voordat hij zich had kunnen verdedigen. Er viel een beklemmende stilte, de directeur wroette verder zijn ogen stonden steeds bozer toen hij de bezoekrapporten van de glasfabrieken vond. Hij smeet ze op tafel bovenop Peeters notitieblok. De mondhoeken van de directeur zakten nog verder hij perste er venijnig uit:

“Waarom heb je in hemelsnaam de glasfabrieken bezocht?”

Mägi wist het nu helemaal niet meer, hij antwoordde dat de directeur hier om had gevraagd. Van Reijsweijcks gezicht werd uitdrukkingsloos hij keek door de deur de afdeling op en zag de schoonmaakster gedienstig poetsen. De directeur stond op en smeet de deur zo hard dicht dat alles trilde, de schoonmaakster die dit al vaker had meegemaakt vluchtte de gang op. Hij ging achter Peeter staan en brulde dat hij enkel had gevraagd om op kantoor de glasdossiers langs te lopen op onvolledigheden in plaats van bezoeken af te leggen. Peeter verbeet zich dat hij dit verkeerd had begrepen. Mägi verontschuldigde zich op onzekere toon. De directeur pauzeerde even hij meldde dat hij iets in zijn auto had laten liggen en direct terug zou komen.

Peeter bleef verslagen achter in de directeurskamer met de foto’s binnen handbereik. Hij twijfelde even of hij snel de foto’s zou bekijken. Zijn nieuwsgierigheid overwon, voorzichtig gleed zijn blik over de vakantiekiekjes. Halverwege de stapel bleef zijn oog plakken op een foto van Gwenny gekleed in een zijden maatjurk die perfect om haar ranke middel paste. Ze wapperde elegant met een waaier en keek dromerig voor zich uit. Mägi vroeg zich opgewonden af waar ze aan dacht. Hij prentte dit beeld in zijn geheugen. Op andere foto’s leek het steeds of Rupert en Gwenny geen stel waren maar gewoon samen optrokken. Peeter hoorde voetstappen op de gang en legde vlug de foto’s weer goed. Gehaast kwam de directeur binnen en zei dat het genoeg was voor vandaag, Peeter kon naar huis terwijl de directeur nog een tijdje bleef werken. Ontdaan verliet Peeter het zieke kantoor.

Voor de derde keer stond Peeter op, de nacht vorderde meedogenloos zonder een moment slaap. Van binnen knaagde een onrustig gevoel. De verwijtende polygoon stem van de directeur bleef maar doorzagen in zijn hoofd terwijl hij zijn uiterste best had gedaan. Mägi kon het onrechtvaardige gesprek met van Reijsweijck niet van zich af zetten. Het onbezorgde gevoel van de laatste weken ebde weg uit zijn lijf. Peeter stond op het balkon en staarde naar de maan, de foto van Gwenny met de waaier had indruk op hem gemaakt. Hij overpeinsde waar zij aan dacht en wat ze met die ouwe lelijke vent moest. Peeter ging weer naar bed. Pas na een half uur verplicht zappen tussen de opdringerige beelden van Van Reijsweijck, Gwenny en Sigrid viel hij in slaap.

Al maanden sliep Peeter slecht, hooguit twee keer per week stond hij uitgerust op. Op deze zaterdag was hij alleen op kantoor de directeur had hem opgedragen de monsterkamer op te ruimen na een minutenlang verwijt omdat er papiersnippers op de grond lagen. Slechts het royale salaris voedde hem om bij Remira te blijven werken. Direct achter de deur bij de ingang van de afdeling stond een pakket ter grootte van een bierkrat te wachten om naar het terrarium gebracht te worden. Van Reijsweijck had dit opgedragen. Direct toen Peeter binnenkwam had hij geprobeerd de zending op te tillen maar dit was tot zijn verbazing niet gelukt. Hij ging na een kop koffie nog eens proberen maar hij kreeg geen enkele beweging in de doos. Mägi hijgde, algehele vermoeidheid overheerste in zijn gehele lichaam, hij twijfelde aan zijn conditie. In gedachten hoorde hij de directeur maandag al te keer gaan als dit niet op zijn bureau lag. Het verblijf in de stoffige monsterkamer deed hem ook geen goed.

Na een gebroken weekend toog Peeter maandag vermoeid naar kantoor hij zag dat het pakket nu op zijn bureau lag. Hij begroette zijn collega’s met goedemorgen maar deze antwoordden nors met goedemiddag. Mägi keek vragend in het rond, Marcel vroeg of Peeter de e-mail van gisteravond van de directeur niet gelezen had. Peeter verstarde want hij realiseerde zich dat hij dit sinds gisteren niet meer gecheckt had. Marcel legde uit dat de werktijden tot nader order een uur zijn vervroegd. Peeter knikte en wilde inloggen maar de Officemanager merkte snibbig op dat hij vanmorgen struikelde over het pakket achter de deur. Mägi verdedigde zich verbaasd dat hij had geprobeerd dit te verplaatsen maar dat dit niet lukte. Marcel keek niet begrijpend terug en merkte stug op dat dit niet meer dan vijftien kilo kon wegen. Ongelovig tilde Peeter de doos nu met gemak op, hij snapte er niets van. Zijn collega’s negeerden hem en gingen weer aan het werk. Verdwaasd rommelde Mägi in de mappen op zijn bureau hij zag op tegen het gesprek met de directeur.

Na de lunch die niet smaakte op zijn geïrriteerde maag maakte de afdeling zich op voor de komst van de krokodil. Peeter spoelde een halve beker koffie door de gootsteen en schakelde over op water. Hij typte traag aan een rapportje dat voor het gesprek af moest. De buitendeur zwaaide open de directeur en Gwenny kwamen opgewekt groetend de afdeling op en verdwenen in het terrarium. Het veraste Peeter dat Gwenny mee kwam maar uitgerekend nu voelde hij zich niet fit. Hij bekeek hoe Gwenny zich aan de lange tafel over een glossy tijdschrift boog en wegdroomde terwijl de directeur fronsend in het scherm staarde. Haastig meldde Marcel zich bij de directeur hij sprak gedempt en maakte gebaren met zijn armen maar hij werd al snel overstemd door zijn superieur. Peeter concludeerde somber dat het over hem ging hij hoopte dat Gwenny niet bij het gesprek zou zitten. Marcel kwam opgelucht terug waarna Peeters telefoon zoemde.

“Kom je even Peeter en neem je het pakketje mee? “ kraakte van Reijsweijck gewichtig.

Gespannen ging Peeter het hok binnen, van Reijsweijck leunde comfortabel achterover in zijn lederen fauteuil, Gwenny hing over haar lifestylemagazine als een zoet kind dat plaatjes zat te kleuren. Peeter zette het pakket voorzichtig op tafel en wachtte af.

“Aha! Je kunt het dus wel optillen! Wat hoor ik van Marcel nu weer een onzinverhaal, door jou is hij nog gevallen ook. Oh wee als het Chinese porseleinen geschenk dat mijn vrouw aan een relatie in de buurt wil geven beschadigd is!” brulde de directeur.

Gwenny keek even verlangend naar het pakket, ze leek zich te willen afsluiten voor de hitlerstem van haar man. Peeter probeerde vluchtig haar blik te peilen maar ze ontweek hem behendig zoals ze al honderden mannen ontweken had sinds haar huwelijk. Peeter mompelde zachtjes dat hij het ook niet begreep. De directeur knikte naar zijn eega. Elegant stond Gwenny op en sneed beheerst met haar deftige briefopener de verpakking open. Bewonderend pakte ze de fraai beschilderde borden er uit, een flauwe glimlach verscheen op haar fijne gezicht.

“Alles is nog heel” zei ze beheerst en keek om beurten even lang naar haar man en Peeter. De directeur beval haar alles weer netjes in te pakken en dit naar de klant te brengen. Willoos ging ze aan de slag. De directeur kneep zijn ogen samen en gilde tegen Peeter waarom hij vanmorgen een uur te laat op kantoor was. Mägi wilde zich deze keer in het bijzijn van de wonderschone Gwenny niet laten ondersneeuwen hij zei koeltjes dat hij zondag wilde kijken maar dat er internetstoring was. Van Reijsweijck verbeet zich na deze tactische tegenspraak hij brieste dat dit zaterdag al op de site stond. Peeter antwoordde dat hij de hele zaterdagochtend in de monsterkamer had gewerkt en dat het wel welletjes was. De directeur beet zijn kaken op elkaar en zei ijskoud dat hij dit in zijn personeelsdossier zou zetten. Woedend keek van Reijsweijck in het rond en graaide in het stapeltje blauwe kopieën hij schreeuwde:

“Wat bedoel je in je rapport over de Utrechtse glasfabriek dat ik een kwast ben?” Peeter bleef zo cool mogelijk en probeerde zich het gesprek te herinneren. Hij antwoordde quasi nonchalant:

“Oh ja, nu weet ik het weer; die glasbaas noemde u een verwaande kwast. Maar ik weet niet wat hier mee bedoeld wordt” De directeur trok wit weg in zijn gelaat zijn blauwe aderen in zijn gezicht zwollen, zoiets brutaals had hij nog nooit mee gemaakt van een ondergeschikte. In een flits glimlachte Gwenny geamuseerd naar Peeter en liet spottend een beetje lucht ontsnappen dit maakte de directeur nog furieuzer. Van Reijsweijck trilde met uitpuilende ogen maar hervond zijn controle hij nam zich voor om Mägi terug te pakken en zei beslist dat hij die glasbaas zou dwingen zijn excuses aan te bieden voor deze belediging. Peeter kon weer gaan, even later gedwee gevolgd door Gwenny die het geschenk ging afgeven. De directeur brulde nog na dat hij last hope hierover zou inlichten. Peeter knikte onnozel maar hij wist dat de krokodil opnieuw zou aanvallen. Hij liep met een stalen gezicht naar zijn bureau onderweg lachte Rebecca bemoedigend naar hem.

Peeter had noodgedwongen een dag vrij genomen om zijn huisarts te bezoeken want hij maakte zich zorgen over het feit dat hij het porseleinpakket niet had kunnen verplaatsen. Bovendien sliep hij steeds slechter. Sinds zijn beoordelingsfouten nam dokter Breekhout meer tijd voor zijn patiënt. Mägi deed zijn verhaal de dokter typte een aantal trefwoorden in het dossier. Breekhout merkte op dat er met een directeur als van Reijsweijck niet te werken viel en dat zijn collega’s eerder vijanden waren. Peeter stemde in maar gaf aan dat hij geen ander werk kon krijgen. De arts zweeg even als teken dat hij hier geen oplossing voor had. Breekhout had geen verklaring voor het feit dat hij het pakket niet had kunnen verplaatsen Peeter moest een paar keer diep in en uit ademen zodat Breekhout naar het hart en de longen kon luisteren. Daarna nam hij de bloeddruk op, Breekhout zei dat deze wat hoger was maar dat er geen reden tot paniek was. Hij schreef Peeter slaappillen voor en adviseerde hem om meer afstand tot zijn werk te nemen. Mägi besefte dat Breekhout hem sinds het wegvoeren van met de ambulance eindelijk serieus nam maar dat de dokter geen ander werk voor hem kon regelen. Voor het eerst voelde hij jaloezie ten opzichte van een arts die autonoom vanuit een ivoren torentje kon werken.

Teder bekeek Peeter de zijden stropdas met Olympische ringen die hij lang geleden van Sigrid had gekregen. Hij droeg de das alleen op bijzondere dagen als hij een goede indruk wilde maken. Met weemoed dacht hij terug aan de tijd dat hij jeugdkampioen op de tienkamp was, overdag maakte Sigrid een bikkelharde atleet van Peeter Mägi terwijl ze hem ‘s avonds een sportmassage gaf die naadloos overging in een onstuimige vrijpartij. Met tegenzin richtte hij zich weer op zijn taak voor vandaag, het bezoeken van steenfabrieken. Elk bezoek moest uitvoerig beschreven worden zodat de directeur genadeloos zijn verhoortechnieken kon gebruiken. Met moeite had hij een drietal bezoeken aan baksteenfabrieken langs de Maas kunnen plannen. Peeter zag dat deze fabrieken meestal vlak bij de kleigroeves lagen, de productiechefs of inkopers stonden hem vluchtig te woord en gaven aan dat ze geen behoefte aan leverancierswisselingen hadden. Een enkele keer kreeg hij een reusachtige oven te zien waar bij ruim duizend graden het kleimineraal veranderde in baksteen. Mägi besefte dat baksteen hier net zo belangrijk was als hout in Estland. Dit en het feit dat hij niet steeds op kantoor hoefde te zijn waren lichtpuntjes in de veeleisende opdrachten van de directeur. Halverwege de middag belde het laatste bezoekadres af, Peeter hoorde in gedachten de directeur al tieren als hij maar drie bezoeken had afgelegd. Toen besloot hij maar een betoncentrale op zijn route mee te nemen maar bij de receptie werd hij beslist geweerd door de receptioniste. Teleurgesteld reed de commercieel medewerker weer naar huis hij zocht wanhopig naar manieren om van Reijsweijck straks gunstig te stemmen want deze dag zou slechts matige rapportjes opleveren.

Onverwacht barste een hagelbui los, een zee van remlichten deed een beroep op zijn reflexen hij moest vol in de remmen om een botsing te voorkomen in de spits op de drukke A15 Mägi vloekte en sloot zich met tegenzin aan in de file. Nog steeds was hij hier niet aan gewend, melancholiek verlangde hij naar rustige binnenwegen in Estland die spaarzame automobilisten onvermoeibaar trakteerden op een panorama van bossen en moerassen met af en toe een plukje koeien. Hij zette de radio aan en hoorde even later dat er een vrachtwagencombinatie met suikerbieten gekanteld was.

Uren later dan gepland stapte hij uitgehongerd zijn appartement binnen. Werktuigelijk bereidde hij zijn avondmaaltijd en schranste deze weg. Mägi voelde zich doodmoe, hij liet zich met kleren en al op de bank vallen en viel in slaap tot de volgende morgen zijn wekker ging. Na het ontbijt schoor en waste hij zich maar hij hield de zelfde kleren aan om zich naar kantoor te spoeden om het voortgangsgesprek met van Reijsweijck voor te bereiden.

Gespannen liep Peeter het terrarium in ging op commando van de directeur aan de tafel zitten. Van Reijsweijck keek Peeter niet aan maar loerde kil als een hongerig reptiel naar de ringen op Peeters stropdas zijn pupillen dansten onvoorspelbaar heen en weer. Mägi voelde zich ongemakkelijk nu hij besefte dat hij vergeten was om zijn dierbare herinnering aan Sigrid af te doen. De mondhoeken van de krokodil zakten nog verder naar beneden toen hij fronsend door de blauwe kopieën bladerde. Van Reijsweijck zuchtte verwijtend, stond op en wandelde een rondje in zijn kantoor. Peeters nekspieren spanden zich aan hij maakte zich klaar voor een verbale aanval van zijn superieur. De directeur beval Peeter koeltjes om zijn verslagen van de vorige dag nog eens goed door te lezen. Mägi gehoorzaamde beduusd en zocht geconcentreerd naar eventuele fouten in zijn verslagen. Van Reijsweijck stond intussen ongemerkt achter Peeter met het voorwerp uit het fluwelen kistje in zijn hand. Peeter tuurde naar zijn teksten maar ontdekte geen onvolkomenheden. Van Reijsweijck kneep zijn glimmende ogen samen en boog zich voorover zijn mond was nu vlak achter Peeters rechteroor. Hij fluisterde onheilspellend;

“Ik heb jouw bezoeken eens nagebeld. Welke drie dingen heb jij niet gedaan toen jij langs de steenovens liep?”

Mägi huiverde schouderophalend hij wist niet wat de directeur bedoelde.

“Lezen, het staat in je verslag!” beval de krokodil sissend.

Peeter voelde zijn oksels glibberig worden en keek met tegenzin weer in zijn tekst. Mägi zei met trillende stem dat hij niet wist wat de directeur bedoelde, hij wilde zich omdraaiden maar hij moest zo blijven zitten. Van Reijsweijck bracht zijn mond nog dichter bij Peeters gehoorgang en brulde;

”Ten eerste had je geen veiligheidsbril op, ten tweede geen helm en ten derde…”.

De directeur wachtte even terwijl Peeter een koude rilling over zijn natte rug voelde tochten.

“Ten derde droeg je geen veiligheidsschoenen” krijste van Reijsweijck die in een flits Mägis stropdas door midden knipte.

Als vertraagd in een horrorfilm zag Peeter ontzet hoe de helft van zijn stropdas op de rapportjes viel. Kapot lag de enige tastbare herinnering aan Sigrid weerloos op tafel. De Olympische ringen staarden hem machteloos aan. Peeter was sprakeloos toen hij weer omhoog keek stond de directeur weer voor hem. De directeur gilde dat het personeel in geen geval met eigen stropdassen op pad mocht maar dat men de speciale Remira stropdassen moest gebruiken en ging snel weer achter zijn bureau zitten. Verbouwereerd voelde Peeter aan de strop en stamelde met ingehouden woede dat hij dit niet kon weten. De directeur snerpte terug dat dit in voorwaarden en werkwijze op de bedrijfswebsite stond. Mägi veerde op. Zijn lippen trilden. Al zijn spieren spanden zich. Binnen enkele seconden zou hij de krokodil met gemak kunnen vermorzelen. Verdwaasd zocht hij naar woorden om terug te schreeuwen maar zijn opponent was hem voor. Van Reijsweijck schatte Magi’s reactie correct in en speelde het spel op zijn scherpst. Hij stelde haarfijn:

“Luister Peeter als je je niet onze voorschriften houdt dan voor jou zo een ander. Je mag hier zo weg als je wilt!”.

Peeter verbeet zich het intussen zeer vorstelijke salaris hield hem op de been, hij had het geld nodig. Mägi slikte een paar keer diep voordat hij zijn beheersing hervond hij bromde neutraal dat hij zich voortaan ook aan deze regel zou houden. Van Reijsweijck glimlachte warmpjes weer had hij zijn ondergeschikte waar hij hem wilde hebben. Naadloos schakelde de directeur over op de bevindingen van Peeters bezoeken. Met een bonkend hart wachtte Peeter verward af. De directeur bladerde vliegensvlug door de rapportjes en merkte vluchtig op dat er geen bijzonderheden waren en dat Peeter vooral door moest gaan met deze onderzoeken. Mägi kon gaan, hij sjokte gebroken het terrarium uit. Van Reijsweijck stond op en staarde gelukzalig door de vitrinekast naar de rug van Hamlet.

8.3 Herbeleving van het Sigrid trauma

Over een uur zou zijn wekker al afgaan terwijl hij amper had geslapen, voor de vierde keer stond hij steunend op. Mägi was kapot maar kon de slaap niet vatten. Al zijn spieren waren gespannen, woede en haat vulden zijn lichaam. De hele nacht spookten beelden van Sigrid en van Reijsweijck door zijn vermoeide geest. Mägi voelde aan zijn hals, zijn hartslag was veel te hoog hij wilde weg bij Remira maar behalve het geld hield iets hem op de been. De directeur was te ver gegaan voor het eerst in zijn leven zinde hij op wraak. Hij keek op de klok die onverbiddelijk aangaf dat hij nog maar even kon slapen. Hij ging weer in bed liggen en probeerde zijn ademhaling te controleren. Vlak voor het alarm afging dommelde Mägi eindelijk in hij beleefde het jeugdtrauma opnieuw. Weer hoorde hij het onheilspellende klapwiekende geluid. Terug reizend in de tijd naar Estland. Naar Sigrid.

Peeter lag op zijn rug en staarde zorgeloos tussen de takken door naar de onbewolkte hemel. Sigrid kietelde hem glimlachend met een grassprietje onder zijn oksel, Peeter bromde tevreden. Even later vielen ze voldaan in slaap. Na het verkwikkende dutje stroomde het lichaam van de jonge atleet weer vol, hij keek eerst op zijn horloge en toen naar de lucht. Hij ging er vanuit dat het wel een paar uur droog zou blijven, de zon ging nog lang niet onder. Peeter stond een uur later topfit op hij wilde niet naar huis in Mustvee terug wandelen maar in looppas vertrekken. Sigrid ontwaakte geeuwend ze rekte zacht zich kreunend uit en keek hem dromerig aan. Hij zoende haar in haar nek en vroeg of het goed was dat hij bij wijze van training naar huis zou rennen. Beide kenden de weg in hun favoriete plek in het bos goed. Tientallen keren hadden ze hier ver van de bewoonde wereld elkaar bemind op het badlaken met de Olympische ringen. Het badlaken waarop hij de belofte aan haar gedaan, hier op deze plek. Dan zouden ze elk naar hun ouderlijk huis gaan en elkaar morgenochtend op de atletiekbaan weer zien. Sigrid lachte liefdevol dat het goed was. Sigrid pakte het rugzakje in en kuste hem gedag. Peeter trok zijn veters aan, draafde weg en keek nog een keer zwaaiend om naar Sigrid die op haar gemak naar huis wandelde.

Mägi woelde onrustig heen en weer en viel bijna uit bed. Hij droomde voort zijn oogbollen tolden in het rond, de klapwieken naderden. Peeter keek in de spiegel naar zijn stoppelbaard die steeds voller werd ondanks dat hij pas achttien was moest hij zich dagelijks scheren. Zijn lichtende hazelnootbruine ogen straalden een voor zijn leeftijd ongekende zelfverzekerdheid uit. Zijn geliefde en trainster Sigrid had een topatleet van hem gemaakt en ze had hem met passie ingewijd in de liefde. Alweer verlangde hij blijmoedig naar haar om haar te zien op de training. Mägi naderde de atletiekclub hij keek tussen de berkenstammen door om haar te zien. Hij tuurde maar zag haar niet. Hij liep de baan op en zag tot zijn verbazing dat de groep jonge atleten achter de hoogspringbak grondoefeningen deden onder leiding van hulptrainer Jaak.

Mägi versnelde zijn pas en liep rechtstreeks met vragende blik naar Jaak. Die knikte respectvol naar Peeter maar liet eerst de serie buikspieroefeningen afmaken. Peeter wachtte beleefd en vroeg hem voorzichtig waar Sigrid was. Jaak gaf de groep een teken dat ze even vrij konden trainen en richtte zich tot Peeter. Hij vertelde dat Sigrid zonder bericht vandaag niet gekomen was. Mägi keek ongelovig rond en antwoordde ongerust dat hij wel even bij haar ouders langs zou gaan.

Peeter zag dat Sigrids vader Peep zwetend in zijn hemd het gras maaien rond het huis. Hij begroette Mägi hartelijk en vroeg hem gekscherend of mevrouw Mägi beter kookte dan zijn vrouw. Peeter lachte geforceerd terug en schudde zijn hoofd met vragende blik. Sigrids moeder Vibeke kwam naar buiten en zoende Peeter liefdevol op zijn wang ze vroeg of haar dochter bij hem geslapen had want ze was gisteren niet thuis gekomen en de atletiekclub had al gebeld. Peeters maag trok samen het schoot door zijn hoofd dat er iets aan de hand was. Mägis ogen sperden wijd open stamelend vertelde hij dat hij alleen naar huis was gerend en Sigrid alleen had laten terug gaan. Peep spande zijn kaakspieren aan en keek eerst gealarmeerd naar Peeter toen naar zijn vrouw en tenslotte naar de foto van hun enige kind dat prominent boven de deur hing. Vibeke begon zachtjes te huilen terwijl Peep met harde stem zijn schoonzoon verweet dat hij zijn dochter nooit alleen door het bos had mogen laten terugkeren. Peeter verweerde zich twijfelend met het feit dat ze beiden de weg goed kenden en al tientallen keren op die plek geweest waren. Vibeke ging snotterend familie en vrienden nabellen. Peep liep snel naar zijn auto en beval Peeter om mee naar het politiebureau te rijden. De agent nam het verhaal hoofdschuddend op maar merkte op dat er pas bij een vermissing van 48 uur een zoekactie georganiseerd kon worden. Peep scheurde naar de rand van het bos en liet Peeter voorop lopen naar de picknickplek. Zwijgzaam zochten ze uren de omgeving af elke seconde voelde Peeter het verwijt van Peep groeien. De telefoontjes van Vibeke leverden niets op de politie startte de volgende dag een zoekactie. Peeter Mägi en Sigrid Tamla kwamen uitgebreid in het nieuws maar dit leverde helaas geen tips op. Urenlang werd hij ondervraagd op het politiebureau maar hij werd uiteindelijk niet als verdachte gezien. Een paar dagen later kwam de laatste helikopterpatrouille terug, de onheilspellend klappende wieken vermorzelden alle hoop dat Sigrid nog gevonden zou worden. Het onderhuidse verwijt aan het adres van Peeter Mägi uit het hele dorp groeide met de dag. Hij had haar nooit alleen moeten terug laten gaan door de bossen en moerassen waar beren en lynxen leven, een desolaat gebied dat tot het Oeral gebergte doorloopt. De toch al zo zwijgzame Esten verstilden steeds wanneer Peeter door Mustvee liep. Zelfs de muren van het witte dorpskerkje leken de collectieve schuldvraag te weerkaatsen als Mägi er naar keek. Een jaar later verhuisde hij verscheurd door schuld, twijfel en hoop naar de hoofdstad Tallinn om zich volledig te storten op topatletiek. Zijn tot het uiterst getrainde lichaam van een allround atleet met een introvert karakter verhulde steevast voor de buitenwereld het zelfverwijt en een belofte die op inlossing wachtte. Hij woelde zich op zijn bezwete rug en ontwaakte met een bonzend hart. Gejaagd keek hij op de wekker die onverbiddelijk een nieuwe werkdag inluidde.

Het regende al dagen Peeter stelde somber vast dat hij deze pauze niet buiten een rondje kon gaan lopen. Met tegenzin nam hij een oplossoepje en ging midden op de afdeling bij Marcel en Rebecca zitten die altijd binnen bleven met de lunch. Rebecca lachte verheugd en vroeg hem hoe het met de trainingen stond en of hij zich in had geschreven voor wedstrijden. Mägi glimlachte gedoseerd terug het was voor het eerst dat een collega hier naar vroeg. De krokodil loerde hongerig op zijn beeldscherm hij richtte zich volledig op Peeter, onopvallend zette hij de deur van het terrarium op een kier. Mägi vertelde passievol dat hij over een maand zou starten op de 110 meter horden tijdens de open Rotterdamse die zijn vereniging organiseerde. Van Reijsweijck luisterde roerloos, de vergulde pen weerkaatste in zijn glimmende ogen. Even vergat Peeter de kantoorblues die op de van Reijsweijckdagen gemeenschappelijk voelbaar was. Mägi stond op demonstreerde fanatiek met zijn opzwaaibeen gevolgd door zijn bijtrekbeen hoe een horde genomen moest worden zonder te veel snelheid te verliezen. Zijn collega’s keken geamuseerd toe. De vergulden fijnschrijver krabbelde geruisloos over het geparfumeerde papier.

Vergenoegd staarde Peeter naar zijn loonstrook zijn salaris was intussen bijna verdubbeld, Remira had consequent elke maand de tien procent verhoging toegepast. Intussen had hij een nieuwe fiets en een computer gekocht, vaker speelde hij met de gedachte om weer eens naar Estland te vliegen. De deurbel ging Maricela stond met opgestoken haren op hem te wachten. Samen zakten ze uitgelaten af naar de stad om haar salsaclub te bezoeken. Het deerde hem niet dat hij één van de weinige blanken was want hij had de basis van de salsa al aardig onder de knie. Mägi genoot van de temperamentvolle blikken die schaars geklede Latina’s hem toewierpen. Jaloerse kijkende antilianen met zonnebril in de nacht lieten hem koud. Zijn lange gestroomlijnde lijf gecombineerd met die koele blik uit het noorden lieten menig Caribisch danseresje smelten. Maricela gooide haar armen in de lucht en danste hitsig tegen hem aan. Dure cocktails als margerita slurpte hij gretig weg.

8.4 Van hordeloper tot…

De scheidsrechter riep de namen en de baannummers van de eerste serie om zodat de hordelopers zich gereed konden maken. Mägi had een degelijke warming-up gedaan en voelde zich fit genoeg voor deze 110 meter hordeloop nadat hij een aantal vrije dagen had genomen om van Reijsweijck zoveel mogelijk uit zijn gedachten te bannen. Hij droeg rugnummer vijf en keek ongeduldig toe langs de zijlijn. De scheidrechter deelde Peeter baan vijf toe, onmiddellijk flitste het door zijn hoofd dat het zelfde rug- als baannummer ongeluk bracht volgens een oeroude getalssymboliek uit oost Estland. Mägi twijfelde niet en melde zich prompt bij de baanjury om een andere baan te regelen. Men kende Peeter goed en aangezien baan één leeg was schoven de atleten allemaal een baan op. Daarna plantte Mägi zijn spikes zorgvuldig in het startblok van baan zes, hij haalde adem, balde zijn krachten samen en wachtte geconcentreerd af. De scheidsrechter schalde: “Op uw plaatsen…klaar voor de start”. Het knappende startschot boorde zich door de Rotterdamse stadslucht. Peeter schoot als eerste naar voren en lag binnen acht stappen op topsnelheid, rakelings scheerde hij soepel over de horden met steeds drie tussenpassen. Hij hoorde ergens een ferme klap gevolgd door een rollende smak maar merkte niet eens dat de hordeloper naast hem in baan vijf halverwege de race vol achter een horde bleef haken en zwaar ten val kwam. Langs de kant klonken kreten van ontzetting. Mägi ademde pas weer vlak voor de finishlijn waar hij zich als eerste over heen liet vallen. Zoals verwacht kon hij het niveau van deze serie atleten goed aan. Peeter straalde en keek om terwijl twee hulpverleners met brancard naar de gevallen atleet in baan vijf spoedden. Peeter zoemde in op de gewonde atleet met wie hij eerder die middag een praatje had gemaakt het was een sympathieke student die vorig jaar Tallinn had bezocht. Mägi wandelde naar hem toe terwijl Mohammed de baanbeheerder uit zijn loge toesnelde. Mohammed keek schichtig om zich heen, Peeter zag dat hij eindelijk eens een nieuw trainingspak en schoenen had gekocht. Mägi stelde verbaasd vast dat Mohamed een dure outfit had gekocht en er goed geknipt en geschoren uit zag. Peeter riep naar de baanbeheerder dat het plankje gebroken moest zijn want de klap was heel hard. Mohammed knikte afwezig. De gewonde werd kermend afgevoerd, Mägi lachte medelevend naar hem. Peeter knielde neer bij de omgevallen horde waarvan het plankje tot zijn verbazing niet gebroken was. Hij meldde dit aan Mohammed die nerveus Peeters doordringende blik ontweek en zijn schouders ophaalde. Mägi inspecteerde de horde en bromde dat het plankje niet van hout was. Peeter sprong op en tilde een andere horde op die lichter aanvoelde. Hij pakte de ongelukshorde op en beval Mohammed om deze horde te vervangen. Mägi zou de afwijkende horde thuis uitgebreid inspecteren. De baanbeheerder stemde gedwee in en stoof weg. Peeter fietste met gemengde gevoelens naar huis door de drukke stad die op dit uur wemelde van de pizzascooters, de horde bungelde gevaarlijk over zijn schouder.

Van Reijsweijck zat halverwege de avond alleen in zijn terrarium, zijn glanzende ogen flitsten over het scherm terwijl zijn benige vingers razendsnel zijn plan uitvoerden. Vergenoegd keek hij naar de sneeuwvlokken. Hij hijgde zachtjes na van de keldertrap.

Mägi voelde zich afgemat door de maanden bij Remira hij lag zappend op de bank nadat hij koude voeten op het balkon had gekregen. Het licht de van de straatlantaarns weerkaatste op de poedersneeuw wat hem deed denken aan een late herfstdag in zijn geboorteland. Hij nam zich voor eens vroeg naar bed te gaan totdat zijn mobiel ringelde. Tot zijn afgrijzen zag hij dat de directeur hem nog zo laat belde. De polygoonstem kraakte opgewekt dat het belangrijk was omdat er een grote order in Duitsland binnen te halen viel. Mägi luisterde machteloos naar zijn spoedopdracht voor de volgende dag, van Reijsweijck beval in een moordend tempo om de instructies op te schrijven. Opgeschrikt ging Peeter naar bed hij viel na lang piekeren in slaap starend naar de ongelukshorde die hij nog moest inspecteren als hij de juiste gereedschappen had.

Als eerste stapte Peeter de volgende ochtend Remira binnen hij daalde haastig af naar de monsterkamer, zoals verwacht brandde het onderste licht. Hij opende de buitenste deur en wachtte tot deze dicht klikte voordat hij de sluisdeur opende. Onmiddellijk vulde de tussenruimte zich met een bijtend gas. Mägi kneep in vlaag van paniek zijn brandende ogen samen en hoestte hysterisch met ongecontroleerde uithalen. Zijn geschreeuw klonk hartverscheurend door het onbemande gebouw. Wild maaiden zijn armen in het rond, hij strompelde naar de buitendeur en rukte tevergeefs aan de klink. Ondanks de paniek herinnerde hij zich dat om veiligheidsredenen deze deur pas na één minuut geopend kon worden. Piepend wachtte hij verwrongen van de pijn af, de dunnere huid om zijn ogen gloeide. Het leek wel of het uren duurde voordat de deur openging hij liep struikelend naar buiten en viel een paar keer totdat hij buiten voor het verzamelgebouw stond. Hij stond voorovergebogen te braken alsof hij moest kotsen na een moordende 400 meter in een slopende tienkamp, zijn rechterhand bloedde door het vallen. Zijn longen schroeiden nog na terwijl zijn oogwit rooddoorlopen was. Mägi maakte aanstalten om op kantoor water te gaan drinken toen Rebecca verbaasd aan kwam lopen. Ze vroeg wat er in godsnaam gebeurd was, hij zei dat hij met spoed in de monsterkamer moest zijn. Rebecca keek geschrokken en vroeg dwingend of hij wel had gekeken of de rode lamp niet brandde in verband met experimenten van de directeur. Hij antwoordde onzeker dat hij gezien had dat de groene lamp brandde. Kameraadschappelijk voerde ze hem mee naar kantoor om zijn ogen uit te wassen in het keukentje. Ze gaf hem water te drinken om zijn keel te spoelen, ze depte zijn gezicht droog en deed geduldig een pleister om zijn wijsvinger. Dankbaar lachte Peeter naar Rebecca, even sloot ze glimlachend haar ogen. Toen hij weer wat bijgekomen was daalden ze samen de trappen naar de monsterkamer af. “Sukkel” zei Rebecca scherp;” zie je wel de rode lamp brand.” Peeter antwoordde timide dat zoals gewoonlijk de onderste lamp brandde en dat dit toch groen moest zijn. Rebecca keek niet begrijpend, met tegenzin vertelde hij haar in vertrouwen over zijn kleurenblindheid. Ze zwoor hem er over te zwijgen maar ze verzekerde hem dat als de krokodil er achter zou komen dat hij gerust oordopjes kon kopen. Mägi zei dat hij alle nummers en omschrijvingen van de kleurstoffen uit zijn hoofd had geleerd er kon niets fout gaan. Ze spraken af dat Rebecca steeds voor hem zou kijken of het sein groen aangaf, bij twijfel zou hij de buitendeur van de monsterkamer openzetten en blokkeren met een keg. Ze gingen behoedzaam de monsterkamer in de lucht was weer schoon. Achter in het minilab lagen sporen van de directeurs laatste proeven. Vlug pakte Peeter de doorzichtige flessen monsters met lignosulfonaat die de directeur had klaar gezet en verlieten ze de ruimte.

Even later reed Peeter de stad uit de snelwegen waren sneeuwvrij zijn ogen traanden nog na. Hij moest naar een leerfabriek in het Harz gebergte in Midden Duitsland, Mägi groeide op met sneeuwrijke winters en vertrouwde op de eventuele maatregelen die hij straks moest nemen. Na ruim twee uur naderde hij de Duitse grens het zicht verslechterde door de hevige sneeuwval. Hij tuurde ingespannen tussen de tranen en wervelende sneeuwvlokken door. Met de minuut voelde hij de vermoeidheid toenemen in zijn getergde lijf. Hij vervloekte de directeur met zijn proefjes in de monsterkamer en zijn eigenaardige opdrachten. Tot overmaat van ramp zaten er bloedvlekken op zijn overhemd dat naar gas rook. Vanaf Osnabrück was er nog maar één rijbaan vrij, traag kroop hij voort tussen de eindeloze stoet vrachtwagens die naar Berlijn, Warschau en verder kachelden. De opdoemende heuvels dwongen hem extra voorzichtig te rijden. Hij hapte in een boterham maar zijn maag trok samen, de koffie uit zijn thermoskan smaakte naar brandnetels in azijn. Uren ploeterde hij door voordat hij de Autobahn af moest om de laatste zestig kilometers binnen door af te leggen. Het laatste steile stuk was zo glad dat de verlichte signaalborden vermelden dat sneeuwkettingen verplicht waren, met tegenzin glibberde hij een parkeerplaats op. Direct geselde de snijdende wind zijn geïrriteerde ogen hij zocht in de kofferbak naar de sneeuwkettingen maar vond er geen. Verward ging hij weer in de auto zitten want hij wist zeker dat ze er vorige week nog in lagen. Zorgelijk keek hij op zijn horloge hij had nog maar een uur de tijd, de nieuwslezer op de radio waarschuwde dat het openbare leven zoals voorspeld ontregeld was in dit middengebergte. Mägi vloekte hardop en vroeg zich af waarom van Reijsweijck hem uitgerekend nu hier naar toe stuurde. Toen de ruiten besloegen reed hij maar weer door om bij de eerste benzinepomp sneeuwkettingen te kopen. Krampachtig stuurde hij de heuvel af de steile bocht naar beneden in, hij raakte in een slip en remde voorzichtig bij maar hij kwam dwars op de weg stil te staan. Zijn heftig claxonerende tegenligger kon net op tijd stoppen terwijl de Poolse vrachtwagenchauffeur achter hem vol in de remmen moest en bijna kantelde. Nog maar net werd een ongeval voorkomen. Furieus toeterde de Pool naar Mägi die in zijn achteruitkijkspiegel zag dat hij en zijn bijrijder druk gebaarde naar zijn banden. Mägi bloosde maar hervond de controle over zijn auto en voegde even later uit bij een benzinestation. Hij merkte niet dat de woedende Pool en zijn konvooi daar ook stopten. Peeter schoot het winkeltje in en kocht sneeuwkettingen. Gehaast hurkte hij neer en begon de kettingen om te leggen. Toen hij bijna klaar was hoorde hij ruige mannenstemmen achter zich, iemand tikte op zijn schouder hij staarde in het boze gezicht van zijn Poolse achterligger die met een groepje chauffeurs dreigend om hem heen ging staan. Ze schreeuwden naar hem maar hij verstond het niet. Mägi mompelde geïntimideerd dat het hem speet hij wilde opstaan maar met vier man drukte ze hem krachtig met zijn hoofd in de sneeuw en goten een bekertje hete koffie in zijn nek. Mägi brulde angstig met nagloeiende ogen de chauffeurs liepen honend en boerend weg. Hij wachtte vernederd af tot dat de mannen buiten gehoorafstand waren nog nooit had hij zoiets meegemaakt stelde hij belabberd vast.

Een half uur te laat melde hij zich op het kantoor van Lederhosenfabriek Jodelmann. Meneer Jodelmann keek misprijzend naar de vlekken op Mägis overhemd nadat Peeter zich verontschuldigde over de vertraging. Jodelmann die gekleed was in driedelig grijs gaf direct aan weinig tijd te hebben want hij moest naar een receptie. Peeter moest snel ter zake komen nadat de leerfabrikant had aangegeven dat ze lignosulfonaat van houtfabrieken opkochten en dit als een bestanddeel voor lijm gebruikten om de leervezels te binden. Mägi laadde zich op en antwoordde tactisch dat Remira dit restproduct onbeperkt kon leveren voor een prijs van slechts 75 euro per ton franco. Jodelmann leefde op en vroeg gretig of hij een monster kon krijgen, Peeter legde zijn koffer op tafel en opende deze. Jodelman pakte er vliegensvlug een monsterfles uit en staarde naar de troebele bodem. Peeter haastte zich te zeggen dat er eerst even geschud moest worden om het product homogener te maken. Jodelmann kneep in de fles en schudde eens flink maar zette geschrokken de fles op tafel want deze begon direct te lekken. Een ondraaglijke stank van rottende eieren vulde zijn statige kantoor, Jodelmann sprong op en zette het raam open. Met een vies gezicht keek hij naar zijn pak en toen naar Mägi. Peeter verontschuldigde zich luidkeels en zei aangeslagen dat dit nog nooit gebeurd was. Jodelmann had geen interesse meer, hij zou zijn beklag indienen bij von Reijsweijck.”Heraus!” beval hij met donderende stem.

Gedesillusioneerd stapte hij weer in zijn auto de motor was nog warm met moeite concentreerde hij zich op de gladde weg. Er spookten nu twee schreeuwende directeuren door zijn vermoeide brein. Hij rilde van de kou. Toen hij eindelijk de drukke ring bij Hannover bereikte knapte er iets in hem, hij kon het niet langer opbrengen om langer door winterwonderland te manoeuvreren om morgen weer als voer voor de krokodil te dienen. Voor het eerst zou hij zich morgen ziek melden. Willoos volgde hij zijn instinct en liet zich meevoeren richting het centrum van deze hoofdstad van deelstaat Nedersaksen. Het viel niet mee om in de drukte naar een hotel te zoeken maar achter het station zag hij iets geschikts. Mägi checkte werktuigelijk in, plofte met kleding en al op bed neer en sliep tot halverwege de avond. Verslapt van de honger nam hij plaats aan de bar van een Ierse pub hij bestelde een dagmenu en klokte gretig in een half uur drie pinten Guinness weg.

Peeter doolde beneveld door het bier en de uitputting door het centrum. Hij zag een rijtje verlichte vakwerkhuisjes waar voornamelijk mannen langs de ramen schuifelden en naar binnen keken. Mägi wilde deze bouwstijl van dichtbij bewonderen. Pas toen hij dicht naderde, drong het tot hem door dat er lonkende prostituees in de kamertjes zaten, dit had hij nog nooit gezien in dit soort monumentale pandjes. Hij slenterde op zijn gemak een paar maal langs de ramen heen en weer. Het flitste door zijn gedachten dat hij altijd de verleiding had kunnen weerstaan. Even dwaalde hij af naar Remira waar hem vast geen prettig gesprek wachtte. Op Maricela was hij intussen wel uitgekeken en de belofte aan Sigrid verdrong hij zoveel mogelijk. Een elegante dame tikte zachtjes met haar beringde vingers op de ruit, Peeter was weer bij de les. Voordat hij het wist lachte hij terug, het was een verzorgde dame met een knap gezichtje met weinig make-up iets jonger dan hij zelf. Haar chique nachthemd verhulde discreet haar ranke lichaam, hij stopte. ‘Ze leek wel wat op Gwenny’ dacht hij geactiveerd. ‘Zou hij het dan maar een keer doen om alle ellende te vergeten?’ vroeg hij zich vertwijfeld af. Hij voelde aan zijn dikke portemonnee, begeerte steeg op in zijn gekwelde lichaam. Ze opende het raam, hij vroeg hoeveel het koste en of hij eerst mocht douchen. Geduldig noemde ze het bedrag van tachtig euro voor een half uur en dat ze met hem wel samen wilde douchen. Peeter hoorde zichzelf in een reflex okay zeggen en ging verheugd naar binnen. Ze stelde zich voor als Evi, hij gaf haar honderd euro en zei dat het goed was. Hij kleedde zich uit Evi floot bewonderd toen ze hem naakt onder de douche zag stappen, ze kwam er bij staan en begon hem rustig te wassen. Haar slanke vingers cirkelden over zijn torso ze vroeg fluisterend wat voor sport hij deed. Hij liet wat kreten over zijn tienkamp verleden vallen ze luisterde aandachtig. Even later vroeg ze hem om op zijn buik te gaan liggen op het bed om hem te masseren. Evi vroeg bezorgd waarom zijn nek zo gespannen aanvoelde. Hij vertelde geëmotioneerd wat hij vandaag allemaal had meegemaakt. Evi schudde bedenkelijk haar hoofd en wachtte geduldig of hij nog meer wilde vertellen. Ze hing zijn kleren netjes over de stoel en merkte op dat zijn overhemd naar gas rook. Peeter aarzelde even en begon schokkerig te vertellen over de het terreurbewind van de directeur. Met grote ogen van verbazing hoorde Evi dit relaas aan. Peeters keel vernauwde van de opgekropte gevoelens en begon onhoorbaar te huilen. Eindelijk sinds jaren liet hij zich gaan in de nabijheid van een vrouw. Evi stelde hem gerust hij kon zich laten gaan ze hoorde hem lange tijd aan en zei dat hij al tijdens de bizarre sollicitatieprocedure had moeten afhaken. Hij praatte nog een tijd verder maar hij was niet meer in de stemming voor betaalde seks. Evi raadde hem aan om weg te gaan bij het doodzieke bedrijf, hij antwoordde dat binnenkort zijn contract afliep en dat hij op wraak zinde. Mägi kon weer helder denken door de helende aanpak van Evi. In het roodverlichte peeskamertje smeedde hij een plan om van Reijsweijck te grazen te nemen. Respectvol namen ze afscheid van elkaar hij stelde vast dat Evi haar werk goed uitvoerde terwijl hij zelf slechts zinloos prutswerk verrichtte. Peter Mägi was gedegradeerd van hordeloper tot hoerenloper dacht hij beschouwend.

De volgende dag zat Peeter weer achter zijn bureau omdat het donderdag was zou de directeur normaal gesproken niet naar kantoor komen. Werktuigelijk maakte hij het jodelmannrapportje af waarvoor hij ongetwijfeld de volle laag zou krijgen. Marcels telefoon ging over, Peeter luisterde aandachtig mee. Hij hoorde de Officemanager nederig antwoorden

“Ja, meneer van Reijsweijck hij is weer op kantoor”.

Later op de ochtend kwam de directeur met een stralend gezicht de afdeling op hij verdween met een platte doos onder zijn arm in zijn kantoor. Vraagtekens zweefden boven de hoofden van het personeel, de afdeling was compleet. Men keek het terrarium in, van Reijsweijck was druk bezig het grote beeldscherm te instaleren even later werd Marcel gebeld.

Het personeel liep zwijgend het terrarium in, de directeur gebaarde dat men kon gaan zitten. Met trotse stem kondigde hij de video aan die Gwenny had gemaakt over de reis door China. Men wachtte gespannen af. De kijkers werden getrakteerd op beelden zonder geluid van de metropool Sjanghai, de Chinese muur en een avontuurlijke boottocht over de Mekong rivier. De beelden gingen over in een landschap van beboste heuvels met een kale vlek. Het beeld zoomde in op de afgegraven aarde met bergen grond en reusachtige groeven. De polygoonstem zette geestdriftig krakend in over de winning en verwerking van ijzererts. Op de video klonk zijn stem nog voornamer met de warme gloed van een buizenversterker. Hij hemelde de goede kwaliteit en de lage prijs van de Chinese ijzeroxides op. Van Reijsweijck kwam rijdend in beeld hij praatte formeel met de directeur van de ijzermijn. Van Reijsweijck zat hooghartig als een staatshoofd in een open sportwagen naast de sturende mijnbaas terwijl Gwenny afwezig achterin zat. Een bataljon personeelsleden in blauwe werkkleding salueerden eerbiedig naar dit voorname bezoek. Peeter staarde naar Gwenny en probeerde haar gedachten te peilen, ze was zo discreet om nooit recht in de camera te kijken.

De krokodil zag het hij loerde begerig naar Peeter maar zou eerst Marcel aanvallen. Na een kwartier ging het beeld over in ruis. Marcel maakte aanstalten om de telefoon op de afdeling op te pakken maar de directeur snerpte dat de film nog niet klaar was. Plotseling kwam de afdeling van Remira in beeld, men zag Marcel op staan en over de witte streep lopen die over de vloer langs het raam liep. De officemanager kreeg een rood hoofd bij het zien van deze beelden. Even later toonde de video onverbiddelijk dat Rebecca en Wil ook over de streep stapten, ze staarden allen uit het raam. Van Reijsweijck stopte met een klap de film zijn gezicht werd uitdrukkingloos. Rebecca en Wil kregen het benauwd. Peeter was blij dat hij nooit over de streep gelopen was zoals het personeel was opgedragen al wist niemand waarom. De krokodil bulkte:

“Marcel je hebt voor de tweede keer deze maand een overtreding gemaakt, jij als officemanager bent ook verantwoordelijk voor de andere collega’s!”

Marcel maakte zich klein en verontschuldigde zich met dunne stem.

“Marcel tot nader order krijg jij geen tien procent salarisverhoging per maand meer en de verhogingen over de laatste zes maanden betaal je terug, ik laat dit inhouden op je salaris!” galmde van Reijsweijck verwijtend.

Marcel kromp nog verder in elkaar, hij stamelde gedeprimeerd dat hij pas een nieuwe camper had besteld, hij kokhalsde bijna van ellende. De directeur sommeerde iedereen om weer aan het werk te gaan. Mägi bereikte het eerst de deur terwijl de kille ogen van de directeur door de stapel blauwe kopieën schoten. “Blijf je even Peeter?” kraakte de directeur minzaam. Peeter stond met een ruk stil Rebecca botste tegen hem op. Als in een zwaar harnas bergopwaarts wankelde Peeter terug naar de lange tafel. De directeur opende kwaadaardig:

“Hoe kom je er in godsnaam bij om bij rood licht de monsterkamer te betreden?”.

Peeter antwoordde onzeker dat hij dit niet had gezien, hij vroeg zich angstig af of Rebecca iets had losgelaten. Van Reijsweijck schudde misprijzend met zijn witte pieken en zuchtte luid. De directeur gilde dat hij gebeld was door meneer Jodelmann over de stankoverlast door de lekkende pot lignosulfonaat en het te laat op de afspraak verschijnen. Mägi wierp wanhopig op dat de extreme sneeuwval hem ernstig hinderde. Van Reijsweijck hitlerde furieus dat hij gewoon eerder had moeten vertrekken en de flessen beter had moeten sluiten. Peeter baadde in het zweet van ingehouden woede en kaartte aan dat hij onderweg sneeuwkettingen had moeten kopen. De krokodil sprong ondanks zijn broosheid fel op en smeet de deur van het terrarium zo hard open en weer dicht dat zijn Shakespeare vitrine trilde. De afdeling rilde ingehouden. Peeter zag hoe de glimmende ogen zich samenknepen en nog verder opladen. De directeur snauwde dat hij altijd eerst de veiligheidsset van de bedrijfsauto moest nalopen. En erger nog, er was een klacht binnengekomen van het Poolse transportbedrijf Bmperklévny over het veroorzaken van een levensgevaarlijk situatie door het rijden zonder sneeuwkettingen. Mägi huiverde hij voelde de hete koffie weer over zijn nek druipen terwijl zijn brandende ogen in de sneeuw gedrukt werden. Peeter bedacht dat hij hier al genoeg voor was gestraft hij wist ondertussen dat de krokodil bleef doorbijten zolang hij tegen spartelde. Bovendien wilde hij de royale premie op het einde van zijn contract opstrijken. En nog belangrijker, hij verlangde naar een glimp van Gwenny. Gelaten bood hij zijn excuses aan en verzekerde dat zoiets nooit meer zou gebeuren. Het werkte, de mondhoeken kwamen weer omhoog, het reptiel liet de tienkamper eindelijk los. Van Reijsweijck pauzeerde een tijdje en droeg Peeter op alsof er niets gebeurd was om een offerte te maken voor zijn genoemde prijs aan Jodelmann. Mägi knikte met een lege blik en kon gaan. Hij verliet gebogen het terrarium weer was hij een stukje verder de vernieling ingetrapt.

Toen hij de avond naar huis ging, zag hij dat er een gat in zijn broekzak zat bijna was hij de sleutelbos van Remira verloren. In gedachten hoorde hij de directeur al tegen hem tekeergaan als hij deze zou verliezen. Resoluut stapte bij De Halve Zool naar binnen hij liet een complete set bijmaken, die hij later thuis zorgvuldig opborg.

Bij uitzondering verscheen Gwenny weer eens op kantoor ze meldde dat haar man zich niet lekker voelde vandaag. Op haar dunne hakken tippelde ze elegant het kantoor van haar man in om zijn post door te menen, ze had zich deze keer iets meer opgedirkt. Met de stapel blauwe kopieën voor zich belde ze haar man om hem over de voortgang te informeren. Ze schakelde haar afweermechanisme in toen de directeur hoorde dat er geen offerte aan Jodelmann in het bakje zat. Om verder getier te voorkomen daalde ze naar de monsterkamer af om aan Peeter te vragen hoe het hier mee stond. Ze zag dat de buitendeur op een kier opengehouden werd door een korte stok, ze duwde de deur verder open en keek de ruimte in. Peeter stond op de werkbank om de potjes met bentoniet monsters op de bovenste plank te inventariseren, hij hoorde haar niet aankomen. Gwenny stopte en keek gefascineerd naar zijn bolle kuiten en gespierde bovenbenen. Langzaam klom haar blik omhoog toen ze bij zijn hoekige schouders aanlandde merkte Mägi dat hij bekeken werd. Direct sprong de atleet soepel naar beneden en begroette haar met een brede lach, ze glimlachte vluchtig terug en zei beschaafd:

“Dag Peeter”.

Ze informeerde hem dat Rupert ziek was en dat hij wilde weten hoe het met de Jodelmann offerte stond. Peeter kon nog net een zucht verbergen en zei gehaast dat hij dit vanmiddag zou doen. Hij keek naar haar dunne hakken en haar nauwsluitende mantelpakje, ze liet zich goed bekijken stelde hij tevreden vast. Ze draaide zich om en bukte bij de deurpost en pakte de stok van de grond zodat de buitendeur dicht viel. Peeter keek verschrikt naar de deurklink maar Gwenny stelde hem gerust door te zeggen dat het groene licht brandde. Mägi herademde en wachtte aan de grond genageld af. Gwenny rolde met de stok tussen duim en wijsvinger en bracht deze al draaiende dichter bij haar gezicht ze keek geboeid naar de nerven onder de laklaag. Het wond hem op hoe ze de staaf vast hield.

“Hoe komt dit estafettestokje hier?” vroeg ze belangstellend.

Deze vraag overdonderde hem, dat ze überhaupt wist wat dit was dacht hij. Peeter antwoordde zo gecontroleerd mogelijk dat hij dit voorwerp van thuis had meegenomen om te voorkomen dat de buitendeur dicht kon vallen bij kwalijke dampen in de monsterkamer. Gwenny kneedde teder de estafettestok met beide handen en keek Peeter bedachtzaam aan. Ze vertelde met zachte stem dat ze goede herinneringen had aan de tijd dat ze in haar jeugd aan atletiek deed. Ze vroeg voorzichtig of ze het houten stokje mocht hebben. Peeter hapte naar lucht en knikte zonder woorden. Ze stak de staaf in haar schoudertas, hij paste er maar net in. Het stokje drukte zichtbaar tegen het suède. Ze kneep even onbewust in haar nieuwe aanwinst die door de tas heen spande. Mägi staarde hier gebiologeerd naar, zijn beginnende erectie duwde tegen zijn strakke jeans. Hij vroeg zich opgewonden af of ze dit merkte. Ze bedankte hem onpeilbaar met een hoffelijk knikje en verdween plots als ze gekomen was weer uit de monsterkamer. Verbluft stond hij nog een tijdje naar de deur te staren, dit korte moment vervulde hem met een onverklaarbare blijdschap. Het leek wel een droom om in een paar seconden een dergelijk goed gevoel te ervaren. Een gevoel uit een ver verleden. Hij besefte dat Gwenny zich vrijer voelde als de krokodil niet in de buurt was. Zelf voelde hij zich ook veel beter als deze afwezig was, iedereen was beter af zonder de krokodil realiseerde hij zich euforisch.

Peeter zat weer achter zijn bureau maar kon zich onmogelijk nog concentreren op zijn verslag. Steeds keek hij weer het terrarium waar Gwenny aan de lange tafel door magazines bladerde, hij lette wel op dat zijn collega’s het niet merkten. Hij genoot van het feit dat hij naar haar keek zonder dat ze hem zag. Ze stond op en dekte de tafel om te gaan lunchen. Met fijne bewegingen voerde ze kleine hapjes naar binnen haar armen waren wat dun viel hem op. En haar gezicht bleek. Een brandend verlangen steeg in hem op, hij wilde haar wegrukken uit haar door de krokodil verstikte leven en haar mee sleuren naar een stil strand aan het Peipsimeer in de midzomernacht. Hij zou haar zo stevig beminnen dat ze drie dagen kleur op haar gezicht had. Mägis hoofd stroomde vol met dingen die hij met haar zou doen, zijn hazelnootbruine ogen glansden geobsedeerd.

9. Het moment van het monument

“Deze bijzondere opdracht is een ultieme uitdaging voor jou Peeter, ik wil dat je dit perfect uitvoert want er staat veel op het spel. Leg mij nu eens in je eigen woorden uit wat je te doen staat” kraakte de warme polygoonstem.

Peeter dacht even na en vatte opgewekt de opdracht samen. Hij zou met tien kilo rode, witte en blauwe kleurstof naar betoncentrale Bikkelbeton in Baalsdorp gaan en de productieleider instrueren hoe er gegoten moest worden. Deze symbolische Nederlandse vlag van gekleurd beton diende voor een herdenkingsmonument uit de tweede wereldoorlog op de Baalsdorpervlakte. Bikkelbeton mocht niet weten wat de bedoeling was want dit zou pas bij de onthulling blijken. Geflankeerd door onder medailles bezwijkende veteranen en overbetaalde hoogwaardigheidsbekleders zou dit uitgebreid in de media komen. De directeur liet Mägi geduldig vertellen en lachte tevreden, hij vroeg Peeter vriendelijk de kleurstoffen alvast voor morgen klaar te zetten op zijn eigen bureau. Van Reijsweijck wenste hem veel succes en liep goedgehumeurd naar de vitrine.

Peeter zat weer achter zijn bureau en stuurde Rebecca een mailtje. Ze las het bericht en wiste het direct. Ze knikte subtiel naar hem en ging naar beneden. Even later was ze weer terug en knikte weer naar ten teken dat het licht op groen stond. Even later betrad Mägi de monsterkamer en opende de zakken met r100, w100 en b100 zodat hij de drie emmers met rood, wit en blauw poeder kon afvullen. Zorgvuldig plakte hij de labels op de emmers met de corresponderende kleurnummers en kleurnamen. Hij sjouwde ze naar boven en zette ze voorzichtig op zijn bureau. Hij opende de deksels en legde deze half op de emmers, hij keek even naar Rebecca die even later onopvallend langs zijn bureau liep en een blik op de kleurstoffen wierp. Vanachter haar bureau knikte ze dat het klopte.

De productieleider met cementstof in zijn haren nam Peeters kleurstoffen aan en verzekerde hem dat alles goed zou komen. Bikkelbeton zou de drie betonblokken van twee meter lang, één meter breed en vijftig centimeter dik maken met elk hun eigen kleur. De oranje houten kap over het kunstwerk werd uitgerust met het cijferslot dat van Reijsweijck aan Peeter had meegegeven. Een transportbedrijf zou het kunstwerk ophalen bij Bikkelbeton en plaatsen op een onbekende bestemming die Peeter later aan de chauffeur zou door bellen. Zowel het transportbedrijf als Bikkelbeton vonden dit een ongebruikelijke opdracht maar de krokodil had flink met centjes gewapperd. Mägi reed tevreden terug naar Rotterdam, hij verheugde zich op de onthulling waar hij volgende week bij mocht zijn.

Peeter keek gespannen toe vanachter de cameraploeg, tot nog toe had de ceremoniemeester elk oogcontact met hem vermeden. Het trage trompetgeschal klonk melancholiek over de oorlogsgraven. Enkele rotten veteranen staarde ernstig naar de oranje kist die onthuld ging worden. De burgermeester van Baalsdorp nam nu het woord hij keek plechtig naar een aantal prominenten. Vier officieren marcheerden beslist naar de hoeken van de overkapping nadat Peeter het cijferslot had los gemaakt. Voor het eerst nu werd Remira genoemd als schenker van dit oorlogsmonument dat heette; de kleuren van ons vaderland. Peeter verscherpte toen zijn naam werd genoemd als zijnde de projectmanager die dit allemaal had geregeld. Verlegen keek Mägi naar de menigte, hij kon zijn trots niet verhullen, het was hem opgevallen dat van Reijsweijck de laatste tijd goed gehumeurd was. En zijn contract liep bijna af, de afwaaipremie of toch een nieuw contract wachtte op hem. De cameraman zoemde in op Peeter. De burgemeester gaf een teken dat het gedenkteken onthuld kon worden. Een beklemmende stilte hing over de Baalsdorpervlakte, de officieren gingen statig door hun knieën en tilden de oranje kap aan de handvaten op. Het publiek keek priemend toe, eerst verscheen de gele plak beton daarna de rode en op het laatst de zwarte. De burgemeester wiens familie in de tweede wereldoorlog was gedecimeerd door de Duitsers geloofde zijn ogen niet, afkeurend geroezemoes steeg op tussen de genodigden. De ceremoniemeester keek ziedend naar Peeter en gilde in paniek naar de officieren dat de oranjekap onmiddellijk weer terug geplaatst moest worden. Peeter keek vragend om zich heen hij voelde de verontwaardiging van zijn omstanders groeien. De camera’s zonden alles live uit. Met een bonk viel de kap weer terug over de betonnen Duitse vlag. De ceremoniemeester krijste met een rood hoofd dat Peeter Mägi uit Rotterdam gek was geworden. Iedereen staarde verwijtend naar de afgedwaalde tienkamper, Mägi pakte de microfoon en stamelde dat hij kleurenblind was maar dat hij de kleuren door een collega had laten checken en dat hij zeker wist dat hij de juiste kleurnummers had uitgezocht. De burgemeester snauwde knarsetandend tegen Peeter: “Wegwezen jij hier! Wat hebben wij met kleurnummers te maken. Het is een grote schande. Jij en je baas zullen hiervan horen!”

Aangeslagen droop Peeter af, hij beende snel weg uit de Baalsdorpervlakte. Hij zat even later verward in zijn auto de sms van de directeur te lezen. De krokodil deelde mee dat Remira door dit incident voor onbepaalde tijd gesloten was, Peeter moest zich om de volgende dag om tien uur op kantoor melden en een tas meenemen. Die nacht deed hij geen oog dicht, hij stond wel zes keer op om iets te eten of te lezen maar niets hielp. Compleet brak ging hij de volgende dag naar kantoor waar zich een groepje journalisten ophield. Mägi ging nog rechter op lopen en keek strak voor zich uit. Hij dacht terug aan vroeger als hij geen tijd had voor persmuskieten. Een verslaggeefster van de Telegrap riep:

“Hoe kan je nu kleurstoffen verkopen als…”

Maar hij pakte vlug zijn sleutels en doorkliefde het groepje bij de voordeur hij baste: “geen commentaar”. Peeter trok de deur snel dicht en hoorde door de brievenbus de rest van de vraag

”…je kleurenblind bent?”

Al op de gang hoorde hij de directeur tekeer gaan dit voorspelde weinig goeds dacht hij. Hij zag dat de afdeling onbemand was maar van Reijsweijck met twee onbekende vrouwen in zijn terrarium zat. Hij slikte en bereidde zich voor toen van Reijsweijck zweeg en driftig gebaarde dat hij binnen moest komen. Het gezicht van de directeur was uitdrukkingsloos, hij beval Peeter koeltjes te gaan zitten. Van Reijsweijck vertelde dat de twee dames die zeer ernstig keken van Last Hope waren. Peeter knikte gelaten. De directeur zei zachtjes met toegeknepen ogen:

“Wat jij veroorzaakt hebt daar zijn geen woorden voor. Remira lijdt imagoschade doordat je jouw kleurenblindheid niet hebt gemeld en de Burgermeester Rosenblum uit Baalsdorp raakte compleet overstuur.”

Peeter staarde naar de grond toen de dames met rooddoorlopen ogen hem beschuldigend aankeken. De directrice van Lasthope merkte snikkend op dat hun bureau genoemd was in de pers. Mägi zei timide dat hij bang was dat hij dan geen baan kon krijgen als hij dit gebrek melde. Bovendien had hij Rebecca de kleurstoffen laten controleren. De directeur beet zijn kaken stijf op elkaar en stond langzaam op ging naast Peeter staan hij gilde in zijn oor:

“Laat Rebecca er in godsnaam buiten, jij was verantwoordelijk. Je bent per direct ontslagen!”

Peeter dacht snel na, zijn contract liep bijna af misschien was het wel beter om te stoppen bij dit doodzieke bedrijf waar alles misging. Met zijn laatste salaris en bonus op zak zou het wel een tijdje uitzingen. Mägi veerde op zodat de directeur anderhalve kop omhoog moest kijken en zei beslist:

“Prima idee, ik neem aan dit ik mijn volle salaris en bonus krijg?”

De directeur ontplofte bijna over dit laconieke antwoord. Woedend keek hij beurtelings naar Lasthope en de tienkamper. Van Reijsweijcks ogen spuwden vuur: hij brulde getergd

“Er uit jij! Ik laat je alles uitbetalen maar ik wil nooit meer iets met je te maken hebben!”

Peeter stond opgelucht op en wandelde zonder omkijken weg. Nooit meer zou hij hier terugkomen nam hij zich bitter voor.

10.1 Inspecteur Mägi

De eerste dagen na zijn ontslag leefde Peeter in een roes van opluchting maar in de nacht vatte hij moeilijk de slaap. Hij moest nog heel wat regelen om zijn plan te laten slagen.

Hij stond die nacht wel vijf keer op. Over enkele ogenblikken zou de ochtend aanbreken hij staarde naar de ongelukshorde. Hij bedacht dat hij voorlopig niet vroeg op hoefde en altijd nog terug naar bed kon gaan. Hij hakte de knoop door en ging naar de berging om gereedschappen te pakken, Mägi was geen knutselaar maar de afwijkende horde intrigeerde hem. Hij probeerde de horde te verstellen wat tot zijn verbazing niet lukte. Hij kreeg geen beweging in het uitschuifsysteem terwijl hij wist dat je een horde ook op de lagere dameshoogte kon zetten. Hij keerde de hindernis om en keek naar de doppen in de poten van het frame onbewust pulkte hij er een beschermdopje uit dat op grond viel. Onder de schemerlamp tuurde hij in de poot en ontdekte een snoer met een labeltje waar hij niet bij kon. Hij graaide in zijn gereedschapkist en viste er een losse spaak uit. Hij pakte een tang en maakte een haakje aan de spaak zodat hij hiermee het labeltje er uit kon trekken. Het labeltje knapte er af en viel op de grond, hij tuurde er naar stond een minuscuul tekentje op van een zender en ontvanger op met de nog net leesbare tekst; Remote-Control-Technics Leiden Holland. Hij vroeg zich verbaasd af wat op afstand bestuurbare techniek met atletiek te maken heeft. Met een vragend gezicht drentelde hij op en neer en zette zijn computer aan. Het deed hem goed dat hij niet meer een paar keer per dag Remira hoefde te checken. Hij googelde de tekst van het labeltje en belande al snel op de website van dit bedrijf dat gespecialiseerd was in op afstand bestuurbare mechanieken. Mägi fronste zijn wenkbrauwen en peinsde waarom je de hoogte van een horde op afstand zou moeten kunnen instellen. En waarom was dit plankje niet van hout maar van onbreekbaar kunststof? Hij voelde zich onrustig worden toen hij dacht aan de student met wie hij van baan wisselde die zwaar geblesseerd raakte. Hij nam zich voor om vandaag naar de atletiekbaan te gaan en de andere horden te controleren op labels en snoertjes. Als alleen deze horde afweek zou hij Mohammed stevig aan de tand voelen.

Mägi glipte ongemerkt het materialenhok in toen Mohammed op de baan het net discuswerpnet repareerde. Vliegensvlug controleerde hij een vijftal horden maar allen waren met de hand verstelbaar en er zat geen snoer in de poten. Zijn nekspieren spanden zich. Beslist liep hij met de ongelukshorde recht op Mohammed af die alweer een nieuw trainingpak aan had. Peeter vroeg streng hoe die horde hier was beland terwijl Mohammed schichtig wegkeek. De baanbeheerder haalde zijn schouders op en wilde weer aan het werk gaan maar Peeter ging dreigend voor hem staan. Peeter zei dwingend;

”Deze horde is op afstand verstelbaar in hoogte, de student is zwaargewond, het was eigenlijk mijn baan. Tijdens de wedstrijd is de horde even hoger gezet zodat de hordeloper zou vallen. Jij bent verantwoordelijk voor de materialen, ik licht het bestuur in!”

Mohammed dacht bevend na en zei aarzelend dat hij een paar weken voor de wedstrijd een horde had uitgeleend aan een oudere belangrijke meneer. Hij wilde zijn kleinkind met, een atletiekfanaat, die met leukemie het ziekenhuis lag, verassen met een versierde horde. Het was de laatste wens van het kindje dat nog kort te leven had. Mägi vernauwde zijn blik en vroeg wantrouwig hoe die belangrijke meneer er uit zag. Mohammed mompelde dat de fragiele man met wit piekhaar erg voornaam praatte en in een exclusieve Ferrari reed. Peeter luisterde aandachtig en stroomde vol met haat. Hij vroeg zo beheerst mogelijk of Mohammed zomaar de horde had meegegeven. De baanbeheerder schudde met een schuldig gezicht zijn hoofd en zei dat hij geld had gekregen. Mägi voelde razernij in hem opkomen, hij schreeuwde;

“Hoeveel?”

Mohammed keek naar de grond en fluisterde dat hij vijfduizend euro had gekregen. Peeter keek nog eens afkeurend naar het nieuwe trainingspak en de dure sportschoenen van de beheerder. In een vlaag greep Peeter Mohammed bij zijn keel en brulde hoe die man heette. Mohammed hapte naar lucht en piepte angstig dat hij dit niet wist maar dat hij, toen de man zich omdraaide om het geld te pakken, een bedrukte pen weggegriste die op het dashboard lag. Mägi eiste de pen op die op Mohammeds kantoortje lag. Peeter beende zo hard dat naar het kantoortje dat Mohammed hem nauwelijks bij kon houden. De beheerder opende een bureaulade en pakte de pen er uit. Peeter bekeek de pen, het was of hij een klap met een baal cement in zijn gezicht kreeg. Het Remira logo staarde hem onthullend aan. Een blinde woede steeg op in de tienkamper, van Reijsweijck moest hier achter zitten besefte hij kokend van woede. Peeter moest honderd procent zeker weten dat de krokodil hierachter zat, hij kondigde verbeten dat hij Mohammed hier morgen weer over zou ondervragen. De beheerde knikte onderdanig.

Als een speer fietste Mägi naar huis en plukte een foto van de directeur van internet en printte deze uit. Daarna printte hij nog een tiental andere foto’s uit van andere schriele oudere mannetjes met wit haar.

De volgende dag drukte Peeter de foto’s onder Mohammed zijn neus en wachtte gespannen af. De baanbeheerder ging vlot door de stapel heen en wees beslist naar de laatste foto waar van Reijsweijck op stond.

“Dat dacht ik al bromde Mägi geestdriftig”.

Mohammed keek vragend. Peeter liep uitdrukkingsloos weg. Diep in gedachten. Onbereikbaar. Volstromend met wraakgevoelens smeedde hij verder aan zijn meesterlijke plan.

10.2 Het feest van de ommekeer

Gwenny van Reijsweijck sprong energiek van het krukje en blies de laatste ballon op, de kantine van de elitaire tennisclub Fopspin op landgoed Lommerrijk maakte zich op voor de komst van Sinterklaas. Zoals ieder jaar werd dit groots gevierd, straks zou de Sint met tientallen Pieten arriveren. De eerste kinderen kwamen gespannen binnen, uit de boxen klonk de stoomboot uit Spanje.

In het bijgebouw verzamelden zich de zwarte pieten die met verschillende auto’s aankwamen. Even later meldde Gwenny dat de sint er aan kwam en dat de kinderen met smart wachten op de capriolen van de pieten. De meeste pieten waren tennismeisjes op gymschoenen ze huppelden door de kantine en smeten met pepernoten. Een groepje oudere kinderen keek verveeld toe tot dat de lange plaagpiet neerknielde bij de jongens en fluisterde dat hij de sint wilde plagen door zijn staf af te pakken. De jongens stemden gretig in.

Gwenny keek geamuseerd toe hoe de kinderen één voor één bij de sint werden geroepen. Plaagpiet danste met reuzensprongen naar de sint toe en griste behendig de staf tussen zijn witte handschoenen vandaan. Het publiek lachte verrast, de sint haalde verbouwereerd zijn schouders op en beval met gewichtige stem zijn hulppieten om direct de staf terug te brengen. Maar plaagpiet spurtte al met de staf naar buiten gevolgd door een groep joelende kinderen. Niemand kon plaagpiet bijhouden, ademloos zag men hoe plaagpiet de staf met een hand boven zijn hoofd bracht en pompende bewegingen maakte. Hij draaide zijn lichaam en maakte een aantal kruispassen, zijn werparm ging naar achter en schoot naar voren als een katapult. Plaagpiet draaide in en slaakte een kreet tijdens de uitstoot hij wees zijn worp na. De krul van de goudkleurige staf schitterde in de winterzon toen deze door de lucht zoefde. Men keek met grote ogen toe hoe de staf hoog over een paar tennisbanen vloog en uiteindelijk pas daalde in een weiland aan de overkant van de provinciale weg. Plaagpiet sprintte resoluut achter het projectiel aan. Achter hem bralden de geaffecteerde stemmen van de ouders uit Plassenaar dat hun kinderen niet zomaar konden oversteken. Plaagpiet schoot de weg over en pakte de staf en rende weer terug, hij verdween direct in het bijgebouw en draaide de deur op slot. De krijsende menigte omsingelde het gebouwtje. De pieten schreeuwden dat de Sint direct zijn de staf terug moest hebben. Plaagpiet riep treiterend vanachter de deur dat hij deze alleen aan Gwenny van Reijsweijck wilde overhandigen en dat de rest van de groep afstand moest houden. De kinderen gierden van de pret, een moeder met een deftig hoedje op maakte hardop een compliment over het originele programma van dit jaar. Een groep opgeschoten kinderen trokken uit alle macht aan Gwenny om de staf op te halen.

Gwenny ging voorzichtig naar binnen, direct ging de deur weer op slot. Plaagpiet mocht niet aarzelen, hij kietelde haar krachtig in haar zij tot ze luide kreten slaakte. Zijn lichtende bruine ogen staken af tegen de gitzwarte schmink hij bracht zijn witte kraag tegen haar schouder en fluisterde geheimzinnig;

“Ik mineralenpiet, ik jou plagen”

Gwenny keek verward en wachtte passief af, plaagpiet kietelde haar krachtig onder haar oksels tot ze opnieuw gilde. Plaagpiet merkte dat ze nog steeds omgeven werd daar haar hermetische cocon. Hij danste speels om haar heen en tuitte zijn felrode lippen en zei ondeugend;

“Ik monsterpiet, r100 w100 b100 Rupert bah! Remira bah!”

Gwenny’s ogen puilden bijna uit haar subtiele ogenschaduw ze stamelde;

“…Maar jij bent…”

In een flits kietelde hij haar krachtig in haar lenden ze opende haar mond naar lucht happend. In een reflex klemde hij zijn geopende mond op haar lippen en duwde haar tegen de deur, hij had haar muurvast ze kon geen kant op. Haar weerstandscocon brak open. Sinds decennia. Eindelijk. Zijn tong drong al draaiende haar mond binnen, het regende pepernoten op het raam toen Gwenny van Reijsweijck haar eerste zoen kreeg van Peeter Mägi. Ze ontspande en gaf toe, hij liet haar los, ze keek hem veelbetekenend aan en luisterde naar de menigte buiten er werd geroepen dat de sint boos weg wilde gaan. Peeter keek veelbelovend terug en gaf haar knipogend een kaartje met zijn telefoonnummer. Gwenny knikte versuft. Een verwend kind schopte ontregeld tegen de deur, Gwenny stak het kaartje vlug in haar beha omdat ze geen zakken had. Peeter lachte breed, opende de deur om de staf aan de hoofdpiet te geven en huppelde naar buiten onder hoongelach. Gwenny kwam even later verdoofd naar buiten en verdween onopvallend in de menigte. Niemand had iets gemerkt. Het werd een geslaagd sinterklaasfeest de sint opperde dat er geen stoute kinderen bij waren terwijl hij vaststelde dat hij nog nooit zoveel verwende mormels bij elkaar had gezien.

11.1 Strandweer

Al meer dan een uur liepen ze over het strand van Scheveningen. Soms pakte ze even zijn hand die hij dan lachend omhoog opzwaaide. Door haar petje en mega zonnebril was ze nauwelijks herkenbaar. Ze deden hun schoenen uit en renden over de branding.

”Tot die paal” brulde Peeter.

Gwenny stoof weg hij merkte dat hij flink moest aanzetten om haar in te halen. Nahijgend wachtte hij haar op en loodste haar naar de duinen, als twee verliefde pubers stapten ze over het prikkeldraad om een beschutte plek te zoeken. Ze duwde hem op zijn rug en streelde zijn voorhoofd waar de zon op scheen. Voor het eerst zag ze het ragfijne litteken met de twee kromme lijnen met puntjes die in krassen naar beneden uitliepen op zijn linker wang. Het leek op een groepje vallende sterren, ze vroeg fluisterend hoe hij er aan kwam. Peeter keek haar geheimzinnig aan en zweeg. Gwenny vroeg nieuwsgierig;

“Hopelijk komt dit niet door toedoen van een boze vrouw?”

Peeter schudde beslist zijn hoofd en zei zachtjes:

“Nee, zeker geen boze vrouw”.

Gwenny keek vragend, Peeter zei mysterieus:

“Op een dag zul je het weten in de nabijheid van een boze man”.

Gwenny schudde uitdagend haar hoofd en giechelde;

”Wat zijn Esten toch ondoorgrondelijk”.

Peeter vond dat het voorspel intussen lang genoeg duurde. Behendig rolde hij om zodat zij nu onder lag, hij begon haar te passievol te strelen. Zijn sterke handen gingen over haar blozende wangen en gleden naar beneden over haar schouders. Hij likte in haar oorschelp en wreef over haar borsten. Hij beet zachtjes op haar tepels die steeds harder werden terwijl zijn erectie als een estafettestokje door de kleding heen in haar schaamstreek drukte. De atleet wilde haar nemen maar hij beheerste zich, hij wilde haar eerst een orgasme bezorgen. Sigrid kwam in zijn gedachten, hij herinnerde zich hoe hij haar altijd eerst uitgebreid verwendde alvorens haar te penetreren. Gwenny kronkelde verlangend door het duinzand toen hij zijn hoofd tussen haar lange benen stak en haar voorzichtig likte. Ze hijgde steeds zwaarder toen hij haar geraffineerd met zijn tong en vingers bespeelde. Vlug trok hij zijn broek uit en ging op zijn knieën tussen haar wijd gespreide benen zitten. Hij pakte zijn erectie stevig vast en wreef over haar gezwollen zenuwknoopje. Direct kreunde ze boven de tsjilpende meeuwen uit, het bloed kolkte achter zijn slapen. Hij wilde hem er het liefst direct in rammen maar nog net hervond hij de controle. Krachtig zwabberde zijn lid als een ruitenwisser in de hoogste stand over haar intiemste lichaamsdeel heen en weer. Ze hield het niet meer en kwam half overeind en pakte zijn erectie over om deze als een bezetene over haar klit heen en weer te wrijven. Peeter keek verrukt toe hoe ze zich een halve minuut later een gillend orgasme gaf. Hij wist dat ze deze manier gewend was met haar massagestaaf want met de krokodil had ze al vijftien jaar geen seks meer gehad. In extase wachtte ze op hem. Hij stortte zich woest op haar en stampte haar billen dieper het zand in. Het soppende geluid maakte hem razend en deed hem nog harder stoten, ze wierp haar benen in de lucht en krabde met haar zeeblauwe nagels in zijn rug. Ze boog voorover om te zien hoe hij in en uit haar stootte. Dit wond hem nog meer op. Haar pupillen waren weg gedraaid, haar witte oogbollen maakte hem nog wilder. Haar extreme uithalen compenseerden haar functionele huwelijk dat te lang had geduurd. Pas sinds haar relatie met de afgedwaalde tienkamper kwam de gekooide directeursvrouw seksueel los.

Als hij haar indringend aankeek kwam er een onderdeel van een seconde meer begeerte bij haar los dan al de onder haar tennisrokje loerende mannen gedurende twintig jaar bij haar opwekten als ze naar de baan fietste. Hij trok zich er uit en draaide haar op haar knieën en kantelde haar achterste omhoog om van achter te nemen als een dekhengst. Als in een vurige tango liet ze zich leiden, haar fijne lichaam incasseerde gewillig de harde stoten. Hij bleef in haar en deed haar knieën bij elkaar en drukte haar naar beneden met haar gezicht in het badlaken. Hij pakte haar bij haar opgestoken haar en kreunde ongeremd in haar oren. Oerkreten die van ver kwamen, drongen door in het versufte brein van de organisatrice van het sinterklaasfeest van Fopspin.

Ze staarden op hun rug naar de hemel het zand plakte overal, tevreden overdacht hij dat ze elkaar in een paar maanden goed hadden leren kennen. De eerste tijd stelde ze seksueel nogal gereserveerd op maar dit had hij vakkundig opgelost door haar eerst een nekmassage te geven en haar langzaam vanaf haar schouders naar beneden te ontdooien. Systematisch had hij Gwenny van haar cocon van maniertjes en remmingen ontdaan. Zoals de krokodil hem uit elkaar had gehaald en opnieuw in elkaar had gezet. Van minuut tot minuut. Van woord tot woord. Systematisch.

Hij stond er versteld van hoeveel geduld hij met Gwenny had gehad om haar in bed te krijgen. Hij voelde zich weer net zo verliefd als in zijn late tienerjaren toen hij ongemerkt voetje voor voetje dieper in het leven van de felbegeerde Sigrid doordrong. Heel Mustvee keek tegen hem op. Gwenny pakte haar spiegeltje om haar ogenschaduw bij te werken, hij keek erin en zag dat er een nieuw licht uit zijn ogen straalde. Ze zagen elkaar minstens drie keer per week meestal in een hotel aan de kust waar Gwenny een kamer huurde om er de dag door te brengen. Halverwege de avond keerde zich ze terug naar huis om haar ziekelijke man te verzorgen. De ernstig verzwakte directeur had geen besef van wat zijn ontwaakte vrouw uitspookte. Het deed Mägi goed om eindelijk van Remira af te zijn, de krokodillenstress had langzaam plaats gemaakt voor dagen die doordrenkt waren met een amoureuze geur. Afgelopen nacht kwam Sigrid weer in beeld met haar alleszeggende blik en haar fluisterende verzoek gevolgd door zijn hese belofte.

Gwenny keek op haar horloge en meldde met tegenzin dat ze al weer bijna weg moest.

“Hoe gaat het nu met hem?”vroeg Peeter ernstig.

Gwenny zuchtte en antwoordde mat;

”Sinds hij niet meer naar kantoor gaat is hij helemaal niet meer te genieten. Vorige week had hij speciaal een loonbedrijf laten komen om landbouwgif over de heg in de voortuin te laten spuiten zodat hij een paar dagen later de tuinman aan zijn bed ontbood om deze vervolgens helemaal verrot te schelden over het slechte tuinierswerk. De hovenier die zijn werk altijd serieus nam stapte trillend in zijn busje en reed een lantaarnpaal omver. Ik hoop dat Rupert niet lang meer leeft”.

“Ja, dat hoop ik ook”

zei Peeter knarsetandend uit de grond van zijn hart, hij voelde de haat weer opkomen. Hij zou zich wreken dat stond voor hem vast. Zo snel mogelijk.

11.2 De ontdekking

Mägi slofte doelloos heen en weer in zijn appartement bij betrapte zich zelf erop dat hij zich verveelde. De laatste tijd trainde hij weinig en zocht hij niet naar werk, voorlopig had hij nog geld genoeg. Bovendien betaalde Gwenny het meeste, ze had in haar luxe leventje nooit geldgebrek gehad. Verlangend naar de volgende date met haar rommelde hij in een keukenlade. Zijn oog viel op de sleutelbos van Remira die daar al een tijdje lag. Doordat de directeur volgens Gwenny te ziek was om op kantoor te komen besloot Peeter om eens rond te neuzen in het doodzieke bedrijf waar hij veel vraagtekens over had. Een half uur later liep hij langs het gebouw er brandde geen licht. Hij keek om zich heen en opende de deur. Automatisch liep hij naar boven deed hij de lichten op de afdeling aan. Hij staarde even naar het bureau waar hij lange tijd had gezwoegd om de krokodil tevreden te houden. Gespannen betrad hij het terrarium dat tot zijn verwondering niet op slot was. Hij ging op de lederen directeursstoel zitten en snuffelde in de bovenste lade. Hij keek onderzoekend naar een onbestemd apparaatje wat op de afstandbediening van een televisie leek. Op de achterkant herkende hij de bedrijfsnaam Remote Control Technics die ook op de ongelukshorde stond. Hij drukte op een willekeurige knop en hoorde een klik uit de stalen kast achter hem. Nieuwsgierig voelde hij aan de deurknop die moeiteloos meegaf. Hij opende behoedzaam de kastdeur en pakte de ordner met het opschrift; Diensten van Derden. Er zaten facturen in van het bedrijf huur een acteur, hij bladerde verbaasd door de rekeningen. Wat moest een mineralenhandel met acteurs dacht hij verward. Zijn oog viel op een factuur waar als geleverde dienst op stond; Extern Bureau, actrice Helga en actrice sollicitant Andrea. Peeters hersenen draaiden op volle toeren hij zag dat de datum klopte met de dag waarop hij gesolliciteerd had. Hij vroeg zich verbijsterd af of alles dan in scene was gezet door acteurs. Hij bladerde verhit verder en staarde onthutst naar een factuur voor een maand kantoorpersoneel bestaande uit: Marcel de Officemanager, Rebecca logistiek medewerkster en commercieel medewerker Wil. Dit kon hij echt niet geloven, hij wilde het niet geloven. Wat is dit een nachtmerrie of een bizarre film? Schoot het door hem heen. Hij beet zijn kaken op elkaar en stond op met de afstandbediening. Hij trapte vloekend een prullenbak om maar zette deze toch maar weer recht om onnodige sporen achter te laten. Hij deed het licht uit en keek voorzichtig naar buiten of er niemand aan kwam. Hij voelde de systematisch opgebouwde haat en angst opkomen maar daalde toch de trappen af om de monsterkamer te inspecteren.

Hij stond midden in de monsterkamer, zijn vingers waren koud van het unheimische gevoel dat het spel van Reijsweijck hem gaf. Het spel dat niet leek te stoppen. Het spel dat al begonnen was voordat hij bij Remira in dienst kwam. Het spel waaronder ook zijn voorgangers hadden geleden. Geconcentreerd drukt hij verschillende knoppen in totdat hij een metalen klik en een piepend geluid hoorde achter de laboratorium jas in het minilab. Als vertraagd in een film deed hij de witte jas opzij en zag iets dat hij niet verwachtte. Een zware ijzeren deur stond op een kier, hij wist niet dat de monsterkamer verbonden was met een andere ruimte. Hij tuurde de donkere ruimte die stonk naar een vuilverbranding. Zijn harte klopte in zijn keel hij had een lantaarn nodig om de geheime kamer te inspecteren. Plotseling besefte hij dat hij de buitendeur niet had geblokkeerd. Hij pakte vlug een stoel en zette die in de deuropening. Hij haalde een paar keer diep adem en vermande zich, al zijn spieren waren gespannen. Hij doorzocht de monsterkamer maar vond geen zaklantaarn, hij pakte de gasbrander van het minilab en schudde deze om te horen of dit nog vol was. Met de aangestoken brander sloop hij voorzichtig de aangrenzende kamer in. De blauwe vlam siste onheilspellend in de meurende kelder die schimmig blauw oplichtte en onvoorspelbare schaduwen op de muren tekende. Er stond een houten doodskist rechtop als een sarcofaag, Mägi rilde van afschuw hij luisterde gespannen maar hoorde niets. Het liefst wilde hij wegrennen maar zijn nieuwsgierigheid overwon. Hij wilde zijn ontdekking zo snel mogelijk met Gwenny delen. Hij liep om de doodkist heen en zag dat in de achterkant een silhouet was uitgezaagd. Onthutst stelde hij vast dat dit exact zijn eigen lichaamsomtrek was, hij keek erin maar de kist was leeg. Voorzichtig stapte hij tot de helft in de kist, hij paste er precies in. Zijn hartslag steeg tot boven de tweehonderd hij dacht aan wat zijn cardioloog vermanend had gezegd. Hij stapte er weer uit en liet de sissende blauwe vlam zakken, op de bodemplaat was een inscriptie aangebracht. Verdwaasd las hij de tekst: Peeter Mägi commercieel medewerker Remira Minerals 2006-2007+. Er stond een overlijdenskruis achter het laatste jaartal. Alle zuurstof werd uit zijn longen geperst, adrenaline vulde zijn bedreigde lichaam toen hij dit ontzet aanschouwde. De beklemming op zijn borstkas nam toe hij vroeg zich panisch af wat de psychopathische krokodil nu weer van plan was. Achterin in de ruimte zag hij een dozijn houten silhouetten op de grond liggen die ook uit lijkkistenhout gedecoupeerd waren. Mägi tilde er een paar op het waren personen met verschillende lichaamsbouw stelde hij bedachtzaam vast. “Waren dit misschien zijn vermoorde voorgangers die net als hij de dossiers met angstzweet hadden moeten vullen om de directeur met zijn horrorhobby te plezieren?” vroeg hij zich verbijsterd af.

Mägi rende de zieke ruimte weer uit en smeet de ijzeren deur dicht en doofde hijgend de vlam. Hij verliet opgejaagd de monsterkamer en wilde zo snel mogelijk weg van dit onheilsbedrijf. Hij beende door de kelder en hoorde een zoemend geluid door het plafond loeien. Hij stopte en hield zijn adem in en keek angstig omhoog, hij hoorde gestommel en voetstappen op de afdeling. Er schoot van alles door zijn hoofd, hij vroeg zich af wie er boven was en of zijn leven in gevaar was. Hij ordende zijn gedachten en stelde opgelucht vast dat het de werkster moest zijn die aan het stofzuigen was. Hij pijnigde zich met de vraag hoe van Reijsweijck in hemelsnaam aan zijn lichaamsomtrek kwam. Hij wroette in zijn geheugen vol met onprettige bezoeken aan het terrarium en concludeerde met afgrijzen dat dit gebeurd moest zijn toen de krokodil naam zijn maten nam voor een kostuum. In gedachten hoorde hij het krijtje weer piepen over het leisteen. Mägi wachtte tot hij geen geluiden meer hoorde en de buitendeur dicht sloeg. Even later liep hij nog even de afdeling op, het rook naar schoonmaakmiddel en de prullenbakken waren leeg. Hij pakte zijn fiets en sprintte gealarmeerd naar huis de andere verkeersdeelnemers zoveel mogelijk negerend.

Hij griste zijn weekendtas mee en propte die haastig vol met kleding en toiletspullen. Zijn belangrijke papieren en pasjes hing hij in het reisbuideltje om zijn nek. Hij sloot zijn appartement zorgvuldig en trapte vlug naar Rotterdam centraal om de eerste avondtrein naar Dordrecht te nemen want tijdens de eindeloze mineralenpreken gaf de directeur meerdere keren aan niets met deze provinciestad te hebben. Peeter durfde zolang de krokodil nog leefde niet meer thuis te slapen, eerst zou hij met Gwenny over zijn lugubere ontdekking praten. Tegen middernacht boekte hij vermoeid een kamer in een hotel vlakbij het station.

11.3 Nooit meer naar Papendrecht

Ze wandelden door de oude haven met de houten masten en een paar stoomboten, Gwenny stopte en ging op haar tenen staan om hem te zoenen. Gereserveerd draaide hij zijn hoofd weg, zij hazelnoot bruine ogen glansden onrustig.

“Is er iets?”vroeg ze bezorgd.

“Ik ben bang, ik vrees voor mijn leven” antwoordde hij ernstig.

Gwenny legde haar armen op zijn brede schouders en keek liefdevol omhoog ze fluisterde:

“Voor wie kan dit stuk beton en staal van bijna twee meter lang en één meter breed nu bang zijn?”.

Hij vertelde haar gedetailleerd wat hij gisteravond gezien had ze luisterde met een gerimpeld voorhoofd. Gwenny zei met minachting in haar stem;

“Hij wordt steeds erger. Wat een ongelooflijk verhaal van die acteurs als personeel. Ik weet wel dat hij zo’n beetje ieder jaar de commerciële medewerker ontsloeg en andere aannam. Rupert laat zijn ondergeschikten graag sidderen van angst maar ik denk niet dat hij mensen vermoord. Maar goed dat je voor de zekerheid even thuis wegblijft”.

Ze dacht even na en stelde hem gerust want de toestand van haar man verslechterde steeds meer. Peeter knikte twijfelend hij stelde voor om hun plan nu verder uit te werken en dit binnen enkele dagen uit te voeren, hij was nu niet in de stemming voor slaapkameracrobatiek. Gwenny stemde berustend in. Ze kuierden over de lange ijzeren brug over de jachthaven en keken naar de grote kerk die trouw over Dordt waakte. Het zonnetje brak door, onafgebroken spraken ze op gedempte toon over de manier waarop van Reijsweijck aangepakt zou gaan worden. Juist toen hij iets ontspande zag hij de Opel station van Remira, waarin hij zelf had gereden, voor een café staan. Hij dacht weer met afgrijzen aan zijn brandende ogen toen de Poolse chauffeurs zijn gezicht in de sneeuw drukte en hete koffie in zijn nek goten. Zijn nekspieren spanden aan door de krokodillenhaat. Hij stootte haar ruw aan en trok haar vlug mee een zijstraat in, hij had geen behoefte in een confrontatie met acterend kantoorpersoneel of tot het uiterst beproefde opvolgers.

Gwenny’s hakken bonkten op de drijvende pontons van de waterbus, hand in hand keken ze over de Merwede naar de overkant. Hij stelde gestrest voor om dan maar de waterbus naar Papendrecht te nemen. Beide waren daar nog nooit geweest, hij loodste Gwenny mee de pont op. Toen hij een kaartje kocht vroeg hij hoeveel mensen er in Papendrecht woonden. De steward haalde onverschillig zijn schouders op en mompelde: ‘Ruim dertigduizend geloof ik”. Mägi vergeleek dit inwonertal met een stad van betekenis in noord Europa en ging er vanuit dat deze plaats voldoende te bieden had om de rest van de dag door te brengen.

Ze hadden het al een paar keer aan passanten gevraagd maar na een half uur ronddolen hadden ze het centrum van Papendrecht nog niet kunnen ontdekken. Ze werden slechts getrakteerd op een bouwput met wat appartementen er omheen die het winkelcentrum de Meent in aanbouw moest voorstellen. Een stuk verderop belandden ze op een half verzopen voormalig busstation waarnaast houten keten stonden met noodwinkels erin. Peeter had spijt van zijn keuze na wat rondvragen besloten ze naar het enige hotel te lopen om een kamer voor een nacht te nemen om het draaiboek voor het plan op te stellen. Tot overmaat van ramp was het hotel De Ertepeller volgeboekt, teleurgesteld dwaalden ze dorstig verder tot in de ingeslapen nieuwbouwwijken waar je maar met een buurtsuper en een trekpleister moest zien te overleven. Dorstig en vermoeid liepen ze twee uur later de pontons weer op, Gwenny zei teleurgesteld dat de waterbus niet meer ging. Mägi trapte scheldend tegen een reclamebord en bezeerde zijn voet. Gwenny beklaagde zich zuchtend over de slechte keuze. Peeter hield een voorbijganger aan en vroeg waar het station was. Toen hij te horen kreeg dat hier geen station was schopte hij nog een keer tegen een boom waardoor zijn grote teen heftig begon te bloeden. Gwenny gilde verschrikt en dwong hem te gaan zitten en deed zijn schoen en sok uit.

“Je moet gehecht worden in het ziekenhuis denk ik” zei ze geschrokken.

Peeter vloekte hardop. Gwenny liep de Veerdam op en hield een fietser aan om te vragen waar het ziekenhuis was. Voorzichtig liep ze terug naar Peeter en informeerde hem dat hier geen ziekenhuis is. Mägi vloekte nog harder. Hij commandeerde met een pijnlijk gezicht dat ze moest vragen waar de dichtstbijzijnde taxistandplaats was. Ze ging de Veerdam weer op en sprak een man aan die zijn hond uitliet. Ze durfde het Peeter bijna niet te vertellen. Er kwam bloed door de zakdoek, hij schreeuwde dat Gwenny dan maar bij een huis moest aanbellen om een taxi te laten komen. Mägi was vermoeid, bang en boos tegelijk, zo snel mogelijk wilde hij weg uit Nederland het land waar hij nooit aan wende.

Een half uur later werd zijn grote teen op de eerste hulp van het Albert Zweter Ziekenhuis in Dordrecht gehecht. Een andere taxi bracht ze naar zijn hotel waar ze grondig het draaiboek van de afrekening instudeerden. Gwenny reed weer naar huis, Peeter viel in slaap op de troostende gedachte dat het nakomen van de belofte voorbereid was. Tot in details. Systematisch.

12. Liefdeswraak in de monsterkamer

Hij kuste haar met gesloten ogen in haar elegante hals, ze liet haar hoofd ontspannen meedeinen. Plotseling vulde een kermend geluid de stoffige ruimte zonder ramen. Ze wendde zich onverwacht van hem af en riep opgelucht:

“Kijk, hij wordt wakker!”

Peeter sprong gealarmeerd op en richtte de booglamp op het levenloze gezicht van de directeur. Van Reijsweijck opende moeizaam zijn ogen en stelde knipperend van verbazing vast dat hij zich in de monsterkamer bevond. Er ging een schok door de krokodil toen hij besefte dat hij sinds jaren weer oog in oog stond met Peeter Mägi. Het slaapmiddel dat Gwenny hem had gegeven was uitgewerkt. Peeter kneep zijn ogen samen en loerde geamuseerd naar de krokodil wiens gezondheid elke minuut verslechterde.

“Mijn medicijnen” steunde de directeur nauwelijks hoorbaar.

Peeter lachte venijnig en gooide de ingetapete pillenstrip in de schoot van de hulpbehoevende. Met trillende vingers probeerde de directeur een pil uit de verpakking los te peuteren maar het lukte niet, hij vroeg piepend om een schaar. Van Reijsweijck keek eerst smekend naar Gwenny die zijn blik resoluut ontweek en daarna naar Peeter die wraakzuchtig lachte. Mägi snerpte:

“Hoe kom je er nu bij om geen schaar bij je te hebben!”

Van Reijsweijcks ogen sperden wijd open van onmacht, hij trilde van woede maar verslapte weer. Even later ijlde hij om water maar Peeter blafte dat een ieder ten alle tijde zelf water mee moest nemen naar de monsterkamer. Gwenny hield zich emotieloos afzijdig ze had dit scenario uitvoerig geoefend met haar minnaar. Uitgeput liet de directeur zijn hoofd zakken en sloot even zijn ogen. Toen hij deze opende zag hij hoe Peeter het doek van de vitrine trok, van Reijsweijcks doffe ogen gloeiden op toen hij zijn Shakespeare collectie aanschouwde op deze ongebruikelijke plaats. Mägi pakte Hamlet uit de vitrine, de directeur spreidde tevergeefs zijn armen uit om zijn meest dierbare boek te betasten. Mägi sloeg het boek open en rukte er tot ontsteltenis van de bezitter een bladzijde uit. Van Reijsweijck hapte naar lucht en wilde opstaan maar hij merkte dat hij vastgebonden was. Peeter scheurde er nog naar een paar bladzijden uit en vouwde er samen met Gwenny vliegtuigjes van. De directeur gilde wanhopig met dunne stem en probeerde tevergeefs uit zijn rolstoel te komen. Een paar Hamlet vliegtuigjes cirkelden door de monsterkamer er lande er één op het grijze piekhaar van de getergde directeur. Peeter en Gwenny stonden nu achter de rolstoel en zetten vlug hun gasmasker op. Mägi dacht weer met afschuw aan zijn brandende ogen toen de Poolse chauffeurs hem in de sneeuw drukten en hete koffie in zijn nek goten. Hij aarzelde niet en goot met genoegen een halve fles lignosulfonaat in de nek van zijn voormalige werkgever. Van Reijsweijck begon gevaarlijk te hoesten en sloeg zijn hoofd heen en weer. Ze gingen weer voor hem staan, Gwenny pakte beslist de fles over en goot de rest over de andere werken van William Shakespeare. De krokodil schreeuwde geluidloos toen de tragediën van Romeo and Juliet, Mac Beth en King Lear doordrenkt werden met het bindmiddel dat een rottende lucht verspreidde. Mägis ogen glansden boosaardig achter het kijkglas van zijn gasmasker.

Peeter drukte op de knop van de afstandbediening en reed de lijdende directeur naar de ruimte achter de ijzeren deur. Hij gaf de rolstoel een zet zodat van Reijsweijck tegen Mägis doodskist aan knalde. Peeter liet de stervende krokodil alleen achter en ging de brander halen. Mägi hield het puntje van de blauwe vlam gevaarlijk dicht bij het gezicht van de verzwakte krokodil die in elkaar kroop van angst. De tienkamper met de ziedende ogen achter het gasmasker trapte de kist weg en reed naar achteren waar een kleinere doodskist rechtop stond. Met ogen vol angst staarde het reptiel naar zijn eigen silhouet. Mägi kneep ruw in de nek van de rolstoelpassagier en duwde zijn gezicht naar de bodemplaat. De vlam verlichtte de inscriptie die van Reijsweijck verlamde:

Rupert van Reijsweijck directeur Remira Minerals 1966-2007+.

De krokodil smeekte nauwelijks verstaanbaar om niet gedood te worden. Peeter grinnikte zachtjes, hij draaide de brander dicht en weer open. Hij liet het gas een halve minuut ontsnappen onder de neusgaten van de horrorhobbyist waar witte haren uitgroeiden. De krokodil schudde brakend heen en weer over zijn driedelig streepjesgrijs en raakte bijna buiten bewustzijn. Mägi hinnikte oorverdovend in de kale ruimte.

Peeter opende de deur en zette de afzuiging aan zodat ze even later hun masker konden afzetten.

Hij voelde de druk toenemen hij kon het niet blijven uitstellen, het moest nu gebeuren. Sigrid wachtte. De belofte wachtte. Alles lag klaar.

Peeter gebaarde naar Gwenny die volgzaam ging zitten. Ademloos keek de directeur toe hoe Peeter in de sporttas voelde en zijn hand er uit haalde die hij in de sportschoen met spijkerzool had gestoken. Allen keken naar de scherpe puntjes van de spike die Peeter van Sigrid kreeg tijdens hun laatste picknick. Peeter keek Gwenny veel betekend aan, ze knikte ten teken dat ze er klaar voor was. De krokodil kreeg weer wat lucht maar hijgde zwaar, zijn ogen waren rood doorlopen maar er lag nog steeds intelligentie in zijn blik. Peeter bracht de zes puntjes van de spike naar Gwenny's linkerwang. Ze hield haar adem in. Hij drukte de metalen puntjes door de knappende huid van haar wang. Ze kreunde beheerst er ontstonden zes bloedplasjes. Van Reijsweijck keek sprakeloos toe en probeerde te doorgronden wat dit betekende. Ze trok een pijnlijke grimas maar vermande zich toen Peeter de sprintschoen een centimeter naar beneden trok. Mägis hazelnoot bruine ogen lichten op, een gelukzalig gevoel vulde zijn hart eindelijk was het moment van de inlossing van de belofte aangebroken. Peeter boog zich voorover naar Gwenny ze keek verlangend omhoog.

Hij wachtte. Van Reijsweijck wachtte af. Gwenny verwachtte. Hij kuste haar plechtig op de zes bloedende krasjes. Daarna kuste hij haar op haar mond, het bloed stempelde op haar lippen. De gekwelde directeur wilde iets roepen maar zijn er was storing op het polygoonjournaal. Peeter keerde zijn linkerwang naar haar toe ze kuste hem teder met haar eigen bloed op zijn ragfijne litteken. Hij keek opgelucht in de laboratoriumspiegel en omhelsde haar zo krachtig dat ze bijna brak. Hij keek haar intens aan en zoende haar intiem alsof ze alleen in de monsterkamer waren. Ze gingen volledig in elkaar op totdat het roggelende geluid van de krokodil de afzuiging overstemde.

“Hij probeert ons iets te vertellen”

zei Gwenny met zachte nadruk toen Peeter haar verder wilde betasten. Behendig worstelde ze zich los en bracht haar gezicht dichter bij haar echtgenoot. Ze gebaarde Peeter driftig om de ventilator uit te zetten. Van Reijsweijck fluisterde hees: “Sigrid…Sigrid leeft, Sigrid is in Estland”. Peeter hoorde dit en kwam er ontzet bijstaan met half geopende mond, hij porde in de zij van de directeur en brulde:

“Je liegt! Wat wil je me wijs maken?”

Gwenny legde haar vinger op haar bebloede lippen en maande Peeter tot kalmte. Ze bracht haar oor bij Ruperts mond en luisterde geconcentreerd. Onsamenhangend pruttelde de directeur dat Sigrid Tamla een paar maanden terug naar de zaak had gebeld om te vragen of Peeter Mägi daar werkte. Van Reijsweijck had gezegd dat dit niet zo was. Peeter keek vertwijfeld om zich heen en greep de directeur bij zijn gerimpelde keel. Gwenny duwde Mägi beslist weg en luisterde naar de laatste woorden die haar man sprak voor hij insliep. Ze pakte de gsm van Rupert uit zijn colbert en doorzocht de oproepen. Peeter keek gespannen mee.

“Daar! ” riep Peeter opgewonden en toonde Gwenny het nummer dat met de landcode uit Estland. Vertraagd als in een verfilmd drama belde Peeter het nummer met zijn eigen toestel. Met langgerekte tonen ging de lijn tergend traag over. Zijn hart bonkte bijna uit zijn borstkas. Na een eeuwigheid werd er opgenomen.

Een rijpere vrouwenstem zei beleefd :“Tere!”

Mägi duizelde toen hij Sigrids stem herkende. Hij antwoordde met trillende stem:

“…Tere, kas sa oled Sigrid Tamla Mustveest?”

“Jah, ma olen. Kes sa oled?” klonk het opgewekt terug.

“Olen Peeter Mägi” zei hij hoopvol met een brok in zijn keel.

Er klonk een massieve stilte uit de onmetelijke berkenbossen van Estland. Gwenny trok zich intuïtief terug en ging zitten. Het gezicht van de krokodil was blauw aangelopen hij ademde niet meer, zijn kin rustte op zijn keel.

Peeter vuurde enkele vragen af en gilde naar Gwenny dat Sigrid nog in leven was. Gwenny probeerde blij te kijken maar kon de zorgelijke rimpels in haar voorhoofd niet verbergen toen Peeter hysterisch honderduit praatte en vertwijfeld over zijn bloederige litteken wreef.

“Duizend maal sorry dat ik je alleen liet terug gaan” huilde Peeter.

Mägi praatte, luisterde en weende intussen als een kleine jongen. Even later snikte hij bezwaard dat hij net de bloedkus had gegeven aan zijn nieuwe liefde. Sigrid kalmeerde hem dat dit goed was, ze wilde hem zo snel mogelijk zien maar zei dat ze het niet meer met een man kon. Peeter hoorde machteloos Sigrids schokkende relaas aan. Gwenny zocht oogcontact maar bereikte hem niet.

Peeter Mägi was een stukje Estland dat verplaatst was. Een luisterend stukje Estland in een boomloze havenstad zonder historisch hart.

Na een half uur legde hij ontdaan neer en omarmde Gwenny berustend, hij vertelde snikkend het verhaal. Zijn tranen van zelfverwijt beten in het sterrenbeeld van wondjes op haar linkerwang.

Peeter was in shock door het gesprek met Sigrid, eindelijk wist hij wat er gebeurd was. Met grote ogen hoorde Gwenny het relaas dat hij geëmotioneerd vertelde aan. Sigrid wilde een andere route terug naar huis lopen maar verdwaalde hopeloos in het onbewoonde grensgebied met Rusland. Weken later werd ze compleet verzwakt gevonden door Russische stropers die haar maanden lang in een jagershut gevangen hielden en verkrachten. Later verkochten ze Sigrid aan een illegale nachtclub in Riga waar ze tot voor kort in de gedwongen prostitutie werkte. Daar ontmoette ze Solange, een Thaise hoertje met wie ze een kamer deelde. Ze keerden zich af van het mannelijke geslacht en kregen een relatie. Drie weken terug zijn ze geblinddoekt de Lets - Estse grens overgebracht en uit een auto gegooid.

Gwenny had vochtige ogen gekregen en zoende hem voor het eerst op zijn kruin. Een ongelooflijke last viel van zijn schouders nu hij wist dat Sigrid nog leefde. Hij was eindelijk zijn belofte nagekomen. En met de krokodil was afgerekend. Voorgoed en systematisch.

Ze spoedden zich naar het huis van Gwenny met de rolstoel in het gehuurde busje. De huisarts stelde even later vast dat Rupert van Reijsweijck een natuurlijke dood was gestorven. De volgende dagen belde Gwenny de notaris en haar advocaat ze handelde de nodige zaken efficiënt af. Peeter bleef op de achtergrond in Rotterdam om confrontaties met de familie van Reijsweijck te vermijden. Hij knapte spoedig op in zijn appartement, hij sliep de eerste dagen twaalf uur per dag.

13. In Estland, een jaar later

Terwijl ze zich afdroogde in de badkamer neuriede Gwenny het Estse volkslied mee dat Eesti Raadio uitzond.

Mägi lachte ondeugend in zich zelf, hij kreeg een inval en pakte de lege vaas en bracht deze naar zijn mond. Hij schraapte zijn keel en concentreerde zich.

“Trek je spannende pakje aan en kom je even Gwenny?” kraakte Peeter minzaam.

Gwenny gleed uit en verbrak het wereldrecord op de sprint. Woedend vloog naar zijn keel. Ze prevelde gekweld;

“Als je ooit nog een keer op die toon tegen me praat!”

Peeter grinnikte demonisch en pakte haar stevig vast om haar ranke taille en fluisterde zoet:

“Goed zo! Eindelijk ontwaakt het temperament in je en als je boos bent, zie je er nog knapper uit!”

Hij trok haar mee de sauna in en masseerde haar op de hete bank. Op de bovenste planken lag Sigrid ontspannen op haar buik terwijl Solange vakkundig met twijgjes op haar rug zwiepte.

Epiloog

Na de dood van haar man verbrak Gwenny alle contacten met het adellijke geslacht van van Reijsweijck. Peeter en Gwenny vestigden zich in Estland om een teruggetrokken leven te leiden in Mustvee. Door de terugkeer van Sigrid kreeg Peeter eindelijk vergiffenis in zijn geboortedorp. Met haar erfdeel schonk Gwenny een hoeve aan Sigrid en Solange die daar introkken en een opvang voor misbruikte vrouwen startten. Samen met Peeter richtten ze een fonds op om de ex werknemers van Remira een royale schadevergoeding te geven voor het leed dat ze was aangedaan door het terreurbewind van de directeur.