Het valt wel, maar niet mee!

Hoe houd je jezelf staande in een wereld waarin alles, inclusief jijzelf, omvervalt?

Deborah de Poorter

Colofon

© 2015 Deborah de Poorter

Omslagontwerp en illustraties: Manon Toma van Graphic Genetic

Foto omslag: Anne Quaars

Vormgeving binnenwerk: Pumbo.nl

Redactie: Chinouk Thijssen

ISBN 9789082349412

NUR 875

www.pumbo.nl

www.hetvaltwelmaarnietmee.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Deborah de Poorter.

Inhoudsopgave

Voorwoord

Inleiding

Deel 1

Het eind van het begin

De ware voor een nacht

Vrienden voor het leven

De kast

De shoarmatent

Waar wil je het vandaag over hebben?

Paniek om niets?

De bodem is in zicht

Laat maar liggen

Oxazepam & zoute drop

Back to square one

Vluchten kan niet meer

Nieuwe ronden, nieuwe kansen

De bedrijfsarts

School

Loslaten

Back in time

Routine

Overgevoelig

Conversiestoornis

Verjaardagscadeau

Intakegesprek

Meidenvakantie

Tweede intake

Een rondje langs alle hulpinstanties

Een andere afslag

Het UWV

Deel 2

Dag van opname

Theedrinken en wat dutten

Therapeuten

Nieuw doel: niet zoveel moeten

Massages en gewichten heffen

De klik

Creatieve therapie

Niet zomaar een gymclubje

Vluchten, vechten of bevriezen

Verstrikt

De resetknop

Hoe hard wordt er nu in mijn richting gerend?

Wanneer gaat dit stoppen?

Gedoe in de groep

Waar hoor ik thuis?

Het kan dus altijd erger

Muurvast

Weekenden zijn geen ontspanning

Alles slaat op tilt

Hier trek ik de lijn

EMDR

Koffie en sigaretten

Niet toen, morgen, maar nu

Kans op geluk

Escalatie

Kijken waar je staat

Ik weet wat ik heb, en nu?

Groep C

Afbouwen

Het systeemgesprek

Allerlaatste evaluatie

Onbegrip

Ik kom er wel

Nawoord

Dankwoord

Contact

Voorwoord

Alweer zo’n tweeëntwintig jaar geleden maakte ik voor het eerst echt kennis met de vreemd verdeelde wereld van de gezondheidszorg. In een kraakhelder wit ziekenhuispak stapte ik nietsvermoedend de psychiatrische kliniek binnen – de locatie achter het algemeen ziekenhuis waar ik toentertijd werkte als psychosomatisch fysiotherapeut. Ik had overleg met psychotherapeute Franny Moene, over een patiënte die ik samen met haar in behandelde. Een kennismaking die bepalend was voor mijn verdere loopbaan.

Het was meer dan indrukwekkend toen ik de kliniek binnenwandelde. De overgang van het algemene ziekenhuis was in fysieke afstand circa vijftig meter. De overgang in verschillende werelden leek onoverbrugbaar. Andere mensen, andere kleding, andere visie, andere taal, een andere kijk op gezondheidszorg… alles was anders. Lag in het ziekenhuis de focus nog op het lijf, het ‘mechanische’, het controleerbare; in de psychiatrische kliniek ging het meer om het gevoel, de geest, het ongrijpbare. En de samenhang tussen deze werelden was eindeloos ver weg. Met als gevolg dat mensen met lichamelijke klachten, die niet medisch verklaard kunnen worden, in een niemandsland terechtkomen met alle gevolgen van dien.

De oprichting van het COLK in 2007 was niets anders dan een logisch voortvloeisel van dat eerste overleg en de wederzijdse wens om samenhang tussen de wereld van ‘het lijf’ en de wereld van ‘de geest’ bij elkaar te brengen als een natuurlijke eenheid. Een intens wonderlijke en diep fascinerende eenheid die ons kan leiden tot enorme hoogtes maar bij de verkeerde balans ons ook kan leiden tot soms zeer diepe dalen.

Het is erg positief om te merken dat in toenemende mate de eenheid van lichaam en geest wordt erkend door zorgverleners, maar nog veel belangrijker is de openheid die door steeds meer ervaringsdeskundigen wordt getoond. Deborah draagt met haar boek, over de periode rondom haar opname in het COLK, hier in belangrijke mate aan bij.

Mijn kennismaking met Deborah op 1 juli 2008 in het COLK is dan ook een indrukwekkende ervaring die het belang van herkenning, erkenning, begrip en normalisering bevestigt. Alles wat Deborah had ervaren in de voorgaande periode leek vreemd voor haar, omdat het niet paste in de ‘normale’ wereld van óf de lichamelijke gezondheidszorg óf de geestelijke gezondheidszorg. Niet wetende dat haar klachten werden veroorzaakt door het onlosmakelijke samenspel van haar lichaam en geest.

Dat simpelweg écht luisteren en uitleg over psychosomatiek de aanzet kon geven tot het herpakken van haar eigen regie en daarmee zou leiden tot uiteindelijk herstel van klachten is en blijft een uitzonderlijke ervaring, ook voor mij.

Deborah beschrijft in haar verhaal een prachtig, dapper maar ook vooral prikkelend voorbeeld van de pieken en dalen die de wereld van de psychosomatiek ons kan voorschotelen. In dit openhartige verhaal beschrijft zij de intense en zelfs verlammende reacties waarmee je geconfronteerd kunt worden als je volledig uit balans raakt in je leven. Het onbegrip als symptomen niet in het voorbeeldplaatje vallen van de gezondheidszorg. Als klachten al snel worden vertaald als aanstellerij en hysterie, omdat ze niet passen in een bestaand, medisch plaatje.

Terwijl het enige wat je wilt regie is over je eigen leven…

Matthijs Rumke

Oprichter COLK (Centrum voor behandeling van psychosomatische klachten)

Voorzitter Psychosomatische Fysiotherapie Nederland

SocialFactory

Inleiding

Breda, februari 2015

Op mijn twintigste veranderde mijn leven voor altijd. Het begon met flauwvallen. Al snel meerdere malen op een dag. Artsen konden niets vinden. Ik kon soms urenlang niet meer lopen.

Aandachttrekkerij werd het genoemd. Met wat zoute drop zou het wel weer overgaan. Uiteindelijk kreeg ik na lang zoeken een diagnose: een conversiestoornis en een angststoornis. Mijn lijf zette psychische stress en trauma’s om in lichamelijke klachten. Mijn lichaam sprak de woorden die ik zelf niet kon vertellen.

Opeens was ik psychiatrisch patiënt. Zo had ik mijn leven nooit voorgesteld. Ik werd ook nog volledig afgekeurd. Met als ultieme dieptepunt een opname in een psychiatrische kliniek. Het grootste gevecht van mijn leven vond daar plaats; tegen de schaamte, tegen de angst om te voelen, tegen mijn nieuwe realiteit. Ik maakte een begin met leren vechten en leven voor mijzelf.

Het besef dat ik zo ziek was, kon ik maar moeilijk aanvaarden. Na tien maanden dacht ik wel terug te kunnen naar mijn oude leven. Dit bleek totaal niet zo te zijn. Werken en studeren ging niet meer. Ik was echt ziek. Therapie en revalideren werd mijn fulltimebaan. Een diploma, een bruisend sociaal leven, werk…

Wie was ik zonder al die dingen? Maar vooral: wie wilde ik zijn?

Mijn zoektocht naar een diagnose en de juiste therapie was een ellenlange weg vol onbegrip, schaamte en verdriet. Ik gun niemand diezelfde weg en diezelfde eenzaamheid. Dat je jezelf moet schamen voor psychische klachten, dat doorbreek ik door het delen van mijn verhaal. Vanuit deze gedachte ben ik drie jaar geleden mijn blog Hetvaltwelmaarnietmee.nl begonnen en heb ik dit boek geschreven. Mijn manuscript bevat dagboekfragmenten uit het jaar 2007 tot en met 2009. Deze fragmenten waren het uitgangspunt voor mijn autobiografisch verhaal en ik heb er later hoofdstukken bij geschreven om het verhaal duidelijker en leesbaarder te maken. Het is mijn versie van ‘de waarheid’. In die tijd was ik ontzettend ziek en in de war. Schrijven was mijn enige manier om orde te scheppen in de chaos en antwoorden te vinden op de talloze vragen die ik had. Iedereen die in het boek voorkomt, is anoniem gemaakt, behalve Matthijs Rumke, medeoprichter van het Colk. Zijn naam mocht ik gebruiken.

Dat ik anderen kan laten zien dat er iemand is die het allemaal ook heeft meegemaakt en die er weer bovenop is gekomen, zie ik als een groot voorrecht. Dit was mijn allergrootste wens toen ik in mijn kamertje zat in de kliniek: een ervaringsverhaal lezen. Dat perspectief en referentiekader dat ik zocht, heb ik mezelf gegeven. En met dit boek hoop ik jou het vertrouwen mee te geven dat het antwoord in jouzelf zit.

Vorig jaar kreeg ik van alle uitgevers die ik aanschreef afwijzing na afwijzing. Soms bracht me dit even aan het wankelen, maar stoppen deed ik zeker niet. Ik bleef geloven in mijn droom. Toen ik het heft weer in handen nam en op mijn blog vertelde dat ik mijn eigen boek wilde uitgeven, gebeurde er ineens iets. De kliniek waar ik opgenomen ben geweest, het Colk in Gorinchem, wilde graag dat het er zou komen. Toen ik Matthijs Rumke vroeg het voorwoord voor dit boek te schrijven, heb ik hem het manuscript gestuurd. Nadat hij het had gelezen, vertelde hij dat hij ook een aantal exemplaren wilde bestellen voor zijn vereniging. Dankzij het Colk, Matthijs Rumke en de vereniging voor Psychosomatische Fysiotherapeuten Nederland komt mijn boek precies op de plek waar het wat mij betreft nodig is.

Bloggend en schrijvend blijf ik mijn steentje bijdragen aan de bekendheid van onverklaarde lichamelijke klachten en het doorbreken van het taboe rondom de psychiatrie. Ook wil ik mijn lezingen uitbreiden. Op scholen waar toekomstige hulpverleners studeren, in ziekenhuizen of klinieken wil ik mijn verhaal vertellen. Niet alleen om te laten zien wat er nog voor winst valt te behalen in de weg naar een diagnose en de juiste behandeling, maar ook dat het mogelijk is om weer te herstellen.

Dit jaar ga ik mezelf inschrijven als eenmanszaak om zo mijn lezingen professioneel neer te kunnen zetten. Ik zie mezelf zeker nog een boek schrijven, misschien wel twee of drie, en voor de rest wil ik weer studeren en blijven leren.

Voor nu ben ik trots en dankbaar dat ik hier sta. Dat zie ik nooit als iets vanzelfsprekends. Mijn weg hiernaartoe is mijn grootste overwinning. Acht jaar geleden begon mijn verhaal en na al die tijd kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik ben waar ik moet zijn. En morgen? Dan zet ik weer een volgende stap.

Mag ik je mee terugnemen in mijn verleden?

Een hartelijke groet,

Deborah de Poorter