Papa traint de F-jes

In veertig hilarische columns

Marcel Heunks

Columnblogger - Maarssen

2015

Colofon

Eerste druk © 2015 Marcel Heunks

Columnblogger uitgeverij, Maarssen

www.columnbloggeruitgeverij.com

www.facebook.com/columnbloggeruitgeverij

ISBN 978-90-824129-0-1

NUR 401, Gebundelde columns en interviews

Foto omslagontwerp: Bigstock

Omslagontwerp: Columnblogger

Je mag dit werk doorsturen naar anderen, maar er geen veranderingen in aanbrengen of commercieel exploiteren.

Heb je dit boek via iemand ontvangen en vind je het leuk? Schaf het dan alsnog aan via een online winkel.

Dit boek draag ik op aan de negen kanjers die ik mocht trainen in het in dit boek beschreven seizoen.

Dat zijn Dion, Dylan, Dylan, Fabian, Ilias, Joran, Lukas, Luke en Siem.

Voorwoord

Op het schoolplein werd ik aangeschoten door een moeder van een kind dat met mijn zoon in dezelfde klas zit. Zij bleek de coördinator te zijn van de F-jes van de voetbalclub waar ik mijn zoon kortgeleden had aangemeld.
Of ik het leuk zou vinden om het elftal waarin mijn zoon terecht zou komen te trainen komend seizoen. Als ik nee zou zeggen, dan moest ze inderhaast op zoek naar iemand anders. Ik mompelde iets van ‘lijkt me wel leuk’ en voordat ik het wist was ik de trainer van de F6.
Voetballen heb ik op straat geleerd. Vallen en opstaan, weggestuurd worden, om auto’s heen dribbelen en daarna een blind muurtje gebruiken voor een een-tweetje. De oudere jongens nadoen, in de tuin oefenen op je traptechniek en die vervolgens tientallen keren in de praktijk brengen totdat het lukte. Niemand corrigeerde, iedereen had lol en ongemerkt werd je steeds beter.
Nu moest ik met deze ervaring een groep jochies van zes en zeven jaar balgevoel bijbrengen. Dat is in meer opzichten een fantastisch avontuur geworden. Hoe zet je een training op, hoe hou je jochies van deze leeftijd bij de les, wat met al die ouders te doen, en dan ook nog de wedstrijden, teleurstellingen en hoogtepunten.
Deze avonturen heb ik wekelijks gedeeld in de vorm van columns die ik op de website van de voetbalclub mocht plaatsen. Deze columns heb ik, samen met columns die wel geschreven zijn, maar nooit het ‘daglicht’ hebben gezien, gebundeld in dit boekje. En passent heb ik ook enige gebeurtenissen binnen het nationale en mondiale voetbal onder de loep genomen. Vooral als deze te betrekken waren op mijn F-jes.
Voor vrijwilligers bij een voetbalclub en in het bijzonder de mensen die ook een jeugdelftal trainen, zal dit een feest van herkenning zijn. Vele voetballers zullen met weemoed terugdenken aan de tijd dat ze ook de leeftijd van de hoofdrolspelertjes in deze bundel hadden en alle andere belangstellenden krijgen een idee wat het is om een seizoen lang een elftal met F-spelertjes op sleeptouw te nemen.
Veel plezier met deze bundel. Ik sluit af zoals ik iedere column afsloot.

Marcel Heunks
trainer F6

Onderdompelen

De wereld is niet zo slecht als het soms lijkt. Gerechtigheid bestaat nog, want zoon gaat op voetbal. Het WK is bezig. Mooie gelegenheid om hem onder te dompelen in alles wat het leukste spelletje allemaal inhoudt. Terwijl Van Persie met zijn onnavolgbare zweefkopbal Oranje naast Spanje brengt, ligt zoon te slapen. De wedstrijd is te laat, zo vonden vrouw en ik, maar de volgende is wel op een kindvriendelijk tijdstip.
We zitten er klaar voor. Laat die Aussies maar komen. Hun niveau komt niet boven onze eredivisie uit, dus dat wordt ongetwijfeld, met Spanje in het achterhoofd, een fantastische avond. Met een bitterbal in de ene hand en een kangoeroepoot in de andere vertel ik zoon wat er allemaal staat te gebeuren.
Enthousiast kijkt hij mee. De ene vraag naar de andere vuurt hij op mij af.
‘Waarvoor is dat grote rondje in het midden?’
‘Dat is alleen belangrijk bij het begin van een helft.’
‘Wat is buiten het spel?’
‘Je bedoelt buitenspel.’ Na de vrouwvriendelijke uitleg knikt hij begrijpend.
‘Mag de keeper altijd de bal in zijn handen?’
‘Nee, alleen in het strafschopgebied.’
‘Oh, en wat is srafschotgebied?’
‘Nee, straf-schop-gebied. Dat is het grote vierkant om het doel heen.’
‘Oh ja, en dat rondje daaromheen dan?’
‘Dat zoek ik even op in Google in de pauze, goed?’
‘Ja, mag ik nu chips? En cola? Aaah, alleen voor deze keer?’
Net als Robben nog aan het nagenieten is van zijn goal, poeiert Cahill de bal op een fantastische manier achter Krul. Scheldend en tierend schiet ik omhoog uit mijn stoel, van schrik begint zoon te huilen en vrouw kijkt me aan alsof ik een ontsnapte TBS-er ben van wie op het politiebericht melding was gemaakt dat hij plotseling zeer agressief kon worden.
Als ik tot bedaren ben gekomen, moet ik zelf de schade herstellen en dat is vooral zoon troosten. Ik zeg dat dat er allemaal bij hoort, maar dat papa echt niet boos is. Nou ja, een beetje dan. ‘Zullen we dan maar gewoon weer gezellig samen verder kijken?’
Terwijl vrouw de laatste kangoeroebotjes onder de bank vandaan veegt, zitten we weer rustig te kijken. Hoewel, ik zie dat zoon toch niet helemaal op zijn gemak zit. Hij kijkt telkens uit zijn ooghoeken richting mij. Tja, zo jong als je bent kun je maar beter anticiperen op toekomstige situaties. Bovendien is gedrag uit het verleden bij voetbal zeker garantie voor gedrag in de toekomst.
Na een paar minuten houdt hij het niet meer. ‘Mag ik met mijn legotrein spelen?’
‘Natuurlijk, maar wil je niet meer meekijken met papa dan?’
‘Nee, hoeft niet. Er komen nog zo veel wedstrijden.’
‘Daar heb je helemaal gelijk in, jongen.’
Vanuit de keuken hoor ik ‘en gelukkig zijn vele daarvan gewoon in de avond.’

Welke club?

Dat zoon gaat voetballen bij de F’jes is één, maar bij welke club is natuurlijk een ander punt. Ik dacht, laat ik nou eens een gedegen onderzoek doen. Bij dit soort vragen heb je vaak de neiging om op gevoel te kiezen. Kan ook, maar lijkt mij niet de juiste aanpak. Ik heb niet voor niets gestudeerd. Ik doe er helemaal niets meer mee, maar nu kan ik dan toch laten zien waar ruim vijf jaar academisch geneuzel goed voor is geweest.

Eerst maar eens een onderzoeksvraag. Het lijkt mij redelijk gerechtvaardigd dat ik de vraag als volgt stel: Welke amateurclub binnen een straal van vijf kilometer past het best bij mijn zoon?

Eén deel van de vraag is makkelijk te beantwoorden. Binnen een straal van vijf kilometer zijn er vier clubs die in aanmerking komen. Vijf kilometer heb ik gekozen omdat ik er vanuit ga dat een zevenjarige dat met gemak zelfstandig moet kunnen afleggen binnen afzienbare tijd.

Het andere deel is lastiger, want wat is ‘passen bij’? Die vraag is nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Eerst maar eens een persoonlijkheidsprofiel maken van mijn zoon. Wat zijn zijn sterke punten en waar zit ruimte voor verbetering? Omdat ik niet zo'n vader wil zijn die alleen op zondag zijn gezicht laat zien, niet om het vlees te snijden, maar om te vragen of ik nog een biertje kan krijgen, heb ik mij voorgenomen zo vaak als mogelijk thuis te zijn. Het gevolg is dat ik toch in staat moet zijn om zonder omhaal zo’n profiel te maken. Valt nog niet mee. Niet omdat het niet lukt, maar omdat mijn vrouw er natuurlijk anders over denkt. Dit heeft ons nog wat avonden gekost, maar uiteindelijk konden we het eens worden.

Met het profiel in de ene hand en de vier clubs in de andere hand, moeten we toch tot een keuze kunnen komen. We komen er nog niet uit en helaas moet ik nog wat verder zoeken. Nu weet ik weer waarom ik nooit echt de wetenschap ben in gegaan. Elke keer verder en meer details zoeken. Gedoe. Maar ja, in dit geval is het voor een goed doel, dus vooruit maar.

Ik alle uitslagen, standen, aantal thuisoverwinningen, georganiseerde feestjes, schorsingen, contributie, vrijwilligersbijdrage, doorstroom naar profclubs, scoutdichtheid bij wedstrijden van pupillen en nog ruim zeventig andere indicatoren geanalyseerd. Uiteindelijk kwamen we eruit.

We hebben eindelijk een club gevonden die het best bij mijn zoon past. Op een zondagochtend zitten we met zijn allen aan het ontbijt. Voor de tafel staat een bord met een kleed erover. Op een plechtig moment trekt mijn vrouw het kleed eraf en spreek ik met gewichtige stem de naam van de club uit die het na een grondige wetenschappelijke analyse is geworden.

Ik verwacht een blij gezicht en applaus, maar de reactie van zoon is even simpel als doeltreffend: ‘Papa, ik vind de kleur van het shirtje en broekje van OSM’75 zo mooi. Daar wil ik op.’

Vrijwilliger

Ik weet niet wat ik moet invullen. Voor me ligt het aanmeldformulier van de voetbalclub. Alle gegevens van zoon heb ik al ingevuld. Er blijkt echter ook een oudersectie te zijn. Niet dat ik niet weet welk rekeningnummer ik moet invullen voor de contributie; dat is het probleem niet. Nee, het gaat om de vraag welk vrijwilligerswerk ik als ouder voor de club wil vervullen.

Lui als ik ben, wil is deze sectie blanco laten. Toch zit ik erover gebogen, want ik heb gehoord dat bij wachtlijsten de kinderen van wie de ouders hebben aangegeven bepaalde vrijwilligerstaken voor hun rekening te nemen, voorrang krijgen.

Dan zou je zeggen, om de kans volledig te benutten, vul gewoon alles in. Heb ik ook aan gedacht, maar dan loop ik het risico bardienst te moeten draaien. Nou lijkt niets mij frustrerender dan de hele middag of avond biertjes te moeten tappen en ze dan ook telkens weg te moeten geven. En ik maar water slobberen de hele tijd. Dacht ’t niet.

Wat ik ook kan invullen is iets met bestuur. Dat leek me een goed idee. Volgens mij zijn de meeste besturen in beton gegoten. De kans dat ik word gevraagd om op enig moment een bestuursfunctie te vervullen, is dus enorm klein. Die kans wordt nog kleiner bij meer gegadigden, want dan is er een verkiezing nodig. Het enige dat volstaat voor mij als kandidaat is om met het voorstel te komen bier en kroketten uit de kantine te weren, en de kans dat je gekozen wordt is net zo groot als de kans dat er volgend seizoen met pingpongballen wordt gevoetbald. Omdat de kans dan wel groot is dat andere ouders mijn zoon telkens nawijzen en medelijdend hun hoofd schudden als ik er naast loop, laat ik ook dit vakje toch maar open.