Maaike Möllmann

LAAT
ME MET
RUST

Uitgeverij TaalKwestie

Copyright © Maaike Möllmann, 2017

Uitgeverij TaalKwestie, Eindhoven

Omslagontwerp: © Simone van Wijk, SIM.ONE grafisch ontwerp

Auteursportret: © Sofie van Esch

Typografie: ZetSpiegel, Best

Druk: Pumbo.nl

ISBN 978-90-824659-1-4

ISBN 978-90-824659-2-1 (e-book)

NUR 284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Tess zit met opgetrokken benen op bed.

Al drie kwartier.

Het lange shirt zit strak over haar knieën gespannen en ze klemt haar mobiel tegen zich aan.

Weer een appje.

Ze durft niet te kijken en het zweet breekt haar uit. Met klamme vingers tikt ze haar toegangscode en drukt op WhatsApp. Ze heeft al gezorgd dat de apps niet op het beginscherm blijven staan.

Oh gelukkig, het is van Lize:

Lize, 15.43

Zal ik even langskomen?

Tess wil niets liever, maar twijfelt.

Wat nou als Lize iets zegt?

Vragen stelt?

Lize zei laatst al dat ze vond dat Tess zo veranderd was. Ze zei letterlijk: ’Nou, twee maanden geleden hadden we het een stuk leuker.’

Met tranen in haar ogen appt Tess haar beste vriendin terug:

Tess, 15.44

Ja gezellig…

Alle ellende is in de zomer begonnen…

Inhoud

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Hoofdstuk 29

Hoofdstuk 30

Hoofdstuk 31

Hoofdstuk 32

Hoofdstuk 33

Hoofdstuk 34

Hoofdstuk Een half jaar later…

Hoofdstuk Dank

Hoofdstuk Hulp nodig?

1

Het was een heerlijke vakantie. Tess ging met haar ouders en broertje Pim naar Frankrijk.

Lize bleef thuis. Haar broer, Mark, is al negentien. Hij wilde in de vakantie werken om geld te sparen. Als hij klaar is met school gaat hij een jaar naar Australië.

Lize’s ouders hadden voorgesteld om met z’n drietjes op vakantie te gaan, maar Lize vindt het thuis heerlijk en ze had zich dan ook prima vermaakt.

Toen Tess terug was, hadden ze nog drie weken samen. Tijd om te zonnen, te zwemmen, te shoppen of om gewoon even naar de stad te fietsen. Kippetjes eten bij de KFC.

Meer hadden ze niet nodig.

Ze hadden de grootste lol (om niks…), kochten kleren en werden lekker bruin. In de stad keken ze naar voorbijlopende jongens. ‘Leuk’ gaven ze 1 punt; ‘heel leuk’ 2 punten en ‘stom’ min 1. Of min 5, dat kwam ook wel eens voor.

Nu is Tess niet bruin meer. Haar gezicht is eng bleek. Ze heeft grote blauwe kringen onder haar ogen.

In de eerste week na de vakantie is het begonnen.

Ze hadden net hun rooster opgehaald voor het nieuwe schooljaar. Hun mentor dit jaar is cool en hip, met een baardje. Job heet hij.

Toen ze het verplichte uurtje op school hadden gehad, liepen ze samen naar hun fietsen. Het was druk daar. Velen hadden elkaar weken niet gezien en er werd volop gekletst en gelachen én het was prachtig weer.

Tess had die ochtend wel een uur voor de spiegel gestaan. Jurkje aan, jurkje uit. Spijkerbroek en t-shirt aan. En weer uit.

Uiteindelijk koos ze voor haar favoriete blauwe zomerjurkje. Een felle kleur, perfect passend bij haar blauwe ogen en lange blonde haar.

‘Zullen we nog even naar de stad fietsen?’ vroeg Lize.

‘We hoeven vandaag toch nog niks.’

‘Ja, is goed,’ had Tess gezegd.

Met hun fietsen aan de hand liepen ze richting het hek.

En daar stond hij…

Een grote jongen, zittend op een scooter. Beetje lang, bruin haar en een stoere zonnebril. Een bril met spiegelglazen. Tussen de rand van zijn spijkerbroek en het fel witte t-shirt was zijn boxer te zien. Hij was duidelijk een paar jaar ouder dan zij.

Tess stootte Lize aan en knikte met haar hoofd zijn kant op.

Haar gezicht zegt genoeg, dacht Lize. Ze vindt hem knap.

Lize liep door, maar Tess bleef staan en keek hem recht aan.

‘Kom nou,’ zei Lize.

Tess stond er nog steeds en de jongen pakte met zijn linkerhand zijn zonnebril vast. Hij liet hem langzaam zakken naar het puntje van zijn neus. Over de bril heen keek hij Tess recht aan.

Bruine ogen met een verleidelijke glimlach.

Lize weet nog precies hoe het ging. Ze kan het zo navertellen.

Die dag is het allemaal begonnen. Dát was het moment dat Tess veranderde. En tegen Lize begon te liegen.

2

‘Kom nou mee,’ zei Lize nog een keer. Lange seconden bleef Tess naar hem staan staren. Lize slaakte een diepe zucht en toen pas draaide Tess zich om. Ze stapten op de fiets en Tess keek bij de hoek van de straat achterom. Hij volgde haar nog steeds met zijn ogen! Haar hart maakte een raar sprongetje.

Lize had nog wat geld. Genoeg voor een ijsje en allebei een leren armbandje.

Het was gezellig, maar Tess had het wel vaak over die jongen.

‘Laat het toch gaan,’ zei Lize, nadat ze al twintig keer had gehoord hoe knap die jongen wel niet was.

‘Misschien staat hij er morgen wel weer,’ droomde Tess verder.

‘Ach welnee… hij moest vast zijn kleine zusje ophalen die net in de brugklas begonnen is. Die komt echt niet terug.’

‘Nou, wie weet,’ zwijmelde Tess, ‘misschien komt hij wél terug. Speciaal voor mij!’

Met het vakantiegevoel nog in hun hoofd fietsten ze naar huis. De moeder van Tess reageerde op haar goede humeur: ’Zo zeg, jij bent vrolijk vandaag…’

‘Mag Lize blijven eten?’

‘Ja hoor. We eten in de tuin. Het is heerlijk weer. Laat jij het je moeder weten, Lize?’

‘Ja.’

Ze pakten allebei een glas ijsthee uit de koelkast en ploften op de bank achter in de tuin. Oh, die kussens zijn zo fijn om in te ploffen.

Lize appte haar moeder. Ze vond het oké dat ze bleef eten.

Mama, 16.08

Kom je wel een beetje op tijd naar huis?

Lize, 16.08

Jahaaa…

‘Als hij morgen bij school staat, dan ga ik wel met hem praten hoor.’

‘Hij staat er niet!’

‘Pfff… echt wel.’

‘Echt niet.’

‘Wel.’

‘Niet.’

‘Wel!’

Ze lachten hard.

‘Oh, kijk dan op Insta,’ zei Tess ineens. ‘Ik denk dat Marleen een vriendje heeft.’

‘Laat zien,’ gilde Lize. ’Dat is niet waar!’

Samen bekeken ze de foto van Marleen met een jongen op een bijna wit strand. Een selfie, met op de achtergrond de zee en een paar surfers. Hij heeft zijn bruine arm om haar blote schouder geslagen.

‘Zo, die gaan we echt wel uithoren morgen.’

‘Zou ze met hem gezoend hebben?’

De moeder van Tess had heerlijk gekookt. Nou ja, gekookt… ze had allemaal lekkere dingen op tafel gezet. Stokbrood, kruidenboter, fruit en sausjes. En ze gooide grote lappen vlees op de barbecue. Lize vond alles lekker.

De volgende dag was het dan toch echt zover. De school ging weer beginnen. Lize appte al vroeg.

Lize, 7.36

Kom je om kwart over halen

Tess, 7.37

Is goed

Lize, 7.37

Wat doe jij aan?

???

Tess, 7.38

Ik ben nog aan het zoeken

Lize, 7.38

Nou tot straks

Tess, 7.39

Lize stond haar op straat op te wachten en samen fietsten ze naar school.

‘Denk je dat hij er zal staan?’

‘Nee, natuurlijk niet… je bent een dromer, jij.’

Na het zesde waren ze uit. Best leuk weer, zo’n eerste dag. En ook anders dan vorig jaar in de tweede. Ze hebben een paar leraren die ze nog niet eerder hadden gehad.

‘Die van Schei is wel leuk,’ lachte Lize. ‘Daar kan ik wel een jaartje naar luisteren.’

‘Heeee Marleen!!’ riep Lize ineens blij.

‘We hebben je gemist joh. Hoe is je nieuwe klas?’

Marleen kwam aangelopen. Haar rode haar is mooi. En met die krullen. Haar sproeten zijn vermenigvuldigd lijkt wel.

‘Hoe is je nieuwe klas?’ vroeg Tess.

Marleen is blijven zitten en dat vinden ze alledrie jammer.

‘Zijn het allemaal kleintjes? Of valt het wel mee?’

Ze omhelsden hun vriendin. Friends Forever. Toch?

‘Het valt wel mee. Zo klein zijn ze nou ook weer niet, maar ik weet niet of er een bést friend bij zit hoor. Ik zie het wel.’

Ze leunde over haar fiets.

‘En jullie? Hebben jullie die knappe vent voor Schei?’

‘Knappe vent?’ riep Tess hard.

‘Vertel jij maar eens over die op Insta, heb je met hem gezoend?’

Marleen keek een paar seconden verbaasd. Toen begon ze hard te lachen.

‘Haha, ja, hoe vonden jullie hem?’

‘Hoe we hem vonden?’ riepen ze allebei.

‘Wat een lekker ding. Was hij in Italië?’

Marleen lachte.

‘Ja, hij was in Italië. Zat in het huisje naast ons.’

Ze glimlachte geheimzinnig.

‘En we liepen zo het strand op. Samen wandelen langs het water in de avond. Zitten in het zand en wachten op de zonsondergang.’

De ogen van Marleen begonnen te glinsteren toen ze het stond te vertellen.

Tess en Lize stonden met open mond te luisteren. Af en toe alleen een ‘niet!’ of een ‘oooh, echt?’

‘En? Gezoend?’

Marleen lachte weer.

‘Uhhh… Ja…’

‘Echt? Maak me gek.’

Marleen keek naar de lucht en toen zei ze: ‘Ja… gezoend. Wel zes keer denk ik.’

Ze liet een stilte vallen.

‘Drie zoenen toen we in Italië aankwamen. En drie toen we weer naar huis gingen.’

‘Huh? Hoezo?’

Het duurde even voor Tess en Lize het doorhadden.

‘Hij is mijn neef. De oudste zoon van de broer van mijn moeder. We waren met twee gezinnen op vakantie.’

Lachend stapten ze op hun fietsen.

‘Je zit gewoon te liegen tegen ons,’ grinnikte Lize.

‘Nou misschien kun je ons een keer voorstellen aan die neef van je.’

‘Ach hou toch op, hij is al twintig.’

Achter een muurtje verscholen, aan de overkant van de straat, stond een jongen naar de meisjes te kijken. Met een scooter. En een zonnebril.

3

‘Is Tess boven?’ vraagt Lize in de gang, waar ze haar jas aan de kapstok hangt.

De moeder van Tess knikt en kijkt vermoeid. Aan haar ogen is te zien dat ze ongerust is.

Lize loopt de trap op en staat even stil voor de deur van Tess haar kamer. ‘Alleen toegang voor leuke mensen’ staat er op. Daaromheen zitten grote vrolijke bloemen geplakt.

Na een diepe zucht klopt Lize aan en doet de deur open.

Tess zit nog steeds op bed. Knieën opgetrokken, shirt er strak overheen.

‘Hee!’ zegt ze als ze Lize ziet.

Ze lacht er zielig bij.

Lize trekt haar schoenen uit en gaat bij haar vriendin op bed zitten. Tess schuift iets opzij. Haar hand omklemt krampachtig haar mobiel.

‘Je ziet er slecht uit.’ zegt Lize.

‘Ja,’ zegt Tess. ‘Ik voel me niet zo lekker.’

Op de vierde schooldag stond hij wél in het zicht. Bij de uitgang van de fietsenstalling. Tess had het nog maar een paar keer over hem gehad. Ze was hem alweer bijna vergeten.

Maar nu kwamen Lize en Tess met hun fietsen aangelopen en daar stond hij. Hij blokkeerde een beetje de uitgang, zodat ze hem niet konden missen.

Tess keek naar hem en hij deed precies hetzelfde als vijf dagen daarvoor. Hij pakte met zijn linkerhand zijn zonnebril en liet hem langzaam zakken tot op het puntje van zijn neus.

Over zijn bril heen keek hij Tess lachend aan.

En zij keek ook. En lachte.

‘Hoi,’ zei hij toen.

‘Hoi,’ zei ze terug.

Ze voelde haar wangen warm worden. Oh, als hij dat maar niet zag.

Lize was hem al gepasseerd, stond een paar meter verderop en draaide zich om.

De jongen keek naar haar.

‘Hoi,’ zei hij.

‘Hoi,’ zei Lize tegen hem. Ze keek naar hem of ze wou zeggen ‘wat moet jij nou?’

Toen zei ze tegen Tess: ‘Fiets je mee? Ik heb haast. Moet zo naar de ortho.’

Tess twijfelde. Ze fietsten altijd samen. En het voelde ook wel een beetje raar om hier te blijven voor een jongen die ze niet eens kende.

Maar ach, wat maakte het uit? Zo ver is het niet naar huis en Lize kon toch best een keer alleen fietsen.

‘Fiets jij maar alvast,’ besliste ze snel.

Lize keek haar vragend aan en hief haar beide handen omhoog van – wat doe je nou, weet je het zeker? –

De jongen zei al die tijd niks.

‘Ja… echt,’ zei Tess toen. ‘Het is goed… ik app je straks.’

Toen nam Lize de beslissing om te gaan en Tess daar alleen achter te laten. Ze fietste snel naar huis om haar tanden te poetsen. Mama zou meegaan naar de orthodontist.

‘Hoi,’ zei de jongen nog een keer en hij zette zijn bril op zijn hoofd. Zijn haar ging daardoor achter zijn oor.

Schattig vond Tess dat en toen stak hij zijn hand uit.

‘Ik heet Daniel,’ zei hij. ‘Maar jij mag me Daan noemen hoor.’

Tess pakte haar fiets wat handiger vast en stak haar hand uit.

‘Tess,’ zei ze toen.

Zijn hand voelde zacht en warm in de hare.

‘Je hebt een mooie scooter,’ zei ze toen.

Oh f*ck, wat een stomme opmerking, dacht ze meteen. Misschien is het beter om niets te zeggen. Er komt toch niks zinnigs uit.

Tot haar verbazing antwoordde hij enthousiast: ‘Dank je. Ik heb hem nog niet zo lang en hij rijdt lekker. Heb je al eens op een scooter gezeten?’

‘Nee,’ zei ze lachend. ‘Ik fiets nog steeds…’

‘Je mag wel een stukje achterop.’

Ze keek hem aan.

Hij lachte zo lief.

Zijn ogen keken blij vragend.

Voor ze het wist, gaf ze antwoord: ‘Ja, is goed. Ik zet even mijn fiets weg.’

Toen ze naar hem toeliep, gaf hij haar een helm die hij onder het zadel vandaan haalde.

‘Wat een mooie,’ zei ze en ze wreef met haar platte hand over het glanzend goud.

‘Een mooie helm voor een mooi meisje,’ zei hij zacht en meteen startte hij de scooter. Ze was blij met haar spijkerbroek en handig stapte ze op.

‘Hou me goed vast,’ zei hij achterom.

Hij pakte haar beide handen en sloot ze stevig om zijn buik.

Met gemak maakte hij de draai en weg waren ze. Ze reden veel harder dan ze gedacht had en haar haren wapperden onder de helm uit in de wind. Ze wist niet dat dit zo’n heerlijk gevoel was. Haar buik was blij.

Tijdens het rijden was Daniel stil, maar bij een stoplicht vroeg hij: ‘Zin in een ijsje?’

‘Lekker.’

Haar moeder was niet thuis, dus Tess had geen haast.

Lize zat die middag lang te wachten bij de orthodontist. Haar moeder las een tijdschrift en zij keek wat op haar telefoon.

Marleen 15.40

Met wie ging Tess mee?

Lize 15.40

Hoezo?

Marleen 15.41

Wie is die jongen met die scooter?

Lize 15.41

Is ze met hem mee dan?

Marleen 15.41

Ja zag ze net wegrijden

Ze zag mij niet

Mooie gouden helm hoor

Lize 15.42

????

Zit bij ortho, zij bleef praten met hem

kent hem verder niet

Marleen 15.42

oh

nou zag ze echt

Lize 15.42

zal haar wel appen

Marleen 15.42

oké

Meteen appte Lize naar Tess:

Lize 15.43

Tess… wat doe je?

Marleen zag je op een scooter…

waar gaan jullie naartoe? !?!?

Tess hoorde de berichtjes niet in de tas op haar rug.

4

Daan reed met Tess achterop helemaal naar de stad. Hij parkeerde de scooter en ze liepen naast elkaar naar de ijssalon.

‘Twee bolletjes?’ vroeg hij haar. ‘En welke smaken vind je lekker? Laat me raden. Citroen en mango.’

‘Citroen klopt, maar doe in plaats van mango maar aardbei.’

‘Bijna goed,’ zei hij stralend.

Hij gaf haar het ijsje en zijn hand bleef op de hare hangen. Hij keek haar recht aan.

Verlegen keek ze weg en ze liep alvast naar buiten. Op het bankje ging ze zitten met haar tas naast zich. Daniel kwam naar buiten met zijn ijsje en ging naast haar zitten. Zijn bovenbeen tegen dat van haar. Haar been werd helemaal warm. Het leek wel te gloeien. Er werd even niets gezegd en dat voelde niet eens vervelend. Tess genoot van haar ijsje en keek naar de mensen die voorbijliepen.

‘Ga je altijd zomaar met iemand mee?’ vroeg hij ineens.

Ze wist niet wat ze moest zeggen. Moest ze vertellen dat ze eigenlijk heel braaf is? Dat ze alleen met vriendinnen dit soort dingen doet? Dat ze nog nooit zo met een jongen alleen is geweest? Dat ze nog nooit heeft gezoend? Tenminste, niet echt dan, met tong erbij.

Ze besloot haar schouders op te halen en te antwoorden: ‘Nee, dit is de eerste keer. Maar ik vind het wel gezellig.’

Hij lachte en legde zijn hand op haar been.

Weer werd er niets gezegd en ze keken stil voor zich uit. Tess voelde zijn hand. Die hand daar. Op haar spijkerbroek. Ze kreeg een kriebelig gevoel tussen haar benen. En een fantastisch gevoel in haar buik. Ze zat zo stil mogelijk.

Ineens stond Daniel op. Hij gooide zijn servetje in de prullenbak en liep naar haar terug. De betovering werd verbroken.

‘Kom,’ zei hij, en stak zijn hand naar haar uit. ‘Ik breng je terug naar school. Naar je fiets.’

Tijdens het lopen naar de scooter kletsten ze. Ze durfde niet te vragen hoe oud hij is. Oh, f*ck, natuurlijk veel te oud voor haar.

Ze wilde er niet over nadenken. Hij had haar hand vastgepakt en ze genoot.

Achter op de scooter klemde ze zich stevig tegen hem aan.

Bij school aangekomen klom ze van de scooter. Ze deed de helm af en schudde met haar blonde haar. Hij stopte de gouden helm terug onder het zadel en ging weer zitten.

‘Kom eens,’ zei hij, met zijn hand naar haar toe.

Ze kwam wat dichterbij en voelde zich zenuwachtig worden.

Hij bracht zijn hand omhoog en streelde met zijn hele hand haar wang. Heel zachtjes. En daarna krulde hij een lok achter haar oor.

‘Leuk je te kennen, Tess,’ zei hij toen en startte de scooter.

Ze draaide zich om naar haar eenzame fiets.

‘Oh,’ riep hij. ‘Kom nog even.’

Ze liep met fiets richting Daniel en hij pakte een pen uit de binnenzak van zijn leren jack.

Op haar hand krabbelde hij zijn 06.

‘Voor als je me wilt appen.’ zei hij.

En toen was hij weg.

Als Tess nu terugdenkt aan die dag, wordt ze zo ontzettend boos. Op hem. En op zichzelf. Vooral op zichzelf. Hoe heeft ze zich zó kunnen vergissen?

Na hun tochtje fietste Tess gauw naar huis. Haar broertje kwam ook net aan met de oppas.