Gerda Geven & Marjon Hoeks

EEN NIEUWE START

Deel 1 van de Anja Koenders-trilogie

Colofon

© Uitgeverij de Streekroman 2015

Redactie: Maaike Prange en Siebo Leppen

Vormgeving en lay out: Jos van Loon Boekverzorging

Fotografie: Dick Brouwers Fotografie

ISBN 978 90 8248 675 9

NUR 344

Dit boek gaat over fictieve personen in fictieve situaties. Alle overeenkomsten met bestaande personen en locaties berusten op toeval.

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, ocr of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij de Streekroman, www.destreekroman.nl.

Voor iedereen die van lezen houdt.

Voor iedereen die graag wegdroomt bij

levensverhalen.

Voor iedereen …

De personages

Anja Koenders (1960): bijna 35, net teruggekeerd naar Aalten.

Mieke Koenders (1952): Anja’s zus. Is een aantal jaren geleden gescheiden van haar man en leidt nu een kinderopvang in een verbouwd gedeelte van de boerderij.

Herman Koenders (1925): vader van Anja & Mieke. Zijn vrouw, Anna Koenders-Vinkenvleugel is in 1991 overleden.

Oma Hannah Vinkenvleugel-Schmidt (1909): oma van Anja, moeder van Anja’s moeder. Is met haar man een jaar of twee geleden op de boerderij komen wonen.

Opa Willem Vinkenvleugel (1907): opa van Anja, vader van Anja’s moeder.

Martin Visser (1986): zoon van Mieke.

Sjeng Hövels (1955): politierechercheur, geboren in Limburg. Werkt sinds kort op het politiebureau in Doetinchem.

Proloog      Maandag 9 januari

Hoe heette die nieuwe directeur ook al weer? Waveren of Haveren, zoiets. Ze weet het niet meer.

Anja ligt al een tijdje wakker in haar bed. Veel te vroeg om al op te staan. De wekker gaat pas over drie kwartier. Het zijn niet de boerderijgeluiden die haar wakker hebben gemaakt. Daar is ze al wel aan gewend. Dat ze weer in een eenpersoonsbed moet slapen, is het ook niet. Het zijn de spanningen over haar nieuwe baan. Altijd als er iets nieuws gaat gebeuren of als ze op reis gaat, is ze veel te vroeg wakker. Bang om te laat te komen of de trein te missen. Hoewel het werk niet nieuw voor haar is.

Een aantal collega’s ken ik al, mijmert Anja met gesloten ogen. Dat heb je in zo’n dorp als Aalten. Zelfs als je zestien jaar bent weggeweest. En de collega’s die ik niet ken, ken ik waarschijnlijk wel van naam of via via. Opgewonden en zenuwachtig tegelijk, maar ik heb er vreselijk veel zin in. Een nieuwe start. Gelukkig, eindelijk.

In haar hoofd haalt ze het verloop van het sollicitatiegesprek terug. Hoewel, een officieel sollicitatiegesprek was het niet. Een week of drie geleden, in de week vóór de kerst, had ze de stoute schoenen aangetrokken. Van haar grootvader had ze begrepen dat ze bij Wentink’s Machinefabriek op kantoor iemand zoeken. De secretaresse, Corrie, krijgt een tijdje vrij om voor haar ouders in Zutphen te zorgen. En de eigenaar, de zoon van een vriend van opa, is al bijna twee jaar ziek. Daarom zit er zolang een tijdelijke directeur.

‘Waarvan ik de naam dus niet meer weet’, mompelt Anja.

Omdat het tijd werd dat ze weer wat geld ging verdienen, was ze onaangekondigd langs gegaan. Bert Föcking, de bedrijfsleider, reageerde aangenaam verrast. Het was leuk om Bert weer eens te zien.

Hij is de afgelopen jaren weinig veranderd. Een beetje een buikje, dat wel, maar verder nog steeds die rustige uitstraling. Op Anja’s voorstel Wentink’s uit de brand te helpen, zei Bert meteen enthousiast ‘Ja!’. Hij stelde haar voor aan die nieuwe directeur. Goh, hoe héétte hij ook al weer?!

‘Dit is Anja Koenders, ik ken haar persoonlijk, een ervaren secretaresse en ze kan meteen beginnen.’ Voor haar stond een sympathiek ogende man met zo te zien een prima gevoel voor mode. Zijn kleine zwarte bril stond goed bij de dikke bos zwart haar. De manchetten van zijn lichtblauwe overhemd kwamen net onder de mouwen van zijn donkergrijze pak uit.

Hij keek Anja kort doordringend aan en hakte meteen de knoop door. Na Oud en Nieuw zou Corries kantoor haar werkplek worden. Ze meende een Rotterdamse tongval te horen. Even leek er een geamuseerd lachje rond zijn lippen te spelen. Ze zou de enige vrouw op de fabriek zijn. Dat heeft wel wat, dacht ze toen.

Volgens Bert ga ik het druk krijgen, herinnert Anja zich. Er ligt behoorlijk wat achterstallig werk. Laat ik eerst maar eens sorteren. Dan zie ik meteen welke stapel het hoogst wordt: rekeningen die verzonden zijn, betaalde rekeningen of offertes. Wat zou ik nog meer tegenkomen?

Fijn hoor, weer aan het werk. Het rondhangen bij opa en oma, pa en Mieke overdag op de boerderij moest niet veel langer duren. Oma reageerde hartelijk en warm toen ze weer terugkwam op de boerderij. Haar zus Mieke was wat afstandelijker. Anja fronst haar wenkbrauwen. Het lijkt wel of ze mijn terugkomst graag ziet veranderen in mijn vertrek. Maar waarom?

Ach, eigenlijk snap ik het wel. Zij is erg druk nu de kinderopvang helemaal vol zit. Het was een gouden greep om na het overlijden van ma een deel van de stallen te verbouwen. De kleintjes kunnen binnen èn buiten heerlijk spelen. En zo kreeg pa ook weer wat om handen. Hij heeft een geweldig mooi speelplaatsje gemaakt. Nu maakt hij plannen voor een kleine moestuin.

Ik zou best wat werk van Mieke kunnen overnemen, bedenkt Anja. Ze heeft ze haar handen vol aan de zorg voor de kleintjes, de opvoeding van haar zoontje Martin en het huishouden. De administratie kan ze best aan mij overlaten. Maar telkens als ik in die richting een voorstel doe, reageert ze alsof ik niks kan.

Half zeven. Anja rekt zich nog even lekker uit. Ik hoef pas over een uur de deur uit. De route naar de Broekstraat in Aalten is kort, zo’n tien minuten rijden. Het wordt wel de eerste keer dat ik die afstand zó vroeg rijd. In het donker rijden zal ik altijd vervelend blijven vinden. Laat ik maar wat eerder vertrekken, besluit Anja.

Het is koud op haar slaapkamer, waar de posters uit haar jeugd nog hangen. Vanaf de muur naast de kast kijken John Travolta en Olivia Newton John haar aan. Op de kastdeur hangt David Bowie. Ja ja, ik heb een brede muzieksmaak, toen ook al, grinnikt ze. Net als mijn ouders. Naast de grijsgedraaide elpees van Robert Long stond de dubbelelpee met de opera Carmen. De Greatest hits van Cliff Richard lag bijna altijd op de draaitafel en ma kon niet genoeg krijgen van de schlagers van Roy Black, Freddy Quinn en Heino.

Bert wil eerst de mannen in de fabriekshal een gelukkig nieuwjaar wensen. Anja wordt rond kwart voor acht verwacht. Dan zal hij haar d’r bureau wijzen en een korte rondleiding door de fabriek geven.

Haar kleren had ze de vorige avond al klaar gelegd. Niet te zakelijk en zeker niet te vrouwelijk. Een veilige kantooroutfit. Zwarte lange broek met dun krijtstreepje, kleedt slank af, en een lichtblauw lamswollen truitje. Past mooi bij haar koperkleurige krullen.

Over een tijdje ga ik weer joggen, besluit Anja. Die extra kilo’s moeten eraf. Dat neem ik me dan wel elke jaarwisseling voor, maar in 1995 gaat het me lukken.

Zo te horen gaat pa nu naar de douche. Fijn, dan is het er dadelijk lekker warm. Anja trekt de dekens nog even strak om zich heen.

Hoofdstuk 1      Maandag 9 januari

Welkom. Hartelijk welkom Anja. Gelukkig weer een spin in ons web. Ik kan je niet vertellen hoe blij ik ben dat we weer een secretaresse hebben. Kom, ik breng je naar je kantoor.’

‘Goedemorgen Bert’, glimlacht Anja, ‘bedankt voor je hartelijke begroeting. En eerlijk is eerlijk, ik ben óók blij, hoor. Het is fijn om weer aan het werk te zijn.’

Bert draait zich om en gaat haar voor, vanuit de hal het gebouw in. Hij stopt bij de derde deur aan de rechterkant.

‘En leid je me in de loop van de ochtend rond in de fabriek? Die staat er al lang, hè? Sinds de jaren zestig?’

De bedrijfsleider lacht. ‘Zie ik er zó oud uit?’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, WMA is eind jaren zeventig begonnen. De boeren weten ons nog steeds te vinden als hun machines gerepareerd moeten worden. Maar dat werk wordt langzaamaan wel minder, want de jeugd trekt weg. Steeds meer boeren stoppen ermee. Daarom kijkt Van Baveren of we nieuwe klanten kunnen vinden. Kopje koffie?’

Zonder een antwoord af te wachten, loopt hij naar de volgende deur. Daarachter is een klein keukentje ingericht. Hij schenkt haar een flinke beker koffie in. ‘Suiker en melk staan hier. Help jezelf maar. En hier is je kantoor.’

Vanuit het keukentje opent hij een tussendeur naar een lichte werkruimte. Twee bureaus en muurkasten nemen bijna alle ruimte in beslag. In de geopende kasten zijn ordners, losse mappen en bakken met papieren zichtbaar. Een grote elektrische typemachine op de bureaus lijkt zich te verschuilen achter stapels papier. Mijn hemel, denkt Anja verschrikt, wat een zooi. In het midden van de puinhoop is een plekje vrijgemaakt voor een mooie vaas met een kleurrijk boeket.

Een lichte paniek maakt zich van haar meester. Zou het hier altijd zo rommelig zijn? Wie heeft dit zover laten komen? Corrie had haar hoofd er zeker al een tijd niet meer helemaal bij. Arm mens, beide ouders ziek. Ik hoop dat er geen wonderen van mij worden verwacht. Poeh, het wordt nog een gigantische klus om dit op orde te brengen. Zouden de mannen echt denken dat ik dat in m’n eentje binnen een paar weken voor elkaar krijg?

Als ze zich omdraait, kijkt ze recht in het stralende gezicht van Bert.

‘Ik dacht maar zo, een bos bloemen fleurt de boel meteen wat op. Vrouwen kijken daar toch iets anders naar dan wij mannen, toch? Ik hoop dat je ze mooi vindt.’

Anja herstelt zich snel en reageert toegeeflijk. ‘Je hebt helemaal gelijk Bert. Jij snapt vrouwen, wij letten meer op de sfeer. Heel erg bedankt.’

‘Nou, dan laat ik je maar even alleen. FR is er nog niet. Hij is niet zo’n ochtendmens. Meestal komt hij om een uur of tien binnenwandelen.’

Anja trekt haar wenkbrauwen vragend op.

‘Zo noemen we Van Baveren onder elkaar’, legt Bert uit. ‘Hij heet Frans Robert van Baveren. Wij vinden dat zo’n mondvol. Dat zijn we hier niet zo gewend.’ En met een wat valse grijns om zijn lippen: ‘FR vindt het zelf niet erg prettig dat we hem zo noemen. Hij is nogal gesteld op zijn dubbele naam.’ Met zijn handen in de zakken en een vrolijke twinkeling in de ogen haalt hij laconiek zijn schouders op. ‘Ach, zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden.’ Hij draait zich om en loopt naar de gang. ‘Ik haal je straks op voor een rondleiding.’

Met een zucht laat Anja zich op een bureaustoel vallen. Wat moet ik daar nou weer van denken? Tuurlijk, de kloof tussen Aalten en de heer Van Baveren is groot, maar daar hoef je iemand niet op af te rekenen. Al spreekt hij geen Achterhoeks, het lijkt mij een prima kerel. Vriendelijk, duidelijk, een sterke uitstraling.

De tijd vliegt voorbij. Anja probeert enige orde in de chaos te scheppen, maar hoe dieper ze komt, hoe meer haar de moed in de schoenen zinkt. Het is verbazingwekkend hoeveel papierwerk zich in een korte tijd kan opstapelen. Anja schudt haar hoofd. De rode krullen dansen van links naar rechts. Waar ben ik in ’s hemelsnaam aan begonnen, kreunt ze.

Rond 11 uur komt interim-directeur Frans Robert van Baveren binnenlopen. ‘Goedemorgen Anja. Hartelijk welkom bij Wentink’s Machinefabriek. Ik hoorde van Bert dat hij jou heeft ontvangen en naar je kantoor heeft begeleid.’ Zijn blik valt op de vaas met bloemen. ‘Ach en kijk, er heeft ook al iemand voor bloemen gezorgd. Dat fleurt de boel meteen een beetje op.’

‘Ja, dat zei Bert ook al’, antwoordt Anja beleefd vriendelijk. ‘Mijnheer Van Baveren, kunnen we ergens vandaag even overleggen?’ Met een brede armbeweging wijst ze naar het bureau. ‘Ik heb me al door wat stapels heen geworsteld en wil graag van u horen wat belangrijk is. Waar zal ik mee beginnen?’

Al die tijd kijkt de interim-directeur haar, net als in het gesprek voor de kerst, observerend aan. Zijn glimlach maakt hem sympathiek.

‘Anja, om mee te beginnen … je noemt me gewoon Frans Robert. We noemen elkaar hier allemaal gewoon bij de voornaam en zeggen je en jou.’ Hij kijkt haar met een vragende blik aan. ‘Ja?’

Een tikje verbouwereerd kijkt Anja hem aan. ‘Ja, natuurlijk, als u … eh … je dat goed vindt. Natuurlijk.’

Hij heeft eigenlijk wel mooie ogen, constateert ze. Dat is me eerder, in het sollicitatiegesprek, helemaal niet zo opgevallen. Onwillekeurig gaat haar blik naar zijn handen. Een zegelring, gelukkig niet zo’n grote. Jammer dat zo’n aantrekkelijke man nicotinevlekjes op z’n vingers heeft. Maar hij draagt in ieder geval geen trouwring. Snel richt ze haar blik weer op zijn gezicht. Er speelt weer een glimlachje om zijn lippen. Zou hij hebben gemerkt dat ik naar zijn handen keek? Is het hier ineens warm of lijkt dat maar zo? Hopelijk denkt hij niet dat ik aan het flirten ben.

‘Weet je, ik heb deze week weinig tijd.’, vervolgt Van Baveren. Zijn stem klinkt zakelijker. ‘Bovendien weet ik echt niet precies wat hier ligt en wat ermee moet gebeuren. Dat kun je het beste aan Bert of aan Frank Messink onze boekhouder vragen. Zij kunnen je wel wegwijs maken in ons systeem.’

Met een wat bruuske beweging draait hij zich naar de deur toe. ‘Nou moet je me verontschuldigen, want ik heb een belangrijke afspraak. We zien elkaar in de loop van de dag nog wel.’

En met deze woorden loopt hij naar zijn eigen kantoor. Voordat hij de deur achter zich sluit, draait hij zich om.

‘Oh Anja, kun je ervoor zorgen dat hier een fatsoenlijke koffiemachine komt? Het teer dat deze mannen drinken valt mij erg zwaar op de maag. Regel het maar met Messink.’

Dat lijkt mij een goed plan, denkt Anja. De koffie, die ze eerder van Bert kreeg, smaakte inderdaad niet echt lekker. Laten we eens een fatsoenlijke machine uitzoeken. En de daad bij het woord voegend, gaat ze op zoek naar de Gouden Gids.

‘Een kwestie van prioriteiten’, concludeert Anja op de verbaasde reactie van Frank Messink. Ze staat in het kantoor van de boekhouder, aan het einde van de gang. ‘Het was de eerste opdracht die Van Baveren me gaf. En eerlijk gezegd was ik daar wel blij mee. Of vindt u de koffie hier wel lekker?’

Frank Messink kijkt Anja even onderzoekend aan. ‘Je wordt er wel wakker van. Vind ik persoonlijk ’s morgens vroeg best belangrijk. En zeg alsjeblieft ‘je’ tegen me.’

Hij bromt zijn antwoord wat voor zich uit, maar bij de laatste zin kijkt hij Anja kort aan. Zijn ringbaard en de pijp in z’n hand geven hem een gemoedelijke uitstraling. Hij keek maar heel even op, toen ze net zijn kantoor binnenkwam. En ook nu lijkt hij haar nauwelijks te zien staan.

‘Oké Frank’, Anja praat bewust harder dan nodig is, ‘dus wat denk jij? Is 800 gulden teveel om voor een koffieautomaat uit te geven?’

‘Van Baveren vindt dat vast wel goed. Dus, ga je gang.’

Vreemde man, denkt Anja. Hij lijkt afstandelijk, straalt toch iets warms uit en het leek even alsof zijn stem een sarcastische toon kreeg. Alsof er iets speelt tussen hem en Van Baveren.

Anja haalt haar schouders op en besluit voor een paar koffiemachines offertes op te vragen.

Het is al een flink eind in de middag wanneer Bert haar ophaalt voor een rondleiding. ‘Kom Anja, ik zal je eens laten zien wat we zoal maken hier in Aalten.’

Hij gaat haar voor naar de oude fabriekshal. In de vochtige koude lucht vermengen de geuren van olie en laswerk zich met een scherpe mestlucht. Ze rilt. Zou ze even terug gaan om haar jasje te halen? Of is ze dan te kinderachtig? Ze besluit om maar gewoon achter Bert aan te lopen.

Als Bert de deur opent, komen de klanken van Marco Borsato’s lied Dromen zijn bedrog haar tegemoet. Ja, ja, dat weet ik uit ervaring, zucht Anja. Een herinnering aan Bram dringt zich plotseling op. Het is bijna alsof ze zijn handen over haar rug voelt. Niet doen. Het is voorbij. Het is goed dat ze nu hier is, roept ze zichzelf tot de orde.

De muziek staat hard genoeg om boven het geluid van de machines uit te komen, maar niet zo hard dat een gesprek onmogelijk is. Anja kijkt onbevangen de ruimte in. Het ziet er precies zo uit zoals ze zich dat had voorgesteld. Groot, hoog, koud en met muziek. Waarschijnlijk zien alle fabriekshallen er zo uit. Opeens is ze zich bewust van de 35 paar ogen die haar aankijken en is ze blij dat de zwarte broek de extra kilo’s goed verbergt. Ze hoort dat Bert haar aan de mannen voorstelt.

‘Jongens, dit is Anja, onze nieuwe Corrie.’

Ze bloost. Terwijl ze snel achter Bert aanloopt, steekt ze haar hand op en knikt begroetend naar links en rechts.

Zonder om te kijken of ze hem wel volgt, begint Bert met zijn verhaal.

‘Je weet dat de oude Wentink ooit begin jaren ’30 startte met een smidse?’ Hij klopt met een trotse blik in de ogen op een van de machines. ‘Bijna iedere tractor, hakselaar of ploeg in de wijde omgeving heeft wel eens bij Wentink in de hal gestaan.’

Anja knikt. ‘Mijn opa Henk en de vader van de huidige directeur waren goede vrienden. Opa heeft me er wel eens iets van verteld. De oude Wentink stierf toch op jonge leeftijd?’

‘Ja, en toen heeft Theo het overgenomen.’ Bert wijst alsof Theo Wentink naast Anja staat. ‘Hij heeft van de smidse in ’78 een machinefabriek gemaakt.’ Er klinkt bewondering door in zijn stem. ‘Een goede keuze, want de fabriek groeide en groeide.’ Met een brede armzwaai wijst hij op de vele machines, werkbanken en gereedschappen in de hal.

Bert loopt met grote passen terug naar het kantoorgebouw. Anja kan hem met moeite bijbenen. ‘Ik werk er vanaf de eerste dag en ben nu al bijna vijf jaar bedrijfsleider. Daar ben ik hartstikke trots op’, besluit Bert.

Terug achter haar bureau herinnert Anja zich de woorden van haar baas. Dat ze met al haar vragen over het werk bij de bedrijfsleider en haar collega Frank Messink terecht kan.

‘Bert’, begint Anja voorzichtig, ‘ik ben vanochtend door de papierstapels gegaan en dat ziet er niet goed uit. Ik zeg het maar eerlijk, dat krijg ik in mijn eentje niet zo snel geordend en opgeruimd. Waar zal of moet ik mee beginnen?

Ze haalt verontschuldigend haar schouders op.

Haar collega knikt begrijpend. ‘Maak maar een lijstje met de vragen die je hebt. Dan kijken we daar morgen, samen met Frank, wel naar. Het komt allemaal goed,’ stelt hij haar gerust.

Maar Anja is niet uitgevraagd. ‘Trouwens, hoe gaat het nu met Theo Wentink? Ik begrijp van mijn vader dat hij behoorlijk ziek is. Komt hij niet meer terug?’

Bert schudt zijn hoofd. ‘Nee hoor, gelukkig is het niet zo ernstig’. Hij klinkt opgelucht. ‘Toen hij ziek werd, zo’n twee jaren geleden, zag het er inderdaad niet zo mooi uit, maar hij is nu weer aan de beterende hand.’ Dan betrekt zijn gezicht. ‘Maar al met al hebben we er wel veel gedoe door gehad. We zitten nu al aan de tweede interim-directeur. En dat is niet goed. Niet voor de medewerkers, niet voor het bedrijf en niet voor de klanten.’

De bedrijfsleider valt opeens stil. Heb ik iets verkeerds gevraagd of gezegd, vraagt Anja zich verschrikt af.

‘We hebben in die twee jaren veel klanten verloren en zo’n interim-directeur kost klauwen met geld.’ Bert kijkt Anja ernstig aan. ‘Het gaat niet zo heel erg goed met Wentink’s machinefabriek. Maar’, en hij knipoogt naar haar, ‘gelukkig hebben we jou weten te vinden. Ik ben er van overtuigd dat het vanaf nu weer bergopwaarts gaat met ons. Een jonge vrouw op kantoor die van wanten weet … Het kan niet anders of de zaken gaan vanaf nu beter.’

Anja moet even slikken. Met een hoorbare zucht in haar stem antwoordt ze: ‘Ik doe mijn best, Bert. Ik doe mijn best.’

Als ze weer alleen is, gaat Anja er eens goed voor zitten om een lijstje te maken van wat ze nodig heeft om haar werk te kunnen doen. Haar gedachten dwalen af naar de kennismaking met de mannen. Prima kerels, zo te zien. Echt van die aanpakkers, net als ik. Per slot van rekening wil niemand zijn baan verliezen. Ik al helemaal niet. Ik moet er niet aan denken om hele dagen op de boerderij te zijn. Mieke en ik moeten niet teveel op elkaars lip zitten.

Bij de herinnering aan de kennismaking met Frank Messink, de boekhouder, moet ze glimlachen. Wat een apart type. Hij lijkt stuurs, maar heeft vriendelijke ogen. En dan zijn kleding. Alsof hij op het punt staat een wandeltocht in de bergen te ondernemen. De broek met brede corduroy, T-shirt onder een blouse en een trui met V-hals, stevige schoenen. Op de kapstok in zijn kantoor had ze zijn winterjas gezien. Zo te zien gekocht in een winkel voor buitensport.

Ze is zo verdiept in haar gedachten, dat ze directeur Van Baveren niet hoort binnenkomen. ‘Zo Anja, hoe is je eerste dag bevallen? Heb je al een beetje in de gaten hoe het hier reilt en zeilt?’

Van schrik laat Anja haar beker bijna vallen. Er klotst wat thee over de rand.

‘Nou nee’, reageert ze scherper dan bedoeld. ‘Vraag het me over een paar dagen nog maar een keer’, voegt ze er lachend aan toe, in de hoop dat de directeur haar scherpe toon weer vergeet. Snel pakt ze wat papieren zakdoekjes en veegt de geknoeide thee op voordat deze de papieren bereikt.

‘Ik heb van Bert gehoord, dat het al een tijdje niet meer zo goed gaat met het werk op kantoor. Hij stelde voor dat ik een vragenlijst maak, die ik dan samen met hem en Frank kan doornemen en …’

De directeur onderbreekt haar abrupt. ‘Overleg dat maar gewoon met Bert.’ Zijn stem klinkt ineens wat norser. ‘Daar heb ik tenminste ook veel aan gehad in mijn eerste dagen hier’, vervolgt hij weer vriendelijker.

‘Nog één vraag’, gaat Anja verder, ‘is het akkoord dat er hier op het secretariaat ook een computer komt?’ Ze kiest er bewust voor om niet ‘dat ik ook een computer krijg’ te vragen. Zakelijk blijven, dat werkt beter op zo’n eerste dag.

Frans Robert knikt, pakt de stoel bij het tweede bureau en gaat bij Anja zitten. ‘Wacht, ik pak even een kop koffie. Dat is wel zo gezellig.’

Als hij weer zit, vervolgt hij hun gesprek. ‘Regel maar wat nodig is.’ Hij kijkt haar bewonderend aan. ‘Volgens mij weet jij je wel te redden in dit soort situaties. Ik hou wel van vrouwen die kunnen aanpakken.’

Anja weet even niet waar ze moet kijken. Ze krijgt het warm, wil niet blozen. ‘Oh …, eh …, nou bedankt voor het compliment …’, hakkelt ze, ‘en ja, dat klopt wel. Ik heb wel voor hetere vuren gestaan. Hoewel ik het met een extra paar handen wel sneller onder controle zal hebben.’

‘Fijn’, er klinkt goedkeuring in zijn stem, ‘Ik ben er van overtuigd dat we met jou een heel goede keuze hebben gemaakt. Daar ben ik erg blij om.’

Met een vriendelijk knikje naar Anja staat hij op en draait zich bij de deur om. ‘Ik verwacht over een half uur nog een adviseur. Zou jij zo lang willen wachten en hem opvangen? We sluiten de deuren om vijf uur. Je hoeft daarna niet meer te blijven, hoor. Heb je trouwens de sleutels van de voordeur en de kantoren al?’

Ze pakt een sleutelbos uit haar tas en laat die aan Frans Robert zien. ‘Ja, ik heb de sleutels, ik red me wel.’

Het is al bijna half zes als ze klaar is. Het bezoek van haar baas is laat. Bah. Ik ben moe en wil naar huis, moppert Anja. Bovendien heb ik honger, ik rammel.

Het duurt nog bijna tien minuten voordat ze een auto over het grind van de parkeerplaats hoort rijden. Op weg naar de voordeur komt een gedrongen man gehaast aanlopen.