Leelan - Boek één

Het rijk van de vergetene door Harvey J. Parish

© 2018 Harvey J. Parish
Alle rechten voorbehouden
Taal: NL
NUR: 333
Science fiction
ISBN: 9789082536508
Uitgever: Harvey J. Parish
Postbus 11
8900 Ieper, België
Omslagontwerp: Harvey J. Parish
www.harveyjparish.com

De ruïne

Een genadeloze, hete wind blies slierten fijn zand over een duinrand in een steeds terugkerend patroon. Bij een volgende zucht rolde er een kleine slidder mee die plots uit zijn opgerolde houding kwam, zijn vier poten uitstrekte en in één hap een insect doorslikte dat door de wind in zijn richting geblazen werd. Hij keek alert op en glipte weg naar de schaduw van fijne vegetatie.

Een ruiter wandelde met zijn rijdier aan de hand langs dezelfde plek. Hij loste de beschermende doek rond zijn gezicht en stapte naar zijn zadeltas, waar zijn naam “Telvlin” op stond. Hij klopte wat stoffig zand van zijn sjieke, praktische kledij, grabbelde in zijn zadeltas en nam er een brok uit die hij aan zijn loopvogel gaf. De braak nam het gretig aan, slikte het meteen door en vroeg hem met een duw naar meer. Telvlin wreef over haar grote snavel. “Dat was de laatste brok, meid”, zei hij. Ze keek hem vol verwachting aan en wanneer er geen hap meer volgde richtte ze zich fier op en schudde wat zand uit haar lichtgrijze, glinsterende veren die het zonlicht doeltreffend weerkaatsten en haar tere huid beschermden. Ze slaakte een krasse kreet die in de desolate omgeving weergalmde.

Telvlin keek van op de duin neer naar een ruïne die uit weinig meer bestond dan een rond, verhoogd terras met stenen brokstukken verspreid eromheen. “Het ziet er rustig uit”, zei hij. Zijn braak keek hem pienter aan, toonde haar speels, guitig karakter en liet zich gewillig door de jongeman leiden toen hij de duintop afdaalde en de omgeving alert observeerde. Toen hij in het zadel wou klimmen kwam ze hem tegemoet, gaf zelfs een grom alsof ze hem vroeg of hij goed zat. Op haar typisch nonchalante, eigenwijze tred droeg ze hem door de troosteloze, schrale natuur.

De ruïne had iets absurd met enkel de zanderige natuur eromheen. Een boom die een dorre indruk gaf groeide er naast de enige zuil die nog rechtop stond. Hij droeg kleine, dikke bladeren die bescheiden naar de zon gericht stonden. Middenin elk blad staarde er een kleine groene vlek die als een oog gesloten werd wanneer het zijn dosis zonlicht had gekregen, maar wanneer een blad door één of andere reden niet gesloten kon worden en te lang openbleef, verschrompelde het door de hitte.

Telvlin bond zijn braak vast aan de zuil in de schaduw van de boom. Hij nam zijn tas en zwierde die aan zijn schouder. Met een blik vol verwachting en zin voor avontuur stapte hij naar het terras. Hij stond al met een voet op de eerste trede toen er een geritsel klonk. Hij hield zich onbeweeglijk, keek naar de mogelijke dreiging en zuchtte opgelucht toen het een knaagdier bleek te zijn dat naar de bescherming van zijn hol liep.

Telvlin stapte met geladen zenuwen over het terras naar de centraal gelegen opening. Er kwam een weinig uitnodigende, muffe walm uit het gat die door de wind in de omgeving verspreid werd en bij hem een spontane rilling teweegbracht. Hij keek neer naar de verweerde treden die nog door het zonlicht belicht werden en nam een lichtstok uit zijn schoudertas. Hij schakelde die met een druk op de kleine schakelaar aan. Het sober versierde handvat droeg een even brede cilinder die een bizar licht uitstraalde. Telvlin startte de afdaling, bleef onderaan de trap even in het zonlicht staan, versterkte het licht aan zijn lichtstok en daalde een hellend vlak af dat hem in de kelder van de ruïne bracht.

Hij belichtte de ranke zuilen die spitsbogen ondersteunden en nam een kleine houder met een cilindervormig corbietkristal uit zijn schoudertas. Hij drukte op een knop en richtte in het rond. Vanuit een kleine ruimte zonder deur scheen een bizar purperen licht van dezelfde aard als zijn lichtstok. Het was een stralend licht met een beperkt bereik dat de oppervlakken een metaalachtige glans gaf. Hij stapte de ruimte in en zag er enkele ornamenten die er verspreid op de grond lagen. Hij legde zijn lichtstok op een massieve, stenen blok neer die net niet centraal in de ruimte stond en raapte een schotel op waar het purperen licht uit scheen alsof het van binnenuit kwam. Hij schakelde het kristal uit, bewonderde het fijne patroon en keek naar de geknielde figuur die een staf omhoog hield waar het purperen licht dat langzaam uitdoofde nog even in dwarrelde vooraleer het volledig verdween. Hij nam een doek uit zijn schoudertas, draaide de schotel erin en stopte hem weg.

Telvlin keek plots alert op want hij had het vermoeden dat hij hier niet alleen was. Hij draaide zich om en staarde in de ogen van een groot, grijs wezen dat met een verwonderde blik naar hem keek. Het stond nog in de deuropening, steunde met zijn grote rechterhand tegen de deurpost en zag er zo sterk uit alsof hij gemakkelijk een stuk uit de muur zou kunnen rukken. Het wezen stapte op hem toe en haalde met een wijde zwaai uit. Telvlin zette zich schrap, maar de hand van het wezen ging dwars door hem heen. Het wezen brulde agressief, maar er kwam geen toon uit zijn gapende mond, geen plof toen hij zijn voeten verplaatste. Het keek Telvlin verrast aan toen die weinig reageerde. Telvlin kende de oumatumi's, de geestelijke verschijningen die in de ruïnes rondhingen. Het wezen brabbelde iets geluidloos alsof het ontmoedigd de hopeloosheid van zijn bestaan wou uitleggen. Telvlin nam zijn lichtstok, stapte langs het wezen heen naar de uitgang terwijl de oumatumi met een droevige blik verslagen achterbleef.

In de grote hal stonden er nog enkele oumatumi's. “Waar komen die allemaal vandaan?”, dacht Telvlin luidop en sprong geschrokken opzij toen er één dicht naast hem uit het gesteente van de muur tevoorschijn kwam. Telvlin stapte naar de trap, doofde zijn lichtstok en stak die in zijn schoudertas. Maar vooraleer hij in het volle zonlicht stapte, draaide hij zich om, keek de oumatumi's aan die tot aan de grens tussen licht en duisternis waren gekomen en zag hun apathische blikken. Sommigen keerden terug naar de duisternis, terwijl anderen versmolten in het gesteente. Diegenen die Telvlin bleven nastaren, zochten misschien om verlossing of misschien waren ze gewoon droevig omdat ze iemand wilden vermorzelen, wat zonder een fysisch lichaam onmogelijk was. Telvlin steeg de trap op en voelde een aangename wind die wat verse, hete lucht in zijn gezicht blies. Hij keek een laatste keer om, maar alle oumatumi's waren verdwenen.

Zijn braak stond nog steeds in de schaduw van die ene boom en kauwde op iets taai. Ze spuwde het uit, keek Telvlin aan en verwelkomde hem blij met een kir. Hij stapte naar haar toe, wreef over haar snavel en maakte haar los. “Ja meid, ik heb nog bruikbare fenergie gevonden.” De braak trappelde enthousiast toen hij in het zadel steeg en ze vertrok op zijn teken.

Ferngoyan

Het geklaag van de braak was het enige geluid dat aan de bosrand anders klonk dan de opwekkende geluiden uit de natuur. In het Ferngongrische rijk was er een natuurlijke harmonie. Zelfs de planten en de rotsen lagen strak geordend alsof een bouwheer ze zorgvuldig uitgekozen had en de natuur met oog voor detail had aangelegd.

Telvlin steeg uit het zadel, ging in de schaduw van een oude, knoestige boom staan en keek ontspannen van op een heuvel neer over een grote, oude stad. De gele stenen waaruit de torens en de ommuring waren opgetrokken waren hier aan de noordkant door de hoge vochtigheidsgraad met een oranje zweem bedekt. Een rivier stroomde via een overdekt kanaal onder de stad door en viel langs twee massieve torens en een gladde, hellende muur in een lager gelegen meertje, waar de kinderen van verschillende volkeren op warme dagen hun onbezonnen jeugd vierden met dartele spelletjes. Ze waren gelukkig en veilig onder de waakzame aandacht van enkele volwassenen.

Vandaag speelden ze onderwatertikkertje. Ze zwommen weg van een jonge, jagende Triglifiër die onderwater op de loer lag. Hij joeg hen op en wanneer hij hen even kopje onder kon trekken was het spel voor hen voorbij en moesten ze naar de kant. De Triglifiër dook na het nemen van een hap lucht opnieuw onderwater en ging op de loer liggen. Hij wachtte geduldig terwijl de spelende jongeren een veilige zone probeerden te bereiken.

De loopvogel hapte hongerig naar een voorbij vliegend insect. Ze klaagde en keek Telvlin met een strenge blik aan. Hij begreep wat ze bedoelde. “Oké meid, nog wat geduld, straks krijg je een bak vol”, zei hij en steeg in het zadel. Hij daalde de heuvel af tot op een smal weggetje en reed de sierlijke weg op naar een smalle poort. Een knik naar de wachter volstond om toegang tot de stad te krijgen.

Telvlin trok door een labyrint dat de stad voor mogelijke aanvallers tactisch afgrensde. Achter het labyrint lag een groot open plein waar enkele divisies soldaten waren gelegerd. Telvlin leidde de braak over het plein naar een smal straatje dat de enige juiste toegang tot de stad was.

In een volgende straat weerkaatste de zon op enkele goudgele torens en belichtte een deel van de gevels met een gouden glans. Telvlin trok langs rustige straten en kwam uit op een markt met een harmonische, ondernemende drukte. Een rijke heer wou zijn inkopen doen en een burger die voor hem zijn vruchten net wou aanwijzen zette bescheiden een stap opzij en liet de heer voorgaan.

Ook op de bruggen over een kanaal was het klassenverschil duidelijk. Rijke burgers wandelden er in de zon verscholen onder grote parasols. De lagere klassen onder de bruggen liepen in de schaduw en hadden graag met de rijken gewisseld om in de zon te kunnen wandelen.

Telvlin leidde zijn braak aan de hand verder. Hij trok haar opzij om plaats te maken voor een roekeloze bestuurder van een bizar, zoemend karretje. Zonder respect voor Telvlin en zijn braak reed hij naar de centrale boulevard om tussen andere voertuigen te verdwijnen. Ze hadden geen aanwijsbare bron van aandrijving, enkel rollende, draaiende, knarsende onderdelen. Telvlin ging verder en stapte langs een vitrine waar net gevulde homsk in werd klaargelegd. Aan die heerlijke geur van homsk vers uit de oven kon hij haast niet weerstaan, maar toch trok hij verder. Wat verderop lag een mooi plein met een prachtig panoramisch zicht over de stad. Telvlin genoot er van de rustgevende harmonie en het mooie panorama. “Hallo Telvlin”, zei een jonge Skriberin. Telvlin knikte hem vriendelijk toe: “Dag Aipongh.” “Telvlin! Ik mag niet meer spelen met zwaarden. ‘k Heb mij gesneden en Mamoe zei dat ik veel te wild speel”, vertelde de kleine Skriberin ontgoocheld en toonde het litteken aan zijn linkerhand dat over zijn handpalm naar de middelste van zijn drie vingers liep. “Je moet voorzichtig zijn. Er zijn toch veel leukere spelletjes zonder zwaarden of messen”, reageerde Telvlin. “Mamoe zei net hetzelfde en hoe gaat het met jouw hand?”, vroeg Aipongh. Telvlin toonde hem zijn litteken. “Mamoe heeft dat mooi genezen hé”, zei Telvlin. “Hmhm”, reageerde Aipongh bevestigend en keek op toen iemand zijn naam riep om naar huis te komen. “Tot de volgende keer”, zei hij opgewekt en vertrok met een hink-stap.

Telvlin genoot nog even van het zicht over de stad vooraleer hij het plein dwarste en met zijn braak aan de hand de eerstvolgende straat introk. Wat verderop stak hij een brede, rustige boulevard over en ging via enkele kleine straatjes naar een smal steegje dat uitkwam op een oud, pittoresk plein. Het was omringd door hoge, grijze gebouwen die hun schaduw over het plein wierpen. Een nerveus iemand hield zijn deur op een kier en bespiedde de voorbijganger. Wat verderop naast een scheef gebouw sloot een oude vrouw wantrouwig haar luik. Een deur ging open en enkele dames en heren verborgen hun gezichten onder brede kappen. Hun schuchtere blikken en hun gemompel onthulden enkel de argwaan die op dit plein heerste.

Een stalknecht kwam de braak van Telvlin ophalen. Ze keek naar hem voor ze om de hoek van de volgende straat geleid werd en gaf hem een vrolijke kir. “Tot de volgende keer meid”, zei Telvlin. Een wachter trok Telvlins aandacht met het schrapen van zijn keel en duidde hem om naar binnen te gaan. “Dag, Min'hei, is de meester vrij?”, vroeg Telvlin. “Ja, hij verwacht je in zijn studiekamer”, antwoordde de wachter en sloot de deur terwijl Telvlin de brede, houten trap opstapte die al even scheef was als de voorgevel. Het leidde hem tot aan een lange, rechte, gelambriseerde gang met in het midden een ronde kamer in een andere architecturale stijl. Het had een kegelvormig glazen dak dat met het dakraam versmolt. Het oranje glas gaf de indruk dat het zonlicht in de kamer scheen en dat zorgde voor een opwekkende sfeer.

Binnenin de ronde kamer lag het volgestouwd met attributen, instrumenten, rollen en veel boeken. Telvlin moest er wachten en kreeg voldoende de tijd om deze mooie ruimte in zich op te nemen. Hij trachtte de titels te lezen van de ontelbare boeken, liet zijn blik over verschillende objecten glijden en observeerde vervolgens een oud, doch kwiek mannetje dat geconcentreerd in een boek keek. “Wat vind je van de nieuwe kristallen? Zijn ze werkelijk fijner afgesteld?”, vroeg de oude man met een aandachtige blik. “Ja meester Brundsel, want ik kon nog één schaal met fenergie vinden, maar verder niets, GI-86 is uitgeput”, informeerde Telvlin. “Ach! En zijn er nog oumatumi's of zijn die ook al verdwenen?”, vroeg Brundsel. “Opeens stond er één achter me die naar me toe kwam en uithaalde”, vertelde Telvlin. ”Hmm”, mompelde Brundsel. Hij stapte naar een kaart en schrapte GI-86 door. “Dat is de vierde ruïne dicht in de buurt die uitgeput is”, zei Brundsel met een bezorgde blik, “De vraag is onverzadigbaar, we hebben steeds meer fenergie nodig. Vandaag de dag wil iedereen een op fenergie rijdend voertuig.” “Zijn er nog andere plaatsen dan de ruïnes waar fenergie te vinden is?”, vroeg Telvlin. “Neen, daarom wordt het belangrijk dat je andere en moeilijker opdrachten aanvaardt. De volgende keer zou ik je graag naar de ruïnes in de Jutloins sturen”, zei Brundsel, “Tenminste als je denkt dat je daar klaar voor bent?” Telvlin aarzelde om een antwoord te geven. De oude man stapte naar Telvlin en ruilde de fenergetische schaal om voor een in een doek gewikkeld object. “Je zal het nodig hebben als je de Jutloins gaat verkennen, als ik de toelating van je vader krijg wel te verstaan. Het wordt een andere ervaring. Je zal je tochten beter moeten voorbereiden want het is niet haalbaar in één dag.” “Langer dan één dag!”, reageerde Telvlin. De blik van Brundsel werd met twijfel beladen. “Telvlin! Je opdrachten waren tot nu toe slechts een dag ver. Je vertrok, je zocht in de ruïne naar de restanten van fenergie, je kwam thuis voor het avondmaal en je ging ‘s avonds op stap met je vrienden. Je bent verwend Telvlin. Je leeft in de geborgenheid van je rijke ouders. Ik kan niet zomaar over je toekomst beslissen zoals bij de ander zoekers, die ik een opdracht kan geven zonder meer. Je vader is een goede vriend, maar ik kan niet voorspellen of hij akkoord zal gaan. Hij heeft als eerste barocht van de stadswacht misschien andere plannen voor je toekomst”, zei Brundsel nadrukkelijk. De woorden waren net uitgesproken of Telvlin hoorde kordate voetstappen in de lange gang. “Daar is hij. Maak je niet ongerust, we vinden wel een oplossing”, zei Brundsel, “Plitvo! Ga nu maar met Plitvo mee, ik wil alleen met je vader over je nieuwe opdrachten praten.”

Het was de eerste keer dat Telvlin via de zijuitgang de kamer moest verlaten. Hij was al enkele stappen ver in de duistere gang toen hij de stem van zijn vader herkende. “Hierlangs!”, zei Plitvo. De kleine Piluviaan wees Telvlin een trap aan en ging hem voor. Telvlin volgde hem gedwee, maar hij was nieuwsgierig hoe de autoriteiten zijn toekomst zouden uittekenen.

Het kleine wezen met zijn grote ogen en zijn stevige snor had een glimmende, purperen huid. “Hoe lang ben je al in dienst?”, was de enige vraag die spontaan bij Telvlin opkwam. “Bwa! Het lijkt wel een eeuwigheid”, antwoordde Plitvo, “... zo voelt het toch aan ... En! Wat heb je van de meester gekregen?”, vroeg de schuchtere Piluviaan toen hij een zijdeur van het gebouw opende. “Ach ja!”, reageerde Telvlin. Hij nam het in een vod gewikkeld ding uit zijn schoudertas, stak zijn hand tussen de plooien en trok een wapen uit een holster. “Een wapen!”, reageerde Telvlin verrast. “Geen proppenlader of likwihouder”, analyseerde de Piluviaan en hielp Telvlin over zijn verbijstering heen. “Een straalpistool en nog een goeie ook”, zei hij en wees een hendeltje aan, “Hier activeren en daar energie selecteren. Hou het goed bij je. Als meester Brundsel je dit geeft, dan zal je het zeker nodig hebben.” Telvlin verzonk in gedachten: - Een nieuwe missie met echte gevaren.- De deur werd achter hem gesloten, zonder dat hij het had opgemerkt. Hij keek verbaasd op toen hij uit zijn dagdroom wakker werd en besefte dat hij alleen in een kleine steeg stond. Hij stak het straalpistool in de holster, wikkelde de vod er opnieuw rond, stopte die in zijn schoudertas en vertrok te voet.

Na een eind wandelen kwam hij aan in Herdal, een welvarende buurt met prachtige woningen. De bewoners die hij op straat tegenkwam waren even verfijnd gekleed en ze begroetten hem vriendelijk.

Hij draaide een volgende straat in met aan de ene kant een rij pittoreske huizen en aan de andere kant een hoge, lange muur waar hij in een mum was opgeklommen. Hij zette zich op de rand en keek neer over het ouderlijk domein dat aan de rand van de stad lag. In het mooie huis werden enkele lantaarns aangestoken die de schoonheid van de tuin rond het huis nog accentueerden. Hij genoot ontspannen van het zicht en zag zijn vader op een braak de oprit van het domein oprijden. Hij gaf zijn rijdier aan een stalknecht en stapte naar binnen. De stalknecht bracht de braak naar de stallingen, stak zijn lichtstok aan, controleerde of enkele deuren gesloten waren en stapte binnen in een gebouw dat aan de overkant van het domein lag.

Het gezoem van een op fenergie rijdende driewieler trok Telvlins aandacht. Hij keek neer langs de straatkant en volgde het rijtuig tot het om de hoek verdween. Hij draaide zich met een verzuchting om en liet zijn blik over het panorama van de stad glijden tot iets zijn aandacht trok. Hij kon het niet duidelijk zien, het leek wel of er iemand over de daken liep.

Verborgen in de schaduw liepen een vijftal figuren razendsnel en doelgericht voorbij. De voorlaatste in de rij had Telvlin opgemerkt, kwam uit de schaduw gestapt en keek hem met z’n gele ogen gefixeerd aan. Pas wanneer het laatste wezen, dat een groot pak bij zich droeg, voorbij trok, ging hij zijn makkers achterna. Ongestoord liepen ze verder terwijl er enkele ruiters van de stadswacht in de straten ernaast voorbij reden. Telvlin bekeek het schouwspel en zag hoe een ruiter van de stadswacht zich van de groep afscheurde en in de richting van het domein reed.

“Eerste barocht Hangor”, riep de ruiter. Telvlins vader kwam naar buiten gestapt. De ruiter overlegde kort en enkele tellen later kwam een stalknecht ijlings met een braak aangelopen. Hangor wou snel in het zadel springen en maakte het dier zenuwachtig. Met het rechtzetten van enkele pluimen toonde het zijn ontevredenheid. Z’n korte vleugels waren onder het lederen zadel gebonden anders had hij ze wijd uitgeslagen. Het kraste, klaagde en vertrok snel wanneer Hangor in het zadel zat.

De clan

Hun lenigheid en silhouet verraadde hun identiteit. “Het zijn Peruotters, daar op de daken”, riep een wachter die hen voor het eerst had opgemerkt. De Peruotters liepen ongestoord verder en lieten zich niet afleiden door de wachters noch door de soldaten die zich in de straten ver onder hen mobiliseerden.

Een touw werd behendig rond een geschikt uitsteeksel geworpen en de eerste Peruotter die afdaalde kwam met een smak op zijn handen en voeten neer. Hij richtte zich op, trok zijn wapen, gromde en hield het touw met een voet strak. Hun route was goed ingestudeerd want ze ontweken vlot ieder obstakel en in een mum van tijd stonden ze op het dak van een groot, statig gebouw.

Hangor haastte zich door de straten. “Uit de weg, opgepast!”, riep hij. Uit twee verschillende zijstraten kwam er een ruiter aangereden. “Zeven Peruotters eerste barocht. Ze hebben zich op het dak van de bibliotheek verschanst”, meldde de jonge officier Welbar. Hangor gaf hem een bescheiden maar bezorgde knik. Vanuit de volgende straat hadden ze zicht op de bibliotheek en aan de verlichte koepel waren er al vurige flitsen te zien van straalpistolen en likwistralers.

Een nieuwe sectie van de stadswacht die op het dak aankwam dook in dekking want ze waren verrast door de hevige weerstand. Vanachter enkele ornamenten beantwoordde ze de helle flitsen met enkele strakke stralen. Een Peruotter sloeg een ruit van een glazen koepel stuk zonder enig respect voor de prachtige kleuren. Drie andere Peruotters beveiligden hun touw terwijl de rest de wachters onder vuur nam. Wanneer de touwen stevig vast hingen startten ze hun afdaling terwijl de flitsen heen en weer vlogen en een stinkende, zure nevel de lucht vulde. Een getroffen Peruotter tuimelde door de glazen koepel en viel levenloos met een smak in een vitrinekast. De eerste Peruotter die via het touw beneden aankwam gunde zijn gevallen makker geen blik of enig teken van emotie. Hij liep naar een volgende zaal en werd vlug gevolgd door de twee anderen. De laatste draaide zich in een reflex om en schoot een bewaker neer die angstig en twijfelend z’n wapen had gericht.

Toen een sectie van de stadswacht onder leiding van Hangor de toegangspoort van de bibliotheek opende, bonsde ze luid tegen de muur. “We hebben niet veel tijd. Jij! Zorg voor de verdediging”, zei één van de Peruotters.

De stadswacht liep met getrokken wapens door de lange gangen. De Peruotter die voor de verdediging instond plaatste zich defensief achter een rek, trok zijn likwistraler en controleerde de container met de groen-gele vloeistof. Het leek meer op zoete stroop dan dat het de indruk gaf een dodelijke wapen te zijn. “Binnen enkele tellen zijn ze hier”, riep hij. Z’n makkers liepen zonder te aarzelen naar de wit-purperen, oplichtende kristallen. Terwijl de ene een raam opende en de vluchtroute beoordeelde, stak de andere een kristal in zijn tas. Hij liep vervolgens naar zijn makker die aan het raam klaar stond om samen met de veroverde buit te ontsnappen.

De achtergebleven Peruotter stapte naar de deur van de zaal waar het kristal net gestolen was en trok die dicht. Hij ging naar de touwen, richtte zijn wapen en loste een schot dat via het stukgeslagen raam recht de lucht in ging. De felgroene straal werd door de resterende Peruotters opgemerkt waarop ze zich terugtrokken. Enkel die ene in de grote zaal maakte geen aanstalten om te vluchten zelfs wanneer de voetstappen van de stadswacht dichtbij klonken. Hij bleef ijzig kalm, plaatste zich in de schaduw van een deurpost en richtte zijn wapen. Wanneer de deur op een kier geopend werd straalde hij er op los. De eerste twee wachters werden dodelijk getroffen. De volgende knielde in een getraind automatisme, maar werd in zijn richten gehinderd door zitbanken die in de vuurlinie stonden. Toch loste hij een salvo, hoogstens vijf vlugge schoten dwars door de twee banken en de centraal staande vitrinekast heen. De getroffen Peruotter slaakte zijn laatste kreet en viel dodelijk gewond neer.

De vijand

In Mardeltorel, de stad van de Termulanen, weergalmde een dof geluid van een groot slot dat knarsend geopend werd. Alleen de struise portier kon het slot openen. Met zijn massieve lijf en met beide handen steunde hij tegen het donkere hout en duwde er krachtig tegenaan. De poort knarste, bood weerstand, leek onbeweeglijk, maar draaide tenslotte toch langzaam open. Een schriel, verwijfd kereltje dat klaagde en pufte rangschikte vlug nog enkele lekkernijen op de schotel die hij droeg en gunde de portier slechts een minachtende blik. De eenvoudige portier zocht erkenning voor zijn machtige daad en verzamelde nu ontmoedigd zijn krachten om de zware poort weer te sluiten.

Het schriele wezen zette zijn weg verder, terwijl de echo van de dicht bonkende poort door de gangen van het gebouw weergalmde. Hij haastte zich op zijn dynamische wijze tot aan een grote zaal.

Enkele heren stonden er rond een grote reliëfkaart. Op een deel van de kaart stonden er pionnen en er werd hevig gediscussieerd. “Nee, nee, onze vooruitgeschoven spionnen moeten hun posities behouden. Als de Peruotters in hun opzet slagen, kan het lang duren vooraleer we de locatie van de plannen ontcijferen. De spionnen dan terug uitsturen zou tijdverlies zijn. Trouwens, iedere post waar dan ook, noord, oost, zuid of west moet alert blijven en informatie verzamelen”, zei een ernstige Bataan. Hij hield het schriele ventje tegen, nam enkele lekkernijen van de schotel en slurpte die op. Iedereen in de ruimte dacht diep na over de aangebrachte gedachte. Trog, een Megswiriër, had een strenge blik vol charisma. Hij trok de aandacht naar zich toe, stapte naar de rand van de kaart en bekeek de opstelling aandachtig. “Misschien hebben we meer tijd dan we denken. Enkel als we de plannen van de mechanieken kunnen bemachtigen is het zinvol om Ferngongriye aan te vallen. Er is niets fout aan het plannen op zich, maar dit loopt de feiten te ver vooruit.” Tromelus, een oudere Megswiriër, stond op uit zijn troon en stapte naar de kaart. Iedereen stond respectvol te wachten op zijn reactie. “We gaan stap voor stap ons plan uitvoeren. Eerst wachten we af of de Peruotters succesvol zijn. Onze eerste bezorgdheid ... is het vinden van de plannen van de mechanieken. Ook al is die legende maar half waar, dan …” Tromelus vond niet direct de juiste woorden om de mogelijke impact van de legende te omschrijven. “... is het volk dat de plannen van de mechanieken vindt, onvoorstelbaar machtig”, vulde Trog aan. Iedereen in de ruimte had een gretige blik bij die woorden en een geroezemoes vulde de ruimte.

De voorbereiding

Hangor kwam de bibliotheek binnengestapt terwijl enkele hoge ambtenaren het gebeuren in kleine groepjes aan het bespreken waren. “Al onze kennis over de mineralen zit vervat in dat ene kristal”, zei één van de fijn uitgedoste heren. “Veel meer dan dat”, reageerde Brundsel terneergeslagen. “Dit is heel gewaagd en onverwacht”, zei Plitvo die naast Brundsel stond, “Onverwacht en ook stoutmoedig”, zei hij nog.

Op de achtergrond stapte een groep heren de route af die de Peruotters gevolgd hadden. Ze keken rustig met de handen op de rug gevouwen naar het gebroken glas uit de koepel, stapten naar de zaal waar het kristal gestolen was, keken vervolgens door het open raam naar de vluchtroute en verlieten de bibliotheek zonder een woord te zeggen. Plitvo pookte zijn vinger in een gat in de zitbank, merkte dat Brundsel aanstalten maakte om de zaal te verlaten en ging hem vlug achterna.

In een slecht verlicht, obscuur kamertje stonden Brundsel, Hangor, Boeboek, Moché en Mettati. “Hoe is dit kunnen gebeuren?”, vroeg Mettati. “Collaboratie! Het is de ziekte van deze tijd en is moeilijker te herkennen en te bestrijden dan spionage”, zei Moché. “Onze genootschap moet zonder inmenging van het beleid de strategie herzien. Als de Termulanen het geheim dat dat ene kristal verbergt vlug kunnen ontcijferen dan wordt het een pittige strijd om als eerste de plannen van de mechanieken te vinden. Wat gebeurd is is gebeurd dus jammeren heeft geen zin. Nu moeten we reageren en onze strategie herzien”, zei Brundsel. “We moeten onze zoekers uitsturen en de zoektocht starten. We stellen het alsmaar uit om diverse redenen”, zei Mettati. “Toch moeten we eerst een overzicht van de situatie schetsen”, reageerde Hangor, “We weten dat de Termulanen uit zijn op de plannen van de mechanieken en dat ze de Peruotters gebruiken voor dergelijke missies. Heren! Te vroeg de zoektocht starten kan nare gevolgen hebben, zeker wanneer we ondoordacht te werk gaan.” Brundsel onderbrak Hangor: “Indien we de zoekers uitsturen dan zijn we gezien voor de moeite, dan moeten ze die gewoon volgen. We moeten dit listig aanpakken.” “We sturen meerdere groepen uit die de Termulanen misleiden. Wanneer we voldoende zoekers in alle windrichtingen uitsturen kan niemand zien wie de juiste route volgt”, was Mettati's voorstel. Iedereen knikte goedkeurend. “We geven hen een tijdsboodschap mee, die enkel op het gepaste ogenblik informatie vrijgeeft. Maar de moeilijkheid is om geschikte zoekers te vinden. Het zal noodzakelijk zijn om iedereen die beschikbaar is in te schakelen”, zei Boeboek. “Klopt!”, zei Brundsel, “We moeten ook onze jongste zoekers inzetten en voor zo'n missie is ervaring belangrijk. Maar we hebben op dit ogenblik gewoon te weinig ervaren zoekers.”

De deur van het kamertje ging open en Plitvo kwam met een brede glimlach binnengestapt. “We hebben geluk, de volgende dagen wordt er dichte mist voorspeld”, zei hij op zijn monotone wijze. Iedereen knikte goedkeurend, behalve Hangor. “Dat is te vroeg! We moeten de tocht beter plannen, er zijn te veel onzekerheden”, reageerde hij.

De onzekerheid

In de militaire stallingen aan de rand van de stad heerste een stille, gespannen sfeer. Een stalknecht struikelde over een lederen riem van het zadel dat hij droeg en werd door enkele zenuwachtige medewerkers met fronsende wenkbrauwen aangestaard. Hij stond recht, nam het zadel op en bevestigde het op een tweevoetig rijdier dat groter en robuuster was dan een tengere braak. Een eerste jonge zoeker steeg in het zadel, reed tot bij twee ruige ruiters en alle drie vertrokken ze na het wisselen van enkele knikjes.

Op de achtergrond, ver verwijderd van de andere zoekers en hun begeleiders stond Telvlin die zijn vader en zijn moeder Njema omhelsde. Hij nam de teugels van zijn rijdier en steeg in het zadel. “Overloop de lessen van je grootvader. Met zijn vechtkunst behoorde hij tot de beste strijders die er ooit waren”, zei Hangor. “Maar wees vooral wijs, nobel en alert”, zei zijn moeder. “Ik zal zorgen dat jullie trots op me kunnen zijn”, reageerde Telvlin. Hangor en Njema begeleidden Telvlin naar de poort. Daar wachtte Forngot een Triglifiër en Beru, een norse Skriberin, hen op. “Zorg goed voor mijn zoon”, was het enige dat Hangor zei. “Dat zal ik zeker doen”, zei de Skriberin. Hij mende zijn rijdier en een geruststellende knik richting Njema was het enige houvast die ze van hem kreeg. Hangor omhelsde haar innig. “Telvlin is wijs en hij is goed opgeleid. We moeten ons niet nodeloos ongerust maken”, zei hij terwijl hij zijn onzekerheid en zijn angsten voor haar verborgen hield.

Beru mende zijn wombus en liet duidelijk merken dat hij de leiding had. Terwijl de mist nog niet dicht genoeg was om ongemerkt de reis te starten verlieten ze Ferngoyan. “Eerste keer dat je op een wombus rijdt?”, vroeg Forngot. “Ja, is het eraan te zien?”, vroeg Telvlin. “Je wordt ze vlug gewoon”, reageerde Forngot. “Sjush!”, zei Beru, “Zwijg.” Hij richtte zijn zintuigen en aandacht op de omgeving en trok via een lage begroeiing naar een drassig gebied. -Waarom kon ik mijn braak niet behouden-, dacht Telvlin. Dit dier was robuust van bouw en dwars door de naakte, grijze huid waren de afgetekende spieren duidelijk voelbaar. Beru versnelde het tempo en reed de dichte mist in, die als een muur voor hen opdook. Telvlin kon slechts op zijn gehoor afgaan toen de mist zijn zicht onmogelijk maakte. Hij luisterde naar het zacht fluiten en het brommen van de wombussen. Hun zwaar getrappel weergalmde en hij kon slechts vermoeden dat er takken en een rotswand langs z’n hoofd zoefden.

Als een ruiter wou Telvlin zijn dier mennen, maar in de mist kon hij de rit enkel ondergaan en zich door z’n wombus laten leiden. Een braak loopt geruisloos en je voelt hun lichaamswarmte aan het zitvlak, maar verder heb je het koud. De lichaamswarmte van de wombus was aangenaam en verwarmde je tot aan je oren.

Telvlin was zijn oriëntatie kwijt, hij wist niet meer in welke richting ze reisden. Hij kon slechts aan de duisternis zien dat het nog nacht was en aan het weergalmen van het getrappel vermoedde hij dat er een rotswand dichtbij het geluid weerkaatste. Zo ging het een lange tijd verder tot de silhouetten van bomen als slanke schaduwen voorbij zoefden.

De nieuwe reisgenoten

Op de steile beklimming naar een verlaten gebouw kreunde Gilpins wombus soms, maar die van Telvlin kreunde bij iedere stap. “Is dat de voorpost?”, vroeg Telvlin, toen hij het platte dak van een rond gebouw in de verte zag. “Ja!”, antwoordde Gilpin koel. Telvlin sprong na een steil stuk van zijn wombus en ontlastte het zo van extra gewicht. Hij nam het dier stevig bij de teugels vast en ging te voet verder. Telvlin nam de tijd om de omgeving en de voorpost in zich op te nemen. Het sobere gebouw was tegen een rots gebouwd in een stijl die weinig opviel. Links van het gebouw lag een weelderige, groene strook die opmerkelijk strak en als een rechthoekige lap de grens tussen het gebouw en het kleine, ruwe bos ernaast afbakende.

Telvlin keek op naar de voorpost waar Gilpin al aankwam en er begroet werd door een slank, opvallend silhouet. Hij stapte vermoeid met de wombus aan de hand verder tot hij aan het ronde terras aankwam en enkel nog fut had om zijn begroeting te knikken. “Telvlin, dit is meester Jitle”, zei Gilpin en hij stak zijn hand naar Telvlin uit om de wombus van hem over te nemen. Telvlin gaf hem de teugels, nam zijn reistas en streelde over de grote kop van de wombus. Die genoot van de streling en drukte zelfs zijn kop dieper in Telvlins hand. “Goed, goed”, zie Gilpin ongeduldig en vertrok met de dieren naar een schamele stalling die tegen de rotswand achter het gebouw stond.

Jitle zag er nobel en daadkrachtig uit. Hij was een grote, slanke Bilbakaan, had een ongewoon gelaat met diagonaal liggende doordringende ogen en geen waarneembaar reukorgaan. Hij observeerde de jonge zoeker zonder een woord te zeggen alsof hij iets verwachtte. Telvlin plaatste zijn reistas op het terras. “Hallo! Ik ben Margi-toot”, zei een vrouwelijke Wrightling. Ze hing ondersteboven aan een tak van een boom die naast het terras stond. Haar schoonheid sloeg Telvlin met verstomming. “Hij is niet echt spraakzaam”, zei ze tegen Jitle en sprong behendig vanuit haar hangende positie naar het terras dat in de ronding van het gebouw moeilijk bereikbaar was. Toch landde ze er sierlijk op neer. Met haar speelse blik riep ze een soort ongemakkelijke verwondering in hem op. Hij kende goed zijn grenzen en had controle over zijn gevoelens, maar zij straalde iets mysterieus uit. “Ik ben Telvlin”, zei hij toen zijn verwondering wat weggeëbd was waarna ze naar binnen stapte en hem nog even speels aankeek. Voor hij zijn ogen afwendde merkte hij de verdikkingen aan haar wenkbrauwen op. Dat was dan ook het enige wat een Wrightling van een Mens onderscheidde.

Intussen in Termulanië stond Trog op een groot terras naar het landschap te kijken. De bliksem sloeg in zonder enige knal. Schichten kwamen traag uit de wolken en bleven even in de natuur zinderen. Een boodschapper kwam nederig het terras opgestapt. “Uw rijdier staat klaar heer”, zei hij eerbiedig met een diepe buiging. “Hum!”, knikte Trog en stapte een weinig verlichte ruimte in.