Introductie

Na haar boek De cyclus van leven en dood (2001), dat veel lezers heeft ontroerd, schreef Thea Terlouw in 2007 'Een Cirkel Doorbroken'. Toen in 2017, na zo'n 10 jaar 'de stilte' in te zijn gegaan, het boek De Heelkamers het levenslicht zag, was er bij veel lezers de vraag of het uitverkochte boek 'Een Cirkel Doorbroken', opnieuw kon worden gepubliceerd. Met deze hernieuwde uitgave geeft Thea gehoor aan die oproep, een uitgave waaraan zij een aantal nieuwe hoofdstukken heeft toegevoegd.

In 'Een Cirkel Doorbroken' deelt Thea ons haar - nog steeds actuele - inzichten in de huidige turbulente Eindtijd waarin we leven. Een hoopvolle toekomst ligt klaar voor ons, zegt Thea, en ook voor de Aarde, als we collectief en individueel ascenderen naar een volgende dimensie. 

In tegenstelling tot de angst- en doemscenario's die ons continu door de tegenkrachten worden voorgehouden, schets Thea een toekomst waarin de mensheid weer verbonden zal zijn met de Al-Bron, Al-Wat-Is en met alle delen van ons hogere Zelf, die op andere plaatsen, in andere delen van de kosmos hun eigen ervaringen hebben opgedaan. Ervaringen niet in de laatste plaats met een hele schare medebewoners van dit universum.

In een aantal verhalen, met beeldende herinneringen aan haar reizen naar plaatsen waar de zuivering en heelwording kan plaatsvinden, geeft Thea ons een kijkje in die andere wereld. Een kosmos van uitzonderlijke schoonheid. Samen met haar begeleiders, andere Zelven en gidsen van andere Sterrenvolken, laat Thea zien dat er fantastische vergezichten zijn, naast hulp bij de zware processen waar de mensheid collectief, en ieder van ons individueel, op dit moment doorheengaan.     

Thea Terlouw was zich reeds als kind bewust van een wereld die anderen niet konden waarnemen. Tijdens haar leven als beeldend kunsternares begon haar speciale begaafdheid zich te ontwikkelen. Vele jaren hielp zij mensen, in nauwe samenwerking met therapeuten, artsen en psychologen, hun vorige levens te onderzoeken en de diepere oorzaken van ziektes op te sporen. Het opvangen van mensen met een bijna-dood-ervaring en het begeleiden van kinderen naast het begeleiden van stervenden, bracht haar een enorme persoonlijke ontwikkeling die zij nu met ieder van ons wil delen.

informatie

Meer over de auteur is te vinden via de website:

www.theaterlouw.nl

Eerste druk, 2007; Hernieuwde 1e druk, februari 2018;

ISBN/EAN: 978-90-825814-3-0; NUR 720

Trefwoorden: spiritualiteit, filosofie, religie, bijna-dood-ervaring, sterven, stervensbegeleiding, suïcide, reïncarnatie, buitenaardsen, Atlantis, Pleiaden, Arcturus, Sirius, Adromeda, Procyon, geestelijke begeleiders, gidsen, dimensies, sferen, lichtsferen, lichtstad.

Copyright © 2018 www.obeliskboeken.nl

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Verlies

Een Cirkel Doorbroken opgedragen aan Jaap Poort

Verlies

Het schone bewonderen,

het ware behoeden,

het edele vereren,

het goede besluiten,

kan leiden de mens in zijn leven tot doelen,

in zijn handelen tot ‘t juiste,

in zijn voelen tot vrede,

in zijn denken tot licht;

en leert hem vertrouwen

op goddelijke leiding in alles wat is:

in ‘t wijd heelal,

in de eigen ziel.

Rudolf Steiner

Een Cirkel Doorbroken

Voorwoord

Thea: Het is lang geleden, het zielsbesluit om naar de Aarde te gaan. Een hele zielengroep die verkoos om een aardse ronding te willen ervaren. We kwamen van het sterrenstelsel Altaïr, één van de 24 hoofdbeschavingen in de kosmos. Levend in harmonie met elkaar, met de Ene. We reisden langs vele planeten en sterren en op elke gekozen plaats leerden we ontzettend veel. De Aarde is een unieke plaats van de vrije wil. Hier kon alles zich manifesteren wat wij ons wensten. Onze zielen splitsten zich op en gingen nieuwe gebieden van creatie binnen. De keuze van een ronding op aarde voor 10.000 of 26.000 jaar werd door onze zielengroep gemaakt op de Pleiaden, waar wij prachtige creaties van uiterlijke en innerlijke manifestatie ervoeren. Dienstbaarheid naar anderen in het evolutionair proces, leraarschap, kunstenaarschap, wetenschap en alles vanuit de liefde van het hart, onbaatzuchtige liefde. Wij, als zielengroep, leerden op Aarde opnieuw de krachten van de duisternis kennen, de kracht van het negatieve denken en de macht van de angst. Als zielengroep kozen wij er collectief voor om op Aarde tot de grote overgang te willen incarneren en de sprong van de derde naar de vijfde dimensie als mens te ervaren.

Zo zijn er op Aarde zeer veel zielengroepen die vanuit de hoofdbeschavingen een collectief besluit namen het einde van verschillende kosmische cycli te willen ervaren en met hun licht de Aarde bij te staan in haar overgang. Zie de grote stroom sterrenkinderen die zijn gekomen om het grote proces te helpen dragen als één veld van licht. Alle zielengroepen die in dienst van het groeiend licht op Aarde incarneren, vormen een sterke tegenhanger voor hen die de angst verspreiden. De krachten die de duisternis dienen, worden steeds slinkser in hun methoden om de massa in negatieve slavernij te houden. De krachten van het licht zijn niet opvallend, maar groeiend en ontwakend in schokgolven. Het is een wetmatigheid dat één mens die volledig in het licht staat (dit werkelijk leeft en denkt) een tegenhanger is voor honderd verduisterde zielen. Veel lichtwerkers hebben de zielskracht om negativiteit en destructieve gedachtenvelden te neutraliseren. Waren al die miljoenen lichtzielen niet op deze manier werkzaam, dan zou de realiteit van de Aarde nu heel wat rampzaliger zijn. Zij doen dit werk bewust uit vrije wil.

Tijdens een verblijf in Portugal kreeg ik een ervaring die mijn leven volkomen veranderde, iets wat ik in mijn stoutste dromen niet had kunnen verzinnen. Het was Altea van Altaïr die in Portugal aan mij liet zien hoe er bruggen worden gebouwd. Mijn ontmoeting met hem op een plaats waar de sluier dun is - in het Estrellagebergte - heeft mijn leven veranderd. Niets was nog hetzelfde. Hij vertelde over bruggenbouwers en dit boek is zo’n brug. Er zijn bruggenbouwers in vele soorten en maten. In de jaren na de ontmoeting met Altea nam ik regelmatig beelden met me mee van wezens die niet menselijk zijn maar wel heel vertrouwd. De herinnering aan fragmenten van ontmoetingen komt dan overdag naar boven. Bij het ontwaken zijn ze er helder. Het waren ontmoetingen met liefdevolle wezens. De sterkste herinnering was die met de verschillende wezens van het Arcturusstelsel en de Andromedanen. Keer op keer zag ik hun gezichten duidelijk voor me alsof ik hen zonet in de stof had ontmoet. Ik besef dat zij heel erg geduldig zijn met ons. Hoewel ik geen angst hoefde te overwinnen, weet ik dat de massa op aarde dit wel moet. Veel mensen dragen diepe angsten in zich met betrekking tot buitenaards leven. Bepaalde tegenkrachten hebben veel angst gezaaid, onderschat deze factor nooit zolang deze nog bestaat op Aarde. De enige weg tot heelwording wat betreft de volken van buiten en ook die van binnen de Aarde, is geduld en liefde. Daartoe kan mijn boek wellicht een kleine bijdrage leveren.

Wat ik verder in het bijzonder naar voren wil halen is dat er tegenwoordig andere wetten voor de stoffelijke overgang, voor het overlijden gelden. Deze veranderde overgangswetten maken dat er na een stoffelijke overgang vanuit een leven in haat geen terugstromen plaatsvindt naar lagere astrale sferen, waar herhaling van liefdeloos gedrag is te voorzien. Dat is een enorme verandering, een doorbroken cirkel. Vroeger gebeurde het dat een mens die leven na leven in de geestelijke afstemming van de haat leefde, keer op keer na zijn of haar dood terugkeerde naar de sfeer van haat of naar de moordenaarssfeer. Je wordt immers getrokken naar de sfeer van je geestelijke afstemming. Maar nu is er iets wezenlijks veranderd, de laagste astrale sferen zijn opgelost, de sfeer van haat grotendeels. Kosmische wetten maken dat wanneer een mens de geestelijke afstemming van liefdeloosheid heeft, zijn geestelijke afstemming hem of haar onmogelijk naar een lichtsfeer kan doen gaan. De mate van verdichting en duisternis maakt dat onmogelijk. Deze wet is nog altijd geldig, het is een universele wet. De verandering is dat een mens die in haat leeft en sterft niet meer terug kan stromen naar de sfeer van haat. De Aarde wordt een lichtwereld, gaat een sprong maken naar een hogere dimensie, grote veranderingen zijn gaande. De diepste donkere sferen lossen op. Dit is een heel bijzondere periode waarin zich wonderlijke veranderingen voordoen. Niet alleen in de aardse realiteit, maar overal om ons heen in de kosmos. Wezens die eonenlang gevangen zaten in het web van duisternis, namen de hen geboden hulp aan en keerden zich naar het licht.

In verschillende hoofdstukken worden verhalen verteld over heelwordingsprocessen van zielengroepen, waarbij altijd een kristal aanwezig is dat de mate van heelheid en zuivering aangeeft. Of dat nu processen betreft van een kleine groep van verbonden zielen van 12 of van 144, dat maakt niet uit. Het is gaande in al zijn schoonheid. Het is mijn bedoeling verhalen weer te geven die daadwerkelijk ervaren zijn. Zij worden verteld vanuit een ‘ik’ persoon maar betreffen ieder van ons die in de sferen en de lichtsteden door zuiveringsprocessen heengaat. Men voelt het als bepaalde verhalen resoneren met het innerlijk. De lichtvolken die naar de Aarde kwamen, hebben het zwaar gehad, werden vervolgd, doodgezwegen, gekleineerd, soms massaal omgebracht. Dit is de tijd waarin negatieve lagen deel voor deel wórden of al zíjn gezuiverd. Daarom kunnen sterrenmensen nu openlijker voor hun identiteit uitkomen.

Bij het schrijven en redigeren van dit boek heb ik medewerking en steun gehad van Jaap Poort, die diep verbonden is met Leviahnarah. Ik draag het boek met groot respect en liefde aan hem op.

Thea Terlouw

februari 2018

Hoofdstuk 1

Portugal

Thea: De ontdekking van mijn buitenaardse Zelven was in eerste instantie een heel vreemde gewaarwording, aan de ene kant zo gewoon, aan de andere kant onwerkelijk. Je kunt naar de ervaringen van anderen luisteren, of erover lezen, maar het blijven de ervaringen van andere mensen. Zodra het dichterbij komt en jou eigen ervaring wordt, dan is het allemaal anders, dan zit je er middenin. Dat is onbeschrijflijk anders. Aan deze ontdekking ging een heel merkwaardig avontuur vooraf. De verandering begon tijdens een periode in Portugal. Mijn boek De Cyclus van leven en dood was net gepubliceerd, en ik voelde de behoefte aan verandering van omgeving. De wijze waarop ik daar kwam was uiterst vreemd gegaan. Er waren impulsen die heel sterk waren en waar ik gehoor aan gaf, het was alsof er puzzelstuk na puzzelstuk op z’n plek werd gelegd. Belangrijk hierbij is de heelheid die ik voelde bij elke stap die ik ondernam, hoe vreemd die stap ook mocht lijken. Door te blijven voelen, heel dicht bij mezelf te blijven, bleef ik in het hier en nu.

De weken voor mijn vertrek was Leviahnarah - die al jaren mijn leermeester in de andere dimensies is - met mij aan een nieuw oefenprogramma begonnen, zoals dat wel vaker het geval was. Er werd iets toegevoegd aan wat nodig was binnen mijn groeien ontwaakproces. Ik ben gewend aan deze dingen, al zolang ik bewust met mijn begeleiders samenwerk. Door de trainingen met hen ben ik goed in staat in het hier en nu te blijven, wat nodig was bij bepaalde werkzaamheden en ontwikkelingen in de loop der tijd.

Het gebied in Portugal waar ik terechtkwam was het Estrellagebergte, en het voelde als een thuiskomen. Een prachtige ruige natuur, heuvelachtig met mooie bossen. Het huis waar ik logeerde stond hoog op een heuvelrug met een schitterend uitzicht over een dal met wijngaarden en olijfbomen. Dagelijks zat ik op het hoogste terras en keek uit over het dal. Ik mediteerde er tweemaal per dag en deed mijn oefeningen, dronk het landschap in me op en versmolt ermee. Dagelijks wandelde ik met de twee grote Estrellahonden, die altijd dicht bij me bleven. Lieve trouwe dieren. We liepen door het dal, langs de tuinen van de boeren, door de bossen, en overal waren ze bij me. Ik ben gewend om dingen alleen te doen, het geeft ruimte aan mijn eigen innerlijke ervaringen, maar het gezelschap van deze dieren was fijn. Op een dag kreeg ik een sterke behoefte om in het naburige bos te mediteren. De honden gingen mee. Die dag was alles anders, al kon ik niet zeggen wat dat precies was. Ik mediteerde op mijn normale wijze en genoot van de perfectie, de stilte, het bos, de honden. Zonder enige verwachting zat ik daar.

Voor mijn derde oog verscheen een prachtige witte tempel, een hoog witstenen bouwwerk boven op de heuvel, recht tegenover mij. Ik opende mijn ogen en zag het nog steeds. Vanaf de tempel liep een pad schuin naar beneden, gemaakt van witmarmeren flagstones. Het pad liep naar het huis en de tuin van mijn vriendin, een vrij groot stuk land. Hier, op deze plaats, stond een laag wit gebouw, open van structuur, met brede, overdekte veranda’s. Het gebouw was breed en plat, met daarboven in terrasvorm opgebouwd een zelfde gebouw. Ik zag deze tempelgemeenschap met mijn derde oog, maar ook met mijn ogen open. Door alle fysieke dingen van het Nu zag ik een andere dimensie. Weten stroomde in mij. Dit was een hospitaal en ik werkte daar. Ik zag geen mensen, alleen het landschap met de gebouwen. De aanblik van de overweldigende schoonheid van architectuur raakte me diep.

Toen de beelden al lang verdwenen waren, heb ik daar nog een hele poos gezeten om die te verwerken en de ervaring een plaats te geven in mijn dagbewustzijn. Later op de dag werkte ik met Leviahnarah. Ik herbeleefde en schreef mijn vorige leven op dat ik leefde op deze plaats. Waarom verbaasde het mij niet dat dit tot Atlantis behoorde? Wat weten wij eigenlijk exact van de landmassa van toen en de landen die er omheen lagen? Ik keek naar een grote steen die in het bos lag. Ik wandelde er elke dag langs. Ik schat dat hij ruim drie meter hoog was en zo’n drie meter breed. Die steen lag daar heel vreemd, alsof een reus hem daar had neergegooid. Was hij daar terechtgekomen bij de verplaatsing van enorme landmassa’s, zoals die in de eindtijd van Atlantis heeft plaatsgevonden? Dat moeten immense verschuivingen zijn geweest. Overal in het gebied waar ik doorheen reisde in het oosten van Portugal, lag het vol met stenen, enorme rotsblokken van vele meters doorsnede.

Ik heb in tientallen readings voor mensen tempelsteden benoemd en beschreven. Er werd dan gesproken over bijvoorbeeld 300 km ten westen van de kust van Portugal. Zowel zuidelijk als noordelijk. Verzonken gebieden, daar kunnen we allemaal wel iets mee wanneer we aan Atlantis denken. Maar de landmassa die er nu nog is na zoveel eonen, betrekken we mogelijk niet in deze gedachten aan het oude land. Ik heb me nooit zo beziggehouden met de welles-nietes-discussie. In mijn gevoel was Atlantis ook hier in Portugal, en dat komt voort uit een innerlijk weten. Ik heb veel mensen ontmoet die net zo voelden als ik en die ook niet zo’n behoefte hadden om over dit innerlijk weten te redetwisten. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik er in de loop der tijd vanzelf wel achter zou komen hoe een en ander in elkaar stak.

Zo blijkt het ook te zijn gegaan. Zie maar eens hoe wij ons steeds méér kunnen herinneren van de oude tijden en de belangrijke aspecten daarvan voor onze zielenreis. Op vele plekken worden er stukken van de grote puzzel aangereikt door sensitieve mensen in contact met de AlBron. Zachtjes aan, ook hierin, zodat we deel voor deel weer kunnen inpassen, nu de donkere sluier die de Aarde in haar beperkende greep had is verdwenen en prachtige nieuwe Lichtnetwerken rond en in de Aarde tot ontwikkeling zijn gekomen. Naarmate wij opnieuw ontwaken past het oude weten er weer in. Veel is geheeld van vorige levens, daar werken we allemaal aan in dit leven. We kozen er allemaal voor in deze bijzondere tijd te incarneren, die door velen de eindtijd wordt genoemd. ‘Eindtijd’ in de zin van einde van een aantal cycli, grote universele gebeurtenissen.

In onze nachtelijke uren werken wij vaak hard om de oude energie in evenwicht te brengen. Ik heb daar vele herinneringen aan. Vaak wanneer ik wakker word, heb ik bepaalde herinneringen aan de activiteiten van de afgelopen nacht.

Portugal kreeg mij in zijn greep. De ene gebeurtenis na de andere volgde. Ik schreef alles op, zoals ik gewend ben. Het is voor mij een goede manier om te verwerken, ook op een later tijdstip wanneer ik daar behoefte aan voel.

De volgende dag trok ik opnieuw met de honden door het bos, de heuvelrug over. Opnieuw kreeg ik daar ervaringen, en zag ik antieke gebouwen in het etherische veld. Zonder het verder te willen invullen keek ik ernaar. Ik zag nu hoe de tempel doorliep over de heuvelrug heen en besefte dat dit soort complexen heel groot waren. Ik bevond mij tussen twee dimensies in, ik zag ze beide. Hier op deze plek was de sluier dun. Dergelijke ervaringen waren niet nieuw voor mij, ik had ze op verschillende andere plaatsen. In Ierland bijvoorbeeld, op bepaalde plaatsen in Zeeland, aan het water in Griekenland, Frankrijk, De Antillen. De ervaringen in Portugal bleven niet beperkt tot één plaats.

Dit hele gebied leek mij te openen, bij elke stap die ik deed was het alsof er weer een nieuwe sleutel in het slot paste. Inzichten en diepgaande herinneringen over dit gebied stroomden in mij. De strijd van het Licht en het Donker was hier zwaar geweest. Ik raakte doordrongen van het feit dat vele gebieden ernstig vervuild waren door liefdeloze overheersing van machten en krachten die de duisternis dienden. Ook hier was veel gebeurd. Ik herbeleefde verschillende incarnaties van mezelf op deze wonderlijke plaats en ik liet ze komen. Wist mij veilig en beschermd met de mij zo vertrouwde begeleiders.

Ik zag deze gebeurtenissen dan ook als een diepgaande reiniging van mijn wezen in deze aardse ronding. Als vanzelf kwam ik in een soort vastenperiode. Terwijl ik de sapflessen en de jampotten vulde, at en dronk ik alleen van de druiven. De stromende regen die op een dag niet op leek te houden was voor mij als een uiterlijke reiniging. Ik heb me overgegeven aan de mogelijkheden die zich aandienden. Er kwamen huilbuien die herbeleefde ervaringen vanuit eerdere levens als gif naar buiten brachten. Ik liet ze gaan.

De uren die ik met mijn vriendin doorbracht waren goed, ook zij ging in een sneltreinvaart door een groot proces heen. Het was alsof processen gestagneerd waren geweest en er nu de ruimte en mogelijkheden waren om vrij baan te geven aan alles wat de zuiverheid en het evenwicht in energie zocht. We spraken veel over wat ons bezighield, onze dromen en verlangens naar een vredevolle wereld zonder honger en armoede, zonder de eeuwige oorlogen en vernietiging. Verlangen naar een wereld waarin kinderen kind kunnen zijn, waar een natuurlijke overvloed zou zijn in de Liefdestrilling van hogere dimensies.

We konden ook heel erg lachen met elkaar. Op een dag zagen we het helemaal niet meer zitten, we waren zo somber dat onze lichamen bijna bromden. Zij nam mij mee naar een dorp in de heuvels, naar een klein café op een hoek. We gingen taart eten. In het kleine dorpscafé stond een grote vitrine met zes verschillende soorten taart, allemaal gemaakt door de vrouw van de cafébaas, zo vertelde hij trots.

Ik ben helemaal niet gewend om mijn minder positieve dagen te verzachten met zoetigheid, maar deze keer gaf ik mij er met hart en ziel aan over. We namen van alles wat. De cafébaas sneed van elke taart een punt en rangschikte deze op een groot bord. Hij bracht deze bij ons met twee kleine bordjes en vorkjes. Ik schiet nog altijd in de lach wanneer ik denk aan die middag. Het was allemaal even heerlijk, kwarktaart met verse vruchten, een soort vlaai met bessen, en dat in zes variaties. We zagen hoe de stamgasten naar ons keken. We zagen onszelf zitten met het bord met taartjes. We hebben veel gelachen die middag en dat hadden wij nodig.

Altea van Altaïr

Op een heldere zonnige dag gingen wij met een groepje vrienden wandelen in een gebied met een Anta, een soort hunebed. Toen Anna mij vertelde over de streek en de oude stenen, had ik aangegeven dat ik een dergelijke plaats heel graag zou bezoeken. Die wens zat in me, terwijl ik niet wist wat ik daar zou vinden. Ik vermijd toeristische plaatsen, daar voel ik me nooit op mijn gemak.

De Anta bevond zich op een stille plek in de natuur, vrij hoog gelegen, met uitzicht over een schitterende omgeving met rondom bossen. De Anta bestond uit een verzameling enorme rechtopstaande stenen en lag in een prachtig gebied van het Estrellagebergte. Een deel vormde een soort hunebed, maar dan veel hoger en groter. De zijwanden waren gemaakt van rechtopstaande stenen. De deksteen was werkelijk enorm: zo’n twee meter breed en drie meter lang.

Aan de ingang stonden kleinere stenen die rechtop als een soort deuren waren. Eromheen lagen nog meer van deze grote stenen, hier en daar kris kras door elkaar. Binnenin kon ik rechtop staan. Ik zag inscripties in de stenen binnenin.

Spontaan stemden de mensen van het kleine groepje zich af en ieder deed dat op zijn eigen manier. Het ontstond op natuurlijke wijze. Een man klom boven op de grote steen om te mediteren. Hij ging plat op zijn rug liggen, armen en benen gespreid. Een vrouw zat met gesloten ogen in de Anta. Anna en een van de vrouwen stemden zich af en begonnen boventonen te zingen. Ik voelde me aangetrokken tot een grote steen die schuin tegen de Anta aanlag.

Ik liet alles even ‘zijn’ en trok me terug in mijn eigen stilte. Ik stond met mijn rug tegen de steen die heerlijk warm aanvoelde van de zon. De tijd leek hier niet meer te bestaan. Ik verbond mij met de Bron en liet de energie van deze bijzondere plaats door me heengaan. Zoals ik al vaker had ervaren was dit alles mij te druk, ook al was ieder met eigen dingen bezig. Ik voelde behoefte aan stilte, aan alleen zijn.

Het was alsof ik langzaam in een soort luchtbel terechtkwam. Een van de vrouwen deed niet mee met de anderen en bleef maar doorpraten, een stroom woorden die niet te stoppen leek. Zij kon niet stil zijn. Ze was heel dwingend naar mij toe en zei dat ik met haar mee moest wandelen naar de andere kant aan de overkant van de weg, waar in het dal lage muurtjes en ruïnes waren. Op een zeker moment was het alsof ik vanuit die luchtbel naar een toneelstuk keek waar ik niet aan deelnam, een toeschouwer was geworden. Het hele gebeuren om mij heen raakte mij niet meer, ik keek alleen toe. Het was alsof ik mij in een andere wereld bevond. Net toen ik mezelf tot de orde wilde roepen om mij weer in hun energie te begeven, stak het kleine groepje de weg over naar de andere kant van het dal, daar waar de ruïnes waren. Ik hoorde mezelf zeggen dat ik nog wat wilde blijven, gewoon even in de stilte zijn.

Er werd wat tegengesputterd, maar tenslotte vertrok de druk pratende vrouw naar de andere kant van het dal. Ik zag hun gestalten kleiner worden tot zij in de verte verdwenen achter de bomen.

Het werd heel stil nu. De steen voelde warm van de zon. Ik sloot mijn ogen en genoot van de warmte op mijn lichaam. Ik voelde de kracht van deze plaats en verbond mij met de stenen, de Aarde en de omringende natuur. Heel open voelde ik wat was, het voelde warm. De luchtbel was intenser geworden, een energie die vreemd aanvoelde en tegelijkertijd vertrouwd. Ik kreeg een gevoel van diep binnenuit, herkenning is nog het beste woord hiervoor. Het was een innerlijk weten dat ik herkende van andere ervaringen. Het was alsof de luchtbel een soort afscherming en tegelijkertijd een reiniging was. Ik probeerde zo open als mogelijk te zijn in het nu-moment, te voelen wat was. Het viel mij in dat ik eerder op deze plaats was geweest. Ja, waarom ook niet, we worden zo vaak naar plaatsen geleid waar we eerder leefden, dat was mij niet vreemd. Ik vulde het niet in, die behoefte was er ook niet. Langzaam verzonk ik met gesloten ogen in een stilte waaraan ik de hele dag al behoefte voelde. Het was alsof ik één werd met de plek, met de oude en nieuwe energie en ik liet het zijn. Toen hoorde ik een zachte vriendelijke stem. Heel voorzichtig alsof die stem mij niet wilde laten schrikken. Ik ben eraan gewend de stemmen van mijn begeleiders te horen wanneer ik met hen werk. Ook de stem van mijn Hoger Zelf is mij zeer vertrouwd. Deze stem was anders. Het was een diepe stem en voelde warm en liefdevol.

Wat mij toen overkwam staat mij zo helder voor de geest dat ik het alleen maar kan vertellen als of het NU gebeurt. Voor mijn geestesoog verschijnt een lange gestalte. Een mannelijk wezen met een heel krachtige liefdevolle uitstraling. Ik voel dat hij mij de kans geeft hem op mijn gemak op te nemen. Hij is groot, met brede schouders. Zijn gestalte is slank maar stevig gebouwd. Zijn gezicht heeft een zachte, vriendelijke uitdrukking, zijn uitstraling is warm en liefdevol. Zijn kaaklijn is hoekig aan de zijkant. Zijn haar is lang en donker, en hangt los op zijn rug. Het kostuum dat hij draagt geeft mij een schok van herkenning. Nachtblauw van een materiaal met een zachte glans, een broek en een strak jasje waarin sierribbels zitten, over de mouwen, langs de pols en in de lengterichting over de borst. Ik zie rechts bij zijn taille een vierkant vlak dat er metallic watergroen uitziet. Zijn handen zijn sierlijk van vorm met drie vingers en een duim. Ik kijk altijd graag naar handen, deze zijn heel mooi. Rond zijn hals en schouders ligt een platte ronde kraag die naar zijn lichaam is gevormd. Het is een ringvormige kraag, de ringen zijn halfrond als stof die je hebt doorgestikt. Het doet me denken aan de kragen in het oude Egypte, herinneringen aan eerdere incarnaties op die plaats. In het midden op zijn borst bevindt zich een gouden teken. Op een plaats waar hij zou zijn wanneer je iets aan een ketting draagt. Het leek een onderdeel van de kraag, het was erin verwerkt als één geheel. Dan ineens begint het op zijn plaats te vallen. Dit is een officieel kledingstuk, met name de ronde platte kraag met het teken. Het lijkt een zonneteken maar is veel ingewikkelder dan dat. Het is het zien van dit teken dat herkenning in mij oproept, als een fractal (zich herhalende wiskundige figuur) die in mij wordt gelegd, mijn hele wezen reageert.

Er stroomt een grote blijdschap in me, dan hervat hij zijn gesprek. Ik ontvang zijn woorden telepathisch. Zijn helder blauwe ogen kijken me vriendelijk aan. Ogen als stralende kristallen.

‘Ik ben Altea van Altaïr,’ zo begint hij. Dan beginnen de tranen te stromen. Er vindt in mij een herkenning plaats, zo diepgaand als ik nooit eerder in mijn leven heb ervaren. Terwijl ik mijn tranen afdroog, zie ik hem ook met open ogen staan. ‘Ik ben niet gek,’ flitst er door me heen. Altea glimlacht. Dan begint hij te vertellen over onze verbinding. Over mijn afkomst, mijn sterrenthuis. Over de vele afsplitsingen van dat zielswezen door de vele gebieden heen. Langzaam beschrijft hij de reis van mijn Hoger Zielswezen, de verschillende Zelven die elk een ander gebied van de schepping in gingen. Zielsdelen die langs verschillende plaatsen, splitsingen en nieuwe gebieden in wilden stromen. Hij laat mij in een beeld (fractal) zien hoe een hele stroom zielenvonken dezelfde weg ging en hoe we via de Pleiaden op de Aarde terechtkwamen. Terwijl ik deze fractal, dit totaalinzicht, tot me neem vallen nog meer inzichten, kleine flarden van herinnering op z’n plaats.

Ik kom terecht in een totaalervaring. Het is overweldigend, de energie waarin dit moment van inzicht en herkenning tot stand kon komen, was prachtig. Warm en liefdevol. Deze ontmoeting bleef maandenlang doorzingen als een concert van grote schoonheid waarvan je de klanken telkens en telkens weer hoort. Zo’n liefde te mogen voelen kun je niet meer vergeten. Altea had ook humor, dat was heerlijk om te ontdekken. Hij spoorde mij aan méér in mijn kracht te gaan staan. Hij liet mij beelden zien van mensen die hadden geprobeerd mij uit mijn kracht te halen, kleinerend en negatief, en de relatie ervan naar eerdere incarnaties. Diepgaande ervaringen van belevingen in de dualiteit. Incarnaties die ik kende, ook met de mensen die daarin leefden en die nu opnieuw mijn pad kruisten. Altea vertelde over nieuwe begeleiders die ik erbij zou krijgen, oude bekenden uit de lichtrijken. Er zouden nieuwe mensen op mijn pad komen en alles zou op een natuurlijke manier komen en stromen. Er ontstond een nieuw gevoel van hoop en verwachting in mij, een behoefte om verder te gaan in het gewone leven van alledag.

Dan strekt hij zijn arm naar me uit, zachtjes raakt hij mijn hoofd aan. Ik voel een warme stroom, een vernieuwende energie door mij heen gaan. Ontroerd sta ik daar en ben mij ten diepste bewust van dit bijzondere moment.

Hij vertelt mij dat ik naar een krachtplaats in de bergen zal gaan. ‘Het komt allemaal naar je toe,’ zegt hij vriendelijk. ‘Er ligt daar een gezamenlijke taak, wij helpen je. Op zielsniveau heb je hiervoor gekozen. De juiste mensen zullen daar op de juiste tijd en plaats zijn. Alleen zij zullen dit in het dagbewustzijn niet weten, zij zijn hierin niet te bereiken zoals jij dat voor ons bent. Deze mensen volgen de innerlijke impuls op die dag naar die plaats te willen gaan en zullen doen wat zij in de lichtsferen verkozen te doen. Hetzelfde is het geval op deze dag, ieder van deze mensen speelde een rol in een energetisch proces dat op zielsniveau in de sferen is besloten. Ogenschijnlijk hebben de meesten uit dit groepje weinig met elkaar te maken, maar het tegendeel is waar. Het zijn draden uit het weefsel die elkaar passeren. Het is oud en heeft betrekking op de tempeltijdperken en verregaand negatief misbruik van één van hen. Op zielsniveau is het een bewuste keuze om hier op deze plek bijeen te zijn met deze mensen. Ik vraag je nu naar een bepaalde plaats te lopen. Later ook op deze plaats met de mensen die daar wandelen. Jullie zullen een transformatie tot stand brengen. Meerderen van hen zijn aangeraakt, zij zijn alleen niet in staat mij te zien of te horen. Zij zullen hun gevoel volgen en op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Vertrouw.’

Ik weet hoe deze dingen werken en heb daar lang geleden op leren vertrouwen.

Altea vertelt mij over een toekomstige taak, voornemens in mijn levensblauwdruk. Verbaasd luister ik naar zijn verhaal. Hij verwoordt mijn droom die ik als kind diep in mij koesterde. Ook later in mijn volwassen leven bleef die droom in mij. Er stroomde een onbeschrijfelijke blijheid in mij. Als kind vertelde ik mijn vader zo vaak dat ik wilde vertellen over de mensen ‘daarbuiten’, en dan wees ik naar de sterren. ‘Je zult mensen ontmoeten met een zelfde zielstaak. Het zal zijn alsof je elkaar al heel lang kent, wat ook zo is. Het zijn delen van dezelfde straal, en allen dragen dezelfde diepgaande wens in zich. Op het juiste moment in de tijd te vertellen over de volken in de kosmos. Jullie zijn bruggenbouwers!’

Het was alsof ik midden in een berg met puzzelstukken had gestaan die nu op dit moment op hun plaats mochten gaan vallen. Er ontstond een heelheid in mij, zo logisch en normaal alsof dat er altijd al geweest was. De sluier van vergeten ligt over onze aardse levens, daarachter ligt zoveel méér. Ik nam en neem daar regelmatig flarden van mee. Deze schrijf ik meestal op in mijn dagboek. Ik weet als de flarden zich aaneen rijgen tot meer, dan is Leviahnarah er die mij erover vertelt. Inzichten stromen dan in me en de rust keert weer. Een nieuw stukje inzicht. Nu stond ik daar op die bijzondere plaats, in het hologram, waar de sluier dun was en waar de puzzelstukken even tot één geheel werden. Ik stond daar in één heel groot weten. Ik wist dat lichaam en geest deze ervaring moesten integreren. Ik kon er ook met niemand over spreken, ik kreeg het gewoonweg niet over mijn lippen.

Terwijl ik Altea aankeek, kreeg ik een overweldigend ‘vader’-gevoel in mij. Heel vreemd maar toch vertrouwd. Ik liet het maar gewoon gebeuren. Hij keek me stralend aan en groette mij met zijn rechterhand op de hartstreek, waarbij hij een lichte buiging maakte. Dit herkende ik, en deed hetzelfde. Hij verdween met de woorden ‘tot later’. Ik bleef nog een tijdje zitten en liet het hele gebeuren op mij inwerken. Nog voelde ik de warmte en liefde van deze stralende man. Nu moest mijn lichaam en geest deze ervaring nog integreren. De bol waarin ik mij bevond, loste op.

Zuivering

Langzaam liep ik naar het zandpad dat de beide dalen scheidde. In de verte zag ik het groepje wandelaars, lager in het dal. Ik hoorde nu de stem van Altea die mij vroeg naar een bepaalde plek te lopen. Als uit het niets kwamen nu de twee grote Estrellahonden naar me toe en liepen een zeer smal paadje op. Altea vroeg mij hen te volgen. Een paar honderd meter verder in dicht struikgewas vroeg hij mij te stoppen. Ik stond nu recht voor een hoge grijze bult die ik eerder in de verte had zien liggen.

Altea sprak: ‘Onder dit gebied op deze hoogte ligt net zo’n tempelterrein als je eerder bij Anna’s woonplek hebt waargenomen. Het is bedolven in de tijd van de grote ramp van het verzonken land. Er zijn ondergrondse ruimten die lange tijd bewoond zijn door hen die de oppervlakte ontvluchtten. Energetisch is deze plaats ernstig vervuild doordat het een plaats werd voor etherische wezens die in duisternis waren, dark lords die zich meester maakten van bepaalde technologieën die zich in deze godinnentempel bevonden. Met als gevolg ernstig misbruik van de krachten.’ Ik sloot mijn ogen en ‘zag’ een grote ondergrondse hal met een prachtig ingelegde vloer. Ik zag ook een beeld hoe deze tempel eruit had gezien en hoe deze nog steeds bestaat in een andere dimensie in zijn grote schoonheid.

Ik sloot mijn ogen, verbond mij met de plek, en voelde de aanwezigheid van vele lichtwezens. Altea vroeg mij de verbinding te maken die mij was geleerd in de weken vóór mijn reis naar Portugal. Het was alsof ik oploste, een gevoel zoals in de lichtbol toen Altea zich aan mij liet zien. Het voelde alsof mijn persoon verdween. Ik bestond alleen nog uit trillende atomen, verbonden met de lichtwezens en de Bron. Tijd hield op te bestaan. Alles wat ik voelde en ervoer op deze plek in het dichte struikgewas heb ik eerder gevoeld en ervaren. Het was niet nieuw. Voor even smolt ik samen met de vele lichtwezens om me heen. Daarop voelde ik de natte neus van Katy en hoorde ik Altea zeggen de groep op te zoeken. ‘Volg de honden maar’, zei hij.

Ik liep naar de groep en voegde mij weer in hun energie. Zij hadden verhalen, beelden van wat ze zagen op deze plaats. Een van hen zag een tempel van grote schoonheid, zij vulden elkaar aan, ieder met zijn indrukken en ervaringen. Ik vertelde over de lichtwezens die ik zag, en dat wij gekozen hadden voor een functie binnen een reinigingsproces. Zo maakten wij een driehoek over dat gebied. De mensen uit deze groep liepen vanzelf naar de plaats waar we heengeleid werden.

Prachtig om te zien hoe we, zonder helder zien of horen de dingen doen die de bedoeling zijn. Ik ben me daar vaker van bewust en zie de heelheid hiervan. Het gevoelsmatig herkennen dat ergens een bedoeling ligt, zonder dat we daar direct de uitkomst van kunnen zien. Wij creëren op deze wijze onze werkelijkheid. Voornemens van de ziel, genomen op een ander niveau van ‘ZIJN’ komen op die wijze tot realisatie. Vanuit onze hogere vrije wil handelen wij.

Ik denk daarom dat het waarschijnlijk vaker gebeurt dat wij een bedoeling niet zien, de zachte duwtjes niet voelen of negeren. Ik zie steeds meer mensen sterker worden door de ervaring, in herkenning van liefdevolle impulsen vanuit de geestelijke wereld. De ene ervaring na de andere totdat het één geheel vormt. Inzicht gaat hiermee samen. Steeds meer mensen durven vertrouwen op hun innerlijke impulsen.

Ik hoorde opnieuw de stem van Altea en ik zag met mijn geestesoog verschillende lichtwezens. Hij vroeg me naar een bepaald punt te wandelen. Rondom zag ik 15 lichtwezens. Ik vroeg Altea of ik de anderen hierover moest vertellen. ‘Probeer het maar’, zei hij. Ik vertelde dat mij werd gevraagd naar deze plaats te gaan met dit groepje. Een aantal knikte dat ze dat gevoel ook hadden. We verbonden ons en ik zag dat er iets mocht gebeuren, een reiniging en verankering van licht. In stilte zat ieder van onze groep nog even op een steen of muurtje.

Eenmaal terug op mijn logeeradres wandelde ik naar het bos naast het huis. De honden liepen met me mee. Het was ook nu weer alsof zij mij de weg wezen. Zij liepen een eindje voor me uit totdat ik ze niet meer zag. Dan opeens stak een van hen zijn kop boven een heuvel uit en ik volgde. Deze Estrellahonden zijn heel groot met een bruine wollige vacht. Sterk als een beer en eindeloos trouw. Zij leidden mij naar een plek in het bos waar ik mijn ervaringen van die dag rustig op meditatieve wijze kon verwerken. De volgende paar dagen hield ik mij voornamelijk bezig met heel aardse dingen: eten koken, helpen poetsen, boodschappen doen, lezen. Ik kookte eten voor de druivenplukkers. Liters sap, jam en gelei gemaakt van heerlijke druiven die niet geschikt waren voor wijn. Ik hou van dat soort bezigheden waarbij ik mijn gedachten in alle rust de vrije loop kan laten. Ik at aan een stuk door druiven, ik had geen trek in gewoon eten. Ik voelde me het prettigst in de stilte van de wijnkelder die op gelijke hoogte als de tuin lag. Door te genieten van gewone aardse bezigheden, kon ik mijn ervaringen rustig op hun plaats laten vallen.

Later werd het onmogelijk te gaan wandelen, het regende. Als het eenmaal gaat regenen in Portugal, dan lijkt het niet meer te stoppen. Ik hou van elke soort weer, en ik genoot van de schoonheid van de regen, het geluid, de kleur, de geur van het natte land. Ik zette de deur van de wijnkelder wijd open terwijl ik sap maakte. Later heb ik toch een wandeling in de stromende regen gemaakt door het bos, samen met de honden. Ik ervoer dat alles intenser was dan daarvoor. Gewoon al het buiten zijn in de natuur voelde anders, zonder dat ik het nu direct kon benoemen. Alles was anders, de geluiden, de kleuren, de geuren. Het was een wonderlijke ervaring.

De Vrouwelijke Lichtverschijning

Het kwam zo ineens. Het was opgehouden met regenen. We gingen met ons vieren naar een plaats in de bergen. De zon scheen en alles zag er schoongewassen uit. Het was een flink stuk rijden en ik genoot van het landschap. De ruige, ruwe natuur van Oost-Portugal is prachtig. We reden omhoog en kwamen op een uitgestrekt plateau waarop een kapel van ruwe grijze steen stond. Het lag aan een groot plein met rondom bankjes en bomen. Een eindje verder lag een vierkant gebouw waar allerlei spullen uitgestald stonden in hoge en lage vitrines. Brieven met bedankjes, oude en nieuwe. Ik zag dat er brieven hingen van het einde van de negentiende eeuw. Vergeelde brieven met een kroontjespen en inkt geschreven met grote krullende letters. Oude bruine foto’s van mannen, vrouwen en kinderen aan het begin van 1900. Foto’s van lang geleden. Een Portugese man die mijn belangstelling zag, vertelde mij dat het allemaal dankbrieven waren. Mensen zochten en vonden vaak genezing op deze bijzondere krachtplaats van Santa Eufemia. Hij wees naar de oude rolstoelen in deze vitrine met bedankjes. Ik zag verschillende braces, ook foto’s waarop de betreffende eigenaar deze nog droeg. Voordat de man naar buiten liep wees hij op nieuwe vitrines en daar zag ik jaartallen op brieven staan van de laatste decennia. Ook hier foto’s en allerhande hulpmiddelen tot rolstoelen toe. Aan een van de wanden zag ik een hoge smalle vitrine vol met bruidsjaponnen en doopjurkjes. Ik vond het jammer dat ik de brieven niet allemaal kon lezen. Ik moest het doen met de vertaling van enkele door mijn vriendin.

Deze krachtplaats was een bedevaartsoord voor hen die verlichting en genezing zochten. Ik liep naar buiten en voelde de energie van deze krachtplaats. Ging zitten op het plein voor het kapelletje.

Mijn vrienden gingen naar binnen, ik voelde de behoefte even uit de drukte te blijven en gaf aan nog even te blijven zitten. Het werd stil op het plein, iedereen was naar binnen gegaan. Ik zit liever buiten een kerkje dan erin. Ik weet niet hoe dat komt, dat heb ik in dit leven altijd gehad.

Ik zat onder een prachtige olijfboom, het was stil en ik genoot. Opnieuw kreeg ik hetzelfde gevoel als bij de Anta met Altea. Ik zat in een Bel. Wat ik een luchtbel noem is een holografische techniek om vanuit een andere dimensie met een stoffelijk aards mens te communiceren. Ik hoorde een zachte vrouwenstem. Ik voelde dat iemand mijn schouder aanraakte. Zowel met mijn geestesoog als met mijn stoffelijke ogen zag ik een schitterend lichtwezen voor me staan. Verwonderd nam ik haar in me op. Er flitste van alles door me heen. Een engel? Maria? Of de vrouwe van deze plaats, Eufemia? Ze was prachtig om te zien. Zij droeg een lange witte tuniek met aan de randen een dunne gouden versiering. Rond haar middel droeg zij een gouden ceintuur die wel van kant leek te zijn gemaakt. Haar lange haren waren van een warme, goudbruine tint. Ze had blauwe ogen. Een vrouw van licht. Geduldig stond zij daar terwijl ik haar opnam en mijn gedachten koortsachtig over elkaar heen buitelden.

‘Ik ben een manifestatie van de Godin’, zei ze eenvoudig. Heel stil zat ik daar en keek naar dit prachtige wezen dat zich aan mij toonde in haar schitterende licht. Ik voelde een zelfde energie als bij de Anta, bewuster deze keer… De kleuren, geuren en vormen waren anders, mooier, volmaakter. Opnieuw raakte zij me aan, nu op mijn kruin en voorhoofd. Een warme stroom voelde ik door me heen gaan. Het was een nieuw maar ook vertrouwd gevoel.

Zij begon zacht te spreken. Dit contact was een eenheidservaring van horen, voelen en weten. Haar energie was zo zacht als haar uitstraling die ik alleen maar kan verwoorden als pure liefde. Een liefde die ik nimmer op een andere plaats ervoer. Zij vertelde van mijn afkomst van de sterren, van mijn thuis waaronder Altaïr, De Pleiaden, Andromeda. Er werden fractals van inzicht in mij gelegd. Alles liep nu door elkaar heen, voelen, weten, zien, herinneren. Het soort ‘weten’ dat ik herkende in bedoelingen die zich al eerder in mijn leven realiseerden. De staat van ‘zijn’ waarin ik me op dat moment bevond, werd gekenmerkt door diepe zielsherkenning.

Er verschenen beelden voor mijn geestesoog, beelden van Thuis. Er verschenen beelden van lijnen in de tijd die nog voor me lagen, van mogelijkheden. Bedoelingen waar ik zelf mede voor heb gekozen om deze te realiseren. Op zielsniveau met duizenden andere zielen, verbonden met Altea en de Godin. In mij stroomde een vrede die niet in woorden is uit te drukken. Ook een geluksgevoel dat we datgene wat ik even mocht zien konden realiseren, onze kinderdroom. Hoeveel mensen lopen met een en dezelfde droom rond in hun Zielswezen? Ik besefte dat we elkaar zouden vinden, toeval bestaat niet, de dingen vallen je toe.

Tijdens de geboorte van de nieuwe Aarde in de vijfde dimensie, waar liefde en respect voor alle leven de boventoon zal voeren, zouden wij elkaar vinden. Mensen die dezelfde droom in hun levensblauwdruk meedragen, een innerlijke droom die zoveel mensen koesteren. Opnieuw werden mij fractals gegeven van mijn reis langs de verschillende sterren en planeten waar ik met mijn zielenfamilie verschillende rondingen voltooide.

In het Andromedaanse en Arcturiaanse stelsel, bij Wega en Lyra, en op verschillende plaatsen in het Pleiadisch stelsel. Venus, Mars, en mijn verbinding met Maldek waar ik onstoffelijk, als geestelijk begeleider in de verschillende tijdperken van de planeet werkte. Maldek, de planeet die later werd vernietigd door krachten van de duisternis. Ik zag mijn verschillende Zelven waarvan pas veel later het bewustzijn daarover ten volle in mij zou stromen. Het was alsof ik mij liet meevoeren in een tijdstroom, onvermoed en onverwacht. Ik voelde de heelheid van dit gebeuren.

Zij liet mij veel dezelfde dingen zien als Altea had gedaan, alleen in een andere vorm. Alsof hij het voorwerk had gedaan en nu datgene afgemaakt mocht worden wat begonnen was binnen een intensieve samenwerking. Inzicht en weten verdiepten zich. Zij sprak over de zonen en dochters van de Godin en Altea, en ik zag beelden van de grote vorm van prachtige energie die wij allen waren. Deze straal, dit grote zielswezen, en onze keuzes en vele afsplitsingen op weg naar nieuwe ervaringen als zielsdelen. Het vonkje dat ik nú ben. Zij toonde mij clusters van zielen en hun verschillende soorten van oorsprong, de uitademing van God. Inzicht in de rijkdom van de schepping der zielen stroomde in mij.

Zacht klonk haar stem: ‘Nu is de inademing van God begonnen. Op weg naar huis stromen jullie terug naar de verschillende Zelven en verenigen jullie deel voor deel jullie bewustzijn.’ Ik begreep nu waarom steeds meer mensen zich levens op andere plaatsen dan op Aarde herinneren. Het is soms al zo overweldigend voor mensen wanneer zij zich spontaan eerdere levens herinneren, en hoe wonderlijk het dan is als wij ons levens herinneren op andere plaatsen in de kosmos. Inzichten stroomden mij binnen waarom ik zulke mensen op mijn pad kreeg, en hoe bedoelingen en uitwisseling op deze wijze bewaarheid werden. Ik dacht aan de kinderen in mijn praktijk en hun verhalen van een ander thuis op de sterren. Ik heb meer woorden nodig voor de ervaring met dit prachtige wezen dan de ervaring op zich was. Het duurde ongeveer een half uur, net als bij Altea.

Zij verzocht mij de kapel binnen te gaan en herinnerde mij aan de verbindingsoefeningen van de afgelopen tijd. In de zes weken voor mijn vertrek naar Portugal had Leviahnarah mij elke dag geholpen met oefeningen. Hij leerde mij iets wat ik nog niet eerder had gedaan, maar al doende wist ik dat het bekend terrein was. Op dat moment had ik geen flauw idee waartoe het zou dienen. Zes weken lang oefende ik trouw tot ik het mij cel-eigen had gemaakt.

Ik heb de vreemde gewoonte wanneer ik in een kerk of kapel kom op de achterste bank te gaan zitten. Het heeft waarschijnlijk ook met mijn opvoeding te maken die niet kerkelijk was. Vooraan was de plaats voor de mensen die op zo’n plaats thuis waren, het was meer hún plek. Alles was vol, ik zag geen enkel open plaatsje. Ik zag de verschijning nu niet meer, maar hoorde haar stem en bevond me nog steeds in die merkwaardige luchtbel van prachtige energie. ‘Helemaal vooraan, aan de linkerkant is nog een plaatsje’, hoorde ik haar zeggen. Ik aarzelde. ‘Ja, toe maar, dat is de juiste plaats’, zei ze zacht. Ik nam op de voorste bank plaats en stemde me af zoals mij was gevraagd. De zachte woorden die ik hoorde, waren dezelfde als die ik van Leviahnarah hoorde bij het oefenen ervan. Daarop voelde ik een zachte aanraking op mijn arm en mijn vriendin glimlachte me toe. Ik zag nu hoe ik tussen de andere vriendinnen in zat. Merkwaardig, ik had hen niet gezien toen ik ernaartoe liep. Ik sloot mijn ogen en stemde me af. Ik hoorde weer die zachte lieve stem: ‘Laat het stromen, zonder oordeel.’

Ik wist niet wat mij te wachten stond, in ieder geval niet dit. Er kwam een kolossale stroom van verdriet door me heen. ‘Het verdriet van de vrouwen die hier kwamen’, hoorde ik haar zeggen.

Het was zo zwaar en zo veel, zonder die voorbereidende oefeningen had ik dit niet aangekund. Ik weet niet hoe lang het duurde, in mijn herinnering heel lang. Toen begon mijn lichaam te schokken en ik hoorde zeggen: ‘Ga maar naar buiten, het is goed zo.’ Ik liep naar buiten door de zijdeur die open stond, en liep naar de grote fontein. Ik stak mijn handen in het water en liet mijn tranen de vrije loop. Ik kon niet meer ophouden met huilen, mijn lichaam schokte ervan. Ik waste mijn gezicht, dronk veel water, en liep weg van het plein om de vele indrukken te laten bezinken.

Ik wandelde wat rond in de tuin met rozen, de stilte deed me goed. Na een tijd zag ik in de verte, bij de ingang van het huis van de beheerster mijn vrienden staan. Een kleine, stevige vrouw stond te wuiven en te wenken. Ik keek nog om me heen, niemand anders te zien, zij bedoelde mij. Ik liep erheen en bedacht dat ik er vreemd uit zou zien met die rode gezwollen ogen en gezicht. De kleine vrouw liep op me af en halverwege het grote plein sloot zij me in de armen en drukte mij tegen haar enorme boezem aan. Een stroom woorden in het Portugees en haar handen die door mijn haar woelden. Ze hield me vast zoals ik wel met mijn kinderen deed en nu met mijn kleinkinderen doe, als een moeder. Ik voelde herkenning. Het leek alsof ze een lang verloren familielid in de armen sloot. Ze duwde mij weer een stukje van me af, keek me stralend aan, om mij dan opnieuw in haar knuffelende greep te houden. Een vriendin kwam naderbij die haar woorden vertaalde. Ik had het stadium bereikt waarin niets vreemds mij meer zou verbazen.

De Portugese vrouw verwelkomde mij, had op mij gewacht, herkende mij. ‘Kom, kom, je moet eten.’ Ze nam mij mee naar haar prachtige tuin waar vijgenbomen stonden. Ze plukte de ene vijg na de andere en stopte ze in mijn mond. Ze aaide met haar mollige hand langs mijn gezicht en was een en al glimlach. Ik weet niet meer hoeveel vijgen ik heb gegeten, maar ik begon ongerust te worden over het effect ervan op mijn lichaam. Ze waren in elk geval erg lekker. We liepen door haar tuin en de vrouwen babbelden druk door elkaar heen.

Vreemd hoe mensen de dingen doen die gedaan moeten worden. Voornemens en beslissingen op een hoger niveau van ‘zijn’ genomen. Ik liet het als een waterval over me heen komen. Een van de vrouwen zei dat wij elkaar kenden uit een eerder bestaan. Er werd gelachen en tenslotte vertrokken we weer naar huis. Ik probeerde mijn ervaring aan mijn vriendin te vertellen, maar de woorden kwamen niet over mijn lippen. Ik wilde zo graag uitwisselen, voelen hoe die ander het had ervaren. Na een tijdje lukte het mij wel, nadat zij vertelde over haar eigen ervaringen op die wonderlijke plaats. Bij thuiskomst ben ik gaan slapen. Ik weet nog dat ik in een zeer diepe slaap ben verzonken. Wat later lachten we over de gekke ervaring van het vijgen eten en het resultaat ervan achter een stapelmuurtje midden in het land. Zo gewoon, zo aards. Ik heb lange tijd nodig gehad om deze ervaring in mijn leven te integreren.

Kort voor mijn vertrek uit Portugal voelde ik de sterke behoefte nog éénmaal naar Santa Eufemia te gaan. Alsof ik weken vol tegenstellingen wilde afronden op die plaats. Er was zoveel gebeurd, tegenstellingen die zich in de kring van mensen om me heen in alle hevigheid uitwerkten. Sommige waren zo hevig dat ik naar buiten ging het bos in met de berghonden om weer in evenwicht te komen. Ik reed samen met mijn vriendin naar Santa Eufemia. We waren maar met zijn tweeën op het plein bij de kapel. Ik ging naar binnen, mijn vriendin wilde nog wat buiten blijven. In het midden van de kapel zat een jonge vrouw en ik zag dat haar gezicht nat was van tranen.

Ik ‘hoorde’ opnieuw de zachte stem van de vrouw in het wit en zag voor een moment haar prachtige lichtverschijning. ‘Ga maar op dezelfde plek zitten, en stem je af’, zei ze. Ik nam plaats en deed wat zij vroeg en wat ik voelde dat ik moest doen op de wijze die mij eerder geleerd was.

De tijd hield op te bestaan, ik voelde me als een transparant wezen, opgelost op deze wonderlijke krachtplaats. Het werd heel warm om me heen. Ik hoorde: ‘Er is veel getransformeerd de afgelopen weken, sommige dingen hebben nog wat langer de tijd nodig om tot volledige uitwerking te komen.’

Ik voelde grote dankbaarheid voor het werk dat gedaan mocht worden. In mijn beleving waren het grote reinigingen. Ik begreep heel goed dat ik op het stoffelijk vlak nauwelijks kon bevatten wat hier was gebeurd. Dat alle mensen die toen in de kapel waren op het juiste moment daar zaten. Nu was het een bewolkte, sombere dag. Ik had nog één foto op mijn rolletje over en bedacht dat ik zo zielsgraag een foto van deze plek mee naar huis wilde nemen. Tegelijkertijd bedacht ik dat het niet mijn gewoonte was foto’s te maken op plaatsen als deze. Er zat een vrouw achter me en het was toch te donker voor een behoorlijke foto, bedacht ik. Toen hoorde ik de zachte vrouwenstem zeggen: ‘Neem de foto maar, hij zal lukken.’ Aarzelend haalde ik het fototoestel uit mijn tas en nam een foto met flits. Hierna begon het fototoestel automatisch aan het terugspoelen van het rolletje. Gegeneerd keek ik om naar de vrouw die een paar banken achter mij zat. In tegenstelling tot wat ik had verwacht, namelijk ergernis, schoot zij in de lach.

Later buiten vertelde de zachte stem mij over een groot project vanuit de geestelijke wereld om een heel gebied te reinigen. ‘Lang geleden noemde men dit gebied “het dal van de Godin”. Er is veel gebeurd in dit gebied, sluiers van verduistering lagen er laag voor laag overheen. Op vele plaatsen was het aardedonker. Het leven was zwaar hier. Alleen waar jij nu staat bleef de energie onaangetast. Lang voordat Santa Eufemia hier op deze plaats was en waar later de kapel op gebouwd is, was dit een bekende krachtplaats. Hoeveel sluiers er ook over de Aarde en de mensen heen lagen, intuïtief wisten de mensen deze plaats te vinden. En zoals dat gaat zegt de ene mens het tegen de ander. Stromen mensen bezochten deze plaats van liefde en compassie.’

In mij verscheen een innerlijk beeld van een verduisterde Aarde, een eeuwen terug. Ik zag plaatsen waar de sluier dun was en waar men altijd contact kon maken met de Bron, Al-Wat-Is. Een plek waar mensen vanuit hun hart contact maakten met de krachten van het licht, dwars door de donkere deken van macht en negatieve beheersing heen. Als gaatjes in een donkere deken. We zijn nooit helemaal afgesloten geweest van de Bron. Intuïtief vonden we de plaatsen waar verbinding mogelijk was. Ontroerd liet ik het op me inwerken.‘

Veel mensen worden aangetrokken om bepaalde gebieden te bezoeken. Lopend door de natuur doen velen onbewust werk wat zij zich op een hoger dimensionaal niveau voornamen te doen. Omringd door vele lichtwezens verblijven deze onbewuste lichtwerkers op plaatsen waar zij helpen reinigen om vervolgens licht te verankeren. Natuurlijk zijn er veel bewuste lichtwerkers die met elkaar plaatsen reinigen in prachtige eenvoudige rituelen. Zij praten en schrijven over hun werkzaamheden waardoor anderen hún innerlijke roep voelen ontwaken. Ik wil alleen even spreken over vele mensen die dit werk ook doen, alleen niet bewust. Overal op Aarde reizen mensen rond, voelend dat zij naar een bepaalde plaats worden getrokken. Velen ervaren zo’n plek dan als “thuiskomen”. Reiniging vindt nu op grote schaal plaats, zodat de nieuwe energie zijn plek en werking kan krijgen.’ Met een korte groet verdween zij die zo’n grote verandering in bewustzijn in mij teweeg had gebracht.

Buiten wandelde ik wat rond en vond mijn vriendin bij de fontein. Ik kon mijn ervaring weer niet goed over mijn lippen krijgen. We waren beiden opvallend stil en reden door de bergen terug naar haar huis. De volgende dag reisde ik terug naar Nederland. Ik had tijd nodig om mijn verschillende ervaringen te laten bezinken. Toen de foto's ontwikkeld waren, bleef mijn mond open staan van verbazing. De foto van het interieur van de Kapel van Santa Eufemia was prachtig van kleuren. Hoewel het een bewolkte, sombere dag was, leek het alsof de zon volop scheen in het kapelletje. Nog steeds kijk ik met verbazing en verwondering naar de prachtige foto die ik mocht nemen. Wanneer ik mijn hand boven de foto houd, dan voel ik een warme energie.

Verlies

Vrees niet het leven te verliezen,

want de dood is slechts een verandering van woning