Introductie

Van de vele onzekerheden die we kennen in ons leven, is misschien de grootste wel die van wat er gebeurt na onze dood. Hoewel bij westerse religies vaak sprake is van een eeuwig leven na de dood, is er zelden sprake van opnieuw geboren worden, zoals we dat wel kennen uit oosterse filosofische stromingen. Voor de wetenschap is dood helaas alleen maar dood.

Toch zijn er veel aanwijzingen dat de ziel inderdaad eeuwig leeft, of beter gezegd, eeuwig op reis is. Daarmee worden dan ook veel onbegrepen zaken duidelijk. En het is niet alleen troostrijk dat onze overleden dierbaren er nog zijn, maar ook dat wat in onze levens niet altijd goed gaat, in volgende levens in balans kan worden gebracht. Daar worden we tussen levens in ook altijd liefdevol bij begeleid. Velen in onze wereld leven helaas nog altijd met een sterke angst voor de dood. Het is echter van enorm belang dat we nu in deze Eindtijd die angst al kunnen loslaten en transformeren.

Met dit boek geven Thea, haar gidsen en allen die met persoonlijke levensverhalen bijdroegen, hun ervaringen aan ons door. Zij vertellen over de tijden die zij zelf op Aarde leefden, over hun overgang, waarna ze zeiden weer te zijn ‘thuisgekomen’.

Er is nauwelijks een betere manier te bedenken om achter de zin van het leven op Aarde te komen en al lezende te ontdekken dat er geen sprake is van een einde aan het leven, maar slechts een einde aan een tijdelijk verblijf in deze fysieke wereld.

Thea vertelt daarnaast ook over de hulp die we krijgen uit de hoogste sferen en over de hoop die uitgaat van de vele Nieuwetijdskinderen die in deze bijzondere tijd in de afgelopen jaren naar de Aarde zijn gekomen.

Thea Terlouws bijzondere talent is dat zij op ieder moment met de andere wereld in contact kan treden. Een talent waar zij overigens als jong kind liever vanaf wilde. Het kostte haar vele jaren om ermee te leren omgaan en om het te kunnen gebruiken, niet alleen voor haarzelf, maar ook voor anderen. Zij deelt het niet als 'waarheid' met ons, maar als ervaring. Ieder moet alles immers zelf ontdekken, zelf voelen en zelf overwegen. Dat is de essentie van onze aardse rondingen. Je mag je er echter wel bij laten helpen en hulp is in deze Eindtijd ook voor iedereen die erom vraagt voorhanden. Hopelijk inspireert het boek je, stelt het je gerust, kun je onverwerkte zaken loslaten en fysiek, emotioneel en spiritueel heelworden.

Thea wenst jou een hele mooi reis en hoopt dat haar boek je daarbij kan helpen.

Informatie

Meer over de auteur is te vinden via de website:

www.theaterlouw.nl

Eerste druk, juni 2018;

ISBN/EAN: 978-90-825814-6-1; NUR 720

Trefwoorden: spiritualiteit, filosofie, religie, bijna-dood-ervaring, sterven, stervensbegeleiding, suïcide, reïncarnatie, buitenaardsen, Atlantis, Pleiaden, Arcturus, Sirius, Achnaton, Andromeda, geestelijke begeleiders, gidsen, dimensies, sferen, lichtsferen, lichtstad, coma, euthanasie.

Copyright © 2018 www.obeliskboeken.nl

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

De cyclus van leven en dood

Voorwoord

Het lijkt wel of we heel ons leven één belangrijke zekerheid als een loden last op onze schouders met ons mee moeten torsen… de dood die ons allen vroeg of laat zal overkomen. In onze huidige vooral op economie en techniek gebaseerde maatschappij, is de dood niet alleen een groot taboe, maar van alle angsten is het ontegenzeglijk de allergrootste. Andere angsten zijn er trouwens vaak naar terug te herleiden. De dood als meest gevreesde afwijking. Er lijkt geen antwoord op.

Tegelijkertijd heeft tot overmaat van ramp de huidige westerse wereld zingeving als irrelevant afgedaan. Hier geldt het recht van de sterksten. Geluk is maakbaar en te koop, als je geld hebt tenminste anders heb je pech. Ons leven is pas wat waard als we genieten, de rest is alleen maar ongemak. De dood houden we liefst zo lang en zo ver mogelijk op afstand, want we zijn ons brein... er is immers niets anders...

De steeds sneller voortschrijdende techniek leidt de mens op dit moment gelukkig heel hard naar robotisering en we zetten onze miljarden graag in op de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie. De mens is namelijk imperfect, behoeft dringend verbetering. En met de techniek die ons zal redden, met genetische manipulatie en zo nodig met een heel scala aan pillen zullen we er voor zorgen zo oud mogelijk te worden. En we zijn gelukkig een heel eind. De vraag of dat zinvol is of alleen maar nuttig, of het wijs is of alleen maar ‘smart’ is uiteraard overbodig. Morele en ethische overwegingen leveren ons geen geld op. Nee, we willen leven, niet sterven. De planeet interesseert ons niet, net zo min als de miljarden mensen die niets hebben. Het is een speling van de natuur. Toeval. Tijdelijk loert daar helaas toch nog die vooralsnog onvermijdelijke dood. Nog meer techniek dan maar?

Herken je het bovenstaande? Maar waarom dan dit boek in handen? Bevredigt het je niet, of maakt het je zelfs diep ongelukkig? Was er onlangs het verlies van geliefden, familieleden? Lijd je aan een ongeneeslijke ziekte, heb je genoeg van de narigheid op televisie? Werd je, met andere woorden (opnieuw) geconfronteerd met je sterfelijkheid? Vroeg je je af waar het allemaal goed voor is, wat hierna komt? Of je het goede hebt gedaan met je leven, of heb je spijt van bepaalde keuzes?

Dit boek gaat over de realiteit dat we allemaal ergens vandaan komen. Dat we vele levens hier waren op Aarde maar ook dat we daarvoor al vele malen ergens anders in het universum waren. Het geeft daarop een totaal andere manier van kijken. Een die ons meestal niet is geleerd, niemand heeft het er over. Toen we jong waren wisten we dit nog wel, maar daarna gingen we naar school, werden keurig opgeleid, gingen netjes werken, ontmoetten onze wederhelft, werden tweeverdieners, namen een hypotheek, kregen kinderen. De waan van de dag, de gekte van deze wereld… allemaal dat, tot we weer, ieder omwille van zijn eigen redenen, ergens, op weg naar iets, onszelf tegenkwamen met de vraag: hoe zit het nou met leven en dood?

Dit boek bezit een schat aan informatie, aan kennis en wijsheden, afkomstig van mensen die ons zijn voorgegaan, die de transitie maakten van hun fysieke leven naar wat 'hierna' komt. Het bevat hún eigen interpretatie van hún levens hier op Aarde, van hún overgang en de tijd die ze nu doorbrengen in hún ‘realiteit’, waarin ze zeggen te zijn ‘thuisgekomen’. Er is nauwelijks een betere manier te bedenken om achter de zin van het leven op Aarde te komen en daarmee te ontdekken dat er géén sprake is van een einde aan dat leven, maar slechts een einde aan een tijdelijk verblijf in deze fysieke wereld zoals wij die ervaren.

Met dit boek geven Thea, haar gidsen en allen die met hún persoonlijke levensverhalen bijdroegen, hún ervaringen aan jou door. Aan iedereen die nog met angsten zit bijvoorbeeld of die gewoon nieuwsgierig is.

Het is een boek om in één adem uit te lezen, maar ook om er zo af en toe eens een kort verhaal uit te (her)lezen, bijvoorbeeld net voor het slapen gaan. Immers ieder van ons heeft contact met wat we ‘de andere kant’ noemen. Dat gebeurt vooral tijdens onze slaapuren. Velen zullen zich dat niet herinneren, of het interpreteren als 'slechts' een droom. Dat geeft niet, het contact en de uitwisseling doen hun werk toch wel.

Thea’s bijzondere talent is dat zij op ieder moment met die andere wereld in contact kan treden. Een talent waar zij overigens als jong kind liever vanaf wou. Het kostte haar vele jaren om ermee te leren omgaan, om het een plaats te geven, om het te kunnen gebruiken niet alleen voor haarzelf, maar ook voor anderen. Zij zal het nooit als 'waarheid' met ons delen, maar puur als ervaring. Ieder moet alles immers zelf ontdekken, zelf voelen en zelf overwegen. Wat past jou? Dat is de essentie van onze aardse rondingen.

Je mag je er wel bij laten helpen en hulp is in deze Eindtijd ook voor iedereen voorhanden. Zoekt en gij zult vinden en dit boek heeft jou gevonden, of vond jij het boek?

Hopelijk inspireert het je, stelt het je gerust, kun je onverwerkte zaken loslaten, fysiek, emotioneel en spiritueel heelworden. Wij wensen jou en de jouwen een hele mooi reis en hopen dat dit boek je daarbij mag helpen!

Team Obeliskboeken

Kinderen over 'vroeger'

'Oma kan, waar ze nu is, weer lopen.'

Oma zat vijftig jaar in een rolstoel.

Een jongen van 8 jaar

'Als je dood bent, ga je terug naar de hemel,

komen ze je halen,

kom je boven,

kom je mensen tegen die al dood zijn,

anderen die weer anders worden,

levend worden om weer naar de Aarde toe te gaan.'

Een meisje van 6 jaar

'Toen jij nog mijn baby’tje was...'

en

'Toen ik groot was en jij klein...'

Een meisje van 2 jaar

'Pappa, toen ik groot was en jij klein,

zat je altijd bij me op schoot.

Toen ik pappa was, was jij nog een kindje.

Ik heb een goeie mamma uitgezocht, vind je niet?'

Een jongen van 3 jaar

Citaten uit 'Vroeger toen ik groot was' -

Vergaande herinneringen van kleine kinderen.

Joanne Klink

Hoofdstuk 1

Margreet

Thea: Het was een ontroerende gebeurtenis op die bijzondere plek aan het water, toen zij voor het eerst aan mij verscheen in de geest. Eerst hoorde ik haar diepe warme stem, die ik uit duizenden zou herkennen. Iedereen die haar heeft gekend zal zich haar stem herinneren, omdat die zo speciaal was. Nadat ik haar stem had herkend zag ik haar gestalte voor me in de geest, via mijn derde oog. Daar kijk ik niet van op, want ook als ik met een reading bezig ben zie ik alles zo helder alsof ik er middenin zit. Dat vermogen is er altijd geweest en al heb ik dat een aantal jaren weggestopt, sinds enige tijd is het weer terug, nog intenser dan daarvoor.

Mijn hele verblijf in Ierland was eigenlijk een openbaring, omdat er zoveel met me gebeurde. Ik zag mezelf in vorige levens in dat land, in plezierige tijden. Een herinnering aan een eerder leven is niet altijd prettig, maar ik weet zelf uit jarenlange ervaring hiermee dat die beelden nooit zonder reden aan je voorbijkomen. Oude, negatieve aspecten worden daardoor in een hoog tempo gezuiverd. Het past bij mij, ik heb er dan ook in veel levens mee gewerkt. De plaatsen waar ik eerder had geleefd in Ierland, heb ik later bezocht, terwijl ik nooit eerder de behoefte voelde om dat te doen. Ik weet van zoveel plaatsen waar ik ooit heb geleefd, maar dat zijn afgesloten delen van mijn wezen, ze hebben hun doel gediend. Ik zag de herinneringen als een kostbaar bezit. Ze gaven me veel inzicht in wie ik ben, in al m’n positieve en negatieve ervaringen, en ze hebben me gevormd tot wie ik ben. Het was een scholingsweg die mij veel had geleerd.

Ik heb vaak mensen ontmoet die de behoefte voelden om terug te gaan naar de dorpen en steden waar zij ooit leefden. Nauwgezet werd dan het spoor terug gevolgd, tot in Rusland toe. Ik had die behoefte nooit. Omdat Ierland steeds in mijn dromen verscheen was dat voor mij een reden om daar heen te gaan. Naar Ierland gaan was voedsel voor mijn ziel. Nooit had ik verwacht Margreet hier terug te vinden. Dat ik daar geen enkel voorgevoel over had, maakte het zo speciaal. Tranen van blijdschap heb ik gehuild. Hier is wat ik opschreef.

Margreet: Hallo, lieve Thea, ik ben zo blij dat ik contact met je kan maken. Ik heb naar dit moment uitgekeken. Het heeft een tijd geduurd voordat dit mogelijk was. Er is veel gebeurd in de periode na mijn overgang. Ik vind het fantastisch dat je deze plek in Ierland hebt gevonden. Het was een reis in vertrouwen. Puzzelstukjes vielen op hun plaats en voerden jou naar deze plek. De energie is hier heel hoog en zuiver. De periode hiervóór was voor jou een belangrijke groeifase. Ik was bij je toen je met twee mannen uit het hostel, John en Robert, op zoek ging naar de steencirkel uit je droom. Toeval bestaat niet, de juiste mensen waren op het juiste moment bij elkaar. Toen de steencirkel gevonden was kregen jullie een ervaring uit oude tijden. Voor jullie geestesoog ontrolde zich een ander landschap, een open plek in het woud. Jullie beseften dat je elkaar al heel lang kenden. Alle drie zagen jullie Druïden in de cirkel, beelden uit een eerder leven, een ver verleden. Ik was ontroerd toen ik zag hoe drie mensen die elkaar pas een dag kenden, hand in hand in dit schitterende schouwspel stonden. Woorden waren overbodig, ook later toen ieder van jullie zijn eigen weg weer ging. Woorden ontkrachten een ervaring als deze.

Er gebeurde iets moois, er werd iets geheeld, een contact hersteld. Het licht dat door jullie heenging en dat jullie konden zien, zul je niet meer vergeten. John is een kenner van oude heilige plaatsen en heeft deze vaak beschermd in eenvoudige levens op het land. Op zieleniveau ken ik deze mannen. Ik was blij verrast dat ik dit moment mocht bijwonen. Ik vind het leuk dat jij je nergens over verbaast, dat je bent als een kind op ontdekkingsreis, in stille verwondering.

Bij onze eerste ontmoeting hierboven op de groene heuvel was ik net zo ontroerd als jij. Het was voor mij de eerste keer dat ik zo’n contact maakte. Alles kwam op het juiste moment samen. Onze diepste wens is uitgekomen en het gaat allemaal zo eenvoudig. Hier beneden de kliffen zwemt een grote dolfijn die zich met regelmaat laat zien. Ik zie zijn sporen van licht in het water. Deze dolfijn heeft een helende taak naar de mensen die zich tot deze plek voelen aangetrokken. Het zijn geen fabeltjes dat kinderen hier genezen vandaan komen. Dolfijnen behoren tot een soort met een hogere geestelijke afstemming, zij komen uit een hogere dimensie. Ik heb naar je gekeken toen je, hoog op de kliffen in dat stuk uitgesleten rots, mediteerde. Je was die hele dolfijn vergeten, je was ook de tijd vergeten. Je hebt daar uren gezeten, en je was je ervan bewust dat er iets bijzonders gebeurde. Je voelde hoe de energie veranderde, werd verhoogd. Je kunt deze nieuwe frequentie nu vasthouden. Toen je je ogen opendeed zag je hoe de dolfijn opsprong in een spierwit aura. Ik zag het ook. Vanuit de andere dimensie kan ik nog méér zien, een heel scala aan kleuren in en boven het water. Dit wezen zendt pure liefde uit. Ik begrijp heel goed dat mensen aangetrokken worden door dolfijnen en walvissen.

Lieve Thea, blijf de dingen alsjeblieft ervaren als een kind, vanuit pure verwondering. Veel mensen mediteren en verwachten dan wonderen. Ik heb dat uitgebreid bestudeerd. Heeft men eenmaal een spirituele ervaring gehad, dan gaan velen in afwachting van zo’n zelfde soort ervaring mediteren. Mediteren om die kick weer te beleven. Ik heb veel soorten en manieren van meditatie en gebed bestudeerd, dat was zeer boeiend. Het mooiste blijft voor mij de open, stille meditatie, in verbondenheid met het grote Licht, of welke naam je er ook voor kiest. Verbondenheid met het Licht en met alle mensen die zich daar op afstemmen.

Op Aarde was ik mij er niet van bewust dat er zoiets als spirituele hebzucht bestaat. Een nog beter woord vind ik ‘spiritueel materialisme’. Jouw leraar en nu ook de mijne, Leviahnarah, leerde je dat woord. Hij heeft mij ook laten zien wat het is. Vol verbazing zag ik dat het op sommige plaatsen grote vormen heeft aangenomen onder invloed van bepaalde energieën. Maar er is een groeiend leger van mensen die mediteren vanuit het hart, op veel manieren, maar met hetzelfde doel voor ogen.

Hoe belangrijk zijn deze wereldwijde verbindingen in deze periode van overgang van de Aarde van de derde naar de vijfde dimensie. Zij leggen een solide fundament waarop de wezens van licht een stevig huis kunnen bouwen. Zonder al die mensen is dat niet mogelijk. Al die oprecht mediterende of biddende mensen creëren zeer krachtige lichtvelden. Op een afstand van de Aarde kun je heel duidelijk waarnemen dat de Aarde lichter en lichter wordt. Toegangspoorten die vele duizenden jaren gesloten waren door duistere, overheersende krachten, worden nu één voor één geopend. De Harmonische Convergentie van 1987 is een grote doorbraak geweest op dat gebied. Grote veranderingen werden toen ook zichtbaar. Ik heb, samen met Ohan en Leviahnarah, via de holografische schermen, naar deze ontwikkelingen mogen kijken. De val van de Berlijnse muur was een heel duidelijk keerpunt dat tot stand kon komen door de verandering van energie op Aarde, een toenemende lichtstroom en een veranderd, hoger collectief bewustzijn. Het fundament dat wordt gelegd is groeiende en laat nu een solide basis zien waarop de krachten van het licht verder kunnen bouwen. Ik hoop er verder in dit boek nog het nodige over te zeggen. De veranderingen gaan zo snel. Met het toenemend licht wordt alles dat nog onbelicht is in de wereld, zichtbaar. Dat geldt zowel voor de nog onbelichte delen in de mens, als voor alle aspecten van de samenleving op Aarde. Niets kan nog langer verborgen blijven.

Je ziet dat we groeien naar een lichtbewustzijn en wie daarin volledig wenst mee te stromen is bezig met zijn of haar zuiveringsprocessen. Soms gaat het om heel oude trillingen uit vorige levens. Die zuivering heeft betrekking op een hele cyclus van 26.000 jaar. Mensen die verkiezen niet mee te stromen en de energie van de derde dimensie – leven in dualiteit – nog nodig hebben, gaan naar een wereld waar dat kan. ‘Het huis van mijn vader heeft vele woningen’, zei Meester Jezus. Er blijven nu eenmaal mensen die de hang naar macht en naar zoveel andere lagere begeertes nog nodig hebben. Die dat nog niet voldoende hebben uitgewerkt en dat nog willen meemaken. Zij zullen samen op andere plaatsen in de kosmos incarneren, tot zij zover zijn om door te groeien naar een hogere dimensie.

Het proces van zuiveren is voor veel mensen zwaar, ik weet dat van mijn eigen kankerproces. Maar hoe zwaar de weg ook was, het is mij volledig gelukt. Overal op Aarde vinden nu van dit soort processen plaats. Veel mensen ervaren chaos in hun innerlijke wereld en zijn in de war. Het toestromend licht brengt die onverwerkte aspecten aan het licht waarvan ons Hogere Zelf vindt dat die gezuiverd moeten worden. Alle delen van ons zielewezen met hun unieke ervaringen op Aarde, zoeken de heelheid om verder te kunnen stromen.

In alle mensen is een godsvonk aanwezig en als de soms veel lagen van versluiering wegvallen, gaat men, aangeraakt door het licht, op zoek. Op weg naar huis. Naar heelheid, innerlijke vrede, overvloed en geestelijke rijkdom. Ieder mens verlangt daar in het diepste van zijn wezen naar. We komen immers allemaal van dezelfde lichtbron.

Nadat ik mijn weg door de sferen had gemaakt, en mijn plaats van geestelijke afstemming had bereikt, volgde ik in de Hal der Wijsheid een langdurige training, onder meer om op de juiste wijze het materiaal aan jou door te geven. Het was in feite een bijscholing, want ik weet nu dat ik vele malen in andere incarnaties op deze manier heb gewerkt met mensen op Aarde. Het hele proces was als het openzetten van oude luikjes. Ik weet nu dat ik dit werk samen met jou deed. Ik gaf het door en jij was de ontvanger.

Het was heerlijk om weer in de Hal der Wijsheid te zijn, een gevoel van thuiskomen. Als een spons nam ik alles in me op. Je zult begrijpen dat ik na mijn sterven op Aarde niet meteen doorging naar de Hal der Wijsheid. Dat ging heel geleidelijk, maar ik had op Aarde al heel wat werk verzet waardoor het hier gemakkelijker en sneller kon doorstromen. Ik was me al van zoveel dingen bewust.

Lieve kind, je hebt me zo ontzettend goed voorbereid op mijn dood en mijn nieuwe leven hier. Ik voel ook sterk dat jouw absolute zekerheid en weten van het leven ná de dood, een geweldige steun is als je zo ziek bent als ik was. Als je hoort dat je leven voorbij is, gaat er van alles door je heen. Vanuit deze dimensie ga ik je vertellen over mijn proces, en wat andere mensen die ik hier sprak, doormaakten. Ik kwam tot de conclusie dat er evenveel verschillende manieren van sterven zijn als gradaties van bewustzijn.

Nu ik niet meer in het aardse leven ben, besef ik pas ten volle hoe belangrijk het is om bewust te leven. Om oude angsten te genezen en te transformeren, precies zoals jij mij leerde in de jaren van begeleiding. Jaren van intensief lezen van esoterische boeken gingen hier aan vooraf, zoals je weet. Maar ik besef nu ook dat geestelijk heelworden een natuurlijk proces is dat veel levens kan vergen, want de mens is van nature lui. Onafgemaakte zaken, negatieve trillingen uit vorige levens, volledig opruimen, dat kost moeite en pijn. Veel mensen gaan die pijn liever uit de weg.

Mijn studie in de Hal der Wijsheid leerde mij dat een toenemend aantal mensen probeert om heel bewust het wiel van karma te doorbreken. Jij en ik behoren tot die groep, en gelukkig kennen wij beiden zeer veel mensen die dezelfde interesse hebben. Ik kan je nu verzekeren dat die zoektocht naar waarheid en heelheid ruimschoots de moeite waard is. Wat ik het heerlijkste van alles vind is de ervaring van het Licht en de Liefde waarin ik mag leven. Ik geniet zo intens van de verlossing van mijn oude, zieke lichaam. Het heeft me gediend als de tempel van mijn ziel, ik mocht er veel mee uitwerken, maar nu is het zo heerlijk dat ik niet langer in dat zware, met pijn doortrokken lichaam hoef te leven.

Een paar maal heb je me verteld dat naar jouw gevoel mijn tijd gekomen was om te vertrekken. Nu weet ik dat je gelijk had. Tweemaal was er de gelegenheid om te gaan, beide keren was dat ’s nachts in mijn slaap. Het was mijn moeder die me kwam halen, maar ik had het zó druk en weigerde mee te gaan. Ik meende dat ik bepaalde mensen op Aarde nog moest helpen, voor hen bidden, lichamelijke en geestelijke genezing voor hen vragen. Steeds weer vond ik een reden om niet weg te kunnen gaan. Tweemaal vroeg ik jou om een reading en tweemaal werd mij verteld dat ik in het vergevorderd stadium van mijn ziekte nog alleen aan mezelf moest denken, om zelf in heelheid en vrede te kunnen sterven. Soms moet je kennelijk 86 jaar worden om zó met oogkleppen op door te willen gaan, terwijl je lichaam het langzaam opgeeft. Ik weet nu dat je, als je afgestemd bent op het licht, heel veel voor anderen kunt doen aan die andere kant van de sluier, veel meer dan ik dacht te kunnen doen in de laatste maanden van mijn leven. Het moet me van het hart dat ik zo buitengewoon veel lieve mensen om me heen had in de jaren van mijn ziekte. Dat was een groot geschenk. In de laatste periode in het ziekenhuis was er een groeiend bewustzijn met mijn dochters, een groeiend licht. Toen mocht ik zien hoe verschillend ze waren en toch ook weer zoveel gemeen hadden. We zijn naar elkaar toegegroeid. Met mijn kleindochter voelde ik altijd al dat naadloze contact waarbij woorden overbodig zijn. Drie vrouwen waar ik met trots en liefde naar kan kijken.

Als je eenmaal hier bent en leest in je levensboek, ontdek je de bedoeling van je incarnatie en van de specifieke familiebanden, althans met die mensen die ook met jouw groeiproces te maken hebben. Kwesties waaraan ik in een vorig bestaan een zekere schuld droeg en die ik nu volledig mocht oplossen. Als je hier zo bewust kennisneemt van je levensboek is dat wel een uur van de waarheid. Je ziet elk aspect zoals het is. En wat een bevrijding om verlost te zijn van oude karmische aspecten die vaak leven na leven worden meegedragen. Want ook ik was lui, en liet in het leven direct vóórdat ik Margreet was, een heleboel mogelijkheden liggen waarin ik samen met anderen karma tot een oplossing had kunnen brengen. Ook omdat ik in dat vorige leven zoveel liet liggen, lag er nu in het leven als Margreet een mogelijkheid om in een versneld tempo, via kanker, een aantal aspecten uit te werken.

Ik ben mijn oude, stoffelijke lichaam dankbaar voor de geboden mogelijkheden om al het resterende karma uit te werken. Het is als een vuur dat je schoon brandt, een louteringsproces. Ik lees in mijn levensboek en schouw, zoals jij al voorspelde, via holografische beelden. Zo kan ik elk aspect van het voorbije leven en ook de levens daarvoor, bekijken in mijn eigen tempo. Niemand zegt dat het móet. Het is een mogelijkheid die je liefdevol wordt aangereikt, en dan is het aan jou om daar in alle vrijheid iets mee te doen.

Thea: Wij weten dat er sinds enige tijd andere wetten gelden en dat vanaf dat moment iedereen zijn levensblauwdruk van het voorbije leven diende te lezen. Dit heeft te maken met de eindtijd waarin we nu leven, de overgangsperiode van de Aarde en haar mensheid naar een hogere dimensie.

Margreet: Inderdaad waren er mensen die, leven na leven, halsstarrig weigerden naar hun levensboek te kijken, maar ik maakte er toen ik overgegaan was dankbaar gebruik van. Ik verwerkte de dingen in alle rust en soms ging ik, als ik daar behoefte toe voelde, voor een poosje naar de heelkamer, een dag of middag in aardse tijd gerekend, waarbij ik koos voor het licht dat op dat moment bij me paste.

De laatste weken van mijn leven lag ik in het ziekenhuis. Ik heb het lang volgehouden om in mijn eigen huis te leven met de zo liefdevolle thuishulp die ik had. Wat werken deze mensen hard. De meesten van hen zijn uiterst liefdevol en werken vanuit het hart. Ik zou ze allemaal willen bedanken voor hun goede zorgen, maar ze zouden me niet horen zoals jij. Misschien lezen ze dit boek nog eens en herinneren ze zich mij. Als je zo ziek en hulpeloos bent is zorg op maat heel belangrijk. Die zorg is steeds verder aan het afbrokkelen, door bezuinigingen, maar ook omdat sommige banen in de gezondheidszorg zo slecht betaald worden. Het is werk waar veel mensen op neerkijken en dat is niet terecht. Hun werk zou beter gehonoreerd moeten worden, dat besef je als je ernstig ziek bent en zelf bijna niets meer kunt doen. Deze liefdevolle mensen zijn onbetaalbaar.

Jij schrijft deze woorden nu op in dat mooie boekje dat je cadeau kreeg van Hanneke, de lieverd. Zij hoopte op ons voorgenomen schrijfwerk, zij zal dit boek als één van de eersten lezen. Die wens en intentie om aan jou door te geven hoe het hier is, zat in mijn hoofd. Jij bent een medium en je readings zijn als watervallen van gebeurtenissen uit vorige levens, tot in de fijnste details. Terwijl jij schrijft zie je de beelden holografisch als in een film aan je voorbijkomen. Heel levend, in kleur. Het lijkt wel een beetje op het lezen van het levensboek. Jij bént, als je vorige levens beschrijft, midden in het holografisch beeld ervan.

Ohan nam mij mee naar een plaats in de Himalaya, waar jij je nachtelijke lessen ontving van Meester Lau-Me. Je vertelde mij er wel eens over. Nu werd ik naar de plaats gebracht waar mensen die bezig zijn zoals jij, hun lessen ontvangen. Het was een prachtige ruimte. Nu ik dit doorgeef aan jou voel ik dat je blij wordt als je aan die plaats denkt, aan Lau-Me en aan de grote ruimte die gebouwd is hoog in de bergen, met aan één zijde alleen maar glas en aan de andere kant het enorme holografische scherm. Deze ruimte is gebouwd in een andere dimensie en ’s nachts brengt Ohan, één van jouw geestelijke leraren, jou daarheen. De stukken die je aan mensen gaat doorgeven worden daar besproken en doorgewerkt.

Het is verantwoordelijk werk om delen uit iemands levensboek door te geven. Eénmaal mocht ik erbij aanwezig zijn, samen met Ohan. Leviahnarah bereidde samen met jou een grote reading voor. Het was voor een psycholoog. Wat een bijzondere vragen stellen de mensen aan de geestelijke wereld en wat gaan sommige diep. Het geeft natuurlijk veel inzicht in het bewustzijn van de aanvrager. Leviahnarah leerde mij dat elke reading wordt aangepast aan het bewustzijn van de aanvrager. Daarom lijkt het soms voor jou zo’n eenvoudige reading en een andere keer zo’n heel uitvoerige en ingewikkelde. Alles is erop gericht om schade te voorkomen bij de aanvrager. Ik weet dat jij je daar altijd van bewust bent.

De readings komen tot stand met de persoonlijke gidsen van de aanvrager. Veelal zijn deze mensen in het rationele gebied van de reguliere geneeskunde en psychologie vastgelopen en worden ze dan door hun geestelijk gids geïnspireerd om een andere richting te onderzoeken. Ze kunnen dan terechtkomen bij mensen zoals jij die voorbij de sluiers van de derde dimensie kunnen kijken. Gelukkig zijn er in deze tijd steeds meer, en ik denk dat ze hard nodig zijn. Het heeft mij enorm geholpen om dingen te begrijpen die verborgen bleven voor mijn eigen gezichtsveld. Ohan leerde mij hoe elke reading bepaalde sleutels bevat. Een open en vrij verhaal over een vorige incarnatie bevat soms meerdere sleutels, waardoor bij mensen iets wordt losgemaakt in het onderbewustzijn.

Oude aspecten kunnen hierdoor als het ware tot leven worden gebracht en in het hier en nu worden begrepen en verwerkt. Het inzicht dat je mij mocht geven in mijn vorige levens bracht mij tot verwerken en transformeren van bepaalde kwesties. Het heeft mijn persoonlijke proces enorm versneld en dat bleek ook wel nodig, want ik had nog maar zo weinig tijd op het aardse vlak.

Mijn dagen in het ziekenhuis gaven mij een grote innerlijke rust, nodig om tot het besef te komen dat het nu echt tijd was om te gaan. Ik genoot van de volledige verzorging. Natuurlijk heeft de verpleging nooit zo heel veel tijd voor jou als patiënt, maar het was goed zo. Het ontbreken van de enorme stress die zo verbonden is met het ziek zijn thuis, was zo heerlijk. In het ziekenhuis voelde ik me minder alleen, omdat er altijd bedrijvigheid om je heen is. Op mij had dat een geruststellende en ontspannende uitwerking.

Hoe heerlijk het thuis ook was tussen mijn eigen spullen, de lange uren van alleen zijn in een hulpbehoevende toestand wogen toch wel heel zwaar. Als je zelf nog zoiets simpels kunt doen als je bed verschonen, de was doen, baden en naar het toilet gaan, is dat een enorme rijkdom. Dat dringt pas tot je door als je dat zelf niet meer kunt. En denk eens aan incontinentie. Je grote verlangen naar schone spullen als er geen hulp voorhanden is. Ik heb incontinent zijn, en aan bed gebonden zijn, heel moeilijk gevonden en misschien nog moeilijker te accepteren dan het feit dat mijn lichaam kanker had.

Ik kon daarover met jou uitgebreid spreken als ik het er weer eens moeilijk mee had. Jij kon daarin meevoelen, omdat jouw eigen moeder op haar oude dag incontinent werd en je de omstandigheden zo goed kende. Ik was altijd bang dat ze me konden ruiken, ondanks het goede incontinentiemateriaal. Dat ik geestelijk zou aftakelen was ook een spookbeeld voor me. Mijn lichamelijke aftakeling leerde ik beetje bij beetje accepteren. Je kunt ook bijna niet anders, het leven zou niet meer te dragen zijn. Jij stimuleerde me tot bepaalde denkprocessen die volledig aansloten op mijn eigen interesse. Op een dag vertelde je mij over Elize, mijn persoonlijke geestelijke gids. Je beschreef haar. Weet je nog dat ik toen zo moest huilen? Ik speelde altijd zo graag Für Elise op de piano. Hoe mooi grijpen de dingen in elkaar. Zo kreeg ik, naarmate mijn proces vorderde, steeds meer inzicht in deze geweldige processen. Je stelde me gerust als ik mijn angst voor het ziekenhuis of – wat mij nog erger leek – een verpleeghuis, naar jou uitte. Uiteindelijk bleek het ziekenhuis mijn bevrijding. Daar kon ik me overgeven aan de stroom der dingen. Ik had eindelijk de tijd en innerlijke rust om over mijn naderend vertrek na te denken.

Het gaf een gevoel alsof de koffers voor de reis al gepakt waren en ik alleen moest wachten op de trein die me naar mijn nieuwe bestemming zou brengen. Weet je, lieve Thea, er was geen angst, alleen een diep verlangen te mogen gaan. Een volledige berusting daalde in me neer en ik besloot mee te gaan als mijn moeder weer aan mij zou verschijnen. Die derde keer had ik trouwens geen keus, weet ik nu.

Mijn dochters gingen in een hoog tempo door hun eigen processen heen. Ook ten aanzien van hun relatie met mij. De meeste mensen denken dat als je daar zo ziek in bed ligt, je ook geestelijk ligt dood te gaan. Sommige mensen, ook in de verpleging, praten op een manier tegen je alsof je een onmondig kind, of zelfs achterlijk bent. Ik herinner me dat ik helder van geest was, dat mijn waarneming scherper dan ooit was. Terwijl mijn stoffelijk lichaam langzaam stierf werd alles met de dag mooier. Het is belangrijk dat je omringd bent door liefdevolle mensen, en dat heb ik gelukkig mogen meemaken. Een welgemeende kus, een hand die door je haar strijkt. Iemand die in vredige stilte je hand vasthoudt, liefdevol en echt. Als stervende prik je door alle maskers heen. Het moet vreselijk zijn om liefdeloze mensen aan je bed te krijgen, zoals ik in deze dimensie vaak heb gehoord bij mijn onderzoek voor dit boek, in talloze gesprekken met anderen om zoveel mogelijk informatie te vergaren over het overgaan en de geestelijke wereld die daarna wacht.

Mijn ervaringen in de laatste levensfase waren mooi, als parels op mijn weg. Soms was ik buiten mijn lichaam en dan nam ik de gedachten waar van diegenen die me lief zijn. Zo gaat het kennelijk ook met comapatiënten, die alle gedachten rond hun lichaam waarnemen. Voor mij waren het korte momenten. Momenten met een gouden randje, even zonder pijn, zonder belemmeringen van het zieke lichaam. Dat was heerlijk. Buiten je lichaam zijn, zeker als het zo ziek is en veel pijn heeft, is een zegen. Op zo’n moment besef je dat je lichaam niet alles is, maar dat je onmetelijk veel méér bent.

Dat gaf me steeds meer vertrouwen in de komende reis. Jouw woorden klonken dan ook heel vaak door in die dagen. Hier op deze plaats weet ik hoe belangrijk stervensbegeleiding kan zijn. Je mediteerde voor mijn foto en je bad voor me. In die dagen heb ik kunnen ervaren hoe het is als mensen voor je bidden. Ze roepen de hulp in van werkers van de Albron van Licht, de engelen, de mensen uit de lichtsferen. Het was goed om dat zelf zo te mogen ervaren. Ik weet nu dat het goed was wat ik zelf elke dag voor zieke en hulpbehoevende mensen deed vanuit mijn hart. Hóe je bidt of mediteert maakt niet uit, maar doe het altijd met je hele hart. Anders kun je het beter laten. Gewoontegebedjes missen elke kracht.

In mijn laatste dagen kreeg ik een heel mooie ervaring. Ik zakte steeds weg, had pijn. Het was stil rond mijn bed. Toen kreeg ik een visioen. Ik zag jou lopen langs een breed water, het was mooi weer. Je ging zitten op een grote steen, die half in het water lag. Je was helemaal alleen op die plek. Je legde je handen open in je schoot en begon te bidden voor mij en andere mensen. Toen voelde ik werkelijk hoe het is als iemand dat met zijn of haar hele hart voor je doet. Op datzelfde moment wist ik dat méér mensen dit voor me deden, en dat weten bracht grote vrede in mijn hart. Nu ik hier volledig in mijn nieuwe leven sta, weet ik dat je daar echt zo hebt gezeten. Dank je wel daarvoor, en ik dank ook al die lieve mensen die dit voor mij deden uit onbaatzuchtige liefde. Dat te mogen ervaren met de mensen om je heen is een waar Godsgeschenk.

Als ik het uur van mijn dood beschrijf is het belangrijk te weten dat zo’n ervaring voor iedereen anders is en afhankelijk van ieders eigen geestelijke afstemming. Ik beschrijf slechts mijn persoonlijke ervaring die met míjn geestelijke afstemming verbonden is. Mijn angst was verdwenen en dat is heel belangrijk. Dat wens ik ieder mens toe als hij of zij overgaat. Enkele dagen voordat ik definitief overging zag ik twee vrouwen verschijnen. Een kleine blonde vrouw in een zachtblauwe tuniek en een wat donkerder vrouw in een paarsblauwe tuniek. In het begin waren het alleen maar korte momenten dat ze er even waren en weer weggingen. Maar nu weet ik dat ze de laatste drie dagen vóór mijn reis samen hebben gewacht op het uur van de overgang.

De ene vrouw was mijn moeder, haar herkende ik het eerst. Jij had mij verteld dat de mensen in de lichtsferen er jonger uitzagen, zoals in de beste jaren van hun leven. Mijn moeder zag er uit als veertig, de andere vrouw ook. Zij bleek mijn grootmoeder uit mijn laatste incarnatie. Op mijn sterfbed werd ik door hen bemoederd. Zo nu en dan stonden ze heel dicht naast me en hielden ze allebei een hand vast. Dat was zo heerlijk. Waarschijnlijk lag ik daar met een gelukzalige glimlach. Wat heerlijk als ze er zo voor je zijn. Moeder legde zo nu en dan een hand op mijn hoofd, dan leek ik weg te zweven op wolkjes. Ik voelde me als een kind dat liefdevol wordt verzorgd. Hoe waardevol waren deze momenten. Het geestelijke werd belangrijker, het fysieke lichaam begon in die dagen mijn belangstelling te verliezen. Ik had me overgegeven aan het geboorteproces naar de geestelijke wereld. Mijn twee lieve, lichte moeders naast me waren mijn vroedvrouwen, samen met mijn gids Elize.

Toen het uur van sterven was aangebroken zag ik jou verschijnen. Je stond aan het voeteneinde van mijn bed en glimlachte alleen maar. Jij hebt me uit mijn lichaam zien komen en gezien hoe een geestelijk arts het zilveren koord verbrak. Je stond daar te stralen m’n kind, dat beeld zal ik nooit vergeten.

Thea: Ik heb haar sterven bewust in de geest meegemaakt. Leviahnarah nam mij mee. Dit gebeurt vaker als je werkt met stervenden. Dierbare momenten worden je dan geschonken. Ik zag hoe een vlinder uit z’n cocon kwam. Uit het zieke, vermoeide lichaam kwam een stralend wezen. Ik was diep dankbaar dat ik dit mocht aanschouwen. Het is een wonder om zo’n sterven mee te maken.

Margreet: Het was voor jou ook een onvergetelijke ervaring, weet ik nu. Wat volgde heb jij al heel vaak gezien bij jouw werk om mensen die nog aardgebonden zijn, na hun sterven, het lichtend pad te wijzen. Maar echt gewoon wordt het nooit. Mijn lieve moeders en Elize namen me mee naar het lichtend pad dat verscheen. Ik maakte alles bewust mee, dat was ook mijn diepste wens. Ik keek nog eenmaal om naar mijn stoffelijk lichaam en dankte het vanuit het diepst van mijn hart voor de bewezen diensten.

We gingen een kristallen brug over. Een heel scala aan prachtige kleuren trok aan me voorbij. Ik heb de reis heel bewust meegemaakt. Ik werd naar een grote poort geleid waar een paar mensen op me stonden te wachten. Zo was daar een lieve vriendin die een tijdje eerder was overleden aan de ziekte ALS (Amyotrofische Lateraalsclerose). Ze zag er jong en stralend uit. Naast haar stond een man. Hij strekte zijn handen naar me uit en raakte me heel even aan. Er was herkenning en blijdschap. Later heb ik hen weer gezien, toen was ik me ook meer bewust van wat er gebeurde en wie daar waren. De man was mijn echtgenoot – hij was al heel lang geleden overgegaan – en het werd een warm weerzien. Ik werd liefdevol ontvangen en naar de heelkamer gebracht.

Een vrouw in een lichte tuniek met een lange broek ving mij op. De moderne stijl van haar kleren viel mij op, weet ik nog. Ze had een lief gezichtje. Ik lag, in aardse tijd gerekend, een aantal weken in de heelkamer. Een heel bijzondere ervaring. Het bed waarop ik lag had geen poten. Het zweefde een eindje boven de grond. Allereerst kwam ik in een goud-blauw-groene energie te liggen. Ik gaf me er aan over en liet me wegzweven in dat heerlijke licht. Als ik wakker werd dan was Elize er. Ik hoefde maar even aan haar te denken dan was ze er weer. De kracht van gedachten zet hier alles in werking. Ik was zo gelukkig met haar liefdevolle aanwezigheid. Die begeleiding is zo belangrijk.

Mijn kankerproces was op Aarde geheel uitgewerkt. Ik had alleen die herstelperiode nodig, in totale geestelijke rust. Sterven is hard werken, net zoals een baby hard moet werken om geboren te worden. Liefdevolle hulp bij zo’n proces vergemakkelijkt het proces. Ik ben mijn familie en vrienden diep dankbaar voor hun liefdevolle hulp. Als ik even wakker werd keek ik steeds met verbazing naar mijn handen en voeten, hoe slank en zonder rimpels of vlekken ze waren. Het was een spel, wennen aan dat nieuwe leven, dat jonge, fijnstoffelijke lichaam. Op die momenten dacht ik niet meer aan de Aarde, dat kwam pas later weer. Een keer werd ik wakker en zag op de grond een enorme albasten vaas staan, roomwit, met daarin prachtige witte rozen. Ik keek er vol bewondering naar. Tussen de rozen staken kleine blauwe bloempjes. Toen moest ik ineens heel sterk aan jou denken. Je zei altijd: ‘Margreet, als je over bent, dan stuur ik je een grote bos witte rozen voor het nieuwe begin.’ En zoals steeds maakten we grapjes over dit soort dingen. En dan zei ik tegen jou: ‘Doe er dan maar vergeet-mij-nietjes bij, voor het boek dat we gaan schrijven.’ We hadden immers geen flauw idee of ons beider wens dit boek te schrijven ook echt werkelijkheid zou worden. Toen Elize kwam vertelde ze dat de bloemen van jou waren. Ik weet dat je dit aan veel mensen leert, het is heerlijk zo’n bloemengroet te ontvangen. Geestelijke bloemen verwelken niet. Toen ik later van de heelkamers vertrok naar mijn eigen woning die gereed stond, nam ik de bloemen met me mee. Ze staan nu in de hoek bij het grote raam en reiken helemaal tot aan de grond. Een paar maanden later (ik reken maar in aardse tijd) kwam er nog een prachtige rode roos van jou, die staat er ook nog. Toen hadden we nog geen contact gemaakt en wisten ook niet of dat zou gebeuren. Jij wachtte de tijd af.

Een paar mensen stuurden mij geestelijke bloemen en ik koester deze lieve geschenken. Het is een prachtige mogelijkheid tot contact zonder verwachtingen. Een soort acceptatie van het overgaan, zonder iets terug te verwachten. Niemand op Aarde trekt aan mij en dat is een heel rijk gevoel, want inmiddels heb ik dat vaak gezien bij anderen, die niet worden losgelaten door de achterblijvenden. Dat is een grote belemmering in je vooruitgang in de geestelijke wereld. Soms ging ik even uit de heelkamer om met Elize te wandelen. Af en toe was er een man die mij bezocht, m’n rozen bewonderde en later met mij ging wandelen. Hij werd mijn gids om al die nieuwe dingen te leren en te laten zien. Elize maakte mij vertrouwd met gedachtekracht, met telepathie en teleportatie, en dat was allemaal niet zo moeilijk. Het was een verrassing om haar nu helemaal te kunnen waarnemen. Op Aarde was ik me bewust van haar aanwezigheid als geestelijk gids en soms zag ik een glimp van haar, een lieflijke lichtverschijning. Nu zaten we daar zo in volle glorie, buiten onder een enorme boom, op een groen bankje. We straalden alleen maar naar elkaar.

Elize leerde mij een drinknap te visualiseren en daarna een drank. Ik koos voor druivensap. In het begin kon ik de gedachte niet vasthouden, waardoor het sap op de grond viel. Het duurde even voordat ik het onder de knie had. We eten hier niet zoals we gewend zijn met ons aardse, grofstoffelijke lichaam, maar we absorberen de essentie van de vrucht. Laatst kreeg ik een drankje aangeboden, een soort gekruide honingdrank die op Aarde dacht ik mede wordt genoemd, dat was heerlijk.

Met Elize wandelde ik door de tuinen, in een glooiend landschap waarin ik me onmiddellijk thuis voelde. Zij vertelde mij over het nieuwe leven. We liepen langs grote, langwerpige tuinen met lavendel. De kleur was dieper, intenser dan ik ooit op Aarde had gezien, de geur was verrukkelijk. In de buurt van al die heelkamers die hier overal zijn, vind je altijd tuinen met lavendel. Etherische oliën uit lavendel hebben een genezende werking en daarom is er lavendel op die plekken waar mensen een nieuw begin maken. Ik weet nu dat veel mensen in het begin een zekere angst hebben, maar alleen omdat ze er absoluut geen idee van hebben dat er zoiets moois en liefdevols bestaat.

We wandelden door de rozentuinen. Ik heb rozen gezien, wel drie keer zo groot als een pioenroos, in kleuren zo teer en zo volmaakt van vorm, dat ik er lang naar bleef kijken. Rozen vertegenwoordigen een zeer hoge liefdestrilling. Ik heb me gekoesterd in die prachtige energie. Soms was zo’n wandeling zo overweldigend voor me dat ik weer een tijdje de heelkamer inging. Ik nam dan weer de geestelijke rust waar ik behoefte aan voelde. Verkwikt en vol energie ging ik dan later weer verder.

Ik zag ook anderen, begeleid door hun gidsen. De meesten straalden gelukzaligheid uit, verlost van de lichamelijke pijn van het zware stoffelijke lichaam. De vleugel van de heelkamer waar ik verbleef was speciaal voor mensen die op Aarde kanker hadden. Sommige mensen moeten nog een lange tijd in de heelkamer verblijven om hun proces te voltooien. Elize vertelde me dat er veel helpers zijn die op Aarde oncologisch arts of -verpleegkundige waren. Velen brengen deze periode in verschillende lichtkamers door in de frequentie die nodig is voor hun totale herstel. Tijd bestaat niet aan deze zijde.

Het is prettig liggen in de kleuren die op jouw wezen zijn afgestemd. In de heelkamers voor kanker is altijd goud aanwezig. Dat goud is als een allesdoordringende mist, die zich bevindt binnen een blauwgroene ruimte. Ik werd zelf deel van die kleuren, werd er door opgenomen. Wat een weldaad om daar te mogen zijn. Na mijn overgang kwam ik aan in de derde lichtsfeer, mijn geestelijke afstemming lag echter daarboven.

Er is tijd nodig om te transformeren en een stapje verder te kunnen gaan. Zoveel licht zou een mens niet ineens kunnen verdragen. De derde sfeer was al zo’n openbaring voor mij, de schoonheid van de natuur, de prachtige bloemen die ik er zag, de verscheidenheid aan vogels en vlinders, de geuren en kleuren. De groene kleur van het hartchakra is daar in alles aanwezig. Het werkt kalmerend en helend.

Mijn uiteindelijke bestemming bleek in de zesde lichtsfeer. Van zoiets heb je op Aarde toch geen flauw benul, en dat is misschien ook maar beter zo, dan werk je zonder vooroordeel aan het uitzuiveren van lichaam en geest en zijn er geen vooraf gestelde grenzen.

Elize begeleidde me naar mijn woning. Weet je nog dat je mij vertelde van de huizen die je gezien had tijdens jouw bezoeken aan gene zijde en hun enorme diversiteit. Iedereen creëert datgene dat bij hem of haar past. Je stuurde me ooit een prachtige foto van een klein wit stenen huisje, begroeid met prachtige rozen. Het huisje van Joanne, met de grote kastanjeboom. Hoe vaak heb ik niet naar die foto gekeken en er kracht uit geput op mijn ziekbed.

Toch ziet mijn huis er heel anders uit. Op zieleniveau creëer je reeds vóór aankomst datgene wat bij je past. Mijn nieuwe leven hier is allereerst gericht op heelwording van mijn wezen. Het huis is prachtig, heel ruim en met een prachtig uitzicht. Van bovenaf gezien is het enigszins koepelvormig. Aan één zijde helemaal gesloten en aan de voorkant helemaal open. Ik kan, als ik daar behoefte aan voel, de ruimte afschermen van de buitenwereld en verduisteren. Ik geniet van de pure eenvoud van dit ontwerp, de ruimte binnen en eromheen, van de rust. In mijn woning is een gerieflijke slaapruimte waar ik me terug kan trekken als ik behoefte voel om tot rust te komen. Dag- en nachtritme kent men hier trouwens niet. De slaapruimte is in zachte kleuren, een beetje perzikachtig, heel prettig om te liggen. In de grote woonkamer vind je die kleuren ook, maar hier en daar zijn felle kleuren aangebracht en dat is mijn eigen keuze.

Ik heb een fraai gevormde stoel die een eindje boven de vloer zweeft en in elke gewenste stand kan worden gezet, ook heerlijk languit. Zo kan ik naar buiten kijken en genieten van het landschap. Overal staan bloemen. Daar had ik zo’n behoefte aan na mijn jaren van ziek zijn en afgesloten leven in mijn aardse woning. Ik heb de schoonheid van de natuur zo gemist. Rond mijn huis is een veld van kleine witte bloemetjes. Aan de rand staan witte en roze rozen. Ook weer van die heel grote. Groter dan pioenrozen. Ik kan de schoonheid van deze plek eigenlijk niet met aardse woorden beschrijven, daar zijn geen woorden voor. Ik geniet en kan er niet genoeg van krijgen. Om het huis staan enorme witte stoelen, daar ontvang ik meestal mijn bezoek. Er staan prachtige lange blauwe bloemen in grote bossen bijeen, en dáárvoor kleine laaggroeiende bloemen in verschillende kleuren. Een beeldschone plek.

Over het glooiende landschap hangt een zilveren waas die alles doordringt. De geestelijke afstemming die je als doel hebt gekozen wanneer je sterft. Mijn transmutatie van de derde lichtsfeer naar deze plek was een wonderlijk en blij proces. We kunnen naar alle sferen die hieronder liggen, maar niet zonder meer naar hogere sferen. Ik weet dat dit alleen kan in een speciale beschermingscocon en dat die gereserveerd is voor bijzondere gelegenheden. Mensen als jij, die dingen doorgeven aan de mensen op Aarde, worden in zo’n cocon vervoerd om kennis te nemen van de sferen.

Ik lees nu mijn levensboek, langzaam, in mijn eigen tempo en ik heb me nu, eerst met Elize en later in de Hal der Wijsheid, gericht op wat ik me op zieleniveau tijdens mijn ziekte op Aarde al had voorgenomen. En dat is aan jou doorgeven hoe het aan deze zijde is, in de hoop dat de levenden daar wat aan hebben. Dat is vooral de angst voor de dood overwinnen. Dood bestaat niet. We zijn als vlinders die uit een cocon kruipen om schitterend omhoog te stijgen.

Ik heb inmiddels veel mensen ontmoet met het oog op dit boek. En zo ontdekte ik dat alles zich volgens een plan voltrekt, een ‘overeenkomst’ tussen jou en mij en met veel anderen die allen de wens in zich droegen de angst voor de dood en het sterven weg te nemen. Toen ik begon aan mijn studie in de Hal der Wijsheid en een training kreeg om op de juiste manier met jou contact te maken, gingen oude luikjes van kennis open. Openingen naar een oud weten. Stukje bij beetje kwam ik in aanraking met alle facetten van mijn levens vóórdat ik als Margreet incarneerde. Al zoekende ontdekte ik onze oude verbindingen, de tijden van samenwerking vanuit de geest, vriendschappen op Aarde. Ik ontdekte dat ik in een leven in de zeventiende eeuw prachtig viool kon spelen en ik had ook een mooie zangstem. In een leven daarna speelde ik piano en was jij mijn pianolerares. Dat speelde zich af in Wenen. Wij waren dierbare vriendinnen. Tot jouw vroege dood op 42-jarige leeftijd waren wij onafscheidelijk en mocht ik voor jou doen wat je nu voor mij hebt gedaan.

Je stierf aan tuberculose. Jouw moeder kon het niet aan om bij haar stervende dochter te zijn. Samen met jouw vader en tweelingzuster hebben we voor je gezorgd. Hoog in de bergen waar jouw tweelingzuster, samen met haar man die arts was, een sanatorium had gesticht. Het was een bijzondere tijd, vol emotie met elkaar, maar dat laatste jaar was prachtig. Ik speelde piano voor de openstaande deuren terwijl jij en andere gasten op het terras buiten lagen. Het waren heel bijzondere momenten. Leviahnarah, één van jouw geestelijke leraren en doorgever van de readings, was toen jouw vader en je tweelingzuster je kleindochter Eva van nu. Hoe mooi zit alles in elkaar. Jij hebt zicht op deze dingen door de duizenden levenslezingen die je hebt doorgegeven. Je hebt gezien en weet uit eigen ervaring hoe mooi de dingen in elkaar grijpen. Gelukkig krijgen steeds meer mensen in deze tijd inzicht in dit soort processen, van zichzelf en anderen.

In de Hal der Wijsheid ontmoette ik mensen die in een koor zaten. Wij raakten aan de praat en zo kwam het dat ik me aansloot bij hun koor. Ik geniet heel erg van het samen zingen. Wat is dat heerlijk om te doen. Verder krijg ik pianolessen in een gebouw waar de schone kunsten worden beoefend. Veel gemeenschapsgebouwen lijken hier op antieke Griekse gebouwen. Eenvoudig in hun grote schoonheid. Mijn belangstelling gaat vooral uit naar de muziek van Chopin en Mozart. Ik ga met vrienden naar concerten. De muziek is niet te vergelijken met de muziek op Aarde. Bijna niet te beschrijven, zo mooi, zo zuiver, het raakt mij in m’n diepste wezen. Ik weet nu dat ik in verschillende levens met muziek bezig was. Al die stukjes kennis rijg ik als kralen aan elkaar, en telkens wordt mijn werkelijkheid een klein beetje uitgebreid. Een enorme rijkdom. Niet iedereen is, zoals ik, met andere incarnaties dan de laatste bezig. Het ligt eraan in hoeverre zij hun kwesties uit het laatste leven verwerkt hebben. Daarom ben ik nu zo ontzettend blij dat ik in mijn laatste leven mijn onafgemaakte zaken heb aangepakt en doorgewerkt. Oude dingen verwerken en bewustzijn verwerven gaat dieper als je dat doet tijdens je leven op Aarde. Nu begrijp ik ook waarom zoveel verschillende therapieën naar de Aarde zijn gebracht. Zo is er voor ieder een manier te vinden om schoon schip te maken.

In de Hal der Wijsheid leerde ik jouw leraren en begeleiders goed kennen: Ohan, Leviahnarah, Eduard en nog zo’n viertal anderen. Je had me verteld over hun gevoel voor humor. Dat heb ik nu meegemaakt en hun humor is inderdaad hartverwarmend. Ik kon dat op zo’n moment ook wel gebruiken. Terwijl luikje voor luikje werd opengezet, in een tempo dat bij me paste, begon ik inzicht te krijgen in mijn vorige levens en kon ik nu ook zien hoe onze verbindingen waren en hoe oud deze al waren. Wij hebben veel vaker samengewerkt.

Zoals in het leven dat jij kent als dat van Anne Marie, in Berlijn aan het begin van de negentiende eeuw. Leviahnarah was toen jouw broer. Samen werkten jullie toen aan pamfletten, kleine geschriften voor een gnostisch genootschap. Ik gaf jou in die jaren een boek door vanuit de geestelijke wereld. Een samenwerkingsverband tussen een mens in de geestelijke wereld en een mens levend in de stoffelijke wereld. Dit boek is toen onder een mannelijk pseudoniem verspreid, door heel Europa. Je reisde veel met je echtgenoot, die als zenuwarts congressen bijwoonde en gastcolleges gaf in andere plaatsen. Al was de inquisitie officieel voorbij, vervolging van andersdenkenden vond op grote schaal plaats en was vaak diep ingrijpend in het leven.

De gnostische genootschappen, overal verspreid in heel Europa, zijn heel belangrijk geweest om boodschappen van licht te bewaren, tot de tijd daar was om er weer mee naar buiten te treden. Tijdens jouw reizen met je echtgenoot werden de gekopieerde geschriften in een geheime ruimte in jullie koets vervoerd. Het is wonderlijk als je de registers van vorige levens gaat openen, want met de nodige verbazing begin je de kralen te rijgen en komt er beetje bij beetje inzicht in de omvang van je wezen en wat je allemaal hebt gedaan. Op dit punt aangekomen begreep ik ook waar mijn innerlijk gevoel van zekerheid dat wij dit samen konden volbrengen vandaan kwam, we hadden het immers eerder gedaan.