Inleiding

In het jaar 2075 ziet de wereldkaart er heel anders uit. Op een bepaald moment heeft de geschiedenis van onze wereld een totaal andere wending gekend. Al is het westelijke halfrond grotendeels zoals wij het nu kennen, het is het oostelijke halfrond dat helemaal anders is.

De wereld heeft zich over een periode van eeuwen in grote delen verenigd. Het hele Amerikaanse continent is één grote natie geworden, Noord- en Zuid-Amerika met de omringende eilanden zijn samengegaan in de Amerikaanse Federatie. Europa is als één land verenigd. Alle noordoostelijke staten hebben samen één grote Russische Unie gevormd en wat nog rest van het Afrikaanse continent, heeft de handen in elkaar geslagen. Tot slot is er Australië.

Dit alles voor slechts één gemeenschappelijk doel en reden en dat is het :

Macedonische rijk.

Macedonië kent zijn oorsprong ver in het verleden, ongeveer 300 jaar vóór Christus, toen nog een erg onbeduidend staatje, maar daar kwam verandering in toen koning Alexander III van Macedonië de troon van zijn vader Philip II erfde.

Koning Alexander III is beter gekend als Alexander De Grote, een krijgsheer die beheerst werd door een ontembare drang werelden te veroveren en de verslagenen tot slaaf te maken. De uitbreiding van zijn rijk heeft door de eeuwen heen geleid tot een ongekende wereldmacht. Generatie, na generatie, na generatie. In het jaar 2075 is koning Alexor XVI nog steeds een rechtstreeks familielid van zijn verre voorvader koning Alexander III en nog steeds wordt de bloedlijn beheerst door de ontembare drang over de wereld te heersen.

De wereldmacht die zij uitmaken, hebben ze te danken aan hun hoge technologische ontwikkeling. Ze zijn de rest van de wereld vele eeuwen vooruit. Vooral hun militaire kracht door kennis kent zijn gelijke niet. Bovendien is het een erg gesloten rijk, alles wat de wereld dan toch te weten is gekomen van hun kennis heeft ze bereikt met spionage.

Na een lange periode van rust is er opnieuw spanning in de wereld. Koning Alexor XVI is nu tien jaar aan de macht en heeft zijn zinnen gezet op Europa en Centraal-Afrika. Europa is een strategisch doelwit omdat het een belangrijk centrum is voor de wereldeconomie en het is ook daar dat de geallieerde strijdkrachten hun belangrijkste concentratie hebben. Als hij dat in handen krijgt, legt hij de wereldeconomie voor een flink stuk lam en verliezen de geallieerden een belangrijk hoofdkantoor en strategisch centrum. Afrika dan weer kent belangrijke ontginningsgronden die het beslist tot zijn eigendom wil rekenen. Veel waardevolle mineralen en metalen worden daar ontgonnen.

De districten Bulgarije en Griekenland liggen al zwaar onder vuur in Europa. Het zijn deze districten die de grens vormen met Europa en het Macedonische rijk en het is daar dat de geallieerde strijdkrachten hun sterkste Europese defensielijn hebben. Satellieten nemen enorme troepenconcentraties waar in Noord-Afrika aan de grens met het Verenigd Afrika.

De Amerikaanse Federatie en de Russische Unie zijn toegestroomd om Europa bij te staan in de Middellandse Zee. De Amerikanen hebben ook een grote troepenmacht getransporteerd naar de Westkust van Afrika.

In het jaar 2075 zijn de wegen, scheepvaart en luchtvaart voor 80% ontlast van verkeer. Zelden verplaatsen mensen zich nog met de auto of met goederen over de weg, het water of door de lucht. Een nieuw transportsysteem is sinds 25 jaar in gebruik ; de ruimtepoort. Mensen stellen een adres in op hun apparaat en met de snelheid van een bliksemschicht komen ze aan op hun plaats van bestemming. Even de juiste coördinaten van bestemming instellen en … flits. Om vijf minuten voor de bepaalde tijd transporteren ze zich naar hun werk en kinderen gaan zo naar school. Alles wordt met de ruimtepoort verzonden, van hele scheepsladingen naar de verste uithoek van de wereld, tot een bakje friet van de frituur om de hoek of een bami pangang van bij de afhaalchinees. Grote kantoren en bedrijven hebben een apparaat ter grootte van een microgolfoven op kantoor of in de werkplaats om een kopje koffie of middageten te bestellen, maar ook voor het verzenden van dossiers en kleine goederen.

Dankzij internet kunnen we de wereld rondsurfen om onze boodschapjes te doen. Aangekochte goederen worden per direct verzonden via de ruimtepoort, recht de huiskamer in. Iedereen heeft een ruimte in zijn huis georganiseerd, met ongeveer de grootte van een douchecel, als zijn persoonlijke transportcabine. Restaurants verzenden hun gerechten over de hele wereld. Een avondje met een intiem feestje onder geliefden bestaat uit een flesje wijn uit Australië, Spanje of Frankrijk, een voorgerechtje uit Rusland, een hoofdschotel ergens vanuit de Scandinavische landen en een dessertje uit Frankrijk, Amerika of Afrika. À la minute staat het allemaal op je bord: even op internet een geschikt menuutje samenstellen en de bestelling met gewenste tijd van aankomst gewoon doormailen. Of gewoon even de broodjeszaak bellen voor een broodje gezond.

Er worden gouden zaakjes gedaan over de hele wereld en nog nooit werd er zoveel gereisd: een namiddagje spenderen met enkele vrienden op een terrasje in Madrid, een wandelingetje maken in de Zwitserse Alpen of een gezellig avondje in het restaurant onder geliefden in New York of Parijs. Als je de slaap niet kan vatten pak je snel je badspullen en ga je een uurtje zonnen op een eilandje in de Caraïben. Waar je ook woont op onze wereld, er is altijd wel ergens een plek waar de zon schijnt. Of, de tijd niet gehad om boodschapjes te doen en alle winkels gesloten? Dan maar even naar een tijdszone waar de winkels nog open zijn. Beetje warenhuis heeft transportcabinetjes voor zijn klanten.

Wat dat betreft gaat het ons in 2075 een stuk makkelijker af. Fietsers hebben ruimte zat op de wegen en onze kinderen kunnen terug veilig buitenspelen. Na 25 jaar wereldwijd gebruik van de ruimtepoort is ook onze lucht al een flink stuk gezonder geworden.

We kunnen kleine dingen transporteren, maar ook hele grote. De Europese Unie heeft een groot deel van zijn schepen verzameld op de Noordzee, klaar voor transport naar de Macedonische Zee met de snelheid van een bliksem door de ruimtepoort.

In de Macedonische Zee zullen ze de vloot van de Russische Unie en de Australiërs gaan versterken. Hun taak bestaat erin de militaire installaties van de Macedoniërs te vernietigen aan de kusten van de Macedonische Zee om ze te beletten uit te varen naar de Oostkust van Afrika. Een tweede deel van hun taak is troepen aan land te brengen in Afrika om daarmee hun grenzen te gaan verdedigen.

Op de Noordzee wordt een gigantische ruimtepoort tot stand gebracht waar de hele vloot kan doorvaren, maar daar loopt het mis. Een deel van de Europese vloot verdwijnt spoorloos.

2. Het jaar 2075, het vertrek

Op de Noordzee liggen twee schepen 5 km uit elkaar. Hun krachtige generatoren stralen met hun laserkanon een ionenbundel naar het center tussen beide. Halverwege de twee schepen ontmoeten deze stralen elkaar en bij hun botsing produceren ze een zone. Een fel verblindend licht is het gevolg ervan. Het vermogen wordt opgedreven, het licht wordt intenser en de zone wordt groter. Bliksemschichten maken het geheel tot een angstaanjagende halve bol die zichzelf langzaam en statig uitbreidt op het wateroppervlak van de Noordzee. Een gigantische ruimtepoort wordt gecreëerd voor het transport van een enorme vloot, een armada.

136 schepen van de Europese Unie liggen voor anker, de motoren draaien stand-by, ze wachten tot de ruimtepoort geopend is. 136 schepen met allemaal dezelfde initialen voor hun naam geschilderd op de boeg en de achtersteven: EWS

European War Ship

Generaal Peter Johnson staart naar de wereldkaart in zijn kantoor. Een viersterrengeneraal van Engelse afkomst en opperste bevelhebber van alle Europese strijdkrachten, luchtmacht, landmacht en marine. Zijn kantoor bevindt zich in Brussel in het grote, centrale militaire complex van GOODIE.

Global Organization Of Defense In Europe

"Hoe lang is het geleden dat we nog eens een wereldoorlog gekend hebben?"

"Dat weet ik niet mijnheer,” antwoordt Cynthia.

Luitenant Cynthia Heimersson is van Zweedse afkomst, voor in de dertig en al vele jaren generaal Peter Johnsons onmiddellijke en trouwe assistente. Waar de generaal ook naartoe gaat, zij vergezelt hem steeds. Ze weet meer over de generaal dan wie ook in het hele militaire complex van GOODIE. Ze is de enige medewerkster op zijn kantoor.

“Ik heb er nog nooit één meegemaakt, u mijnheer?"

"Neen, ik ook niet, maar ik weet wel dat de laatste beëindigd is in 1945. Deze dingen leer je op de militaire academie, als generaal hoor ik dat allemaal te weten. Het Macedonische rijk heeft toen het hele noordelijke deel van Afrika veroverd. De hele wereld stond toen op zijn kop om die landen bij te staan. Het is ons niet gelukt, maar we hebben wel kunnen verhinderen dat ze verder zouden uitbreiden. Die oorlog heeft de wereld doen inzien dat we ons maar beter kunnen verenigen."

"Mijnheer, dat is 130 jaar geleden."

"Juist ja, ze zijn lang rustig gebleven. Al meer dan 2000 jaar willen ze over de wereld heersen en er komt maar geen einde aan. Het duurt vele generaties alvorens ze de nieuwe overwonnen gebieden echt tot hun eigendom kunnen rekenen. Vele jaren na een overwinning blijven er verzetshaarden bestaan. Alvorens deze helemaal verdwenen zijn, zijn ze minstens honderd jaar verder. De nieuwe generaties worden geboren in hun Macedonische rijk en groeien erin op. Ze moeten de Macedonische taal en hun schrift leren. Na vele generaties voelen die nieuwe generaties zich Macedoniër en verdwijnt het verzet. Daarom dat ze zo lang rustig zijn gebleven. Na 2000 jaar de wereld beetje bij beetje veroverd te hebben, hebben ze deze kennis wel verworven. Ze kunnen niet zomaar van het ene veroverde gebied naar het volgende. Om binnenlandse conflicten en eventuele revoluties te voorkomen kunnen ze niet anders dan wachten tot de nieuwe gebieden zich onderworpen hebben alvorens verder te gaan naar het volgende.”

“We leven met ons allen in een constante oorlogsdreiging, Cynthia. Europa is al vele eeuwen een graag verworven goed op onze wereld voor hen. Om de haverklap zijn er conflicten, aanslagen in hoofdsteden, militaire installaties aan de Middellandse Zee en constante grensspanningen met Europa en met de Russische Unie. Ze organiseren om de zoveel tijd betrekkelijk kleine incidenten. Niet om te winnen, maar om de nieuwe gebieden, waar ze op uit zijn, oorlogsmoe te maken. Ze doen dit tijdens vele tientallen jaren, om dan uiteindelijk hun slag te slaan.”

“Een oorlog als deze … neen, tijdens mijn carrière als militair heb ik nog nooit iets van deze omvang moeten meemaken. 130 jaar geleden hebben ze de noordelijke staten van Afrika veroverd en nu is de tijd blijkbaar rijp om op te rukken.”

“Bestel mij eens een bakje koffie, Cynthia.”

Cynthia neemt de telefoon. "Zwarte koffie voor de generaal a.u.b., geen melk, geen suiker."

Generaal Peter Johnson verlaat in gedachten de muur waar de wereldkaart aan hangt en plaatst zich achter zijn bureau.

"Denk je dat we zullen winnen, mijnheer?"

"Het zij maar beter zo. Het laatste waar we op zitten te wachten is om Macedoniër te worden."

In gedachten verzonken blijft de generaal van achter zijn bureau naar de wereldkaart turen.

In een glazen bakje verschijnt er plots een wit licht met een zacht gezoem. In het licht verschijnt er een tas en het witte licht dooft. Floep, doet het dan zachtjes in het kastje, licht uit. Cynthia staat op van achter haar bureautje, haalt het bakje koffie uit het kastje en geeft het aan de generaal. Peter knikt dankbaar.

“We zijn voorbereid,” zegt hij. “De laatste honderd jaar is onze technologie sterk veranderd. Maar ook die van de Macedoniërs. Deze beslissing hebben ze niet na één nachtje slapen genomen. Deze oorlog hebben ze tientallen jaren voorbereid. Onze spionnen melden al jaren verontrustende berichten. De informatie die zij leveren, is echter heel beperkt. Hun geheimhouding is sterk, we mogen het onmogelijke verwachten.”

Op de Noordzee gaat de uitbreiding van de halve lichtbol verder met veel geraas en bliksemschichten tot de uitbreiding afneemt. Het heeft zijn volle grootte bereikt, de bliksemschichten verdwijnen en het geheel komt tot rust. Op het wateroppervlak van de Noordzee zweeft nu een halve bol van fel licht met een doorsnee van drie kilometer en met een hoogte van de helft ervan.

De ruimtepoort heeft een zender en een ontvanger nodig. Ook op de Macedonische Zee zijn twee boten die aldaar de zone voor ontvangst, een halve bol van licht, creëren. Als de vier schepen hun maximale sterkte hebben bereikt, opent de poort. Alles wat in de zender binnengaat, wordt met de snelheid van een bliksem naar de ontvanger getransporteerd.

"EWS Tornado, de ruimtepoort is geopend, u bent vrij om te vertrekken. Het ontvangstcomité verwacht uw komst,” klinkt het door de radio.

Op de Noordzee staat admiraal Simon Musters op de brug van zijn commandoschip, de EWS Tornado. Hij staart naar het felle licht. Zijn hele leven de wereldzeeën afgevaren, afgestudeerd aan de militaire academie als luitenant-ter-zee en de laatste vijftien jaar van zijn carrière was hij steeds bevelhebber van een vloot. Nu is hij aangesteld het bevel te voeren over deze Europese armada. Hij is Nederlander van geboorte en op zijn witte uniform prijken lintjes en eretekens.

"Admiraal, de poortopeners melden dat de poort is geactiveerd. We worden opgewacht aan de andere kant."

Admiraal Musters knikt en ontspant zich. Hij neemt de telefoon. Als bevelhebber van de 136 vaartuigen van de Europese Unie moet hij aan GOODIE – die haar hoofdkwartier te Brussel heeft - toelating vragen te vertrekken. Zijn rechtstreekse overste is generaal Peter Johnson.

"Admiraal Musters op lijn 2 voor u, generaal."

In Brussel neemt Cynthia ten kantore van generaal Peter Johnson de telefoon aan. De generaal neemt op en drukt op lijn 2.

"Simon …"

"Peter, de poort is geactiveerd. We zijn klaar om de Australische en de Russische vloot te versterken in de Macedonische Zee."

"Simon, de Russen verwachten jullie en hebben gemeld dat alles rustig is, de Australiërs zijn onderweg en maken de trip op de ouderwetse manier, op eigen kracht. Goede reis Simon en … veel succes."

Admiraal Musters legt de telefoon neer en kijkt in de richting van het felle licht.

"Zend een bericht aan de vloot dat we vertrekken luitenant, haal het anker op en wees stand-by om te volgen."

"Tot uw orders, admiraal."

Admiraal Musters met zijn commandoschip, de EWS Tornado, bevindt zich ergens op een derde van de armada, omringd door vier fregatten, daarachter een vliegdekschip en cargoschepen met bevoorrading en materiaal, gevolgd door duikboten. Helemaal achteraan: de schepen met de troepentransport. Ankers worden gelicht en aan de zware kettingen binnengetrokken. De hele vloot zet zich in beweging.

“Half vooruit,” geven de kapiteins als bevel op alle schepen. Ook admiraal Musters geeft dit bevel op de brug van zijn schip. De boegen doorklieven het water, schroeven draaien op halve kracht, 136 schepen varen over de Noordzee in de richting van de halve lichtbol die op het water ligt. Het transport naar de Macedonische Zee is begonnen. De eerste varen er al langzaam in. De ruimtepoort is zo groot dat veel schepen tegelijk getransporteerd worden. In rijen van 5 tot 6 naast elkaar verplaatst de kilometerslange armada zich. Het zal enkele uren duren alvorens de 136 schepen verzonden zijn.

Op de EWS Tornado zet iedereen zijn oogbeschermers op. Het felle licht zou tot blindheid kunnen leiden. Meter voor meter verdwijnt het schip dan in het licht, samen met de escorte van fregatten, gevolgd door een vliegdekschip en een landingsschip.

‘Transport in uitvoering’ wordt er door het interne communicatiesysteem vermeld als een schip de lichtbol invaart. Bemanning ontspant zich en wacht rustig af tot het bericht ‘transport uitgevoerd’ door de interne communicatie gemeld wordt.

Eenmaal in de transportzone zijn ze afgesloten van alle communicatie van buitenaf. Een zachte tinteling gaat er door het lichaam tijdens het transport. Eenmaal uit de lichtbol komen ze aan op de Macedonische Zee. In vogelvlucht brengt de ruimtepoort hen 9.000 km verder met de snelheid van een bliksem.

Maar dan klinkt er plotseling door elke radio van de resterende vloot een onheilspellend bericht.

“STAAK HET TRANSPORT! STAAK HET TRANSPORT! AAN ALLE SCHEPEN! ONTWIJK DE POORT! IK HERHAAL, ONTWIJK DE POORT!”

Er wordt hard op de deur geklopt van generaal Peter Johnsons kantoor in Brussel. Zonder op een toelating te wachten om binnen te mogen vliegt de deur open. Een luitenant staat hijgend in de deur.

"Generaal, generaal, kom onmiddellijk naar het commandocentrum. De poort van ontvangst in de Macedonische Zee wordt aangevallen. De Russische vloot ligt zwaar onder vuur."

Cynthia springt ijlings rechtop achter haar bureautje.

“Neen,” zegt ze, “neen, niet nu, niet tijdens het tansport.”

Generaal Peter Johnson springt op, neemt zijn kepie van zijn bureau, trekt de deur achter zich dicht en stapt met grote passen door de gangen van de kantoren van GOODIE, richting commandocentrum. Onderweg zet hij de kepie op zijn hoofd. Hij komt aan een deur, opent die en stapt binnen. Een majoor staat hem op te wachten.

"Majoor Peters, verslag a.u.b.!"

"Generaal, de poortactiviteit in de Macedonische Zee is opgemerkt door de Macedoniërs en ze hebben een massale aanval gelanceerd. Dit wordt ons gemeld door de poortopeners."

"Generaal Yuri Morozov, hebt u contact met uw Oekraïense admiraal in de Macedonische Zee,” vraagt generaal Johnson aan de Russische bevelhebber?

"NOODDUIK, NOODDUIK … DUIKEN, DUIKEN!"

De duikboten waren te dichtbij om het licht nog te ontwijken en de commandanten geven bevelen te duiken in de hoop dat ze er nog onderdoor kunnen. Een cargoschip is te dicht genaderd en kan geen kant meer op, het verdwijnt in het licht. De achterhoede van de vloot wendt zijn steven naar bak- of stuurboord om met volle kracht het licht te ontwijken en er langs te varen.

“Vol vooruit!” “Volle kracht vooruit!”

“Roer vol bakboord!”

“Roer vol stuurboord,” klinkt het op de bruggen van deze schepen. De laatste van de vloot geven volle kracht achteruit om tot stilstand te komen.

“Vol achteruit!”

Een munitieschip scheert langs de lichtbol en kruist de ionenstraal. De ionenstraal brandt door de zijkant en met een gigantische knal ontploft het schip door de kracht van de straal.

Een bevoorradingsschip stevent ook op de straal af aan de andere kant van de lichtbol.

"Адмирал Виктор Иванов, статус!" (Admiraal Victor Ivanov, status!) roept Generaal Yuri Morozov!

De bevelhebber van de Russische vloot in Brussel roept zijn Oekraïense vlootcommandant op. De stem van admiraal Victor Ivanov klinkt door het commandocentrum.

"De schepen die zijn aangekomen zijn onmiddellijk beginnen vuren en jullie gevechtsvliegtuigen worden volop gelanceerd. Onze Migs zijn bijna allemaal in de lucht. De hel is hier losgebroken, de aanval is intens, ze hebben het op de poortopeners gemunt, maar vuren ook op alles wat hier is. De Australiërs zijn onderweg, maar nog te ver. Ze hebben hun vliegtuigen reeds in de lucht en zullen dadelijk hier zijn. Er komt nog een tanker en een vliegdekschip door, staak onmiddellijk het transport kameraad Yuri."

"Dat is gebeurd Victor."

"Yuri, een poortopener is geraakt, de poort van ontvangst is een pool kwijt, die is vernietigd!"

"UITSCHAKELEN, UITSCHAKELEN!”

wordt er door Brussel bevolen op beide schepen van de poortopeners op de Noordzee.

“Neen, neen, dat kan niet, dat is onmogelijk! We mogen niet uitschakelen als transport in uitvoering is!”

"UITSCHAKELEN, UITSCHAKELEN! NU!”

Op bevel van Brussel schakelen de poortopeners op de Noordzee hun straal uit. De overige schepen redden het door langszij de bol te varen. De lichtbol wordt nu niet meer gevoed en krimpt. Langzaam wordt de bol kleiner tot de enorme lichtmassa langzaam uitdooft.

"Verdraaid toch, kameraad Victor, hoe is het zover kunnen komen?"

"Geen idee kameraad Yuri, wij hebben steeds het luchtruim en de zee bewaakt. Onze Migs waren op verkenning, onze radars werden gemonitord, er was niets te zien mijn generaal, niets, honderden kilometers ver was alles veilig. Ze zijn uit het niets opgedoken. Plotseling verscheen een gigantisch moederschip en zeker honderd kleinere toestellen vlogen er als bijen uit. Toen de kleinere toestellen tot de aanval overgingen, verdween het moederschip en maakte zich weer onzichtbaar. Ze hebben de technologie ontwikkeld voor ultieme camouflage, onzichtbaarheid. We werden plotseling verrast. Ook moeten ze de zwaartekracht overwonnen hebben. Het gigantische moederschip zweeft stabiel in de lucht. Onze raketten die we erop afvuurden werden moeiteloos onderschept. Ook de kleinere toestellen kunnen zich onzichtbaar maken."

De aanwezigen in het commandocentrum in Brussel luisteren machteloos naar het verslag van de Oekraïense admiraal van de Russische vloot. Duizenden kilometers van hen verwijderd, wordt een intense zeeslag gevoerd. Beelden worden via satelliet doorgezonden en getoond op de grote schermen die overal in het commandocentrum ophangen. Er wordt ingezoomd op de grote lichtbol aldaar die langzaam krimpt. Ze zien nog enkele schepen doorkomen. Een videocamera op het vliegdekschip van admiraal Victor zendt ook beelden door naar Brussel. Machteloos kijken ze toe hoe tientallen Macedonische vliegtuigen zijn schip zwaar onder vuur nemen.

"Yuri, ze trekken terug. Ze hebben nu ook de tweede pool vernietigd en vliegen weg. Het grote moederschip verschijnt weer en de kleinere vliegen er terug in."

"Ze trekken terug? Natuurlijk, ja, ze hebben hun doel bereikt en verhinderd dat er meer troepen zouden komen."

"Verbinding uit, Yuri, we moeten ons reorganiseren en hebben hier wat ellende op te ruimen. We hebben veel schade, heel veel schade. 18 van onze Migs zijn neergehaald en 12 van jullie Typhoon Eurofighters. We moeten de drenkelingen snel uit het water halen. Manschappen zijn over boord gelanceerd door de enorme explosies op de schepen. De twee poortopeners zijn aan het zinken. Onze en twee van jullie vliegdekschepen hebben enorme schade en verschillende brandhaarden."

"Juist, admiraal Victor, wij zien de beelden hier ook. Generaal Yuri Morozov, uit."

Op de Noordzee is de rest van de armada tot stilstand gekomen. De lichtbol is nu helemaal verdwenen. Alle aanwezigen daar hebben er geen idee van wat er aan de andere kant gebeurd is.

"Dit is een verschrikkelijk gebeurtenis, mijne heren, zegt de CoS, de grote baas van GOODIE.

Chief Of Staff

“Niet de eerste keer dat een vloot onder vuur ligt, maar deze keer hebben ze ons laten kennismaken met een nieuwe technologie van hen. Deze kennis wijzigt onze gehele defensiestrategie. Ze hebben deze oorlog zorgvuldig voorbereid en zichzelf rustig de tijd gegeven hun nieuwe technologieën in uiterste geheimhouding te ontwikkelen en hun militair materieel ermee te voorzien. Onze spionnen hebben over de jaren geen enkele melding gemaakt dat ze met een dergelijke ontwikkeling bezig waren.”

Bezorgd kijkt hij naar de leden van zijn staf.

"We gaan ten strijde tegen een onzichtbare vijand die de zwaartekracht overwonnen heeft. Wat hangt er nog in de lucht dat wij niet zien of weten?”

"EWS Tornado, dit is HK!"

"EWS Tornado, dit is HK Brussel ontvangt u mij... “

"Papa Tango, dit is Papa Prime antwoordt a.u.b.!"

Generaal Peter Johnson probeert contact te maken met zijn vlootcommandant Simon Musters, maar tevergeefs, geen enkel antwoord. Hij was in de transportzone toen de poort vernietigd werd. Eenmaal in de transportzone is elke communicatie van buitenaf uitgesloten, totdat ze er weer uitvaren.

"Papa Tango, dit is Papa Prime, ontvangt u mij!"

"Simon, this is Peter, answer me!”

Teleurgesteld geeft Peter de microfoon terug aan de luitenant. Te midden van het commandocentrum hangt een levensgroot hologram van de aarde. Elk schip en elk voertuig van de Europese Unie is erop terug te vinden met het GPS-systeem. Allemaal lichtjes met de naam erbij, precies daar waar ze op de aarde zijn.

Generaal Peter Johnson stapt er onderzoekend op af. Op het hologram krioelt het van posities, duizenden locaties. Europese schepen, Amerikaanse, Russische, Australische, alles is erop terug te vinden.

"Geef me enkel de EWS Tornado, luitenant."

De luitenant die aan de bediening zit, knikt ontkennend, schakelt alles uit en vraagt enkel de EWS Tornado op.

"Geen signaal, generaal, ik heb hun positie al opgevraagd. Het systeem antwoordt met: geen signaal."

Peter draait de wereldbol in het rond met zijn handen, zoekend naar de locatie, een klein lichtje met vermelding ‘EWS Tornado’, maar het hologram laat enkel de continenten, het water en de eilanden zien.

"Hoe bedoelt u luitenant, geen signaal, ze kunnen toch niet zomaar van de aardbol verdwenen zijn? Het systeem heeft nog nooit gefaald."

Zijn armen zwaaien met grote bewegingen van links naar rechts, van boven naar onder, het hologram ronddraaiend. In de lucht tolt het reuzeding van de Noord- naar de Zuidpool, van oost naar west. Geen enkel lichtje dat oplicht, nergens.

“Luitenant, vraag de positie op van het vliegdekschip de EWS København, zijn positie was geordend net achter de EWS Tornado.”

Opnieuw knikt de luitenant teleurgesteld en ontkennend.

“Roep zijn kapitein op, luitenant-admiraal Ludvig Edvard Hall, zijn roepnaam is Papa Airport.”

“EWS København, dit is HK…”

“Papa Airport, dit is HK Brussel, antwoord a.u.b., over.”

De radio blijft in stilte.

Generaal Peter Johnson geeft nog een laatste krachtige, machteloze ruk aan het hologram en verlaat het. De aarde spint nog een keer rond en reset zich dan langzaam met noord naar boven en zuid naar onder. Peter richt zich tot zijn majoor.

"Bezorg mij een lijst met de locaties van de 136 schepen van de vloot die te lokaliseren zijn. Er zijn schepen doorgekomen en er zijn schepen niet verzonden. Maar vooral, geef me de namen van die schepen met de melding ‘geen signaal’. Welke schepen zijn erdoor gekomen, welke schepen zijn niet vertrokken maar vooral, wie is er niet."

"Tot uw orders generaal.”

3. Ergens

Het felle licht, dat de brug van de EWS Tornado verblindend verlicht, dooft uit. Voor zich uit ziet admiraal Musters het uitgestrekte wateroppervlak van de oceaan. Ze zijn door het licht gevaren en op hun bestemming aangekomen. Verontrust neemt hij zijn oogbeschermers af, komt dichter bij de ramen staan en kijkt om zich heen van links naar rechts.

"Waar zijn de schepen die voor ons uitvoeren? Waar is het ontvangstcomité? De Russische vloot, de poortopeners aan deze kant?"

Hij loopt van voor naar achter over de brug en van links naar rechts en zoekt het lege wateroppervlak af. Achter zich nog steeds de krimpende halve lichtbol op het water waar ze uitgevaren zijn. Een vliegdekschip komt er nog door. De 4 fregatten die het commandoschip escorteren zijn er ook, een transportschip is er, bevoorrading …

"Admiraal, ik kan onze positie niet bepalen."

"Wat bedoel je, luitenant?"

"Kijk admiraal, het hele scherm is leeg, ik heb alles geprobeerd. Onze eigen vloot, posities opgevraagd van de Russen en de Australiërs, ook niet-militairen schepen en zelfs geen enkel signaal van koopvaardij schepen. Kijk, ‘geen signaal’ vermeldt het scherm."

"Breng een verbinding tot stand met het hoofdkwartier in Brussel."

"Onmogelijk admiraal, er is geen verbinding tot stand te brengen met een satelliet, geen communicatie, geen GPS, geen weersatelliet, zelfs geen internet. Het lijkt wel of we afgesloten zijn van de buitenwereld. De enige communicatie die mogelijk is, is met de vloot zelf omdat die rechtstreeks gaat via de middengolf."

"Laat een onderhoudsploeg de satellietontvangst controleren."

De halve bol van licht krimpt steeds verder, als laatste komt er nog net een landingsschip door. Dan verdwijnt het licht compleet. Admiraal Musters slaat dit gade.

"Admiraal, de standaardprocedure, de statusrapporten van de andere gezagvoerders komen binnen. Ze melden allemaal hetzelfde probleem. Mogelijk dat onze satellietontvangst defect is, maar op alle schepen?"

Admiraal Musters doorbladert de rapporten. Tien, er zijn tien rapporten. Dat betekent dat er tien schepen zijn aangekomen van de 136. Waar is de rest?

"Er is iets gebeurd, de poort is nu definitief gesloten en er ontbreekt een groot deel van de vloot. Er zijn 10 schepen, 126 schepen ontbreken. De voorhoede en de achterhoede zijn er niet. Na het landingsschip kwamen de duikboten, cargoschepen met bevoorrading, het troepentransport. Er waren nog flink wat schepen achter ons. Er is iets met de satellieten, wat een satelliet nodig heeft werkt niet. Zijn er dan plots geen satellieten meer?"

Admiraal Musters gaat naar de dichtstbijzijnde console van een officier op de brug en typt zijn persoonlijk wachtwoord in, maar ook hij kan geen enkele verbinding tot stand brengen met HK in Brussel.

De admiraal moet creatief zijn, hij denkt na.

"Nodig alle gezagvoerders van elk schip uit zich naar het commandocentrum op de EWS Tornado te transporteren. Neen … er is een vliegdekschip, de EWS København. Geef me eerst luitenant-admiraal Ludvig Edvard Hall. We zouden de Australische en Russische vloot hier ontmoeten. Ik wil een verkenningsvliegtuig in de lucht dat hen gaat zoeken en daarna verstuur je de uitnodigingen. Wat is er toch aan de hand?"

"Admiraal, het transportsysteem werkt niet, het heeft ook satellieten nodig om te functioneren. Als je wilt dat de andere kapiteins hiernaartoe komen, moeten ze over het water per zodiac."

"Interne videocommunicatie, luitenant. Geef de scheepscomputer de opdracht ons met alle aanwezige schepen te verbinden. Verzoek elke kapitein zich in verbinding te stellen met het commandocentrum."

"De radar werkt, admiraal, kijk, de zee is leeg. De precieze vorm van de Zuidkust van het Macedonische rijk en een stuk van de Oostkust van Afrika. De Indus rivier … de eilanden aan de monding van de Indus … verder reikt het bereik van de radar niet."

“Vreemd,” zegt de admiraal, als hij meekijkt op het radarscherm, “precies daar waar we horen te zijn.”

De admiraal verlaat de brug en begeeft zich naar het commandocentrum. Als hij erbij komt zijn alle kapiteins online.

"Mijne heren en dames, ik heb uw rapporten gelezen en besluit daaruit dat u allemaal op de hoogte bent van de situatie. We blijken afgesloten te zijn van de rest van de wereld. Wat een satelliet nodig heeft, werkt niet. Een groot deel van de vloot is niet aangekomen. Van de 136 schepen zijn wij met ons tienen aangekomen, wij, mijne dames en heren. Suggesties … heeft er iemand iets in de vorm van een verklaring?"

Er heerst een stilte.

"Admiraal,” iemand neemt het woord, “onze apparatuur meldt geen defecten. Als we geen communicatie met geen enkele satelliet tot stand kunnen brengen, is er volgens mij maar één verklaring en dat is dat er geen satellieten zijn. Misschien hebben de Macedoniërs een mogelijkheid gevonden de satellieten uit te schakelen, net op het moment dat wij door de poort zijn gevaren. Op deze manier leggen ze alle communicatie plat."

"Een mogelijke verklaring, majoor. Maar toch, hoeveel satellieten zweven er in de ruimte, 10.000? Zeer onwaarschijnlijk. Er is ook geen enkele verbinding te maken met een Macedonische satelliet. Zouden ze ook die hebben uitgeschakeld? Dat zou erg dom van hen zijn, op deze manier leggen ze ook hun eigen communicatie plat."

"Misschien hebben ze een andere manier van communicatie ontwikkeld. Hun technologische kennis is in absolute geheimhouding en veel vooruitstrevender dan de rest van de wereld. Als ze deze oorlog winnen, kunnen ze opnieuw gebruik maken van de satellieten en is deze lamlegging maar tijdelijk."

"Laten we hopen dat uw theorie juist is, maar aan de andere kant toch ook maar weer niet. Dit zou een ramp betekenen voor de geallieerde strijdkrachten."

"Admiraal, het verkenningsvliegtuig meldt geen enkel teken van de Australische vloot of de Russische vloot en vraagt toestemming zijn zoekgebied te vergroten."

De admiraal brengt zijn hand naar zijn mond en puilt zijn onderste lip tussen duim en wijsvinger.

"Negatief, Ludvig, dat betekent landinwaarts. In zijn eentje kan hij een confrontatie met de Macedoniërs niet aan, laat de verkenner terugkeren. Het raadsel wordt steeds groter, mijne dames en heren, geen satellieten en geen Australiërs of Russen. Waar is de rest van onze vloot gebleven? De ruimtepoort heeft een zender en een ontvanger nodig. Een zender waarmee we er ingaan en een ontvanger waarmee we er uitgaan. Waar zijn de poortopeners aan deze kant van ontvangst? Onze aanwezigheid zal niet onopgemerkt blijven. Met deze vloot, die maar uit een handvol schepen bestaat, zijn we echt geen partij voor de Macedoniërs."

"De communicatie met de zender en ontvanger gaat ook via de satelliet, admiraal. Als de Macedoniërs de satellieten hebben geneutraliseerd, is het mogelijk dat de poort sloot, net op het moment dat de vloot er doorging. De voorhoede is mogelijk aangekomen, de achterhoede is niet vertrokken en wij zijn ergens anders terecht gekomen."

"Een zeer aanvaardbare theorie, kapitein-ter-zee. Desalniettemin, zoals we op de radar kunnen zien, liggen we 500 km uit de kust, precies zoals gepland was. Voor zover het bereik toelaat, zien we duidelijk de vorm van de kustlijnen die we verwachten te zien. Rest er een zeer voor de hand liggende vraag: als dit de Macedonische Zee niet is, waar zijn we dan wel? Vermits we geen beroep kunnen doen op satellieten om onze positie te bepalen, rest er maar één mogelijkheid en dat is op de ouderwetse manier en dat zijn de sterren. Jammer genoeg zullen we tot vanavond moeten wachten tot er sterren te zien zijn. Ondertussen weten we niet met zekerheid of we al dan niet in vijandelijk gebied terecht gekomen zijn en welk gevaar er zich rondom ons bevindt. Het gevechtsvliegtuig meldt geen schepen, ook onze radars vertellen hetzelfde. Maar wat is er op het land dat wij niet weten?"

"We kunnen een verkenningsvlucht uitvoeren over land met een ROAD, onze onbemande drone."

Remote Observing Airborne Device

"Erg riskant, als we in vijandelijk gebied terechtgekomen zijn, schenden we hun luchtruim en kunnen we ze dadelijk aan onze voordeur verwachten. Ook al hebben ze ons de oorlog verklaard, met dit handjevol schepen ga ik een confrontatie liever niet aan."

"Onze situatie is erg mysterieus en onduidelijk, admiraal. Ik wil het idee van de kolonel bijvallen en de kans wagen. Toen we vertrokken, lagen hun schepen voor anker of in de havens. Enkel in de Middellandse Zee voeren ze richting Europa. Zoals u zegt, admiraal, onze komst blijft niet onopgemerkt. Eens zal het tot een confrontatie komen. We zijn te ver uit de kust om onze ankers uit te gooien. Als we een tweede opinie geraadpleegd hebben en onze positie bepaald hebben door middel van de sterren, zijn we ten vroegste 12 uur verder, 12 uur driften op deze oceaan. Voorlopig weten we niet welke richting uit te varen. De dichtstbijzijnde veilige kust is de Oostkust van Zuid-Afrika of het eiland Madagaskar en dat is nog 5000 km van hier. Bovendien, als ze reeds onze richting uitvaren, kunnen we dat maar beter op tijd te weten komen, zodat we onze gevechtsvliegtuigen in de lucht kunnen sturen. We kunnen wel vertrouwen op onze radars, maar ik heb toch liever ogen in de lucht."

Admiraal Musters kijkt rond naar de schermen en peilt de meningen. Iedereen blijkt het ermee eens te zijn; er wordt bevestigend geknikt.

"Goed dan, bevestigt de admiraal, het zij zo. Beveel uw mensen naar hun gevechtsposities om zich klaar te maken voor een eventuele strijd, indien deze verkenningsvlucht uit de hand loopt. Ik laat van hieruit een ROAD lanceren. Het vliegt met een snelheid van Mach 2, we liggen zowat 500 km uit de kust, dus die zal het land bereiken over ongeveer een kwartier. Wees tegen die tijd stand-by om te volgen."

"Tot uw orders admiraal."

"Ingerukt, mijne dames en heren."

Admiraal Simon Musters gaat terug naar de brug, beveelt het schip gevechtsklaar te maken en geeft instructies een ROAD te lanceren. Vervolgens begeeft hij zich naar buiten op het balkon en staart voor zich uit in de richting waar hij de Macedonische kust verwacht, afwachtend tot zijn instructies zijn uitgevoerd, zijn handen op de balustrade van het balkon. Wat zal deze eerste verkenning opleveren?

Luitenant-ter-zee, Maria Márquez, komt naast hem staan en kijkt ook naar de horizon op het einde van het wateroppervlak.

"El tiempo está bueno, Señor almirante."

(Het is mooi weer, mijnheer de admiraal.)

Simon wordt uit zijn gedachten gerukt. Langzaam richt hij zijn ogen op naar de hemel. Een stralende zon aan een blauwe hemel en geen wolkje te bespeuren. Eigenlijk was hem dat nog niet opgevallen.

"Es verdat Maria, hace calor."

(Het is waar Maria, het is warm.)

"Waar ik vandaan kom is het altijd mooi weer admiraal, wel, toch waar ik woon."

"La Libertad, een havenstad aan de Zuidkust van Spanje, de Middellandse Zee. Blijkt zo te zijn ja, maar ik ben er nog nooit geweest.

"U weet waar ik vandaan kom, señor almirante, ik ben zeer onder de indruk."

De admiraal kijkt Maria aan met een kleine glimlach.

"Por supuesto teniente, (Maar natuurlijk, luitenant) dat weet ik toch van al mijn naaste medewerkers. Jij, als mijn officier informatie, behoort tot mijn staf."

Dan tuurt hij opnieuw in de verte. De ROAD is uit het ruim opgestegen. Met een grote bocht keert het toestel. Hoog vliegt het over de EWS Tornado en neemt de richting aan die het moet uitvliegen. In de verte zien de admiraal en Maria het toestel dalen om laag over het water naar de Macedonische kust te vliegen. In de verte horen ze de supersonische knal als het toestel door de geluidsmuur gaat.

"Europa is zo groot geworden de afgelopen 100 jaar. We moesten wel. Alleen gezamenlijk kunnen we de strijd aan tegen het Macedonische rijk. De afgelopen 2000 jaar zijn er al zo veel landen ten prooi gevallen aan hun immense rijk en hun honger om over de wereld te heersen. Zelfs China, kun je je dat voorstellen, een natie als China? De mensen met wie we samenwerken, komen van het hele continent. Van het uiterste zuiden van Spanje tot het hoge noorden van Noorwegen. We zijn allemaal ergens opgegroeid en die plek noemen we 'thuis'. Andere talen, andere gewoontes, andere culturen. Als bevelhebber hoor ik dat te begrijpen en die andere culturen met hun gewoontes te kennen. Weten welke mensen je met welke mensen kunt laten samenwerken, welke taken je ze kunt laten uitvoeren. Strateeg zijn in de unie betekent meer dan militaire kennis, discipline en het geven van orders.”

“De Spaanse taal is een mooie taal die mij erg boeit Maria, el idioma del sol, de taal van de zon, pero … perdoname Maria … ik zal met jou nooit in het Spaans een gesprek kunnen voeren."

"De nada, señor almirante, ik spreek toch onze Europese voertaal, no?"

"Gracias Maria."

"La Libertad, je bent er niet geboren, dat is toch wat je dossier vermeldt."

"Bravo mi comandante, u hebt uw huiswerk gemaakt."

"Neen, vader werd kapitein van een containerschip, toen zijn we naar La Libertad verhuisd. Hij was altijd lang van huis. Als jonge tiener heb ik dikwijls meegevaren. De oceaan was mijn leven, de haven, de boten, de reuk, de zeemeeuwen, de deining van de golven. Maar ja … dat was toen ik een jonge tiener was. Ons nieuwe transportsysteem veroverde zeer snel de wereld en vader moest op zoek gaan naar ander werk. Ik kon de zee niet verlaten en ben aan het einde van mijn tienerjaren naar de militaire zeevaartschool gegaan.”

“En met succes afgestudeerd als luitenant-ter-zee, vervolgt de admiraal haar verhaal met een glimlach. Ik heb je diploma teruggevonden in je dossier.”

"Wat trekt je zo aan in het bevaren van de wereldzeeën? La Libertad? De vrijheid? Een havenstad die 'vrijheid' heet, zocht je vrijheid, Maria?"

"Tal vez mi comandante … si … pero … zoeken we dat niet allemaal?"

Er heerst een stilte, beiden kijken in de verte, zichzelf afvragend welk dreigend gevaar daarginds te verwachten valt.

"Je hebt gelijk Maria, dat is de reden dat we hier zijn, nuestro libertad, onze vrijheid, onze vrijheid beschermen. Iedereen die hier aanwezig is, ver van huis, net zoals jij en ik, dat is de reden dat de wereld verenigt, dat we steun zoeken bij elkaar, om die plaats die wij 'thuis' noemen, te beschermen."

"Admiraal, de EWS Tornado is paraat en de drone heeft land in zicht."

"Dank u sergeant, zend de beelden van de drone naar elk schip zodat de andere kapiteins kunnen volgen.”

"Veel bedankt voor ons gesprekje, Lt. Márquez. Beman je post, we gaan de kustlijn verkennen. Verzamel alle informatie, welke schepen er aanwezig zijn, zodat ik weet waarover we precies beschikken, over hoeveel manschappen en hoelang onze voorraden kunnen strekken. Als bevelhebber van deze vloot heb ik mee de voorbereidingen getroffen en heb ik wel een vermoeden maar ik had graag de dossiers van elk schip gehad. Laat ons hopen dat we samen nog lang van de zon kunnen genieten."

"Si, mi comandante."

Admiraal Musters begeeft zich naar het commandocentrum van zijn schip. De ROAD nadert de kust. Tot dusver vloog hij met de automatische piloot, maar nu heeft een sergeant de bediening overgenomen. Die bestuurt de drone vanachter een console. Hij vloog rakelings over zee om de radars te ontwijken maar de piloot trekt hem nu op tot een hoogte van 2.000 meter. Hij vermindert de snelheid tot de motoren enkel nog maar stand-by draaien en schakelt over naar de zweefmodus. De vleugels strekken zich uit tot een spanwijdte van 25 meter. Volgens de instructies van de admiraal zweeft hij de kustlijn af. Alle aanwezigen volgen in spanning mee.

4. Het jaar 2012

"Vader, ze zijn er, ze zijn er!"

Door de grote poort van een opslagruimte komt Katharina juichend binnengelopen, waar haar vader, archeoloog professor Ewen Douglas, met uiterste tevredenheid de resultaten van zijn opgravingen nog eens bekijkt en fotografeert. De opslagruimte staat vol met kisten, gestapeld en genummerd. Het terrein rondom de loods wordt bewaakt door militairen. Hij zal niets van al deze opgravingen mee mogen nemen, het behoort toe aan het land, maar de kennis die hij heeft opgedaan, kan hem niet worden ontnomen.

Ze hebben meer teruggevonden dan hij verwacht had en de opgravingswerken zijn nog niet beëindigd. Hij sluit een kist af, die hij had opengedaan om de inhoud ervan nog eens te bekijken en wandelt dan samen met zijn dochter naar buiten. Hij kijkt zijn dochter glimlachend aan, de ultieme ontdekking die hij gedaan heeft, die nog op de opgravingssite ligt en waar deze heren voor komen, zal de wereld zeker verbazen. Ze zien nog net het watervliegtuig aan een stijger in de haven aanmeren. Als het met touwen is vast gemaakt, stappen er drie personen uit.

"Ze nemen onze vondst heel belangrijk vader, ze hebben een delegatie van drie mensen gestuurd."

"Onze vondst is ook heel belangrijk Katharina, deze opgraving is een niet uit te sluiten bewijs van de waarheid van mijn theorie. 25 jaren van opzoekingen werpen nu eindelijk hun vruchten af. De wetenschap kan mijn theorie nu niet langer meer ontkennen. Kijk, wat we allemaal gevonden hebben. Desalniettemin gaan al deze voorwerpen aan de interesse van deze heren voorbij. Waar zij voor komen, is de kers op de taart, een niet te ontkennen bewijs van mijn theorie.”

De professor slaat zijn arm om de schouders van zijn dochter, samen wandelen ze hun bezoekers tegemoet.

"Le professeur Douglas, que je soupçonne?"

(Professor Douglas, naar ik vermoed?)

Een Franssprekend heerschap richt zich tot professor Douglas.

"Inderdaad mijne heren, mag ik u ook mijn dochter Katharina voorstellen? Zij is de enige die al die jaren in mij geloofd heeft. Het is dankzij haar hulp en medewerking dat wij nu hier staan."

"Je m'appelle colonel Frédérique Hazart. Het bezoek aan dit land staat me niet toe mijn militaire uniform te dragen, zoals u wel zult begrijpen. Daarom ik verzoek, spreek mij nooit aan met mijn titel van kolonel in dit land, maar noem me gewoon Frédérique.”

“Ik ben gestuurd door de NAVO, dienst MM. Deze heer zijn Pieter Vlieger, vertegenwoordiger van het EADS, Europese holding van vliegtuigbouw, helikopters en al dat soort van vliegende tuigen en dit zijn Leo, onze fotograaf. Het is geweest, een hele lijdensweg de nodige toelating te verkrijgen met ons watervliegtuig hier in deze haven te mogen landen. Wij moeten vertrekken weer binnen de 24 heures. U begrijpen, professeur Douglas, wij niet veel hebben, de tijd."

"Dat begrijp ik mijne heren, laat ons dan ook geen tijd verkwisten en onmiddellijk naar mijn opgravingssite vertrekken."

Katharina neemt plaats achter het stuur van de terreinwagen. Haar vader en hun gasten stappen in.

"Het is niet zo ver, een half uurtje rijden."

"Het doet mij een groot genoegen dat het EADS interesse toont. Mijn vreugde is des te groter te mogen ontdekken dat zelfs de NAVO geïnteresseerd is. In het beste geval hoopte ik op een enkele afgevaardigde als we onze vondst in onze hangaar aan de haven hadden ondergebracht. Dit is echt een voldoening van mijn werk."

De professor kijkt zijn dochter met een uiterste tevredenheid aan.

"Frédérique, waarom de interesse van de NAVO en wat is precies de dienst MM?"

"Bon, mon professeur, zegt kolonel Frédérique Hazart, we zijn in de wagen, ik kan vrijuit praten. De NAVO stilaan aan het verdwijnen zijn. De eenmaking van de wereld vergt de nieuwe instanties. De dienst MM staat voor Mysterieuze Mysteries. Als de NAVO verandert in een nieuwe organisatie, hoop ik maar dat deze dienst zal blijven bestaan, het is heel boeiend werk, maar vooral, heel fascinerend werk. Ik doe het heel graag. Je travaille avec plein de plezier. Bon, waarom er interesse van de NAVO is, zal later verduidelijkt worden. Mais, de toute façon, wat precies zijn uw werk, monsieur le professeur?"

"Het Macedonische rijk, beste mensen, kent in zijn geschiedenis een plotse versnelling. We hebben voorwerpen teruggevonden dat deze mensen het land al bewerkten met ploegen en paarden. Iets wat in deze tijd ondenkbaar was. Het land werd toen nog bewerkt met mankracht in de omringende wereld. We hebben voorwerpen en gereedschappen opgegraven die dateren uit die tijd maar gemaakt zijn met een kennis die er toen nog niet kon zijn. Papier bijvoorbeeld, papier dat beschreven werd met inkt uit onze tijd. Windmolens die gebruikt werden om water uit de grond te pompen, graan te malen. Maar bovenal, ze kenden de luchtballon en maakten gebruik van explosieven. Dat dit rijk zo groot is geworden, komt omdat het zijn vijand meester was vanuit de lucht. Toen de hen omringende landen nog te paard ten strijde trokken, voerden deze mensen al luchtaanvallen uit. Alexander De Grote, de oprichter van het Macedonische rijk, was niet alleen een groot krijgsheer, maar beschikte over zeer vooruitstrevende technologieën, technologieën en kennis waardoor een plotse industriële revolutie ontstond. Zij beschikten al over kanonnen 1.000 jaar vóór de rest van de wereld. Als ik hun geschiedenis bestudeer, is het allemaal plotseling gekomen. De omringende landen evolueerden in een gestaag tempo, maar hier in Macedonië, gebeurde het in één nacht, bij wijze van spreken natuurlijk, waar geschiedkundig gezien een periode van 2.400 jaar nodig was. Een plotse ommekeer dus."

"We zijn er heren."

Het gezelschap stapt uit de wagen en wandelt naar de put waarin de ultieme vondst van professor Douglas ligt. Tientallen mensen zijn er werkzaam. Professor Douglas en zijn dochter worden langs alle kanten begroet.

"Ik heb maar één verklaring voor deze plotse sprong in hun evolutie en dat is dat ze bezoek hebben gekregen van een beschaving die al veel verder stond in evolutie en hen onderwezen heeft. In die tijd was er op de wereld geen enkele beschaving die al zo ver vooruit was. In Amerika schoten de Indianen nog op buffels en in Europa joegen ze nog met speren op everzwijnen. In India reden ze nog op olifanten rond en in Arabië op kamelen. Ze hebben hulp gekregen van een beschaving die niet van deze wereld was, buitenaards, dat is mijn theorie en filosofie."

Ze staan aan de rand van een diepe put en kijken in de diepte.

"Onze vondst mijne heren, een buitenaards vliegtuig, een UFO."

Met z'n allen dalen ze langs een ladder af in de put. De professor kijkt een beetje zorgelijk. Ze blijken niet erg onder de indruk te zijn. Hun stilzwijgen geeft de professor een onaangenaam gevoel. Ze staan voor zijn archeologische vondst. In stilte wandelen ze er rond. De fotograaf neemt foto's. Ze zeggen niets. De professor kijkt naar hun gezichten: geen enkele emotie, geen verwondering, niets. Hij kijkt naar zijn dochter, waarom zijn ze zo stil en ernstig?

Frédérique Hazart verbreekt dan toch de stilte.

"Professeur, u hebben getroost heel wat moeite hier in Macedonië deze opgraving te hebben mogen doen. U moeten beschikken over hooggeplaatste contacten. Tevens, uw lijdensweg moet nog langer zijn geweest dan de onze om hier te mogen landen en een verblijf van 24 heures toegelaten te krijgen, chapeau. Je suis plein d'admiration, mais, wat u opgegraven hebben, monsieur le professeur … dit zijn een Europees drone."

Katharina kijkt naar haar vader die op zijn beurt ongelovig naar de kolonel kijkt. De kolonel zegt verder niets en staart in gedachten naar de restanten voor hem met zijn handen op zijn rug.

"Hoe bedoelt u? Een Europese drone? Onmogelijk!"

"Ik ben geen legerdeskundige maar ik weet dondersgoed dat dit type vliegtuig niet bestaat. Uren hebben we op internet gezocht, duizenden foto's bekeken, Amerikaanse, Russische, Australische, Europese, van alle strijdmachten over de hele wereld, dit type vliegtuig is niet teruggevonden. Ik dateer dat dit toestel reeds 2.500 jaar onder het zand begraven ligt. Kijk mijne heren, dit is de brandstoftank geweest, er ligt een pijlpunt in. Het hout van de pijl is verdwenen, maar de metalen punt ligt er nog in. Mijn vermoeden is dat het is aangevallen en dat de brandstoftank, doorboord met een pijl, is gaan lekken, waardoor het toestel gecrasht is. Het gebruik van boog en pijl is al eeuwen vervangen door vuurwapens. Dit toestel komt uit een tijd dat het onmogelijk was dat een dergelijk toestel reeds bestond."

"Het ligt hier inderdaad al heel erg lang, monsieur le professeur. De tijd heeft veel belangrijke kenmerken verteerd, waaronder ook de verf. Had deze nog een beetje in takt gebleven, dan moet u beslist de kentekens van l'Union Européenne ontdekt hebben, waarmee elk voertuig gekenmerkt wordt. De cockpit van het toestel is ook veel te klein voor een piloot. Deze drone zijn van EADS-makelij."

De teleurstelling van de professor is gigantisch. Katharina neemt haar vader bij de hand en kijkt net zo ongelovig.

"Zou het kunnen, vraagt de professor zich af en kijkt naar zijn dochter, dat het hier tijdens de laatste wereldoorlog terecht is gekomen? Neen toch, ben ik dan zo mis?"

"Maar waarom, vraagt Katharina, waarom hebben jullie jezelf dan de moeite getroost om helemaal naar deze uithoek te komen en de lijdensweg ondergaan om hier te mogen landen? U had ons dat toch net zo goed via de mail kunnen laten weten."

"De reden, wij persoonlijk gekomen zijn, c'est la boite

noir."

Dit gezegd hebbende, laat hij zich op zijn knieën zakken in het zand en doorzoekt de cockpit van het toestel. Hij schuift dingen opzij, graaft met zijn handen in het zand, vindt wat hij zoekt en roept vreugdevol:

“Et voila!”

"Inderdaad professor, de zwarte doos. Kunnen wij dit gesprek op een afgezonderde plaats voortzetten? Ook al spreken deze werklieden niet onze taal, ik had u beiden toch liever privé gesproken."

Het is Pieter Vlieger van het EADS die nu het woord overneemt.

Verwonderd kijken de professor en zijn dochter elkaar aan.

"Zeker, wij hebben hier onze werktent, zegt Katharina, wij kunnen daar ongestoord verder praten."

Op hun tocht naar de tent vraagt de professor waarvoor al deze geheimzinnigheid nodig is.

"Professor, Katharina, wat wij u gaan vertellen is absoluut topgeheim en mag onder geen enkele voorwaarde verder verteld worden. Mocht u de verleiding toch niet kunnen weerstaan, dan zal dit wat besproken zal worden, in alle kringen met klem ontkend worden. Gaat u akkoord?"

"Top secret, monsieur le professeur, beaamt kolonel Frédérique Hazart."

Opnieuw kijken de professor en zijn dochter elkaar verbaasd aan en knikken bevestigend.

"Dit is onze werktent mijne heren, neemt u plaats a.u.b."

"Vind u het erg dat ik … "

De fotograaf wijst naar zijn fototoestel en vervolgens naar het terrein.