-

PRAAT MAAR VOL, JONGENS!

Olympische wegrit Rio 2016:

het volledige verslag

van Michel Wuyts

en José De Cauwer

-

Copyright © 2017 rake eenvoud

Foto van Greg Van Avermaet: Cor Vos

Foto van Michel Wuyts en José De Cauwer: Wim te Brake

E-book: Hans Bosch

ISBN 978 90 826 7682 2

NUR 461

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2017, ISBN 978 90 826 7681 5

-

EERBETOON

In de ledige dagen na de Ronde van Vlaanderen van 2016 kreeg de Nederlandse fotograaf Wim te Brake een van de pot gerukt idee. Ook dat jaar had hij dagenlang koers gezien met koffie, taart en tripel, en ook dat jaar had hij voor alle wedstrijden afgestemd op de VRT, beter bekend als ‘de Belg’. Want hoewel de beelden van de koers op de Nederlandse televisie krek dezelfde zijn, vindt hij de beleving ervan bij de Belg helemaal anders. Dat heeft alles te maken met de wielercommentatoren Michel Wuyts en José De Cauwer, met hun passie en kennis, met hun kleurrijk taalgebruik en met de ongedwongen chemie tussen hen beiden.

Journalist Michel Wuyts (º1956) en voormalig wielrenner en ploegleider José De Cauwer (º1949) zetten de traditie voort van de kranten die vanaf eind 19de eeuw het wielrennen groot gemaakt hebben met verslagen en verhalen. Ze becommentariëren niet alleen wat er zich in de koers afspeelt, maar ze vertellen ook een verhaal. Ze delen je langs hun neus weg mee wie vorig jaar negende werd in de Ronde van Burgos, ze weten wie in het voordeel is bij een sprint bergop met wind tegen, ze kennen de renners in al hun menselijkheid. Ze prevelen een schietgebedje voor een vroege vluchter, ze worden poëtisch bij een stijlvolle afdaling, en ze juichen spontaan in rijmvorm als hun onuitgesproken favoriet als eerste de streep overgaat. Kortom: de koers spat van het scherm de huiskamer in. Je zit er middenin.

Maar het gesproken woord is vluchtig. De spontane beeldspraak, de ter plekke bedachte aanvullingen op de Nederlandse woordenschat, de kwinkslagen heen en weer: ze verdwijnen in het ijle. Zou het niet mooi zijn, dacht Wim, om die tijdelijke teksten te vereeuwigen op papier, als een soort live-literatuur? Hij klopte aan bij zijn Vlaamse vriend. Jeroen Duvillier, met wie hij al vaak naar de koers heeft gekeken en die als redacteur altijd te vinden is voor een taalkundig verzetje. Ook de heren Wuyts en De Cauwer en de VRT stemden in.

En toen werd Greg Van Avermaet olympisch kampioen. In een koers die smeekt om vereeuwiging.

Nu is het zover: het van de pot gerukte idee is realiteit geworden. Voor u ligt het volledige verslag van de olympische wegrit Rio 2016. Dik zes uur wielercommentaar, woord voor woord uitgeschreven als ware het een theatertekst. Een eerbetoon aan de heren Wuyts en De Cauwer, en een monument voor hun essentiële bijdrage aan de wielersport. Want zonder fietsen geen wielrenners, zonder coureurs geen koers, en zonder getuigenissen van die koers geen legendes.

In de transcriptie hebben we de uitgesproken zinnen en woorden zo accuraat mogelijk overgenomen, met slechts de interpunctie als tegemoetkoming aan de leesbaarheid. De aarzelingen en versprekingen zoals die in de live-uitzending te horen waren, die leest u ook hier. Onze enige bedoeling was om zo veel mogelijk recht te doen aan de verslaggeving van de heren Wuyts en De Cauwer.

Wim te Brake en Jeroen Duvillier,

Amsterdam/Mechelen,

Maart 2017

-

Copacabana, Rio de Janeiro. Het is zaterdag 6 augustus 2016, halftien 's ochtends lokale tijd. 144 renners uit 63 landen staan aan de start van de olympische wegrit. De UCI-ranking aan het einde van het seizoen 2014-2015 bepaalt hoeveel renners hun land mogen vertegenwoordigen.

Alle renners en alle landen staan achterin vermeld.

-

nog 237 kilometer

M: Een bijzonder goeiemiddag, kijkers, welkom aan Copacabana! Zelfs de heer Cookson was welkom aan Copacabana. Hij mag deze wegwedstrijd op gang vlaggen. We gaan eens kijken in het peloton, op zoek naar kopjes. Daar heb je Tom Dumoulin. Eens even switchen naar zijn pols, dat zag er op ’t eerste gezicht behoorlijk uit. De veel besproken pols. De pols in het teken van de individuele tijdrit, maar hij doet ook vandaag mee.

Ze zouden in principe met – even kijken – 144 moeten zijn, als ik dat goed geteld heb. Ja. En ze komen uit zestig landen, en ze beginnen aan een héle lange opdracht, van bijna 240 kilometer. Een opdracht op een parcours dat fraai uitgetekend is langs de kusten van Rio.

We gaan al die mooie stranden zien, hopelijk ook vanuit de helikopter, nee, met zekerheid ook vanuit de helikopter. We gaan de heuvels in op twee lussen, in twee lussen kun je stellen. We rijden naar het westen, en we gaan eerst naar een Rus, wat zeg ik, een lus met wat platte bergjes. Maar dan straks in de loop van de verdere namiddag of in het avonduur gaan we naar een grotere lus, een lus met een klim van telkens bijna 9 kilometer. Een parcours dat wat ingewikkeld lijkt, maar dat zal naarmate de dag vordert toch wel allemaal wat duidelijker worden.

Daar heb je dat bontgekleurde peloton, met een wel zeer aparte samenstelling: landenformule, uiteraard, wat dacht u, maar máximaal, maximaal vijf deelnemers per land. En zo zijn er dan maar zes landen. Dan heb je een pakketje met vier, een groter pakket met drie, de grootste pakketten met twee en het allergrootste pakket nog met eentje. Eentje, dus dan krijg je een bonte schakering maar een wel zeerwisselvallige, gemengde poespas, waar het bijzonder moeilijk is om daar een lijn in te trekken en dan vraag ik meteen aan mijn co-commentator José, José De Cauwer: hoe ga je daar in godsnaam mee om? Hoe pak je dat aan om zo’n wedstrijd te controleren? Valt dat überhaupt te controleren?

J : Ja, da’s inderdaad een hele goeie vraag, met daarbij onmiddellijk al een heel moeilijk antwoord, denk ik. Vooral gezien het parcours, dit parcours, toch wel een speciaal parcours, naargelang we gezien hebben uit verschillende media: lastig tot heel lastig. En het gaan vooral de mannen zijn die daar het werk van moeten maken. Laat ons maar stellen, zoals je daarnet al zei, 144 renners aan de start, dat we daar eigenlijk spreken over een zestig-, zeventigtal die de koers gaan maken, kúnnen maken, moéten dragen en zúllen dragen. En dat die andere zeventig – ja, sorry – daarbij zijn omdat het Olympische Spelen zijn. Het is een beetje raar aan het verhaal: men zou verwachten dat we hier kunnen over de 144 beste renners spreken, maar die zijn hier niet aanwezig.

nog 236 kilometer

M: Nee, dat kun je inderdaad wel stellen. D’er zijn ook jongens uit Servië, uit Bolivië, uit Namibië, uit Ecuador, uit Griekenland, maar dat is wat eigen aan de Olympische Spelen. Iedereen die beschikt over een wielerfederatie heeft het recht op een starter of meer starters.

We zijn op 236 kilometer van het eind. U ziet het goed: tweehonderd zésendertig kilometer van het einde. Ze doen het in elk geval rustig bij de start.

J : Ja, ze doen het inderdaad rustig bij de start. Ze willen misschien nog effe willen kijken, zeker, naar de omgeving daar, hè. Ze zitten daar in de mooie startplaats.

M: Copacabana.

J : Voilà, dus start en finish op dezelfde plaats, dus een lange streep naar het parcours, naar één circuit toe. Terugkomend na een plaatselijke ronde, daar vier plaatselijke ronden, dan een eind terugkomen, dichterbij de finishplaats toe, om daar dan nog eens twee plaatselijke ronden te rijden, eigenlijk drie keer over een beklimming, om dan te finishen, eigenlijk op dat stuk waar ze nu zijn … aan bezig zijn.

M: Copacabana geldt als het chiquere strand in Rio, met ook de betere hotels, de paleishotels, vijf sterren, José.

J : Ik zou het niet weten.

M: Nee, het is een wijk in het zuiden: Zona Sul. En Copacabana wordt ook weleens de Princesinha do Mar genoemd. Het prinsesje van de zee. Straks rijden we ook nog naar Ipanema, en dat kent u wellicht vanwege de muziek. José heeft het ingestudeerd en zal het straks voor u graag kwelen.

J : Ja, maar …

M: We kijken, we zien Adam Yates van de Britten, en da’s dan meteen een flikkerlampje dat aangaat, van ‘Ow!’. Die Britten, die staan er goed voor, die hebben een goede formatie, en hebben ook eventueel nog trawanten, want zo gaat dat, zoals dat ook in een WK gaat, bij andere landen.

J : Ja, ze hebben inderdaad een sterke ploeg. Het is uitkijken naar de ploegen. Het is ook uitkijken naar – maar da’s misschien iets voor later – naar de fietsen. Kunnen we ook altijd iets uit opmaken. Voor mij een paar heel sterke ploegen inderdaad. De Britten, de Spanjaarden, de Italianen, de Nederlanders, en de Colombianen.

M: Ja, want een mens is geneigd om die over het hoofd te zien. Maar uiteindelijk kunnen we dat nu niet meer maken, gezien Colombia in alle grote ronden een rol van betekenis speelt, zie maar wéér Quintana met een derde plaats in de Ronde van Frankrijk. Maar die is er nu nét niet bij, die heeft afgezegd.

J : Ja, maar dan hebben ze daar met Chaves een absolute topper uit de Ronde van Italië. Henao, ja, heeft ons in de voorbije Ronde van Frankrijk zijn kunsten laten zien. López, de jonge kerel, die de Ronde van Zwitserland gewonnen heeft. Ambitieus tót en met. Jarlinson Pantano …

M: … de ontdekking van de Tour.

J : Ja, de ontdekking van de Tour. Was eigenlijk al de ontdekking in de voorbije Ronde van Zwitserland, maar ging dan aan de Tour echt wel de puntjes op de i zetten. En dan hebben ze met Rigoberto Uran, de man die de vorige, die vorig, ik meen te zeggen vorig jaar – het is ondertussen vier jaar geleden – ja, op een slecht moment de verkeerde kant opkeek.

M: U zult nu wellicht al zeggen: wat zijn die beelden fraai. Awel, de regie en het grote werk, het mooie werk, is in handen van Philippe Lombaerts en zijn equipe van de VRT. Ook de motorrijders zijn de onze, dus wat dat betreft zullen we, echt, koersgewijs niks missen.

Daar staat Cristo Redentor, hij staat daar op die hoge heuvel, en hij kijkt uit over de stad. Hij wordt bij de wereldwonderen gerekend, en dat sinds een goeie twintig jaar. Kan ook net iets langer zijn.

Wat heb je opgemerkt, José?

J : Wel, ik snap iets niet goed, maar achter het peloton, of rijden ze erlangs, ik denk dat ze erlangs rijden …

M: … die bussen.

J : … op die parallelweg hè, haha, daar rijden inderdaad autobussen langs. Misschien is dat wel met vips, misschien een nieuw soort arrangement, een vip-arrangement. Langs het peloton langs rijden in vip-bussen. Dat moeten ze bij Harelbeke toch nog eens gaan bekijken of dat niet kan ergens.

M: Ja, ze moeten natuurlijk … haha, Harelbeke, precies. E3 Harelbeke, dat is waarop je alludeert. Je moet natuurlijk wel opletten dat je met die bus renners niet uit de wind zet.

J : Ja inderdaad, ja. Als daar al wind is, maar dat zal wel, denk ik.

M: En zie je die bonte schakering van volgauto’s? Ze zijn doorgaans van hetzelfde type. Je krijgt die toegewezen, hè?

nog 234 kilometer

J : Ja, je krijgt die inderdaad toegewezen per land, naargelang je natuurlijk ingedeeld bent, hè. Landen zoals de Verenigde Staten maar met twee renners hier aan de start. Eigenlijk wel straf. Bookwalter en Phinney. Estonia twee renners, maar dan wel twee goeie: Kangert en Taraamäe. Maar zo zijn er nog een deel landen. Ja, die zijn dan verplicht om met twee landen of dríe landen in één wagen te zitten. Dat wordt dan een probleem om welke fietsen wie waar gaan staan. Het is een beetje overeenkomen dat je dan toch moet doen; het zijn nu eenmaal de Olympische Spelen. Dan moet je in vrede samenleven, hè. Maar de grotere landen – de Belgen, de Spanjaarden, de Britten, de Italianen – die krijgen ter beschikking van een eigen wagen, hè.

M: Voorlopig is er niet één die denkt: ik heb haast. Is dat afgesproken of heb je dan toch een soort van gezag? Ik zag Froome op de eerste rij. Een gezag dat zegt van: niet te rap hè, jongens, het is nog lang en lastig genoeg bij straks 30 graden.

J : Ja, ik denk dat ze de kustlijn afrijden.

M: En dat ze dus ook nog een stukje toerisme willen meepikken.

J : Wie weet, ja. Straks als ze terugkomen, gaan ze daar zéker geen tijd meer voor hebben, want dan is het om de prijzen te doen.

M: Hier heb je Valverde met Rodriguez, nog aan de babbel. In de Clásica San Sebastián kwamen ze niet echt overeen. Valverde is zesendértig en wil zijn grote droom waarmaken. Hij heeft de Giro gereden, de Tour gereden, wil nu olympisch kampioen worden, stond ook op het podium van de Clásica San Sebastián, heeft de Waalse Pijl gewonnen, en als alles goed zit, start hij ook nog eens in de Vuelta.

J : Euh ja, dat is een man op leeftijd. Een man waar geen sleet op komt, die eigenlijk, denk ik, spijt heeft dat ’m toch stilaan ouder wordt. Waar ze in Spanje zelfs ook spijt mee hebben, dat de man op een bepaald moment samen met Rodriguez, die er nu op het einde van dit jaar er een punt achter zet, dat ze die man gaan missen en dat het wat eendagswerk betreft, zéker gaan missen in Spanje.

M: Je zei daarnet, ik heb het opgepikt, maar nog niet besproken, ik ga je nu volop laten openen: ik ga ook naar de fietsen kijken.

nog 233 kilometer

J : Wel, ik bedoelde fietsen kijken, niet alleen de fietsen welke merken er zijn, ja uiteraard welke merken hè, en ik bedoel daarmee dan: wie rijdt op welke fiets, en aan de hand daarvan kan je al een klein beetje gaan kijken: bij welke ploeg rijden die mannen dan, en dat werkt dan toch een beetje door. Wat ik wel gezien heb: redelijk veel fluokleuren in het peloton, merken die aangepast zijn met geel. Er is er eentje speciaal bij natuurlijk, die zich altijd speciaal wil proberen onderscheiden. Maar in ieder geval: zonder kaderplaatjes vandaag, zie ik. Dus geen kaderplaatjes op de fietsen, dus daar hoeven we niet naar te kijken. Renners hebben allemaal een transponder mee, die moet bevestigd worden helemaal onderaan aan de voorvork, en achteraan hebben ze een gps-tracker mee, onder het zadel geklikt. Iedereen verplicht.

M: Wat is het nut daarvan, van het weglaten … terwijl een Argentijn, meen ik, maar het is altijd wat aanpassen aan de truitjes, er toch wat vaart injaagt. Eén keer het strand voorbij, is het wat minder prettig, valt er minder te bekijken, dus dan toch maar wat gaan knallen. Ze hebben eigenlijk uit alle hoeken gezegd van: we gaan niet blijven zitten, hè, want dan hebben we het zitten! We moeten maken dat we weg zijn.

J : We moeten inderdaad maken dat we weg zijn, ja, dat klopt. Vooral, vooral ja, als we spreken over eventuele kopman, eventuele kanshebbers, ja dan spreekt men over een man of tien. Echte goeie: de Froomes, de Aru’s, de Nibali’s, de Daniel Martins, zeg maar. Valverde uiteraard en nog een deel anderen. Dat zijn de klimmers waar we dan over spreken. Met daarbij nog Bardet, Alaphilippe, en we gaan er nog wel een deel vergeten, maar dat zijn ze. En al die anderen, die goeie klassieke renners, die daar net onder staan, die moeten zorgen dat ze mee zijn, en dat gaan er wel veel doen. Voilà, we zien hier nu al …

M: Van Avermaet op de voorposten!

J : Nu al Van Avermaet. Dus die weet, die weet, als het een slijtageslag wordt, als er gekoerst wordt en er zou een grote groep, relatief grote groep, voorop kunnen komen, dat hij misschien op die manier kans maakt.

M: Ja, wat mij opviel, dat was dat in kranten een soort van tactiek opengelegd werd, wat de Belgen betreft, en dat van Gilbert en Van Avermaet verwacht wordt dat die meegaan in een vroege vlucht. In de hoop dat die vlucht nooit meer teruggegrepen wordt. Met andere woorden: de wedstrijd mee openen, de wedstrijd mee hard maken.

J : Ja, dat is in principe, in principe vooral door die, kijk, eerste 200 kilometer, die eerste 170 kilometer moet ik eigenlijk zeggen, oké, die zijn voor de Belgen makkelijk. Als het op dat parcours moest zijn, zou ik zeggen, we hebben een hele grote kans.

M: Pantano springt daar al op het wiel. We zagen daarnet Craven voor Namibië, daar in het blauw, ook al eens effe proberen te openen. Daar ziet u een favela in de achtergrond. Niet alles is even fraai. Daar wonen mensen letterlijk opeengestápeld. Je hebt er daar aan het eind van Copacabana nog wel een paar zoals Cabritos en Tabajaras.

En de Spanjaarden rustig achteraan.

J : Ja, inderdaad, rustig achteraan. Dus de mannen van Movistar, dus allemaal met de gelijke fietsen. ’t Is een beetje een probleem natuurlijk voor Rodriguez, die daar omringd wordt door vier renners van Movistar.

M: Dus kleuren voor het land, want hij komt voor een ander merk uit.

J : Ja. Blijkbaar. Zoals ik daarnet al zei: veel fluo, veel fluo hier. Opvallend: fietsenmerken die blijkbaar in laatste instantie toch nog een aanpassing gedaan hebben.

M: Veel geel en groen, dat zijn misschien niet toevallig de kleuren die terugkomen in de vlag van Brazilië.

J : Ja, inderdaad, en één merk dat er bovenuit steekt, die een verkleurende fiets hebben, hè.

M: Ja, waar de kleur zich aanpast.

J : Ja.

M: Leg dat eens uit. Een soort van lak die naargelang de zoninval gaat veranderen?

J : Wel, ik heb daarnet al gekeken naar een paar fietsen. ’t Is Specialized die uitgekomen zijn met een oranje fiets – hadden ze vorig jaar ook al gedaan, alle renners die bij een of ander merk rijden die gesponsord zijn door Specialized, krijgen een speciale olympische fiets. Dat is hier nu niet anders. Dus in die oranje kleur. Maar die oranje kleur verandert naar geel bij temperaturen boven de 22 graden. Dus je gaat zien: op sommige delen van de fiets is het oranje, en op sommige delen van de fiets is het rood. Ze zijn ook aangepast met helmen, handschoenen en alles erop en eraan. Dus niet elke oranje fiets is een Specialized in dit geval, hè.

M: Dus het tuig wat dichter bij de mens, want ook de mens, naarmate de inspanning verhoogd wordt, gaat ook van kleur veranderen.

J : Ja, maar die gaat dan meestal van bleek naar rood, in dit geval is het net iets anders, is het van oranje naar geel.

nog 229 kilometer

M: Oké, het is uiteraard ook de bedoeling, het is niet toevallig dat zo’n wegrit op de openingsdag van de Spelen georganiseerd wordt, dat dit ook een toeristische kennismaking is met dit bijzonder intrigerende land, en we gaan dus prachtige plaatjes zien van die lange avenida’s langs de kust. Straks komen we ook nog eens over de Avenida Ayrton Senna. Dat hoort natuurlijk zo, als je een held geweest bent voor je volk, dan krijg je een heuse avenida op een van de mooiste kuststroken. We gaan nog behoorlijk wat stranden zien met naam en faam, maar af en toe gaan we toch ook naar het binnenland, en straks vooral, voor die lussentrekkerij. Nog eens zeggen: straks Grumari, daar gaan we vijf keer een rondje afleggen dat nogal wat Vlaams aandoet, tenminste wat het karakter van de hellingen betreft en de kasseistrook die daar ligt. En dan krijgen we een wat meer Zuid-Europese lus aan het eind met die klim van bijna 9 kilometer. Maar er wordt in elk geval gekoerst nu.

J : Ja, d’er wordt gekoerst, zeker. En dus we komen op kilometer 37, we komen op het circuit toe. We rijden eigenlijk weg van de startplaats, waar ook de finish is. Rijden we richting het Grumari-circuit en daar leggen we dan vier ronden af, van 24,7 kilometer. Komen we daar toe op kilometer 37, om daar dan vier plaatselijke ronden te rijden, om dan terug te komen langs dezelfde weg waar ze nu heen rijden, om dan nog eens twee plaatselijke parcours te doen dichter bij Rio bij, om dan helemaal na het einde van die plaatselijke parcours Rio binnen te duiken en aan te komen.

M: ’t Is wel mooi bedacht hè. Maar het is wat moeilijker om het allemaal in te prenten, om het allemaal in te schatten. We hebben wereldkampioenschappen gehad waar we een aanloop kregen van start naar het parcours van een goeie 70, 80 kilometer. Ik denk in Geelong hebben we dat nog weleens gehad, hè – dit is een van die favela’s – maar de essentie is toch altijd rondjes draaien en op dezelfde plek blijven, hè. Da’s zo eigen aan zo’n kampioenschapskoers. Nu heb je dat op twee fronten, da’s wel wat wennen.

J : Dat is inderdaad wat wennen, en dat heeft vooral te maken omdat het laatste parcours eigenlijk voor rondjes te draaien te lastig is. Men gaat eigenlijk te veel hoogtemeters maken, wanneer ze op die laatste plaatselijke parcours zouden blijven, dan is het bijna onmogelijk. Dan moet je veel grotere ronden gaan doen om die inspanning een klein beetjen uit elkaar te trekken. We gaan nu zien dat die inspanningen al relatief dicht bij elkaar liggen naar het einde toe. Dus wat dat betreft, en dat dan diep in de finale, het is daarom dat er gezegd wordt dat dit een hele, hele, hele lastige, lastige wedstrijd gaat worden.

M: Ja, enerzijds besef je dan onmiddellijk: we moeten indelen! Want anders gaan we met onze smikkel tegen de muur lopen. Maar anderzijds besef je ook: a nee, we moeten koersen, want anders krijgen we straks allemaal rammel van de echte klimmers. Wat een dubbel gevoel is me dat.

J : Ja, dat is een heel moeilijk dubbel gevoel, en dat is zoiets van: ’t is vooral hopen, vooral hopen dat anderen de kastanjes uit het vuur halen. Dat anderen de koers lastig maken waarop je dan kan meedrijven, dat je hoopt van te kunnen meegaan met een mooie groep, waar je niet te veel moet werken, om op die manier toch voldoende frisheid in te bouwen naar het einde toe. Maar wanneer iedereen dat denkt, dan gaat het natuurlijk niet. Dus dat zal een dubbeltje op zijn kant zijn. ’t Is kijken wie, wat, waar …

M: Gezien de ongewone samenstelling is dit een koers of een type van koers waaraan je je geweldig kunt mispakken en halverwege de wedstrijd zeggen van: ’t is over.

J : Ja, ’t is te veel geweest, inderdaad. ’t Is te moeilijk, ’k heb mezelf een klein beetjen overschat. Inderdaad, zeker.

M: We hebben daar al een probleem, daar staat er eentje aan de kant met het nummer 125. Zie ik daar de Turk Balkan, Onur Balkan? Heeft die een mechanisch probleem? Ik neem aan van wel. Ik denk dat hij tegen de vlakte gegaan is en hij moet zijn voorwiel weer rechten.

Hiér is er een versmalling, dáár gaan er een paar ei zo na de nadar in en daar heb je ook aan de rechterkant een versmalling. ’t Is voor de Turk die tegen de grond gegaan is dat men moet uitwijken en vandaar een klein oponthoud.

Een vraag van Maarten Janssens in de rubriek ‘Vraag het aan Michel’, hashtag vraaghetaanmichel. Maarten zegt of vraagt: is het verstandig van Tom Dumoulin om vandaag te rijden met het oog op de tijdrit van komende woensdag? Ik had ook al dezelfde reflex, Maarten, net toen ik las dat Tom Dumoulin gaan deelnemen was aan een critérium en daar dan toch ondervonden had dat hij daar toch nog niet klaar voor was. Euh, ik denk dat hij er wel goed aan doet om hier toch eens, al was het maar bij wijze van test, maar laten we toch maar zeggen zeker de helft van de wedstrijd mee te doen.

J : Hij moét starten.

M: Ook dat nog ’ns.

J : Hij is verplicht om te starten.

M: Maar goed, dan zou je nog kunnen zeggen van na een kilometer: ik kap ermee.

J : Ja, dat zou inderdaad kunnen. Hij heeft er, hij moet in ieder geval starten, terwijl we hier al een aanval zien van …

M: Pantano, hè.

J : … Chaves.

M: Is het Chaves?

J : Chaves, denk ik. Orica Greenedge-fiets, dacht ik. Of is het, ja, het is inderdaad Pantano. Het is inderdaad Pantano, die rijden met Scott.

M: Ik zie een van de landgenoten toch al mee inschuiven. Tony Martin in tweede positie.

J : Tony Martin zit daar ook al ergens in de buurt. Het is Laurens De Plus die op komst is.

M: En wat vind je van mijn stelling: ja, laat hem maar meerijden, als het kan zowat tot half koers, dan heeft hij toch ten minste die competitie in de benen.

J : Ja, dat zal ’m moeten doen, dat gaat ie ook doen, tenminste op de sociale media was te lezen dat ’m de laatste dagen een beetje verminderd heeft, dat ’m veel werk geleverd heeft op de hometrainer. Daar kun je natuurlijk specifiek op trainen, maar dit is natuurlijk nog effe iets anders, iets buiten zijn, een beetje de gas opendraaien, en dat zal ’m ook wel doen. Voilà, en hier zien we …

M: Erg, hè.

J : Hier zien we nu al, nú al …

M: Erg, hè.

nog 225 kilometer

J : Een probleem voor … Is dat hier nu al Dumoulin? Dat is Dumoulin.

M: Dat is Dumoulin. En dan krijg ik nu van onze assistent, Hannes, het bericht dat Johan Lammerts vooraf gezegd heeft: hij zal er vandaag snel de brui aan geven. Dit is wel érg snel. Met het oog op die tijdrit, dit is wel héél erg snel.

J : Dat is inderdaad, veel sneller kan het niet, dat is buiten rijden en nadien terug binnen rijden. Voilà. Dezelfde weg terug.

M: En de karavaan laten voorbijkomen om geen ongelukken te veroorzaken. Nu vraag ik me af: komt dit wel goed?

J : Ja, het is natuurlijk, we weten niet wat er echt aan de hand is, dus inderdaad in dit geval, inderdaad letterlijk en figuurlijk aan de hand is.

M: Daar heb je Tony Martin. Is dat Geschke onmiddellijk aan het wiel?

Martin, die zich nog eens gaat leggen. Denk aan die fameuze koppeltijdrit die hij organiseerde in een etappe in de Tour, samen met Alaphilippe, z’n ploegmaat. Martin, die hier ook vooral natuurlijk naartoe is gekomen met het oog op de individuele tijdrit van woensdág.

J : Ja, dat is ook zoiets, hè. Ook Martin die misschien effe wil testen hè, die, zoals jij daarnet sprak over Tom Dumoulin, van eens effe de gas opendraaien, eens effe dat gevoel krijgen van: wat moet ik nog doen? Hoe diep moet ik nog effe gaan? Awel, kijk, Martin is daar op zijn beurt al mee bezig. Op die manier misschien iets doen voor de ploeg, binnen die ploeg, alhoewel Duitsland het hier ook niet makkelijk zal hebben natuurlijk.

M: Je moet me toch nog eens uitleg geven over die regel: als je naar hier gekomen bent voor de tijdrit, dan moet je ook die wegrit rijden, hè? Tenzij je iemand haalt uit het mountainbikepakket.

J : Of uit de piste …

M: Of de piste. Dat kan ook.

J : Het mag allemaal. Ik heb ergens gelezen dat ze in Duitsland een renner, renners niet geselecteerd hebben, of renners geselecteerd hebben voor de piste, ja, die dan eigenlijk alleen maar, die dan in principe een plaats afneemt van iemand uit de mountainbike.

M: Is dat nu niet allemaal ridicuul?

J : Ja. Ja. Dat is inderdaad, dat is olympisch, zegt men. Maar langs de andere kant is het maar zo vierkant dan dat het maar vierkant kan zijn, in die zin dat men hier ook renners laat deelnemen die hier absoluut, laat ons maar zeggen tussen aanhalingstekens, niet thuishoren, die absoluut geen kwalificatie hebben om hier deel te nemen. Terwijl in elke andere sport je toch op een of andere manier moet voldoen aan een bepaalde norm, dan is dat in dit geval bij wielrennen niet.

M: Nee. Ik schrok ook – nou, niet écht – maar ik schrok wel omdat ze het hardop zegden, de vrouwen die morgen deelnemen in de vrouwenwegrit. Die zeggen in koor: we zijn kansloos.

J : We kunnen hier niets komen doen, ja. Wel, ik heb me ook gisterenavond bij een glaasje wijn eigenlijk de vragen gesteld: moet je hier dan zijn? Moet je die kosten dan maken? Euh ja, ja, sorry, sorry dat ik dat nu weer zeg natuurlijk, want dan ga ik nu weer de hele vrouwen, het hele vrouwenwielrennen over mij heen krijgen, maar dan heb ik zoiets van: zou je niet beter de kosten sparen en daar iets beter mee doen? Als je toch absoluut geen kans hebt … of ben ik mis?

M: Kom je uiteindelijk alleen maar naar hier om te bewijzen dat je in al die jaren, zelfs de voorbije twintig jaar, geen letter vooruitgang, of geen fluit vooruitgang geboekt hebt.

J : Dat laatste laat ik dan in het midden, maar in ieder geval niet echt veel vooruitgegaan zijn, ja.

M: Nee. Duitsland wil er in ieder geval wat van maken. Dan vraag ik me af voor wie. Voor Buchmann?

J : Ja inderdaad, Buchmann, ja, daar zou je aan kunnen denken.

M: Het Duitse kwartet bestaat uit Buchmann, Geschke, Maximilian Levy en Tony Martin. Dan voel je toch al: de naam Levy zegt ons niet zo veel, ze zijn het al ver moeten gaan zoeken, hè.

J : Ja, ze zijn het inderdaad al ver moeten gaan zoeken. Het is vooral een land dat rendeert als het op sprinten aankomt. Terwijl we daar al Kwiatkowski mee zien draaien.

nog 222 kilometer

M: Maximilian Levy is een dertigjarige Duitser die enkel nog maar de piste gereden heeft. Hij won in 2008 brons in de teamsprint en in Londen won hij zilver in de keirin en opnieuw brons in de teamsprint. Dus het is geen onbeschreven blad, maar het is euh ja, blanco wat de weg betreft.

J : Blanco wat de weg betreft en ik denk, Michel, dat als dat hier zo verder gaat, dat we er rap een deel van gaan mogen schrappen.

M: Jahaha. Daar rijdt Kwiatkowski ál.

J : Jaja.

M: En ik heb een sterretje achter zijn naam gezet. U weet hoe dat gaat, we krijgen de deelnemerslijst, we gaan dan de kanshebbers of zij die er tegenaan leunen met een fluostift geel kleuren in dit geval, maar soms zet ik hier en daar bij een vreemde patriot een sterretje want: Ow! Tijdje geleden! Die is uit beeld gebleven, misschien ook in zijn gat gebeten omdat hij er niet bij was in de Tour, die zal niet stilgezeten hebben.

J : Niet alleen niet stilgezeten, maar da’s zo’n renner waarvan niemand durft zeggen van: o, nee, die niet. Terwijl we hier Albasini zien op kop. Dat zijn van die mannen, die moeten anticiperen, hè.

M: En daar is Kwiatkowski.

J : Ook Zwitserland niet echt een man …

M: Bystrøm ook mee. Geschke.

J : Ja, da’s een goeie goeie groep.

M: Da’s een prettig groepje, een plezant troepje, daar kun je al wat mee bouwen. En nog altijd Pantano, meen ik. En dan is het altijd de vraag: wie rijdt dat gat nu toe, hè?!

J : Ja, wie voelt zich geroepen als je daar als ploeg gaat op reageren? Het beste is natuurlijk mee zijn, hè. Als de Colombianen hier met vijf goeie renners zijn, mee zijn. Al wat ze meehebben, kan overleven. En wie gaat er naartoe rijden, ja?

M: In Londen was het vrij simpel, hè. De Britten deden dat toch. En als ze allemaal op waren, dan kwam Wiggins. Die reed dan 120 kilometer alleen op kop. Het was niet genoeg.

J : Nog net niet. Wiggins zit er hier op dat parcours niet aan te komen. Iemand die dat kan op de volgende vier, vijf uur, dat is on-moge-lijk.

M: Ullrich heeft dat zijn troepen ook laten doen, daar was jij bij in Athene. Een paar ronden als gekken plankgas laten rijden. Ze állemaal gedecimeerd, en het was ook niks aan het eind.

J : Nee, dat was lastig, in principe een lastig parcours, vooral door de warmtegraad, maar het was ook nog zwaar ook. Dus wat dat betreft, het was absoluut heel speciaal, heel speciaal parcours. We hebben daar ook euh …

M: Tenzij je natuurlijk zegt: opgelet, Zabel werd daar wel vierde. Maar ze reden daar wel voor Ullrich.

J : Ze reden daar inderdaad voor Ullrich, maar het was een speciale situatie daar, met de warmte in die bebouwde kom. Op sommige plaatsen was het echt snikheet, snikheet, dus wat dat betreft. We zien daar ook Kochetkov die mee is.

M: Bystrøm. En met het nummer 46 inderdaad Kochetkov. Pavel Kochetkov. Een Rus die toch mag meedoen.