Ticket naar Aarde en Terug

Anna Camilla Kupka

Oorspronkelijke uitgave onder de titel “Ticket zur Erde und Zurück”,

in 2014 vertaald naar het Engels” Ticket to Earth and Back”

©Nederlands vertaling Meesterschap BV Amsterdam September 2016

Illustraties: Sylvia Gruber

Uit het Duits vertaald door: Annette Förster

Opmaak: Thomas Gaarthuis; www.tominvorm.nl

ISBN 978-90-9029853-5

NUR 728

Alle rechten uitdrukkelijk voorbehouden. Niets van deze pagina’s mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord Uitgever

Geraakt door de eenvoud waarmee de Duits-Poolse schrijfster Anna Kupka ons lot als mens heeft beschreven, voelde ik de behoefte om dit met veel mensen in onze eigen taal te kunnen delen. Dankbaar ben ik dat Anna mij de kans bood om haar prachtige boekje te laten vertalen en uit te geven in het Nederlands.

Ik hoop dat Ticket naar Aarde en Terug een kleine bijdrage kan leveren aan het omarmen van ons leven als mens en veel mensen kan helpen omgaan met tegenslagen, verlies en de vele aardse worstelingen.

In mijn werk als coach begeleid ik veel mensen bij het omgaan met onze gedachtewereld en laat ik ze waar mogelijk ook de realiteit weer meer omarmen. Ben je geïnteresseerd in een kennismaking?

Mail me dan op v.moonen@moonenenpartners.nl. Ik hoop dat je er plezier aan beleeft dit verhaal te lezen.

Met vriendelijke groet,

Vincent Moonen

Ticket naar Aarde en Terug

De kleine ziel doet wat hij het liefste doet: hij zit op de rand van de zilverwitte vederwolk en kijkt naar het gedoe op de aarde. Hij geniet van wat hij ziet: het is wonderlijk, wonderlijk en kleurig, maar ook heel vriendelijk.

Hij heeft een speciale voorliefde voor de zeeën, de bergen en de meren; daar kan hij maar niet genoeg van krijgen. Hoe hun kleur en uiterlijk veranderen, wanneer ze onder een wolkendek schuilgaan, door een storm worden geteisterd, door sneeuw worden bedekt of in de stralende zon liggen. Ze buigen mee met de storm zonder zich te verzetten, of zuigen de stralen van de zon diep in zich op en blijven zo waardig en majestueus zichzelf. De kleine ziel krijgt nooit genoeg van dit indrukwekkende schouwspel.

En dan de mensen. Soms doen mensen zulke prachtige dingen dat het hem als een bliksemflits tot in zijn diepste wezen raakt. Als een moeder haar baby in de armen neemt en met dat tedere gebaar bescherming belooft, dan ziet de kleine ziel in haar een vonk van de moederziel oplichten. Of als mensen lachen en blij zijn, dan zijn ze zo mooi - ieder individu op zich - dat geen zee, geen meer en geen berg aan hun schoonheid kan tippen. Maar wat graag zou de kleine ziel steeds in blije harten vol vreugde kijken, maar mensen laten te vaak donkere wolken boven hun harten samentrekken en raken dan verteerd door verdriet en angst. Dat zijn heel andere wolken dan die soms over de zeeën, de bergen en de meren trekken en even de zon afschermen. Nee, mensen creëren deze wolken zelf, met gedachtes vol angst en zorgen, die als giftige regen op het hart neerslaan.

Waarom doet iemand wat hij liever niet zou doen en wat niet goed voor hem is? De kleine ziel begrijpt dat niet. Zelf speelt hij alleen als hij er zin en plezier in heeft, iets anders doet er toch helemaal niet toe! Mensen lijken ook altijd bang te zijn dat hen iets ergs overkomt. Terwijl de kleine ziel heel zeker weet dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. De moederziel beschermt ze, er kan niets gebeuren. Niets kan ze overkomen; ze kunnen toch ook niet van de aarde vallen. De aarde is de ondergrens, alleen boven is er geen begrenzing. Dan komen ze hier in de hemel aan, iedereen komt hier ooit terecht, de moederziel maakt geen onderscheid, en dat het hier vreselijk is, kan echt niemand beweren. De hemel – dat is puur geluk! Neem alle schoenen en handtassen ter wereld, die voor vrouwelijke wezens zo onmisbaar zijn, de mooiste voetbaldoelpunten en de snelste auto’s, waar mannelijke wezens zo dol op zijn, en vermenigvuldig ze met duizend en nog eens duizend en nog eens – en nog steeds heb je geen idee hoe het in de hemel is. Bij lange na niet! Problemen bestaan hier niet. Alles is liefde en alles is in overvloed aanwezig, genoeg voor iedereen en nog veel meer. En toch wordt het hier nooit saai. Iedereen is volmaakt gelukkig. In dit soort gedachten verzonken zit de kleine ziel te mijmeren, als hij de stem van de moederziel hoort die hem bij zich roept:

‘Kleine ziel, ik heb je iets te zeggen.’

‘Wat is er?’ vraagt de kleine ziel.

‘Het wordt tijd,’ zegt de moederziel, ‘dat je op reis gaat.’

‘Tijd?’ vraagt de kleine ziel. ‘Ik dacht dat we dat woord hier niet gebruiken. Moet ik op reis gaan, op avontuur gaan? Ik ben een en al oor, moederziel.‘

‘Luister goed, kleine ziel, hoe beter je onthoudt wat ik nu tegen je zeg, des te prettiger zal je reis verlopen. Een avontuur wordt het hoe dan ook, een heel groot avontuur met jou als de held in de hoofdrol. Zelfs als je je vaak helemaal geen held zult voelen en net als elke held pieken en dalen zult meemaken, zul je toch altijd de hoofdpersoon van de gebeurtenissen zijn en kan ik je nu al een gelukkige afloop beloven. Ik denk dat je wel weet wat ik bedoel, ik kan het zien aan de twinkeling in je ogen: ja, ik zal je naar de aarde sturen en je de menselijke gedaante laten aannemen. In jou en mij, kleine ziel, en in elke andere kleine ziel, komen alle elementen samen in grenzeloze liefde. Wij bestaan daardoor in rust, volmaaktheid en eeuwige glorie. Maar hier in de hemel kun je niet alle afzonderlijke aspecten van je bestaan leren kennen, omdat je uit mij geboren en dus zelf de bron, de oorsprong, bent. Op aarde daarentegen zul je het geweldige avontuur beleven om de verschillende aspecten van je bestaan in al hun variatie te leren kennen. Dat heet leven. Het is vergelijkbaar met een veelkleurig boeket bloemen. Tot nu toe heb je het boeket als geheel waargenomen zonder de bloemen afzonderlijk te kunnen zien, maar in de gedaante van de mensen zul je voor het eerst elke bloem in haar volledige eigenheid en schoonheid kunnen herkennen. Elke bloem zal zich aan je presenteren, opbloeien en verwelken, nu eens met een heerlijke, bedwelmende geur, dan weer met gevoelens van verdriet. Je zult je nu en dan aan de doorns van een bloem prikken. De allermooiste bloemen hebben doorns. Als het je lukt om deze doorns niet als een probleem te beschouwen en ze niet te mijden, maar ze juist te gebruiken als de treden van een ladder. En bij het klimmen soms ook de pijn van de doorns op de koop toe neemt, dan dan zul je tot slot de bloem bereiken en je in haar volle parfum wentelen. De doorns zullen dan snel vergeten zijn, want het hart hult ze in liefde en opent zich liever voor je blijdschap.

Je had gelijk met je opmerking dat we hier niet over tijd spreken, dat de tijd voor ons niets betekent. Voor ons bestaat alleen het geweldige moment, het nu in al zijn rijkdom, altijd het enige moment dat er is, dat bruist van het leven en dat waar is. Maar waar jij naartoe gaat, wordt niet alleen van tijd gesproken, maar zal de tijd je bestaan bepalen en regelen. Als je niet goed oplet en niet in het nu leeft, zul je uit balans raken en naar achter en naar voren geslingerd worden. Achter is het verleden en voor is de toekomst. Als je niet omhoog kijkt naar je bloem, maar in plaats daarvan in het verleden wroet of je zorgen maakt over de toekomst, dan zul je je aan de steel van je bloem vastklampen, want ze zal wild heen en weer zwiepen. Je zult de richting en het doel uit het oog verliezen, je zult als verlamd aan de steel blijven hangen en niet in staat zijn verder te klimmen.