Kracht

Deel 2 van het Eigen Kracht Duet

Deel 4 van de Bad Girls reeks

This is a work of fiction. Similarities to real people, places, or events are entirely coincidental.

KRACHT

First edition. December 22, 2019.

Copyright © 2019 Cecilia Campos.

ISBN: 978-9082738599

Written by Cecilia Campos.

10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Spotify Playlist

Tijdens het schrijven laat ik me altijd inspireren door muziek. Als je Spotify® hebt, kun je meeluisteren met alle nummers waar ik tijdens het schrijven naar geluisterd heb en die in sommige gevallen ook een grote rol binnen het verhaal spelen.

Zoek op Spotify naar Eigen Kracht om de speellijst te luisteren.

Proloog

Guillermo

––––––––

‘EN TOEN KWAM KONING Maradona...’

‘Heette de koning echt Maradona papa? Wat een rare naam!’ Onderbreekt mijn oudste dochter Lorena.

‘Ja! Hij was de beste koning ter wereld, want hij kon supergoed voetballen en alle prinsen wilden later zoals hem zijn.’

Mijn hoofd gaat enthousiast op en neer. Mijn vrouw en ik doen altijd een verhaaltje voor het slapengaan en dat doen we om en om: zij de ene en ik de andere dag. Ik heb een hekel aan voorlezen, vooral voorlezen in het Nederlands, want dat is een van de weinige dingen waar ik niet zo goed in ben. Vind je me verwaand? Ik spreek gewoon de waarheid.

‘Ik wíl geen voetballer worden als ik ouder ben,’ verklaart mijn jongste dochter Melina resoluut en trekt haar dekentje iets omhoog. Ik verschuif mijn billen. We liggen met zijn drieën op haar roze bed, ik in het midden en een meisje aan elke kant.

‘Nee? Wat wil jij dan zijn amor mio?’

Ze bekijkt me alsof ik de stomste vraag ooit heb gesteld en antwoordt: ‘Ik wil groot zijn, natuurlijk!’

‘O, ja. Natuurlijk!’ Beaam ik.

‘Maar, ik dacht dat jíj de beste voetballer ter wereld was, papa.’ Lorena’s vraag is logisch aangezien ik ze altijd vertel dat er maar één de beste kan zijn en dat ík dat ben.

‘Dat ben ik ook. Ik ben Koning Maradona natuurlijk.’

Mijn jongste reageert op enthousiaste toon: ‘Gekkie! Jíj heet toch niet Mannanonna? Jij heet Guillermo!’ Grappig hoe ze wel moeite heeft met het uitspreken van Maradona, maar niet met mijn naam.

‘In dit verhaal wel. Hij is de baas van heel voetballand en hij heeft een heel belangrijke taak.’

‘Welke dan?’ Ze kijkt me aan, alsof ze doorheeft dat ik onzin vertel en dit niet echt een sprookje is.

‘Hij is jullie vader.’

‘O!’ Hoor ik ze tegelijkertijd zeggen. Leuk hoe ze meteen met me eens zijn dat dat inderdaad de belangrijkste taak op aarde is. Ze lijken me weer te geloven en ik kan door met mijn bedtijdverhaal.

‘Maar toen nog niet, want eerst moest Prinses Barbara gered worden uit de verschrikkelijke klauwen van een groot en lelijk monster.’

‘Prinses Barbara, dat is mama!’ Melina wordt met de seconde enthousiaster en beweegt heen en weer op haar plek.

‘Ja, dat was jullie moeder.’

De kleine springt overeind en steekt haar vingertje in de lucht: ‘Waarom draagt mama altijd zoveel make-up?’ En we dwalen weer eens af...

‘Ze denkt dat ze er dan mooier uitziet,’ leg ik uit.

‘Dan zou jij ook make-up moeten dragen papa!’ Haar blik is serieus en ik kan niet anders dan lachen.

‘Ik zal het eens proberen.’ Ik aai over haar bolletje en druk haar iets dichter tegen me aan.

‘Wat voor monster papa?’ Lorena is al wat ouder en blijft gelukkig wel bij de les.

‘Een geheim monster. Een monster dat er altijd wel was geweest, waarvan Prinses Barbara het bestaan niet wist, maar die met de jaren groter en groter werd, waardoor ze steeds meer macht kreeg. Ze had de kracht om haar te maken of te breken, zoveel macht had het.’

‘Eng!’ Melina kruipt iets dichter tegen me aan.

‘Moest Koning Maradona vechten tegen het monster?’

‘Nee. Prinses Barbara moest dat zelf doen.’

‘Maar... kan een Prinses zelf vechten? Dat is toch gevaarlijk?’

‘Ja dat klopt. Toch moest ze zelf het monster verslaan, want het was haar monster en als iemand anders dat voor haar had gedaan, zou het monster gewoon weer terugkomen.’

‘En wat deed de Koning dan, terwijl de Prinses tegen haar monster vocht?’

‘Hij vocht ook... op zijn eigen manier.’

‘Waar vocht hij dan voor?’ Lorena kijkt nu heel bezorgd. Ik denk dat ze ergens wel begrijpt dat dit verhaal gebaseerd is op ware gebeurtenissen.

‘Voor hun sprookje.’

1. Dirty talk

Barbara

‘Ai chihuahua. Dat was lekker.’ We liggen naast elkaar op bed, buitenadem, starend naar het plafond. Ik geloof dat ik mijn vrouwelijke delen nog steeds voel kloppen. Hoe lang duurt dit orgasme wel niet?

‘Krijgen we nu de nabeschouwing?’ De lachende toon waarmee hij de vraag stelt, leidt me af van mijn pulserende delen en wanneer ik in zijn lachende gezicht kijk, word ik onzeker.

‘Nabeschouwing? Zoals bij een voetbalwedstrijd bedoel je?’

‘Ja, dat is precies wat ik bedoel, Bebé.’

‘Mag ik soms niets zeggen na de seks?’ Ik draai me om, zodat ik op mijn buik lig en duw mezelf met mijn ellebogen omhoog om op mijn rechterhand op mijn hoofd te rusten. Ik kijk hem aan. Deze nieuwe positie helpt om me minder kwetsbaar te voelen.

‘Jij mag zeggen wat je wilt, wanneer je dat wilt zeggen, mi amor. Ik klaag niet. Het valt me alleen op dat je nogal spraakzaam bent na de seks.’ Hij streelt zachtjes mijn arm als geruststellend gebaar.

‘Ben ik dat?’ Terwijl ik de vraag stel, probeer ik me onze afgelopen seksuele ontmoetingen te herinneren, maar er staat me zo gauw niets bij.

‘Ja,’ bevestigt hij en zijn zelfverzekerdheid zorgt ervoor dat ik nu toch wel benieuwd word.

‘Wat zeg ik dan zoal?’

‘Je houdt ervan om de hele ervaring aan mij terug te vertellen, alsof ik er zelf niet bij ben geweest.’

‘Echt?’ Waarom voel ik mijn maag omdraaien? Ik hoef me toch nergens voor te schamen?

‘Ja, echt, dat is zo schattig. Je zegt dan “dat was lekker schatje, hoe je zo diep in me was, je bent nog nooit zo diep geweest” of je vertelt me dat ik precies goed bezig was met mijn twee vingers die er vervolgens drie werden en je op precies het juiste plekje aanraakten. Of je vertelt me dat je zo van mijn mond genoot en dat je hoopt dat ik jouw mond ook lekker vond, alsof er enige twijfel kon zijn gezien het feit dat ik slechts een paar momenten ervoor harder dan ooit was klaargekomen. Zo. Verdomd. Schattig.’

‘Ik ben niet schattig.’ Kan de vernedering nog groter worden?

‘O, jawel. Zoals je me vertelt wat je zo lekker vond, met dat schattige, zachte stemmetje van je en je rode wangetjes die nog gloeien: dat is het schattigste dat ik ooit heb gezien.’

‘Ik ben vijfendertig en vrouwen van mijn leeftijd zijn niet schattig.’ Echt ze moesten nieuwe methodes ontwikkelen om deze mate van vernedering te kunnen meten.

‘Ga vooral door met ontkennen, Bebé, want dat vind ik alleen maar schattiger.’ Hij aait mijn gezicht met zijn duim en duwt mijn haar naar achteren. ‘En ook tijdens de seks, de dingen die je zegt zijn zo fucking snoezig dat ik er helemaal wild van word.’

‘Praat ik tijdens de seks?’

Ai chihuahua... wat zeg ik dan allemaal? Volgens mij is de vernedering compleet en gaat mijn hoofd ontploffen. Dit gesprek gaat de verkeerde kant op en ik besluit dat ik geen gesprekspartner meer wil zijn. In een poging uit bed te vluchten, duw ik mezelf rechtop, maar Guy laat dat niet toe en voor ik het weet, heeft hij me met mijn voorkant schuin tegen zijn torso aangedrukt en zo strak vast dat ik geen kant meer op kan.

‘Vanwaar de paniek, Bebé? Ik vind het geweldig.’ Met beide handen pakt hij mijn gezicht, zodat ik hem aan moet kijken.

‘Blijf het vooral doen, lieverd. Het is het meest sexy ding dat ik ooit heb meegemaakt en het maakt mijn pik harder dan hij ooit is geweest.’

De adem die ik onbewust inhield ontsnapt me. Nu pas merk ik hoe opgelucht en blij ik word dat ík de vrouw ben die hem harder maakt dan hij ooit is geweest. Want welke vrouw wil dat niet? Dat is toch het grootste compliment dat je kunt krijgen?’

‘Wat, in het bijzonder, zeg ik dan? Waar je zo, hard van wordt?’ Mentaal geef ik mezelf een schouderklopje. Ik moet het antwoord weten, en ik moet alle antwoorden weten zodat ik die dingen straks bewust tijdens de seks kan zeggen.

‘Laat me denken...’ Vol spanning wacht ik zijn antwoord af. Voel ik daar weer wat opzwellen? We hebben net seks gehad en hij kan er nu weer tegenaan? Zo snel?

‘Ik vind het heet als je me vraagt of ik je oraal wil verwennen. Ik bedoel, jij bent de enige vrouw op aarde die de woorden oraal verwennen zou gebruiken.’ Echt waar?

‘Hoe moet ik het anders noemen dan?’

‘Nou, ik geloof dat ze dat tegenwoordig likken noemen. Wil je mijn poesje likken? Of wil je aan mijn klitje zuigen? Of wil je me beffen? Wil je me oraal verwennen is typisch Barbara. Elke keer als ik je die nette woorden hoor gebruiken, wil ik alle netheid en fatsoen uit dat mooie mondje neuken.’

Dat het hem opwindt, kan ik inderdaad goed merken. Ik pak zijn kleine monster, zoals we hem sarcastisch noemen, en ontdek dat hij inderdaad weer heerlijk hard is. Hard van mij. Hard van het denken aan mij en aan de woorden die ik zeg wanneer we vrijen. Ik voel mijn lichaam ook reageren, pak hem steviger vast en vraag ‘O ja?’, bij een opgaande beweging van mijn hand die hem de adem beneemt.

‘Wat zeg ik allemaal nog meer?’ Terwijl ik hem bewerk, begint zijn ademhaling sneller te gaan en hij verschuift zijn heupen om mij beter toegang te geven tot dat heerlijke vlees tussen zijn benen. Zijn warme, chocolade kleurige ogen richten zich op mijn lichtbruine en de intensiteit waarmee hij dat doet, zorgt voor een versnelde ademhaling.

‘Je vraagt me om “de liefde met je te bedrijven”. Je vraagt me om je te “penetreren”,’ legt hij met zijn sexy, ruwe stem uit.

‘Vind je het woord penetratie geil, Guillermo?’

‘Niet zozeer het woord penetratie. Maar het feit dat jíj het gebruikt en dat er verder geen enkele vrouw op aarde is die die handeling nog zo noemt... en de manier waarop je dat doet, je onzekere, zachte, vrouwelijke stem, en hoe je vervolgens je adem inhoudt in afwachting van mijn reactie....’ Hij trekt mijn gezicht naar zich toe en geeft me een diepe kus die de hete blik van net voelbaar maakt en het vuurtje dat tussen ons brandt verder opstookt.

‘Dat. Is. Het. Geilste...’ Hij kust me weer zo intens dat ik denk dat ik erin verdrink. ‘Dat ik ooit heb gehoord.’ De bewegingen van mijn hand zorgen voor pauzes tussen de woorden. Wat vind ik het toch heerlijk om deze man op deze manier om mijn vinger te winden. Letterlijk.

‘Ga je me oraal verwennen of ga je me likken, Guy?’

‘Oké. Ik neem het terug. Dát is het geilste dat ik ooit heb gehoord.’

De dirty talk is voorbij. Met een efficiënte beweging positioneert hij zichzelf bovenop en beginnen zijn lippen kusjes te regenen op mijn hals, tussen mijn borsten, op mijn buik, steeds verder naar beneden. Mijn lichaam bereidt zich voor, in afwachting op wat zij weet dat gaat komen, en mijn ledematen spannen zich aan. Zijn stem is ruig en schor en ik voel de lucht tegen mijn huid wanneer hij vraagt: ‘Waar is mijn klitje?’

En dát... dát is het geilste dat ík ooit heb gehoord.

****

‘WAT HEB JE ALLEMAAL moeten verduren, voordat ik je ontmoette, corazón?’

We hebben gedoucht en liggen gezellig naakt op bed. Hij houdt ervan zonder kleding te slapen. Dan heeft hij makkelijker toegang, zegt hij. Ik was heerlijk weg aan het doezelen, maar zijn vraag komt uit het niets en ik ben meteen weer helemaal wakker.

‘Wil je echt dat echt weten?’

‘Ik wil alles over je weten. Ik kan geen genoeg van je krijgen.’ Een warm gevoel overweldigt en beangstigt me tegelijkertijd. Wil ik die hele geschiedenis omhoog halen? Het liefst kijk ik vooruit, naar de toekomst en nooit, maar dan ook nooit meer terug. Maar hij heeft er recht op alles te weten. Net zoals ik ook alles over hem wil weten, waarvan ik weet dat er iets belangrijks verborgen blijft. Een groot gedeelte van hem, die hij nog steeds niet prijsgeeft. Dat doet pijn. Maar ik hoop dat door hem wel alles over mij te vertellen, hem zal aansporen mij ook binnen te laten. Echt binnen te laten.

‘Wil je weten hoe het was bij de maffia?’

‘Hoe was het om daar te moeten leven, cariño?

Ik haal diep adem en begin, want als ik het snel doe, doet de herinnering misschien minder pijn.  

‘Het was, moeilijk, in het begin. Niet vanwege alle mannen met wie ik mijn lichaam moest delen, maar omdat ik mijn vader miste. En mijn moeder. En mijn huis. Mijn kamer en mijn vriendinnen en mijn school. Alles miste ik. Alles.’

‘Waarom ben je eigenlijk niet teruggegaan naar je moeder, lieve schat?’ Bij het woord ‘moeder’ gaan mijn haren overeind staan en voel ik die steen in mijn buik. De steen die er altijd wel is, maar nu zwaarder aanvoelt. Als ik hem dit verhaal ga vertellen, kan ik niet in zijn ogen blijven kijken. Die warme ogen die me met zoveel begrip bestuderen, dat ga ik niet drooghouden, dus ga ik met mijn rug naar hem toe liggen, met mijn heupen in het kommetje die zijn knieën maken. Hij begrijpt me en trekt me met een gespierde arm op mijn buik dichter naar hem toe.

‘Ik bén ook teruggegaan. Dat weet je toch? Je weet toch dat ze de deur voor mijn gezicht dicht heeft getrokken?’ Mijn maag begint te draaien bij de gedachte aan afwijzing en van niet gewild, onwaardig en niet goed genoeg zijn. Het doet mijn hart pijn en knijpt mijn longen tegen elkaar, zodat ik niet genoeg lucht meer krijg.

De hand die op mijn buik ligt, begint geruststellend te strelen. ‘Mi amor, rustig maar. Als je er liever niet over praat dan doen we dat niet.’ Deze man is zo lief. Zo ontzettend lief en geduldig. Waar heb ik hem aan verdiend?

‘Nee, het is goed. Het is alleen dat ik er nooit over praat. Met niemand.’ Ik haal diep adem en ga door: ‘Daarna ben ik nooit meer terug geweest naar haar.’

‘Had je dan geen ooms of tantes of grootouders waar je terecht kon?’ Terwijl hij de vraag stelt, pakt hij de dekens die verfrommeld aan onze voeten liggen en trekt ze over ons heen.

‘Mijn vader was enigst kind en zijn ouders waren overleden toen ik een baby was. Mijn moeder had wel een zus en een moeder die nog in leven waren.’ In een poging het strakke gevoel rondom mijn borstkas te laten afnemen, adem ik langzaam en diep in en wacht na een paar seconden voor ik weer uitadem. Guy is stil. Te stil.

‘Guy? Ben je er nog?’ Zijn antwoord komt in de vorm van het knijpen in mijn arm en een lief klein kusje onder mijn oor. Wat hij vervolgens zegt, lijkt nergens op te slaan, maar wanneer ik de woorden laat doordringen slaan ze juist overal op.

‘Op de loopband, hoe jij jezelf daar afstraft, ik dacht dat je dat deed vanwege je verleden als prostituee.’ Hij dwaalt in gedachten af en ik sta op het punt hem te vragen wat het feit dat ik mezelf afbeul op die machine ermee te maken heeft, als hij weer vervolgt: ‘Maar nu denk ik dat je dat doet vanwege de situatie met je moeder. Je straft niet alleen jezelf, maar ook haar.’

‘Neem me niet kwalijk?’ Chips! Waarom schiet ik in de verdediging?

Hij gebruikt zijn hand die op mijn buik was beland om me om te draaien en met een indringende, bijna boze blik in mijn ogen te kunnen kijken.

‘Nee, niets “neem me niet kwalijk”, Bebé. Je weet dat ik gelijk heb, anders zou je niet zo reageren.’

‘Waar heb je het in hemelsnaam over?’ Mijn linkerhand bedekt zonder erbij na te denken mijn borsten. Waarom voel ik me nu ineens zo kwetsbaar?

‘Uh, uh... je hoeft je niet te bedekken. Het maakt niet uit of je naakt bent, aangekleed bent of boven of onder de dekens ligt. Het verandert niets aan het feit dat jij geen geheimen voor me hebt, mi amor. Ook al zou je mij een van je mooie verhalen willen vertellen en de zaken mooier willen laten lijken dan ze zijn. Ik kijk dwars door je heen meisje.’

Hoe is dit gesprek ineens zo geladen geworden? En waarom is hij nu boos?

‘Ik heb geen flauw idee waar je het over hebt en waarom je nu ineens zo klootzakkerig tegen me doet Guillermo.’

‘Nu raak ik een gevoelige snaar en je weet dat ik dat doe, dus probeer je me af te leiden door ruzie met me te zoeken, door me Guillermo te noemen en me uit te schelden? Nou, dat gaat niet gebeuren, lieve schat. We gaan hierover praten en tot conclusies komen. En ik ga je helpen tegen jezelf te vechten en te winnen.’

Ik begrijp helemaal niets van wat hij nu allemaal zegt en dat komt door dat ge-“lieve schat” van hem. Het enige moment waarop hij me een lieve schat noemt, is wanneer hij pissig op me is en daar heb ik toch zo’n ontzettende hekel aan! Razendsnel ruk ik mezelf uit zijn armen en sta op. In mijn volle naaktheid sta ik in mijn kamer en bedenk wat ik ga doen. Ik moet weg. Ja dat is wat ik moet doen. Ik hoor dat hij ook uit bed klimt en neem snel de paar stappen om bij mijn kledingkast te komen. Ik pak blindelings iets van de hangers af, maar ik ben te traag. Ik voel dat het kledingstuk uit mijn hand wordt gerukt en ik word hardhandig omgedraaid en tegen zijn harde naakte lichaam aangedrukt.

‘Wat denk jij dat je gaat doen, Bebé?’

‘Ik ga weg.’ Met een hand tegen mijn rug drukt hij me nog verder tegen zich aan, zodat er geen afstand meer tussen ons is. Zijn andere hand drukt tegen de achterkant van mijn hoofd, waardoor mijn lippen tegen zijn indrukwekkende borstkas aanliggen, terwijl ik de woorden uitspreek.

‘Jij blijft staan,’ beveelt hij.

‘Wat?’

‘Jij. Blijft. Staan. Als het moeilijk wordt, blijf je staan. Je loopt niet van mij weg. Van ons. Je houdt vast, haalt adem en wacht.’

‘Ik wil weg.’ Hij houdt me nog steeds strak tegen zich aan en ik kan geen kant op.

‘Een diamant heeft geen knuffels nodig, maar druk.’ Zijn cryptische maar lieve woorden doen pijn, zo lief zijn ze. Wat hij probeert te zeggen, is dat hij beseft dat dit geen leuk gesprek is om te hebben, maar wel nodig is en die uiteindelijk, hopelijk, tot mooie dingen zal leiden. Al ben ik daar op dit moment nog niet van overtuigd.

‘Ik vrees dat ik het daar niet mee eens ben, want een diamant moet je wel degelijk opwrijven om het te laten glimmen. En trouwens, ik bén geen diamant.’

‘Klopt. Je bent mooier. Maar wat je ook bent, is bang. En je instinct vertelt je dat je moet doen wat je altijd doet wanneer je bang bent: weglopen. Maar we hadden een afspraak weet je nog?’

‘Ik weet van geen enkele afspraak.’ Met de achterkant van mijn hand veeg ik ruw de tranen weg die zich in mijn ogen beginnen te verzamelen. De verraders.

‘Ben je vergeten wat er de vorige keer gebeurde toen je van me wegliep?’

‘Ik liep niet van je weg! Jij stuurde me weg!’ Ik verhef mijn stem en besef dat dat waarschijnlijk helemaal niet gaat helpen. Het enige wat het doet, is dat hij nog vastbeslotener wordt om zijn gelijk te krijgen.

Stom Barbara! Heel stom! Wat een amateursfoutje zeg. Ben jij nou de beruchte crisisvermijder? Laat me niet lachen.

‘En jíj liet het gebeuren! Zoals je dat ook liet gebeuren met je moeder, mi amor!’ Zijn handen hebben mijn onderarmen vast en zo houdt hij me op mijn plek, maar wel iets van hem af om mijn gezicht te bestuderen en mijn reactie te pijlen na zijn harde woorden. De harde woorden die heel erg waar zijn, me recht in mijn hart steken en me vanbinnen laten bloeden, de wonden die nooit echt genezen, opnieuw openend.

‘Dus het is mijn schuld? Mijn moeder behandelde mij als een stuk stront! Als een stuk vlees dat alleen maar voor een ding goed was. Haar liefde was niet onvoorwaardelijk. Het was afhankelijk. Ze hield alleen van me zolang ik mooi en slank was en de schoonheidswedstrijden won! Ik kon er niet meer tegen en liep weg. En toen ik terugkwam, wilde ze me niet meer hebben. Ze wilde mij niet, Guy! Ik! Haar enige dochter! Ik was vijftien, Guy! Ik was nog maar een kind! Welke ouder doet nou zo iets?’ Snikkend haal ik adem en probeer mezelf te kalmeren. Mijn gedachten gaan in een razend tempo door mijn hoofd en mijn gevoelens zijn totaal losgeslagen. Mijn ogen richt ik maar naar beneden, want de pijn die ik in zijn ogen herken, maakt alles erger.

Ik voel zijn armen om me heen, zijn warme, harde lichaam tegen de mijne, terwijl ik mezelf laat gaan. Dit is de eerste keer dat ik me zo openstel tegenover iemand anders. Tegenover mezelf. Het doet pijn, maar ergens is het toch wel een beetje fijn. Het voelt bevrijdend om dit eindelijk aan iemand te kunnen vertellen. Aan iemand die ik vertrouw en die ik niet hoef te laten geloven dat ik sterk en onverwinnelijk ben. Iemand die om me geeft om wie ik ben en die niet onder de indruk is van de Barbara die ik aan de rest van de wereld laat zien. Hij houdt juist van de Barbara die zich kwetsbaar durft op te stellen en eerlijk tegen zichzelf durft te zijn. Dat is een Barbara die zich, sinds ik met Guy ben, steeds vaker laat zien en waar ik nog een beetje aan moet wennen. Maar het is wel iemand voor wie ik steeds meer respect begin te krijgen. Ondanks alle drama waar dat proces mee gepaard gaat.

Hoe lang ik daar tegen hem aan sta weet ik niet. Het zou weleens uren kunnen zijn, voordat ik mezelf een beetje heb herpakt en de tranen kan laten stoppen met vloeien. Zoals gewoonlijk heeft Guy daar begrip voor en beweegt ons zachtjes heen een weer, terwijl hij me lieve kusjes op mijn door tranen bedekte hals, wangen, oogleden, voorhoofd en kin geeft.

Na een lange stilte voel ik de lucht die zijn zacht uitgesproken woorden veroorzaken tegen mijn haar op mijn hoofd: ‘Je was toen nog maar een kind, mi amor. Je wist niet beter. Maar nu ben je een volwassen vrouw en kun je niet anders dan terugkijken en ervan leren.’

‘Hoe kom jij zo wijs?’ Zijn armen laten me wat losser en daardoor kan ik nu een stap naar achteren nemen en omhoog kijken in zijn mooie, intelligente ogen.

‘Eerder een wijsneus,’ antwoordt hij, en met zijn wijsvinger duwt hij mijn kin omhoog om zijn lippen kort tegen de mijne aan te drukken.

‘Maar als volwassene moet en kun je niet anders dan je afvragen, waarom je nooit meer terug bent geweest, Bebé. Waarom je nu, twintig jaar later, nog steeds zoveel pijn hebt. Waarom je de keuze hebt gemaakt naar de criminele maffia terug te gaan in plaats van naar je familie die van je houdt. Naar je moeder die van je houdt.’

‘Ze houdt niet van me. Je stuurt je bloedeigen kind toch niet weg? Dat is toch geen liefde?’

‘Kun je je echt niet in haar verplaatsen, mi amor? En haar proberen te begrijpen in plaats van vast te houden aan al dat verdriet en boosheid?’

‘Mag ik nu mijn kleren weer aan?’ Vraag ik plotseling. Want hij stelt een hele goede vraag, maar eentje die ik nu nog niet kan beantwoorden. Een vraag die ik misschien nooit zal kunnen beantwoorden.

‘Oké. Oké. Ik laat je met rust. Maar er is nog één ding waarover ik je wil vragen om na te denken.’

‘Ik weet niet of nadenken iets goeds is, Guy.’

‘Kun jij met je beslissing leven? Je beslissing om je moeder geen tweede kans te geven? Haar niet te vragen naar de redenen voor haar gedrag? Vraag jezelf alsjeblieft af of je haar niet genoeg hebt afgestraft, corazón. Vraag jezelf daarbij af of je haar aan het afstraffen bent, of jezelf.’

****

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand. Wie is de slechterik in dit land?

2. Passie-aanval

Guillermo

‘Dus dat meisje dat je leuk vindt, hoe ga je haar nou aanpakken?’ Ik zak door mijn knieën om mijn neefje goed aan te kunnen kijken.

‘Moet ik haar pakken?’ Zijn grote blauwe ogen kijken me vragend aan en hij neemt een stap naar achteren. Het was niet mijn bedoeling hem schrik aan te jagen, dus leg ik geruststellend een hand op zijn schouder.

‘Nee, nee, juist niet! Je mag nooit zomaar aan een meisje zitten. Wat ik bedoelde is: wat ga je daaraan doen?’

‘Niets... wachten.’ Beide schouders gaan omhoog en zijn blonde hoofdje maakt een knik.

‘Pff. Wachten... echte mannen wachten niet. Echte mannen nemen de leiding. Als jij haar leuk vindt, moet je haar dat laten weten.’ Mijn toon kan niet overtuigender zijn.

‘Is dat hoe je Barbara versierd hebt? Heb je haar verteld dat je haar een lekkerding vond?’

Maldición! Dit gesprek gaat helemaal de verkeerde kant op. Ik begin te twijfelen of ik wel de juiste persoon ben om de tienjarige Storm te leren hoe hij aan een vrouw moet komen. Als ik eerlijk zijn vraag zou beantwoorden, zou mijn antwoord namelijk een keiharde nee moeten zijn. Tussen mij en Barbara ging het helemaal niet zo. Wij haatten elkaar zo erg in het begin dat het een wonder is dat we samen geëindigd zijn.

‘Het maakt niet uit hoe het tussen mij en Barbara is begonnen. Wat uitmaakt is dat jij actie onderneemt. Het leven is kort. Je moet ervan genieten en geen kansen mislopen, terwijl je wacht tot er iets gebeurt wat misschien nooit gaat gebeuren. Dus, wat wordt je openingszin?’

‘Wat is een openingszin?’

‘Dat is wat je tegen haar zegt om het ijs te breken.’

‘Welk ijs oom G?’ Zijn wenkbrauwen bewegen naar elkaar toe en ik ben hier blijkbaar heel slecht in.

‘O! Volgens mij heb ik dat laatst gezien op Netflix. Er was een man in een kroeg en die had een hele goeie zin om een vrouw mee te versieren!’

‘Okay, vertel!’ Het zal mij benieuwen.

‘Die man stapte op die vrouw af en volgens mij zei hij...’ Storm gaat iets steviger staan, ‘Heb jij soms de stoep geraakt toen je uit de hemel kwam vallen?’

‘De stoep geraakt?’ Ik schiet in de lach. Storm kijkt me onbegrijpelijk aan. Als mijn lachuitbarsting te lang duurt, doet hij zijn armen over elkaar heen, kijkt me boos aan en vraagt: ‘Is dat grappig?’

‘Ja! Dat is grappig!’

‘Waar hebben jullie het toch over?’ De zoete stem van mijn Bebé onderbreekt ons onderonsje. Ik vergeet soms dat ze geen Nederlands spreekt.

‘Ik probeer Storm een openingszin te leren. Hij wil een meisje uit zijn klas versieren.’ Leg ik snel in mijn beste Engels uit.

Ze loopt naar ons toe en bekijkt zichzelf in de spiegel die naast de voordeur hangt. Ze ziet er geweldig uit in een strakke huidskleurige jurk met glanzende witte kraaltjes. We gaan zometeen naar de officiële opening van haar garage en ze heeft er zoals gebruikelijk voor gezorgd dat ze eruit ziet om op te vreten. Ze strijkt de stof naar beneden langs haar geweldige silhouet. Dat prachtige lijf waar ik zo verslaafd aan ben dat ik bijna jaloers zou worden op haar handen.

Ze kijkt Storm aan en zegt: ‘Je moet haar gewoon een complimentje geven, Storm. Iedereen weet toch dat openingszinnen niet werken?’ Ze heeft haar wenkbrauw opgetrokken, waardoor het voor mij duidelijk is dat ze het onzin vindt dat ik de jongen advies geef, terwijl onze ontmoeting nou niet bepaald soepeltjes ging.

Ik vertaal wat ze net gezegd heeft en Storm lijkt het te begrijpen: ‘You are pretty,’ zegt hij tegen haar. Loopt deze jonge casanova nu mijn vrouw te versieren? Ach ik kan het hem niet kwalijk nemen, want dat zou ik ook doen als ik hem was. Ik kan niet anders dan respect hebben voor hoe hij daar staat en zijn best doet er zo schattig mogelijk uit te zien, terwijl hij dat tegen haar zegt. Er verschijnt een glimlach op haar mooie gezicht, ze buigt voorover, strijkt met haar wijsvinger over zijn kleine neusje en geeft hem een kusje op zijn wang.

‘En? Wat vind je ervan? Zit mijn haar wel goed?’ Haar kin en borsten omhoog duwend neemt ze een stap naar achteren. Mijn blik zegt alles wat ik met mijn woorden niet kan zeggen, aangezien mijn neefje hier staat. Toch probeer ik mijn primaire reactie, die ik altijd heb als ik haar zie, te beteugelen, en haar niet met mijn ogen uit te kleden, terwijl ik mijn t-shirt onderkwijl.

Storm voelt aan dat dit gesprek een wending gaat nemen die niet voor zijn puberende oortjes geschikt is.

‘Ik ben in de keuken even een colaatje pakken,’ verklaart hij. Ik aai hem over zijn bol terwijl hij langs me loopt.

‘En?’ vraagt ze, terwijl ze zichzelf in de spiegel bekijkt en haar buik een beetje inhoudt. Wanneer ik geen antwoord geef, zie ik haar gezichtsuitdrukking veranderen in iets wat ik ontzettend onaantrekkelijk vind. Van de onzekerheid en angst in haar ogen word ik misselijk. Misselijk en boos, want dit is de Barbara die zoveel belang hecht aan haar uiterlijk, dat ze bereid is zichzelf kapot te trainen om maar mooi en goed genoeg gevonden te worden. Ze begrijpt nog steeds niet dat de enige die ertoe doet wat ze van haar vindt, zij zelf is.

Hoe kan deze vrouw er telkens zo goed in slagen me het ene moment bewondering en trots te laten voelen, en het andere zoveel boosheid? Mijn kaken verstrakken en ik probeer adem te halen om niet te ontploffen.

‘Ga je me geen complimentje geven, Guy?’ Zich totaal onbewust van mijn opkomende woede draait ze zich voor de spiegel en inspecteert haar heerlijk sappige kont.

‘Je hebt geen complimentjes nodig.’ Mijn stem is zacht en zou haar moeten waarschuwen, maar ze gaat gewoon door.

‘Wanneer je date zoveel moeite heeft gedaan om er mooi uit te zien, is het wel zo netjes om haar een complimentje te geven, vind je niet?’

Ik trek haar aan een arm naar me toe, weg van die spiegel. Ze schrikt. Goed zo, denk ik. Nu heb ik je aandacht en niet die stomme spiegel. Met mijn andere hand pak ik haar andere elleboog en kijk indringend in haar geschrokken ogen.

‘Over je uiterlijk heb jij geen complimentjes nodig. Je zou niet lelijk kunnen zijn al deed je je best. Ik zou geen betere versie van jou kunnen dromen.’

‘Als je me mooi vindt, waarom zeg je dat dan niet? Ben je boos?’

‘Dat heb je goed gezien. Ik ben razend, omdat ik dacht dat ik wel duidelijk heb gemaakt hoe geweldig ik je vind. Nog belangrijker is dat er ontzettend veel redenen zijn waarom ik je geweldig vind en dat je uiterlijk daarbij niet eens in de top tien komt.’

‘Niet in de top tien?’

‘Not even close. De reden waarom ik nu zo pissig ben, komt door de blik die ik in je gezicht zie in afwachting van mijn complimentje. Een onzekere en angstige uitdrukking die voor mij bevestigt dat je nog steeds obsessief bezig bent met je uiterlijk. Zo erg dat ik verbaasd ben dat je überhaupt werk gedaan krijgt, aangezien je het grootste gedeelte van de dag bezig bent in een of andere spiegel te kijken, om elk klein foutje onder de loep te het nemen en te bedenken hoe je dat gaat fixen.’

Mijn woorden doen haar pijn. Ik zie dat de bambi-ogen weer hun intrede doen. Ze probeert haar haar armen los te trekken. Ik wil haar geen pijn doen. Waarom doe ik dat toch telkens? Maar ik laat haar nu echt niet gaan. No way. Het is haar eerste reactie om weg te rennen. Dat besef ik maar al te goed en daarom houd ik haar nog steviger vast. We staan nu zo dicht tegen elkaar aan dat ik de bloemachtige geur van haar parfum ruik. Die heerlijk typische Barbaralucht heeft een kalmerend effect op me. Ik haal diep adem en druk mijn lippen op de hare. Mijn handen laten haar armen los en vliegen naar haar gezicht om haar hoofd aan beide kanten te begeleiden, zodat ik mijn kus kan verdiepen. Na een paar momenten ontspant ze. Dan laat ik los en vervolg: ‘Ik complimenteer je liever, omdat je intelligent bent. Of omdat je een goede vriendin bent. Of omdat je zo goed weet wat je wilt.’

‘Waarom dan geen complimentje over mijn uiterlijk waar ik toch zo hard voor werk?’

‘Omdat ik maar al te goed besef dat jij een hele ongezonde relatie hebt met je uiterlijk. Het is bijna ziekelijk, Bebé. Hoe moet dat straks als je grijze haren krijgt? Of wanneer je rimpels krijgt? Of wanneer je zwangerschapsstriemen op je buik krijgt? Kun je dat dan wel aan zonder door te draaien?’

Het is de eerste keer dat ik iets over zwangerschap roep en ze zegt verbaasd: ‘Zwangerschapsstriemen?’

‘Ja. Natuurlijk.’ Ik doe alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik blijkbaar kinderen met haar wil. Alsof dit niet de eerste keer is dat het idee in me opkomt en dat ik mezelf niet verbaas door het feit dat het me absoluut niet afschrikt.

‘Dus je bent niet boos, maar je wilt me bezwangeren?’

‘Ik ben wél boos.’ Dit is een wanhopige poging om het gesprek terug te krijgen, ver weg van het hele samen kinderen krijgen onderwerp.

‘Niet waar.’ De woorden komen halflachend uit haar mond. Vindt ze me nou grappig? Ik ben niet grappig. Ik ben boos!

‘Welles.’ Dat zou haar ervan moeten overtuigen. Goed zo Guy! Zielig gewoon...

‘Nee, je was niet boos. Het was iets anders...’ In haar ogen zie ik een ondeugende blik. De bambi-ogen en de onzekerheid zijn verdwenen. Mijn hart maakt een sprongetje, want het is een blik die ze begeleidt met een schuin glimlachje. Haar engelachtige gezicht krijgt een iets stoutere look.

‘Wat was ik dan als ik niet boos was? Ik bedoel... bén!’ Verbeter ik mezelf.

‘Je had last van passie.’ Ze rust een van haar armen op haar heup en doet een wenkbrauw omhoog. Ze ziet er sexyschattig uit en ik wil haar bezwangeren. En wel nu.

‘Passie?’ Is dan ook het enige wat uit mijn mond komt, omdat al mijn bloed nu in zuidelijke richting stroomt en zich verzamelt in mijn pik die zichzelf klaarblijkelijk voorbereidt om haar inderdaad zwanger te gaan maken.

‘Als jij zo boos doet, dan ben je eigenlijk niet boos, maar heb je gewoon last van teveel passie. Dat uit zich in een passie-aanval, waarbij je allerlei klootzakkerige dingen tegen me zegt, omdat je anders gaat ontploffen door je liefde voor mij.’

‘Liefde, zeg je?’ De zekerheid waarmee ze dat uitspreekt, vind ik amusant. Het verwarmt me. Het geeft me een goed gevoel dat ze weet dat ik van haar houd. Ook al heb ik dat nooit met die woorden uitgesproken. Toch doe ik dat. Van haar houden. Ik laat het elke dag merken, met daden.

‘Liefde, ja. Maar toch wil ik dat je je excuses aanbiedt. Want het blijft niet netjes van je om me geen complimentjes te geven over mijn uiterlijk. Heeft je moeder je niet opgevoed?’

‘Mijn moeder heeft mij geleerd te luisteren naar mijn hart.’

‘Toch verwacht ik een excuses van je. Zo moeilijk is dat niet hoor. Gewoon sorry zeggen en dan is het weer goed.’

‘Soretito,’ zeg ik en kijk zo serieus mogelijk.

‘Soretito? Is dat sorry in het Spaans?’ Haar wenkbrauwen gaan omhoog en ik probeer mijn lach in te houden, tegelijkertijd hopend dat ze het woord later niet op gaat zoeken en erachterkomt dat het geen sorry betekent, maar drolletje.

‘Ja.’ Niet lachen Guy. Niet lachen.

Ik denk dat ze erin trapt want ze zegt: ‘Oké. Zo moeilijk was dat toch niet?’

‘Zijn de tortelduifjes al klaar om te gaan?’ Noa loopt de gang in en verstoort ons onderonsje. Ik zat zodanig in de bezwangermodus dat ik totaal was vergeten dat zij hier ook was, omdat we straks samen naar de garage rijden. Dat mens heeft geen filter, zegt altijd precies wat ze denkt en dat vind ik geweldig. Ze is een beetje gek, want je weet nooit wat er uit haar komt. Net als nu. ‘Ik sta hier letterlijk weg te smelten, jullie zijn zo schattig ...’

Dat is zo’n inkoppertje, dat kan ik niet aan me voorbij laten gaan. Daarom kijk ik haar lachend aan en vraag: ‘Weet je wel wat het woord letterlijk betekent?’

‘Kan het klootzakkerigheidsgehalte niet wat naar beneden?’ Haar samengeknepen oogjes, de bijdehante manier waarop ze gaat staan in combinatie met de beweging die ze met haar hand maakt waardoor het lijkt alsof ze een volumeknop naar links draait, doet me denken aan een bijdehante tiener. Vervolgens lacht ze een geweldige, warme lach en vervolgt: ‘Even seriously man! Jullie zijn werkelijk té schattig. Zo schattig dat ik eraan denk om een foto van jullie naar Mattel te sturen, zodat ze aan de hand daarvan een nieuwe versie van Ken en Barbie uit kunnen brengen.’

Barbara heeft zich inmiddels losgemaakt uit mijn grip en heeft een arm om haar vriendin heen geslagen. Ze geeft haar een kusje op haar wang en zegt: ‘Je bent toch niet jaloers hé, schatje?’

‘Natuurlijk ben ik jaloers! Wie wil niet wat jullie hebben?’ Haar eerlijkheid is verfrissend.

Ik weet echter weinig over haar liefdesleven. Barbara vertelt mij wel veel over haar, maar nooit daarover, waarschijnlijk vindt ze dat niet netjes om te doen. Dus bedenk ik dat ik het zelf moet vragen: ‘Heb jij geen man in je leven, Noa?’

‘Natuurlijk wel! Er is altijd wel een of ander man in mijn leven.’

‘Dan vind je de ware wel een keer,’ zeg ik met vertrouwen.

‘Ik denk het niet. Ze zijn allemaal zo saai. Het is werkelijk slaapverwekkend allemaal, er is er niet eentje waar genoeg leven in zit. Waren ze maar zo leuk en slim en energiek als ik dan...’ Met haar wijsvinger wijst ze naar de hemel om aan te geven dat ze een idee heeft. Ze loopt in de richting van de logeerkamer en neemt plaats achter de computer. Wij lopen achter haar aan, want waar dit gesprek nu weer heengaat, willen we natuurlijk wel weten.

‘Noa, lieve schat, we hebben hier nu geen tijd voor, we moeten zo vertrekken. Mijn opening weet je nog?’ Bebé trekt aan haar schouder, terwijl Noa in het wildeweg aan het typen is. Wij staan ernaar te kijken, niet goed wetend wat te doen. Plotseling stopt ze, kijkt ze omhoog en verklaart ze: ‘Ik ga mezelf klonen!’

‘Wat?’ Gillen we in koor.

‘Ja! Het lijkt me toch overduidelijk het meest geweldige plan ooit!’ Ze staat op en leunt met beide armen op het bureau. Wij blijven haar verbaasd aankijken, waardoor ze haar geniale plan uit begint te leggen: ‘Als ik een man zou zijn, zou ik mezelf geweldig vinden! Ik ben slim, knap, intelligent en vooral niet saai, en ik weet zeker dat mijn mannelijke versie zo heerlijk neukbaar zou zijn...’

‘Ai, chihuahua! Noa, er loopt hier een kind rond!’ Roept mijn schatje, terwijl ze haar handen over Storms oren legt.

‘Die spreekt toch geen Engels?’ zegt ze verontwaardigd, terwijl ze doortypt.

Barbara drukt de computer uit.

‘Nee!! Niet uit doen! Ik had nog niets opgeslagen!’ Noa steekt haar onderlip uit en zucht terwijl ze opstaat.

‘Morgen is er weer een dag voor je wilde plannen,’ zegt Barbara bemoedigend en een beetje moederlijk.

‘Geloof je soms niet dat ik het kan?’

‘Natuurlijk kun jij het.’

‘Wat is het dan? Ben je soms bang dat het me lukt en dat ik dan seks met de mannelijke versie van mezelf zal hebben?’

‘Dat is inderdaad waar ik bang voor ben. Kom. We moeten door met ons leven.’ Barbara’s toon is ongeduldig en ik moet zeggen dat ik het haar niet kwalijk neem.

‘Oke, lieverd, we begrijpen je, maar we sluiten nu dat hoofdstuk af en bespreken het een andere keer. Oke? En waarom ben je nog niet aangekleed? Kom we gaan een jurkje uitzoeken. En wie weet ontmoet je vandaag wel een mannelijke versie van jezelf die je niet hoeft te klonen.’

Ze duwt Noa de kamer uit en kijkt me streng aan. Dit is de Barbara die houdt van organiseren en graag de touwtjes in handen heeft. Een versie die ik ontzettend aantrekkelijk vind. Ze richt die sexy blik op mij en wanneer ze mijn aandacht heeft zegt ze: ‘Guy, zullen we zo eerst Storm wegbrengen? Dan kan ik meteen kennismaken met je nicht.’

O nee... snel denken, snel denken...

‘Dat doe ik nu wel, dan kun je rustig Noa aankleden en mooi maken,’ zeg ik voordat ze er moeilijk over kan doen. Want ik ben nog lang niet zover dat ik haar kan introduceren aan mijn familie. En ik weet heel goed dat ze daar moeite mee heeft, maar het is wel het verstandigste voor nu.

‘Hey! Er hoeft niets moois gemaakt te worden hoor, ik ben al mooi van mezelf!’

‘Kom Noa, voordat Guy weer een van zijn passie-aanvallen krijgt...’ Ze geeft me een knipoog. Ik zal haar een passie-aanval laten zien, vanavond, wanneer die rode stiletto’s het plafond op wijzen.

3. Opening

Barbara

––––––––

MIJN KONT RUST TEGEN de eettafel, terwijl ik hem bewonder. Het is tien uur ‘s avonds en we zijn net bij mij thuis en ik heb mijn hoge hakken uitgeschopt. Mijn voeten genieten, net als mijn ogen, want hij is gewoon zo mooi. Ik denk dat ik er nooit aan zal kunnen wennen. Hij laat de autosleutels op de eettafel vallen en begroet me alsof we niet de hele avond samen zijn geweest.

‘Hoi.’

‘Hoi.’ Groet ik terug met een lach op mijn gezicht. Hij ziet er zo lekker uit, het is eigenlijk niet eerlijk. Ik kan werkelijk niet kiezen welke versie ik het mooiste van hem vind. De versie op de sportschool? In zijn korte broek en loshangende hemd die een uitstekend uitzicht biedt op zijn borst- en armspieren? Of is het de versie die ik nu mag bewonderen? De nette, in maatpak, pas geschoren versie, die me bekijkt alsof hij me op wil eten? Nee. Het is de naakte versie.

‘Je hebt teveel kleding aan,’ verkondig ik ademloos. Hij plaatst zichzelf tussen mijn voeten en zijn lach verandert op een manier die een hele plezierige uitwerking op mijn lichaam heeft. Zal ik nu op mijn knieën zakken, zijn broek openritsen en hem in mijn mond nemen?

‘Hmmm...’ hoor ik hem mompelen, terwijl hij zich naar voren buigt om zijn lippen op de mijne te drukken. Hij ruikt en smaakt heerlijk en wanneer zijn lippen zich weer losmaken mis ik ze.

‘Ik dacht eerst champagne...’ vertelt hij met dat geweldige Latijns-Amerikaans accent ‘...maar bij nader inzien, heb ik liever dat je naar je slaapkamer gaat, je uitkleedt en daar naakt, maar wel met die stiletto’s aan, met je benen wijd op het bed gaat zitten. Dan wil ik dat je op me wacht.’

Ik staar sprakeloos naar hem. Het is niet nieuw dat deze man graag de touwtjes in handen heeft tijdens de seks en dat vind ik geweldig. Maar dit is de eerste keer dat hij me zulke precieze instructies geeft. Dit is de zoveelste verrassing van vanavond.

De eerste verrassing was de tien journalisten die kwamen opdagen, en de afgeladen volle zaak met toekomstige klanten en leveranciers. Ik had iedereen zelf uitgenodigd, maar had niet gedacht dat iedereen ook echt zou komen.

De tweede was dat de gehele bende van ellende er was! Sebastian, Cristina en Noa en natuurlijk de zwangere Nina zouden er zijn, maar Anita, de beste vriendin van Nina was er ook, en William aka Billenboy en John (vriend van Anita). Zelfs Anton, de beste vriend van Guy, was er met zijn vrouw Bianca. Het was grappig om te zien hoe die bijdehante Anton helemaal onder de plak zat. Hij is een praatjesmaker, maar zij weet er wel raad mee.

Ik had net Cristina, Sebastian, Nina en John begroet en naar de tafel geleid waar alle champagne en hors d’oeuvres te vinden waren. Ik was zenuwachtig, want ik zou een speech moeten houden en al had ik dat goed voorbereid, toch was ik daar nerveus over. Guy stond naast me en streelde me zacht over mijn rug. Ik had net aan hem gevraagd of Anton en Bianca ook zouden komen, toen ze ineens voor me stonden.

‘Daar is de man over wie we het hadden. En vrouw! Suizen je oren?’ Had Guy tegen hem gezegd, terwijl hij Anton een klopje op zijn schouder gaf. Guy was Bianca de gebruikelijke drie kussen op de wangen aan het geven (ik blijf die drie kussen die Nederlanders elkaar geven een geweldige maar rare gewoonte vinden), toen Anton antwoordde: ‘Natuurlijk praat je over mij. Iedereen praat over mij. Meestal gaat het over mijn lekkere kont en als het daar niet over gaat, dan gaat het wel over mijn geweldige persoonlijkheid.’ Hij gaf me een knipoog en boog zich voorover om ook mij die drie kussen te geven. Bianca gaf hem een harde klap op zijn achterhoofd.

‘Au, vrouw! Dat was toch nergens voor nodig?’ Had hij op zijn hoofd wrijvend gemopperd.

‘Dat is blijkbaar heel hard nodig. Je gedraagt je eens een keer. Begrepen? Of heb je zin om de komende nacht te werken aan je relatie... met de bank? Ze heeft je gemist de afgelopen tijd.’ Ik heb bewondering voor deze vrouw. Niet alleen voor het feit dat ze haar alfa-mannetje in het gareel weet te houden, maar ook omdat ze voor mij Engels praat. Het is ongelooflijk hoe veel en hoe goed Nederlanders allemaal Engels spreken. Dat ze moeiteloos kunnen schakelen. Al wordt het voor mij zo wel heel moeilijk om de Nederlandse taal te leren.

‘Gutentag mijn lieve apfelstrudeltje!’ Williams begroeting onderbrak de ietwat ongemakkelijke situatie. Hij gaf me een grote knuffel en drie kussen, elk op een wang en de derde op mijn voorhoofd. Vervolgens schudde hij Guy de hand en keek daarbij zo stoer als hij kon. Ik moet altijd zo lachen om die gekke Billenboy. Toen hij Guys hand losliet, wapperde hij hem lichtelijk met gefronste wenkbrauwen en zag ik hem een stemloze ‘au’ uitspreken. Hij fluisterde naar me: ‘Hij is sterk en dat is zooo sexy...’ Ik besloot die opmerking te negeren, want... ai chihuahua! Anton en William bij elkaar in een ruimte is teveel voor deze wereld, en tja, wat moet je daarop zeggen? Hij had gelijk!

‘Ik dacht dat we hadden afgesproken dat je mij geen apfelstrudel meer zou noemen, William.’

‘Ík dacht dat we hadden afgesproken om meer-dan-facebookvrienden te zijn, lief barbiepoppetje van me. Wat leuk om je weer te zien! Ga je vanavond los in de kooi?’ Hij bekeek mijn borstkas met grote interesse.

‘Neem me niet kwalijk?’

‘Hoe krijg je het voor elkaar om je borsten er zo geweldig uit te laten zien zonder een bh?’ Ik vergeet steeds dat dit de grootste gay-man is die ooit heeft bestaan en ben elke keer verbaasd over de dingen die hij opmerkt die normaal alleen een vrouw zou zien.

‘O. Los in de kooi. Nu begrijp ik je! Natuurlijk heb ik wel een bh aan!’ Fluisterde ik, met een vuurrood hoofd.

‘Hé! Billenboy! Wees niet zo’n kontgat!’ Gilde Noa in het Nederlands tegen hem. En ik weet dat dat Nederlands is, omdat ze vorige week niets anders zei dan ‘wees niet een kontgat, wees niet een kontgat’. Ze vond het grappig, want in het Engels is dat een veelgebruikt scheldwoord 'asshole, don’t be an asshole'. Ze vertelde me dat ze Nederlandse scheldwoorden niet begreep. Ze snapte niet hoe asshole in het Engels een scheldwoord kon zijn, maar kontgat in het Nederlands niet. Toen was ik blij te horen dat ze echt moeite doet om het Nederlands onder te knie te krijgen en dat ze daarbij grote stappen lijkt te maken. Maar nu vond ik het niet echt zo’n succes.

‘Kontgat? Waarom zou ik dat niet willen zijn? Dat is het grootste compliment die je me kunt geven, lieve schat!’ Was zijn ongegeneerde reactie.‘En dat is Nederlands lieve schat, en ik spreek geen Nederlands. Ik spreek Duits. Deutsch en Dutch zijn verschillende talen, voor jouw informatie.’

‘Je verstond me toch? En ik bereik mijn doel, want ik wilde dat je zou stoppen met praten over Barbara’s tieten en dat doe je nu niet meer.’

‘Oké. Ik begrijp je. Je hebt gelijk, want het is natuurlijk veel beter om over kontjes te praten.’

De twee gingen maar door en de hele zaal was inmiddels stilgehouden om het gesprek te volgen. Ai chihuahua. Ik had kunnen weten dat deze groep mensen echt niet in eenzelfde ruimte gestopt kon worden. Het zijn lieve schatten, maar zich gedragen als volwassenen is teveel gevraagd.

Peter was er ook. Die arme schat is de laatste tijd niet bij me weg te slaan. Ergens vind ik het fijn dat hij mij nodig lijkt te hebben. Hij belt elke dag en wil mijn mening over elk klein dingetje weten. Ik geloof dat hij me gemist heeft in de tijd dat we geen contact meer hadden, en dat hij de verloren tijd nu probeert in te halen.

Ik probeer te negeren hoe negatief hij altijd is over Guy. Hij is ontzettend kritisch en ik denk dat hij jaloers is. Elk klein dingetje trekt hij uit zijn verband en legt hij onder een vergrootglas, zodat ik bijna aan onze relatie ga twijfelen. Zo vraagt hij me elke dag of Guy zijn geheim al verteld heeft. Hij weet hoe vervelend ik dat vind en natuurlijk zou ik het hem vertellen zodra ik het wist, dus waarom moet hij daar elke dag naar vragen? Het voelt alsof hij tussen mij en Guy aan het stoken is. Zo ook gisteren: ‘En? Heeft hij je al aan zijn familie voorgesteld?’

Ik had hem verteld dat ik een paar weken geleden onverwachts bij Guy op bezoek was gegaan. Hij had de deur snel opengedaan en was weer meteen terug naar binnen gelopen, omdat hij in een skypegesprek zat met zijn moeder uit Argentinië. Ik liep snel achter hem aan in de hoop dat hij me zou voorstellen, maar toen hij bij zijn computer kwam, zette hij hem snel uit. Hij zei dat de verbinding was uitgevallen en dat hij haar later terug zou bellen. Meteen daarop ging hij me hartstochtelijk kussen en toen vergat ik al snel het hele skypegesprek, maar achteraf vond ik dat een rare situatie en dat had ik aan Peter verteld.

Misschien is het mijn eigen schuld dat Peter zo kritisch is. Ik vertel Peter te veel. Zo ook aan het begin van vanavond. Hij zag me, pakte me vast en gaf me een kus op mijn wang. Toen hij weer een stap naar achteren nam, keek hij mij bewonderend aan en vertelde me dat ik er geweldig uitzag. Ik dacht bij mezelf, zie je wel? Zo moeilijk is het niet om iemand een complimentje te geven wanneer het overduidelijk is dat diegene ontzettend veel moeite heeft gedaan er goed uit te zien?

Met een zure toon zei ik: ‘Dank je. Fijn dat er iemand is die het opmerkt.’ Ik had het niet moeten zeggen, maar het was eruit voordat ik er erg in had. Zijn reactie was vrijwel automatisch: ‘Nou als Guillermo niet gemerkt heeft dat je de mooiste vrouw op deze planeet bent vanavond, en elke avond en wat zeg ik, elke minuut van elke dag, dan is hij een grotere sukkel dan ik. Zijn warme woorden voelden goed. Te goed. Ik mis het die woorden te horen, terwijl ik er altijd zo’n moeite voor doe.

Zo zijn er de laatste tijd steeds vaker dingen die niet helemaal lekker lopen in mijn relatie met Guy. Ik kan er naar mijn gevoel met niemand anders over praten dan met Peter. Maar ik moet ze wel aan iemand kwijt, want zo geweldig als het met Guy kan zijn, zo moeizaam gaat het ook. Iedereen is zo druk met hun eigen problemen dat ze niet op mijn kleine probleempjes zitten te wachten. Peter is de enige die er altijd voor me is, dus geniet ik van zijn mooie woorden en galanterie.

De laatste verrassing tijdens de opening van mijn bedrijf was niet echt een verrassing, want dat zou betekenen dat het leuk was. Terwijl het absoluut niet leuk was om te zien dat Guy en Sebastian echt niet met elkaar overweg kunnen. Ze kunnen elkaar niet luchten. Ik zag dat ze moeite deden om normaal te doen en niet mijn dag te verpesten, maar ik merkte het. Ze kijken elkaar niet in de ogen aan. Ze zeggen alleen het hoognodige. Guy is normaal altijd warm en hartelijk dus valt het extra op wanneer hij dat niet is, zoals dat met Sebastian het geval is. Ik weet niet of het een kwestie van teveel testosteron is, of jaloezie, en ik ben van plan daar met Guy over te praten, want het kan niet zo zijn dat de twee belangrijkste mannen in mijn leven niet met elkaar kunnen opschieten.

Dat was het enige vervelende aan vanavond. De rest was een groot succes. De meiden die het werkelijke werk gaan doen in de garage waren er natuurlijk ook. Ze hadden mijn instructies opgevolgd en zich aangekleed volgens de jaren twintig stijl die kenmerkend moet worden voor ons bedrijf. De pin-up girls hadden felrode lippen en opgestoken haar. Tijdens de speech heb ik ze aan het publiek voorgesteld: Alex, Charlie en Sam. Fiere grieten met stoere namen en ik kijk ernaar uit om met ze samen te werken en deze zaak groot te maken.

Ik sta voor de lange spiegel in mijn slaapkamer, haal de make-up met een doekje van mijn gezicht en probeer niet te denken aan de spanning die tussen Sebastian en Guy voelbaar was. De hele avond hebben ze moeite gedaan om elkaar uit de weg te gaan. Zou ik me daar druk over moeten maken?

De slaapkamerdeur gaat open en ik voel mijn hart een beetje sneller slaan. Niet vanwege de wetenschap dat me geweldige seks te wachten staat, maar ook omdat ik trots op mezelf ben dat ik me in zijn bijzijn zonder make-up durf te vertonen. Hij kijkt naar de weerspiegeling van de deur in de spiegel, waarin ik zie hoe Guy naar binnen loopt. Hij heeft gedoucht. Zijn natte haren vallen aantrekkelijk op zijn voorhoofd en de druppeltjes liggen nog op zijn schouders, zijn sterke borstkas en zijn smalle heupen. Op zijn gebruinde huid die er altijd zo warm en likbaar uitziet. Hij ziet er uit alsof hij elke dag onder de zonnebank gaat, maar dat is de natuurlijke kleur van zijn huid.

Hij loopt langzaam op me af, met een handdoek over zijn smalle heupen, en komt achter me staan. Ik voel de warmte van zijn lichaam. Ik ruik de heerlijke geur van zijn douchegel, adem diep in, leg het doekje met de make-upresten weg, maar blijf staan waar ik ben. Ik kijk naar hem in de spiegel en zie dat hij naar mijn kont aan het staren is, met een blik van een leeuw die al een tijdje niets te eten heeft gehad. Zijn hand gaat naar mijn ribbenkast en hij drukt zijn voorkant tegen mijn me aan. We passen perfect, terwijl hij zijn blik naar de mijne verplaatst in de spiegel. Die blik kijkt dwars door me heen en mijn hart gaat een tandje harder kloppen. Terwijl hij dat doet, pakt hij met zijn andere hand de rits van mijn jurk en begint die naar beneden te trekken. Wanneer hij de bovenkant van mijn jurk tot op mijn heupen heeft gekregen, legt hij zijn grote handen op mijn borsten. Dat. Voelt. Geweldig. Hij begint langzaam de strapless bh los te maken, laat het op de grond vallen, pakt mijn bosten en begint ze op heerlijke wijze te strelen.

‘Je ligt niet op bed, zoals ik heb opgedragen.’ Zijn hese stem bezorgt me kippenvel en hij knijpt in mijn tepels terwijl hij praat, wat een nog groter effect heeft op mijn opzwellende delen.

‘We moeten praten.’ Ik probeer mijn stem zelfverzekerd te laten klinken. Ik twijfelde of ik hierover zou beginnen, want ik wil deze heerlijke avond niet verpesten, vooral nu niet. Maar ik moet dit aan hem kwijt.

Hij lijkt nog niet door te hebben dat het een belangrijk gesprek gaat worden, want hij gaat langzaam door met het vereren van mijn borsten. Zijn heupen maken een geweldige beweging tegen mijn nog steeds in stof gehulde billen. Ik druk mijn kont tegen hem aan. Ai chihuahua, als je van plan bent een serieus gesprek te voeren moet je daarmee stoppen Barbara.

‘Voel je je bedreigd door Sebastian?’ Ja, dat is wat ik zeg, maar ter verdediging moet ik zeggen dat mijn hersenen heel druk aan het multitasken waren. Ze moesten én een draaiende heupbeweging uitvoeren, zodat ik meer van zijn heerlijke grote monster tegen mijn billen aan kon voelen, én mijn hand naar zijn kont bewegen, zodat ik meer van zijn voorkant tegen me aan kon drukken, én ik moest praten.

Plotseling stopt alle beweging en hoor ik zijn bulderende lach, die ene die hij alleen gebruikt wanneer hij iets ontzettend vermakelijk vindt. Blijkbaar ben ik heel grappig. Mijn lichaam gaat daarbij op en neer, want hij heeft mijn borsten nog steeds vast.

Blijkbaar voelt hij zich niet bedreigd door Sebastian. Maar wat is het dan tussen die twee?

‘Is het grappig?’ Ik draai mijn hoofd naar hem om. Hij houdt nog steeds mijn borsten vast. De lach verlaat zijn gezicht en er verschijnt een bepaalde blik in zijn ogen. Een bepaald vuurtje dat begint te branden in zijn chocoladebruine ogen. Zijn handen verlaten mijn borsten en voordat ik besef wat er gebeurt, heeft hij op ruwe wijze mijn jurk naar beneden getrokken, zodat ik in mijn kleine roze onderbroekje voor hem sta.

Dan kijk ik ineens weer in de spiegel, want heeft hij me omgedraaid en ik steun met beide armen tegen de muur om niet te vallen. Het gebeurt allemaal ontzettend snel. Ik heb ook niet door dat hij mijn onderbroekje uittrekt, maar vervolgens voel ik zijn harde paal in mijn smachtende lijf glijden.

‘Is dit Sebastians pik die nu in dat heerlijke kutje glijdt?’ vraagt hij met een diepe, van alle humor verlaten stem.

‘Nee.’ Zeg ik, terwijl mijn hartslag met tweehonderd kilometer per uur versnelt. Serieus Barbara, ga je nu echt antwoord geven op die vraag?

In de spiegel zie ik dat zijn ogen naar beneden gericht zijn om de geweldige dingen te bewonderen die tussen ons gebeuren. Hij buigt zijn hoofd en fluistert: ‘Was hij het die in je ogen keek vanochtend, toen mijn pik in uit je mond bewoog?’

Het gebied waar hij nu zijn lichaamsdeel in en uit glijdt wordt natter. O God.

‘Guy...’ Het was een smeekbede.

‘Is hij het die elke ochtend naast je wakker mag worden en dat glorieuze kutje van je mag proeven en likken tot ze klaarkomt?’

‘Is hij het die je zo laat genieten, je opwindt met zijn vingers in je en op je, en je kust tot je niet meer kunt ademhalen?’

‘Is hij het die geniet van jouw gezicht wanneer je vanbinnen explodeert, je alle zorgen los helpt laten, zodat je je niet meer druk maakt over hoe je eruit ziet of wat je allemaal van jezelf verwacht?’

Blijkbaar voelt hij zich echt niet bedreigd door Sebastian... én kent hij me veel te goed.

‘Fuck.’ zegt hij zonder mijn antwoord af te wachten. Natuurlijk wacht hij niet op antwoord Barbara, het was toch geen vraag? Zijn neus wrijft nu tegen de huid onder mijn oor terwijl zijn hand de zijkant van mijn borstkas streelt en een van mijn tepels vastpakt om er heerlijk in te knijpen.

‘Je ruikt zo lekker.’ Zijn tong begint buitengewone dingen te doen op mijn hals. Ai chihuahua, dat is mijn aanknop en dat weet hij. Ik voel hoe de endorfine, of adrenaline of welke stof het dan ook is, vrijkomt en het voelt alsof ik begin te zweven.

‘En ik ben zo trots op je.’ Dat slaat bij mij in als een bom.

‘En je ziet er geweldig uit,’ gaat hij door. En weer gaat er een bom af in mijn lichaam. Deze man heeft geen idee wat zijn woorden met mij doen. Ze doen meer met me dan hij ooit met zijn lichaam zou kunnen doen. En wat zijn lichaam met me doet is veel.

Zijn andere hand streelt over mijn buik en beweegt langzaam naar beneden. Steeds verder, en verder, en dan streelt hij de binnenkant van mijn dij. Hij blijft strelen en heeft met zijn andere hand nog steeds mijn borst vast.

Ik bijt op mijn lip en mijn knieën trillen. Deze man doet nooit wat ik wil dat hij doet, maar kiest zijn moment wanneer ik niet verwacht dat hij het doet. De complimentjes die hij me nu geeft, terwijl hij ze eerder vandaag vertikte om te geven.... ach! Hij maakt me gek! Ik ben gek op hem. Op zijn koppige houding en zijn dominante trekjes.

‘Ik kan mijn handen niet van je afhouden.’ Zijn vingers in mijn natte gezwollen delen voelen heerlijk. O God.

‘Guy...’ Ik stop met praten en druk mijn hoofd naar achteren als zijn vingers dat plekje bereiken. Ai chihuahua, dat voelt goed.

Zijn vingers bewerken me. Ik kreun, draai mijn hoofd en druk mijn voorhoofd in zijn nek. Zijn andere hand begint weer in mijn tepel te knijpen. God. Dat is heerlijker dan heerlijk.

‘Kijk dan naar jezelf.’ Zijn vinger op dat plekje glijdt naar beneden en drukt tegen mijn opening aan.

‘Prachtig.’

Mijn handen gaan naar zijn handen, terwijl hij met mijn tepel blijft spelen en zijn vingers over mijn verhitte plek blijven bewegen, tegen mijn klit drukkend en zachtjes, maar vastberaden draaiend. Ik voel het door mijn lichaam en het voelt supergoed. Zo goed dat ik geluiden maak die ik volgens mij nog nooit gemaakt heb.

‘Ik moet je hebben, amor,’ zegt hij in mijn oor. Ik draai me naar hem toe en probeer met halfdichte ogen in de zijne te kijken, die vol vuur zitten.

‘Neem me,’ fluister ik.

Ineens zijn zijn handen weg en lig ik op mijn handen en knieën op mijn bed. Guy staat achter me, zijn hand streelt eerst mijn kont en dan is hij in me. Hij duwt naar voren en ik duw naar achteren. Hij doet het weer en weer en weer. Het is subliem. Het is formidabel. Het is wij. Het is vleselijke liefde. Of is het gewoon liefde?

‘Aai je poesje, corazón.’ Ik aai mijn poesje.

‘Harder.’ Ik doe het harder.

‘Kom op mijn paal’ eist hij.

‘Ik ga klaarkomen,’ hoor ik mezelf zeggen.

‘Doe het. Doe het.’

‘Ik doe het,’ en ik kom... niet klaar. Waarom lukt het me niet om daar te komen?

Omhoogkijkend word ik nogmaals geconfronteerd met ons spiegelbeeld. Hij ziet er supersexy en geconcentreerd uit met zijn strakke buikspieren die aanspannen bij elke stoot. Hij heeft alleen aandacht voor mij en voor wat we nu aan het doen zijn en hij geniet van dit moment. Ik probeer niet te letten op mijn buikje dat een stukje naar beneden hangt, aan mijn haar dat aan mijn voorhoofd plakt en mijn gezicht dat er zo rood uitziet of mijn lippen die zo opgezwollen zijn dat ik net een tomaat lijk. Jezus. Hoe kan hij dit nou mooi vinden?

Mijn hand van mijn klitje afhalend, reik ik naar het nachtkastje in de hoop dat ik bij het lampje kan.

‘Wat ben je aan het doen?’ Zijn heupbewegingen vertragen, terwijl hij me in de spiegel bestudeert.

‘Ik wilde het lampje uitdoen.’

‘Hand op je klitje,’ beveelt hij met dreigende, sexy ogen. Snel zijn bevel opvolgend, begin ik weer te draaien op mijn meest intieme knopje en voel onmiddellijk het verstrakken van mijn spieren.

‘Zo ja...’ zegt Guy bemoedigend.

Ik doe mijn best om weer in het moment te komen en mezelf te ontspannen, maar mijn gedachten gaan uit naar de avond. Naar de drie mannen in mijn leven die blijkbaar niet met elkaar door een deur kunnen. Ergens neem ik het ze een beetje kwalijk. Is het teveel gevraagd om tijdens een belangrijk moment in mijn leven, zoals de opening van mijn eigen zaak, vrienden en een vriend te hebben die een beetje moeite doen om normaal tegen elkaar te doen? Er is dan wel geen ruzie geweest, en daar moet ik waarschijnlijk blij om zijn, maar jezus, alsof het openen van een eigen zaak niet spannend genoeg voor me was, moest ik me ook nog zorgen maken over of Peter, Guy en Sebastian elkaar niet in de haren vliegen?

Ik voel mijn rechterbil branden en hoor een harde klap. Guy heeft me op mijn kont geslagen en ik moet stoppen met nadenken en terugkomen naar het hier en nu en de geweldige dingen die deze man me laat voelen. Mijn hand verschuivend naar de plek waar onze lichamen samenkomen, sta ik even stil bij hoe mooi dit samenzijn is. Hij is van mij. Hij is in mij. Net zoals ik van hem ben en ook in hem ben. Niet letterlijk natuurlijk, maar wel in alle andere opzichten. Dat laat hij telkens blijken. Misschien niet altijd met de juiste woorden op de juiste momenten, maar wel door begrip te tonen voor belangrijke zaken en me beter te kennen dan ik mezelf ken.

‘Ik ga komen, mi amor.’ Aan zijn gezichtsuitdrukking zie ik dat hij moeite doet om het nog langer vol te houden.

‘Oké.’ Zeg ik. Jezus, wat een enthousiasme Barbara. Kun je werkelijk niets sexyers bedenken om te zeggen op dit moment?

‘Jij eerst.’ Hoor ik hem zeggen, terwijl zijn heupbewegingen iets vertragen.

Ai chihuahua. Ik ga echt niet klaarkomen. Als een malloot begin ik weer over mijn knopje te wrijven en mijn spieren aan te spannen. Ik maak de geluidjes die hij altijd lekker vindt om te horen en ga steeds hoger en hoger met mijn stem. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat ik werk aan een keiharde climax. Kreunend en hijgend laat ik mezelf gaan en hang de grootste sloerie uit die ik kan zijn. Ik houd mijn ogen dicht, om mezelf niet in de spiegel te hoeven aanschouwen en span mijn spieren zo hard ik kan, zodat het lijkt alsof ik aan het klaarkomen ben. Alle beweging stopt en ik hoor Guy door de ruimte brullen: ‘Wat ben jij in godsnaam aan het doen?’

Ai chihuahua...