Verhalen uit de praktijk

DE MAGIE VAN HET LEVEN

Daniëlle Emmerik

Copyright © 2021: | Daniëlle Emmerik
Vormgeving: | Bas Emmerik
Illustraties: | Bas Emmerik
Druk en bindwerk: | Insight-in Publishing
ISBN: | 9789082752007

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Mensen inspireren, inzicht geven en weer laten connecten met hun diepste zelf, is naast schrijven een enorme passie van mij. In 2008 ben ik gestart met mijn praktijk Insight-in en sindsdien is mijn werk alleen maar gegroeid. Zo heb ik naast dit boek, nog een ander boek ‘Ik ben Tara’ geschreven en geef ik diverse trainingen op het gebied van spiritualiteit.

Inmiddels heb ik al duizenden mensen geholpen aan inzichten die hun levens veranderd hebben. Soms ingrijpend en soms een duwtje in de goede richting. Vrijwel direct zie ik bij mensen de patronen en blokkades die belemmerend werken in hun leven. Of krijg ik een boodschap van de gidsen dat ze een andere richting moeten inslaan. Soms bied ik troost door een boodschap door te geven van een dierbare in de geestenwereld. Wat het ook is dat ik je in een consult zal vertellen; het zal je verder helpen.

Met volle overgave en oprechte betrokkenheid doe ik mijn werk. Deze combinatie zorgt ervoor dat mijn praktijk ieder jaar weer drukker bezocht wordt. Ieder mens heeft een eigen verhaal en zoektocht in het leven. Ik hou ervan deze zoektocht net wat magischer en lichter voor je te maken.

Mijn werk en mijn lijntje met het universum, levert veel bijzondere gesprekken en ervaringen op die met recht magisch te noemen zijn. Om jou een indruk te geven van mijn werk heb ik een aantal ervaringen beschreven. Alles in dit boek is waargebeurd, wel heb ik in overleg soms de naam van een client veranderd.

Veel leesplezier en laat je verwonderen,

Liefs Danielle

Zielen in de duisternis

Wij mensen zijn allemaal, stuk voor stuk, zoekende in het leven. We denken allemaal iets anders te zoeken of nodig te hebben, maar we zijn op zoek naar hetzelfde. Ik zie hier op aarde vele zielen dolen in de duisternis, wachtend op een lichtje om ze eruit te halen. Eenzame mensen, gekwetste mensen, boze mensen en verdrietige mensen, op zoek naar liefde in een zieke wereld. Zelf weet ik als geen ander hoe je kan verdwalen in dit leven. Af kan dwalen van het pad van liefde en licht. Want we willen zo graag gelukkig zijn, maar weten niet altijd hoe we dat kunnen vinden. En zo leven we door, af en toe op weg geholpen door een lichtje op je pad. Iedereen heeft wel eens dingen gedaan (of er zijn ons dingen overkomen) die ons anders doen voorkomen dan we zijn. Het zijn zaken waar we ons zo voor schamen of die zo pijnlijk zijn, dat we het niet onder ogen willen komen. Als we het al onder ogen kunnen komen, dan is het delen van je verhaal met de buitenwereld nog pijnlijker. Wij willen ons van de goede kant laten zien, daar hebben we zo onze redenen voor. Dus delen we een deel van onszelf niet met vrienden, familie of partner. Wel proberen we het een plek te geven in onszelf, maar geven het geen ruimte, we proberen er gewoon niet meer aan te denken. Hier gaat ongemerkt zoveel energie in zitten, maar we weten niet beter, want zo gaan we met ons verdriet, pijn en misstappen om.

Toch zal het je altijd blijven achtervolgen, net zolang totdat je het wilt gaan zien. Want je merkt dat je tegen blokkades op loopt zoals: moe zijn, niet lekker in je vel zitten, geen contact meer met je emoties hebben, je eenzaam voelen, moeite met seksualiteit hebben et cetera.

Op het moment dat je gaat erkennen dat er zaken zijn waar je niet tevreden over bent in je leven, dan heb je een keus om er iets mee te gaan doen. Blijf je in die duisternis, want dat is wat het is (een zware energie) of kies je voor het licht? Er zijn zoveel zielen in de duisternis, wachtend om bevrijd te worden.

Vele mensen die bij mij komen voor een reading zijn op zoek naar geluk, liefde en bevrijding, maar lopen steeds ergens tegenaan. Zij worden door allerlei zaken geblokkeerd op hun weg, maar kunnen zelf niet zien wat die blokkades nu precies zijn. Dat zij zelf dit geluk blokkeren, hebben ze vaak niet eens door. Het is al zo een gewoonte geworden voor mensen om zich alleen door het leven heen te worstelen. Alleen te zijn met hun gedachten en niet alles te delen met anderen. Een reading kan dan zó bevrijdend en verhelderend zijn. Want om echt gezien te worden, dat is helend, dat raakt je hart!

Je moet bereid zijn de duisternis te verlaten, af te wijken van het pad van angst. Die keus heb je, elke dag weer opnieuw.

De veertjes

Een aantal weken geleden kreeg ik een mail van een mevrouw uit Drenthe met de vraag of ik een reading voor haar wilde doen. Zij had mijn interview in de Paravisie van mei gelezen en nu liet het haar niet meer los. Ze had het gevoel dat ze naar me toe moest komen. Haar man was 1,5 jaar geleden overleden en uit haar mail kon ik lezen dat ze dit nooit verwerkt heeft. Ik voelde haar verdriet en mailde meteen terug. Ik schreef haar dat ik haar graag zou willen helpen en gaf een aantal data door.

Op de afgesproken dag en tijd stond ze voor mijn deur. Ik voelde hoe diep ze nog in haar rouw zat. Het verlies van haar man was ze nog lang niet te boven. Ik begon eerst te vertellen over het karakter van haar man. Ik kon een goed beeld van hem schetsen. Hoe hij in het leven stond, waar hij van genoot, over hun relatie samen.

Toch leek dit allemaal aan haar voorbij te gaan. Het leek wel alsof ze me niet hoorde. Ik vond dat moeilijk, haar man en ik waren druk bezig haar te overtuigen van zijn bestaan. We waren bezig haar te overtuigen dat ze niet alleen is, ook al voelt ze het wel zo. Ik vertelde haar zelfs dingen die haar man letterlijk, de laatste weken voor zijn dood, aan haar verteld had. En nog ging het langs haar heen. Ze vroeg me of het voor haar ook mogelijk was contact met hem te krijgen, hem te voelen. Ze dacht dat dat haar wel zou kunnen helpen om haar dagen door te komen. Ik werd stil en vroeg aan haar man hoe hij contact met haar zocht. Geesten hebben zo hun eigen manier om contact met ons te maken. De ene keer kan dat door speciale muziek zijn. Dat je net in de auto zit en een bijzonder liedje met herinneringen hoort. Ze kunnen ook met elektriciteit spelen (lichten die aan en uit gaan).

Haar man vertelde me dat hij overal veertjes achter liet. “Veertjes” zei ze, en ik keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan . “Ja”zei ik, “hij zegt dat hij veertjes achterlaat”. “Ik vind overal veertjes”, zei ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om overal in je huis veertjes te vinden. “Nou” zei ik,” ik vind anders nooit veertjes in mijn huis, ik vind het toch wel bijzonder”. Ze wist niet zo goed wat ze ervan moest denken. Al 1,5 jaar liggen er overal veertjes in haar huis, maar ze had nooit eerder het verband gelegd dat dit een teken van haar man zou kunnen zijn. Ik vroeg haar er toch eens meer op te gaan letten. Dat als ze weer een veertje vindt, toch even stil probeert te worden van binnen. Aan het eind van de reading vroeg ze of ze nog eens terug mocht komen.

Een maand later hadden we een vervolg afspraak. Voordat de mensen komen ga ik naar mijn praktijk ruimte om me voor te bereiden. Deze ochtend deed ik dat ook. Ik deed de deur van mijn praktijkruimte open en voor mijn voeten lag een veertje. Van binnen moest ik lachen en ik wist meteen van wie dit veertje was. Ongelooflijk mooi hoe ze dat toch voor elkaar krijgen. Ik heb nog nooit een veertje in die ruimte gevonden en precies vandaag lag het daar voor mijn voeten. Dit zijn de’ kleine’ dingen die mijn werk zo bijzonder maken. Een gevoel van dankbaarheid overviel me. Mijn dag kon niet meer stuk, ik kon niet wachten het aan zijn vrouw te vertellen.

Helemaal opgewonden vertelde ik haar het verhaal van het veertje. “Is het niet ongelooflijk?”zei ik tegen haar, is het niet mooi hoe hij met ons communiceert? Hij laat merken dat hij er voor je is en weet dat je vandaag bij me komt!” . Ze was nog steeds niet onder de indruk, maar gaf wel aan thuis veel veertjes te hebben gevonden op bijzondere plaatsen. Wellicht is het nu nog niet de tijd voor haar om te zien en voelen dat haar man bij haar is. Het gemis is te groot voor haar. Ze wil geen veertjes, ze wil haar man terug. Toch hoop ik dat we haar pijn toch iets hebben kunnen verzachten. Dat we haar een klein lichtpuntje (veertje) in haar donkere dagen hebben gegeven.

Mijn liefde voor de geestelijke wereld is groot. Elke dag zijn ze in de weer om ons te steunen en op allerlei manieren kenbaar te maken dat wij niet alleen zijn. Als we de tekenen gaan zien die zij ons geven, kan het ons leven verrijken. En in veel gevallen onze pijn verzachten

De blauwe parkiet

Vorige maand heb ik in mijn column geschreven over een mevrouw die overal veertjes in haar huis vond. Haar overleden man liet die in haar huis achter, als teken dat hij er nog steeds voor haar was. Dat hij haar hoort en ziet en haar wil steunen als ze het nodig heeft. Op de dag van de 2e reading met haar had haar overleden man ook een veertje voor mij in mijn praktijk achtergelaten. Zelf was ik erg onder de indruk van zijn manier van communiceren, maar zij was toen nog helemaal niet onder de indruk van die veertjes. Het leek alsof ze de waarde er niet van kon in schatten, alsof alles wat ik zei langs haar heen ging. In het gesprek met haar gaf ik aan dat het wel belangrijk is dat ze meer zou gaan letten op de signalen. Juist omdat ze depressief is, ze weinig positiefs uit haar leven kan halen, dacht ik dat het van groot belang zou kunnen zijn dat ze de signalen wel zou zien. Ik vertelde haar dat haar man op allerlei manieren contact met haar zoekt, haar op allerlei manieren probeert te bereiken. Hij vindt het vreselijk dat ze zo ongelukkig is om hem. Juist omdat hij het eerlijk gezegd wel naar zijn zin heeft. Hij heeft zich neergelegd bij zijn dood en hij wil dat zij dat ook doet. Zij begrijpt daar niks van. Hoe kan hij nu gelukkig zijn terwijl hij niet bij haar is, hoe kan hij nu blij zijn met de dood? Toch is het vaak moeilijker voor de mensen die hier op aarde achter blijven, dan voor degene die is overleden. Ik vond het moeilijk dat goed aan haar uit te leggen. Het is informatie die voor ons mensen moeilijk is om te bevatten.

Ik zei tegen haar overleden man dat ik het ook niet meer wist en dat ik hoopte dat deze sessie toch weer genoeg zou zijn om haar weer een stukje op weg te helpen. Ik bedankte haar man en mijn helpers voor de reading en vroeg hen haar verder te steunen als ze de deur uit zou gaan.

Toen we uit mijn praktijkruimte kwamen (die in de tuin staat) zat er voor de deur van mijn huis een blauwe parkiet. Ik keek naar haar en ik zei: “zie jij die blauwe parkiet ook?” “Ja” zei ze, “ik zie het ook”. Dit is toch ongelooflijk dacht ik bij mezelf. Ze is totaal niet onder de indruk van de veertjes dus nu wordt het een blauwe parkiet voor mijn deur. Als het een andere vogel geweest zou zijn, dan zou het natuurlijk niet opvallen. Elke dag zijn er wel vogels in de tuin, maar een blauwe parkiet voor mijn deur had ik nog nooit meegemaakt.

“Denk je echt dat hij het is?” Vroeg ze me. “Ik weet het zeker”, zei ik. “Je hebt zijn steun ontzettend hard nodig. Je vraagt om zijn hulp en wie hulp vraagt krijgt het. Misschien krijg je het niet altijd op de manier waarop je het zou willen of op een manier die je begrijpt, maar hulp wordt nooit geweigerd door de geestelijke wereld”. Ik vertelde haar naar huis te gaan en goed op de signalen te letten de komende tijd. Ze beloofde me dat te doen.

Diezelfde week kreeg ik een mail van haar. In haar huis had ze op twee verschillende dagen vogels in haar huis gehad. Ze had geen idee hoe de vogels daar terecht waren gekomen. Ze moest de vogels met een schepnetje vangen en ze is er urenlang mee bezig geweest. Dat is zo leuk van de spirituele wereld, zij geven nooit op. Ze blijven tekens sturen, lichtjes om ons te helpen. Sinds ze bij mij is geweest gebeurden er toch wel wonderlijke dingen, dat moest ook zij toegeven.

Deze ervaringen hebben haar het gevoel gegeven dat ze inderdaad niet alleen is, dat ze geholpen wordt, ook al heeft ze een loodzware tijd. Ze kan nog steeds niet accepteren dat haar man is overleden. Ze vindt het nog steeds moeilijk om invulling te geven aan haar leven zonder hem, maar ze voelt zich wel gesteund. En dat is hoe het werkt. Wij moeten ons hier op aarde soms door donkere tijden heen worstelen. We hebben het niet altijd gemakkelijk. Maar elke dag gebeuren er wonderen.

Het zit hem in de kleine dingen, een veertje, een liedje, een parkiet. Open je ogen en durf te zien.

Zuiver of niet?

Ik heb het mensen al vaak horen zeggen: ‘Er is onderling zoveel jaloezie en nijd in de spirituele wereld, hoe kan dat nou?’ Dat heeft mij ook altijd verbaasd. Ik ben al meerdere malen aangesproken door personen die negatieve ervaringen hebben met paranormale mensen of mediums. Juist in de spirituele wereld zou je denken dat we op een mooie manier met elkaar om weten te gaan? Toch kon ik altijd zeggen dat ik me niet zo bezighield met mijn collega’s. Ik had geen negatieve ervaringen en bekende namen van mediums waren en zijn mij volstrekt onbekend (behalve dan die van de tv).

Maar nu ik zo’n twee jaar bezig ben met het werk als medium, merk ik dat er geregeld uitspraken over mij worden gedaan. Zo kwam een cliënt aan het einde van het consult met het volgende: ‘Daniëlle, dit zit me dwars. Mijn vriendin is laatst bij een medium geweest, omdat ze rugpijn had. Het medium legde aan mijn vriendin uit, dat zij last had van de negatieve energie van mij. De vriendin vertelde toen dat ik inderdaad in een moeilijke periode zat en dat ik daarvoor ook naar iemand toe ga. Dat medium zei toen: “Die mevrouw waar jouw vriendin naar toe gaat, is maar voor twintig procent zuiver”.’ Ik was dus ‘die mevrouw’ waar dat medium het over had. Je begrijpt dat mijn cliënt geraakt was door die opmerking. Haar gevoel over mij was goed, maar nu ging ze toch twijfelen of ze de afspraak met mij door zou moeten laten gaan. Want wie wil er nou naar iemand toe, die maar voor twintig procent zuiver is? Ze ging twijfelen aan haar gevoel. Had ze het dan toch mis? Ik vroeg aan mijn cliënt welke indruk ze over had gehouden aan onze sessie en of ze er iets aan had gehad. Ze beaamde, dat ze het een goede reading vond en dat ze een fijn gevoel bij mij had als mens en medium. ‘Dan kunnen we het. hier beter bij laten’, zei ik. ‘Vertrouw op je eigen gevoel. Dat is alles wat je hebt en wat belangrijk is!’ En zo vertrok ze

Ik merkte, dat de opmerking van het medium mij had gekwetst. Het is nooit leuk om iets onaardigs over jezelf te horen, maar te vernemen dat je onzuiver bent als medium is wel heel erg. Ik vertelde mijn man wat ik had meegemaakt en wat het medium over mij had verteld. ‘Zou je haar willen bellen?’, vroeg hij. Dat was niet bepaald in me opgekomen, maar ik besefte wel dat ik hier iets mee moest doen. Ik voelde de behoefte haar te vragen waar ze zo’n opmerking op baseert, zonder mij te kennen. Ik wilde ook vernemen of ze zich realiseert wat zo’n opmerking met mensen doet. Als medium zijnde blijft het natuurlijk altijd lastig. Wat zeg je wel, wat zeg je niet? Hoe breng je een boodschap? We hebben een enorme verantwoordelijkheid in dit werk. We moeten daar zeer serieus mee omgaan. Alles wat je zegt, beïnvloedt iemand. Mensen komen niet voor niets naar je toe. Ze willen raad, advies, het liefste horen wat ze wel en niet moeten doen. Mede hierdoor is het werk als medium zwaar. Dit werk vraagt van ons dat we zorgvuldig onze woorden uitkiezen. En voorzichtig zijn met hetgeen we zeggen.