Daniëlle Emmerik

Insight-in

© Daniëlle Emmerik, 2020
© Uitgeverij Insight-in
Omslagontwerp: Dolly Warhol
Fotograaf: Lawrson Pinson
Model: Melanie What
Foto auteur: Bas Emmerik
Typografie binnenwerk: Dolly Warhol
Drukkerij Wilco

Eerste druk, 2020

ISBN/EAN: 9789082752014 NUR

www.insight-in.nl

Copyright © 2020: Daniëlle Emmerik

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

You become what you believe

Oprah Winfrey

Proloog

IK DEED ALSOF IK HEM NIET HOORDE. Ik keek niet achterom, maar versnelde mijn pas, onopvallend. Ik moest naar huis en snel. Daar was ik veilig.

‘Hé rooie! Je hebt ons wel gehoord! Hé!’

Twee stemmen nu, en ze kwamen snel dichterbij. Er kwamen anderen bij. Misschien ging ik het redden, het was niet ver naar huis.

Een hand op mijn schouder trok me naar achteren. Trok aan mijn haar.

‘Waarom zo snel?’ zei hij. ‘Ben je soms bang?’ Triomfantelijk keek de jongen om zich heen. De andere kinderen lachten. Ze waren er allemaal bij. Iedereen uit de buurt. Ze gingen me vast helpen, mijn buurmeisjes. Maar eerst wilden ze kijken.

De jongen die aan mijn haar trok, zat nog maar twee dagen in onze klas. Zijn broer een klas lager. Niemand wist waar ze vandaan kwamen. Ze praatten anders. Ze droegen andere kleren. Ze keken anders naar me. De jongste ging voor me staan en bekeek me van top tot teen, terwijl de grote mijn hoofd naar achteren trok. Aan mijn haar.

Aan het eind van het jaar was ik van hem af, want hij bleef zitten en ik ging door. Maar toen was het al te laat. Ik was de rooie geworden. De lelijke. Niemand zag er zo uit. Mijn witte huid en rode haar. Heksenkind mocht niet meedoen. Ze volgden me elke dag, riepen me na en duwden me in de bosjes. Ze schudden mijn tas leeg op straat en schopten de spulletjes alle kanten op. Wanneer ze weg waren zocht ik alles weer bij elkaar, want mijn ouders mochten niets weten.

Hij zette zijn knie in mijn rug.

‘Zie je er van onder ook zo uit?’

Een van de meisjes wist waar hij het over had. Haar zus droeg al make-up.

‘Zie je er van onder ook zo uit?’

Ik wist het antwoord niet. Het was een vraag die ik later vaker zou horen, toen ik wist waar het over ging. Mannen hadden er veel voor over om te kijken. Eén zomer gaf ik ze hun zin. Maar toen was ik allang geen tien meer.

‘MAAR JE HAD BELOOFD DAT ik mee mocht vandaag! Je had het beloofd’, schreeuw ik door de telefoon. Jim heeft al opgehangen en ik sta nog met de telefoon aan mijn oor. Ik stamp op de grond met mijn voeten en roep: ‘Klootzak, ongelooflijke hufter die je bent.’ Ik wil niet huilen, maar het lukt me niet de tranen tegen te houden. Mijn wangen zijn vuurrood en mijn ogen prikken van de doorgelopen mascara. Ik leg mijn hand op mijn hart om te proberen de druk te verzachten, ik heb het gevoel dat mijn hart uit mijn borstkas barst. Het snot druipt inmiddels uit mijn neus en ik hap naar adem. Dit is de zoveelste keer dat hij zich niet aan zijn belofte houdt.

Ik laat me uitgeput op de bank vallen en merk hoe moe ik ben, terwijl ik vandaag niet eens zoveel heb gedaan. In de ochtend ben ik naar college geweest en daarna ben ik meteen naar huis gegaan. Jim en ik hadden afgesproken dat we uit eten zouden gaan.Voor het eerst in drie maanden zou hij speciaal tijd voor mij maken. En nou laat ie me weer zitten. De eikel! Ik staar naar het plafond. Eigenlijk wist ik wel dat hij me weer zou laten zitten. Natuurlijk wist ik het. Zo gaat het al maanden; hij doet gewoon een voorstel om van mijn gezeur af te zijn.

Ik vraag me af waar hij al die tijd doorbrengt. Ik heb de berichten in zijn telefoon nagekeken. Voicemailberichten afgeluisterd op zoek naar tekens, aanknopingspunten gezocht, maar heb niets kunnen vinden. Ik heb hem zelfs een keer achtervolgd, maar was hem kwijt toen hij bij iemand in de auto stapte. Die jongen kende ik overigens niet, maar ik kon er ook niet naar vragen.

Vanuit mijn stoel in de woonkamer kijk ik naar buiten. Een drukke weg. Aan de overkant van de weg staan grijze, sombere flats, blokkendozen met drie verdiepingen. Overal waar ik kijk is het somber en grijs. Televisieschotels aan bijna elke gevel. Als je nog niet depressief bent, dan word je het wel in deze buurt. Het kan niet anders dan dat de architect die dit heeft getekend weinig talent heeft.

Ik woon hier nu anderhalf jaar en ik voel me nog steeds niet thuis. Ik heb wel mijn best gedaan te aarden en me voorgesteld aan iedereen die er een beetje voor open stond. Maar ik heb nooit kunnen wennen.

Jim woonde hier al drie jaar voordat ik kwam. Voor mij waren er veel voordelen om bij hem in te trekken. Twintig minuten van Amsterdam. Lage huur. En in Amsterdam is het voor studenten niet gemakkelijk iets te vinden, laat staan te betalen. Na de zomer zou ik gaan studeren en ik woonde nog bij mijn ouders. Ik wilde daar weg, ik had woonruimte nodig en snel. Jim was mijn escape. Mijn gedachten dwalen af naar de tijd dat ik Jim ontmoette en mijn ouderlijk huis min of meer ontvluchtte.

Ik was achttien en net klaar met het vwo. Ik wist niet wat ik wilde worden later, als ik groot was. Naar Amerika gaan, dat leek me wel wat. Mijn ouders vonden het een goed idee. Dus na mijn eindexamen vertrok ik via een bemiddelingsbureau voor een jaar naar Amerika, naar Los Angeles. Ik woonde bij een gastgezin en ging een jaar lang naar de High School, met schoolbal en al. Het was een geweldig jaar. Natuurlijk miste ik mijn ouders en vrienden, maar Los Angeles was wat ik ervan verwachtte. De prachtige stranden, de zon die elke dag scheen, en een vrolijkheid op straat zoals Nederland alleen kende in de zomer. Ik maakte makkelijk vrienden, ging naar feestjes, deed mee in het meisjesbasketbalteam. Alles ging naar wens, behalve het feit dat ik in dat jaar dik werd. Ik denk dat ik in totaal vier maten ben gegroeid. In het begin had ik het niet zo door, misschien omdat mijn vriendinnen ook niet de slanksten waren. Iedereen kent het beeld van Los Angeles en de slanke meisjes die in bikini langs het strand skeeleren. Dat waren niet mijn vriendinnen. Mijn vriendinnen en ik zaten op een bankje met een hamburger in onze handen te kijken naar de meisjes die langskwamen. Ik bewonderde hen, met hun goudbruine gespierde lijven, glanzende haren en melkwitte tanden, want ze lachten altijd, die meisjes.

Na ongeveer een maand merkte ik dat ik andere kleding nodig had, mijn gulp ging wijken en rolletjes vet vielen over mijn broekrand. Achteraf gezien niet zo gek, aangezien ik op elke foto met een ijsje, milkshake of hamburger in mijn hand sta. Lachend, dat wel.

In het gastgezin werd bijna niet gekookt en groente aten we al helemaal niet. Dat klonk toen als het walhalla. Geen broccoli, bloemkool, boerenkool, witlof en rode kool en dat een heel jaar lang. In plaats daarvan kwamen ze thuis met afhaaleten in van die witte kartonnen bakken. Af en toe stuurde ik een foto aan familie en vrienden om ze een beetje te laten wennen aan mijn nieuwe look. In de mailtjes schreef ik dat ik wat zwaarder was geworden, dit om ze toch enigszins voor te bereiden. Toen het einde van het jaar naderde, begon ik hem wel te knijpen. Ik ging intensiever sporten en begon op mijn eten te letten. Elke dag zwoer ik geen fastfood meer te eten. De sportschool, waar ik de laatste twee maanden elke dag te vinden was, zat om de hoek van de Mac Donalds.Weer honderd meter verder was de beste ijstent van heel Los Angeles. Ik liep er met een grote boog omheen, ging altijd aan de andere kant van de weg lopen, maar waar ik ook liep, iedereen die ik tegenkwam had een Big Mac, Quarter Pounder of ijs met drie bolletjes bij zich. Ik moet toegeven dat ik van de zeven keer per week toch minstens drie keer bezweek. Maar ik gaf niet op. Elke week probeerde ik het opnieuw, iedere poging mislukte. In plaats van af te vallen kwam ik die laatste maanden drie kilo aan. De week voordat ik weer naar Nederland ging, heb ik iedereen nog een foto gestuurd, één waarop mijn hele lichaam goed zichtbaar was. Door mijn bolle wangen waren mijn ogen bijna niet meer te zien.

De hele familie stond me op te wachten in de aankomsthal van het vliegveld. Mijn zus Louise, mijn vader, mijn moeder, mijn beste vriendin Anouk, ze stonden er allemaal. Ergens denk ik dat ze dachten dat het wel mee zou vallen, dat ik had overdreven toen ik zei dat ik wat dikker was geworden. Misschien dachten ze dat het een oude foto was en dat ik al afgevallen was. Ik zal de blikken nooit vergeten, toen ze me door de schuifdeuren zagen komen. Afkeuring.Verbazing. Geschrokken blikken naar elkaar. Ik zag de hand van mijn moeder naar haar mond gaan. Ik denk dat het walging was, wat ik in mijn vaders ogen zag.

Louise kwam op me af en omhelsde me. Ik kreeg een knuffel van Anouk. Een schouderklopje van mijn moeder. Mijn vader bleef achteraf staan. Hij kwam niet naar me toe. Dus liep ik naar hem om gedag te zeggen en stak mijn hand alvast uit. Hij weigerde me een hand te geven. In plaats daarvan draaide hij zich om en liep weg.Vertwijfeld keek ik naar de anderen, zij moeten het toch ook hebben gezien. Maar alsof er niets was gebeurd, stak Louise een hand door mijn arm en met z’n allen liepen we achter mijn vader aan, richting de auto. Tijdens de autoreis heeft mijn vader geen woord gezegd.

De zin ‘wat zie je er goed uit’ bleef achterwege.

Eenmaal thuisgekomen was er chocoladetaart. Met grote witte letters stond er WELKOM TARA. Mijn moeder sneed het eerste stukje taart af, legde het op een schoteltje en hield het omhoog in mijn richting. Ik reikte met mijn arm om het schoteltje aan te pakken. Mijn vader die tot nu toe nog geen woord tegen me had gezegd, schreeuwde: ‘Dit ga je toch niet eten hè, Tara? Heb je al in de spiegel gekeken? Je ziet toch zelf ook wel dat je veel te dik bent. Jij vet varken!’ Het zweet stond op zijn voorhoofd. Kleine spuugdruppeltjes vlogen in het rond. Mijn moeder liet haar mes vallen. Louise sloeg haar hand voor haar mond. Bij Anouk sprongen de tranen in haar ogen. Ik bleef stil zitten met het bordje taart in mijn handen. Even wist ik niet wat ik moest doen. Moest ik het nou eten of niet? Mijn moeder sneed snel een ander stuk af en zei tegen Louise: ‘Hier, een stukje voor jou.’ Ik weet nog dat Louise zei: ‘Eigenlijk zijn we allemaal wat te dik’, toen ze het stukje taart aannam. Ik denk dat dat de druppel was voor mijn vader, want hij stond zonder iets te zeggen op en beende de woonkamer uit. Er viel een pijnlijke stilte.

De situatie was denk ik niet meer te redden, alhoewel ik het zeker heb geprobeerd. Ondanks mijn misselijkheid heb ik het hele stuk taart opgegeten en net gedaan alsof zijn woorden niets betekenden. Ik denk dat we dat allemaal deden. Louise zei nog dat ik me er niets van aan moest trekken, dat papa vaker zijn buien had, dat ik dat toch nog wel wist. Mijn moeder ging over in haar zorgzame rol en ging voor iedereen drinken inschenken. Anouk legde een hand op mijn been en met haar ogen probeerde ze me te zeggen dat ze het rot voor me vond.We probeerden onze gesprekken niet te laten beïnvloeden, maar in de lucht hing die donkere zware wolk, daar konden we geen van allen omheen. Ik wist niet waar mijn vader naar toe was gegaan en ook niet of hij nog terug zou komen. Ik wist wel dat ik zijn aanwezigheid niet kon verdragen, net zo min als hij die van mij waarschijnlijk.

Ik zei tegen iedereen dat ik moe was vanwege de jetlag, nam afscheid en vertrok naar mijn kamer. Ik weet dat ze nog hebben nagepraat, dat heb ik later gehoord van Anouk. Dat ze het zo erg voor me vonden hoe er op mijn uiterlijk werd gereageerd. Dat ze het zo anders voor me hadden gewild. En dat mijn moeder toen tegen haar zei dat ik hier maar aan moest gaan wennen. Dat veel mensen zouden schrikken als ze me straks zouden zien.

In mijn kamer ben ik op bed gaan liggen. Ik wenste dat ik nooit thuis was gekomen of dat ik genoeg geld had om op mezelf te gaan wonen. Ik wilde het liefst vertrekken, weg, vluchten, het maakte me niet uit waarheen, als het maar ver weg was van hier. Ik heb erover gedacht, die nacht dat ik niet kon slapen, om mijn spullen te pakken en gewoon te vertrekken. En vooral, om nooit meer terug te komen. Maar waar kon ik heen?

Ik had mijn laatste geld aan het ticket uitgegeven en ik zou straks gaan studeren. Ik weet het nog goed, die volgende morgen, dat ik hun onder ogen moest komen. Ik drentelde in mijn kamer, mijn oor tegen de deur om mijn ouders te kunnen horen en ik hoopte tegen beter weten in dat ze weg zouden gaan, zodat ik rustig naar beneden kon om te eten. Na ruim een uur wachten had ik genoeg moed verzameld; de weg naar de woonkamer leek eindeloos lang te duren, bij elke stap hoorde ik de traptrede kraken. En dan het moment dat ik met bonzend hart bij de eettafel stond en met schorre stem ‘goedemorgen’ zei, het moest vanuit mijn tenen komen, dat ene woordje. Mijn vader keek niet eens op van zijn krant en ik baalde van mezelf dat ik me druk had gemaakt om hem.

Mijn moeder vroeg of ik lekker had geslapen. Ik wilde tegen haar schreeuwen: ‘Wat denk je zelf?’ Alleen die vraag al.

Ik geloof dat ik heb geknikt, een boterham heb gemaakt en zo snel als ik kon weer naar boven, naar mijn kamer ben gegaan. Ik heb die hele dag op mijn kamer gezeten. Ik wilde ook niet naar buiten, het was mij duidelijk geworden dat ik veranderd was in iemand waar je je voor moest schamen. In de weken die volgden, bleef ik de meeste uren van de dag op mijn kamer.

Als het donker was, ging ik naar buiten om een ommetje te maken. Meestal liep ik naar het water vlakbij ons huis en staarde onafgebroken de donkere sloot in en wenste dat ik in die weerspiegeling zou verdwijnen.

Afspraken met vriendinnen zei ik zoveel mogelijk af en ik heb nog nooit zoveel gelezen in mijn leven als toen. Helaas waren er momenten waar ik niet onderuit kon, zoals het avondeten of familieafspraken en juist die situaties werden steeds pijnlijker. Ik denk dat het kwam door zinnen van mijn moeder, zoals: ‘denk je dat we de familie moeten inlichten voordat ze je zien, anders schrikken ze misschien’ en de houding van mijn vader, die nog koeler was dan normaal.

Mijn vader was nooit zo scheutig met complimenten, dat was ik gewend, maar dit, dit was anders. Hij kon niet meer naar me kijken. In ieder geval niet met liefde. Als hij mijn aanwezigheid zou ontkennen, zou hij minder last van mij hebben. Omgaan met emoties is nooit zijn sterkste kant geweest. Dat is de enige verklaring die ik heb kunnen bedenken. Want ik heb veel nagedacht over zijn reactie. Waarom zo heftig?

Hij keek niet meer op als ik de kamer binnenkwam en vroeg nooit hoe het met me ging; of ik een beetje gewend was in Nederland, wat ik nou deed zo’n hele dag op mijn kamer, wat ik’ s avonds buiten ging doen. Gewoon helemaal niets.

Ergens heeft het gewerkt denk ik, net doen alsof ik er niet was. Want vanaf dat moment wilde ik steeds vaker oplossen in het niets, verdwijnen. Ik werd stiller en raakte naar binnen gekeerd. Zijn woorden en houding waren als een bacterie mijn lichaam binnen gekropen en zich gaan nestelen op een plek waar ik niet meer bij kon. De opmerkingen van mijn moeder over wat anderen wel niet van me zouden vinden vond ik net zo erg. Alsof ik een of andere ziekte had en ze niet met mij in het openbaar gezien kon worden, zo deed ze. Eén keer hoorde ik mijn vader tegen mijn moeder zeggen: ‘Van mij had ze niet terug hoeven komen.’ Ik geloof niet eens dat het de woorden waren die mijn hart braken. Het was het feit dat ik wist dat zijn woorden waar waren. Hij wilde me daar niet hebben en ik wilde daar niet zijn. Na een maand terug te zijn in Nederland was er niet veel meer van mij over. Ik was een schim geworden van mezelf.

Het was een maand nadat ik terug was gekomen uit Amerika en mijn kleding hing inmiddels als lompe zakken om me heen. Broeken zakten af en waren zelfs niet met een riem op z’n plaats te houden. Eten smaakte me niet meer en ik at minimaal. Ik had nieuwe kleding nodig en ging de stad in, alleen. De boetiekjes met verkoopsters die persoonlijk advies geven en bij de kleedhokjes blijven staan omdat je de enige klant in de winkel bent, sloeg ik over. Ik zocht naar warenhuizen met rijen pashokjes, zo onpersoonlijk mogelijk. De H&M moest het worden. Ik struinde langs de kledingrekken en haalde kledingstukken in drie verschillende maten tevoorschijn. Met mijn armen vol T-shirts, jurkjes en broeken liep ik naar de pashokjes. Ik nam het laatste, vlakbij de spiegel, zodat ik niet al te ver uit mijn hokje hoefde te komen om het resultaat te zien. Als eerste trok ik een zwart, wijd jurkje aan. Je kon er mijn buik en rondingen niet in zien, daar viel het te ruim voor, maar volgens mij kleedde het wel af. Ik moest het hokje uit, om even in de spiegel te kijken en stak mijn hoofd eerst buiten het gordijn. En daar stond hij. Ook voor de spiegel. Ik trok mijn hoofd razendsnel terug en hoopte dat hij me niet gezien had.

‘Je kunt komen hoor, ik doe wel een stapje opzij.’ Een vriendelijke stem, Amsterdams accent. Ik kon hem niet negeren, of wel? Met ingehouden adem bleef ik in het hokje staan, stil.

‘Kom maar hoor en als je dat niet fijn vindt, ga ik wel weg.’

Dat ging me net iets te ver, dus ik zei snel: ‘Nee, dat hoeft niet’ en stapte uit het hokje. Ik weet nog dat ik blij was met mijn bruine benen en dat ik ze die ochtend nog had geschoren. Hij floot, dat was schattig. Hij zei dat ik het jurkje maar moest kopen omdat het zo mooi bij mijn rode haar stond en vroeg wat ik van zijn T-shirt vond. Zijn shirt was blauw met witte strepen, ik houd niet van strepen, maar durfde het niet te zeggen. Ik zei dat hij het ook maar moest kopen en ik lachte erbij.

Buiten stond hij me op te wachten. Met zijn rug tegen een lantaarnpaal, zijn handen nonchalant in zijn zakken, zijn hoofd schuin, een lachje op zijn gezicht en zijn donkere ogen die fonkelden van enthousiasme. ‘Zin in koffie?’ riep hij toen hij me de H&M zag uitkomen. Ik durfde niet goed nee te zeggen, hij overviel me, dat moet ik eerlijk toegeven. Dat moment van iemand afwijzen, ook al was het niet eens persoonlijk, dat deed ik liever niet en naar huis gaan, weer uren op mijn kamer zitten, daar had ik ook geen zin in. Hij zag mijn twijfel en liep naar me toe. Hij stak zijn hand uit en zei: ‘Jim aangenaam kennis te maken.’ Ik stelde me zelf ook voor en samen liepen we naar een koffietentje om de hoek van de H&M, waar we plaatsnamen aan een tafeltje achterin de zaak, het enige plekje dat nog vrij was. Het was een donker eetcafé, met van die bruine tafels en stoelen, glaasjes met een plastic roosje op alle tafeltjes om de boel op te fleuren en aan de wanden hingen schilderijen van bomen en paarden. Sommige inrichtingen zeggen niets en daarmee alles. Ik was blij met de tafel achterin, waar het daglicht niet kwam, hoewel ik me realiseerde dat Jim me ondanks de felle tl-verlichting bij de pashokjes toch had uitgenodigd. Jim bleek een vlotte babbelaar, fijn gezelschap en al snel spraken we over Amerika, dat ik binnenkort pedagogiek ging studeren en over zijn studies; hij was op dat moment tweedejaars. Hij vertelde me dat hij de volgende dag zou vertrekken naar Moskou en dat hij zijn vader al drie maanden niet had gezien. Hij zou de hele zomer bij zijn vader blijven. Dat moment, wat weet ik het nog goed, voelde ik een steek van pijn, omdat ik wist dat ik de hele zomer alleen zou zijn. Ik wilde dat hij me mee zou vragen en dat we nooit op zouden houden met praten. Door Jim leek het alsof de donkere, schimmige, beklemmende hemel die mij overal leek te achtervolgen, openbrak. Het was alsof er een straaltje licht op mij scheen.Wat was dit? Was het hoop? Was het liefde? Ik wist het niet, maar Jim gaf me die dag iets wat ik was kwijtgeraakt. Het was alsof ik het recht had daar te zijn. Dat iemand het leuk vond dat ik er was. Ik kreeg een klein beetje van mijn waardigheid terug.

Bij het afscheid zei Jim dat hij in contact wilde blijven. Dus ik gaf mijn nummer. Hij belde me elke dag. En elke dag brak de zon even door. We spraken uren met elkaar. Jim gaf me veel complimenten. Over mijn humor, over mijn kijk op het leven, over mijn intelligentie, over mijn verhalen, over mijn leven, over mijn kledingkeuze, over mijn stijl, over mijn avontuurlijke inslag, over mijn stem. Hij maakte me aan het lachen en hij werd mijn beste vriend. Niemand wist van zijn bestaan, alhoewel daar snel verandering in kwam. Jim was namelijk speciaal voor mij een week eerder uit Moskou teruggekomen. Weer twee weken later woonden we samen. Mijn ouders vonden Jim aardig en over het snelle samenwonen hebben ze nooit iets gezegd. Misschien omdat ze door Amerika gewend waren dat ik mijn eigen leven leidde of omdat ze blij waren dat ik vertrok. Wat het ook was, ik kon niet wachten daar weg te kunnen, Jim was mijn reddende engel.

Van die reddende engel is inmiddels niets meer over. Sinds wanneer is hij zo veranderd? Ik probeer terug te gaan naar het laatste half jaar, hoe zat het toen tussen ons? Ik weet het niet precies, ik weet alleen dat het in het begin van de relatie wel oké was. Natuurlijk kwam het goed uit dat ik zo bij hem kon intrekken, maar daarnaast was Jim ook charmant en grappig. Hij liet me vaak lachen en we deden veel leuke dingen samen. Strandwandelingen maken, uit eten gaan, praten tot diep in de nacht over reizen. Jim was gul en betaalde alles. Daarnaast was hij intelligent, studeerde economie en rechten en haalde alleen maar goede cijfers. Wie kan dat? Ik vond hem geniaal en ja, hij had toen al zijn eigenaardigheden (zo sprak hij altijd over geld en hoe hij aan veel geld kon komen en hij had wat verkeerde vrienden) maar goed, aan iedereen mankeert wel iets. Maar de laatste maanden is Jim veranderd. Hij houdt zich niet meer aan afspraken en is alleen maar weg. We doen geen leuke dingen meer samen. Ik zie hem amper, dat is toch heel vreemd? Waar is hij zo druk mee? Ik weet dat ik het niet langer meer kan negeren.

Ik begin opnieuw te huilen. Ik loop naar de slaapkamer en ga onder de dekens liggen. Ik trek het donzen dekbed tot over mijn neus. Het is maar goed dat Jim me niet op deze manier ziet. Hij heeft een hekel aan zwak gedrag. Ik wieg mezelf heen en weer. Ik kijk op de klok. Er zijn pas vijf minuten voorbij. Ik trek het dekbed weer over mijn hoofd.

DE HELE NACHT HEB IK GEEN OOG DICHT GEDAAN en het sombere gevoel is niet verdwenen. Jim is niet thuis gekomen. Het is rond negenen als de telefoon gaat, ik neem niet op. Ik neem niet eens de moeite om te zien wie me heeft gebeld. Ik besluit vandaag niet naar college te gaan. Ik wil niet dat mensen zien dat ik de hele nacht heb gehuild. Ik stap uit bed en kijk in de spiegel. Mijn God, wat zie ik er uit. Mijn ogen zijn dik, opgezwollen en mijn oogleden zijn roodomrand. Mijn huid is nog bleker dan normaal. Mijn haar plakt aan elkaar van het snot en de tranen. Terwijl ik mijn gezicht sta te bekijken hoor ik een sleutel in het sleutelgat.

O nee shit, het is Jim! Hij was het die belde. Hij wilde natuurlijk weten of ik thuis was.

Ik wil niet dat Jim me op deze manier aantreft, dus ik ren zo snel als ik kan de badkamer in en doe de deur op slot. Ik spring onder de douche. Het geeft me tijd om na te denken hoe ik het gesprek straks met hem wil aangaan. Er wordt op de deur geklopt.

‘Taar, Taar, ik ben het, ik ben thuis.’ Ik doe net alsof ik hem niet hoor en Jim klopt nog een keer, ditmaal harder.

‘Taar?’

Ik steek mijn hoofd uit de douche en roep: ‘Hé, je bent thuis, wat leuk. Heb je straks tijd voor koffie?’

‘Ik zet het wel even, ik kan wel wat koffie gebruiken’, roept Jim terug en ik hoor hem rommelen in de keuken.

Ik spoel de crèmespoeling uit mijn haar, was de zeep van mijn lichaam en trek mijn slobbertrui met joggingbroek haastig aan. Om mijn ogen trek ik een zwart randje met oogpotlood en met rouge breng ik wat kleur op mijn wangen aan. Mijn haren wikkel ik in een handdoek. Ik loop de badkamer uit. Jim staat in de keuken en bekijkt me van top tot teen. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. Ik probeer zijn blik te negeren en loop naar het koffiezetapparaat.

‘Ook koffie of heb je al gepakt?’

Jim komt achter me staan en slaat zijn armen om mijn buik. Hij fluistert in mijn oor dat hij me gemist heeft. Ik voel zijn adem tegen mijn oor. Ik sluit mijn ogen en laat mijn hoofd rusten tegen zijn borstkas. Jim geeft me kusjes in mijn nek en ik voel hoe zijn handen onder mijn trui verdwijnen. Voordat ik Jim de kans geef om verder te gaan, wring ik mezelf onder hem vandaan.

‘Kom’, zeg ik en neem de twee koppen koffie mee naar de woonkamer. Jim volgt. Ik zet de koppen op de salontafel en neem zelf plaats op de bank. Ik zoek een dekentje, trek mijn knieën op en Jim gaat naast me zitten. Hij ziet er moe uit, bleek, zelfs een beetje kwetsbaar. Zijn scherpe kaaklijn valt nu nog meer op.

Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen, ik wil de juiste woorden gebruiken, de goede toon aanslaan, hem vooral niet irriteren, want dan is het gesprek meteen over.

‘We moeten praten, zo kan het niet langer.’ Ik zeg het zachtjes. Ik glimlach erbij.

Jim knikt, zegt dat hij het begrijpt.

Dus ik zeg: ‘Vertel nou eens: waar ben je toch al die nachten?’

Jim staart naar buiten. Het lijkt alsof hij nadenkt, woorden zoekt, misschien wel twijfelt over hetgeen hij me wil gaan vertellen. Hij zucht en wrijft met zijn handen in zijn ogen. Ik wacht af.

‘Weet je Taar, ik weet dat je met me wilt praten. Je wilt weten waar ik ben geweest. Je wilt weten of ik een ander heb.We hebben dit gesprek de afgelopen maanden al talloze keren gevoerd. Wat wil je nou van me?’ Hij zegt het op een toon alsof ik hier de ongelooflijke zeikerd ben. Alsof het de normaalste zaak is dat hij me nachten alleen laat en ik geen idee heb waar hij is. Inderdaad, we hebben hier eindeloos over gesproken, maar ik heb nog steeds geen antwoorden. En die wil ik. Vandaag. Maar ik zeg niets, ik heb geleerd dat er momenten zijn dat het beter is je mond te houden.

‘Je moet begrijpen dat ik een reden heb jou niet alles te vertellen. Soms zijn dingen gewoon zoals ze zijn. Dat zul je moeten accepteren, Taar. Hoe moeilijk dat ook voor je is. Niet alles draait om jou, ook al denk je altijd van wel.’

Dat verwijtende toontje van hem, daar heb ik altijd al een hekel aan gehad. Jim buigt zich naar voren om een slok koffie te nemen.

Hij is goed met woorden. Goed in mij het gevoel geven dat het allemaal aan mij ligt.

‘Wat ik van je wil is de waarheid. Ik wil weten waar je’s nachts bent. Ik wil weten waarom je me gisteren en al die andere keren, hebt laten zitten. Dat is toch niet zo vreemd?’

Jim rolt met zijn ogen.

Ik vervolg: ‘Ik heb nagedacht vannacht en wil niet langer in onzekerheid blijven. Het is genoeg geweest. Het is echt genoeg geweest.’

Jim gaat achterover zitten op de bank en wrijft over zijn voorhoofd. Er volgt een lange stilte. Hij zucht.

‘Ik word moe van je, weet je dat.’ Ik reageer niet, ik laat me dit keer niet uit de tent lokken en blijf hem strak aankijken.

‘Weet je Taar, er is geen andere vrouw in het spel. Ik zal je vertellen hoe het echt zit.’

Het is de intonatie in zijn stem, iets in de manier waarop hij deze woorden uitspreekt dat maakt dat ik alert ben. Hij gaat me eindelijk vertellen hoe het zit. Ook ik ga nu rechtop zitten. Jim pakt mijn hand en wrijft erover. Mijn handen zijn klam.

‘Taar, wat ik je nu ga vertellen moet tussen ons blijven. Het is belangrijk dat je je mond hierover houdt, oké? Je praat hier met niemand over, begrepen?’ Jim kijkt me onderzoekend aan. Alsof hij aan mijn gezicht kan zien dat ik zijn geheim bij me zal dragen. Ik probeer mijn gezicht strak te houden.

‘Je moet het beloven.’

Ik knik en zeg: ‘Ik beloof niets door te zullen vertellen.’

Dan zegt Jim zonder verdere inleiding: ‘Ik heb sinds kort een aantal vrouwen achter het raam staan. Vrouwen die ik zelf uit Rusland heb gehaald.’

Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. Ik stamel: ‘Wat?’

Het lijkt alsof ik een stomp in mijn maag heb gekregen. Gedachten razen door mijn hoofd, maar ik kan er geen touw aan vastknopen. Zijn woorden kunnen niet tot me doordringen, niet in zijn volledigheid in ieder geval. Er volgt een stilte. Ik kijk hem verward aan.

Ik herhaal de zinnen in mijn hoofd. Jim heeft vrouwen achter het raam staan. Jim heeft vrouwen achter het raam staan. Alsof het beter tot me doordringt, als ik het maar vaak genoeg zeg. Met deze mogelijkheid heb ik geen moment rekening gehouden. Welk normaal mens denkt daar nou aan?

Ik laat me achterover op de bank vallen en na minuten mompel ik: ‘Jeetje Jim.’ Er volgt weer een lange stilte.Wat kan ik ook zeggen in dit geval? Jim lijkt rustig. Afwachtend. Ik wacht misschien wel tot hij zegt dat het niet waar is. Dat het een grapje is. Maar dat zegt hij niet. Hij zegt helemaal niets.

Na enigszins hersteld te zijn van het nieuws, verbreek ik de stilte en zeg: ‘Ik heb veel vragen. Heel veel vragen.’

‘Dat begrijp ik’, zegt Jim, waarmee hij me de indruk geeft open kaart te willen spelen. Ik begrijp in één keer waarom hij dit al die maanden geheim heeft willen houden. Dit valt niet uit te leggen.

‘Waar komen de meisjes vandaan? Ik bedoel: hoe kom je aan ze?’

‘Overal en nergens eigenlijk.’

‘Wat bedoel je met overal en nergens?’ Ik kan nu helemaal niet meer tegen dat vage gedoe van hem.

‘Die meisjes zijn overal te vinden, Taar. Wat maakt het nou uit waar ze vandaan komen; feit is dat ze er zijn. Het zijn nu mijn vrouwen. Ik zorg voor hen. Ze werken voor mij.’

‘Ze werken voor jou? Het zijn jouw vrouwen? Jeetje Jim, dat is echt heel erg.’

‘Hoezo heel erg? Wat weet jij er nou van? Die vrouwen willen het zelf. Ze zijn allang blij dat ze nu van mij zijn.’

Ik schud mijn hoofd en zeg harder dan ik zou willen: ‘Geloof je dat nou echt? Blij dat ze van jou zijn? Dat is echt gelul.’

Ik sta op en loop heen en weer door de kamer.

‘Jij wilde de waarheid weten toch? Nou, nu weet je het. Maar zoals altijd sta jij alweer klaar met je meningen en oordelen. Je hebt er de ballen verstand van, maar doet net alsof je het allemaal zo goed begrijpt. Deze houding van jou’, en hij wijst driftig met zijn vinger naar me, ‘is precies de reden dat ik het liever voor mezelf hou. Ik heb er alweer spijt van dat ik het je heb verteld. Maar goed, nu weet je waarom ik steeds weg ben. Hoef je daar ook niet meer zo over te zeiken.’

Ik draai mijn rug naar hem toe en ga voor het raam staan. Hij raakt me met de opmerking dat ik meteen met mijn mening klaar sta. Ik heb nog nooit met zo’n meisje gesproken en heb al ingevuld dat het iets verschrikkelijks moet zijn. Maar het lijkt me niet normaal, toch?

Ik blijf naar buiten kijken terwijl ik vraag: ‘Hoeveel vrouwen heb je eigenlijk voor je werken?’

‘Drie en ik ben bezig met een vierde.’

‘Jezus Mina’, zeg ik en ik plof naast hem op de bank.

Ik heb Jim nooit eerder over hoeren, prostituees of vrouwenhandel horen praten. Echt nog nooit. Dit past ook niet bij ons. Jim is een student. Hij studeert Economie en Rechten. Ik ben een studente Pedagogiek.

‘De enige reden dat ik het je vertel, is omdat er volgende week een meisje komt logeren bij ons. Ik heb nog geen geschikte slaapplaats kunnen regelen voor haar, dus ze blijft hier, tot ik iets anders heb gevonden.’

‘Wat?’ Ik denk werkelijk dat ik het niet goed heb gehoord. ‘Er komt een meisje bij ons inwonen? Dat meen je toch niet echt, hè?’

Ik kijk hem vragend aan, maar hij zegt niets. Aan zijn hele houding is te zien dat zijn beslissing vaststaat.

‘Jim, doe effe normaal, ik wil dit niet. Echt niet!’

Ik spring op van de bank en sta met mijn handen in mijn zij voor hem.

‘Waarom gaat ze niet bij die andere wijven slapen! Waarom moet ze hier bij ons in huis komen?’ schreeuw ik woedend.

Jim staat nu ook op. Heel rustig en beheerst. Ik voel hoe mijn hart bijna uit mijn borstkas springt en mijn bloed raast als een trein door mijn aderen. Ik gloei van woede. Jim komt met zijn gezicht gevaarlijk dicht bij mij staan, onze neuzen raken elkaar op een haar na. Hij kijkt me vijandig aan. Ik weiger een stap achteruit te doen. Hij bekijkt het maar. Ik kijk boos terug en doe net alsof ik niet bang voor hem ben. Maar ik ben het wel. Als je goed kijkt, kun je mijn hart zien kloppen door mijn trui. Jim legt zijn hand op mijn schouder en zegt met zachte, dreigende stem: ‘Ik heb jouw toestemming niet nodig, Tara. Ergens heb je dat blijkbaar nog niet begrepen. Dit is mijn huis. Als het je niet bevalt, dan rot je maar op.’

Ik pak zijn hand en met een harde beweging duw ik hem van me af.

‘Misschien moet ik inderdaad maar oprotten’ en zonder zijn reactie af te wachten draai ik me om en stamp naar de slaapkamer.

Ik gooi de deur hard achter me dicht. Zonder op adem te komen trek ik de deur van mijn kledingkast open en gris al mijn kleding van de hangers. Ik gooi alles op het bed. Vervolgens prop ik het in een grote weekendtas. Ik vloek en tier erbij. ‘Wat een debiel. Wat een ongelooflijke eikel. Hij is hartstikke gek geworden.’

Ik roep hard, zodat hij het kan horen: ‘Ik wil hier niet eens meer zijn’, maar er volgt geen reactie. Ondertussen ben ik al mijn opties aan het afgaan. In tijden van nood moet je ook praktisch zijn. Waar moet ik heen? Zal ik naar Isabel gaan? Ze woont nog thuis bij haar ouders in Amsterdam. Nee, geen goede optie. Mijn zus woont te ver van Amsterdam, dat is niet handig met mijn studie. Anouk woont in Arnhem en haar heb ik al weken niet gesproken. De laatste tijd heb ik mijn vriendinnen sowieso een beetje verwaarloosd. Ik zou niet weten wie ik kan bellen.

Ik laat me op het bed vallen en staar naar het plafond. Waar kan ik heen? Elke optie lijkt de verkeerde. Ik realiseer me dat ik de afgelopen maanden weinig tijd in vriendinnen heb gestoken. Sinds ik Jim heb draait eigenlijk alles om hem.Wat heb ik in godsnaam gedaan? De woede slaat om in paniek. Ik hoop dat Jim naar de slaapkamer komt om het goed te maken. Dat hij komt zeggen dat het een vergissing is. Dat hij zegt dat hij zal stoppen met dit achterlijke gedoe, omdat hij begrijpt dat het inderdaad een slecht idee was, die meisjes. Ik wil dat hij me in zijn armen neemt en zegt dat alles goed komt. Ik luister naar de geluiden in de woonkamer. Ik hoor Jim bellen. Ik kan jammer genoeg niet verstaan wat hij zegt. Dan valt het stil en klinken zijn voetstappen in de gang. Gerommel van sleutels, de rits van zijn jas. Hij is bezig met weggaan. Zou hij de slaapkamer nog in komen? Verwachtingsvol kijk ik naar de slaapkamerdeur, maar dan wordt de voordeur dicht geslagen en verstommen zijn voetstappen.

Even twijfel ik om hem achterna te gaan, hem te smeken niet bij me weg te gaan, dat zou misschien het gemakkelijkst zijn.

Maar mijn lichaam doet niet mee. Het blijft als versteend op het bed liggen, tot niets in staat. Hij verwacht waarschijnlijk dat ik straks weg ben. Dat verwacht ik ook van mezelf.

Na een uur naar mijn telefoon te hebben gestaard, heb ik genoeg moed verzameld om mijn ouders te bellen. Ik heb geen andere keus dan naar hen te gaan. De telefoon gaat over. Ik hoor mijn moeder zeggen: ‘Tuurlijk, kom maar lekker naar huis, dan zien we je straks.’

IK LIG IN HET BED IN MIJN SLAAPKAMER VAN MIJN ouderlijk huis. Mijn kamer is nog in exact dezelfde staat als toen ik het huis verliet, inmiddels anderhalf jaar geleden. De Garfield poster, mijn lievelingsposter, hangt nog steeds aan de muur. Hoelang hangt dat ding er al? Tien, twaalf jaar? Ik lig onder een Garfield dekbed, ooit voor mijn elfde verjaardag gekregen. Met grote letters staat er HAVE A NICE DAY op. Het zou me niet verbazen als mijn moeder het dekbed er speciaal voor mij heeft op gelegd, toen ze hoorde dat ik vandaag thuis zou komen.

De geborgenheid van het ouderlijke huis voel ik niet. Ik voel me vreselijk eenzaam en vind het moeilijk hier weer te zijn. Het roept herinneringen op die ik al zolang probeer weg te stoppen.

Ik heb mijn ouders verteld dat Jim en ik ruzie hebben. Ik ga ze niet belasten met de waarheid. Daar heeft niemand iets aan. Ik ben doodop, maar ik kan niet slapen. Ik kan niet stoppen met denken aan Jim en wat er nou precies is gebeurd.

Ik probeer de data van de afgelopen maanden dat hij in Moskou zat naar boven te halen. Daar ging hij inderdaad wat vaker heen de laatste tijd, maar hij zei dat hij zijn vader ging bezoeken. Jim heeft een Russische vader en een Nederlandse moeder. Ze hebben elkaar ontmoet in de periode dat de moeder van Jim bij de Nederlandse ambassade werkte in Moskou. De eerste keer dat ik de moeder van Jim ontmoette, vertelde ze trots dat ze het belangrijk vond dat Jim een internationale naam had, ik denk dat ze toen al voorzag dat ze niet in Moskou zou blijven. Volgens zijn moeder past een internationale carrière goed bij Jim. Ik heb haar nooit gevraagd wat ze daarmee bedoelde. De eerste acht jaar van Jim zijn leven hebben ze in Moskou gewoond, daarna is het gezin naar Nederland verhuisd. Toen Jim tien was, gingen de ouders van Jim scheiden en bleef Jim bij zijn moeder in Zaandam wonen. Zijn vader vertrok naar Moskou, hij heeft in Nederland nooit kunnen wennen. Jim heeft zijn Russisch altijd goed bijgehouden, door met zijn vader te blijven converseren in de Russische taal. Tijdens de vakanties ging Jim terug naar zijn vader en naar familie in en rondom Moskou.

Dus dat hij er de afgelopen maand veel naar toe ging, gaf mij geen reden hem te wantrouwen. Wie verwacht nou zoiets als dit? Op welk moment begon Jim te veranderen, werd zijn gedrag anders? Ik probeer het afgelopen jaar naar boven te halen, maar ik zie het niet scherp. Ik weet de antwoorden niet. Ik heb alleen maar vragen.

‘Lekker geslapen, Tara?’, vraagt mijn moeder als ik de woonkamer binnenloop.

‘Heerlijk mam’, lieg ik en ik probeer mijn beste glimlach op te zetten. Ik schuif aan tafel en strijk met mijn hand over het rood met wit geruite tafelkleed, met daarop de bruine aardewerken bordjes en het zilveren bestek van oma. Alles is zo vertrouwd, maar toch is het me volledig vreemd. We zwijgen. Mijn vader, moeder en ik. Ik voel me ongemakkelijk bij deze stilte, het is alsof ze aan me kunnen zien wat er aan de hand is.

Voordat ik terugga naar mijn kamer, vraag ik: ‘Mam, mag ik een poosje blijven tot ik iets anders heb gevonden?’

‘Tuurlijk, je mag zolang blijven als je wilt, dat is toch logisch.’

‘Fijn mam’, zeg ik zachtjes en sta op. Mijn moeder legt haar hand op mijn hand.

‘Wat is er gebeurd, Tara? Je ziet er moe uit. Ik maak me zorgen om je.’ Ergens zou ik het haar willen vertellen. Aan iemand mijn verhaal willen doen. Maar ik heb Jim beloofd te zwijgen en ik zou niet eens weten hoe ik dit uit moet leggen. Dus ik zeg: ‘Ik ben alleen een beetje moe, mam. Niets om je zorgen over te maken. Komt wel weer goed.’ Ik trek mijn hand terug, zeg nog een keer: ‘Niets aan de hand, echt mam’ en ontwijk haar bezorgde blik.

Ik sluit me op in mijn kamer en tuur naar buiten. De jaren-tachtig-wijk is in de afgelopen jaren weinig veranderd. Rechts van het ouderlijk huis ligt een plantsoen en daarachter een sloot. In de zomer ging ik daar vaak varen, in een rubberbootje, met vriendinnen. In de winter heb ik er vele uren schaatsend doorgebracht. Vaak alleen. Niemand kon zo lang buiten blijven als ik. Ik struinde door de bosjes op zoek naar bijzondere insecten en speelde in de speeltuin achter het huis. In de lente was ik geregeld bij de sloot te vinden. Elke dag telde ik of er nog evenveel jonge eendjes waren. Als er een eendje was verdwenen, vroeg ik me af hoe het aan zijn eind was gekomen. Ik wilde ze redden, wat natuurlijk nooit is gelukt. Ik was levenslustig. Enthousiast. Nieuwsgierig. Daar is weinig van overgebleven.

Ik ga in bed liggen en rol mezelf in de dekens. Mijn ademhaling is rustig. Ik val in slaap en slaap uren. Ik word opgeschrikt als de telefoon gaat. Het is Jim. Er gaat een schok door mijn lijf. Waarom zou hij me bellen? Zal ik opnemen? Misschien is het belangrijk? Ik staar naar mijn telefoon, maar neem niet op. De telefoon gaat nog een paar keer over en dan is het weer stil in mijn kamer. Het is goed dat ik niet heb opgenomen. Ik heb hem immers niets meer te zeggen.

‘Pakketje voor jou, Tara’, roept mijn moeder naar boven. Ik ben net mijn tanden aan het poetsen en had inderdaad de deurbel gehoord. Geen moment heb ik gedacht dat het voor mij zou kunnen zijn. Jim heeft de vorige avond nog vijf keer gebeld. Geen van de keren heb ik opgenomen. Naar de huistelefoon heeft hij niet gebeld. Zeker bang dat mijn vader zou opnemen. Jim heeft natuurlijk geen idee wat ik thuis verteld heb. Hij kan ook niet weten waar ik precies ben, maar ik denk wel dat hij een vermoeden heeft. Nu ik geroepen wordt dat er een pakketje voor mij is, weet ik zeker dat het van hem is.

Ik ren naar beneden en neem het pakketje mee naar boven. Ik wil niet dat mijn ouders erbij zijn als ik het openmaak, je weet immers nooit wat erin zit. Met een schaar knip ik het plakband weg en open de doos. De hele doos is gevuld met papier. Met mijn hand voel ik onderin de doos iets zwaars. Ik til het eruit en in mijn handen houd ik een zwart topje met gekruiste banden op de rug. Een week geleden had ik dit topje in een etalage gezien en aan Jim verteld dat ik het zo mooi vond. Ik vond het te duur en heb het toen niet gekocht. Nu ligt het voor me op mijn schoot. Jim heeft het speciaal voor mij gekocht. Ik laat het topje door mijn vingers glijden. Met mijn vingertoppen glijd ik over de satijnzachte stof. Hier heeft hij moeite voor moeten doen. Ik trek het meteen aan. Het staat prachtig en het is precies de goede maat. Ik vraag me af wat ik zal doen. Zal ik Jim bellen om hem te bedanken?

Ik loop naar beneden en laat het topje aan mijn moeder zien. Ik zie aan haar dat ze zich geen raad weet met de situatie. Mijn vader zegt geen woord. Met hem heb ik nog helemaal niet gesproken sinds ik terug ben. Ik kan mijn vreugde niet verbloemen en verbreek de stilte door te zeggen: ‘Lief hè, mam, dit is het topje dat ik zo graag wilde hebben, maar dat ik veel te duur vond.’ Ik draai nog eens rond, zodat ze het goed kan bekijken. Mijn moeder kijkt naar mijn vader en ik zie aan haar ogen dat ze zijn blik zoekt. Ze probeert hem met haar ogen te dwingen iets tegen me te zeggen. Een complimentje te geven bijvoorbeeld. Maar mijn vader zegt niets. Kijkt me alleen maar aan en gaat dan weer verder met het lezen van de krant. Complimenten geven is nooit zijn sterkste kant geweest. Mijn moeder zegt lief dat ze het mooi vindt. Ik mompel: ‘Dank je’ en loop weer naar boven, naar mijn kamer.