Zeker Sanne

Van Marjan van den Berg verscheen eerder:

Ze is de vioolmuziek vergeten

Van den Berg stort in!!

Sanne

Uit het leven van Sanne

Dag Sanne

Sanne, Sanne

Alleen Sanne

Gewoon Sanne

Gelukkig Sanne

Zo Sanne

Echt Sanne

Die Sanne

zeker

Sanne

Marjan van den Berg

Deze roman is fictie. Namen, personages en gebeurtenissen zijn ofwel het product van de verbeelding van de auteur ofwel fictief gebruikt. Enige gelijkenis met werkelijke gebeurtenissen of bestaande personen berust geheel op toeval.

Omslagontwerp: Marion Rosendahl

Omslagfoto: Wim van de Hulst

Auteursfoto: © NHD/Bart Homburg

Typografie en zetwerk: ZetSpiegel, Best

Copyright © Tekst 2012 Marjan van den Berg

ISBN 978 90 827649 0 1

NUR 340

www.marjanvandenberg.nl

All rights reserved.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Kritisch kijkt Sanne de zaal rond. Het kristal is gepoetst, overal staat antiek uitgestald, Petronella legt de laatste hand aan de tafel waar ze meegebrachte spullen zal taxeren en aan de zijkant van de zaal staat een uitgebreid buffet klaar. Er branden kaarsen en er staan grote rozen in vazen. Die heeft ze voor een prikje kunnen krijgen van een kennis van Petronella, die een bloemenwinkel heeft in de stad.

‘Hij geeft wel eens een voorraad mee van iets dat al zo in bloei staat, dat ie het eigenlijk niet meer kan verkopen. Hooguit als grafwerk, maar dan moet het al voor de dag zelf zijn. Zeg maar dat je van mij komt,’ raadde Petronella haar aan.

De bloemenman doet niet moeilijk. Hij wijst meteen naar drie emmers rozen, op het hoogtepunt van de bloei en zegt: ‘Neem maar mee. Ik kom wel eens bij jullie shoppen als ik wat nodig heb.’

‘Wij hebben leuke dingen staan die je winkel ook weer een heel andere glans geven,’ knikt Sanne. ‘Er staat nu bijvoorbeeld een hartstikke leuk hobbelpaard van een antieke draaimolen. Dat zou hier prachtig staan!’

‘Briljant idee. Ik kom het overmorgen ophalen,’ zegt de man meteen opgetogen.

‘Dan hang je er een kaartje aan van “De Roos en de Koekoek” en dan zijn wij ook weer blij,’ lacht Sanne.

Nu staan de rozen overdadig te geuren en ze staat even stil te genieten van de aanblik. Ze veegt met een doek de laatste vingers van het zilverwerk en loopt naar de toiletten om haar handen te wassen. Daar controleert ze haar make-up, werkt haar lippenstift bij en haalt nog eens haar vingers door haar haar. Klaar. Ze strijkt haar kleren glad en haalt diep adem. Ze heeft haar verhaal grotendeels in haar hoofd. Maar voor de zekerheid heeft ze een kladblok met aantekeningen, zodat ze de opbouw van haar betoog niet uit het oog verliest.

Dan komen de eerste gasten binnen. Sanne schudt handen met de bestuursleden van vrouwennetwerk Eva en voorzitter Marjolein Kwel stelt haar enthousiast aan iedereen voor. ‘Een potentieel nieuw lid van onze club,’ lacht Marjolein. En als Sanne een aarzelend gezicht trekt, voegt ze eraan toe: ‘Een aanwinst voor ons en een kans voor jou, Sanne. Zullen we nog even snel de zaal inspecteren voor de meute arriveert? En ik moet Petronella ook nog even spreken over de laatste instructies.’ Sanne knikt en loopt achter haar aan. Ondertussen bedenkt ze dat deze vrouw iedere keer weer in staat is haar totaal te overdonderen. Marjolein verschikt in het voorbijgaan iets aan een bos rozen en merkt op: ‘Deze zijn wel erg over de verkoopdatum heen, hè?’

‘Ze zijn op hun mooist. Ze zijn ook alleen maar voor vanavond,’ zegt Sanne afgemeten.

‘Ik ben gewend om de zaaldecoratie na afloop uit te reiken aan leden die iets bijzonders hebben betekend voor de vereniging. Dat is altijd een leuke attentie, nietwaar? Maar met deze bloemen durf ik niemand op te schepen,’ antwoordt Marjolein.

‘Dat had je in de bespreking even naar voren moeten brengen. Dan had ik er rekening mee gehouden,’ zegt Sanne. En ze voegt er tamelijk pissig aan toe: ‘En dan had ik ze natuurlijk ook op de rekening gezet.’

‘Nou nou!’ spot Marjolein. ‘Wat zijn we ineens zakelijk?! Ah, daar is Petronella. Petronella, ik wil nog even met je overleggen hoe we…’ Ondertussen loopt ze van Sanne weg, op Petronella af. Tel tot tien, denkt Sanne. Kalmeer. Om mahni padme hummmmmmm. De parel in de lotusbloem. Pfffffffff. Ze tovert een glimlach op haar gezicht en loopt weer naar de entree. Vanaf dat moment is de avond een enorm succes. Want helemaal aan het eind van de avond spreekt Marjolein haar leden toe en vraagt nogmaals een enorm applaus voor de fantastische organisatie van ‘De Roos en de Koekoek’. ‘Alleen kan ik de speciale leden geen bloemetje meegeven. Dat zou neerkomen op het meegeven van een handjevol losse rozenblaadjes! Hahaha, wat kun je anders verwachten van ondernemers in antiek en curiosa?’

Alle aanwezigen lachen om het grapje, maar Sanne mompelt: ‘Nou ja.’

De vrouw die naast haar zit, grijnst. ‘Mevrouw Granides kan er wat van hè? Die rozen zijn prachtig, hoor. Ze geuren ook zo fantastisch.’

‘We hebben ze expres zo gekozen. Geen idee dat ze ze weg wilde geven,’ legt Sanne ten overvloede uit. Dan pas dringt de naam tot haar door. ‘Granides? Ze heet toch Kwel?’ vraagt ze.

De vrouw naast haar schrikt ervan. Ze zegt: ‘Stom! Natuurlijk heet ze Kwel. Ze is alweer een tijdje gescheiden. Suf dat ik haar Granides noemde. Genante verspreking.’

‘Was haar ex soms Peter Granides?’ vraagt Sanne plompverloren. Ze kan zich haast niet voorstellen dat er veel mensen met dezelfde naam rondlopen. Dit is wel héél toevallig. ‘De fysiotherapeut?’ voegt ze eraan toe.

‘Ja, inderdaad! Kent u die?’ vraagt de vrouw verrast.

‘Dat was een klasgenoot van me op de middelbare school,’ vertelt Sanne. En mijn grote jeugdliefde, denkt ze erbij.

Maar dat zegt ze natuurlijk niet hardop. En al helemaal niet dat ze hem tegenwoordig weer regelmatig ziet.

‘Nou, dat is ook toevallig!’ lacht de vrouw.

Je moest eens weten, denkt Sanne.

‘Het was een vreselijk huwelijk,’ vervolgt de vrouw.

‘O ja?’ Sanne voelt zich half schuldig door haar aanmoedigende houding, maar tegelijk wil ze graag zoveel mogelijk weten over het verleden van Peter en deze vreselijke Marjolein. De vrouw lacht samenzweerderig en zegt: ‘Die man had totaal niks in te brengen bij haar! We waren allemaal verbaasd dat ie uiteindelijk de moed bij elkaar had geraapt en er vandoor ging. Het is misschien vreselijk om te zeggen, maar de meeste kennissen van Marjolein hebben geluidloos geapplaudisseerd, toen de kogel door de kerk was. Ik geloof dat ze tot op de dag van vandaag ruzie maken over de nachtkastjes en de schoenpoetsdoos. Hun kinderen hebben nauwelijks contact met hun pa. Daar zorgt onze voorzitter wel voor.’ De vrouw fluistert inmiddels, want het applaus is verstomd en het is duidelijk dat deze ontboezeming niet voor ieders oren bestemd is.

‘Die arme Peter. We hebben heel vroeger nog verkering met elkaar gehad,’ lacht Sanne, om het hele verhaal met deze bekentenis af te ronden.

‘Hij is nu dus weer vrij!’ grijnst de vrouw. Dan steekt ze haar hand uit en zegt: ‘Het zou leuk zijn als je lid wordt van ons netwerk. Ik werk freelance voor kranten en tijdschriften, dus ik kan zeker iets voor je betekenen als het op publiciteit aankomt.’ Meteen diept ze een kaartje op en overhandigt het aan Sanne.

‘Dank je wel,’ knikt Sanne. ‘Heb je al een kaartje van ons meegenomen?’

Dan staat Marjolein achter haar, die roept: ‘Stiekem netwerken en geen lid worden, hè? Zo werkt dat niet!’ Ze buldert erbij van het lachen.

‘Jij hebt wel plezier in je eigen grapjes,’ merkt Sanne op. Ze glimlacht er liefjes bij, alsof het eigenlijk een grappige opmerking is.

‘Kind, als je een feestje wil, moet je zelf de slingers ophangen,’ grapt Marjolein verder. ‘Of niet soms? Nou, ik ga afscheid van je nemen. Maar we komen elkaar tegen, nietwaar? Binnenkort? Laten we snel een afspraak maken. Dan kunnen we rustig de kennismaking voortzetten. Ik bel je!’ Ze richt haar wijsvinger op Sanne, maakt daarna het gebaar van ‘we bellen’ en snelt weg. Sanne kijkt haar na en denkt: Ik was eigenlijk van plan je ex te bellen voor een etentje. Dat lijkt me veel gezelliger. Van die gedachte schiet ze even stiekem in de lach.

‘Dat was een enorm succes,’ prijst Petronella na afloop. ‘Weet je dat ik zes abonnementen heb afgesloten voor de uitleen van curiosa voor diverse ondernemers? Er zit een zonnestudio bij en een makelaarskantoor. Leuk hè? Ik ben helemaal in jubel en juich door deze avond! Alleen die voorzitter is een ramp.’

‘Ja. Als we lid worden van Eva, zetten we die meteen af, oké?’ stelt Sanne voor. Ze schieten samen in de lach en ruimen vrolijk de zaal op.

Het is al erg laat als Sanne eindelijk met Hazel langs de dijk loopt. ‘Nu kan ik hem niet meer bellen, hè Hazel? Maar mailen. Dat kan nog wel. Zullen we straks eens kijken of ie nog wakker is? We hadden per slot van rekening een goed voornemen. En dat hebben we nog niet uitgevoerd!’ De labrador springt enthousiast tegen haar op en ze corrigeert meteen: ‘Foei! Laag! Braaf zo. Vrouwtje loopt ook maar al die malle verhalen tegen je te houden. En dan mag jij niet eens springen!’

Als Hazel alle polletjes gras besnuffeld heeft, keert Sanne om en loopt door de donkere nacht naar huis. Ze schenkt een groot glas melk in en installeert zich voor haar computer. Ze opent haar e-mail en klikt op ‘nieuw bericht’. Aan: Peter Granides. Ze aarzelt even.

Dan tikt ze in: ‘Weer eens afspreken voor een etentje? Lijkt me gezellig! Groet van Sanne.’ Ze leest het berichtje nog eens door en knikt. Geen overbodige woorden en toch een gezellige toon. Prima. Ze verzendt het bericht en opent een spelletje bubbleshooter. Je moet met dat spel een vakje gekleurde balletjes leegschieten en dat helpt enorm om haar hoofd leeg te maken en rustig te worden. Ze is nog maar net met het verslavende spelletje begonnen, als ze op haar scherm ziet dat er een nieuw bericht is binnengekomen. Ze kijkt meteen. Ja! Het is van Peter! Ze krijgt zo’n enorme glimlach om haar mond, dat ze zich vaag schuldig voelt. Hij antwoordt: ‘Ik was net van plan contact met je op te nemen. Ik heb je veel te lang niet gezien. Wanneer spreken we af ? Liefs van Peter.’

Ha! Haar groet is beantwoord met zijn liefs. Dat is een goed teken. Nu niet aarzelen. Gewoon meteen terug mailen. Hoewel… Nu moet ik een datum noemen. En als dat erg dichtbij is, staat het zo gretig! En als ik een datum kies die te ver weg ligt, lijkt het weer zo ongeïnteresseerd. Och heer, wat kan een mens problemen maken om niks. Sanne grijnst om haar eigen gedachten en tikt in: ‘Wat vind je van komende vrijdag? Of zaterdag, als je dat prettiger vindt? Ik las laatst een recensie in onze krant over een visrestaurant. De schrijver gaf het een 9. Het klonk allemaal erg lekker!’ Ze verstuurt het bericht en schiet een paar balletjes weg op het spelletje dat ze op haar scherm heeft bewaard en weer naar voren klikt.

‘Ik kan ook voor je koken?’ antwoordt Peter. Sanne aarzelt. Als ik bij hem ga eten, dan moet ik op een goed moment opstappen en naar huis. Dat is altijd lastig. Allemachtig, wat zit ik nu allemaal te denken? Ik stap gewoon op om tien uur! Ik heb ten slotte een hond die nog uit moet. En ik ben veel te volwassen om niet gewoon op te kunnen staan en mee te delen: Dit was gezellig, maar ik ga nu. Waarom bedenk ik nu scenario’s van innige verstrengelingen op de bank? Sjongejonge. Kom op, Sanne! Zonder er verder over na te denken, tikt ze: ‘Kom bij mij eten! Dat lijkt me eigenlijk het aller-leukst!’

Als ze het bericht heeft verzonden, bedenkt ze ineens dat het dan nog veel moeilijker wordt. Want als het inderdaad eindigt in die innige verstrengeling die ze zo-even voor zich zag, moet ze hem daarna de deur uitschoppen! O nee! Wat heb ik nu gedaan! Dan zitten we daar, haardje aan, heel romantisch allemaal en dan zeg ik kordaat; ‘Oké, nu moet je naar huis.’ Of nog erger: het komt helemaal niet tot die omhelzing, maar hij veegt gewoon zijn mond af na het toetje, zegt dat ie het erg lekker vond en stapt vervolgens op. En hij zwaait nog even achterom. Of…

Voor ze een derde rampscenario kan bedenken, antwoordt Peter: ‘Ja, leuk! Vrijdagavond 1900 uur? Zonder tegenbericht?’

Ja, nu hang ik. Vrijdagavond 1900 uur. Spreek uit als ‘negentienhonderd’. Het klinkt als een militaire operatie. Ze tikt terug: ‘Helemaal goed. Zie je dan. Nog vooren afkeuren? En wat moet ik vooral niet op tafel zetten?’ Ja, stel je voor dat ie allergisch is voor pinda’s. Of geen kaas lust. Het antwoord komt meteen: ‘Geen spruitjes! Welterusten voor straks!’

Spruitjes. Nou ja, daar had ze ook niet aan gedacht in deze tijd van het jaar. En hij wenst me meteen welterusten. Dus hij zet z’n computer uit. Snel tikt ze: ‘Slaap lekker.’ Dat leest ie vast niet meer. Verdorie. Ik wil eigenlijk degene zijn die niet meer terugmailt, bedenkt Sanne. Dan komt er toch nog een antwoord van Granides. Hij stuurt haar een smiley met een knipoog. Sanne glimlacht en sluit tevreden haar computer af.

Als ze in bed ligt, bedenkt ze menu’s. En ze piekert over wat ze aan wil die avond. Niet te chic. Misschien gewoon een spijkerbroek met zo’n lang overhemd? Beetje nonchalant en toch van deze tijd?

‘Ik lijk wel een beetje verliefd,’ fluistert ze hardop.

Ineens staat de hele week in het teken van het toekomstige etentje met Peter Granides. Ze vertelt het meteen aan Petronella, met wie ze zo vaak samenwerkt, dat ze het toch niet verborgen kan houden. Op een dag staat ze met een verzilverd babyschoentje in haar hand. Het is een origineel antiek schoentje en het ziet er zo schattig uit, dat ze even weifelt of ze het zal kopen. Voor Jennifer. Dan hoort ze gegiechel in de hoek van de winkel. Daar staat boer Lok met Petronella, die hem toefluistert: ‘Sanne is verliefd!’

‘En ze droomt over baby’s?’ informeert Lok stomverbaasd. Sanne kijkt op. En ze zegt: ‘Nee! Natuurlijk niet! Nou ja, wel een beetje, maar niet van mezelf!’

‘Ik dacht echt even dat jouw verliefdheid een heel bijzondere kant opging,’ plaagt Petronella.

‘Nou ja,’ zegt Sanne verontwaardigd. Ze lacht niet mee. Eigen lijk vind ik dat helemaal geen leuk grapje, bedenkt ze. En ze heeft spijt dat ze Petronella heeft verteld van het etentje. Die ligt natuurlijk achter haar gordijntje, aanstaande vrijdag. Om Peter Granides te bespieden. En ze bedenkt met schrik, dat Lok en Petronella straks ook weten wanneer Granides vertrekt. Dan horen ze zijn auto starten. Voor het eerst in al die jaren voelt ze zich niet zo gelukkig met de plek waar ze woont. Het idyllische huisje achter de boerderij van Lok heeft plotseling iets van zijn aantrekkingskracht verloren.

‘Maar vertel eens van dat babyschoentje? Waar stond je over te dromen?’ vraagt Petronella nieuwsgierig.

‘Over onze voorraad zilverpoets,’ antwoordt Sanne. Er komen drie vrouwen binnenwandelen, dus ze voegt er meteen aan toe: ‘Ik zal een bestelling noteren, want we zijn er bijna doorheen. Ga jij naar de klanten, of zal ik?’ En daarmee is het onderwerp baby voorlopig van de agenda.

Ze brengt op een avond een bezoekje aan juffrouw Schaap, die aan tafel zit en naar buiten kijkt, waar Rokus haar tuin staat aan te harken.

‘Sanne, dat is leuk!’ zegt Schaap verrast. ‘Ik had je niet aan zien komen!’

‘Meestal weet u al ver van tevoren dat ik bij u op bezoek kom!’ lacht Sanne.

‘Ja, ik zit momenteel niet zo erg goed in mijn vel,’ bromt Schaap. Ze scharrelt naar haar keukentje en pakt de koffiepot. ‘Ik heb zelfs geen koekjes! Die heb ik ook naar het restaurant gebracht om te laten proeven. Ach ja, iedere cent is meegenomen met dat piepkleine pensioentje van me. Hè, gauw zitten.’ Schaapje hijgt een beetje, als ze de pot en een kopje op tafel zet. Ze ziet een beetje grauw, vindt Sanne.

‘U moet wel goed voor uzelf zorgen, hoor,’ zegt ze.

‘Tuurlijk lieve kind. Dat komt allemaal wel goed. Ik voel me gewoon niet zo senang. De seniorenblues noemen ze dat.’ Ze lacht haar kakelende lachje. Maar Sanne kijkt haar oprecht bezorgd aan. Als Rokus binnenkomt, zegt hij meteen: ‘Vind jij ook niet dat mijn liefste schat op deze aarde er een beetje slecht uitziet?’ Dat is zo’n volzin uit de mond van Rokus, dat Sanne ervan schrikt. Die moet zich wel erg zorgen maken, als hij zoveel zegt!

‘Misschien moet u de huisarts eens opzoeken. Voor een algemeen onderzoek. Misschien heeft u wel een beetje bloedarmoede,’ oppert Sanne.

‘Lieverd, met al die kruiden die ik gebruik?’ lacht Schaap.

‘Het kan best zijn dat uw lichaam ze op dit moment wat minder goed opneemt. Ga nu maar naar de dokter,’ dringt Sanne aan. Rokus knikt haar goedkeurend toe. Dan zegt Schaap: ‘Oké. Ik maak een afspraak. Maar ik voorspel jullie nu al dat er niks uitkomt!’

‘Van mij mag die voorspelling uitkomen. Graag zelfs,’ lacht Sanne.

‘En vertel nu maar hoe het met jou is,’ zegt Schaap. Sanne vertelt. Van het etentje vrijdag. Rokus staat meteen op en zegt: ‘Ik loop even naar mijn tuin. Ik heb zulke heerlijke worteltjes. Is dat niets? En wat snijbiet voor de sla? O, en wat peultjes.’ Hij mompelt nog meer groente, terwijl hij naar buiten loopt en Sanne lacht: ‘Dat wordt een voorraad voor de hele week! Dat weet ik nu al!’

Schaapje zwijgt. Sanne zwijgt mee. Ze kijken naar buiten, waar een merel strootjes en takjes verzamelt op het grasveld.

‘Ik ben zo moe,’ zegt Schaapje ineens.

Terwijl ze de tafel dekt, denkt ze nog aan Schaapje. Ze ziet dat lieve gezicht weer voor zich en ze hoort die beladen uitspraak weer. Schaapje is moe. Ze zou toch niets mankeren? Steeds weer wuift ze al haar zorgen weg, maar nu ze haar bestek opwrijft, zodat ze het zonder vingerafdrukken op het antieke witte gesteven tafellaken kan neerleggen, piekert ze over juffrouw Schaap.

In de verte hoort ze een auto aankomen. Hazel kijkt op vanuit haar mand en geeft met een korte blaf aan dat er iemand in aantocht is.

‘Goed volk, lieverd,’ sust Sanne. Ze verschikt nog even een servet en loopt naar de deur. Hazel staat op, strekt haar poten en loopt met haar mee.

Daar is ie, denkt ze vertederd. Peter Granides ziet er goed uit, lang, slank en met een brede glimlach en een enorme bos witte rozen komt hij op haar af, licht en soepel. Het is echt een leuke man, denkt Sanne. Ze lacht hem toe en steekt haar handen uit ter begroeting. Hij pakt ze allebei en drukt er een kus op.

‘Ik heb hiernaar uitgekeken!’ zegt hij blij. ‘Goed dat je mailde. Want eerlijk gezegd dacht ik dat je onze hernieuwde kennismaking niet wilde voortzetten.’

‘Welkom,’ zegt Sanne. ‘Heerlijk dat je er bent. Dit is Hazel. Hazel, laag!’ Dat laatste roept ze tegen de hond, die van plan was Granides met veel enthousiasme te verwelkomen. ‘Het is goed om oude vrienden op te zoeken en te koesteren. Ik kan wel wat vriendschap gebruiken in mijn leven,’ zegt Granides. Vriendschap. Het woord blijft even doorzingen in de ruimte.

‘Het voel zo wonderlijk vertrouwd om bij jou te zijn,’ knikt hij. ‘Kijk! Bloemen! En ik heb trek! Als een paard. Honger, dat mocht ik vroeger niet zeggen. Jij?’

‘O nee! Mijn moeder zei altijd dat ik geen idee had wat honger is. Wij hebben de oorlog niet meegemaakt!’ Ze lachen en Peter zegt: ‘Maar soms voelt het alsof ik alles heb meegemaakt vanaf de Franse revolutie. De gewrichten worden stram!’

‘Nee toch? Ga zitten,’ nodigt Sanne uit.

‘Ja. Echt. Jij beweegt nog als een meisje van zestien. Als toen, dus.’

‘In jouw ogen misschien,’ lacht Sanne.

De hele avond blijft de sfeer licht en luchtig en lief en vol herinneringen. Peter toost op oude vrienden en zegt dat hij dit graag wil herhalen. En als hij een tweede kop koffie heeft gedronken, staat hij op en zegt: ‘Ik moet naar huis. Ongehoord om zo lang te blijven plakken.’

‘Dan laat ik je uit,’ zegt Sanne. ‘Neem ik meteen Hazel mee, want die moet nog uit.’

‘Loop jij dan in het donker met de hond? Dan loop ik nog even met je mee. Voor de veiligheid.’ Ik loop hier iedere avond, denkt Sanne. Alleen. Maar dat zegt ze niet.

‘Wat is het hier stil,’ fluistert Granides onderweg.

‘Maar niet donker,’ vindt Sanne. De maan schijnt behoorlijk helder en de weg is goed zichtbaar. Alleen Hazel kan ze soms niet zien, maar aan het geritsel weet ze precies waar de hond loopt.

Dan pakt Peter Granides haar bij haar arm en zegt: ‘Het was een heerlijke avond. Doen we dat nog eens over?’

‘Graag,’ lacht Sanne. Hij draait haar naar zich toe, slaat zijn armen om haar heen en vraagt: ‘Wanneer?’ Ze kijkt naar zijn gezicht, zo lief, zo vertrouwd, zo sterk.

‘Gauw?’ zegt ze laf.

‘Volgende week,’ dringt hij aan. ‘Bij mij.’

‘Goed.’ Ze knikt. En hij kust haar. Warm en lief en lang. Tot Hazel als een malle begint te keffen.

‘Goeienavond saam,’ groeten boer Lok en Petronella vriendelijk. Kazan blaft tegen Granides en rent dan samen met Hazel de dijk op, elkaar likkend en stoeiend en keffend. ‘Heldere nacht hè?’ vervolgt Lok. Sanne zucht en stelt de twee aan Granides voor.

‘Groot gelijk dat jullie hier nog even genieten van het slot van de avond. De maan is prachtig!’ knikt Petronella liefjes. ‘Ik vond het eng dat Sanne hier alleen loopt, in het donker. Goed dat jullie naast haar wonen,’ zegt Granides.

‘Ja, wij letten goed op haar, hoor!’ lacht Petronella.

‘Veel te goed,’ bromt Sanne. Dan lacht Petronella nóg harder.

‘Wat een leuke man,’ zegt Petronella meteen, als ze de volgende ochtend ‘De Roos en de Koekoek’ binnenwandelt.

‘Wat ben jij erg! Jullie laten Kazan ’s avonds nooit uit,’ roept Sanne. Petronella haalt haar schouder op en zegt:

‘Ik moest hem gewoon even bewonderen. Ik was zó nieuwsgierig!’

‘Nou, ik hoop dat je tevreden bent,’ moppert Sanne. Petronella lijkt zich niks aan te trekken van haar toon. Die lacht onbekommerd: ‘O ja! Ik vind hem enig. En Jan vond hem ook leuk. Prima kerel, zei die!’

‘Gelukkig maar,’ antwoordt Sanne. Daarmee is het onderwerp Granides voorlopig van tafel, want Petronella heeft een ontwerp laten maken voor de website en dat moeten ze vandaag tussen alle klanten door eens goed doorspitten en uitproberen. Als Sanne ’s avonds eindelijk onderuit zakt, besluit ze een bel rondje te doen. Ze begin met juffrouw Schaap, om te informeren hoe het met haar gaat.

‘Ja, ik ga heus wel naar die dokter. Heeft Rokus je soms gebeld?’ snauwt Schaap. Sanne schrikt van de boze klank in haar stem.

‘Lieve schat, ik bel alleen uit bezorgdheid,’ sust Sanne.

‘Nou, als het zover is, dan meld ik het wel. Dag!’ Schaapje hangt op. Sanne zit even met de telefoon in haar hand en zegt hardop tegen Hazel: ‘Nu heb ik helemaal geen zin meer om te bellen.’ Maar als ze Hazel ziet kwispelen, knikt ze: ‘Je hebt gelijk. Cathy maar. Dan hebben we het ergste gehad!’ Lachend belt ze haar zusje die als ze opneemt meteen begint met: ‘Sanne! Wat er nu gebeurt! Will wordt ontslagen! Er zijn inkrimpingen of zoiets. Inkrimpingen, heet dat niet zo? Ja, Will knikt. En Will is erbij!’

‘Wie is Wil?’ vraagt Sanne stomverbaasd.

‘Met dubbele ll. Willlllll. Wie dat is? Nou ja, dat is je zwager!’ roept Cathy verontwaardigd.

‘Willem? Die jij altijd Wim noemt? Waarom heet die nu ineens Willllllll?’ Ze spreekt de naam zo overdreven uit, dat het lijkt alsof ze behoorlijk aangeschoten is.

‘Ja, maak jij maar grapjes,’ snibt Cathy. ‘Terwijl Will wordt ontslagen.’

‘Daar maak ik toch geen grapjes over,’ verdedigt Sanne zich. ‘Maar is het allemaal al zeker?’

‘Zo goed als,’ antwoordt Cathy. Ze zucht diep en overdreven. ‘We zullen ons huis moeten verkopen.’

‘Of jij gaat een baan zoeken. En Willem vindt een nieuwe baan. Je weet maar nooit. Zoiets kan ook gewoon een kans zijn op iets heel nieuws, iets uitdagends! Ze zeggen vaak dat als er een deur dicht klapt, er ergens een raam wijd open gaat staan. Toch?’ Cathy draait meteen honderdtachtig graden om en beweert: ‘Ja, dat heb ik ook al gezegd tegen Will. We beginnen gewoon een administratiekantoor! Met Will’s boekhoudkwaliteiten en ik als gastvrouw en voor de p.r.!’ Ze klinkt meteen een stuk zonniger.

‘Briljant. Misschien kunnen jullie dan ook voor ons iets betekenen,’ oppert Sanne.

Als ze het gesprek met haar zus beëindigt, heeft ze steken in haar hoofd van alle plannen van Cathy.

Yvonne bellen. Dat wordt ook hoog tijd. Luuk neemt op, zodat Sanne daar eerst alle recente gebeurtenissen mee doorbabbelt; kinderen (Gezond, ja, dat is inderdaad het belangrijkste), werk (Last van crisis? Nee? Fijn!), huisdieren (O, hebben Niels en Renée nu allebei een angorakonijn?), Yvonne (Niet thuis? Wat jammer nou! Zit ze op yoga? Dat vind ik niks voor Yvonne! Dan ken ik haar niet???? Meen je dat nou?). Als ze ophangt, zegt ze verontwaardigd tegen Hazel: ‘Dat ik die man ooit leuk heb gevonden! Hoe kan ie zeggen dat ik Yvonne niet ken? Nou ja.’ Ze moet al haar moed verzamelen om nog een telefoontje te plegen. Maar ze prijst zich gelukkig dat ze dat voor het laatst heeft bewaard. Want een telefoontje naar Daan en Abel is altijd als het kersje op de appelmoes.

Abel neemt op en roept meteen: ‘Sanne!!! Schat, we hadden het laatst nog over jou! Want we hebben een plan. We gaan op vakantie en we nemen jou mee. Is dat niet dol? Je moet er nodig uit. Al dat gewerk. En we gaan eerst shoppen. Want we gaan tropisch, hebben we besloten. O wacht, Daan begint te gillen. Wat moet je nou? Nee, ik wil niet naar IJsland en Sanne ook niet. Ga zelf maar op zo’n fjordenpaard zitten. Wij willen naar iets met palmen en zon en van die handige jongens die kokosmelk verkopen op het strand en voor een paar centen een lekkere massage geven. Toch, Sanne? Dat wil jij toch ook, lieverd?’

‘Stranden en tropische cocktails. Ik kan me niks lekkerders voorstellen,’ verzucht Sanne. Dan krijgt ze Daan aan de telefoon, die zegt: ‘Ja, sorry hoor, maar ik moest hem dat ding wel even uit zijn handen rukken. Abel is een beetje de weg kwijt. Hij kijkt naar all-in-bestemmingen. Dat zijn van die resorts met een hek er omheen, waar je met een polsbandje om naar het buffet mag. Dan roepen ze dat om, weet je. Zo van: “De blauwe bandjes mogen nu naar het ijsbuffet!” En ik heb gelezen over IJsland. Dat moet zó fantastisch zijn! Met vulkanen en geisers en een waanzinnig landschap.’

‘Ik wil liever die palmen. En die jongens met kokosmelk, Daan. Vind je het erg? Dat klinkt zó lekker!’ lacht Sanne.

‘Ik stort in. Ik moet me hier geestelijk op gaan voorbereiden. Je krijgt Abel weer,’ kreunt Daan.

‘We hebben gewonnen hè? Twee stemmen tegen één! Maar ik wil wel een polsbandje die een beetje kleurt bij mijn badbroekje,’ gilt Abel.

‘Neem een zwart badbroekje. Altijd goed,’ raad Sanne aan. En na een hele verhandeling over kleur, badmode en vetrolletjes, belt ze ook Wichard en Jennifer. Daar krijgt ze van Jennifer het antwoord waarop ze straks heerlijk kan slapen: ‘Dag oma Sanne, je tweede kleinkindje groeit goed en ik voel me ontzettend fantastisch!’

Maar als ze even later in bed ligt, bedenkt ze dat ze een moord zou doen voor een vriendin aan wie ze alles kon vertellen over haar avond met Granides. Was Yvonne nog maar niet getrouwd. Was ze nog maar gewoon de oude Yvonne, eeuwig op zoek naar de ware en altijd op pad met de verkeerde. Dan hadden ze samen kunnen kletsen en lachen en mopperen. Maar nu? De regen klettert tegen de ruiten en het stormt in haar hoofd net zo hard als buiten. Ze blijft de hele nacht onrustig en als de wekker gaat, voelt ze zich uitgeput.

‘Hazel, we gaan maar een klein rondje, hoor,’ mompelt ze. De hond kwispelt en duwt haar natte neus tegen haar hand. ‘Vanavond gaan we extra lang,’ belooft Sanne meteen. Gelukkig is het die ochtend enorm druk in ‘De Roos en de Koekoek’. De regen is opgehouden en het is een stralende dag. Dat lokt blijkbaar een hoop kopers en nog veel meer kijkers. Als haar mobiel gaat, heeft ze geen tijd om hem op te nemen. Maar ze ziet meteen wie er belt: Yvonne. Ze vrolijkt er helemaal van op. Als ze tijdens haar middagwandeling met Hazel terugbelt, opent Yvonne meteen met: ‘Ik heb je veel te lang niet gezien. Heb je je agenda bij je? Want we gaan afspreken. Nu. Ik wil lekker lang met je kletsen over van alles en nog wat.’

‘Heerlijk,’ zegt Sanne meteen enthousiast. ‘Zo snel mogelijk!’

‘Kom jij naar mij!’ zegt Yvonne. ‘Dat is ook veel leuker voor Luuk!’ Voor Luuk? Sanne aarzelt. Dan besluit ze om maar gewoon eerlijk te zeggen dat ze dat niet in gedachten had. ‘Yvon, ik wil best naar jou toe komen. Maar ik wil je vertellen over Peter Granides. En nog veel meer. Vrouwendingen. Meidendingen. Dat vind ik niks met Luuk erbij.’

‘Maar Luuk snapt dat best!’ probeert Yvonne nog.

‘Nee schat. Dat snapt Luuk helemaal niet. Ik kan het niet eens vertellen als hij erbij zit. Dan voel ik me een volslagen idioot. Dat kon jij vroeger ook niet. Met Rob erbij. Toch?’ ‘Nee, maar Rob was daar ook helemaal geen man voor,’ zegt Yvonne.

‘Geen enkele man is daar een man voor, schat,’ lacht Sanne. ‘Hoewel, met Daan en Abel zie ik het nog wel gebeuren. Maar dat zijn dan ook de enigen!’

Yvonne schiet in de lach en zegt dan, tot Sannes grote opluchting: ‘Je hebt gelijk. Ik kom morgenavond. Goed?’

‘Leuk. Hoe laat?’

‘Na het eten. Acht uur ben ik bij je.’

Die avond loopt ze lang met Hazel langs de dijk. Ze geniet van de weidevogels die boven haar hoofd krijsen dat ze niet in de buurt van hun nest mag komen. Ze ziet jonge grutto’s en kleine kieviten door het hoge gras rennen en ruikt de geur van het land. Als ze thuiskomt, schrikt ze. Voor de deur staat Rokus. Schaapje, denkt Sanne. Er is iets mis met Schaapje.

‘Rokus, is er iets?’ vraagt ze meteen ongerust. Rokus heeft een mand aan zijn arm en zegt kalm: ‘Ik kom botersla brengen. Daar houd je toch zo van? Ik heb te veel. En er is radijs en wat jonge worteltjes.’ Hij scharrelt met zijn gegroefde brede handen in de mand en knikt haar ernstig toe.

‘Heerlijk,’ zegt Sanne. ‘Hartstikke bedankt. Koffie?’ Dat wil hij graag. Hij knuffelt Hazel, schopt zijn klompen uit bij de deur en loopt achter haar aan naar de keuken. Sanne beseft dat Rokus hier nooit is geweest zonder juffrouw Schaap. Zo raar om hem hier alleen te zien! Dus ze vraagt: ‘Alles goed met Schaapje?’ Rokus zwijgt. Als ze zich omkeert, ziet ze hem aan tafel zitten, teneergeslagen, vol verdriet. Hij schudt zijn hoofd en zegt: ‘Ze is niet goed. Die lieverd is gewoon niet goed! Maar ze wordt er alleen maar narrig van en ongeduldig en lelijk zelfs! Ze snauwt me af om het minste of geringste. Ik weet niet wat ik met haar aan moet.’

‘Och, man toch. Wat naar,’ zegt Sanne bezorgd. ‘Wat kan ik doen?’

‘Geen idee,’ zegt Rokus.

Als Sanne de koffie op tafel zet en hem een koekje serveert uit de kleine blauwe trommel, zegt hij: ‘Ha! Café noir!’ Hij likt aan het koekje en lacht om zichzelf. ‘Dat doet me denken aan vroeger. Aan de likkoekjes die mijn moeder soms kocht, als er feest was. Roze en wit en geel. Herinneringen, die kan niemand je afnemen, hè? Daar kun je lekker in wegdromen. Dat doe ik soms, weet je, als ik sta te schoffelen. Ik heb haar maar weer eens ten huwelijk gevraagd, weet je. Mijn Schaapje. Dat had ik al een tijdje niet gedaan en ik dacht: misschien knapt ze daar een beetje van op.’

‘En?’ vraagt Sanne. Hij schudt mismoedig zijn hoofd.

‘Ze schold me verrot.’ Sanne voelt een kleine lachkriebel vanwege deze kernachtige omschrijving.

‘Ik ga overmorgen bij haar langs,’ belooft ze.

‘Dat is fijn,’ zegt Rokus. Als hij de koffie op heeft, pakt hij de lege mand van het aanrecht en zegt: ‘Nou, dan ga ik maar.’ Sanne knikt zwijgend en zwaait hem na. Arme Rokus, denkt ze.

Maar de avond daarna is er Yvonne, met wie ze lacht en geheimen deelt.

‘Heb je het met die Granides over zijn ex-vrouw gehad? Dat is wel extreem toevallig zeg,’ geniet Yvonne. Sanne schudt haar hoofd.

‘Dat moet maar net ter sprake komen. Ik kan toch niet plompverloren roepen van: “Hé, ik ken je ex!” Ik zie zijn gezicht al!’ lacht ze.

‘O, soms mis ik al die malle avonturen. Wat heerlijk dat jij nog van alles meemaakt. Bij mij is het behoorlijk huisje-boompjebeestje,’ verzucht Yvonne. ‘Is Granides nog net zo leuk als vroeger? En werkt hij nog als fysio-therapeut? Kunnen we niet eens een reünie organiseren van onze ouwe school?’

‘Peter is erg leuk. Maar ik ben heel voorzichtig. En hij ook. We hebben genoeg meegemaakt, denk ik. We hebben het leuk als we samen zijn, maar ik loop niet hard en hij ook niet,’ vertelt Sanne.

‘Dat jij niet hard loopt, snap ik. Maar volgens mij vind je het hartstikke jammer dat híj niet hard loopt!’ plaagt Yvonne.

‘Au!’ roept Sanne. ‘Dat is precies op de zere plek!’

Als ze aan het eind van de avond afscheid nemen, zegt Sanne: ‘Ik heb dit zo gemist, Yvonne. Dit moeten we echt vaker doen.’ En Yvonne slaat haar armen om haar heen en zegt: ‘Ik ook. Ik ook.’

Als Sanne haar rondje loopt met Hazel, bedenkt ze dat de vriendschap met Yvonne zo hecht en zo oud is, dat ze alles kunnen delen. En dan mopper ik nog dat ik haar te weinig zie. En dat we uit elkaar zijn geraakt door haar huwelijk. Ik zou blij moeten zijn met die vriendschap, beseft ze.

Die avond slaapt ze als een blok. Totdat haar mobiel overgaat. Verschrikt pakt ze haar wekkertje van het nachtkastje.

Kwart voor vier! Wat een raar tijdstip. Ze stapt uit bed en trekt haar ochtendjas aan. Waarom heeft ze dat ding ook niet mee naar boven genomen? De vloer is koud onder haar voeten en als ze op de trap loopt, stopt de telefoon met rinkelen.

Omdat ze toch al halverwege de trap is, loopt Sanne door. Hazel tilt haar kop op en ze fluistert: ‘Blijf.’ Meteen gaat de hond weer liggen. Ze pakt haar telefoon van tafel en tikt een toets aan. In één oogopslag ziet ze van wie ze een bericht heeft gemist: Schaapje. Het staat er met vette letters. Waarom belt juffrouw Schaap midden in de nacht? Sanne twijfelt niet heel lang. Ze toets meteen in en hoort de telefoon overgaan.

‘Ja?’

‘Lieverd, je hebt me gebeld. Wat is er aan de hand?’

‘Ik heb je niet gebeld.’ Het klinkt narrig en afgemeten.

‘U heeft m’n mobiel gebeld. Daar kan ik het op zien. Dat weet u toch?’ Sanne realiseert zich weer eens de wonderlijke mix die ze altijd weer gebruikt als ze met juffrouw Schaap praat: de ene keer ‘jij’ en dan weer ‘u’.

‘O. Nou, er is niks aan de hand. Het was een vergissing. Ga maar weer slapen.’

‘Maar wat was er dan?’

‘Niks. Sorry.’

‘Ik zou morgen bij u langs gaan. Maar zal ik nu naar u toe komen?’ Even valt er een stilte. Even maar. Maar lang genoeg voor Sanne om al haar nekhaartjes overeind te laten komen. Schaap aarzelt. Dan hoort Sanne een diepe zucht en Schaap zegt: ‘Nou ja, dat had ik even in gedachten. Maar dat rare gevoel, dat ik iemand nodig had, is nu weer weg. En dat meen ik. Dus, nee. Je hoeft niet te komen.’ ‘Echt niet?’ Schaapje lacht nu haar bekende lachje en dat geeft Sanne een heerlijk gevoel van geruststelling.

‘Echt niet,’ lacht Schaap.

‘Maar als u wel iemand nodig heeft, kunt u altijd bellen. Dan kom ik er meteen aan, hè?’ zegt Sanne.

‘Dat weet ik, lieve kind. Dat weet ik. Daarom belde ik ook.’ ‘Dat vind ik fijn. Ik zal de telefoon op mijn nachtkastje leggen.’

‘Goed. Welterusten.’

‘Welterusten, lieve Schaap.’

Wonderlijk genoeg slaapt ze meteen weer in, gerustgesteld en overtuigd dat er niets aan de hand is. En ook tevreden dat juffrouw Schaap ondanks al haar bokkigheid van de laatste tijd niet te trots is om hulp in te roepen. En Sanne is dankbaar dat zij die hulp mag zijn.

De volgende ochtend vroeg belt Jennifer haar op en vraagt of ze tijdens de lunchpauze langs mag komen om met haar te praten.

‘Toch niets met de baby, hè?’ vraagt Sanne bezorgd.

‘O nee! Alles gaat fantastisch. Ik ben al bij de verloskundige geweest met Wichard. Dat vertel ik je meteen, oké? En je moet komen eten. Rinke mist je ook. Anders komen we wel naar jou. Maar ik wil je spreken over juffrouw Schaap,’ antwoordt Jennifer.

‘Heb je Schaapje gesproken?’ vraagt Sanne.

‘Ja, ik ben bij haar langs geweest. Voor kruidenzakjes voor mijn moeder die niet meer kan slapen sinds ze weet dat ik zwanger ben. Die is ervan overtuigd dat alles mis zal gaan en leest op internet allerlei rampzalige verhalen over ellendige bevallingen. Ik dacht, daar is vast een kruidenmix voor. Maar juffrouw Schaap deed zo vreemd. Daar wilde ik het met je over hebben. En meteen een lekkere lunchwandeling maken. Met Hazel.’

‘Ja, leuk! Ik wacht tot je er bent. Lopen we een lekker stuk langs de dijk. Het is er nu zó mooi. Fluitenkruid in bloei en heel veel vlinders. Heerlijk!’

‘Afgesproken. Twaalf uur. Met een broodje en een fruitje. Dag!’

Ze lopen later samen langs de dijk. Jennifer vertelt over haar moeder, over Rinke en Wichard, over haar werk en over juffrouw Schaap.

‘Daar maak ik me zó’n zorgen over! Heb je gezien hoe grauw ze ziet?’ Sanne is op haar beurt blij dat ze haar zorgen kan delen met Jennifer. Ze vertelt over het nachtelijke telefoontje en dat ze toch echt niets anders kunnen doen dan afwachten.

‘Je moet ook niet piekeren, hoor. Dat is niet goed voor je kindje,’ waarschuwt Sanne. Jennifer schudt haar hoofd en zegt: ‘Ik ben zó ontzettend dol op Schaap. Het is een soort oma, die ik nooit heb gekend. Het idee dat ze iets mankeert, dat vind ik zó erg! Want ik wil dat deze kleine mens Schaap ook leert kennen.’ Met een ontroerend gebaar legt Jennifer haar beide handen op haar buik. Sanne knikt en zegt schor: ‘Dat hoop ik ook.’

De volgende dag gaat ze bij Schaapje langs. Die zit al klaar met koffie en een koekje. En ze doet monter en opgewekt, maar Sanne ziet hoe moe ze is.

‘Bent u nu bij de dokter geweest?’ vraagt Sanne.

‘Ik heb gebeld,’ zegt Schaap.

‘En?’

‘Als er verandering in de situatie zou komen, moest ik weer bellen.’

‘Hoezo, verandering?’

‘Nou, gewoon, nog moeier.’ Schaap kijkt naar buiten en klemt haar kaken nogal verbeten op elkaar.

‘Maar dat is wel erg gemakkelijk,’ vindt Sanne.

‘Ja, luister eens, stop met dat gezeur. Mijn bloed is onderzocht, hij heeft geluisterd, geklopt, gekeken, ik mankeer niks. Klaar. Ik wil het er verder niet over hebben.’

‘Oké,’ zegt Sanne. Daarna doen ze allebei erg hun best om net te doen alsof dit een gezellige visite is. Maar dat is het van geen kant.

Waarom mailt hij niet? Waarom belt hij niet? Waarom… Al dagen denkt ze aan de vage afspraak die ze heeft gemaakt met Peter Granides. Volgende week bij mij. Dat zei hij toch? Of ben ik nu gek? De gedachten tollen in haar hoofd en ze twijfelt enorm. Ik zei: Gauw. Toen zei hij: Volgende week. Bij mij. Toch? Het weekend gaat voorbij zonder ook maar een berichtje van Granides. Ook de week daarna hoort en ziet ze niets.

Dan, ineens, is er een e-mail. Het onderwerp luidt: ‘Twijfel’. Ze opent het bericht en leest:

‘Lieve Sanne, allereerst excuus dat ik even niets van me heb laten horen. Ik ben wat in verwarring door alle onverwachte verwikkelingen. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt als ik even een rustpauze inbouw. Liefs, Peter.’