BANKIER VAN DE DOOD

Stephan Molier

ISBN 978 90 828 1481 1 (e-book)

© Stephan Molier, 2018

© Great Scheme Publishers, 2018

Redactie: Tjerk Noordraven

Eindredactie: Roelof Broekman

Fotografie en ontwerp: Siciliani Texel

ISBN 978 90 828 1480 4

NUR 301

www.greatscheme.nl

De eerste dag

In het begin schiep God vraag en aanbod. Het aanbod was nog woest en doods, en ruilhandel lag over de producten, maar Gods geest zweefde over het betalingsverkeer.

God zei: ‘Er moet geld komen’, en er was geld. God zag dat het geld goed was en scheidde het geld van de ruilhandel. Het geld noemde hij rijkdom, de ruilhandel noemde hij armoede.

Het werd avond en het werd morgen.

De eerste dag.

Proloog

Er klonken twee schoten door de lobby van het bankgebouw. Ik keek door het raam naar binnen en kon me niet meer bewegen.

James rende met een jonge vrouw aan zijn hand in de richting van de uitgang toen ik een derde schot hoorde. Hij deed een poging om haar op te vangen, maar kon niet voorkomen dat ze voorwaarts tegen de vloer viel. James probeerde zijn evenwicht te bewaren, maar zakte door zijn benen.

‘We kunnen hier niet blijven,’ fluisterde James tegen de hevig bloedende vrouw.

De man met het wapen kwam langzaam dichterbij.

‘Jullie hadden niet moeten rennen,’ zei hij ijzig.

‘Ik heb een huis waar we kunnen wonen…’ sprak James.

‘Ik weet dat ik haar niet kan hebben.’

‘…En daar zullen we gelukkig zijn.’

‘Maar je zult nooit mijn zegen krijgen.’

De man met het wapen stond nu vier meter bij James vandaan. Hij keek strak voor zich uit en had een destructieve blik in zijn ogen. De man richtte het wapen op James en kneep zijn vingers samen. Het pistool bulderde.

Ik zag dat er vuur uit de loop kwam. In een flits zag ik de kogel op zijn rug af vliegen. De kogel vloog langs zijn ruggengraat en kwam via een van zijn longen door zijn borstbeen weer naar buiten. James smakte op het marmer. Zijn bloed stroomde over de vloer.

De vijfenvijftigjarige man die daar in die plas bloed naar adem snakte, was de vader voor mij die ik nooit heb gehad. Mijn biologische vader was een alcoholist die regelmatig jonge meiden misbruikte. Als kind liet hij me toekijken hoe hij seks had met een andere vrouw dan mijn moeder. Ik was tien jaar oud en zag voor mijn ogen dat een jong meisje met geweld door mijn vader werd verkracht. Hij zei dat hij dit moest doen omdat ik zwak was en hij een echte man van me wilde maken.

Net als twintig jaar geleden voelde ik nu ook mijn lichaam niet meer. Vanbinnen was ik helemaal leeg. Het was alsof ik in de lucht zweefde en mezelf voor het bankgebouw kon zien staan.

De Nieuwe Wereld in Londen vormde de centrale bank van een globale economie. Dit hoogste gebouw van de stad was enkele jaren geleden in gebruik genomen, maar de van oorsprong Amerikaanse onderneming bestond al eeuwen. De wolkenkrabber had de vorm van een obelisk en op het dak een piramide met het logo van de bank. Het was een gouden uil met een bril die vriendelijk over de metropool uitkeek. In de nacht werd het licht van de maan weerkaatst door zijn grote ogen. Het beton op de voorgevel bestond uit duizenden driehoeken die me deden denken aan de schubben van een slang.

Ik keek naar mezelf die machteloos voor de glazen entree van het gebouw stond. Door het raam heen zag ik de lobby, waar zich een informatiebalie bevond waar geen einde aan kwam. Het marmer op de vloer kwam samen bij de afbeelding van een pentagram in het midden van de ruimte. Een spoor van bloed leidde naar James die op de grond lag. Met zijn laatste kracht draaide hij zijn hoofd naar het blonde meisje naast hem. Hij staarde naar haar vaalbleke huid. Een laatste keer wist hij het beeld van haar op zijn netvlies te vangen door zijn ogen wijd te openen.

‘Vertel me wat je ziet, James,’ riep de schutter bezeten, die nog altijd met het wapen in zijn hand stond.

Op hetzelfde moment zag ik tot mijn verbazing een engel die door het plafond naar beneden kwam. Ik dacht haar te herkennen uit de verhalen die ik had gehoord over de moeder van James. Ze had wit haar en het gezicht van een klassieke schoonheid. Ze zweefde over de begane grond naar de man die met het pistool in zijn handen stond. Eén blik van haar was genoeg om hem door zijn benen te laten zakken en met zijn knieën tegen het marmer te laten vallen. De man sloot zijn ogen, bracht de loop van het pistool tegen zijn slaap en haalde de trekker over. Zijn hersenen spatten in het rond en hij viel zijwaarts in een plas met bloed.

De engel draaide zich om in de richting van de jonge vrouw die naast James op de vloer lag. Ze bleef een moment boven het meisje zweven, waarna haar geest het lichaam verliet. Ik zag dat er nu twee engelen waren die zó veel op elkaar leken dat ze bijna identiek waren. Ze keken elkaar in de ogen, pakten elkaar bij de hand en kwamen vervolgens recht op me af. De twee gingen door het glas waar ik voor stond, waarna er een witte vlek voor mijn ogen verscheen.

1

Vrijdag 1 april

20.00 uur

De wekelijkse aandeelhoudersvergadering vond zoals altijd plaats op de bovenste verdieping van het bankgebouw. De ontvangsthal bevond zich tussen vier kantoren die allemaal even groot waren. Tegenover het portaal van de lift waren twee hoge ramen waardoor een zee van zonlicht naar binnen viel. Omdat de ramen half open stonden waaide er altijd een koude bries over de etage. In het midden van de ruimte, recht onder het plafond van goud, stond een ronde speeltafel. Het licht weerkaatste op het zwarte marmer van de tafel, wat me deed denken aan de pupil van het boze oog. Iedere vrijdagavond speelden de aandeelhouders monopolie met echt geld en ik was de bank die het spel mocht overzien.

James pakte de dobbelstenen van tafel en liet deze met een beweging van zijn hand over het marmer rollen.

‘Twee maal vijf,’ sprak James opgelucht.

‘Je mag tien stappen zetten,’ vulde ik hem aan.

‘Acht, negen en tien.’

‘Je staat op Mayfair.’

‘En hoeveel kost het?’

‘Vijfhonderdduizend.’

De kruiwagen van plastic mocht de gevangenis verlaten en had de duurste wijk van de hoofdstad bereikt. James telde het geld bij elkaar en schoof een half miljoen pond in mijn richting. Ik liet de stapel contanten in de kassa verdwijnen en gaf hem de speelkaart. James zakte onderuit tegen de leuning van de bureaustoel en nipte aan zijn whisky. Hij had nu een monopolie op de straten van het bordspel en zijn groene ogen straalden.

Donald Smith leunde met zijn zware lichaam naar voren waardoor het leer van de bureaustoel kraakte. Hij drukte zijn kin naar beneden waarmee de kale plek tussen het rode haar op zijn hoofd zichtbaar werd. Terwijl hij iets onhoorbaars mompelde greep hij naar de dobbelstenen en liet deze over het karton rollen.

‘Twee plus drie is…’ fluisterde Donald terwijl hij naar mij keek voor het antwoord op de rekensom.

‘Je mag vijf stappen zetten,’ zei ik tegen hem.

‘Een, twee, drie, vier en vijf.’

‘Je staat op de superbelasting.’

‘Hoeveel moet ik betalen?’

‘Tweehonderdduizend pond.’

Donald schoof het resterende geld dat voor hem op tafel lag in mijn richting. Er was minder dan honderdduizend pond over van het miljoen waar hij mee was gestart. Zelfs de verkoop van bezittingen had hem nu niet meer van een faillissement kunnen redden.

‘Het is helaas niet genoeg,’ verklaarde ik.

Donald voelde zich altijd minder waard dan anderen. Door zijn negatieve zelfbeeld had hij vreetbuien die resulteerden in het overgewicht dat hij met zich mee droeg. Het was een gewoonte die hij had opgepikt toen de internetbubbel in het jaar 2000 uiteenspatte. Het faillissement van zijn dotcombedrijf aan de andere kant van de oceaan was de eerste tegenslag in zijn leven. Hij was veertig jaar oud en had de hulp van zijn rijke familie nodig gehad om een nieuwe baan te kunnen vinden in de hoofdstad.

‘Ik werk wel voor mijn geld,’ zei Donald, waarna hij zijn speelkaarten op de tafel wierp.

‘Wat doe je hier dan nog?’ vroeg Thomas Jensen, die aan de overkant van de tafel zat.

‘Je bent maar een geldwolf,’ riep Donald toen hij zijn stoel met kracht naar achteren schoof.

‘En jij bent een mak schaap.’

‘Laten we geen ruzie maken,’ verzuchtte James.

‘Ik kan hier echt van genieten,’ zei Thomas toen hij Donald naar zijn werkkamer zag vertrekken.

Hij bracht het glas whisky naar zijn mond, kneep zijn ogen dicht en snoof de rokerige geur op.

Thomas Jensen was een van de rijkste bankiers die in het zakendistrict werkzaam was. De man van vijfenvijftig kwam uit een welvarende familie en was de zoon van een bekende zakenman. Op zijn vijfentwintigste had hij zijn studie economie afgerond. Thomas en James waren naast studiegenoten op de universiteit ook altijd elkaars concurrenten geweest. Het was vooral een strijd die door Thomas werd gevoerd omdat hij vond dat James niet zakelijk genoeg was. Het blonde haar van Thomas zat altijd strak in model, net als het baardje dat rond zijn mond liep. De blauwe ogen keken met een dominante, bijna agressieve blik door de ruimte. Onder het Italiaanse maatpak schuilde een krachtig lichaam dat hij dagelijks verzorgde in de sportschool. De glanzende schoenen die onder zijn pantalon uitstaken waren extravagant en een uiting van zijn persoonlijkheid. Het was een man die graag gezien wilde worden door andere mensen.

Thomas nam een slok van de whisky en greep daarna de dobbelstenen van tafel. Hij liet de stenen over het karton rollen, waarna er twaalf ogen naar boven keken.

‘Twee maal zes!’ riep hij uitgelaten.

‘Je mag twaalf stappen zetten,’ vertelde ik.

‘Tien, elf en twaalf.’

‘Je staat op Mayfair.’

De plastic kater van Thomas was zojuist op het vakje van de duurste wijk op het bord aangekomen.

‘Noem maar een prijs,’ zuchtte hij.

‘Een miljoen pond,’ sprak James die naar de achterkant van de speelkaart staarde.

‘Het is niet waar,’ zei Thomas die naar achter leunde en met zijn handen op de tafel sloeg.

‘Dat is wat hier staat.’

James haalde zijn schouders op en leek zich te willen verontschuldigen voor de overwinning. Hij keek met verbazing naar de emoties die bij zijn rivaal waren opgekomen. Thomas raapte zijn stapels geld bij elkaar en wierp het fortuin in de lucht. De bundels met briefjes van honderd pond kwamen allen met een klap op het bordspel terecht.

‘Je kunt nu een vrouw kopen,’ mompelde Thomas die met een teug de whisky uit het glas dronk. Daarna schoof hij zijn stoel naar achter en verliet de ontvangsthal.

2

De kwetsbare jaren van mijn verwarrende jeugd bracht ik door in een buitenwijk van Newcastle. Een vervallen stad in het noordoosten van Engeland, bekend vanwege de neerslachtigheid van de mensen. Het einde van de industriële revolutie betekende immers het begin van de grote depressie.

‘Als je boos op me bent, dan moet je bedenken dat ik niet dezelfde mogelijkheden heb gehad als jij, Nick,’ zei mijn vader toen hij mijn kinderkamer binnenkwam.

Ik was die ochtend twaalf jaar geworden en mijn cadeau was de inschrijving voor een militair internaat in Schotland. Mijn ouders hadden al een week ruzie over de beslissing die mijn vader had genomen en op mijn verjaardag was het kookpunt bereikt. Het geluid van de regen tegen het dak overstemde nauwelijks het gehuil van mijn moeder op de overloop. Ze had zoals altijd een blauw oog of een gescheurde lip overgehouden aan de losse handen van mijn vader. De mensen van de kerk die ze dagelijks bezocht waren allang niet meer onder de indruk van haar ‘ongelukken’. Het was de pastoor die haar het advies had gegeven om vergeving te vragen voor de fouten van mijn vader.

Ik stond voor het ronde venster en keek door het raam naar het grauwe landschap. Door een scheur in het plafond kwam het regenwater naar binnen en vormde een plas op het laminaat. Vanwege mijn moeder was ik ervan overtuigd dat de Schepper verantwoordelijk was voor de lekkage om me te straffen voor mijn lafheid. Mijn vader huilde nu ook en liep in de richting van het venster waar ik voor stond. Hij sloeg zijn armen om me heen, waardoor ik de alcohol in zijn adem kon ruiken. Hij drukte zich stevig tegen me aan terwijl het bloed op zijn handen een vlek op mijn T-shirt maakte.

De jaren als tiener op het internaat in Schotland trokken aan me voorbij zoals mijn kinderjaren. Op mijn drieëntwintigste verhuisde ik naar Londen om te gaan studeren aan de Military Academy. Het was de wens van mijn vader dat ik net zoals hij op een dag in het leger zou dienen. Toen ik na het eerste jaar zowel fysiek als mentaal werd afgekeurd moest ik de opleiding verlaten en was de droom van mijn vader kapotgeslagen. De teleurstelling had de band tussen vader en zoon compleet verwoest en hij vond dat ik een schande was voor de familie.

Ik was daarom begonnen met een studie economie aan de universiteit van Londen. Het was niet de middelmatige begaafdheid voor het interpreteren van wiskundige formules die me hier bracht. De belangrijkste motivatie om de opleiding te volgen was om in de hoofdstad te kunnen blijven wonen. Daarnaast zou het werk in de financiële sector het gebrek aan liefde van mijn ouders kunnen opvullen met het geld van een jaarlijkse bonus. Terwijl ik fantaseerde over een baan in het zakendistrict ontmoette ik Lucy Wilson. Ze studeerde net als ik economie op de universiteit. Als dochter van een voormalig bankier waren de examens voor haar niets anders dan geënsceneerde formaliteiten. Lucy was de enige persoon die ik had in een periode van eenzaamheid. Ze werd al snel verliefd op mij en ik dacht dat ik ook gevoelens voor haar had. Door de relatie met Lucy was ik niet meer alleen en zo kon ik de schaduwzijde van haar binnenwereld negeren. De arts die haar behandelde constateerde een bipolaire stoornis in een atypische vorm. In de weken na de diagnose werden de stemmingswisselingen regelmatiger en raakte ze geobsedeerd door de gedachte dat ik haar zou verlaten. Ik wilde dit thema voorgoed het zwijgen opleggen en besloot haar ten huwelijk te vragen. Lucy had me verteld dat haar vader geen bankier meer was en al zijn geld had verloren, maar hij stond erop om de bruiloft te organiseren. Ik begreep niet hoe hij aan het geld kwam voor de bruiloft, maar ik had geen vragen gesteld. Het was blijkbaar heel belangrijk voor Paul en dus liet ik hem zijn gang gaan. Hij had een trouwlocatie uitgezocht, de mensen uitgenodigd en voor eten en drinken gezorgd. Later bleek dat hij zijn ex-collega’s van de bank had uitgenodigd die hij blijkbaar nog als vrienden zag.

Mijn moeder was heel blij dat de ceremonie in een kerk plaatsvond, terwijl ik liever in het gemeentehuis had willen trouwen. Ik twijfelde nog over het bestaan van God en was bang dat Hij van het huwelijk een straf zou maken. Mijn vader was niet aanwezig op de bruiloft en daar was ik eigenlijk wel blij mee. Ik moest er niet aan denken dat hij mij opnieuw zou straffen vanwege mijn lafheid.

Lucy en ik waren vierentwintig jaar oud en gaven elkaar de bevestigende woorden op een maandagochtend. Terwijl ik het ja-woord met twijfel adresseerde voelde Lucy zich als een prinses uit een middeleeuws sprookje. Na de ceremoniële verplichting concentreerde het publiek zich voornamelijk op de binnenwereld van mijn nieuwbakken vrouw. In mijn zoektocht naar enige verlichting vond ik een vreedzame plek bij een dranktafel met goedkope alcohol. Een man in een smoking hield me gezelschap en vulde twee glazen met champagne. Hij had een normaal postuur, donkerbruin haar en kuiltjes in zijn wangen veroorzaakt door zijn beleefde glimlach. De groene ogen achter de glazen van een zwarte bril keken met de blik van een kind de wereld in.

‘Weet jij hoeveel het kost?’ vroeg de man die een stoel naar achter schoof.

‘Het smaakt in ieder geval niet,’ zei ik terwijl ik het glas champagne met een vies gezicht neerzette.

‘Nee, dat is niet wat ik bedoel,’ grinnikte hij.

We namen allebei plaats aan de tafel.

‘Je kunt gratis trouwen op maandag.’

‘Hoeveel kost de liefde van een vrouw?’

‘Dat weet alleen mijn schoonvader.’

De man verslikte zich in een slok van de zure champagne terwijl hij leek te genieten van mijn aanwezigheid.

‘Wil je voor mij komen werken?’ vroeg hij.

Met verbazing op mijn gezicht onderzocht ik de serieuze gelaatstrekken van de man. Ik dacht dat het een grap was, maar ik besloot correct te reageren.

‘Dank voor het aanbod, maar meneer ik...’

‘James Hoffman,’ vulde hij aan.

‘Ik zit op school en heb geen ervaring.’

‘Je hebt alleen levenservaring nodig.’

James Hoffman gaf me zijn visitekaartje en had een twinkeling in zijn ogen die ik nog nooit bij iemand anders had gezien. Hij zag kansen die voor anderen verborgen bleven, alsof hij voor even in de toekomst kon kijken. In zijn wereld van eindeloze mogelijkheden wist hij dat zijn dromen uiteindelijk de werkelijkheid zouden worden. Ik had mijn dromen laten varen, maar toch zou deze ontmoeting mijn leven veranderen.

3

Vrijdag 1 april

22.00 uur

The Rags was een bekende stripclub die zich bevond in de wijk Mayfair. De moderne uitgaansgelegenheid zat in een onopvallend pand op de hoek van een winkelstraat. Alleen door de geblindeerde ramen kon je zien dat het anders was dan de andere winkels in de straat.

‘Welkom, Meneer Hoffman,’ zei de portier die de voordeur opendeed.

‘Alstublieft,’ sprak James die een envelop met geld in de hand van de man drukte.

Het was de eerste keer in mijn leven dat ik een stripclub binnenging. Ik zag dat het smaakvolle interieur niet overeenkwam met mijn verwachtingen van hoerige rococo en kitscherige tijgerprints. In plaats daarvan was er een lange bar van hout waar het roodblauwe licht vanaf het plafond op neerdaalde. De flessen drank die op een plank aan de muur stonden werden door een gouden lichtstrip van onder verlicht. Er waren drie vierkante podiums met een paal in het midden die tot het plafond liep. Achter het toneel hingen zwarte doeken voor de ingang van de privé-kamers.

Ik staarde naar de bewegingen die een danseres op het eerste podium maakte. Ze deed gymnastische oefeningen op de gladde tonen van de rhythm-and-blues muziek. De verticale stang diende als leidend voorwerp in de bijzondere choreografie. Ik was niet verbaasd dat ze de creditcards moeiteloos uit de pantalons van de mannen liet glijden. De bezoekers van middelbare leeftijd behoorden tot de elite van de hoofdstedelijke zakenwereld. Ze werkten overdag in de hoofdkantoren van mondiale banken die zich hadden gevestigd in The City of London. In de avond verkeerden de trotste aristocraten in het gezelschap van de sensuele gastvrouwen. James had me verteld dat de snoepwinkel voor volwassenen werd geleid door de Joodse ondernemer Salomon Meyer. Salomon was een man met een verfomfaaide baard die rond zijn kin grijs was geworden. Hij had een grote neus en dikke wallen, waardoor zijn bruine ogen kleiner leken dan ze in werkelijkheid waren. Hij rook naar sigaren en alcohol en droeg altijd een smoking waarvan het strikje nooit recht zat. Het was een man die vanwege zijn ontembare drang naar meer geld zou overwegen om zijn eigen moeder te verkopen. Hij zou haar vervolgens in een postpakket onder rembours versturen naar de nieuwe eigenaar.

‘Meneer Hoffman,’ zei Salomon die op zijn vaste plek aan de hoek van de bar zat.

‘Meneer Meyer,’ sprak James met een beleefde glimlach.

‘Het voelt telkens weer als de eerste keer,’ fluisterde de eigenaar op een speelse toon.

‘Jamie, ik zal je naar je plaats begeleiden,’ zei een vrouw die de hand van de aandeelhouder vastpakte.

Catherine was een aantal jaar ouder dan James, maar niemand wist precies hoe oud ze was. Ze was opvallend lelijk voor iemand die ooit haar geld had verdiend met de verkoop van haar lichaam. De vrouw had bruin haar dat deed denken aan het scheepstouw van een piratenschip. Ze was fors en dik, met een spits gezicht en een wijkende kin. De vetrollen op haar buik had ze verstopt onder het latex van haar outfit. Toen ze nog jong en dun was had het publiek haar de artiestennaam Catwoman gegeven. James had me verteld dat Catherine nu een soort moederfiguur was voor de andere meiden. Als Salomon de meisjes op een andere plek voor meer geld kon laten werken ging zij mee als begeleidster.

‘De eerste keer kan ik me niet herinneren,’ sprak James.

‘Ik weet nog toen ik je voor het eerst zag,’ zei Catherine die in haar gedachten was afgedwaald.

‘Dat is in ieder geval heel lang geleden.’

‘Het is alsof het in een ander leven was.’

Het leek alsof Catherine geraakt werd door een beeld uit het verleden. Ik dacht dat zij vroeger misschien iets voor James had gevoeld.

Catherine schudde het beeld uit het verleden van zich af en greep een fles champagne van tafel. Ze drukte haar vingers in de hals van de fles en schoot de kurk met een harde knal tegen het plafond.

‘Deze champagne krijg je van mij, Jamie,’ zei Catherine die de drank in twee glazen schonk en toen naar de entree liep om haar volgende klant te begeleiden.

We namen plaats op de loungebank die zich aan de achterzijde van de club bevond. James vulde mijn glas regelmatig bij en ik voelde dat mijn remmingen minder werden. De mannen in de club leken een straal van geluk op hun gezicht te hebben, ondanks dat ik wist dat het niet waar kon zijn. Iedereen die op vrijdagavond zocht naar liefde in een stripclub moest op de een of andere manier wanhopig zijn.

‘Ze herinnert me aan de schoonheid van het leven,’ sprak James, die recht voor zich uit staarde.

‘Catherine?’ vroeg ik.

‘Alsof het de eerste vrouw is die ik ooit heb gezien.’

‘Meen je dat echt?’

‘Ik kan voelen dat we een speciale band hebben.’

Ik keek door de ruimte en zag een blonde vrouw die bij een man op schoot zat.

‘Je bedoelt Daisy.’

James had me verteld dat ze iedere avond in de stripclub werkte. Ze had haar blonde haren opgestoken en droeg kleine parels in haar oren. Met de blik van een filmster uit de jaren twintig had ze James betoverd. Daisy was slank en had een natuurlijke uitstraling op haar gezicht. De brede lijn van haar kaak, de smalle neus en haar donkerbruine ogen waren van een uitzonderlijke schoonheid.

‘Ze is in gesprek met een man aan de bar,’ vervolgde James zijn verhaal over de blonde vrouw.

‘Ja, die man lijkt op een zanger uit Spanje.’

‘Heb je gezien dat ze in zijn oor fluisterde?’

‘Ik ben alleen zijn naam kwijt…’

‘Op dat moment keek ik haar in de ogen.’

‘…Maar ik zie hem zo voor me.’

‘Ik weet zeker dat zij ook iets kon voelen.’

‘Julio Iglesias!’

Daisy zat bij de man op schoot, maar leek inderdaad op zoek naar iemand anders. Ik moest nodig plassen, dus ik liep naar het toilet dat zich bij de entree bevond. Toen ik terug de zaal in kwam zag ik dat Daisy en de man waren verdwenen. Ik nam plaats op de bank naast James terwijl de ruimte voor mijn ogen draaide.

‘Ze is nu met die man in haar kamer,’ verzuchtte James.

‘Praat met haar als ze terugkomt.’

‘Dat zou een grote vergissing zijn,’ sprak hij terwijl hij zijn hoofd schudde.

‘Je bent een beetje zenuwachtig,’ zei ik ongeduldig.

‘Straks kan iemand ons nog horen.’

‘Je gedraagt je als een kleine jongen.’

‘Dat is ook precies hoe ik me voel.’

4

Ik werd om zes uur in de ochtend wakker en kon daarna niet meer in slaap komen. Door het woelen in bed had ik een scheur in mijn T-shirt gemaakt. Het zachte matras in de slaapkamer van het herenhuis was een van de vele ongemakkelijkheden. De statige woning bevond zich in een buitenwijk van Londen en was de droom van ieder nieuw echtpaar. Toch markeerden de wittebroodsweken in het westen van de stad de ongelukkigste periode van mijn leven. Dat is uiterst merkwaardig voor iemand die heel zijn kindertijd in Newcastle doorbracht. Ik dacht met heimwee terug aan de regen die dagelijks met bakken uit de hemel kwam. Het ronde venster in mijn kinderkamer was vervangen door hoge ramen die tot het plafond liepen. Het uitzicht over de drassige weilanden had plaatsgemaakt voor de stralende gezichten van jonge ouders.

Lucy, die op haar rug naast me lag, had haar mond wijd open. Met iedere uitademing maakte ze het geluid van een gootsteen die werd doorgespoeld. Ik zou de glans van het zwarte haar overal kunnen herkennen. De lichte wenkbrauwen en haar spleetogen waren ook uniek. Alleen wat zich binnen in haar hoofd afspeelde was een raadsel voor mij. Ik stelde me voor dat ik door haar schedel kon kijken en de kronkels in haar hersenen zien draaien. De psychische stoornis van Lucy had na de gelukkigste dag van haar leven opnieuw voor problemen gezorgd. In tegenstelling tot het vooruitzicht dat ik had was de verlatingsangst juist toegenomen. Na twee weken had ze me gezegd dat ik niet meer zonder haar toestemming het huis mocht verlaten. In de derde week na het huwelijk besefte ik dat het ‘ja, ik wil’ de grootste fout van mijn leven was. Na vier weken had Lucy de wanprestatie van mijn ouders overtroffen. Ik was depressief en dacht erover om een einde te maken aan mijn leven. Ik zat opgesloten in een gouden kooi en lijpe Lucy had de sleutel van het kettingslot ingeslikt. Achter de tralies van blinkend klatergoud besloot ik dat mijn leven radicaal anders moest.