Scott Hawthorne

De dood krijgt gestalte.

De Meester verrijst.

Scott Hawthorne

De dood krijgt gestalte.

De Meester verrijst.

Peter Plancius

Scott Hawthorne

De dood krijgt gestalte.

De Meester verrijst.

Copyright © 2022 PP Publishing

Auteur: Peter Plancius

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Scorpio

Redactie: T.J. van Zwol

Met dank aan: N de Zwart

Fantasy/Horror

ISBN 9789082844924

NUR 334/335

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor

Nathalie

Julian

Jasmijn

Het is nu tien jaar geleden dat Scott Hawthorne verdween. Ik heb al die jaren moeten wachten om de wereld te kunnen vertellen hoe hij in twee werelden tegelijk leven kon. Tijdens onze tijd samen is mij opgevallen hoe bijzonder hij is en hoe bijzonder zijn leven is geweest. Deirdre houdt nog altijd hoop dat hij terugkeren zal en heeft nooit willen horen dat dit misschien wel niet gaat gebeuren. Zij heeft mij dan ook lange tijd verboden om iets over hem te vertellen zolang zij er niet zeker van was dat hij echt weg was. Zijn verdwijning zal vermoedelijk altijd een mysterie blijven.

Nu heeft Deirdre mij zomaar toegestaan om dit verhaal te vertellen en is het wachten gelukkig voorbij. Deze plotselinge verandering van gedachten zal misschien ook wel altijd een mysterie blijven. Hoe dan ook, ik mag alles vertellen over Scott, over hoe hij dingen aanpakte en wat hem bijzonder maakte, over hoe hij eigenhandig de mens een paar keer van de ondergang heeft behoed en ook de wereld van de wezens van de nacht menigmaal heeft weten te behoeden van de ondergang.

Ik ben zelf een wezen van de nacht. Mijn naam is Daniël, maar verder niet van belang. Jullie zullen me toch niet kennen. Ik ben een vampier en behoor tot de clan Gyges, die Gaius in 599

voor Christus heeft gesticht. Naast Gaius is Deirdre de leider van onze clan. Zij is geen afstammeling van Gaius en zelfs ouder dan Gaius, maar zij heeft zich vrijwillig bij de clan van Gaius aangesloten. De meeste vampieren uit de begintijd zijn door de eeuwen heen verdwenen en tot op heden niet teruggekeerd. Misschien zijn ze vernietigd of misschien zijn ze

het eeuwige leven moe geworden en hebben zij zich in een staat van verdoving gebracht.

Gaius en Deirdre hebben elk hun eigen manier gevonden om met het eeuwige leven om te gaan en leiden nu dus samen de clan.

Scott is jarenlang de sterveling geweest die zorgde dat de clan kon bestaan in de mensenwereld. Hij heeft velen van ons gered uit allerlei problemen. Natuurlijk is hij geen wonderwerker geweest. Het is ook wel eens niet goed gegaan, maar ik ben er stellig van overtuigd dat de clan niet meer zou bestaan als hij er niet was geweest.

Ik ben een groot bewonderaar van Scott, maar dat zal al wel zijn opgevallen. Dat ben ik niet zomaar. Ik kan nu door het vertellen van zijn verhaal laten zien dat daar echt wel redenen voor zijn. Maar misschien is het handig om eerst even wat uit te leggen over de wereld. U zult wel met vragen zitten.

In de wereld van de nacht bestaan meer wezens dan de mens zou willen geloven. Er zijn meer wezens dan de mens in zijn ergste nachtmerries zou kunnen bedenken dat er zijn. De mens is onwetend omgeven door allerlei roofdieren die ooit mens geweest zijn. Maar ook door roofdieren die een heel andere afkomst hebben. En niet elk wezen van de nacht is ook

gebonden aan de tijd die de nacht normaal inneemt. Gelukkig voor de mens is niet elk wezen van de nacht een roofdier.

Vampieren nemen in deze wereld een bijzondere plek in omdat zij door de tijd heen steeds sterker worden in tegenstelling tot de anderen. Sommige soorten maken wel een ontwikkeling door al naar gelang ze langer bestaan, maar geen enkele soort wordt zo door de tijd gesterkt als de vampier.

Alle wezens van de nacht doen er goed aan om niet bekend te worden bij de mens, want de mens is met onnoembaar veel en zal nooit stoppen met het vervolgen en uitroeien van elk wezen van de nacht. Daarom is er een parallelle wereld ontstaan, waarin er door verbonden en een heilige code van geheimhouding gezorgd wordt dat de mens er nooit achter komt.

In deze parallelle wereld van de wezens van de nacht zijn verder dezelfde dingen gaande als in de mensenwereld. Strijd en twist, liefde en verwantschap, en corruptie en verraad zijn net als in de echte wereld aan de orde van de dag, of eerder nacht.

Om te kunnen bestaan in de wereld van de mens moeten de wezens van de nacht zaken kunnen doen met de mens. Ze hebben huizen, vervoersmiddelen en grote stukken grond nodig om onopgemerkt te blijven. Ook moeten zij vaak mensen omkopen of afkopen, zodat die geen problemen gaan veroorzaken. Daarom hebben ze allerlei mensen in dienst en

meestal slechts een klein aantal daarvan weet voor wie zij werken.

Scott heeft geweten dat hij voor vampieren werkte. Zijn familie is hier eeuwen geleden mee begonnen. Hij heeft zich vast ook niet kunnen herinneren dat het ooit raar is geweest.

Gaandeweg heeft hij steeds beter door gekregen dat er meer ondoden waren. Deze zijn ook in clans georganiseerd, sommigen wat vaster dan anderen.

Scott is meer en meer betrokken geraakt in de wereld van de ondoden. Hij is goed geweest in het onderhouden van relaties met die ondoden. Joer is zo’n ondode, waar Scott een goede relatie mee heeft onderhouden. Joer is een millennia oude lich, een ondode magiër, met onnavolgbaar grote krachten. De goede relatie met Joer is niet altijd tot groot genoegen van Scott, want Joer heeft er een handje van om mensen te martelen. Nu blijft het bij mensen die hij mag bij een beetje speels pijnigen, maar anderen zijn niet zo gelukkig. Joer heeft Scott door de jaren heen vaak in leven gehouden. Hij heeft Scott het één en ander geleerd, zodat Scott dit zelf heeft kunnen doen, maar er zijn situaties geweest waarin directe hulp van Joer noodzakelijk is geweest. Scott heeft het echter vaak overleefd door zijn moed en vindingrijkheid.

De dood krijgt gestalte

De Meester verrijst.

Het verhaal dat ik jullie vandaag wil vertellen is het begin van de nabije ondergang van de clan. Ik kan dit verhaal vertellen omdat ik iedereen heb gekend en zelfs nauw met hen heb samengewerkt. Ik heb hen tijdens hun leven of na hun dood gesproken en wat hier volgt is een weergave van wat zij mij vertelden of waar ik zelf bij ben geweest. Het is het verhaal waarin de Meester verrijst. Zowel Scott, Joer als Gaius worden bijna vernietigd en de gebeurtenissen zijn de reden van mijn bestaan.

Otto Langeveldt

Scott had een afspraak met Otto Langeveldt, de directeur van het trustfund Hope and Trust dat 75% van het kapitaal van de clan beheerde. Scott als trustee wilde weten hoe de zaken ervoor stonden. Er was de laatste tijd veel geld verdampt op de aandelenmarkten en Gaius was bezorgd geworden. Scott moest uitzoeken wat er aan de hand was.

Scott was niet graag te laat, maar was dat nu wel. Hij had een uur met zijn moeder gebeld. Het was zijn vader’s verjaardag, maar die wilde al jaren niet meer met hem praten. Dus praatte zijn moeder de tijd vol in de hoop dat zijn vader zich toch nog zou bedenken. Scott was dus te laat vertrokken. Zoals altijd stond de A4 helemaal vol en was de A10 ook nog vergeven van de ongelukken. Hij had niet anders gekund dan de auto pakken, omdat hij door moest naar een bijeenkomst met de Revenant Elders op de Veluwe. Zijn Maserati maakte de rit niet onaangenaam.

Scott zette vaak BBC5 aan om cricket te volgen en had dan nauwelijks nog door dat hij reed. Een paar studievrienden van hem waren wel doorgegaan met cricket toen hij gestopt was en speelden nu op heel hoog niveau. Hij dacht met weemoed terug aan zijn eigen cricketprestaties en welke keuze hij had gemaakt. Hij was heel druk geweest met zijn rechtenstudie en wilde zijn vader opvolgen als advocaat van de clan. Toen zijn vader daadwerkelijk ging stoppen was er definitief een einde aan zijn cricketcarrière gekomen. Zijn naam had anders ook best wel op de radio kunnen klinken. Aan de andere kant was

het al weer een jaar of tien geleden dat hij gestopt was. Veel van de spelers nu waren toen nog broekies. Hoe dan ook Scott luisterde nog graag naar de verslagen op de radio.

De telefoon ging. Scott zette licht teleurgesteld de radio zachter.

“Scott Hawthorne.”

Er klonk een aangename vrouwenstem uit het toestel.

“Goedemorgen, meneer Hawthorne, u spreekt met Lennie Roos, de secretaresse van meneer Langeveldt. Hij wilde u laten weten dat hij wat later is. Hij hoopt dat dit geen probleem is.” “O, dat komt eigenlijk wel goed uit. Ik heb erg veel file onderweg en had het dan ook niet gered. Tot straks,” zei Scott vriendelijk.

“Ja, tot straks meneer Hawthorne,” sloot Lennie opgetogen af.

Scott zette de radio weer harder en was blij dat hij niet naar boksen aan het luisteren was geweest toen Lennie belde. Hij wist uit eigen ervaring dat hij dan zomaar de hele wedstrijd had kunnen missen in de korte tijd dat hij aan de telefoon had gezeten. Boksen was uiteindelijk toch niet echt iets voor hem geweest. Hij was er wel goed in geweest, maar wilde de ander geen pijn doen en ook heel erg graag zelf heel blijven. Nee, dan was cricket veel meer voor hem geweest, rustig, strategisch en zonder bloed en pijn en dus makkelijker te volgen op de radio.

Drie kwartier later liep Scott rustig van zijn auto naar het kantoor aan de Brouwersgracht. Hij had zich wel eens afgevraagd waarom Otto ervoor gekozen had hier kantoor te houden, maar nu Scott zo over de gracht liep deed het heel sympathiek aan, zelfs voor een gure november dag. Hij had zijn

jas niet dichtgeknoopt en moest hem tegen de wind dichthouden. Zo liep hij een beetje in elkaar gedoken naar het pand waar hij moest zijn. Terwijl hij wilde aanbellen zag hij in een flits een man de Binnen Oranjestraat in schieten. De man was opvallend schaars gekleed geweest. Lang kon Scott er niet bij stil staan omdat zijn telefoon overging. Het was zijn moeder.

“Hoi, mam.”

“Schat, ik moet even naar de dokter. Kun jij me brengen?”

“Ik ben aan het werk, mam. Kan papa dat niet doen?”

“Ja, ja, tuurlijk. Spreek je gauw weer.”

Zijn moeder hing op en enigszins in gedachten stopte hij zijn telefoon weg.

Toen hij wilde aanbellen werd de deur meteen open gedaan.

Lennie had staan wachten. Ze keek bezorgd.

“Meneer Hawthorne, gelukkig, u bent er.”

“Wat is er, mevrouw Roos,” vroeg Scott.

“Otto is er nog steeds niet,” moest ze bekennen.

“O, dat is wel raar. Hij had toch gebeld dat hij later zou zijn?

Waarom zou hij dan als het nog weer wat later wordt dat niet ook even laten weten?” vroeg hij.

Lennie keek schuldbewust.

“Hij heeft de eerste keer een sms gestuurd,” zei ze.

“U heeft hem dus niet gesproken?” vroeg Scott.

Hij was om een of andere reden gealarmeerd. Dat kon natuurlijk liggen aan zijn eigen onvermogen om snel te sms-en, waardoor hij altijd belde, maar daar leek het nu niet aan te liggen. Lennie was ook duidelijk bezorgd. Haar fraaie gezicht

was bleekjes en het was duidelijk dat Otto Langeveldt anders nooit zo deed. Scott wilde er het fijne van weten.

“Weet u waar meneer Langeveldt woont?” vroeg hij.

Lennie knikte.

“Hij woont vlakbij. We kunnen er naartoe lopen,” zei ze.

“Dat lijkt mij een goed idee,” zei Scott.

Lennie pakte haar jas en sloot af.

“Zijn er geen andere collega’s?” vroeg Scott verbaasd.

“Richard is bij een aandeelhoudersvergadering van Unilever. Jan en Jan hebben vrij vandaag,” antwoordde Lennie.

“Richard? Is hij nieuw?” vroeg Scott, “ik wil hem graag een keer ontmoeten.”

“We zijn vast zo terug. Hij is er straks waarschijnlijk wel,” zei Lennie.

“Misschien kan ik hem dan nog even spreken,” zei hij.

Samen liepen ze de tien minuten naar het huis van Otto. Daar aangekomen belde Lennie aan. Er werd niet opengedaan.

“Hij is niet thuis,” concludeerde ze.

Scott keek door het raam. Er was iets raars aan de kamer.

“Nee, Lennie, hij is nooit weggegaan. Ik ga binnen kijken,” zei hij.

“Hoe?” vroeg ze nog, maar hij had al een setje sleutels tevoorschijn gehaald. De deur was binnen een paar tellen open.

“Bel nog eens een keer aan, Lennie,” vroeg Scott voordat hij voorzichtig het huis binnen liep.

De bel schalde hard door het huis. Eerst was er een halletje.

Hier waren alleen de sleutels en telefoon van Otto opvallend.

Scoot zou ze nooit zo dicht bij de voordeur achterlaten. Je wist

maar nooit. Terwijl hij voorzichtig verder het halletje in liep, bedacht hij zich dat als er een moordenaar was hij ook de klos zou zijn. Hij liep de werkkamer van Otto binnen. De gedachte over een potentiële moordenaar hield hem maar twee tellen bezig, want toen zag hij een vertroebeling in de lucht. Eén van de lessen van Joer kwam nu goed van pas. Er was magie gebruikt om de werkelijk aanblik van de woning te verhullen.

Scott wist dat Joer zijn hand er niet voor om zou draaien om die magie weg te nemen. Hij zou Scott belachelijk maken en dan ondertussen even de bezwering wegnemen.

Scott moest het doen met een brilletje dat Joer een keer voor hem gemaakt had. Hij zette het op en moest meteen kokhalzen. De kamer lag vol met stukken van het lichaam van Otto. Scott herkende de ringen aan één van de handen. Iets had Otto aan stukken gescheurd en iemand had dat vervolgens willen verhullen. Lennie, die mee was gelopen, keek Scott verbaasd aan.

“Meneer Hawthorne, gaat het wel goed?” vroeg ze bezorgd.

Scott deed zijn bril af. Hij keek haar aan met een gezicht waar geen kleur meer in zat.

“Nee, Lennie, ik vrees dat meneer Langeveldt ontvoerd is,” zei hij ontdaan.

“Wat zegt u? Ik begrijp het niet? Hoe kunt u dat denken?”

vroeg Lennie geschrokken. Scott wees naar de sleutels en de telefoon in een bakje op het dressoir in de gang. “Hij is niet hier, maar zijn spullen liggen er nog wel. Hij is volgens mij niet de persoon om dat soort dingen te vergeten. Dus iemand moet hem mee hebben genomen,” legde Scott zijn zogenaamde

conclusie uit.

“Maar misschien ligt hij boven ziek in bed,” zei Lennie hoopvol.

“Gaat u maar boven kijken. Daar zult u hem niet vinden.”

Lennie snelde naar boven, terwijl zij Otto riep. De slaapkamer was leeg. Het bed leek onaangeroerd. Ook de badkamer was niet gebruikt die ochtend. En verder was het huis ook leeg. Er was niemand. Lennie liep langzaam naar beneden, een bezorgde blik op haar gezicht.

“Meneer Hawthorne, er is niemand boven. Hij is weg. Wat moeten we doen?” vroeg Lennie wanhopig.

Scott vroeg zich af of er ook werkelijk niets boven was, maar had geen zin om dat uit te vinden. Zij moest hier nu weg.

“Mevrouw Roos. U gaat nu terug gaat naar kantoor en belt daar de politie om aangifte te doen van vermissing. Ik ga een detective inschakelen. Dubbel gestikt houdt beter.”

Ontdaan verliet Lennie Roos het huis van haar baas.

Toen ze goed en wel uit beeld was, pakte Scott zijn telefoon. Hij belde een nummer in Schotland. Een vrouw met een Schots-Iers accent dat hij altijd zo charmant vond nam op.

“Waarom bel je, terwijl je langs moet komen.”

“Deirdre, my love, als ik niet heel storend slecht nieuws zou hebben, zou ik nog uren met je willen praten. Wat is het fijn om je stem te horen,” zei Scott blij.

“Altijd zo charmant, Scott. Wat is dat storend slechte nieuws?”

Deirdre’s stem klonk emotieloos als zo vaak.

“Otto Langeveldt is dood, vermoord. Gaius moet het weten,”

legde Scott uit.

“Je komt het hem maar zelf vertellen. Je weet hoe hij is.”

“Deirdre, ik moet hier zaken regelen. Er is magie gebruikt om de moord te verhullen. Dat moet uitgezocht worden.”

“Scott, je komt hierheen,” zei Deirdre resoluut. De verbinding werd verbroken.

Scott had geen keus. Deirdre zou Gaius vertellen dat hij eraan kwam om te vertellen wat hij wist over de dood van Otto Langeveldt. Maar Scott vroeg zich af wat hij nu precies wist. Hij pakte zijn telefoon en begon foto’s te maken. Daarna zette hij zijn recorder op zijn telefoon aan en met zijn bril op liep hij pratend door de kamers beneden. Dat moest het maar zijn.

Daar moest Scott het mee doen. Straks zou de politie binnenstormen om Otto te gaan vinden en dan kon hij niet meer rustig rondlopen.

Buiten belde hij zijn vaste reisbureau en bestelde een ticket naar Glasgow voor drie uur later. Vijf uur later zat hij in een auto die gestuurd was om hem op te halen. De geblindeerde auto was speciaal zo gemaakt dat er helemaal geen zonlicht binnenkwam. De chauffeur - dat was Scott snel duidelijk - was een vampier of had tenminste vampierenbloed gedronken. Zijn reflexen waren dusdanig dat het niet natuurlijk kon zijn. Hij gooide de auto door de bochten en tussen het verkeer door met een onnatuurlijk gemak. Zoals meestal zat Scott niet heel rustig tijdens deze rit die meer weg had van een achtbaan.

Gelukkig werd hij afgeleid. Zijn moeder belde weer.

“Mam?” vroeg hij verbaasd over het derde telefoontje in zo’n korte tijd.

“Hoi, lieverd.”

“Wat is er? Ik ben een beetje druk.”

“O, nou, ik wilde alleen even zeggen, dat ik doorverwezen ben naar het ziekenhuis.”

Het maakte Scott tamelijk bezorgd. Zijn moeder had nooit wat.

"Hè, vervelend. Wat is er dan?”

“Ja, dat weten ze niet. Over een paar weken kan ik terecht.”

Scott kon niet goed bepalen hoe zijn moeder daarover dacht.

Hij had nu weinig ruimte in zijn hoofd, misschien omdat hij zijn best deed om zijn eten binnen houden en omdat zijn gedachten bij de moord op Otto waren. Hij besloot te zorgen bij het vervolg hiervan wel aanwezig te zijn. Dan kon hij zich erop richten en het tot op de bodem uitzoeken.

“Laat even weten wanneer dan zal ik erbij zijn, oké .”

“Oké , lieverd. Tot dan.”

Toen ze opgehangen had, keek Scott weer gauw naar buiten en moest actief zijn best doen om niet alles eruit te gooien.

Ondanks de onnatuurlijke rijvaardigheid van de chauffeur en het razende tempo waarmee hij reed, duurde het nog zeker drie uur voordat ze bij het kasteel van de clan aankwamen. Na de bekende zigzag-bochten die rond de laatste heuvel liepen, kwam het in zicht. Scott’s hart ging er altijd sneller van kloppen. Het kasteel was statig en indrukwekkend om te zien.

Het kasteel van de clan

Scott werd binnengelaten door de huiszombie. Het had geen waarneembare geest en kon dus onmogelijk voor de gek gehouden worden. Het begreep alleen de opdracht die hij kreeg van zijn meester en al het andere werd genegeerd. De opdracht was nu: breng Scott naar Gaius. Immens sterke vingers grepen de schouder van Scott en dreven hem voort naar de grote troonzaal. Scott wist beter dan zich te verzetten. Dat had geen zin en leverde alleen veel pijn op.

De troonzaal was majestueus met grote wandtapijten vol prachtige scènes van oorlogen en jachtpartijen uit verloren tijden. Het hoge gewelfde plafond gaf Scott altijd de sensatie dat hij weer een jongetje was, zo klein voelde hij zich. In vroegere tijden had hier een koning over zijn onderdanen geregeerd, maar nu zat er een soort standbeeld op de troon: Gaius.

Gaius was ogenschijnlijk een man van een jaar of dertig met een kort getrimde baard. Het deed hem er ouder uitzien. Hij was duidelijk mediterraans van origine en gekleed in een perfect zittend maatpak, dat vlot, maar toch wat ouwelijk was voor zijn schijnbare leeftijd.

Het is goed om te weten dat Gaius in het jaar 629 voor Christus tot vampier is gemaakt, net als overigens zijn beide broers. Hij is dus ruim 2600 jaar oud. Ik weet tot nog toe niet wie hem en zijn broers tot vampier gemaakt heeft en wat er vervolgens met

zijn broers is gebeurd. Niemand wil het mij vertellen. Ik denk dat Deirdre het wel weet, maar zij beëindigt het gesprek altijd meteen als ik er over begin.

Ik weet wel dat Gaius en zijn broers een invloedrijke familie zijn geweest in Rome voordat zij als vampieren verdwenen uit de geschiedenis. Gaius is de jongste senator geweest tot dan toe en zijn broers voerde elke een gente aan in oorlogstijd en zwaaiden de scepter over het boerenbedrijf van de familie met reusachtige landerijen. Alledrie de broers zijn gewend geweest om gehoorzaamd te worden, om in weelde, rijkdom en aanzien te leven en om slaven om hen heen te hebben. Dat alles heeft in ieder geval Gaius altijd in stand proberen te houden. Vandaar dat hij dit kasteel gekozen heeft tot zijn verblijfplaats en de troon tot zijn favoriete plek. Waarom hij dan Schotland en niet Italië heeft gekozen is mij onduidelijk.

Scott bleef halverwege de troonzaal staan. Hij wilde niet graag dicht bij Gaius zijn. Het ruim tweeënhalf duizend jaar bestaan had Gaius zo’n machtige ondode gemaakt dat er zo’n sterk aura van slechtheid van hem uitging dat Scott er vaak fysiek last van had. Wanneer hij een tijd in de buurt van Gaius verbleef, wende hij er wel aan, maar nu was het alweer zo’n tijd geleden, dat het lichaam van Scott er zelfs op deze afstand op reageerde.

Hij wachtte af. Het standbeeld zat met gesloten ogen op zijn troon en het duurde ettelijke minuten voordat ze plotseling open waren. Zelfs met zoveel meters tussen hen in stokte

Scott’s adem even. Hij knipperde met zijn ogen en had een tel zijn ogen dicht. Toen hij ze weer opende stond Gaius naast hem. Gaius had dertig meter in die tel afgelegd. Weer moest Scott naar adem happen.

“Scott,” fluisterde Gaius oorverdovend, “wat is er gebeurd?

Waarom heb jij Otto laten sterven?”

Scott moest heel hard slikken om zijn opkomende maaginhoud binnen te houden.

“Gaius, ik... ik wist niet dat hij in gevaar was,” stamelde hij angstig naar het onbeweeglijke gezicht van de millennia oude vampier kijkend. Hij slikte en vervolgde, “Iemand heeft geprobeerd om zijn dood te verhullen. Ik denk dat….”

Ineens schoten allerlei gedachten wild door het hoofd van Scott. Het was alsof iemand de verschillende bestanden van zijn herinnering aan het raadplegen was. Hij kroop in elkaar. “Aaa, alsjeblieft, Gaius, ik vertel je alles,” kermde hij.

Gaius keek hem onbewogen aan.

“Alles wat jij je herinnert. Ik wil ook alles weten wat jij je niet herinnert,” zei hij.

Even plotseling als de aanranding van zijn geest begonnen was, was die ook weer voorbij. Gaius keek nog altijd onbeweeglijk in Scott’s ogen.

“Scott, jij gaat de dader vinden. Joer zal je helpen,” gebood hij.

Scott wist niet of hij blij of boos daarover moest zijn of juist heel verdrietig. Joer en Scott hadden een haat-liefde verhouding. Of liever, Scott had die met Joer. Joer, de lich, was nog veel ouder en mogelijk ook machtiger dan Gaius, maar in tegenstelling tot Gaius ging hij steeds meer van het leven

genieten. Hij zag overal de humor van in en zo niet, dan zorgde hij er zelf voor dat er humor in kwam. Helaas voor degene om wie het ging was het wel de humor van Joer en die was bijna altijd ten nadele van die ander en vaak morbide.

Scott stond te overpeinzen hoe hij de zaak zo snel mogelijk op kon lossen, zodat hij zo kort mogelijk met Joer om hoefde te gaan. Gaius zat alweer op zijn troon.

“Waarom ben jij nog hier?”

De huiszombie kwam binnen lopen en greep Scott bij zijn schouder. Scott werd zo de troonzaal uitgesleept en naar een kamer gebracht. Hij had niet meteen meegewerkt en was dus omver getrokken. Hij probeerde nog enige netheid te behouden, maar dat lukte niet meer. De zombie was ontzettend veel sterker dan hij en kende geen pijn.

Eenmaal in zijn kamer had Scott erg veel behoefte aan een frisse neus halen op de kasteelmuur om bij te komen van de audiëntie bij Gaius, maar hij wist dat het geen goed idee was om zonder begeleiding door de gangen van het kasteel te zwerven. Eén van de bewoners kon net iets te laat inzien dat Scott geen voedsel was en zich te goed aan hem doen. Hij besloot dus op zijn kamer te blijven en af te wachten. Hij bedacht dat een dutje wellicht wonderen zou doen. Hij was totaal uitgeput van de reis en vooral van de audiëntie met Gaius. Die uitputting zorgde ervoor dat hij snel in slaap viel.

Een tijd later schrok Scott ergens van wakker. Hij deed zijn ogen open en zag een wit marmeren vrouw met weelderig rood

haar hem roerloos gadeslaan. Haar witte jurk was slechts weinig witter dan haar huid. Opgelucht dat zij het was glimlachte hij.

“Deirdre, ik had niet verwacht je nog te zien,” fluisterde hij zacht en teder.

Deirdre bewoog niet en toonde geen enkele emotie. Hij had zelfs moeite om te zien of zij haar mond bewoog.

“Waarom niet, Scott?” vroeg ze.

“Ik weet het niet. Gewoon, dat gevoel had ik,” antwoordde hij.

“Je blijft een curieuze man, Scott. Waarom hecht jij zo aan mij.

Ik ben een koudbloedig monster. Ik kan je doden zonder dat je het door hebt. Ik ben de valk en jij de muis. Wij kunnen geen partners zijn en toch doe jij alsof dat wel kan. Waarom?”

Scott bloosde.

“Ik weet ook niet waarom. Het is een gevoel en het gaat maar niet weg. Ik begrijp het wel als jij dat niet voelt. Dat hoeft ook niet. Ik ben blij dat ik het voel en ben blij je te zien,” legde hij dapper uit. Toen zweeg hij even en voegde weer blozend toe:

“Ik droomde net over je.”

“Ach ja, dromen. Nog zo’n curieus iets. Ik heb al in geen achtentwintighonderd jaar meer geslapen of gedroomd. Jullie stervelingen hebben ook zulke benijdenswaardige eigenschappen,” zei ze met een zweem van weemoed.

Scott zag hoe er een microseconde een emotie over het beeldschone gezicht van Deirdre schoot. Het leek op verdriet, maar het ging zo snel dat hij het gemist zou hebben als hij geknipperd had. Hij besloot over te gaan op een ander onderwerp, één waar Deirdre niet triest van werd.

Terwijl Deirdre en Scott aan het praten waren begonnen de kaarsen steeds feller te branden. Het viel Scott niet op totdat één plotseling totaal vlam vatte.

“Wat?” kon Scott nog uitbrengen, voordat de kaars een rookwolk werd.

Deirdre stond meteen naast hem en stak haar arm in de rookwolk. Die verdween en in haar hand hing een verschrompeld lijk in antieke kleding. Een kenner zou het Oud-Egyptisch noemen. Het was Joer. Ze had hem bij zijn nek, of wat daar nog voor door moest gaan.

“Ah, Deirdre, wat lief dat je mij helpt met landen,” riep hij vrolijk.

Deirdre kneep. Zijn nek vertoonde geen enkele verandering.

“Dat heeft toch geen zin, liefje,” grinnikte hij, “zet me maar neer. Dat ziet er wat minder vijandig uit.”

Deirdre zwaaide haar arm wild naar rechts en smeet hem door de kamer.

“Je mag niet naar het kasteel teleporteren,” zei ze vermanend.

Joer viel heel langzaam op zijn voeten op de grond. Het zag er heel raar uit, een beetje komisch.

“Hé, hé, Gaius zei meteen en je weet hoe graag ik hem mag.

Dus ik kwam meteen. Geen probleem toch?”

Joer keek Deirdre uitdagend aan, wat moeilijk als zodanig te herkennen was aangezien zijn gezicht halfvergaan, maar nog wel smeuïg was.

“Je hebt wel,” vervolgde hij, ”mooi mijn fantastische, nieuwe manier om Scott echt de stuipen op het lijf te jagen verziekt.”

Scott keek hem zuur aan.

“Ach, het was best leuk geweest,” mompelde Joer.

“Nu je hier bent gaan we met Gaius praten,” zei Deirdre om het gesprek niet voort te hoeven zetten.

Scott moest altijd even wennen aan het werkelijke uiterlijk van Joer. Het was niet elke dag, dat je een uitgemergeld, maar nog smeuïg lijk zag rondwandelen. Zijn blik werd herkent door Joer, die moest bulderen van het lachen.

“Wat ben je toch een watje,” schaterde die en hij toverde een uiterlijk van een veertigjarige man om zich heen terwijl hij langs Scott de kamer uit liep.

Gaius zat nog onbeweeglijk op zijn troon. Scott liep behoedzaam tot halverwege de troonzaal, maar Joer liet zich niet intimideren. Hij liep recht op Gaius af.

“Hé, Gaius, ik ben er, hoor.”

De ogen van Gaius schoten open en hij rees duidelijk nijdig uit zijn stoel.

“Het is dat je ziel veilig in dat amulet zit. Ik zou je anders hier ter plekke vernietigen,” gromde hij.

Joer grijnsde zijn vaal gele tanden bloot.

“Gaius, altijd zo serieus. Ik heb mijn ziel bij de ankh die ook in mijn amulet zit, opgeborgen, weet je nog? En de ankh met allerlei bezweringen beschermd, omdat jij dat wilde, weet je nog? Dus als jij daar doorheen gebroken ben, niet dat je dat kan, maar anyway, dan hoor ik het wel, oké.”

Joer draaide zich om naar Scott. Hij grijnsde breder dan eigenlijk kon en het leek dan ook niet meer op grijnzen.

“Vertel mij eens wat je gezien hebt.”

Hij zwaaide ritueel met zijn armen en sprak een paar magische woorden.

“Alles, Scott, vertel mij alles,” commandeerde hij daarna.

Scott begon te vertellen. Hij vertelde elk detail dat hij gezien had. Hoe warm het was geweest, welke kleur de kamer was.

Hoe de rok van Lennie strak trok rond haar billen op de trap.

Dingen die hij wel gezien had, maar nooit aan wie dan ook zou vertellen. En hij sprak razendsnel. Zo snel dat hij buiten adem raakte. Helaas voor hem was hij de enige in de kamer die zuurstof nodig had. Niemand lette er dus op. Net toen Scott bij het stuk aangekomen was dat hij foto’s had gemaakt en mondelinge aantekeningen had opgenomen, viel hij flauw.

“Ach, wat nou weer,” riep Joer geërgerd.

Deirdre liep gauw naar Scott. Ze keek op hem neer.

“Hij leeft nog, maar hij had adem nodig,” zei ze opgelucht.

“Wek hem,” gebood Gaius.

Deirdre zoog een teug adem in en zette haar mond op de mond van Scott. Ze ademde langzaam in en uit en bracht zijn ademhaling weer tot rust. Hij kwam weer bij en realiseerde dat Deirdre’s mond op de zijne zat. Hij wist even niet wat hij moest doen. Hij wilde haar kussen, maar hij wilde haar niet in verlegenheid brengen. Hij durfde niets te doen. Voorzichtig deed hij zijn ogen open en keek recht in haar ogen, haar wonderschone ogen, haar emotieloze, onbeweeglijke, maar fantastische ogen.

Meteen toen Deirdre door had dat hij weer bij bewustzijn was, hield ze op en kwam gauw overeind. Scott krabbelde moeizaam overeind.

“Zijn jullie klaar met mij mishandelen?” stamelde hij vermoeid.

“Een beetje jammer dat je nou weer flauw moest vallen, miezerig mannetje, maar ik weet genoeg,” mopperde Joer.

Gaius ging weer op zijn troon zitten en keek de groep ongeduldig aan.

“Dus?” gromde hij.

Joer keek ernstig, voor zover hij dat kon.

“Het is een mot.”

Gaius keek ernstig. Deirdre keek ernstig. Scott keek verbaasd.

“Een wat?” vroeg hij dus.

De anderen negeerden hem en bleven ernstig de zaak overpeinzend voor zich uit kijken.

“Een wat, Joer?” riep Scott nu bijna.

“Weet je dan helemaal niks! Een mot, een nare, vraatzuchtige, oersterke ondode, die heel moeilijk is te vernietigen,” riep Joer gemaakt wanhopig.

“Ja, Joer, maar er moet nog iemand zijn. Een mot kan niet zijn moord verhullen en laat over het algemeen niets over van zijn slachtoffer. Iemand stuurt die mot dus aan. Een meester, die én de mot onder controle kan houden én een illusie kan oproepen om te verhullen wat er gebeurd is…” zei Deirdre peinzend.

Ze overwoog de mogelijkheden een paar tellen en vroeg toen, terwijl ze omkeek naar Gaius: “Wie heeft er baat bij de dood van Otto?” Gaius zweeg, maar keek Deirdre strak aan. Ze begreep zijn intentie.

“Joer, ga met Scott mee en bekijk dat huis eens grondig.”

“Ik heb al heel grondig gekeken,” zei Scott enigszins geïrriteerd.

Hij wist zeker dat hij het goed gedaan had.

“Ja, lief,” zei Deirdre en ze schrok even van haar woordkeuze.

Ze herpakte zich en deed alsof er niets gebeurd was. “Joer kan misschien aan de hand van de magie achterhalen wie het kan zijn en hij kan met de doden te praten. Jij niet. Ga nu.”

Amsterdam

Een dag nadat Scott vertrokken was, was hij samen met Joer weer terug in Amsterdam. Joer had nu een echt mooie vermomming getoverd. Hij zag er uit als een keurig geklede man van in de veertig. Een man die eigenlijk geen enkel noemenswaardig kenmerk had. Dat was op zich wonderlijk, maar het was heel veel beter dan er uitzien zoals Joer er werkelijk uitzag. Dat zou mensen maar doodsangst aanjagen.

Ze stonden naar het huis van Otto aan de overkant van de gracht te kijken, waar de politie druk onderzoek deed. Lennie was blijkbaar heel overtuigend geweest, veel overtuigender dan Scott voor mogelijk had gehouden.

“Nou, knap hoor, Scott. Nu zijn al die agenten heel druk niet aan het zien wat er wel is. Je weet dat mensen daar raar van worden,” mopperde Joer.

Scott zei niets. Het was soms beter om niets terug te zeggen tegen Joer. Dan verloor Joer vaak zijn interesse en werd je niet verder beledigd.

“Zal ik ze dan maar allemaal afmaken, Scott? Je zwijgt dus stem je toe, toch?” vroeg Joer grijnzend.

Scott zuchtte.

“Nee, Joer, het moet anders. Als er plotseling tien dode politieagenten opduiken is de stad te klein. Dan gaan alle registers open.”

Joer keek verontwaardigd.

“Hé, ik heb helemaal niet gezegd dat die agenten dan te vinden zouden zijn. Dat maak jij ervan. Maar laat maar weer. Ik begrijp

het al. Die menselijke drang om het leven te behouden.

Jammer, jammer! Een paar politiezombies zouden nog wel eens van pas kunnen komen.”

Scott trok een gezicht van pure walging.

“Joer, je maakt me ziek.”

Joer lachte hartelijk. Scott keek hem wantrouwend aan.

“Scott, Scott, je denkt weer veel te slecht over mij. We gaan vanavond wel even langs. Koffie?” Joer grijnsde breed en daarna nog breder toen Scott hem verbaasd aankeek. “Ja-ha, had je niet verwacht, hè? Lijkje Joer dat van koffie houdt.”

Even later zaten ze een barbier waar ook een barista koffie serveerde. Joer keek belangstellend naar de barbier terwijl die met een vlijmscherp scheermes in de weer was. Toen de barbier het mes op de keel van een grote man zette om hem te scheren, verschoof Joer iets verder naar de rand van zijn stoel.

Scott keek hem weemoedig aan.

“Nee, Joer, hij gaat hem heus de keel niet doorsnijden,”

verzuchtte hij.

“Dat weet jij helemaal niet. Een ongeluk zit in een klein hoekje,” zei Joer hoopvol.

Het duurde twee tellen voordat Scott zich realiseerde dat Joer iemand was die het lot heus wel een beetje wilde helpen.

“Nee, Joer, jij gaat het niet fout laten gaan.”

Joer trok een verongelijkt gezicht. Scott negeerde het en dacht vooruit aan hun bezoek aan het huis. Hij had alles al goed bekeken. Wat kon hij nog doen als hij weer binnen was.

“Waar moeten we op gaan letten als we binnen zijn?” vroeg hij.

“Let jij nou maar op mensen. Ik let wel op de rest,” wuifde Joer zijn zorgen weg.

Scott was niet gerustgesteld. Hij zou uiteindelijk niets tegen moordende mensen kunnen doen en de hulp van Joer moeten inroepen. Joer zou zich dan uitgenodigd voelen om vreselijke dingen te doen. Maar Scott kon ook geen magie lezen. Het zou hem niets zeggen als hij het al kon zien. Terwijl hij zo in gedachten verzonken zat te staren, vielen hem de bewegingen van Joer op. Joer goot de ene kop hete koffie na de andere naar binnen. Hij had er meteen vijf besteld met als uitleg dat er nog vrienden zouden komen en dronk die nu gewoon achter elkaar zelf op. Snel keek Scott rond. Het was nog niemand opgevallen.

Gauw stootte hij hem aan. Het idee van Joer aanraken veroorzaakte meteen een rilling. Het was weliswaar niet te zien door de magische vermomming, maar het lichaam van Joer was half verrot en nog steeds smeuïg.

“Joer! Je moet blazen. Mensen zouden naar het ziekenhuis gebracht moeten worden voor wat jij net deed,” siste hij.

“O, echt? Daar had ik niet aan gedacht,” zei Joer.

Scott vroeg zich bijna af waar de koffie bleef in Joer, maar bedacht zich op tijd dat je sommige dingen niet moet willen weten.

Scott had lang genoeg gewacht.

“Kom, we gaan kijken of de politie al weg is,” zei hij terwijl hij opstond.

Joer keek wat teleurgesteld. Hij had nog wel wat langer willen wachten om te kijken of er echt geen doden zouden vallen. Hij

slofte als een verwend kind achter Scott aan, die met ferme passen naar buiten liep.

Bij het huis van Otto Langeveldt aangekomen, was de politie duidelijk aan het afronden. Mannen in witte pakken kwamen naar buiten lopen. Ze waren druk in gesprek. Scott kon het niet horen. Hij schuifelde voorzichtig dichterbij in de hoop iets te kunnen opvangen van hun gesprek.

“Doe geen moeite, Scott. Ik heb alles al gehoord,” zei Joer.

Scott keek hem verbaasd aan, maar realiseerde zich toen weer met wie hij te maken had. Joer zat altijd vol verrassingen.

“De mannen in pakken verbazen zich over het feit dat ze niets kunnen vinden, terwijl ze het gevoel hebben dat er iets moet liggen. Ik zei het je toch. Een huis vol mensen die heel actief niets aan het vinden zijn. Dat levert dit soort gedoe op. Die lui gaan morgen door met zoeken en zullen door hun baas weggestuurd moeten worden voordat ze zullen stoppen.”

Scott knikte. Hij wist dat Joer gelijk had.

“Wat stel je voor?”

“We gaan zo binnen kijken.”

Toen de politie weg was, liep Joer naar de deur. Scott wilde volgen, maar dacht een opvallend bleek persoon in zijn ooghoek te zien. Hij draaide zijn hoofd, maar de persoon was weg. Joer keek naar hem om.

“Kom je nog?”

Scott keek nog een keer, zag niemand en liet het voor wat het was.

Joer klopte met een amulet op de deur. “Open!” zei hij ten overvloede, want de deur zou ook zonder open gaan. De deur

ontgrendelde en zwaaide langzaam open. Joer grinnikte.

“Wat?” vroeg Scott.

“Ik heb een keer het amulet te zwaar met magie gevuld. Toen wilde ik ermee een stad binnengaan. De stadspoorten kwamen honderd meter verder tegen een gebouw tot stilstand. De wacht dacht dat de stad werd aangevallen door een reus, mijn reus.”

Joer grinnikte verder, terwijl ze het huis binnenliepen.

“Ik vond dat zo grappig, dat ik er in mee ben gegaan. Ik heb nog die avond de overgave van de stad geaccepteerd.”

Toen kon Joer zich niet langer inhouden en hij lachte luid.

“Ik heb toen de hele goudvoorraad van de stad meegenomen,”

proestte Joer het nu uit.

“Ssstt!” siste Scott geschrokken.

Het was stil in het huis en het leek op het eerste gezicht leeg, maar dat was niet het geval. Het was niet leeg. De restanten van Otto lagen door de hele studeerkamer en er liep een bloederig spoor vanaf daar via de keuken naar buiten. De dader was daarlangs vertrokken. Scott mopperde tegen zichzelf dat hij dat niet eerder had gezien. Hij pakte zijn telefoon en luisterde terug wat hij ingesproken had. Joer keek hem meewarig aan. Scott negeerde het.

“De keuken lijkt onaangetast. Het voorval heeft zich slechts voorgedaan in de studeerkamer,” klonk Scott uit zijn telefoon.

“Joer, de dader is terug geweest,” zei hij.

“Of nooit vertrokken,” mompelde Joer.

Scott kreeg kippenvel van het idee, dat het monster dat dit gedaan had, hem had gadegeslagen terwijl hij door het huis liep. Hij kon zich niet goed voorstellen waarom een monster,

dat zo bruut tekeer kon gaan, hem niet eventjes zou verschalken. Daar moest een reden achter zitten. Waarschijnlijk had het Scott niet mogen aanvallen. Daar was het dan vast razend over geweest. Scott vond het beter om maar even aan iets anders te denken. Dat was beter voor het hart, beter voor de concentratie. “Ben jij als iets wijzer geworden?” vroeg hij dus maar.

“Het waren er twee: de mot en zijn meester. De mot deed het vieze werk en zijn meester verhulde dat,” zei Joer, terwijl hij rondkeek. “Er is een mens bezig geweest met zwarte magie. Hij zal beschermende amuletten bij zich hebben gehad om de mot in toom te houden. Ik zie een spoor dat daar op wijst.” Joer wees naar de muur. “Hij heeft daar gestaan. Ik denk dat hij niet in de kamer is geweest toen het gebeurde. Hij is later teruggekeerd. De mot was toen door het dolle heen en heeft nog een uitval naar hem gedaan, maar die is afgeketst op het amulet. Dat mens is óf helemaal gek en weet niet waar hij mee bezig is óf hij weet heel erg goed waar hij mee bezig is en is heel machtig.”

Scott vond het laatste idee het minst leuk.

“Is er nog meer te vinden hier?” vroeg hij.

“Ik heb een signatuur van de magie. Ik denk dat ik die herkennen kan wanneer we deze magiër nog een keer tegenkomen. We kunnen het spoor proberen te volgen dat door de keuken naar buiten gaat,” zei Joer.

Scott keek nog even rond om menselijke sporen te zien.

“Ja, is goed, maar ik wil nog even kijken of de politie iets over het hoofd heeft gezien. Het gaat niet om een monster, maar om

een mens en die zou ik het beste moeten kennen. Ik heb Otto een aantal keer ontmoet,” zei hij.

Hij keek nog eens goed rond op zoek naar dingen die er niet thuis hoorden. Het kantoor van Otto hing vol exotische wapens die hij verzameld had. Op zijn de diverse kastjes stonden beeldjes uit Afrika en Zuid-Amerika en zijn boekenkasten waren gevuld met boeken over die continenten. Het was allemaal normaal voor hem geweest. Scott had wel eens de vervaarlijke vlijmscherpe sabels staan bekijken. Gelukkig was hij op tijd gewaarschuwd om er niet aan te zitten.

Het bureau zag er op zich ook normaal uit. Een brievenopener, officiële papieren onder een presse papier en diverse dure pennen lagen er verspreid overheen. Scott wilde net verder lopen, toen hij het zag. De politie had alles meegenomen waar DNA op te vinden zou zijn zoals de sigaret in de asbak. Maar ze hadden de asbak laten staan.

“Daar,” zei hij, “ik wist het.”

Hij wees naar de asbak.

“Wat?” vroeg Joer schouderophalend, “Otto rookte zich al dood, maar iemand was hem voor?”

“Nee, Otto rookte niet. Iemand heeft hier gerookt en er is een asbak voor hem neergezet.”

“Wat een cliché! De peuk, die naar de dader leidt,” mopperde Joer.

“Ja, heel clichématig, maar misschien wel waar,” stelde Scott glunderend vast.

“Nou leuk, maar tenzij jij iets met die as kan, hebben wij er niets aan,” mopperde Joer, die het eigenlijk allemaal al weer zat

was.

Joer keek nog wat rond in de hoop iets te vinden wat Scott tevreden zou stellen.

“Hier, anders neem je deze manchetknopen mee voor de moeite.”

Joer gooide ze naar Scott. Scott ving ze op en keek er naar. Een R en een L stonden erop geëmailleerd. Ze waren erg mooi en duur. Hij wilde ze net terugleggen, toen hij zich realiseerde dat Otto natuurlijk een O en een L zou hebben.

“Joer! Als je niet zo ranzig was, zou ik je kussen. Je hebt een aanwijzing gevonden.”

“Wat? Die dingen?” mompelde Joer ongelovig.

“Ja, die dingen. De magiër heeft blijkbaar zijn mouwen opgestroopt en de knopen op tafel gelegd. Een R en een L,”

legde Scott voldaan uit, “Het moet iemand geweest zijn die of een achternaam met een R en een voornaam met een L heeft of andersom en blijkbaar kent hij Otto.”

Joer keek Scott meewarig aan.

“Denk je serieus dat je hier verder mee kan komen, terwijl ik gewoon het spoor kan volgen.”