HET KOMT VAST-GOED

ISBN/EAN

NUR CODE

TREFWOORD

978-90-809444-5-9

791

Economische biografieën

1e druk

2e druk

november 2007

juni 2008

© 2007 BOUWHUIS VASTGOED BV

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever. Voorzover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 168 Auteurswet 1912 J2 het Besluit van 20 juni 1974, St.b. 351, zoals gewijzigd bij Besluit van 23 augustus 1985, St.b. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht. Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatie. of andere werken (artikel 16 Auteurswet 1912), in welke vorm dan ook, dient men zich tot de uitgever te wenden.

INHOUD

Wat voorafging

Hans wiegel aan het woord

Stappen zetten

Slingers ophangen

Herstelkracht

Kostbaar goed

Succes en status

Piketpaaltjes slaan

Levenskwaliteit

Heel persoonlijk

Over geld en andere overpeinzingen

Onderweg

Mijn magische kring

Absoluut transparant naar de consument

Tijd voor iets anders

WAT VOORAFGING

Het is woensdag 23 augustus 2006, 20.46 uur. Ik heb er lang over nagedacht en met veel mensen over gesproken, maar het moet er nu maar van komen. Dit boek, dat ik altijd al wilde schrijven.

Over mijn leven, mijn werk en wat mij verder zoal bezighoudt. Alleen al de beslissing om ermee te beginnen geeft een goed gevoel. Ik heb enorm veel meegemaakt. Op elk gebied. Positief en negatief. En in veel opzichten niet in verhouding tot wat anderen zoal hebben beleefd. Wat ik ermee wil, zult u denken. Eigenlijk niets anders dan vastleggen. Het bewaren van bijzondere momenten en ervaringen uit al die jaren. Ik vind mijn leven tot nu toe namelijk heel bijzonder en vol levenservaring. Het voordeel voor mij is dat ik niet meer hoef na te denken of ik iets vergeet. Als herinneringen zijn vervaagd of als ze later iets willen weten en ik er niet meer ben om het ze zelf te vertellen. En u? Wie weet, hebt u er ook iets aan.

Eén ding is zeker: dit boek is niet geschreven om commerciële redenen, honger naar status of uit zelfverheerlijking. De opbrengst van dit boek gaat naar diverse goede doelen ten gunste van kinderen.

Status heb ik in mijn vak opgebouwd door hard te werken, opvallend bezig te zijn en fatsoenlijk mijn zaken te doen. Wel ben ik trots op wat ik heb bereikt. Zakelijk en privé. Ondanks regelmatige gezondheidsproblemen -gelukkig niets echt ernstigs- veel spanning, stress, avontuur en risico’s nemen, overheerst een tevreden gevoel.

Hèt moment om alles eens op een rijtje te zetten en te gaan genieten van al het moois om me heen. Dàt wil ik met u delen. Vandaar dit boek.

HANS WIEGEL AAN HET WOORD

Jonald Bouwhuis heeft zijn levensverhaal geschreven. Het is een boeiend en openhartig verhaal geworden. Over het gezin waarin hij opgroeide, over zijn schooltijd en over zijn afwisselende en ongewone banenprogram. Niet in de zin van het spreekwoord ’12 banen, 13 ongelukken’ overigens; misschien waren het zelfs wel meer banen en dan ook nog heel uiteenlopende. Natuurlijk waren er tegenslagen, maar hij is een succesvol ondernemer geworden. Dat kan alleen als je een enorme drive hebt, de wil en het doorzettingsvermogen om dat wat je doet, goed te doen. Chauffeur, vertegenwoordiger, winkelverkoper, elektramonteur, horecamedewerker, pannenkoekenbakker, horeca ondernemer en zo, via nog wat tussenstappen, het vastgoed in. ‘Bouwhuis Vastgoed’ is het geworden.

Ik heb Jonald Bouwhuis leren kennen omdat hij mij een keer uitnodigde op zijn befaamde nieuwjaarsreceptie gastspreker te zijn. Jonald heeft een fijne neus voor publiciteit. Daar kwamen, in de prachtige entourage van Paleis Het Loo, ook sprekers als Pim Fortuyn, Eric Nordholt en Rita Verdonk. Volle bak verzekerd, een gastvrije en stijlvolle ontvangst en een opgewekte stemming. Natuurlijk geniet Jonald Bouwhuis op zo’n avond. Maar anders dan vele anderen staat hij zelf niet met zijn neus vooraan en z’n borst vooruit. Eigenlijk een beetje stil en verlegen. Hij is overtuigd van zijn eigen capaciteiten en dat mag, want hij heeft er hard voor moeten werken. Misschien soms te hard, met alle risico’s van dien. Ook dat staat in dit boek.

De Bouwhuis Investment Group staat er nu. En Jonald heeft, schrijft hij, de balans tussen leven, werken en genieten gevonden. Wijlen professor Jelle Zijlstra, minister-president en later president van de Nederlandsche Bank, zei eens tegen mij: “Ontspannen zijn, dan lukt alles”.

Ik wens Jonald Bouwhuis veel ontspanning toe!

oud vice-minister-president

STAPPEN ZETTEN

Drukte, gedoe. Als ik terugkijk op mijn jeugdjaren overheerst steeds weer dat gevoel van geen tijd en weinig aandacht, omdat er steeds wel weer iets aan de hand was. Er verschrikkelijk veel om mij heen gebeurde zonder dat ik daar zelf echt deel van was. Of het moesten de zondagochtenden zijn als wij, mijn broer, mijn zus en ik in onze mooiste kleren met onze ouders naar de kerk gingen. Ik voel nu nog die harde metalen kam door mijn natgemaakte haren snijden om de scheiding op de millimeter precies, net als de vorige keer, aan te brengen. Wij vormden een modelgezin.

Ik ben op 4 juni 1961 in Deventer geboren in een ondernemersgezin waar hard werken met vallen en opstaan tot de dagelijkse kost behoorde. Op zeker moment zijn we naar Raalte verhuisd. Maar mijn echte herinneringen stammen van na onze verhuizing naar Apeldoorn, waar we aan de Jagersweg gingen wonen. Mijn jeugd zou je als min of meer ‘normaal’ kunnen betitelen met net als bij andere jongens van mijn leeftijd een aaneenrijging van dagen vol school, huiswerk, vriendjes, kerkbezoek en de padvinderij in een toen nog rustig en ‘dorps’ Apeldoorn. Ware het niet dat er een constante onrust in ons midden hing. Waarbij het altijd weer aan tijd leek te ontbreken, tegenwoordig zou je het quality time noemen, voor een rustig moment, een goed gesprek, gezelligheid. Voor het luisteren naar je verhalen, het troosten bij verdriet, het geven van advies als je problemen had op school of met wie of wat ook. Als ik erover nadenk was er maar één rustmoment en dan ook alleen op doordeweekse dagen.

Jonald Bouwhuis op 5-jarige leeftijd.

Het kopje thee met een biscuitje waarmee mijn moeder ons na schooltijd steevast opwachtte.

Al snel besefte ik dat het mijn vader was die al die drukte teweegbracht. Hij zat overal bij en deed aan alles mee. Om het even of het de buurtvereniging, de voetballerij of carnaval betrof. Natuurlijk hebben mijn ouders op hun manier hun best gedaan om zoveel mogelijk voor hun kinderen te doen. Inmiddels kan ik, nu zelf vader, melden dat het tonen van echte liefde en aandacht aan je kinderen een kunst op zich is. Die, als ik om me heen kijk, helaas schaarser wordt, omdat velen het daarvoor te druk (denken) te hebben, of -wat ik nog veel erger vindschromen om die onvoorwaardelijke liefde te tonen. Ik vind dat je er moet zijn voor je kinderen als ze je nodig hebben. En er verder alles aan moet doen om het gezellig met elkaar te hebben. Daar past ook een schouderklopje bij. Als een goede prestatie is geleverd, een mooie tekening is gemaakt en wat al niet.

Kinderen moeten, als het even kan, zonder spanningen en schuldgevoelens opgroeien. Ze hebben immers de neiging om snel de schuld van spanningen, ruzies en andere narigheid in het gezin op zich te nemen. Als een soort automatisme. Als ouders is het je taak dat schuldgevoel zo snel mogelijk te ontkrachten, de zaken in hun juiste perspectief te zetten. Maar je hebt ook ouders die er dan juist een schepje bovenop doen. De spanning verder opschroeven en hun frustraties op de kinderen botvieren. Jonge kinderen nemen klakkeloos over wat hun ouders doen. Slaan op wat ze zien en horen en kopiëren dat vervolgens. Dat gaat natuurlijk ook op voor negatieve elementen. Wat zich later -vaak in uitvergrote vorm- openbaart. Schreeuwende ouders hebben niet zelden schreeuwende kinderen.

Als je als ouder je eigen leven niet kunt ordenen, geen goed zelfbeeld hebt en alleen maar bezig bent met jezelf, dan stellen je kinderen geleidelijk aan alles in het werk om aandacht te krijgen. Goedschiks of kwaadschiks. Eén van de belangrijke oorzaken van jeugdcriminaliteit.

Zoals zo velen was mijn vader niet bij machte zijn emoties aan zijn kinderen te tonen. Een situatie waarin het simpele zinnetje “ik hou van je” volslagen onmogelijk was. Gek genoeg liet hij die vaderlijke genegenheid jegens mij wel blijken op momenten dat ik er niet bij was. Als hij met anderen praatte gaf hij hoog over me op, zo hoorde ik helaas pas vele jaren later. Wat, zo zie ik dat althans, vermoedelijk ook weer te maken had met zijn streven naar het modelgezin. Ik heb mij altijd enorm geërgerd aan die ouders die denken dat zij het altijd beter weten omdat ze zich teveel en te vaak opstellen vanuit het zelfbeeld ‘ik ben ouder, dus ik weet het beter’. Nou, ik kan u uit eigen ervaring vertellen dat het ook andersom kan zijn.

Toen ik jong was, wist ik precies hoe ik het moest gaan aanpakken. Mijn verdere leven. Het plan had ik in gedachten al helemaal op een rij. Ik kon er alleen thuis niet over praten. Ik wilde wel, maar het werd domweg niet geaccepteerd. Ik was daar veel te jong voor, zo was steeds weer het antwoord. Dus sloot ik me steeds verder af van wat er allemaal gebeurde in dat veel te drukke gezin. Was ik alleen nog fysiek deelgenoot van al dat gehol van hot naar her en verkeerden mijn gedachten elders.

Het me isoleren voor wat thuis gebeurde, zette ik door op school. Wat me niet belette te blijven fantaseren over wat ik later allemaal wilde gaan doen. De lagere school werd gevolgd door de LTS, wat ik een drama vond. In die jaren was de LTS, waar ik de elektrakant volgde, gecombineerd met de Huishoudschool. Wat bijvoorbeeld inhield dat wij, de jongens, ook soep moesten leren maken. Verschrikkelijk vond ik dat en een enorme tijdverkwisting. Eigenlijk kwam het erop neer dat ik alleen wilde leren en doen wat ik echt leuk en interessant vond; de rest ging totaal aan mij voorbij. Niemand wist dan ook wat hij aan me had, snapte hoe ik in elkaar zat. Wat men echter wel ontdekte was dat ik -als ik echt wilde- prima kon leren. Zoals tijdens de Nederlandse taalles toen de leraar mij uitdaagde honderd moeilijke woorden met hun betekenis uit het hoofd te leren met als smalende toevoeging dat hij me de volgende ochtend wel eens even zou overhoren. Groot was zijn verbazing toen ik alles foutloos op het bord schreef, inclusief de verklaringen. Ondanks alles heb ik de LTS trouwens wel afgemaakt. Met dien verstande dat ik steeds weer vlak voor het eind van elk schooljaar mijn achterstand inliep door ‘even’ hard te gaan leren. Omdat ik wel over wilde gaan en mijn diploma halen.

Toen ik twaalf was sprak mijn moeder mij eens ernstig toe. “Jongen, als je niets leert bereik je later ook niets!” Ik keek haar aan en zei “Maar Ma, ik word later toch heel rijk. En dan rijd ik in een Mercedes!”. Haar antwoord was “Ja jongen, een Dinky Toy”. Nu kan ik haar wel begrijpen. Als ouder probeer je immers nuances in het denkpatroon van je kinderen aan te brengen. Zelf had ik echter geen enkele twijfel. Nog steeds niet trouwens. Ik zie mijn toekomst helder voor me en heb bovendien een soort zesde zintuig ontwikkeld voor gevaar en voor dreiging. Wat me geen windeieren heeft gelegd.

Na de LTS ging ik naar de MTS (opleiding elektromonteur) waar ik het na anderhalf jaar definitief voor gezien hield. Het was mooi geweest zo; ik had er geen zin meer in. Wilde werken voor de kost en geld verdienen. En ik zette mijn eerste aarzelend zoekende stappen op weg naar het grote avontuur.