DE
VOLGENDE
CRISIS

high crime in coronatijden

Door Bert van der Veer

1.

‘Kun je niezen als je in coma ligt?’

Alice was een beest op Google, ze was een goochelaar met steekwoorden. Eindelijk was ze eens op een vraag gestuit die na uren buffelen nog geen resultaat had opgeleverd. Ze zocht in diverse talen, in wisselende combinaties, soms ver voorbij de eerste hits. Geen antwoord.

Ze kende van een congres een anesthesist (een one-night stand) in Houston, hij zou het moeten weten, maar vanwege het tijdsverschil moest ze nog even wachten.

Ze zou een ziekenhuis kunnen bellen, maar daar hadden ze wel wat anders aan hun hoofd dan zo’n triviakwestie.

Het was ook onmogelijk Peter om meer toelichting te vragen. Hij zat te graven op internet, dan kon hij maar beter niet gestoord worden.

Hij stalde papieren uit op een grote tafel, hij werkte het liefst en eigenwijs met print-outs. Hij keek niet op of om, was al een halve dag aan het researchen, printen, ordenen. Geen koffiepauze, geen lunch time.

Ze werden niet gestoord, ze werden nooit gestoord. Geen bezoek, geen telefoon. Van de 323 ambtenaren die boven hun hoofden werkten wisten er hoogstens vier dat ze bestonden. En had niemand ooit een stap gezet in de kelder waar de DFN bestaande uit twee personen hun schone taken verrichten.

Alice was na de HBO-opleiding Forensisch Onderzoek aan de slag gegaan op het DNA Diagnostics Center in Vlaardingen. Onderdeel van haar werk was verbanden zoeken tussen vermeende familieleden. Dat leidde vaak tot teleurstellingen.

Alice had besloten dat ze geen werk wilde dat teveel emotie met zich meebracht. Daar schaamde ze zich voor, maar het was een bevrijding toen ze een baan aangeboden kreeg. Ze ging werken voor de DFN.

Ze hoefde geen witte jas meer aan. Ze kon in spijkerbroek en T-shirt naar haar werk, haar blonde haar liefst in een staartje. Ze was op haar plek maar nog steeds onvoldaan met zichzelf. Ze was wat een ‘seize plus’ werd genoemd en ze had liever een maatje 36 gehad. Maar het werk slurpte haar op, ze had geen tijd voor de sportclub en kon niet consequent gezond eten.

DFN stond voor Dangerous Fake News. De unit was van de grond gekomen in april 2019, kort na publicatie van het Mueller-rapport over de Russische inmenging bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Iemand had het geïnitieerd, ergens was het geld vandaan gekomen. En Peter Schuyff had de leiding gekregen, met één medewerker.

Natuurlijk had Alice haar nieuwe baas gecheckt. Ze had nauwelijks iets over hem gevonden. Hij kende geen digitale ijdelheid.

Peter had bepaald niet het uiterlijk van een wetenschapper. Hij was lang, zeker 2 meter en met zijn brede schouders en kale kop had hij eerder iets van een bodyguard. Uit dat grote lichaam kwam een zachte, warme stem met soms wat bewijs van zijn Vlaamse afkomst.

Een privéleven leek hij niet te hebben. Dat beviel hem prima. Hij had geen kinderen en twee exen waar hij geen contact meer mee had. Hij vond zijn werk spannender dan een relatie. Hij hield van het speurwerk op veilige afstand. Hij was mede-eigenaar geweest van een IT-bedrijf en had zijn aandelen zwaar onder de prijs verkocht. Hij was niet zakelijk.

Hij was door een headhunter binnengehaald en hij vroeg zich nog steeds af wie hem had aanbevolen. Hij achtte zichzelf bekwaam voor de job, maar ze hadden voor een briljantere kracht kunnen gaan.

Hij had in zijn contract bedongen dat hij een kamer had in een hotel. Waar hij alleen verbleef om wat te slapen en een enkele keer van roomservice gebruik te maken.

Het was vijf uur in de namiddag en eindelijk kwam er geluid uit de man.

‘Wat weet je van Karachi?’ vroeg hij ineens, alsof hij ontwaakte.

‘Hoofdstad van Pakistan toch? Wil je een dossier over Karachi?’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Er wonen 23 miljoen mensen in Karachi. Het is de op twee na dichtstbevolkte stad ter wereld.’

‘Een momentje. Wil je wat drinken? Ik heb Yakult in de ijskast staan…’

‘Hebben we een ijskast?’

‘We hebben zelfs een magnetron.’

‘Heb je daar ook een pintje?’

Ze ging de drankjes halen, hij vouwde zijn handen achter zijn hoofd en rekte zich uit. Hij trok de onderste la van zijn bureau open en legde daar zijn benen op. Hij pakte een A4’tje.

‘Er was ergens een zot verhaaltje over Karachi. Het Altamash General Hospital. 200 bedden, vrij chique. Een verpleger schreef een blog. Dank je.’

Alice kreeg het lipje niet van het kleine flesje. Dat was een oude ergernis. Alice had het natuurlijk eens uitgezocht. Het darmfloraspul, van Japanse oorsprong, was al sinds 1994 op de Europese markt en nog steeds brak ze bijna een nagel als ze het flesje wilde openen.

Peter nam een ferme slok van zijn biertje.

‘Een bizar verhaal. Een coronapatiënt had iets raars beleefd. Hij lag te slapen. En ineens moest hij enorm niezen. Hij zag nog net een man in een maanpak de kamer verlaten.’

‘Een man in een maanpak?’

‘Witte overall, muts, plastic bril, mondkapje, zoiets.’

Alice was bepaald niet traag van begrip.

‘Corona en dan niezen? Hoeveel van dat spul spuit je dan om je heen? Wacht even, kwam iemand daar het virus scoren?’

‘Daar lijkt het op. Bewuste besmetting. Bizar niet? Dus stelde ik mij de vraag of er in andere grote steden vergelijkbare incidenten waren geweest. Tokio bijvoorbeeld. Weet je hoeveel ziekenhuizen er in Tokio zijn? Er zijn 650 hospitalen in Tokio. Het is de grootste stad ter wereld: 38 miljoen mensen. Jakarta is tweede met 26 miljoen. Ik heb gemaild…’

‘Naar al die ziekenhuizen? Ik had je kunnen helpen…’

‘Aan Jakarta ben ik nog niet toegekomen. Naar Tokio heb ik gewoon cc-mails gestuurd. Bij antwoord 153 had ik beet. En daar was net zo’n verhaal.’

‘Niezen? Maanpak?’

‘Precies.’

‘Lijkt dus geen fakenews.’

‘In Tokio is het gisteren gebeurd. Kennelijk opgewekt hoesten. Daar vertrouwden ze het niet. Ze hebben monsters genomen van het dekbed. Op zoek naar het virus, maar met een bijvangst.’

Hij wachtte even voor het effect, daar had hij altijd plezier in. Beetje plagen, beetje spanning opbouwen.

‘Jeukpoeder.’

‘Jeukpoeder?’

‘Een feestartikel tegenwoordig. Lolletje voor een verjaardagsfeestje.`1,29 voor een zakje op internet.’

Uit de computer van Peter kwam een geluidje. Hij keek. Veel valse berichten vielen ten prooi aan de algoritmen. Soms was er een ‘nieuwtje’ dat enige aandacht vroeg.

NEUSDRUPPELS

De UCD (University College Dublin) had een goede reputatie. Toen professor McLeese zijn ontdekking op internet zette werd hij dan ook serieus genomen. Het zou mogelijk zijn het virus COVID-19 te ruiken. Daartoe diende het middel oxytocine, dat ook voorkwam in neusdruppels, in de neus gespoten te worden. Zo was het mogelijk een drager van het virus tijdig te herkennen. Binnen een uur ging het bericht viral en werd het op verschillende media gedeeld. De bestellingen van Otrivin gingen door het plafond. Maar dit was een makkie: er was geen McLeese hoogleraar op de UCD.

‘Ideeën, Alice?’

‘Waarom zou je een virus stelen? Om het te verspreiden? Dan hebben we het misschien wel over terrorisme.’

Peter knikte.

‘Je besmet je en je gaat onder de mensen. Zo simpel.’

‘Het is absurd, maar misschien denkt een of andere idioot wel het gouden idee te hebben. En dan heb je corona nodig. Maar hij krijgt het niet want hij telt niet mee in die farmaceutische wereld. Maar dat vind ik toch wat vergezocht.’

‘Als het nu eens geen terrorisme is maar… charitas?’

‘Nu volg ik je even niet.’

‘We zijn met 7 miljard op deze aarde. Je zou kunnen zeggen dat de wereldbevolking de oorzaak is van nogal wat problemen. Klimaatverandering, armoede, honger, oorlogen, te weinig werk, vergrijzing.’

‘Dus moeten er mensen dood? Miljoenen?’

‘De Spaanse griep na de eerste wereldoorlog pakte 20 miljoen levens, volgens anderen zelfs 100 miljoen.’

‘Maar dan moet er ook organisatie achter zitten. Een plan…’

‘Maar er zit een foutje in dat plan. Waarom zou je het virus nemen van een lichte drager? Je kan betrapt worden, je wordt gezien. Daarom zou ik zeggen: vang dat virus bij mensen die in coma op de IC liggen.’

‘Misschien omdat je daar moeilijker bij kan komen? Vandaar je vraag dus. En ik heb niet kunnen vinden of je kan hoesten of niezen als je in coma ligt. Ik weet niet wat jij gaat doen maar ik ga een pizza bestellen en nog even lekker op zoek.’

‘Margherita voor mij.’

Drie kilometer verderop, in het gebouw van Europese Commissie, zat de Directoraat-Generaal voor Landbouw en Plattelandsontwikkeling (de DG AGRI), de Luxemburger Charles Deloit, bij het licht van een fraaie art-deco schemerlamp (cadeautje van zijn collega uit Spanje) een rapport te lezen.

Het ging over de oorzaak van de ziekte van Parkinson. Onderzoek had uitgewezen dat pesticiden zoals gebruikt in de landbouw oorzaak konden zijn van de ziekte. Dat verbaasde de DG helemaal niet. Hij stond al niet bekend als een hoeder van de boeren, maar niemand behalve zijn vrouw wist dat hij die hele sector eigenlijk tot diep in zijn ziel haatte. Subsidieslurpers waren het, luchtvervuilers, dierenbeulen.

De Nefyto, de Nederlandse Stichting voor Fytofarmacie waarin de Nederlandse producenten en importeurs van gewasbeschermingsmiddelen waren verenigd, had een persbericht doen uitgaan waarin gesteld werd dat de dampen die het verkeer uitstootte eerder in aanmerking kwamen als stimulator van Parkinson. Maar dat werd niet met onderzoek ondersteund. Daar werd aan gewerkt.

De DG maakte een notitie. Was Hubei, de provincie waarin de stad Wuhan lag, de plek waar het allemaal zou zijn begonnen, een landbouwgebied?

Het was bijna drie uur in de nacht. Peter was op de bank in slaap gevallen. Alice vocht om haar ogen open te houden en scherp te blijven. Toen vond ze eindelijk iets dat bruikbaar leek. Het ging om een congres dat in februari 2018 had plaatsgevonden in Las Vegas. Het was geen groot evenement, meer dan 50 mensen waren niet bij elkaar gekomen. Het thema van de bijeenkomst: How to Save the World. De ochtend was besteed aan de mogelijkheden tot emigratie naar Mars. Dat zou mogelijk worden, verzekerden de sprekers. En ze pleitten voor meer geld voor meer onderzoek en ruimtereizen.

In de middag stonden drie lezingen gepland. De eerste heette: Move the People. Daarin werd het perspectief geschetst van een enorme gedwongen verhuizing. Bewoners van overbevolkte streken moesten simpelweg naar landen waar nog plek genoeg was. Het tweede betoog was wat realistischer: Birthcontrol. Kijk naar China. Veertig jaar had het eenkindbeleid stand gehouden en dat zou tot 400 miljoen minder Chinezen hebben geleid.

Maar het was de derde lezing die Alice ineens klaarwakker maakte. Less People, More Diseases. De spreker had gepleit voor een revolutie in de medische zorg. Er moest niet ten koste van alles maar steeds genezen worden. Oude mensen moesten maar ervaren dat het einde in zicht was. Er moest meer erkend worden wanneer een stadium hopeloos was. De dood moest veel meer een vriend worden. De hechting aan het leven moest afnemen.

Zou ze Peter wakker maken of haar ‘ontdekking’ voor de ochtend bewaren? Een doorbraak kon je het niet noemen, een aanwijzing misschien. Een startpunt voor meer onderzoek. Hij zou het haar kwalijk nemen als ze hem niet zou wekken.

‘Ik heb misschien wat, Peter,’ zei ze.

Hij sliep licht, hij was meteen bij de les. Ze vertelde wat ze gevonden had. Hij vroeg om een print-out van het verslag en las het document drie keer.

‘Geen enkele naam, he?’

‘Nee, dat vond ik ook wel gek. De deelnemers moeten zich toch gemeld hebben, maar een oproep heb ik niet kunnen vinden.’

‘Stuur Blackwood naar Vegas.’

Blackwood was de derde poot van DFN. De man in het veld. Peter en Alice waren geworteld in Brussel, Blackwood deed de wereld. Hij was een geheimzinnige figuur. Alice had geen idee of hij exclusief voor hun project werkte. Misschien was hij CIA, misschien werkte hij wel voor de United Nations, misschien lag hij als freelancer gewoon aan een zwembad, cocktails-nippend in afwachting van een opdracht.

In het hoofd van Alice was hij een beetje mythisch geworden, ze dacht dat hij op Pierce Brosnan leek. Nooit liet hij een spoor achter. Hij mailde liever niet, hij was nog nooit op het kantoor in Brussel geweest. Hij wenste liefst gebriefd te worden over de telefoon. Ze belden met elkaar op een beveiligde lijn die maar door drie personen gebruikt werd.

2.

‘Nog iets ontdekt?’

Alice zat al om zeven uur achter haar computer. Peter was toch naar zijn hotelkamer gegaan en kwam geschoren in een walm van aftershave tegen achten.

‘Ik ben in het Romeinse Rijk gedoken.’

Peter lachte.

‘En waarom kwam je daar?’

‘Ik wilde wat weten over uitbraken in vluchtelingenkampen. Lesbos, Oostenrijkse grens. En een paar klikken verder zat ik in vreemdelingen op drift in andere tijden. Je weet hoe dat gaat..’

‘Iets opgestoken?’

‘Ik kan meedoen aan een quiz over De Grote Volksverhuizing. Oprukkende Hunnen, Germaanse Stammen.’

Peter knikte.

‘Had niets te maken met een nieuwe wereldorde, he. Ook op weg naar welvaart, geluk.’

Alice keek hem bezorgd aan.

‘Als ik het virus wilde verspreiden koos ik niet voor de metro in Tokio maar voor het vluchtelingenkamp op Lesbos.’

‘Dat is precies waar ik me zorgen over maak. Blackwood al onderweg?’

‘Hij zei dat hij in de buurt was. Ik denk dat we vandaag al van hem gaan horen.’

‘We gaan op zoek naar meer ziekenhuizen waar rare dingen zijn gebeurd. De andere grote steden. Seoul, New Delhi, Manilla, New York.’

‘Was ik al mee begonnen,’ zei Alice, een beetje geïrriteerd.

BIDEN

Het was natuurlijk Fox News dat democratisch presidentskandidaat Joe Biden in verband bracht met de coronacrisis. Eerst schaarde de zender zich achter Trump die had gesteld dat Biden als vicepresident onder Obama geheel gefaald had met de aanpak van de varkenspest in 2009. Vervolgens werd een filmpje vertoond, een montage van hoestjes en kuchjes tijdens toespraken van de democraat. Tot slot werd beweerd dat Biden al drie dagen niet in de openbaarheid was getreden.

Vanuit het Witte Huis kwam het bericht dat Biden had aangedrongen op het niet doorgaan van de voorverkiezingen in Louisiana. Trump twitterde: ‘Biden chicken. 24th August not necessary. @therealtrump.’ Hij doelde op de Nationale Conventie van de Republikeinen die in Charlotte, North Carolina plaats moest vinden.

Alice zat helemaal fout met haar 007-fantasie. Blackwood zag er eerder uit als een verzekeringsagent dan als een geheim agent. Met zijn brilletje op en dat hoge voorhoofd had hij hoogstens iets weg van Tom Hanks. Hij had twee pakken, een grijze en een donkerblauwe, drie witte overhemden, een paar bruine schoenen. Hij was niet in het bezit van een strijkijzer en evenmin van borstels voor zijn schoenen. Hij was – kortom – een beetje smoezelig. Wat hem in zijn werk alleen maar van pas kwam. Hij was op geen enkele manier bedreigend. Eerder verlegen dan overheersend, eerder kwetsbaar dan sterk.

Blackwood was in LA toen Alice hem benaderde. Hij had een appartement in Hollywood Hills. Geen zwembad, wel een dakterras. Tussen klussen door las hij liefst non fictie boeken. Filosofie, biografieën, reisverhalen.

Meteen nadat hij opgeroepen was reed hij in zijn donkergrijze Ford Mustang GT naar Las Vegas. Over dat ritje deed hij vier uur. Hij was om twee uur in de nacht op zijn bestemming en hij parkeerde zijn auto bij het vliegveld. Dat deed hij altijd, uit voorzorg. Hij wilde niet door het nummerbord opspoorbaar zijn.

Hij nam een taxi naar het Excalibur Hotel. Dat was vier kilometer rijden. Op de achterbank van de taxi keek hij naar de website van het hotel. Maar liefst 3981 kamers. Gelegen aan The Strip. Hij zou een luxury suite nemen. Hij had een creditcard zonder limiet waarvan hij nooit afrekeningen zag. Op de dag dat hij onkostendeclaraties in moest gaan dienen zou hij zijn ontslag indienen.

Hoewel het hotel nog volop levend was met al die fruitautomaten en roulettetafels ging hij meteen naar zijn kamer. Hij was gehecht aan minstens zes uur slaap. Na het ontbijt ging hij aan het werk.

Hij begon bij de receptie, hij werd doorgesluisd naar de bedrijfsleider. Toen kwam hij bij het hoofd beveiliging en tenslotte bij de general manager van deze MGM-locatie. Dat was een man die bepaald niet bereidwillig was de vragen van Blackwood te beantwoorden.

Een congres? Februari 2018? Toen was de man nog niet eens in Vegas. How to Save the World? Nooit van gehoord. Het was sowieso vertrouwelijke informatie.

Dat was het moment waarop Blackwood zijn iPhone tevoorschijn haalde. Zat het MGM Corporate Office niet toevallig in Las Vegas? Was dit het nummer van de CEO?

Blackwood had dagen gestoken in het verzamelen van telefoonnummers. In noodgevallen had hij ook nog wat pasjes en visitekaartjes. Van de FBI, van M16, van de Bundesnachrichtendienst.

Een kwartier later zat hij tegenover de manager meetings & groups in het nog geheel lege Camelot Steakhouse aan een beste espresso.

How to Save the World? De man barstte in lachen uit. Hij wist nog het nog goed. Ze hadden Ballroom B afgehuurd. Er zouden 50 man komen, het werden er nog geen 20. Maar vooral herinnerde hij zich de laatste spreker. Die had het hoog in de bol!

‘Picture this.’

Ze wilden een frame van 3 bij 4 meter. Daarop gespannen een groot wit laken. Spotjes op de grond, achter dat scherm. Een opkomst in volslagen duisternis. En een vlammende toespraak van een minuut of twintig. ‘Like a Black Ghost.’ Maar wel tot enthousiasme van de minimale menigte. Nee, hij had de man niet gezien. Niemand voor zover hij wist.

Er moet een reservering zijn, stelde Blackwood.

‘Sure. Wait a minute. Another espresso?’

Hij was snel weer terug met een kopie van een fax. De organisator van het congres had niet het aanmeldingsformulier gebruikt. Er was een datum, het zou om 9 uur, de lunch mocht niet meer dan 20 dollar per persoon kosten, meer informatie zou telefonisch worden doorgegeven. Dat was gebeurd, toen was het frame besteld. Geen telefoonnummer, geen emailadres, alleen de naam van wat kennelijk een organisatie was. Nogal idioot en betekenisloos: WWWorld.

‘Was dit niet wat minimaal?’ vroeg Blackwood.

De manager glimlachte.

‘Ze hebben ruim van tevoren betaald. Ook voor de 50 lunches, daar hebben we dus leuk op verdiend.’

Secretaris-Generaal Deloit zat met zijn vrouw Françoise aan het ontbijt.

‘Kon je in de crisis maar je kans grijpen, Charles…’

‘Dit is het moment! Maar die idioot zit me in de weg.’

Françoise wist over wie hij het had: de Commissaris voor Landbouw, een luie, mening loze Portugees.

‘Hij geeft me geen enkele ruimte. Het onderzoek dat ik bepleitte wist hij niet door de Commissie te jassen. Hij heeft de persdienst verboden journalisten met mij door te verbinden. De zak vangt zijn salaris en doet er geen reet voor.’

‘Bel eens met Simon,’ stelde Françoise voor.

‘Simon? Wat kan hij nou voor me doen?’

‘Gemeenschappelijke belangen.’

Simon was Simon Adolphsen, een puissant rijke projectontwikkelaar uit Denemarken. Hij had bij Deloit aangeklopt omdat hij in het bezit was van enorme lappen grond in alle Scandinavische landen en beperkt werd in zijn mogelijkheden daar wijken en industrieterreinen te bouwen. Adolphsen en Deloit hadden gedineerd in Den Bosch en hoewel de DG zich een beetje moest inhouden vonden ze elkaar in hun weerzin tegen de machtige agrarische wereld.

‘Bel hem,’ zei Françoise, terwijl ze de bordjes in de afwasmachine stalde.

WWWorld bestond. Voluit was het Collect the WWWorld. Met als ondertitel: The Artist as Archivist in the Internet Age. Helder. Het initiatief was van een Italiaanse kunstcriticus en curator: Domenico Quaranta. Hij zag de enorme groei van beeld. De middelen om creatief te zijn werden steeds toegankelijker, distributie werd eenvoudiger. Kunst kreeg andere codes in andere talen.

Collect the WWWorld werd gezien als een poging om zonder limieten te laten zien hoe kunst reageert op de informatiemaatschappij. Quaranta wist met een bonte collectie van videogames, virtuele werelden en zelfs bewerkingen van een dienst als Google Street View een grote en bonte expositie te regelen in New York.

Omdat Alice om zeker te zijn wat dieper moest graven kwam ze pas na een uur of drie toe aan een relevantere zoekactie. Maar Peter was haar voor.

LASERGUN

Of de influencers met de jeugd als doelgroep nu betaald waren voor de promotie of het domweg een goed idee vonden was niet duidelijk. Feit was dat de ‘Lasergun 1.5’ binnen 24 uur 1200 keer besteld werd. Dat kwam niet in het minst door een gelikt filmpje op youtube. Een blond kereltje van een jaar of zes stond aarzelend en op grote afstand van zijn vriendje, een Aziaat met een gek zonnebrilletje op een speelplaats. Langzaam liepen ze naar elkaar toe. Vet in beeld kwam: STOP.’ Vervolgens: ‘KEEP THE RIGHT DISTANCE’. Tenslotte: ‘1 METER 50???’

Het blonde kereltje toverde plotseling een wapen tevoorschijn. Hij richtte het op zijn vriendje. Een groen vlekje verscheen op een voorhoofd. De jongen met de gun deed twee stappen achteruit. Het einde van een laserstraal bereikte zijn vriendje niet meer.

Het apparaat dat kinderen moest helpen de juiste social distance te bewaren was voor 80 euro te bestellen. Dat was 96.000 pure winst binnen een etmaal. Het ding bestond niet.

‘Bingo!’

Het was geen wedstrijdje wie het eerst een stukje van de legpuzzel vond. Maar enige competitie was er wel. En ze haatte het als hij ‘Bingo!’ riep. Alice keek mee over Peters schouder naar het computerscherm.

‘Dit is een foto van het Maimonides Medical Center in Brooklyn, New York. Tenth Avenue. Als ik nog weet hoe het moet heb ik ergens een filmpje…’

‘Heb je hem in beeld?’

‘Nog beter dan dat. Ik trof echt een toffe gast van security. Dit moet het zijn.’

Het beeld kwam van een camera hoog in een lange gang. Een man – weer geheel in een maanpak – stapte gedecideerd langs de kamers. Toen verdween hij linksonder uit beeld.

‘Er restte nog maar een kamer,’ zei Peter. ‘En daar lag een coronapatiënt. Hij is nu twintig seconden niet te zien dus meer dan waarschijnlijk in die kamer. Maar let nu goed op…’

De man werd weer zichtbaar. Hij zette vier kordate stappen. Stond toen abrupt stil. En nieste!

‘Dit geloof je toch niet,’ zei Peter.

‘Is het dezelfde man als in Tokio en Karachi?’

‘Dat weet ik niet. Maar ik krijg hopelijk nog beeldmateriaal uit die steden. Iedereen is werkelijk heel coöperatief, maar in Pakistan hangt alleen een oude camera bij de uitgang. Tokio heeft wat meer. Ook op de parkeerplaats. We weten redelijk nauwkeurig wanneer de aanslagen (als ik het zo mag noemen) plaatsvonden en ik heb gevraagd om het uur daarvoor en het uur daarna. Hij moet tenslotte in normale kleding binnen zijn gekomen en weer naar buiten zijn gegaan. Al is zelfs dat een gok.. Het is efkes afwachten. New York heb ik al. Ik stuur het je wel.’

DG Deloit had drie kwartier tussen twee vergaderingen door. Als hij ging bellen moest hij het nu doen, de hele middag zou hij volstrekt onnodig in het parlement moeten zijn. Hij aarzelde. Maar dat was vooral omdat hij weliswaar het instinct van zijn vrouw vertrouwde maar eigenlijk geen duidelijk doel had. Met een klaagzang zou hij niet veel verder komen. Hij moest eerlijk zijn naar zichzelf: wat hij gewoon wilde was Commissaris worden. En dan met maatregelen komen die noodzakelijke waren om eindelijk eens schoon schip te maken. Hij gaf zijn secretaresse opdracht Adolphsen te bellen. De verbinding kwam vlot tot stand.

‘Peter! How nice to hear from you!’

Deloit maakte een babbeltje. Waar de Deen was (Stockholm), hoe het met mevrouw Adolphsen ging (gaf te veel geld uit), hoe het gesteld was het virus in de Scandinavische landen (nog redelijk in de hand vanwege weinig bebouwing) en of de zakenman nog plannen had weer eens richting Brussel te komen.

‘Als het nodig is,’ zei Adolphsen.

‘Ik denk dat de huidige situatie geschikt is om ons gemeenschappelijk doel te bereiken,’ zei Deloit voorzichtig.

De Deen was snel van begrip.

‘De schuldvraag van de pandemie bedoel je?’

‘Exact. Het pesticidenverhaal.’

‘Het kwam toch van vleermuizen?’

‘Dat zeggen ze, ja. Maar ik heb hier een rapport dat nog in concept is. Het gaat over de ‘zoönosen’, ziektes die van dier op mens over springen. We moeten radicaal anders met dieren omgaan.’

‘Iedereen een vegetariër, he?’

Deloit negeerde het grapje.

‘700 miljoen varkensslachtingen in China vorig jaar. In Europa lopen 148,77 miljoen van die dieren rond. Nou ja, lopen kunnen ze niet…’

‘Misschien kunnen we… wat in gang zetten?’ stelde Adolphsen voor. ‘Ik ga daar eens over nadenken. Stuur mij wat info over jullie Commissaris, ook zijn agenda voor de komende weken.’

Ze beëindigden het gesprek. Misschien zou het wat opleveren, misschien niet. Maar Françoise zou tevreden over hem zijn.

De shots uit Pakistan waren zwart-wit en korrelig en coverden alleen de ingang met de glazen deuren. Tokio leverde beelden uit twee hoeken in de hal. De kleuren waren nogal fel. New York had materiaal van drie camera’s, inclusief gericht op het parkeerterrein.

Het karwei waarvoor Alice en Peter geplaatst waren kostte tijd, veel tijd. In alle drie de ziekenhuizen was veel verkeer. Vrouwen vielen vooralsnog af, ze richtten zich op jonge mannen.

Alice deed Tokio en New York, Peter richtte zich op Pakistan. Af en toe hadden hun ogen even rust nodig, vooral toen ze speurend en kiezend de nacht ingingen.

‘Hoeveel kandidaten heb je?’

‘New York met redelijke zekerheid twaalf. Tokio acht. Jij?’

‘Hopeloos. Ik zou Tom Cruise nog niet herkennen als hij langs kwam. Hoe kunnen we dit beter aanpakken, Alice?’

‘Misschien gaan we te veel op hun uiterlijk af…’

‘Wat hebben we dan als alternatief?’

‘Hoe ze lopen. Kleine pasjes, beetje X-benen, misschien zelfs een beetje mank. Die gozer in New York trok een beetje met zijn linkerbeen, als je heel goed keek.’

‘We moeten de shots naast elkaar hebben. Hoe noem je dat ook alweer?’

‘Splitscreen. Moet ik die jongen bellen die ons al eens eerder heeft geholpen? De Manipulator?’

‘Toen we met beeldmanipulatie aan het experimenteren waren, ja, dat is misschien een idee. Hoe laat is het?’

‘Elf uur. Maar de vorige keer dat ik hem sprak was hij in Moskou. Daar is het nu… een uur? Moet kunnen.’

‘Het zal efkes duren,’ zei Peter. Hij kneep in zijn neus. ‘Ik ga efkes naar mijn suite. Jij moet ook wat slapen.’

‘Ik blijf hier. Ik bel als er nieuws is.’

‘Stuur Blackwood naar New York. Gewoon een gevoel dat hij dichter in de buurt moet zijn.’ Hij bleef bij de deur even staan. ‘De Manipulator? Heeft hij ook een echte naam?’

‘Ik noem Vladimir ,’ zei Alice. ‘Hij is FSB…’

‘En je weet zeker weer vlekkeloos waar dat voor staat…’

‘Natuurlijk. De Federalnaja sloezjba bezopasnosti Rossijskoj Federatsii.’

‘Uitslover.’

3.

Simon Adolphsen stond met een brede glimlach voor de hoge ramen van zijn riante kantoor in Stockholm, uitkijkend op Sergels torg. Het plein had een patroon van witte en zwarte vlakken. In het midden stond een zuil van 37 meter hoog. De wegen eromheen konden druk zijn, het verkeer liep vaak vast. Maar nu waren er bijna geen mensen en reden er nauwelijks auto’s.

Wat Adolphsen betrof mocht het zo blijven. Hij had tientallen plannen, voor heel Europa, om de last op de grote steden aanzienlijk te verminderen. Vele hectaren waren in zijn bezit, klaar om bebouwd te worden. Als hij niet steeds stuitte op demonische bureaucratie, trage besluitvorming, continu uitstel.