Zon van de nacht

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Dag van de zon

Een leven lang

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

Jerrad Hoff

Zon van de nacht

literaire thriller

JHB

Zon van de nacht

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: nieuwe druk juni 2021
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: iStock

ISBN      978 90 828 7503 4

NUR      305

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

“Be polite, be professional, but have a plan to kill everyone you meet.”

— General James Mattis

“There will be killing till the score is paid.”

— Aristoteles

1

Het is alsof er miljoenen scheermesjes in mijn gezicht worden geblazen en over mijn lichaam krassen. De ijzige kou die de snijdende wind meevoert, voel ik zelfs tot op mijn botten. Mijn hoofd bonkt en doet verdomde pijn. Mijn benen voel ik ook. Vooral de linker. Iets drukt buitengewoon akelig in mijn heup, maar ik kan me niet verroeren. Een gemene prik in mijn linkerdijbeen doet mijn ogen opengaan, maar niet verder dan spleetjes en ik zie niets anders dan duisternis.

Er klinken stemmen en geluiden. Dan hoor ik links en rechts van me het doordringende wringen en schuren van metaal. Langs mijn betraande wimpers zie ik licht en schimmen bewegen. Pluimpjes witte damp verlaten mijn mond in het ritme van mijn onrustige ademhaling. Ik ril en mijn ogen vallen vanzelf dicht. Een mannenstem doet ze weer opengaan.

Fel licht heeft de duisternis verdreven. Ik zie het gelaat van een man, zijn haar en schouders bezaaid met grote vlokken sneeuw. Zijn mond brengt woorden voort die ik door huilende windvlagen niet versta. Door de lampen zie ik dat we ons in een auto bevinden. Vreemd genoeg hangt het dashboard boven ons, net als de voorstoelen. Ik lig schuin op een schouder, een arm deels onder me geklemd. Mijn jurk is vies, nat en gescheurd. Mijn benen, onderarmen en handen zitten vol bloederige sneetjes. Hoewel het linkerbeen er nogal typisch bij ligt doet het minder pijn.

De man kruipt dichterbij en gaat op zijn buik vlak naast me liggen.

‘Waar ben…’

‘Je hebt een ernstig auto-ongeluk gehad,’ onderbreekt de man me kalm, al zijn woorden verpakt in kleine wolkjes adem. ‘Ik ben sheriff Samuel Gibbs. Het is belangrijk dat je niet beweegt totdat mijn collega’s van de brandweer ervoor hebben gezorgd dat je veilig kan worden verplaatst. Daarna halen ze je uit de auto. Knipper met je ogen als je begrijpt wat ik heb gezegd.’

Ik knijp mijn ogen dicht en doe ze weer open.

‘Je hebt iets tegen de pijn gekregen. Knipper eenmaal als de prik werkt en tweemaal als je geen enkel verschil merkt.’

Ik knipper eenmaal.

Hij blikt over een schouder en lijkt met iemand te praten. Dan kijkt hij mij weer aan. Bezorgdheid tekent zijn gezicht. ‘Ik maak nu plaats zodat mijn collega’s van de brandweer je kunnen helpen. Ik sta buiten, direct naast de auto.’

Als hij weg is kruipt onmiddellijk een andere kerel op zijn buik naast me. Hij stelt zich voor, maar ik versta zijn naam niet. Achter me hoor ik ook iemand. Ook zijn naam versta ik niet. Ze doen iets met mijn nek, schuiven er wat om heen. Ik voel bijna geen pijn meer. Het lijkt ook een stuk minder koud. Mijn oogleden zijn zwaar. Loodzwaar. Ze rotzooien met mijn benen en er wordt met me geschoven. Plotseling laait de pijn weer op en ik hoor mezelf kreunen. Dan verlies ik het bewustzijn.

Als ik weer bijkom bevind ik me buiten de auto vastgesnoerd op een brancard. Ik kan mijn hoofd nog geen millimeter bewegen. Boven me torenen reusachtige bomen en miljarden sneeuwvlokken dwarrelen uit een gitzwarte hemel. Een grote paraplu wordt boven me gehouden waardoor minder van dat witte spul op mijn gezicht belandt. Mannen met ernstige blikken zitten geknield om me heen. Ook een vrouw. Ze is ingespannen met mijn hoofd bezig en glimlacht tussendoor vriendelijk naar me alsof we elkaar goed kennen. Haar rubberen handschoenen druipen rood van het bloed. Stormachtige windvlagen doen mijn haar wapperen en zo nu en dan grote hoeveelheden sneeuw opstuiven. Iemand strijkt haar voor mijn ogen weg. Het is lang en rood.

Ik zie de sheriff staan. Zijn naam wil me even niet te binnen schieten. Een voorzichtig glimlachje verdrijft kort de ongerustheid uit zijn gezicht. Langs hem, tussen talloze bomen door, de toppen driftig zwiepend als reusachtige, witte spoken met ontelbare armen, zie ik hoog boven ons politieauto’s en brandweerwagens met nerveus knipperende zwaailichten. Het heeft er alle schijn van dat ik met de auto van de weg ben geraakt en tientallen meters omlaag ben gerold.

Ik kan me er niets van herinneren.

Net als ik me niet kan herinneren dat ik rood haar heb.

2

Ik hoor ze al op de gang praten. Haar zachtmoedige, maar evengoed doortastende stem herken ik onmiddellijk, die van hem zo’n twee, drie zinnen later. Behalve die ene keer klinkt hij steeds alsof hij weinig tot geen behoefte heeft om te praten. Zijn zinnen zijn dan ook zelden lang. Maar hij is nooit kortaf. De intonatie is zakelijk, maar altijd welwillend. Hij is overduidelijk geen prater. Zij wel. En ze kennen elkaar goed.

In het gezelschap van anderen noemt ze hem sheriff of sheriff Gibbs. Als ze alleen zijn spreekt ze hem bij zijn voornaam aan. Door de wijze waarop ze zijn naam uitspreekt, alsof ze die hem over kaarslicht toefluistert, gok ik erop dat ze romantische gevoelens voor hem heeft. Of hij soortgelijke gevoelens voor haar heeft, weet ik niet. Ze zijn in ieder geval niet in zijn stem te horen. Geen idee waarom, maar hij lijkt mij ook geen man die emoties in zijn stem laat doorklinken. Behalve die ene keer dan, in de nacht van het ongeluk.

Omdat ik geen zin heb in nog een gesprek hou ik mijn ogen gesloten en doe alsof ik slaap. Ik adem rustig en gelijkmatig. De twee komen haast geruisloos de kamer binnen. De rubberen zolen van zijn bergschoenen piepen zacht op het linoleum. Een paar tellen is het muisstil, dan praten ze op gedempte toon verder.

‘Slaapt ze nog steeds de hele dag?’

‘Ik heb haar een uur geleden nog onderzocht. Wil je dat ik haar wakker maak?’

‘Dat is niet nodig. Hoe gaat het nu met haar?’

‘Ze heeft uitzonderlijk veel geluk gehad. Bij binnenkomst op de Eerste Hulp zag het hoofdtrauma er door het vele bloedverlies ernstig uit, maar een CT-scan heeft uitgewezen dat er geen inwendig letsel of bloedingen zijn. Ze heeft wel een zware hersenschudding. De onderkaak aan de rechterzijde heeft een flinke contusie, maar is intact. Fracturen in been en ribben zijn ongecompliceerd en ik verwacht dat deze zonder problemen zullen genezen. Ze krijgt pijnstilling via een infuus toegediend en het enige dat ze nodig heeft om volledig te herstellen is absolute rust. Het viel me trouwens op dat ze een bijzonder hoge pijngrens heeft. Zelfs gedurende zeer onaangename onderzoeken en behandelingen gaf ze geen kik.’

Hij komt dichter bij het bed staan. ‘En het andere?’

‘Charlie heeft vanmorgen een tweede en langer gesprek met haar gehad. Eerder dachten we beiden aan retrograde amnesie, waarbij je je niets meer kunt herinneren van gebeurtenissen vóór een bepaald incident dat de oorzaak is van je geheugenverlies. Bijvoorbeeld door een auto-ongeluk. Ze kan echter vertellen dat Obama bezig is met zijn tweede en laatste ambtsperiode als president. Ze kent Harry Potter en J.K. Rowling, weet dat risotto geen dorp in Italië is, kan drie hits van The Beach Boys en drie teams uit de nfl opsommen. Ze kan ook alle voorwerpen die hij haar voorhoudt in een oogwenk benoemen. Maar als je vraagt wat haar naam is, wie haar ouders zijn, of ze broers en of zusters heeft, waar ze geboren is en waar ze het laatste jaar heeft gewoond, dan blijft het stil. Alles met betrekking op haar persoon is nog steeds een zwart gat.’

‘Hoe is dat mogelijk?’

Een antwoord blijft even uit. Ik kan me voorstellen dat dokter Knowles haar schouders ophaalt.

‘We weten veel over de hersenen, maar feitelijk is nog veel meer onbekend gebied. Een tijdelijk verstoord geheugen is zeker geen ongewoon symptoom van een zware hersenschudding, maar duurt doorgaans niet langer dan vierentwintig uur en in sommige gevallen een aantal dagen. Het wordt een ander verhaal als het geheugenverlies door extreme stress is ontstaan. En helemaal als deze is ontstaan door een combinatie van lichamelijk letsel én stress.’

‘Charlie gelooft haar?’

‘Hoe bedoel je, Samuel?

‘Ze speelt het selectieve geheugenverlies niet?’

‘Charlie gelooft haar. Ik ook. Dit speel je niet. Heb je reden om aan te nemen dat ze simuleert?’

‘Nee.’ Hij loopt om het bed heen naar de raamzijde van de kamer. Ik kan zijn blik op mijn gezicht zowat voelen. ‘Ik wil het alleen kunnen uitsluiten. Ik heb vanmorgen eindelijk bericht ontvangen van de staatspolitie: in heel Idaho is er niemand met haar signalement als vermist opgegeven. Ik hoop overmorgen van de FBI een ander geluid te horen.’

‘Wat als dat niet het geval is?’

‘Geen idee, Kathryn.’ Hij zucht, heel zacht, bijna onhoorbaar.

Het verrast me dat hij haar bij haar voornaam aanspreekt. De eerste keer.

‘Wat doe je met iemand die niet weet hoe ze heet en waar ze vandaan komt?’

Kathryn Knowles antwoordt niet, ook omdat hij de vraag hoorbaar aan zichzelf stelde. Korte tijd wordt er niet gesproken. Het is sheriff Gibbs die een eind maakt aan de stilte.

‘Wat denk je van haar?’

‘Behalve dat ze erg knap is?’

Nu is hij het die geen antwoord geeft.

‘Ik denk dat ze rond de dertig jaar is. Zelfs na het zware ongeluk, toen ze smerig, gehavend en hevig bloedend op mijn tafel lag, was ze beter verzorgd dan de meesten die ik doorgaans vanwege een wissewasje in mijn behandelkamer te zien krijg. Fysiek is ze topfit en ik zou een moord plegen voor een lijf als dat van haar. Haar gebit verkeert in een onberispelijke staat. Nagels van handen en voeten zijn gemanicuurd, waarschijnlijk op wekelijkse basis. Aan haar huid te oordelen, bezocht ze met dezelfde frequentie een schoonheidssalon. Maar ze heeft ook veel tijd doorgebracht op de tafel van een plastisch chirurg. Niet de eerste de beste overigens. Want pas tijdens de derde keer dat ik haar onderzocht ontdekte ik op de polsen en handpalmen, en op de binnenkanten van beide bovenarmen, lichte verkleuringen in de huid die mij doen vermoeden dat er wellicht tatoeëringen hebben gezeten die door middel van een uitermate geavanceerde lasertechniek zijn verwijderd. Verder is er behoorlijk wat littekencorrectie uitgevoerd op verschillende plekken van haar lichaam. Hierbij zijn eveneens zeer gesofisticeerde technieken gebruikt. Het merendeel van de littekens zijn operatief uitgesneden en de rest is dusdanig vervaagd, soms zo kundig dat ze met het blote oog amper waarneembaar zijn, waardoor zelfs mijn collega van Plastisch Chirurgie niet met zekerheid kan zeggen welke correctietechnieken zijn toegepast. Dat doet ons geloven dat ze in het buitenland is behandeld. Door dit alles had ik al een vermoeden over het milieu waaruit ze komt. En vanochtend, toen Esther me vroeg wat ze met haar persoonlijke bezittingen moet doen, werd dat vermoeden bevestigd.’

‘Welk vermoeden?’

‘Ik zal het je laten zien.’ Ze loopt de kamer uit en keert niet veel later terug. Ik hoor hoe een doos wordt geopend. ‘Dit zijn haar jurk en laarzen.’

‘Ik herken ze.’

‘Is er trouwens geen overjas en handtas gevonden?’

‘Nee.’

‘Vind je het niet vreemd dat iemand met deze kou zonder jas en alleen gekleed in een dun jurkje een autorit maakt? En heb je ooit gehoord dat een vrouw zonder haar tas de deur uitgaat?’

‘Als dat het geval was.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Wij waren niet de eersten ter plekke.’

‘Er was iemand bij haar vóórdat jullie arriveerden?’

‘De schoenafdrukken in de sneeuw rondom haar auto duiden zelfs op meerdere personen.’

‘En die hebben de tas gestolen en haar voor dood achtergelaten?’

‘Misschien.’

‘Dat is opmerkelijk.’

‘Waarom is dat opmerkelijk?’

‘Dat zal ik je zo laten zien. Eerst haar outfit. Haar jurk is van Lagerfeld en moet zeker rond de drieduizend dollar hebben gekost. De laarzen hooguit vijfhonderd dollar minder. Het is mij overigens een raadsel hoe ze met zulke stilettohakken heeft kunnen autorijden.’

Een andere doos wordt geopend.

‘Dit zijn haar horloge en sieraden.’

‘En?’

‘Ik denk dat we naar veertig- tot vijftigduizend dollar kijken.’

‘Wat?’ reageert sheriff Gibbs verrast, net als ik dat ook ben.

‘Misschien zelfs wel meer. Het Patek Philippe horloge is zeker al twintigduizend waard.’

‘Ze stelen haar tas, maar laten een horloge van twintig mille onaangeroerd?’

‘Dat is wat ik zonet bedoelde met opmerkelijk, Samuel.’

Secondelang praat niemand. Voorwerpen worden uit de doos gehaald en weer teruggelegd.

‘In wat voor auto reed ze?’

‘Een Porsche. De cataloguswaarde ligt rond de twee ton, is me verteld.’

Mijn hart bonst door alle informatie, maar ik krijg geen kans om deze te verwerken.

‘Met het kenteken moet toch meer over haar te achterhalen zijn?’

‘Er zit geen kentekenplaat op de auto. Eerst dachten we door het ongeluk, maar we hebben de omgeving zeer grondig uitgekamd en niks gevonden. Uit nader onderzoek blijkt ook dat er niets is afgebroken op de plek van de kentekenplaat. Hierdoor vermoeden we dat die er nooit heeft gezeten of vlak voor of na het ongeluk is verwijderd.’

Dokter Knowles snuift. ‘En het chassisnummer?’

‘De landelijke databank bevat geen auto met dit chassisnummer.’

‘Kan dat?’

‘Blijkbaar.’

‘Het verhaal wordt steeds vreemder.’

‘Het kan nog vreemder.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Volgens de Technische Dienst is de Porsche rondom bepantserd. Zowel het plaatwerk als de ramen kunnen een kogelregen probleemloos doorstaan. Of konden dat, moet ik zeggen.’

Ik voel ze naar me kijken. De dozen worden dichtgedaan.

‘Kun je het horloge en de sieraden meenemen, Samuel? Ik heb zulke waardevolle spullen liever niet op de afdeling liggen.’

‘Ik leg ze in de kluis op het bureau. Zodra ik bericht heb ontvangen van de FBI kom ik weer langs en als het mogelijk is, zou ik dan wel een gesprek met haar willen hebben.’

‘Bel van tevoren, dan zorg ik dat ze wakker is.’ Dokter Knowles is kort stil en gaat dan weifelend verder. ‘Heb je overigens nog nagedacht over morgenavond?’

‘Morgenavond?’

‘Mijn uitnodiging…’

‘Is dat al morgenavond?’

‘Het is een simpel etentje, Samuel. Even goede vrienden als je er liever van afziet, maar zeg niet dat je het vergeten bent. Dat verdien ik niet. En als ik zo vrij mag zijn en je als een goede vriendin advies mag geven: het is bijna drie jaar geleden. Laat het leven niet onopgemerkt aan je voorbijgaan. Laat niet iets waar jij geen enkele schuld aan hebt de rest van jouw leven bepalen. Dat doe ik ook niet.’

Hij zwijgt. Ik wou dat ik zijn gezicht kon zien.

‘Is zeven uur goed?’

‘Je moet niet komen eten om alleen mij een plezier te doen.’

‘Je kent me wel beter, Kathryn.’

‘Maak er dan half acht van. Ik heb morgen tot zes uur dienst op de Eerste Hulp.’

Ze pakken de dozen op en lopen de kamer uit.

Amper alleen hap ik naar lucht alsof ik net iets te lang onder water ben geweest. Meteen gaan er pijnlijke steken door mijn borstkast. Mijn gedachten gaan als een razende tekeer en het kost me veel moeite om te bevatten wat er allemaal is gezegd. Het klonk alsof ze over iemand anders spraken. Iemand die ik niet ken. Iemand die verderop de gang in een andere kamer ligt.

Ik bestudeer mijn handpalmen, de polsen en de binnenzijden van mijn bovenarmen aandachtig en meen de verkleuringen in de huid te zien waarover dokter Knowles sprak. Dan valt mijn blik op mijn nagels. Ze zijn lang en inderdaad goed verzorgd. De nagel van de linker pink is afgescheurd. Waarschijnlijk door het ongeluk. De vale kleur vertelt me dat ze zelden ongelakt zijn geweest. Hetzelfde geldt voor de nagels van mijn voeten. Welke tinten zou ik het meest hebben gedragen?

Uit het niets gaap ik lang. Toch voel ik me vandaag voor het eerst niet uitgeput, maar gewoon moe. Volgens de verpleging heb ik vijf dagen bijna volledig slapend doorgebracht. Mijn lichaam doet bij de geringste beweging nog steeds pijn, maar ik bespeur, hoe minimaal ook, verbetering. Tot het luistervinkje spelen zonet was het ook rustiger in mijn hoofd. De vragen die ik mijzelf telkens stel zijn nog steeds legio, maar tot de komst van de sheriff leken ze meer geordend.

In een opwelling trek ik de hals van het wijd zittende ziekenhuishemd omhoog en kijk naar mijn lichaam. Hoewel het niet de eerste keer is, voelt het nog steeds alsof ik stiekem naar het naakte lijf van een andere vrouw gluur. Er zit niet opvallend veel, maar mijn boezem oogt wel strak. De ribbenkast heeft enkele flink donkere verkleuringen. Mijn buik is plat en heeft best mooi glooiende lijnen. De schaamheuvel bevat stoppels van enige dagen oud. Ik scheer me daar dus gewoonlijk.

Als ik iemand op de gang meen te horen, strijk ik vlug het hemd glad langs mijn lichaam en staar door het raam naar buiten. Het sneeuwt weer. En stevig ook. Het blijkt loos alarm te zijn. Er loopt niemand op de gang. Net als mijn geheugen speelt mijn gehoor blijkbaar ook graag spelletjes met me.

Omdat de huid onder het gips weer ergerlijk jeukt, peuter ik de breinaald uit de lade van het metalen kastje naast mijn bed. Ik haal de aluminium naald hartstochtelijk over de huid op en neer en stop pas als de jeuk plaats heeft gemaakt voor pijn. Bij het terugleggen, zie ik de make-upspiegel liggen die ik vanmorgen heb gekregen van Charlie Burmeister, de psychiater van het ziekenhuis.

Charlie loopt tegen de zestig, begeeft zich maar al te graag in je persoonlijke ruimte, en denkt dat lange stiltes antwoorden ontfutselen die men bij korte stiltes zou hebben ingeslikt. Hoewel ik overtuigd ben van zijn oprechte bedoelingen, vraag ik me serieus af hoe hij mij met zwijgzaamheid en het voorhouden van een appel, een vulpen en een sandwich tonijn wil helpen om mijn geheugen terug te krijgen.

Ik blik in de make-upspiegel. Het is wonderlijk om naar je spiegelbeeld te kijken en een persoon te zien die je niet kent, ontdek ik opnieuw, hoewel de ervaring inmiddels wel minder heftig is. Ik voel geen paniek meer bij het zien van mijn eigen gezicht, alleen verbazing, ook vanwege de vele sneetjes die zelfs op mijn hals massaal te vinden zijn.

Boven mijn rechteroor zit een dikke prop verband. Aan diezelfde kant is mijn kaak flink opgezwollen en paars van kleur. De ogen die me aankijken zijn groot en opmerkelijk blauw. De rechter is bloeddoorlopen. Ik voel aan de lange en volle wimpers en verbaas me er weer over dat ze echt zijn. De wenkbrauwen zijn recht met aan de buitenzijde een lichte buiging. Mijn neus mag er zijn: kaarsrecht en spits. De jukbeenderen zijn prominent aanwezig en bovendien besprenkeld met wat sproetjes die alleen van dichtbij te onderscheiden zijn. Mijn mond is breed, de lippen vol en ze raken elkaar in het midden net niet.

Ik heb een bleke teint. Het ongeluk zal ongetwijfeld mijn huidskleur niet gunstig hebben beïnvloed, maar ik vermoed dat ik ervoor ook geen zomers kleurtje bezat. Mijn haar, koperkleurig, erg lang en dik, vol wilde, krachtige slagen, vormt dan ook een groot contrast met mijn huidkleur. Ik denk dat het natgeregend en door elkaar gewaaid nog oogt alsof het zojuist is geborsteld. En dat is niet vervelend.

Spijtig genoeg toont de spiegel niet wié ik ben. Mijn spiegelbeeld vertelt me niets over mijn karakter, wat voor soort mens ik ben. Ben ik een zachtaardig of vals wezen? Ben ik introvert of extrovert? Ben ik net als de dokter praterig of ben ik zwijgzaam, zoals sheriff Gibbs? Ben ik intelligent of oerdom? Geloof ik in God, Boeddha of Allah, of alleen in mijzelf? Hou ik van uitdagingen en het avontuur of ga ik voor sleur en vastigheid? Ben ik monogaam of een slet? Val ik op rustige mannen of op wilde, stoere kerels? Val ik wel op mannen?

Onnoemlijk veel vragen. En geen enkel antwoord.

3

Ditmaal heb ik slechts twee keer heen en weer rijden nodig om recht voor de lift uit te komen. Dat stemt me toch tamelijk positief. Misschien zelfs trots. Vervolgens kom ik tot de ontdekking dat mijn gebroken been, dat als een melkwitte stormram voor me uitsteekt, verhindert dat ik bij de liftknop kan. Ik vraag me af hoe ik dat de vorige keren heb gedaan.

Zuchtend manoeuvreer ik de rolstoel evenwijdig aan de lift en druk op de knop. Ik rol mezelf terug naar de plek waar ik vandaan kwam om vast te stellen dat ik de liftknop niet goed heb ingedrukt. Grommend stuur ik de rolstoel terug, dwars voor de liftdeuren. Druppeltjes transpiratie rollen over mijn voorhoofd en langs mijn rug. Net als ik weer op de knop wil drukken, klinkt een bel en schuiven de liftdeuren open. Een slungelige en nogal zuur kijkende kerel, in zijn hand een vaal bosje bloemen die ze bij de kiosk op de begane grond voor tien dollar verkopen, en een dag voordat ze verwelken voor de helft minder, valt bijna over me heen. Gelukkig voor hem, en nog meer voor mij, weet sheriff Gibbs hem aan een arm overeind te houden.

Met een binnensmondse verontschuldiging rij ik mezelf vlug achteruit. Door de haast glipt mijn rechterhand van de metalen duwring. De rolstoel maakt een onverwachte draai van bijna 90 graden en ik bots achterwaarts hard tegen de muur. Ik grijp naar mijn ribben. De vloek die aan mijn lippen ontsnapt is in tegenstelling tot mijn verontschuldiging wel goed gearticuleerd. De man met de bloemen kijkt me geërgerd aan en vervolgt zonder een woord te verspillen zijn weg. Dan stapt de sheriff de lift uit.

‘Alles nog heel?’

Ik knik en verbijt de pijn.

‘Goedemorgen dan.’

‘Sheriff.’

‘Op weg naar beneden?’

‘Ik probeer het restaurant te bereiken voor een kop koffie.’

Hij glimlacht. ‘Heb je er bezwaar tegen dat ik je begeleid?’

Een verdieping lager schuiven de liftdeuren weer open. Tijdens het naar buiten rijden, neem ik de bocht te krap en blijf met een wiel achter een deur steken. Ik heb zijn hulp nodig om los te komen. Rechtuitrijden over de gang gaat me wel goed af. De sheriff loopt rustig naast me. Hij kijkt geamuseerd. Zou mijn manier van rijden met de rolstoel daar iets mee te maken kunnen hebben? Of is hij deze ochtend eenvoudigweg goed geluimd? Hij knikt zo nu en dan naar mensen die ons tegemoet lopen en hem groeten. Het valt me voor het eerst op hoe groot hij eigenlijk is.

In de centrale hal van het Mountain View Hospital rij ik verkeerd en moet zowat een volledig rondje maken om mijn onoplettendheid te corrigeren. Sheriff Gibbs wacht geduldig, zonder iets te zeggen.

Het blijkt niet druk te zijn in het restaurant. Ik had ook niet anders verwacht in een ziekenhuis met nog geen zestig bedden. Aan een lange tafel zit wat medisch personeel. Hier en daar keuvelen patiënten met hun bezoek. Een kleurig versierde kerstboom staat in een hoek te schitteren, witte en groene papieren kerstklokken bungelen in de hoeken van ramen, slingers met knipperende lichtjes fleuren de betonnen pilaren op en door goed verstopte luidsprekers vraagt Faith Hill zich zacht, maar daardoor niet minder hartstochtelijk af waar Kerstmis is gebleven.

Het ziekenhuis heeft haar naam goed gekozen. Omdat ik niets wil missen van het uitzicht op een winters landschap dat pertinent een eigen ansichtkaart verdient, kies ik een tafel uit bij het raam. Voordat sheriff Gibbs koffie gaat halen, trekt hij twee stoelen weg zodat ik voldoende ruimte heb om in de rolstoel aan tafel te kunnen zitten. Omdat er geen rij staat is hij snel weer terug. Hij trekt zijn jack uit en hangt deze netjes over de stoel. Vervolgens weigert hij het geld dat ik van dokter Knowles heb gekregen. Het koffiekoekje smaakt me en schrans ik in een recordtijd op.

‘Als je honger hebt, kan ik ook iets te eten halen.’

Ik schiet in de lach, begin dan te schateren. ‘Excuses voor mijn ongemanierdheid, ik weet niet wat mij bezielde. En eerlijk gezegd heb ik best trek in een punt appeltaart, maar alleen als je meedoet.’

Hij knikt en staat op. Na drie keer aandringen, neemt hij met tegenzin mijn geld aan. De appeltaart, een enorme punt, smaakt me zeer goed. Ik let er extra op dat ik beschaafd eet.

‘Hoe gaat het nu met je?’ wil sheriff Gibbs weten nadat hij zijn mond heeft leeggegeten.

‘Best goed, denk ik, al zou van mij het herstel sneller mogen gaan. De artsen en verpleging zijn fantastisch, maar na ruim drie weken niksen in een ziekenhuisbed heb ik het hier wel gezien.’ Ik neem voorzichtig een slokje van de koffie.

‘Hoe wist je eigenlijk de eerste keer hoe je je koffie drinkt?’

‘Dat wist ik niet. Zwart smaakte me meteen, daarom heb ik het zo gelaten.’

Zonder te praten eten we de rest van onze appeltaart op. Ik ben als laatste klaar.

‘Hoe noemen jullie mij eigenlijk?’

Sheriff Gibbs kijkt verrast.

‘Welke naam heb ik als jullie over mij praten?’

‘Jane,’ antwoordt hij. ‘Jane Doe. Ik weet het; weinig fantasierijk.’

Ik knik en kijk naar buiten. ‘Er is vannacht veel sneeuw gevallen.’

‘Ruim 30 centimeter.’

‘Wanneer is het Kerstmis?’

‘Eind volgende week.’

Ik drink nog wat van de koffie. ‘Geen nieuws, neem ik aan?’

‘Helaas. Maar ik heb om de paar dagen contact met de FBI en de staatspolitie.’

‘Waarom ben je dan hier?’ Ik zucht en trek een gezicht. ‘Sorry, ik wilde niet bits klinken.’

‘Om te kijken hoe het met je gaat.’

Ik verberg mijn verbazing met een glimlach.

Dan gaat er een telefoon over. Hij reikt in de binnenzak van zijn jack en haalt er een mobieltje uit. Na een verontschuldiging loopt hij van de tafel weg. Ik kijk naar buiten en observeer hem zo nu en dan heimelijk. Het blauwe overhemd met op de schouders de opgenaaide emblemen van de Blaine County Sheriff’s Office, de goudkleurige, glimmende ster op zijn borst, de gelijk gekleurde speldjes met de letters BCSO op de uiteinden van de kraag, en ten slotte de zwarte das, staan hem goed. Het blijkt een niet zo lang telefoongesprek te zijn. Terug bij de tafel gaat hij niet zitten, maar blijft achter zijn stoel staan.

‘Zin om een frisse neus te halen?’

Ik kijk hem niet begrijpend aan.

‘Een afspraak gaat niet door, dus mijn dienst zit erop. Ik dacht dat…’

‘Het is net elf uur in de ochtend en je dienst zit er al op?’

‘Ik ben gisteravond om elf uur begonnen.’

‘O… Ik heb niets gezegd. Ga verder.’

‘Misschien is het een idee dat we een winterjas, wanten en paar dikke sokken voor je lenen en buiten een frisse neus halen? Het is koud, maar de zon schijnt heerlijk.’

‘Hoe koud is het dan?’

‘Het vriest 20 graden.’

‘Dat wordt dus een bevroren neus.’

Ingepakt als een Eskimo rij ik mezelf een klein half uur later langs de schuifdeuren van de centrale hal naar buiten. De wollen handschoenen en erg ruim zittende, vuurrode ski-jas met dikke donsvoering heb ik geleend van verpleegster Mary Tholekt, een voluptueuze halfbloed Nez Perce indiaanse en directe nakomeling van de krijger Peo Peo Tholekt — wie dat ook mag wezen — zoals ze me al tijdens onze kennismaking trots liet weten. Het vinden van sokken, absoluut noodzakelijk omdat ik door het gips geen schoen pas, was een beduidend moeilijkere opgave. Maar door de vasthoudendheid van Esther, misschien wel mijn meest favoriete verpleegster, een weduwe van eind vijftig, werden er uiteindelijk toch twee paar sokken over mijn voeten geschoven.

Toch heb ik het gevoel dat ik in mijn blootje in een vrieskist lig. De ijzige kou heeft me in een mum van tijd volledig in haar greep. Ik kan niet stoppen met rillen. Even meen ik mezelf te horen klappertanden. Ik zak lager in de jas en trek de kraag hoger.

‘Mijn God, weet je zeker dat het twintig en geen veertig graden vriest?’

‘Ik kan er een paar graden naast zitten. Te koud?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik kan wel wat hulp gebruiken met de rolstoel.’

De sheriff gaat achter de rolstoel staan en duwt me rustig over de sneeuwgeruimde stoep die als een muisgrijs lint dwars door een oogverblindende witte vlakte gaat. Een zonnebril zou geen overbodige luxe zijn. Op sommige plaatsen is de sneeuw wel ruim anderhalf meter hoog. Eenmaal uit de schaduw van het gebouw brandt de zon op mijn gezicht alsof die zich op werpafstand bevindt. De lucht is egaal blauw. Er staat geen zuchtje wind. Iemand heeft zijn stinkende best gedaan om de zeker 5 meter hoge dennenboom recht voor het ziekenhuis te vermommen als kerstboom.

Zonder te praten, duwt sheriff Gibbs me naar de rand van het terrein waar een drietal verlaten zitbankjes staan. Niet zo verwonderlijk gezien de kou. Het weidse uitzicht op de bergen, als een hoge, rafelige rand aan de horizon, is ademstokkend, nog vele malen mooier dan vanuit mijn kamer of vanuit het restaurant. Hij parkeert me naast een bankje, veegt sneeuw weg en neemt er dan plaats op. Zijn hand reikt in een buitenzak van zijn jack en haalt er een pakje sigaretten uit.

‘Heb je er bezwaar tegen dat ik rook?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Rook je ook?’

‘Geen idee.’

‘Laten we dat dan maar niet uitproberen.’ Hij steekt een sigaret aan en bergt het pakje op.

Ik glimlach en kijk weer naar het uitzicht. ‘Het is hier prachtig.’

‘Ik zou me geen andere plek kunnen wensen om te leven.’

‘Dat kan ik me voorstellen.’

‘Zou Blaine County voor jou zo’n soort plek kunnen zijn?’

Ik snuif zacht en kijk van hem weg, terug naar de bergketen aan de horizon. ‘Voor een verhoor had je me niet hierheen hoeven te brengen, dat had binnen ook prima gekund. Dat had ons beiden een hoop tijd gescheeld, sheriff.’

Hij zegt niets, staart alleen voor zich uit en neemt intussen trekjes van de sigaret. De rook verlaat zijn mond als een strakke kegel. Er kringelt ook wat rook uit zijn neus. Zijn ogen zijn door de scherpe zon nog meer toegeknepen. Ze lijken minder donker door het felle licht. Ik vraag me af of hij zich niet heeft geschoren of een snelle baardgroei heeft. Zijn lippen tuiten zich wat en geven weer een wolk rook de vrijheid. Ze zijn best vol en grof, maar ze misstaan hem niet. Hij licht zijn sheriffhoed op en gaat met een hand door het halflange, golvende, donkerbruine haar. Dan brengt zijn mond een nauwelijks hoorbare zucht voort.

‘Ik wil alleen helpen. Het spijt me als dat als een verhoor overkwam. Wil je naar binnen?’

Ik schud mijn hoofd. Om meer zon op te vangen, rits ik de jas een stuk open en trek de kraag wijd. Mijn blik gaat weer naar de bergen en ik voel hem soms naar me kijken.

‘Excuses voor mijn reactie. Drie weken ziekenhuis brengen blijkbaar niet het beste in mij boven.’

Hij accepteert mijn verontschuldiging met een hoofdknikje.

‘Sheriff, er gaat geen dag voorbij dat ik mijn hoofd niet pijnig met het herkauwen van de vragen die jij me hebt gesteld. Het zijn dezelfde vragen die mij in de avond wakker houden en waardoor ik in de ochtend weer wakker schrik. Geloof me, er is niets in de wereld dat ik liever wil dan weten waarom ik in een gepantserde Porsche reed en waarom deze auto nooit is geregistreerd. De kleding, de laarzen, de sieraden en het horloge die ik schijnbaar droeg zijn mooi, ook mijn smaak, maar ze zeggen mij stuk voor stuk nog steeds niets. Zo ver als ik weet heb ik ze nooit eerder gezien en kunnen ze evengoed van iemand anders zijn.’

‘Daarom moeten we aan de toekomst gaan denken.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Er komt een dag dat het ziekenhuis niets meer voor je kan doen.’

‘Die dag was een week geleden.’

Hij glimlacht. ‘Er zijn een aantal motels en pensions in de omgeving waarvan ik de eigenaren goed ken. Ik kan met een van hen wel een schappelijke prijs overeenkomen. Vanaf daar werken we dan verder aan het terugkrijgen van je geheugen.’

‘Vroeg je daarom of Blaine County voor mij zo’n plek zou kunnen zijn?’

Hij knikt.

Uit schaamte verberg ik mijn gezicht even achter mijn handen. ‘Het spijt me echt.’

‘Ik drukte me misschien ook niet helemaal gelukkig uit.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Wie gaat die motelkamer dan betalen?’

‘Jij. Ik heb de vrijheid genomen om de sieraden en het horloge door een juwelier te laten taxeren. Hij wil alles voor dertigduizend dollar van je overnemen. Ik heb geen idee wat ervoor is betaald en hij zal er ongetwijfeld ruim aan verdienen, maar met een dergelijk bedrag zit je in ieder geval voorlopig onder de pannen.’

‘Wat is het alternatief?’

‘Dat ik je terugleg waar we je na het ongeluk hebben gevonden.’

Ik lach. ‘Dan ga ik voor het oorspronkelijke plan: een motelkamer.’

Hij vertelt over een paar motels en een tweetal pensions, allemaal in familiebezit. Daarna genieten we in stilte van het uitzicht, van de ijskoude, maar zuivere lucht en van de verrukkelijke zon. We volgen beiden een passagiersvliegtuig dat geruisloos boven de bergtoppen voorbijkomt.

‘Geef maar een seintje als je weer naar binnen wilt.’

‘Ik heb drie weken binnen gezeten, sheriff. Geef maar een seintje als jij het zat bent.’

Hij knikt en steekt een nieuwe sigaret op.

4

Ik ben het ijsberen door de kamer meer dan zat. Ik leg de krukken tegen het metalen voeteneind en zak bedachtzaam aan de raamkant van het bed op de rand neer. Hoewel ik de krukken hoor schuiven, bijna tergend langzaam, alsof ze me uitdagen om in te grijpen, laat ik ze ongehinderd hun weg naar de vloer vervolgen. Het klinkt alsof een twee verdiepingen hoge bouwsteiger in elkaar stort. Zoals voorgaande keren duurt het amper 10 seconden tot iemand van de verpleging de kamer in gluurt.

‘Alles in orde hier?’

Zonder om te kijken, steek ik een duim omhoog.

‘Je weet het: druk gerust op het knopje als je hulp nodig hebt.’

Opnieuw steek ik een duim in de lucht. Dan ben ik weer alleen in de kamer.

De schemer lijkt vandaag vroeger te zijn ingevallen dan doorgaans. Het zal wel aan de dag liggen. Alleen de allerhoogste bergtoppen worden nog beroert door sprankelend, goudgeel zonlicht, alles eronder is halfduister. Soms verlichten autokoplampen een weg. Huizen aan de voet van de berg verspreiden diffuus licht, rook walmt met lange slierten uit schoorstenen. Enkele auto’s stoppen vrijwel gelijktijdig bij een woning, de lichten doven, de voordeur van het huis gaat open en even later weer dicht. De visite is binnen. Het feest kan beginnen.

Ik zucht.

Zwaailichten in de verte trekken mijn aandacht. Ik vraag me af of het sheriff Gibbs is. Dan staar ik naar de klok aan de muur. Het avondeten lijkt vandaag later dan doorgaans. Het zal wel aan de dag liggen. Een moment overweeg ik om nog een rondje te maken door het ziekenhuis, maar een blik op de krukken, roerloos liggend op de vloer, als de twee laatste stokjes van een reusachtig spel Mikado, doen me daarvan afzien. Bovendien zit ik hier prima, op de rand van het bed, vlak voor het raam met een ronduit spectaculair uitzicht. Hoeveel mensen zouden niet met mij van plek willen ruilen? Ik durf te wedden dat de personen die zonet bij de woning zijn gearriveerd liever hier op bed zouden willen zitten dan hun tijd verdoen op een of ander duf feest met zwijgzame gasten die ze niet kunnen uitstaan, met te weinig hapjes die bovendien nergens naar smaken, en muziek die ze al in hun jeugd haatten en waar ze nog steeds niet op kunnen dansen.

Als ik moest kiezen, was het besluit snel genomen. In een ommezien.

Ik veeg tranen uit mijn ogen en haal mijn neus op. Zonder een enkele keer te bewegen, staar ik lang door het raam naar buiten.

‘Stoor ik?’

Ik heb een ogenblik nodig om te beseffen dat de stem echt is. En dat er tegen mij wordt gepraat. In de spiegeling van de ruit ontdek ik een gedaante in de deuropening. Ik draai me iets om en zie over een schouder hoe sheriff Gibbs verder de kamer binnenkomt.

‘Kom ik ongelegen?’

Ik schud mijn hoofd, mijn lippen stevig op elkaar geperst.

Hij kijkt me onderzoekend aan. ‘Is alles in orde met je?’

Ik knik.

Hij gelooft me niet. ‘Wil je dat ik de verpleging roep?’

Ik haal mijn schouders op, schud opnieuw mijn hoofd. Dan komen de tranen, honderden tegelijk. Hij loopt om het bed heen en neemt naast me plaats. Ik druk beide handen plat op mijn mond, bedek ook mijn neus, alsof ik mezelf probeer te verstikken. De tranen stromen over mijn handen, druppen in snel tempo op mijn badjas.

‘Is er iets gebeurd?’

Het duurt even alvorens ik antwoord kan geven. ‘Ik… ik heb niemand… Er is niemand die mij zoekt. Niemand die me mist. Ik ben… ben mijn leven kwijt, maar niemand… is mij kwijt…’

‘Ik weet zeker dat het een kwestie van tijd is tot iemand zich meldt.’

‘Het is meer dan een maand geleden,’ snik ik. ‘Iemand moet me in… in die tijd toch missen?’

‘We leven in een groot land en je kan overal vandaan zijn gekomen.’

Ik zie in zijn ogen dat hij weinig overtuigd is van zijn eigen woorden. Ongevraagd haalt hij zakdoeken bij de verpleging en nadat ik mij enigszins toonbaar heb gemaakt, legt hij plotseling een hand op mijn onderarm.

‘Je bent niet alleen. Je hebt ons: het Mountain View Hospital en de Sheriff’s Office. En wij zullen je allemaal blijven helpen om je leven terug te krijgen. Hoelang dat ook duurt.’

Ik probeer te glimlachen. ‘Dank je.’

Hij knikt. ‘Zullen we dan nu eten?’

Voordat ik kan reageren, loopt hij de kamer uit om vrijwel meteen terug te keren met een rolwagen. Er ligt een dienblad op met warmhoud-verpakkingen met eten. Hij zegt dat ik op bed tegen het kussen moet gaan zitten. Als ik dat heb gedaan, rolt hij het metalen kastje naast mijn bed dichterbij en schuift het tafelblad voor me uit. Hij legt er eerst een grote verpakking op, dan twee kleinere. Op alle drie deksels staat hetzelfde logo: een boomstamberghut met erboven de tekst Mountain House Grill. Hij opent de verpakkingen voor me. Een warme wolk met een overheerlijk aroma spat zowat in mijn gezicht uiteen. Het water loopt me direct in de mond.

‘Angus Steak met gebakken aardappeltjes. Doperwten. Appelmoes.’

Ik staar hem sprakeloos aan.

Hij trekt zijn jack uit en ontdoet zich van zijn riem waaraan een wapen, boeien en allerlei dingen hangen die ik niet herken. Vervolgens trekt hij een stoel naast het bed. Het dienblad krijgt een plek op zijn schoot. Dan staat hij ineens op, legt het dienblad weg en verlaat zonder iets te zeggen de kamer. Hij keert terug met twee plastic bekers met inhoud. Water, neem ik aan. Ik krijg er één en de ander belandt op zijn dienblad. Ik neem een slokje. Het is inderdaad water.

‘Eet smakelijk,’ wenst hij me toe, als hij weer zit.

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

‘Smakelijk eten?’

‘Eh, natuurlijk. Dom. Smakelijk eten. En dank je, sheriff.’

‘Graag gedaan en zeg maar Samuel. Ik ben niet in functie.’

Ik ben een paar tellen stil. ‘Het is kerstavond, is er geen andere plek waar je moet zijn?’

Omdat hij net een flinke hap eten in zijn mond heeft, laat het antwoord even op zich wachten. ‘Ik ben hier, bij jou. Eet nu, voordat het koud is.’

‘Ik wil geen problemen veroorzaken.’

‘Dat doe je niet.’

‘Zeker weten?’

Hij lacht. De eerste keer dat ik hem dat zie doen. ‘Ik weet vrij zeker dat ik dat zeker weet.’

‘Ik dacht dat…’ Ik val stil en staar naar mijn eten.

‘Wat dacht je?’

‘Laat maar.’

‘Wat wilde je zeggen?’

‘Ik dacht dat dokter Knowles en jij…’

Samuel glimlacht en legt zijn bestek neer. Hij neemt een slok water. ‘Kathryn is mijn schoonzus.’

‘Je schoonzus?’ Ik had niet meer verbazing in mijn stem kunnen leggen. ‘Moet je dan niet bij je vrouw zijn?’ Zijn blik doet me naar mijn mond grijpen. ‘O, sorry, ik stond er niet bij stil dat…’

‘Mijn vrouw leeft. We zijn ook niet gescheiden. Het is een lang verhaal.’

‘Het spijt me, ik wilde niet… Het spijt me echt heel erg.’

‘Maak je er niet druk over. Zullen we nu gaan eten?’

Ik knik meer dan eens en bedank hem nogmaals. Ik klink emotioneel.

Het zal wel aan de dag liggen.

5

Zwaailichten links van mij en zwaailichten rechts van mij. Achter me passeert zo nu en dan een auto met geringe snelheid. Soms komen ze zelfs stapvoets voorbij omdat de bestuurders niets willen missen van het tafereel dat zich afspeelt tussen de patrouilleterreinwagens van de Blaine County Sheriff’s Office, de plek waar ik sta. Helaas voor hen valt er niets te zien. Niets wat de moeite waard is tenminste. Ik blik richting de middagzon, waterig en deels verscholen achter de hoogste en met een dikke laag sneeuw bedekte bomen. Het waait niet hard, maar de wind is ijzig en schuurt langs mijn gezicht als een scrubhandschoen van grof gebreide sisal of jute.

Ik heb het gevoel dat iedereen naar mij kijkt. En mijn gevoel bedriegt me niet, ontdek ik met enkele blikken om me heen. De twee hulpsheriffs langs de vrij smalle weg die als een slang op de vlucht kronkelend over Bell Mountain gaat, ieder met een knipperende waarschuwingslantaarn in een hand waarmee ze het sporadische verkeer regelen, kijken regelmatig naar me om.

Rechts van mij, zoals altijd ruimschoots binnen mijn persoonlijke ruimte, staat Charlie Burmeister, de ziekenhuispsychiater, gehuld in een dik gevoerde jas met bontkraag die hem nog ronder maakt, en een wollen muts ver over zijn oren getrokken. Ik hoop niet dat mijn wangen net zo tomatenrood zijn als die van hem. Aan mijn linkerkant staan dokter Kathryn Knowles en sheriff Gibbs — hij is in functie — beiden eveneens gestoken in stevige, winterse kleding. Ik ben jaloers op haar prachtige jas die tot halverwege de schenen reikt.

Allemaal kijken ze me op eenzelfde wijze aan. Er wordt duidelijk iets van mij verwacht. Ik vind het vervelend om ze te moeten teleurstellen. Met behulp van de krukken keer ik me 180 graden om. Hoewel het antwoord voor de hand ligt, stel ik toch de vraag. ‘Dus als ik het goed begrijp, kwam ik vanuit die richting?’

‘Klopt.’

‘Hoe laat waren jullie hier?’

De sheriff blikt op de kleine blocnote in zijn hand. ‘De oproep kwam om iets voor half drie bij 911 binnen. Hulpsheriff Wilson was elf minuten later ter plekke. Het kostte mij zestien minuten om hier te komen. Vanaf het moment dat het ongeluk is gemeld, duurde het bijna een half uur totdat de ambulance en brandweer arriveerden. De toch al niet geringe rit werd ernstig bemoeilijkt door de hevige sneeuwval en de duisternis.’

Ik knik en draai me weer met mijn rug naar de weg.

‘Doordat een ongeregistreerde prepaid is gebruikt, hebben we geen idee wie het alarmnummer heeft gebeld. We weten wel dat de beller het ongeluk moet hebben zien gebeuren, want vanaf de weg was jouw auto niet te zien. Hij en de mensen die bij hem waren zijn na het ongeluk beneden bij je geweest. Daarna zijn ze weer omhoog naar de weg geklommen en wij denken dat ze pas daar het alarmnummer hebben gebeld.’

‘Waarom denk je dat, sheriff?’

‘Omdat iemand met een zeer goede conditie en het juiste schoeisel zeker drie tot vier minuten nodig heeft om door de diepe sneeuw en in een complete duisternis van de auto omhoog naar de weg te komen. En toen hulpsheriff Wilson arriveerde, elf minuten na het telefoontje naar 911, was niet alleen de plek waar wij nu staan verlaten, maar was er inmiddels ook zo veel verse sneeuw op het wegdek gevallen dat het hem op dat moment niet opviel dat anderen hem voor waren geweest. Dat ontdekte hij pas tijdens de afdaling naar het wrak. Doordat de bomen flink wat sneeuw tegenhouden, waren de schoenafdrukken naar en rondom het wrak nog redelijk goed te onderscheiden. Wat ze beneden bij de auto hebben gedaan is echter een raadsel, net als we geen idee hebben waarom iemand voor hulp belt en vervolgens in rook oplost.’

Ik haal mijn schouders op. Het is stil. Niemand zegt wat.

Charlie Burmeister schraapt zijn keel. Hét teken dat hij iets belangrijks gaat zeggen. Met meer woorden dan nodig is stelt hij dat ik er meer mee ben geholpen als we ons richten op de locatie en de gevolgen van het ongeluk, dan op wat in de minuten ervoor en erna is gebeurd. Zijn woordkeuze, en met name de belerende toon, alsof hij voor een klas met stronteigenwijze pubers staat en voor de derde maal hetzelfde uitlegt, begint me opeens behoorlijk te irriteren. Dat is me nog niet eerder overkomen, hoewel hij eigenlijk zelden op een andere wijze praat. Maar ook zijn stem, naar mijn gevoel ietwat aan de hoge kant voor een man, gekruid met een New Yorkse tongval, overgehouden aan een verblijf in de stad van nog geen zeven maanden, ergens in de jaren tachtig, ergert me mateloos.

Terwijl zijn woorden samenklonteren tot een monotone brei beweeg ik me op mijn krukken dichter naar de rand van de weg. Over de berm heen tuur ik langs de steile helling omlaag. Hoewel er sindsdien veel sneeuw is gevallen, tonen zwaar beschadigde en geknakte bomen me nog steeds de lange en vooral wilde rit die ik de bewuste nacht met de auto naar beneden heb afgelegd. Het tot stilstand komen moet erg abrupt en buitengewoon onaangenaam zijn geweest.

Achter me discussiëren de sheriff en Charlie over wat voor mij van belang is. Ik sla er geen acht op. Alsof ik de puntjes van een kindertekening in de juiste volgorde met elkaar moet verbinden, gaat mijn blik opnieuw, maar ditmaal langzamer, langs diep gebutste en versplinterde boomstammen omlaag totdat ik uiteindelijk uitkom bij de twee enorme bomen die de snelheid en het gewicht van de Porsche wisten te trotseren. Ik kan de pijn van de klap zowat weer voelen.

Van het een op het andere moment keert mijn blik zich naar binnen. Een korte, maar uitermate felle pijnscheut gaat door mijn schedel en wazige beelden vullen mijn blikveld als een oude, door de tijd verweerde Super 8 film die net iets te snel wordt afgespeeld: ik lig in de auto, vlak na het ongeluk. Het is aardedonker. Dan bewegen er lichtkegels van zaklantaarns onrustig door de nacht. Schimmen naderen. Ik hoor stemmen, onverstaanbaar geroep. En ik hoor gehuil. Hartverscheurend, radeloos gehuil van een vrouw. Ze emotioneert me. Ik weet niet waarom.

De stem van dokter Knowles haalt me terug naar de plek tussen de patrouillewagens.

‘Herinner je je iets?’ vraagt ze me nogmaals op mijn verzoek.

Zonder te aarzelen, schud ik mijn hoofd. Waarom ik lieg is me een raadsel.

‘Niets hier komt je dus bekend voor?’

Ik kijk naar Charlie. ‘Nee, niets.’

‘Dat was ook niet de verwachting,’ beweert dokter Knowles. Een goedbedoeld leugentje.

‘Hoe hard moet ik hebben gereden om helemaal beneden te komen?’

De sheriff haalt zijn schouders op. ‘Dat is moeilijk te zeggen.’

‘Maar als je iets zou moeten schatten?’

‘Dan zou ik zeggen dat je tweemaal, misschien driemaal de toegestane snelheid reed.’

‘Valt er geen informatie uit het remspoor te halen?’ wil de dokter weten.

‘Er was geen remspoor. Niets in de sneeuw duidde erop dat er is geremd.’

‘Wil je beweren dat ik zonder mijn rempedaal aan te raken omlaag ben gereden?’

Sheriff Gibbs knikt lichtjes.

‘Het is hier in de nacht aardedonker,’ verklaart dokter Knowles. ‘Een bocht is zo gemist.’

Iedereen zwijgt. We staren allemaal omlaag.

Sheriff Gibbs steekt een sigaret op. Charlie volgt zijn voorbeeld.

‘Betekent een witte roos iets voor jou?’

Ik kijk de sheriff verbaasd aan en ben blijkbaar niet de enige die verrast is door zijn vraag.

‘Een witte roos?’

Hij knikt.

‘Eh, nee… Zou dat wel iets voor me moeten betekenen?’

‘Geen idee.’

‘Waarom wil je dat weten?’ is Charlie me voor. Zijn vraag is verpakt in een grote dampwolk die uiteenspat als een ballon die op een cactus landt.

‘We hebben in de auto een witte roos gevonden. Nogal ongewoon in deze omgeving en zeker gedurende deze tijd van het jaar.’

‘En je vond het niet nodig om deze informatie eerder te delen?’ Charlie is zichtbaar en vooral hoorbaar geïrriteerd. Ik zie een trekje rondom zijn mond dat me nog niet eerder is opgevallen. Uit het niets zwelt een ronduit absurde gedachte in me op. Ik schrik ervan.

‘Blijkbaar.’

‘En waarom is dat?’

‘We hebben ieder onze eigen werkwijze.’

‘Ik dacht dat we allen hetzelfde doel voor ogen hebben,’ gaat Charlie verder.

‘Klopt. En zoals ik zonet zei, hebben we ieder onze eigen werkwijze. Jij werkt op jouw manier en ik dus op mijn eigen manier. Ik bemoei me niet met jouw werkwijze als psychiater en zou het op prijsstellen als jij je niet bemoeit met mijn werkwijze als sheriff.’

‘Hebben we het wel over iets wat op deze weg is gebeurd?’

‘Wat denk je zelf?’

‘Laten we geen ruzie maken,’ sust dokter Knowles. ‘Daar schiet niemand iets mee op.’

Het duurt een paar tellen alvorens de sheriff knikt. Charlie volgt niet veel later. Er wordt echter niet meer gesproken. De mannen roken hun sigaretten in stilte en mijden elkaars blik. De spanning tussen beiden is haast tastbaar. Het is me duidelijk dat de irritatie tussen hen al langer bestaat.

De absurde gedachten leven weer in me op. Ik probeer ze kwijt te raken, maar blijf nog secondelang zien hoe ik Charlie Burmeister met een kruk een oplawaai voor zijn hoofd verkoop en hem vervolgens met de andere kruk de steile helling afduw. De beelden lijken levensecht. Zelfs zijn gegil klinkt alsof hij werkelijk naar beneden dondert.

De psychiater vermorzelt de peuk onder de zool van zijn laars alsof het een giftige schorpioen is en verklaart ondertussen dat hij terug moet naar het ziekenhuis. Sheriff Gibbs vraagt of ik nog wil blijven. Hoewel ik het steenkoud heb en eigenlijk naar mijn warme kamer verlang stem ik in. Niet veel later rijden de hulpsheriffs samen met Charlie en dokter Knowles in een van de patrouillewagens weg. De zwaailichten op het dak gaan uit. Na een tweede bocht zijn ze definitief uit het zicht verdwenen.

‘Waarom wil je dat ik blijf?’

‘Ik wil je iets anders laten zien. Het is een ritje van zo’n tien, vijftien minuten.’

‘Heeft het met het ongeluk te maken?’

‘Helemaal niets. Het is niks bijzonders, maar ik denk wel dat je het mooi zult vinden.’

‘Het spijt me dat de rit hiernaartoe voor niets was.’

‘Geen verontschuldigingen. Het was een kans die we niet onbenut konden laten.’

Net als bij het ziekenhuis is de sheriff mij behulpzaam om de hoge patrouillewagen in te komen. Eenmaal op de achterbank schuif ik door naar de andere kant zodat mijn linkerbeen languit op de zitting kan liggen. Terwijl hij de krukken op de bodem neerlegt, lukt het mij ditmaal wel om zelf de veiligheidsriem vast te maken. Als hij ook is ingestapt, vertrekken we in tegenovergestelde richting als waar we vandaan zijn gekomen. Hoger de berg op dus.

Hij rijdt rustig, in haarspeldbochten zelfs in een slakkengangetje. Soms kijkt hij kort en zonder iets te zeggen in de binnenspiegel of over een schouder naar me. Ik doe net alsof ik zijn blikken niet opmerk. Dan wordt de politieradio zacht gezet. Misschien omdat hij iets gaat zeggen. Het blijft echter stil. Ik kijk weer naar buiten. Het uitzicht is prachtig, alsof we door een geschilderde kerstkaart rijden. Het valt me op dat de weg smaller en bochtiger wordt. Ook ligt er steeds meer sneeuw op het wegdek. De verwarming wordt nu snel voelbaar op de achterbank. Mijn gezicht en handen tintelen door de warme lucht.

‘Excuses voor de situatie met Charlie.’

Onze blikken treffen elkaar in de binnenspiegel. ‘Jullie zijn geen vrienden, sheriff?’

‘Niet bepaald. Hoewel ik geen uitgesproken hekel heb aan de mens Charlie. Denk ik.’

‘Wel aan de psychiater Charlie?’

Hij snuift. Ik vermoed geamuseerd. ‘Meer aan psychiaters in het algemeen.’

‘Ik ken er niet zoveel, denk ik.’

‘Niets om rouwig over te zijn.’

Hij zwijgt weer minutenlang. Ik bewonder intussen het uitzicht. Soms zie ik ook hoe ik Charlie Burmeister met een kruk een snoeiharde optater voor zijn hoofd geef en hem vervolgens over de rand van de steile helling duw. Hij rolt en stuitert omlaag alsof er nooit een einde aan zal komen. Met een doffe klap komt hij uiteindelijk toch tegen een enorme boom tot stilstand. Ik schrik niet meer van de beelden, wel van het feit dat ze me doen glimlachen.

De auto komt tot stilstand en ik krijg te horen dat de weg vanaf nu minder comfortabel en op sommige stukken zelfs flink hobbelig zal zijn. Ik knik en zie dat hij rechter in de stoel gaat zitten en met beide handen het stuur stevig vastpakt. Voldoende reden voor mij om de portiergreep naast mij ook stevig vast te pakken.

We gaan linksaf een besneeuwd bospad op dat steil omhooggaat. Het pad is misschien net 2 meter breder dan de auto dat is en aan weerszijden ingesloten door reusachtige bomen. We hobbelen, schudden en schuiven alle kanten op. De motor brult luidruchtig en sneeuw spuit onder alle vier wielen vandaan hoog de lucht in.

‘Alles oké achterin?’ roept sheriff Gibbs, intussen druk bezig om ons op het pad te houden.

Ik steek een duim hoog op zodat hij die in de binnenspiegel kan zien.

Het pad buigt scherp naar rechts waarna een nog steiler stuk volgt. Soms lijken we niet vooruit te komen om opeens met een ruk een stuk naar voren te schieten. Dan zitten we vast, lijkt het. De auto schuift telkens aan de achterzijde opzij richting bomen die zo nu en dan gevaarlijk dichtbij komen, sneeuw spat in het rond, maar we komen niet van onze plek. Mijn vingers om de deurgreep zijn wit uitgeslagen, maar ik voel geen angst. Wel opwinding. En dat voelt best goed. Dan laat hij de auto iets omlaag rollen en geeft daaropvolgend gas. We schieten voorbij het gedeelte waar we vastzaten en vervolgen de weg naar boven.

‘Het is niet ver meer.’

‘Oké,’ roep ik terug om ook boven het motorgeluid uit te komen.

Na drie haarspeldbochten wordt het pad plotseling vlak. Een eind verderop stoppen we op een ruime, open plek omgeven door grote tot zeer grote dennenbomen. Hij stapt uit en is dan mij behulpzaam bij het uitstappen. De sneeuw reikt zowat tot mijn knieën. Ik vermoed dat wij de eersten zijn die hier in zeer lange tijd staan. Niet echt verwonderlijk gezien de rit omhoog. Hij wijst naar een smalle, misschien 3 meter brede opening tussen bomen, hooguit 15 meter verderop.

‘Helaas moeten we nog een klein stukje lopen. Ik help je wel.’

Met krukken en vooral met een gipsbeen door hoge, poederachtige sneeuw stappen is ondoenlijk. Dat blijkt al na de eerste stap. Hij kijkt van de opening tussen de bomen terug naar mij.

‘Het is echt niet zo ver meer. Als je er geen bezwaar tegen hebt, zou ik je…’

‘Is goed, doe maar’ onderbreek ik hem. ‘Dan kunnen de krukken beter hier blijven.’

Het is opmerkelijk met hoeveel gemak hij me uit de sneeuw tilt. In een reflex sla ik mijn armen om zijn nek. Een vreemde en erg onwennige situatie, maar hij lijkt het vanzelfsprekend te vinden. Dan begint hij te lopen, kalm en met bedachtzame stappen. De krakende sneeuw onder zijn bergschoenen klinkt aangenaam, een soort van gezellig, knus. De afstand tussen ons en de auto wordt geleidelijk groter. Ik probeer niet de hele tijd naar hem te kijken, maar het ontgaat me niet hoe weinig moeite het hem kennelijk kost om zich met mij in zijn armen door de dikke laag wit te ploegen.

‘Sluit je ogen,’ zegt hij als we ons halverwege de opening tussen de bomen bevinden.

Ik kijk hem niet-begrijpend aan.

‘Het is mooier als je het ineens ziet.’

‘O, ik begrijp het.’ Ik knijp mijn ogen dicht en druk er voor de zekerheid nog een hand op.

De eerste paar stappen zonder iets te zien zijn best eng. Maar het went. En ik vertrouw hem. Ik voel dat we omhooggaan, dan weer omlaag en vervolgens weer omhoog. Dan staan we stil. Ik hoor zijn ademhaling boven de wind uit.

‘Ben ik te zwaar?’

Hij lacht kort. ‘Je bent niet te zwaar, mijn conditie laat vandaag alleen te wensen over.’

‘We kunnen even pauzeren.’

‘Is niet nodig. We zijn er.’

‘Mag ik kijken?’

‘Nog niet. Ik ga je eerst neerzetten en wat sneeuw wegvegen zodat je kunt zitten.’

Zodra ik sta, voornamelijk steunend op mijn goede been en met een hand op zijn schouder, de andere hand nog steeds voor mijn ogen, hoor ik hem driftig vegen. De zon brandt zalig op mijn gezicht. Ik hoor vogels over ons heen vliegen. Ze klinken aanstekelijk opgewekt.

‘Draai je iets naar links en dan voorzichtig naar achteren zakken. Ik hou je vast.’

Met zijn hulp laat ik me zakken totdat iets hards tegen mijn kont drukt: steen of rots.

‘Mag ik nu mijn ogen openen?’

‘Ja.’

Een tel word ik totaal verblind door het felle licht, dan openbaart het uitzicht zich stukje bij beetje aan mij, alsof het weet dat alles tegelijk zien ongezonde consequenties kan hebben. Ik zie steeds scherper, steeds meer en ook steeds verder. En wat ik zie is meer dan overweldigend. Ik grijp naar mijn mond en ik hoor mezelf een kreun van bewondering slaken.

De glooiende vallei diep onder ons is uitgestrekt en aan alle kanten ingesloten door hoge bergkammen. Recht tegenover ons staan de meest imposante bergen met vele puntige toppen waarvan de hoogste bijna in pluizige wolken lijken te verdwijnen. De lucht varieert van diepblauw, daar waar de zon schijnt, tot onheilspellend donkergrijs in de verte, links van mij. Ik zie dorpen in de vallei, halverwege bergen en ver weg aan de horizon. Wegen slingeren en kronkelen door het landschap. Boerderijen, silo’s, eindeloze velden; alles is bedekt onder een wit laken, hier en daar zelfs parelmoer door het warme licht. In onze directe omgeving glinsteren ontelbare ijskristallen aan prikkeldraadomheiningen en op dennenbomen hoger dan een drie verdiepingen tellend gebouw. Een flinke zwerm vogels scheert rakelings over ons heen, buigt dan naar rechts en vliegt met veel kabaal de zon tegemoet.

Ik kijk naar sheriff Gibbs die ongemerkt een sigaret heeft opgestoken. ‘Ik ben sprakeloos…’

Hij glimlacht. ‘Dan is de opzet geslaagd.’

‘Ik kom niet uit deze buurt.’

Hij gaat naast me op de rots zitten. ‘Waarom zeg je dat?’

‘Ik zou me een uitzicht als dit herinneren.’

‘Denk je?’

‘Een uitzicht als dit zou ik me toch moéten herinneren? Kunnen de hersenen zoiets wonderbaarlijk moois vergeten? Het voelt alsof ik nog nooit zoiets heb gezien. Het is alsof…’ Ik val stil en zoek naar woorden die uitdrukking geven aan de verrukking die door me heen dendert. ‘Het is alsof ik nog nooit de zee heb gezien en plotseling tot aan mijn knieën in de golven sta. Het is alsof ik nog nooit de zon heb gevoeld en voor het eerst haar stralen met mijn gezicht opvang. Misschien klets ik klinkklare onzin en zat ik hier wekelijks, maar het voelt alsof deze vallei en bergen nimmer tevoren op mijn netvliezen hebben gestaan.’ Ik kijk hem aan. ‘Hoe heet deze plek?’

‘Dawson’s Peak.’

‘De naam zegt me niets. Een bekende plek voor mensen uit de buurt?’

Hij knikt en laat een grote wolk rook uit zijn mond ontsnappen.

‘Heb je me daarom hierheen gebracht, om te kijken of ik het herken?’

‘Ook vanwege het uitzicht.’

Ik bedank hem. We kijken beiden weer naar het landschap. Een poos wordt er niet gesproken.

‘Denk je dat die witte roos belangrijk is?’

‘Bij gebrek aan andere aanknopingspunten zou het dom zijn om de roos te negeren. Misschien is de roos de sleutel naar jouw leven vóór het ongeluk, of misschien leidt ze ons naar de personen die bij jouw auto zijn geweest vlak na het ongeluk.’

‘Bedoel je te zeggen dat iemand de roos daar heeft neergelegd?’

‘Zolang we niet weten waar de roos vandaan komt is alles mogelijk.’

Bij toeval valt mijn blik op zijn sigaret. In een opwelling trek ik deze tussen zijn vingers vandaan en steek hem tussen mijn lippen. Hoewel ik een voorzichtig trekje neem begin ik te hoesten alsof ik een wolk chloorgas heb ingeademd. Pas nadat hij enkele keren op mijn rug heeft geklopt, krijg ik weer wat lucht. Het duurt nog even voordat het hoesten en kuchen definitief stoppen. Het eerste dat ik dan doe is schaterlachen alsof ik zojuist de meest hilarische grap heb gehoord. Blijkbaar heeft hij de grap ook gehoord, want hij lacht geamuseerd met me mee.

‘Oké, erg stom. Maar nu weet ik tenminste dat ik niet uit deze buurt kom én ook niet rook.’

‘Dat laatste lijkt me overduidelijk.’

‘Het eerste niet?’

Hij haalt zijn schouders op en trapt de sigaret uit. ‘Dat kan alleen jij beoordelen.’

‘Waarom zijn wij de enigen hier als het zo’n bekende plek is?’

‘In de winter is het een zware klim naar boven.’

Ik kijk hem vragend aan.

‘De weg waarover we zijn gekomen is een wandelpad, niet bedoelt voor auto’s. Met een been in het gips naar boven wandelen was echter geen optie. En jou naar boven dragen al helemaal niet.’

‘We zijn over een wandelpad gereden?’ vraag ik en schiet in de lach.

‘Laten we dat maar niet aan de grote klok hangen. Er zijn mensen die dat niet zo grappig vinden.’

Ik doe alsof ik mijn mond op slot draai en de sleutel weggooi. Hij glimlacht. Het uitzicht krijgt weer al mijn aandacht. Ik bewonder het in stilte en herinner me ineens zijn woorden dat hij zich geen andere plek zou kunnen wensen om te leven. Ik begrijp nu pas goed waarom.

‘Wat is dat voor vogel?’ wil ik weten, wijzend naar een grote vogel die in wijde cirkels boven een bergtop zweeft zonder zijn enorme vleugels op en neer te slaan.

‘Een adelaar. Je ziet ze hier veel gedurende de winter. Vanaf november komen ze uit het hoge noorden van Canada en uit Alaska om hier tot februari te overwinteren. De rivieren daar zijn dan dichtgevroren en in Idaho zijn er nog voldoende open waterwegen vol vis.’

‘Prachtig hoe hij vliegt. Zo kalm en statig.’

‘Ik weet enkele plekken waar men ze van dichterbij kan observeren. Als je het leuk vindt, kunnen we daar wel op een dag heengaan.’

Ik kijk hem verwonderd aan. ‘Dat zou ik graag willen.’

Terwijl ik weer het landschap bewonder, haalt sheriff Gibbs het pakje sigaretten uit zijn jack.

Een sigaret lang genieten we zonder te praten van de plek, de stilte en het uitzicht.

‘Faith of Madeline?’

Hij kijkt fronsend naar me opzij. ‘Voor jou bedoel je?’

‘Iedereen noemt me achter mijn rug Jane Doe, maar niemand spreekt me ooit zó aan. Het is altijd je, jij, hey, hallo, juffrouw of mevrouw. Daarbij kan ik de naam Jane werkelijk niet uitstaan. Vraag me niet waarom. Het zou fijn zijn als mensen me gewoon met een voornaam aanspreken. Uiteraard totdat we mijn echte naam hebben achterhaald. Daarom heb ik de afgelopen week dagenlang op het internet gezocht en een lijst met zo’n vijf namen gemaakt. Uiteindelijk heb ik die lijst teruggebracht naar twee namen: Faith en Madeline.’

Hij glimlacht. ‘Dan zou ik voor Madeline gaan.’

‘Waarom?’

‘Madeline past gewoon beter bij je dan Faith.’

Ik knik, meer dan eens.

‘Dan wordt het Madeline Doe.’

‘Madeline Dawson,’ verbeter ik hem met een knipoog.

‘Naar Dawson’s Peak?’

‘Inderdaad.’

‘Oké, Madeline Dawson, ik zal het aan de rest doorgeven.’

Het is weer een poos stil. We volgen beiden de twee adelaars die boven een bergtop cirkelen.

‘Hoe oud ben je eigenlijk?’

Hij kijkt me zwijgend aan. Als hij verrast is over mijn vraag, dan weet hij dat goed te verbergen. ‘Ik ben vorige maand achtendertig geworden.’

‘Is dat niet erg jong voor een sheriff? Of ben ik nou te nieuwsgierig?’

Hij zet zijn hoed af en legt deze naast zich op de rots. Met de vingers van beide handen gaat hij een aantal malen door zijn haar. ‘Ik ben pas sinds afgelopen zomer sheriff. Het was niet gepland, maar noodzakelijk omdat de vorige sheriff onverwacht is overleden.’

‘Tijdens het…’

‘In zijn slaap,’ is hij me voor. ‘Een hartaanval.’

‘Oud?’

‘Zestig.’

Ik zucht. ‘En toen heb jij zijn baan gekregen?’

‘In vrijwel alle Staten worden sheriffs door de inwoners van een county gekozen. In Blaine County is dat voor een periode van vier jaar. Hoewel ik wel wat bedenkingen had, heb ik me toch verkiesbaar gesteld. Er waren nog twee andere kandidaten en...’

‘Waarom had je dan bedenkingen?’ onderbreek ik hem. ‘Sorry dat ik je in de rede val.’

‘Meerdere redenen,’ antwoordt hij. ‘Ik werk al zestien jaar bij de Sheriff’s Office. Rond die periode begon ik me ineens af te vragen of ik niet iets anders met mijn leven moest gaan doen en dat het misschien ook de hoogste tijd werd om de traditie te doorbreken.’

‘Welke traditie?’

‘De Gibbs hebben zes sheriffs aan Blaine County geleverd.’

Ik kijk hem nadrukkelijk aan. ‘Hoe heette de sheriff voor jou?’

‘Jacob Gibbs.’

‘Je vader?’

Hij knikt en staart strak voor zich uit. Hoewel de uitdrukking in zijn gezicht niet verandert, zie ik verdriet in zijn ogen. Ik spreek mijn medeleven uit. Hij bedankt me met een glimlachje.

‘Mag ik vragen waarom je toch besloten hebt om je verkiesbaar te stellen?’

‘Ik ben de laatste Gibbs. Mijn moeder is op mijn vierde overleden. Mijn vader is nooit hertrouwd. Beiden waren enig kind. Net als ik dat ook ben. Ik heb zelf geen kinderen, zal ik ook nooit krijgen. Na mij houden de Gibbs op met bestaan. Ik heb besloten om me verkiesbaar te stellen omdat ik na zes generaties de allerlaatste sheriff Gibbs in Blaine County zal zijn.’

6

Het is stil. Het is geen aangename stilte, maar een stilte waardoor je weet dat er iets niet in de haak is. Het is een stilte waardoor je direct op je hoede bent. Ik blik kort achter me en dan weer voor me de lange, donkere gang door. Aan het einde werpt de zon langs een iets openstaande deur een streep licht naar binnen. Ik besluit verder te lopen. De houten vloer voelt aangenaam koel aan mijn voeten. Halverwege de gang hangen vier dezelfde fotolijsten zonder inhoud. Ik staar er lang naar, alsof ik hoop dat de foto’s alsnog tevoorschijn zullen komen.

In een ooghoek zie ik plotseling beweging. Een meisje in een roze jurkje en een pluizige beer onder een arm huppelt blootvoets achter mij langs voorbij. Haar koperkleurige haren, lang en vol natuurlijke slagen, dansen vrolijk op en neer. Ik zie haar gezicht niet, maar op de een of andere manier weet ik dat ze lacht. Bij de openstaande deur aan het einde van de gang blijft ze abrupt stilstaan. Ze gluurt langs de kier en stapt dan de ruimte achter de deur binnen.

Het is een grote L-vormig slaapkamer en behalve het meisje is er niemand. Een raam staat op de haak. De gordijnen zijn opengetrokken en de horizontale jaloezieën bedekken de ramen voor een derde. Eronderdoor heeft de zon vrij spel. Fel licht reflecteert zich in de hoge spiegels links en rechts van de inloopkast en in de drie spiegels van de make-uptafel. Flesjes parfum weerschijnen hun bonte kleuren op het plafond. Een antiek, zilveren poederdoosje verspreidt een diffuse gloed. Twee muren hangen vol houten fotolijsten in verschillende afmetingen. Net als op de gang zijn ze allemaal leeg.

Het meisje staat roerloos in de ruime inloopkast waar drie wanden van de vloer tot het plafond gevuld zijn met bermuda’s, spijkerbroeken, zomerjurken, shorts, luchtige overhemden — de meesten met korte mouwen — sneakers, sandaaltjes en planken vol hooggehakte pumps en dameslaarzen in uiteenlopende kleuren.

Terug in de slaapkamer belandt de speelgoedbeer op het keurig opgemaakte tweepersoonsbed van donker hout. Daarna klimt het meisje op het krukje voor de make-uptafel en gaat op haar knieën zitten. Ze pakt een zilveren borstel, net als de poederdoos sierlijk gegraveerd, en begint haar haar met rustige halen te borstelen. Ze giechelt. Het eerste geluid dat ik hoor. Ik kijk recht in de make-upspiegels maar zie haar in geen van de drie spiegels.

Opeens laat ze zich van de kruk glijden, klimt het bed op en kruipt op handen en knieën naar het hoofdeinde. Leunend op de vensterbank kijkt ze langs het iets openstaande raam, vergrendeld met een haak, naar buiten. Ik kijk met haar mee. We bevinden ons op de eerste verdieping. Een uitgestrekte tuin met een frisgroen gazon en borders vol kleine tot grote exotische planten omringt het huis. Ik kan de felgekleurde bloemen in de slaapkamer ruiken. Achterin staan varens en palmbomen. De enorme palmbladeren hangen roerloos in de lucht.

Het meisje tikt op het raam. Vervolgens nogmaals. Dan wuift en lacht ze uitgelaten zoals alleen een kind dat kan doen. Ik kijk naar buiten, maar zie niemand. Pas als de vrouw het gras op stapt, zie ik haar ook. Mijn adem stokt en van schrik doe ik een stap achteruit. Ik heb een paar tellen nodig om te bevatten wat ik heb gezien en stap terug naar het raam. De vrouw staat er nog. Ze zwaait naar het meisje en haar brede en volle lippen, dieprood gestift, brengen een stralende lach voort. Onder het roomwitte, strooien hoedje hangt een lange en dikke bos koperkleurig haar met wilde slagen. Ze draagt een zomers jurkje en is blootvoets. Haar bleke schouders en armen zijn gesproet, haar knieën vuil van tuinaarde. Ze draagt werkhandschoenen; van die groene met lederen stukken.

De twee praten met elkaar langs het openstaande raam. Hun monden bewegen, maar ik hoor ze niet. Hun gelach echter wel. Dan verdwijnt de vrouw opeens uit het zicht. Luttele seconden later staat ze weer in het gras. In haar linkerhand een snoeischaar, in de andere hand een grote, in volle bloei staande roos, de vele blaadjes wit als sneeuw, de lange steel schuin afgeknipt. Ze brengt de roos vlak bij haar lippen en doet alsof ze er een zoen op smakt. Dan houdt ze de roos omhoog naar het meisje en zegt iets. Ze schaterlachen beiden.

Mijn blik wordt naar de achterzijde van de tuin getrokken. Ik kijk terug naar de vrouw, daarna opzij naar het meisje. Ze praten en lachen nog steeds. De achterzijde van de tuin krijgt vanzelf weer mijn aandacht. Plotseling bewegen de varens achter de palmen. De wind, veronderstel ik. Maar geen tak, nog geen blaadje in de rest van de tuin beweegt. Het is windstil. Een raadselachtig, bijzonder akelig gevoel zwelt aan in mijn buik. Ik hoor mijn hart bonzen.

De varens bewegen andermaal. Het gevoel in mijn buik wordt heviger. Dan zie ik tussen de planten drie gedaanten: groot, donker, en wazig. Mijn hart slaat op hol. Ze komen naar voren om onder de palmbomen halt te houden. Iets in hun handen reflecteert de zon. De vrouw en het meisje hebben geen weet van het drietal. Ik probeer ze te waarschuwen; eerst het meisje naast me, dan de vrouw beneden. Maar beiden horen en zien me niet. Ik bonk op het raam, steeds sneller en steeds harder.

Als de drie onder de palmbomen vandaan komen en het gras op stappen, als leeuwen die een argeloos prooi besluipen, sla ik zo hard als ik kan op het raam. Het glas kraakt in de sponningen. Ik gil mijn longen zowat uit mijn lijf. Alles zonder enig resultaat. Halverwege het gazon, niet meer dan 5 meter van de vrouw vandaan, transformeren de gedaanten in mannen. Hun gezichten zijn vaag, onherkenbaar. Hun doodse ogen en duivels lachende monden kan ik echter duidelijk onderscheiden. Net als de dofglanzende kapmessen die ze ieder in een hand hebben.

7

Hoewel er behoorlijk wat volk op de been is en ze aan de overkant van de brede straat staat, zie ik haar in de spiegeling van de etalageruit langs geparkeerde auto’s naar me kijken. Is ze het nou? Of is ze het misschien toch niet? Ik kan het haar bijna horen denken. Alsof er iemand anders in dit achterlijke gat mijn haarkleur en mijn kapsel heeft.

Blijkbaar ben ik het toch. Ze steekt Holmes Street, de hoofdstraat van Sandpoint Falls, over. Ze heeft die lange, jaloersmakende jas aan. Halverwege houdt ze in en loopt verder als een auto voor haar stopt. Ik sta roerloos, beweeg nog geen millimeter. Het enige dat ik doe is in de etalageruit staren. En glimlachen. Pas als ze vlak naast me staat, kijk ik opzij. Uiteraard met een verrast gezicht, zoals dat van mij wordt verwacht.

‘Dokter Knowles, wat een verrassing.’

‘Ik dacht al dat jij het was. Hoe gaat het met je, Madeline?’

‘Ik mag niet klagen, dokter Knowles,’ antwoord ik, terwijl herinneringen aan de droom zich opnieuw aan mij opdringen.

Dan zie ik tussen de struiken drie gedaanten: groot, donker, en wazig. Mijn hart slaat op hol. Ze komen naar voren om onder de palmbomen halt te houden. Iets in hun handen reflecteert de zon. De vrouw en het meisje hebben geen weet van het drietal. Ik probeer ze te waarschuwen; eerst het meisje naast me, dan de vrouw. Maar beiden horen en zien me niet. Ik bonk op het raam, steeds sneller en steeds harder.

‘Fijn om te horen. En zo te zien hoef ik niet te vragen of je geslaagd bent met inkopen doen. Het is maar goed dat je geen krukken meer nodig hebt.’

We kijken beiden naar de tassen in mijn handen: twee in de linker, drie in de rechter. Dan kijk ik met haar mee de etalage in.

‘Maar blijkbaar kan er nog wel iets bij.’

‘Ik twijfel nog over laarzen: het derde paar van rechts, de zwartlederen.’

‘De knielaarzen met de stilettohakken?’

Ik knik.

‘Erg mooi en elegant, maar als je het mij vraagt niet erg praktisch in de winter. Met zulke hakken in de sneeuw lig je iedere vijf stappen op je achterwerk.’