Een leven geleden

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Zon van de nacht

Dag van de zon

Een leven lang

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

Jerrad Hoff

EEN LEVEN GELEDEN

roman

JHB

Een leven geleden

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: nieuwe druk april 2021
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: iStock

ISBN    978 90 828 7504 1

NUR   301

NUR   343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Voor Megan en Jake.

Moon river, wider than a mile

I'm crossing you in style some day

Oh, dream maker, you heart breaker

Wherever you're going, I'm going your way

— Andy Williams

Love is composed of a single soul inhabiting two bodies.

— Aristoteles

EEN ZOMER LANG

Op zacht getik na is het stil in de kamer. Ik draai me om en luister ingespannen naar de digitale wekker op het nachtkastje. Niks, geen enkel geluid, zelfs niet als ik mijn oor er bijna tegenaan houd. Het heeft er alle schijn van dat ik dingen hoor die er niet zijn. Niet voor het eerst. Met een zucht draai ik me terug en trek het laken met een venijnige ruk over mijn hoofd. Een half uur later ben ik nog steeds wakker.

Voordat ik er erg in heb zit ik op de rand van het bed, gapend en smakkend, starend in een duisternis waarin langzaamaan steeds meer vormen tevoorschijn komen. Op de tast knip ik een schemerlampje aan en betrap mezelf er vervolgens op dat ik mijn haar fatsoeneer. Ik vraag me af voor wie. Nadat ik de fluweelzachte badjas van het hotel heb aangetrokken, slof ik geeuwend over het aubergine rode tapijt, zo dik dat het onder mijn blote voeten veert, de slaapkamer uit. Niet meer dan vijf minuten later sta ik op het balkon met een smeulende sigaret tussen mijn lippen, mijn vingers om een te vol ingeschonken whiskyglas, en een hand stevig om de reling geklemd alsof ik anders als een lappenpop in elkaar zak. Grote kans dat mijn hoogtevrees daar iets mee te maken heeft.

Vanaf de dertigste verdieping kijk ik omlaag op Fifth Avenue en constateer dat ik niet de enige ben met een slaapprobleem. Een glas whisky lang volg ik de vele witte en rode lichtjes die geruisloos over de weg voorbijglijden en bewonder aansluitend Central Park onder een wolkeloze hemel alsof ik het uitzicht niet kan dromen.

Onderuitgezakt op een stoel schenk ik mijn glas nogmaals in. Alweer meer dan de bedoeling was. Na een flinke slok steek ik een nieuwe sigaret tussen mijn lippen. Ik blaas de rook hoog boven me uit en leg mijn blote voeten op de stoel voor me. Een blik op ze doet me besluiten om in de ochtend eerst mijn nagels opnieuw te lakken. Mijn vingernagels kunnen ook een vers laagje gebruiken. De kleur is prima.

Ik sluit mijn ogen en absorbeer de geluiden van een stad zuchtend onder een zomerse nacht. New York City en ik hebben een band, een historie van bijna vier decennia. Ik heb er succes gekregen, liefde en geluk gekend, diep verdriet ervaren en me er stierlijk verveeld.

Zesendertig jaar geleden, op een zwaarbewolkte dag in juli, botste ik op Park Avenue tegen een uiterst charmante kerel die me binnen een jaar ten huwelijk vroeg. We zijn getrouwd op West 53rd Street. In een suite van de Ritz-Carlton op Central Park South hebben we onze dochter Brianna verwekt en zeven jaar geleden heb ik mijn echtgenoot in Brooklyn op Green-Wood Cemetery begraven. De enige uitgeverij die ik mijn eerste manuscript heb gestuurd, bevindt zich krap twee blokken verderop. Dertig manuscripten en bijna vijfhonderd miljoen verkochte boeken later zit ik nog steeds bij hen. Ik heb twee New Yorkse burgemeesters geholpen met hun campagne. Een derde zit er niet in. Ik heb het gehad met de lokale politiek.

De sigaret belandt in de asbak en een slok whisky in mijn keel. Ik zucht alsof het leven me tegenzit. Niets is echter minder waar. Ik bevind me in het meest exclusieve hotel van New York, drink vijfendertig jaar oude Macallan alsof het water is en van mijn balkon kan ik zowat Central Park in spugen. Al mijn boeken hebben op de eerste plaats gestaan van The New York Times Bestseller List. Stuk voor stuk wereldwijde bestsellers die allemaal door Hollywood zijn verfilmd.

Ik heb vier huizen in de VS, een strandvilla op de Bahama’s én in het zuiden van Spanje. Ondanks mijn leeftijd kijken mannen me nog steeds na. Vrouwen soms ook. Ik heb al bijna veertig jaar de mooiste baan van de wereld en heb me voorgenomen om pas te stoppen als ik mijn naam niet meer weet.

Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Mijn leven is een doorslaand succes.

Alhoewel, écht zielsgelukkig was ik voordat het succes kwam.

Zeker een zomer lang.

MEVROUW MILLER?

In tegenstelling tot veel collega-schrijvers vind ik signeersessies altijd heerlijk om te doen. Ze zijn mijn enige kans op persoonlijk contact met mijn lezers. De boekenwinkel op Fifth Avenue, het vlaggenschip van de ruim zevenhonderd vestigingen van de grootste boekenhandelaar van de VS, drie verdiepingen hoog, barst net niet uit zijn voegen. Zeker geen complete verrassing, maar toch zonder meer ego strelend om te zien dat mensen nog steeds bereid zijn om achter een lange rij aan te sluiten voor iets simpels als een handtekening en een paar woorden van mij.

Brianna had me al voor dag en dauw wakker gemaakt. Vermoedelijk bevond ik me toen net in de vierde fase van de non-remslaap: de diepste slaaptoestand. IJskoude douchestralen hielpen me vervolgens herinneren in welke stad we zijn en wat we hier gaan doen. Ik had er meteen zin in.

Nadien keek ik met vertedering toe hoe mijn kleine meid de nagels van mijn handen en voeten lakte, zoals ze dat op jonge leeftijd al graag deed. Intussen besloten we om niet beneden, maar in de suite te blijven en in onze badjassen, onopgemaakt en de haren warrig, te ontbijten. Op ons verzoek serveerde de roomservice de versgebakken broodjes en bagels, fijne vleeswaren, gerookte zalm, muesli, versgeperst sap en Illy koffie op het balkon. Genietend van de prille ochtendzon boven een ontwakend New York en vooral van de blikken van Brianna had het ontbijt me voor de verandering goed gesmaakt.

Vlak voordat Brianna naar de badkamer was vertrokken, zorgde ze ervoor dat ik als een dolgelukkige moeder op het balkon achterbleef. Meer dan een zoen op mijn voorhoofd en de verklaring dat ze van me houdt, waren daar niet voor nodig geweest. Zeker een sigaret lang heb ik met een glazige blik, waardoor een neuroloog verminderde hersenactiviteit zou kunnen vermoeden, omlaag gestaard naar Central Park. Uiteraard met een hand om de reling geklemd. Voordat ik ook van het balkon stapte om me aan te kleden en op te maken, besloot ik om vandaag met Brianna in Central Park te gaan wandelen. Met mijn kleine meid van dertig jaar.

‘Mam, even een pauze?’ vraagt mijn dochter op zachte toon in mijn oor na bijna vijf kwartier onafgebroken boeken signeren. Ik knik dankbaar. Ik snak naar een sigaret.

Op een barkruk aan een partytafel, een tamelijk armetierige rookplek voor het personeel, uit het zicht van de bezoekers van de boekhandel, geniet ik met overgave van een sigaret. Voor de schijn neem ik ook af en toe een slokje van de koffie. Onderwijl observeer ik Brianna die verderop druk in gesprek is met de filiaalmanager zodat ik ongestoord nicotine tot me kan nemen.

Mijn dochter lijkt op mij, maar dan zonder lachrimpels. Ze heeft mijn goudblonde haar, alleen ver voorbij haar schouders, zoals ik het vroeger droeg. Als ik in haar glinsterende, diepbruine ogen kijk, lijkt het alsof ik voor de spiegel sta. Maar ook onze stemmen, onze lach, onze wijze van lopen, zelfs onze manier van mopperen is hetzelfde. Wij zijn moeder en dochter, en iedereen kan dat zien en horen.

Halverwege mijn tweede sigaret word ik ineens overvallen door het paniekerige besef hoe belangrijk Brianna voor me is. Zonder haar ben ik niets, zou ik niets kunnen. Schrijven is voor mij belangrijk, maar zij is en zal altijd van levensbelang zijn voor mij. Zonder haar ben ik stuurloos, als een schip zonder roer. Zij is de reden van mijn bestaan. Zij is de reden waarom ik blijf doorgaan.

Ik knik als ze naar me kijkt. Ik heb genoeg nicotine in me om verder te kunnen. Voordat we de winkel inlopen, omhels ik haar even innig. Zonder iets te zeggen, ga ik weer achter de tafel zitten. Brianna duikt naast me op en omhelst mij op haar beurt. Alsof we alleen zijn in de bomvolle boekhandel drukt ze smakkend een kus op mijn voorhoofd en verdwijnt vervolgens zonder een woord te hebben gezegd weer naar de achtergrond. Dat is Brianna: net haar moeder.

Vele handtekeningen, korte en minder korte, veelal ongedwongen en soms stroeve gesprekken later, blik ik langs de rij wachtenden die alleen maar langer lijkt te worden. Om vroegtijdig te kunnen inschatten wie er voor mijn tafel zal verschijnen, kijk ik graag een paar mensen vooruit. Ik zet een handtekening, knoop een gesprekje aan en terwijl een vrouw met een gelukzalige uitdrukking en een gesigneerd boek de tafel verlaat, laat ik mijn blik weer langs de rij wachtenden gaan.

Een gezicht springt er plots tussenuit. Niet langer dan een seconde. Misschien wel korter. Ik kijk vlug terug, maar zie het niet meer. Terwijl ik mijn slaaptekort de schuld geef glimlach ik naar de man aan de andere kant van de tafel. Nadat ik naar zijn naam heb gevraagd, zet ik een handtekening en schrijf er een opmerking boven. In de tussentijd gluur ik zo nu en dan langs hem naar de rij.

Ik vraag me af of ik mesjokke ben geworden, of veel handtekeningen zetten Alzheimer kan opwekken, of chronisch slaaptekort spontane krankzinnigheid kan veroorzaken. Zou te weinig whisky hallucinaties tot gevolg kunnen hebben? Voordat ik mezelf antwoord heb kunnen geven, zie ik het gezicht weer. Nu langs het echtpaar dat nerveus draaiend en giechelend voor mijn tafel staat. Ditmaal blijf ik het zowaar zien. Nog zes mensen en dan zal ik zekerheid hebben omtrent mijn geestesgesteldheid.

De jongeman, ergens rond de dertig, staart me de hele tijd aan zoals ik hem denkelijk aangaap. Ik kijk van hem weg en terug, vaker dan ik wil. Hoe langer ik hem zie, hoe minder ik mijn ogen geloof. Opeens voel ik een diepe compassie met iedereen die aan paniekaanvallen lijdt. Mijn adem stokt alsof iemand mijn strot dichtknijpt. Druppeltjes zweet glijden langs mijn rug alsof ze over een spiegelgladde glijbaan omlaag roetsjen. En ik heb de grootste moeite om uit mijn woorden te komen en om een handtekening te zetten. Niet omdat mijn vingers trillen, maar omdat ik vergeten ben hoe dat moet.

‘Alles goed, mam?’ klinkt zacht naast me. Ik kijk Brianna aan en knik glimlachend, bang dat mijn stem mij helemaal zal verraden.

Dan verschijnt hij aan mijn tafel. Een blik in zijn zeeblauwe ogen geeft me zekerheid. De wijze waarop hij naar me glimlacht dubbele zekerheid. En zijn stem driedubbele zekerheid.

‘Het boek is voor mijn vader en…’

Zonder hem te laten uitpraten gris ik het boek met een hoofdknikje uit zijn handen. Ik sla het open, weifel even, en begin dan te schrijven. Hij kijkt me verrast aan als ik het hem weer aanreik. De verbazing in zijn gezicht groeit nadat hij mijn woorden heeft gelezen. Hij heeft een tel nodig om zich te hervinden.

‘Zou ik u later kunnen spreken, mevrouw Miller?’

‘Beter van niet,’ reageer ik onbedoeld snauwerig. Ik probeer mijn bitsheid goed te maken met een glimlachje en gebaar dan vlug naar de twee meisjes achter hem dat ze naar de tafel kunnen komen.

Hij kijkt teleurgesteld en loopt dan weg.

Vier handtekeningen later trek ik het niet meer. Met een smoesje sluit ik me in een toilet op. Het begint met een paar tranen. Ten slotte huil ik zowat mijn ogen uit mijn hoofd.

Het is druk en smoorheet in Central Park. De blakende zon, als een enorme lichtvlek in een hardblauw dak, weet op de een of andere manier ieder plekje van je lichaam te bereiken en de bedompte lucht kleeft als een vochtig en plakkerig laken om je lichaam. Mensen puffen in de schaduw, hangen met hun voeten in het water, liggen uitgeteld op een badlaken met hun neus diep in een boek.

Hoewel knipperen met je ogen al zowat te veel inspanning is, ben ik in mijn element. Dit is het soort weer dat me opmontert, aanspoort om allerlei vergeten klusjes te doen, uitnodigt om lange wandelingen te maken en verleidt om aan een nieuw boek te beginnen. Ik heb mijn mooiste hoofdstukken in de hitte geschreven. En ik heb de meest memorabele momenten van mijn leven in de hitte beleefd. Hitte is voor mij wat hout is voor vuur.

Na een poosje bij de softbalvelden te hebben rondgehangen, waar opmerkelijk weinig werd gesoftbald, wandelen Brianna en ik verder richting Turtle Pond; zoveel mogelijk over gras zodat we op onze blote voeten kunnen blijven lopen. We praten zonder onderbrekingen, alsof we elkaar lange tijd niet hebben gezien, zoals we dat eigenlijk iedere dag doen.

Hoewel Brianna weet welk positief effect hoge temperaturen op mij hebben, kijkt ze regelmatig met een blik naar me alsof ze vreest indicaties van een naderende hartaanval over het hoofd te zien. Dat ik op een dag het leven zal laten door een hartaanval is niet geheel ondenkbaar, gezien mijn levenswijze, maar dat hitte daaraan ten grondslag zal liggen is honderd procent uitgesloten.

De vraag die al sinds de signeersessie op haar lippen brandt, is nog steeds niet gesteld. Op North Meadow, bij de honkbalvelden, had het niet veel gescheeld, net als bij het Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir, ter hoogte van 86th Street. Op het laatste moment had ze haar lippen stijf op elkaar gehouden en naar de skyline van de stad gestaard alsof ze die voor het eerst aanschouwde. Dat de vraag zal worden gesteld, staat vast. Nog voordat we Central Park verlaten.

Bij The Lake gooien we onze schoenen in het gras en gaan ernaast in de schaduw zitten die met de beste wil van de wereld niet koel is te noemen. Ik schuif de zonnebril bovenop mijn hoofd en Brianna reikt me de fles mineraalwater uit haar tas aan. Nadat ik een paar slokjes heb genomen, neemt zij een slok waar geen eind aan lijkt te komen en bergt daarna de fles op.

Ik voel haar naar me kijken. Voor het eerst sinds we in Central Park zijn is het langer dan een minuut stil tussen ons. Dé vraag komt eraan. Vlug steek ik een sigaret op. Als een wonder gaat het mobieltje in haar tas over. Ze trekt een gezicht. Het is ‘de schlemiel’: haar ex-man. Er volgt een ongemakkelijk gesprek met korte zinnen en een onvriendelijke toon. Als hij ontdekt dat ik bij haar ben is het gesprek snel voorbij.

‘Wat moest de schlemiel?’

‘Paul, mam. Hij heet Paul.’

Ik knik. ‘Wat moest de schlemiel?’

Brianna schiet in de lach. ‘Niets bijzonders. Hij wilde zomaar een praatje maken.’

‘Hoeveel geld heeft hij ditmaal nodig?’

Ze kijkt van me weg naar wat grassprieten die plots erg interessant schijnen te zijn. ‘Hij heeft het nu niet makkelijk zonder werk.’

‘Hij had het ook niet makkelijk mét werk.’

Ze zucht op een manier waarmee ze aangeeft dat ik gelijk heb.

‘Hoeveel, Brianna?’

‘Honderdduizend dollar.’

‘Wil je hem terug?’ wil ik weten, terwijl het bedrag nog in haar mond klinkt.

‘Mam!’ kreunt ze met een vies gezicht, alsof ik iets buitengewoon smerigs of schunnigs heb gezegd.

‘Mag ik je helpen?’

‘Lief van je, maar ik regel het zelf wel. Zullen we het nu over iets anders hebben?’

Ik knik en ga vervolgens in de fout. ‘Waarover wil je het hebben?’

‘Wie was die jongen?’

‘Welke?’ reageer ik zo onnozel mogelijk. Dat gaat me altijd goed af.

‘Je weet wie ik bedoel. Die knappe.’

Ik glimlach schuldig. ‘Ik weet niet hoe hij heet.’

‘Hoe wist je dan wat je in zijn boek moest schrijven?’

Ik gebaar naar de fles in haar tas. Na een paar slokjes besluit ik die bij me te houden. ‘Ik ken zijn vader.’

‘Hoe weet je dat je zijn vader kent, als je zijn naam niet weet?’

‘Omdat hij sprekend op zijn vader lijkt.’

‘Dan ken je zijn vader van lang geleden, want die jongen is hooguit een jaar of dertig?’

‘Als ik zijn naam niet ken, zal ik zijn leeftijd al helemaal niet weten.’

Ze schaterlacht en duwt met een voet tegen de mijne. ‘Ik kon het toch proberen?’ Opeens kijkt ze me onderzoekend aan. ‘Waar ken je zijn vader dan van?’

‘Zoals je zelf zei: van lang geleden. Hij was gewoon een kennis.’

‘Moest je daarom op het toilet huilen, omdat hij ‘gewoon een kennis’ was?’

Schouderophalend blik ik van haar weg. Ik neem nog een trekje van de sigaret, waarbij het filter bijna vlamvat. Met een diepe zucht leid ik mijn antwoord in. ‘De confrontatie met zijn zoon deed me ineens beseffen hoe snel het leven gaat. De ene dag ben je begin twintig en de volgende ineens begin zestig.’

‘Jij blijft altijd begin twintig, ongeacht hoe oud je bent. De meeste van mijn vriendinnen zijn oude taarten vergeleken met jou. Ik ken niemand die meer rookt, meer drinkt én minder slaapt dan jij, maar je hebt nog zoveel energie in je. Zelfs ik heb geregeld moeite om je bij te benen.’

‘Dat heb je niet, maar wel lief dat je dat zegt.’ Ik werp haar een zoen toe.

‘Wil je me over die ‘kennis’ van je vertellen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Wat ik wel wil is mijn kleine meid meenemen naar The Loeb voor een enorme coupe ijs, zoals vroeger.’

‘Met nootjes?’

‘Zoveel als je wilt.’

‘Mag ik er nu wel rum saus bij? Ah… alsjeblieft, mam…’

Ik moet lachen om haar overdreven kinderachtige stemmetje, maar haar blik doet me ijlings stilvallen. Mijn ogen lopen vol en ik kijk gauw naar het water.

‘Wat is er, mam?’ vraagt Brianna geschrokken en gaat op haar knieën naast me zitten.

‘Je ogen: groot en verwachtingsvol. Zo keek je altijd naar me toen je klein was en iets heel graag wilde hebben. Vanaf je tiende wist je al dat ik je dan vrijwel niets kon weigeren.’

‘Dus ik mag rum saus op mijn ijs?’

Ik schiet in de lach en laat me als een mak schaap de tranen van mijn wangen vegen. Mijn dochter wil opnieuw weten wat er met me is.

Ik haal mijn schouders op. Het antwoord laat nog even op zich wachten. ‘Ik ben gewoon wat sentimenteel vandaag. Het zal de leeftijd wel zijn. Je hebt toch wel een fijne jeugd gehad, Brianna?’

‘Mam,’ kreunt ze zacht. Ze pakt mijn handen vast. ‘Ik heb de mooiste jeugd gehad die een kind zich kan wensen.’

‘Je weet toch dat jij altijd het allerbelangrijkste in mijn leven zult zijn en dat jouw geluk het enige is dat voor mij telt?’

Brianna zegt niets, maar de wijze waarop ze knikt, naar me kijkt en glimlacht, is het mooiste antwoord dat ze kan geven. Ik kus haar voorhoofd en trek haar tegen me aan.

‘Ga je me nu vertellen wat er echt met je is?’

‘Ik ga nu een ijsje voor je kopen en als je héél lief bent, krijg je er misschien rum saus bij.’

Het is rustig bij The Loeb Boathouse. Snikheet weer heeft vele voordelen. We gaan op het overkapte terras aan het water zitten, aan een tafel met een vertrouwd, maar nog steeds adembenemend uitzicht. Het door hoge bomen omzoomde meertje en de zwanen en ganzen die er rustig dobberen vormen een onwerkelijk landelijk tafereel, alsof we ons niet in een van de meest dichtbevolkte steden van de VS bevinden. De vele gondels doen vermoeden dat boten het enige transportmiddel in New York zijn.

De ober is de eerste die me herkent sinds we in Central Park zijn. Hij is in elk geval de eerste die laat blijken dat hij weet wie ik ben. Opgewonden verdwijnt hij van het terras om een oogwenk later weer naast onze tafel op te duiken, in zijn handen een zwaargehavend exemplaar van The Silence of Love, met meer vouwen dan een origami kraanvogel.

‘Heb je die bij het huisvuil gevonden?’ informeer ik geamuseerd.

De man, van Italiaanse komaf, met de weinig verrassende naam Mario, opent het boek en toont me dat het een eerste druk betreft. ‘In 1977 nieuw gekocht bij Barnes & Noble op Union Square en sindsdien tweeëndertig keer gelezen.’

‘Tweeëndertig keer?’

Mario knikt. ‘Ik draag het altijd bij me. Het mooiste boek dat ik ooit heb gelezen.’

Na al die jaren doet het me nog steeds veel om zoiets te horen en vooral in zijn gezicht te zien dat ieder woord oprecht is. Op mijn beurt schrijf ik welgemeende woorden in zijn boek. Ze raken hem. Met een diepe buiging en ontroering in zijn ogen kust hij de rug van mijn hand. Daarna neemt hij onze bestelling op.

Brianna geniet als een klein meisje van haar ijs. Ik als een oude vrouw van mijn dubbele whisky. Haar ogen, stralend als lichtjes door gereflecteerd zonlicht, laten me nauwelijks los.

‘Ik ben zó trots op je,’ bekent ze uiteindelijk.

‘Ikzelf ook.’

We lachen en halen herinneringen op uit lang vervlogen jaren. Ze spelen zich op hetzelfde terras af. Het uitzicht was niet veel anders, behalve dat Brianna in een kinderstoeltje zat, dolgelukkig en van oor tot oor onder het ijs. Maar ook later, zonder kinderstoeltje, was de kliederboel er vaak niet minder om geweest. Geen bezoek met haar aan Central Park was compleet zonder ijs te hebben gegeten bij The Loeb Boathouse.

Na nog een whisky en een droge witte wijn voor Brianna verlaten we The Boathouse. Maar niet eerder nadat Mario onze handen heeft gekust. We wandelen naar de dichtstbijzijnde uitgang van het park. Ondanks dat het hotel zich op loopafstand bevindt, laten we ons door een taxi brengen.

In de lobby willen we het liefst de hakken uitschoppen. Het koude marmer zal ongetwijfeld heerlijk aanvoelen aan onze doodvermoeide voeten. Hoewel ik al tientallen jaren een graag geziene gast ben, zal het hotel me dat gegarandeerd niet in dank afnemen. Vlak voordat we de liften bereiken worden we onderschept door twee stelletjes die me herkennen. Ik ga met ze op de foto en deel handtekeningen uit.

Als we weer alleen zijn drukt Brianna op de liftknop.

‘Mevrouw Miller?’

Voordat ik hem zie weet ik wie er achter me staat. Ik draai me naar hem om. Het eerste dat me opvalt is het boek in zijn hand. Hij houdt het vast alsof het zijn meest waardevolle bezit is.

‘Het spijt me dat ik u opnieuw lastigval, maar ik zou u echt heel erg graag willen spreken.’

De jongeman ziet er ineens wat sjofel uit in de omgeving van gevlamd marmer, dieprood kalfsleder en goudtinten. Ik zie de verbazing op Brianna’s gezicht. Ik aarzel en wijs naar de lege zithoek verderop. We gaan schuin tegenover elkaar zitten. Mijn dochter neemt naast mij plaats.

‘Mevrouw Miller, mijn naam is Jake Bennett,’ begint hij op vriendelijke toon. ‘Begrijp ik het goed dat u weet wie mijn vader is?’

Ik knik en voel tranen opwellen. ‘Evan Bennett.’ Ik wijs naar het boek in zijn hand. ‘Ik denk dat je me die beter kan teruggeven. Ik weet niet wat me bezielde toen ik er vanochtend in schreef, maar ik wil niet dat je vader problemen krijgt met je moeder. Ik zorg dat je een ander boek krijgt.’

‘Mijn moeder heeft ons twintig jaar geleden verlaten. Hij is nooit hertrouwd.’

Ik staar hem aan. ‘Dat spijt me om te horen.’

‘Mijn vader heeft mijn twee zussen en mij alleen grootgebracht.’

‘Evan heeft een zoon én twee dochters?’

Hij knikt en glimlacht met me mee. Tranen bemoeilijken mijn zicht.

‘Wat heeft mijn moeder in je boek geschreven?’ wil Brianna weten. Voordat hij antwoord kan geven, trekt ze het uit zijn hand. God, wat lijkt ze toch op haar moeder.

Hield toen van je, doe dat nog steeds.

Heb altijd van je gehouden, zal dat ook altijd blijven doen.

Liefs, Sarah.

De woorden waren steeds zachter uit haar mond gekomen. Ik voel haar blik, de schok, de ontsteltenis, zonder zelfs maar in haar richting te hoeven kijken.

‘Mam, wat moet dit voorstellen?’

De ontreddering in haar stem breekt mijn hart.

Ik kijk haar kort aan, maar kan geen woord over mijn lippen krijgen.

‘Was dit nog toen pap…’

Ik pak haar hand vast voordat ze is uitgesproken. ‘Het was vóór je vader. Ik ben hem niet ontrouw geweest. In elk geval niet op de manier zoals jij bedoelt…’ voeg ik er zachter aan toe.

‘Hoe bedoel je?’

Ik kijk omlaag naar mijn voeten. Brianna heeft de nagels mooi gelakt. Ik zou mijn schoenen nog steeds graag willen uittrekken en mijn voeten in een bak water willen leggen. Ik zou de dag graag overnieuw willen beginnen en alles anders willen doen. Voor mijn leven geldt hetzelfde, maar alleen als mij wordt gegarandeerd dat ik Brianna weer zal krijgen.

‘Ik denk dat je moeder bedoelt dat ze mijn vader nooit heeft kunnen vergeten en altijd van hem is blijven houden,’ zegt Jake voorzichtig.

‘Is dat waar, mam?’

Ik kijk haar aan, maar zeg niets. Ik denk dat de tranen die langs mijn wangen beginnen te rollen een meer dan duidelijk antwoord zijn. Anders is mijn gesnik dat wel.

Pas na een tweede glas whisky kalmeer ik weer. Het eerste dat ik me afvraag is hoe we in de suite zijn terechtgekomen. Ik kan me er niets van herinneren. Jake staat in het midden van de zitkamer, nog steeds met het boek in zijn hand. Brianna zit op haar knieën naast me met een gezicht waar bezorgdheid en boosheid om een plek strijden. Ik glimlach. Gelukkig glimlacht ze terug.

‘Het spijt me, mevrouw Miller. Ik wilde u niet overstuur maken.’

‘Hou eens op met dat ‘ge-mevrouw’. Mijn naam is Sarah.’ Het lukt me niet om naar hem te kijken zonder beelden van een leven geleden te zien.

Jake knikt en gaat gehoorzaam zitten als ik naar een fauteuil wijs. Ik zie hem naar het weelderige interieur van de hotelsuite gluren en door de kamerhoge ramen de stad bewonderen. Het is helder dat hij dergelijke luxe en uitzichten niet gewend is. Opmerkelijk gezien het feit wie zijn vader is.

‘Weet je vader dat je hier bent?’

Hij knikt en zucht vervolgens berouwvol. ‘Nee, dat weet hij niet.’

‘Waarom ben je hier dan?’ vraagt Brianna bepaald niet vriendelijk.

‘Brianna…’

Ze verontschuldigt zich, bijna onverstaanbaar, maar wel gemeend.

‘Hoewel de uitvoering niet de schoonheidsprijs verdient heeft mijn dochter wel een punt met de vraag waarom je hier bent, als je vader er niet vanaf weet. Ik neem aan dat je hem niet alleen wil verrassen met een gesigneerd boek.’

Jake glimlacht uitermate aantrekkelijk zonder dat hij zich daar vermoedelijk bewust van is, zoals zijn vader dat vroeger ook kon. Ik zie ook dat zijn glimlach niet onopgemerkt aan Brianna is voorbijgegaan.

‘Ik ben naar New York City gevlogen om…’

‘Gevlogen?’ onderbreek ik hem. ‘Waar kom je dan vandaan?’

‘Florida.’

‘Je bent speciaal voor mij van Florida naar New York gevlogen?’

Hij knikt.

‘Sorry, vertel verder.’ Ik neem een slok. Dan nog eentje. Gewoon voor de zekerheid.

‘Zoals ik eerder vertelde, heeft onze moeder ons twintig jaar geleden verlaten. Recent hebben mijn zussen en ik, toen we zijn huis wat aan het opruimen waren, ontdekt dat mijn vader sindsdien ieder jaar een brief aan u heeft geschreven. Altijd aan het begin van de zomer. Alle brieven zijn aan hetzelfde adres in Boca Grande op Gasparilla Island geadresseerd, maar nooit op de post gedaan.’

Ik zwijg nog een paar tellen, noem dan een adres in Boca Grande en ben allesbehalve verrast dat het juist is. Brianna is dat wel en wil weten waarvan ik het ken.

‘Ik heb daar een zomer doorgebracht, in het jaar dat ik Jake’s vader leerde kennen.’

‘Wanneer was dat?’

‘Deze zomer precies veertig jaar geleden. Ik was tweeëntwintig jaar.’

‘En hoelang zijn jullie met elkaar omgegaan?’

‘Zowat de hele zomer van 1972.’

Ze fronst en wendt zich tot Jake. ‘En omdat jouw vader en mijn moeder bijna een halve eeuw geleden ‘zowat een hele zomer’ met elkaar hebben doorgebracht, vlieg jij vanuit Florida naar New York?’

Ik trek aan haar oor, niet hard, maar voldoende dat ze het begrijpt.

‘Auw, mam!’ kreunt ze zacht, meer van schaamte dan van pijn. De ongemakkelijke uitdrukking op haar gezicht gaat over in een boze als ze Jake hoort lachen. ‘Mam, ik ben geen zestien meer…’

‘Gedraag je dan ook niet zo.’

Jake valt haar bij. Hij is niet alleen even knap als zijn vader, maar ook net zo galant. ‘Ik begrijp de reactie wel. Het klinkt allemaal ook wel wat apart, op zijn zachtst gezegd.’ Hij glimlacht naar Brianna en krijgt een glimlach terug. Na een korte stilte pakt hij zijn jas en haalt uit de binnenzak een stapel enveloppen tevoorschijn, stevig samengepakt met elastiekjes. Hij kijkt me nadrukkelijk aan.

‘Mijn zussen en ik vinden dat u de brieven moet lezen.’

‘Zonder dat je vader dat weet?’

‘Hij heeft ze aan u geschreven.’

‘Misschien niet met de bedoeling om te worden gelezen.’

‘Dat zijn ze wel. U zult begrijpen wat ik bedoel als u ze leest.’

Ik knik. ‘Moet ik jou ook aan een oor trekken? Het is Sarah en je.’

Hij lacht erg aanstekelijk. Ik zie beelden van zijn vader staand in de golven. Brianna lacht met hem mee. Ik lach met hen mee en na wat dubben knik ik. Jake haalt de elastiekjes eraf en reikt me de brieven aan.

‘Zullen we je alleen laten, mam?’

‘Misschien dat we verderop kunnen gaan zitten,’ stelt Jake meteen voor. ‘De brieven zijn nogal… intens.’

Brianna begrijpt onmiddellijk wat hij bedoelt. Met een lieve glimlach bedankt ze hem voor zijn voorkomendheid. Ze schenkt mijn glas opnieuw in, kust mijn voorhoofd en neemt samen met Jake plaats bij de andere zithoek. Het is alsof ik naar het verleden kijk, alsof ik Evan en mezelf op de bank zie zitten. Het is geen vervelende aanblik.

Ik maak de eerste envelop open en bemerk dat mijn vingers trillen. Het handschrift herken ik direct. Met enige aarzeling begin ik te lezen. Na de tweede alinea lopen de tranen over mijn wangen, halverwege de brief stromen ze omlaag en de laatste regels lees ik snikkend in een hand. Wanneer ik de derde brief heb gelezen, ben ik bang nooit meer te kunnen stoppen met huilen. Ik leg de enveloppen opzij. Sneller dan het licht staat Brianna naast me. Jake volgt in haar kielzog. Haar gezicht is behuild. Zijn glinsterende ogen maken nieuwe herinneringen bij me los.

‘Gaat het, mam?’

Ik knik. ‘Dank je, lieverd. Ik lees de rest later, Jake.’

Hij beantwoordt mijn glimlach gulhartig.

‘Je had gelijk: de brieven zijn geschreven om te worden gelezen.’

‘Wisten jij en je zussen dat jullie vader mijn moeder van vroeger kent?’

‘Tot we de brieven vonden hadden we geen flauw idee,’ legt Jake uit. ‘Hij heeft wel al haar boeken en films, maar dat hebben zo veel mensen. We hebben daar nooit iets achter gezocht of erbij stilgestaan dat onze vader persoonlijk iemand kent die zo beroemd is.’ Hij zwijgt even. ‘Achteraf hadden we iets moeten vermoeden toen je moeder de Nobelprijs voor de Literatuur won.’

‘Hoezo?’ vraag ik nieuwsgierig, voor mijn beurt zoals altijd.

‘Hij zat op een avond voor de tv het nieuws te kijken toen er beelden van de uitreiking werden getoond. We merkten op het moment zelf niets aan hem, maar later in de avond meende mijn oudste zus hem in de slaapkamer te zien huilen.’

‘Evan moest huilen toen ik de Nobelprijs won?’

Jake knikt. ‘Zelf beweerde hij dat mijn zus dat verkeerd had gezien. Dat hij in de dagen erna tijdschriften- en krantenartikelen over de Nobelprijsuitreiking uitknipte, vonden we toen wel wat opmerkelijk, maar zochten we ook niks achter. Hij verzamelde per slot van rekening ook al je boeken en films. Pas toen we de brieven vonden, begrepen we hoe de vork in de steel zat.’

Het duurt even voordat ik hen weer aankijk. Dan neem ik een besluit.

‘Vlieg je vanavond terug, Jake?’

‘Ik heb nog geen vlucht terug.’

‘Brianna, ik stel voor dat we avondeten voor ons drieën laten bovenkomen. En een nieuwe fles Macallan. Als we hebben gegeten, zal ik jullie over Evan en mij vertellen.’

Ik neem Brianna’s handen in de mijne en kus ze.

‘Lieverd, ik besef dat het niet altijd even leuk voor je zal zijn om te horen, maar als ik klaar ben met vertellen, hoop ik dat je begrijpt waarom Evan Bennett altijd de liefde van mijn leven is geweest. En dat ook tot aan mijn dood zal blijven.’

EEN ONZICHTBARE KRACHT

Het was 1972, het jaar van de Olympische Winterspelen in Sapporo, van Nixon en Brezjnev, van Apollo 17 en de laatste bemande maanlanding, van Bloody Friday en Bloody Sunday, van Neil Youngs Heart of Gold en van Francis Ford Coppola’s The Godfather.

Het was ook het jaar waarin exact een decennium eerder mijn vader had besloten dat het geestelijk en fysiek mishandelen van zijn vrouw niet meer toereikend waren. Op een ijzig koude zondagmiddag schoot hij met een dubbelloops jachtgeweer mijn moeder in de keuken dood. Daarna pleegde hij zelfmoord.

Een maand voor mijn twaalfde verjaardag vloog ik samen met Emily, de oudere zus van mijn moeder en mijn enige familie, naar Bartow in Florida om bij haar een nieuw leven te beginnen. Mijn moeder vloog ook mee in een kist in de bagageruimte. Ik heb nooit meer een stap gezet in Eagan. Zelfs niet in Minnesota.

De jaren die volgden waren niet altijd even gemakkelijk, maar niet zo miserabel als ze zonder Emily zouden zijn verlopen. Ze bleek een geschenk van God te zijn. Alleen jammer dat Hij het ene geschenk voor het andere had omgeruild. Financieel was het ook niet altijd eenvoudig. We hadden weinig, soms zelfs nog minder dan dat, maar we hadden elkaar. Met uitzondering van mijn moeder ontbrak er niets aan mijn leven.

Bijna ongemerkt groeide ik op tot een vroeg volwassen, serieuze, maar goedlachse meid van zestien jaar. De kenmerkende puberale fratsen waarmee leeftijdsgenoten zichzelf en hun ouders tot waanzin kunnen drijven, waren mij vreemd. Misschien dat mijn dankbaarheid en mijn liefde voor Emily sterker waren dan de verandering in mijn hormoonhuishouding.

Ik had veel vriendinnen en veel jongens op school en uit de buurt wilden mij als hun vriendin. Mijn beste kameraden waren echter boeken. Ik verslond ze zoals Emily glazen zelfgemaakte ijsthee op een snikhete dag kon wegdrinken. In de koelte van de oude eik in de achtertuin kon ik uren op mijn buik in het gras liggen, de enkels gekruist in de lucht, mijn gezicht diep in een boek, op de achtergrond The Beach Boys die zongen over meisjes uit Californië.

Een zomervakantie kon in een zucht voorbij glippen terwijl ik ooggetuige was hoe Heathcliff haat en verderf zaaide in Wuthering Heights, terwijl ik samen met Santagio op leven en dood streed tegen een enorme marlijn, de diepe liefde en passie voelde van Anna Karenina, en met Jean Valjean zij aan zij stond op de Parijse barricades.

De tijd die ik niet met lezen doorbracht schreef ik vol. Korte verhalen, altijd over de liefde en het leven. Ik liet ze niemand lezen, behalve Emily. Ze moest er altijd door huilen, vanwege de overtuiging dat ik van God een gave had gekregen. Of Hij me dat inderdaad had gegeven, wist ik niet. Wel dat Hij me iets had afgenomen.

Op mijn negentiende had ik mijn eerste serieuze vriendje: Mark. Hij was leuk en lief. Na zes maanden vond ik het welletjes. Een relatie was niks voor mij. Misschien dat ik het benauwd had gekregen door Marks serieuze plannen. Misschien dat ik genoeg had aan de hartstocht in mijn verhalen. Misschien dat mijn vaders opvattingen over liefde en het huwelijk een rol hadden gespeeld.

Iedere minuut van mijn vrije tijd besteedde ik aan Emily, lezen en aan schrijven. Jaren passeerden en het leven voelde als een comfortabele stoel die zich naar mijn lichaam had gevormd. Ik was eenentwintig jaar en besefte dat ik gelukkig was met mijn eenvoudige leventje.

Toen besloot God dat het genoeg was en griste als een verveeld kind, dat zich probeert te vermaken door het speelgoed van een ander kapot te maken, zonder enige waarschuwing het geschenk uit mijn handen dat hij me bijna tien jaar eerder nog zo grootmoedig had gegeven.

Ik vond Emily in de achtertuin, op haar favoriete stoel vlakbij de eik. Een opengeslagen boek op haar schoot, een halfvol glas ijsthee op tafel. Het was alsof ze sliep. Buren werden gealarmeerd door mijn gehuil en gegil. Er waren drie volwassen mannen nodig om mij van haar af te krijgen.

Een hartaanval in haar slaap was de conclusie van de dokter. Hoewel beter dan een lading hagel in je gezicht was het resultaat hetzelfde. Ook voor mij, met het verschil dat het blik familieleden nu echt leeg was.

Ik heb Emily bij haar zus laten begraven, zodat mijn beide moeders voor altijd samen zijn. Of ze al niet genoeg voor me had gedaan, bleek na de begrafenis dat Emily haar huisje aan mij had nagelaten. Plus een kleine levensverzekering. Het was niet veel, maar genoeg om het een poosje uit te zingen.

Bijna een jaar later stond ik op een ochtend in de badkamer, starend in de spiegel. Mijn gezicht was dat van iemand zonder hoop, zonder verwachtingen van het leven, van iemand die zojuist had ontdekt dat ze tot haar dood alleen op een verlaten eiland zal verblijven. Maar ik was niet alleen. Alsof ze achter me stond hoorde ik de stem van Emily en ze sprak de woorden die ze me zo vaak gedurende mijn jeugd had toegefluisterd.

‘Sarah, ik weet niet waarom je moeder zo jong moest sterven, maar ik kan je wel vertellen dat je de pijn en het gemis voor de rest van je leven met je zult meedragen. Het ligt aan jou of je die als een ballast meezeult of als een ervaring die je vormt, als een onzichtbare kracht die je sterker maakt dan anderen. De keuze is aan jou, meid…’

Het was 1972 en de keuze was weer aan mij. Voor mijn blote voeten van de koele badkamertegels afgingen en het versleten tapijt van de gang raakten, had ik een besluit genomen. Ik belde mijn werkgever en nam op staande voet ontslag. Daarna racete ik op mijn fiets naar de kiosk en kocht een enorme stapel kranten die ik aan de tuintafel van A tot Z uitspelde. Wat ik zocht wist ik eigenlijk niet. Tot mijn ogen op een kleine advertentie in The Miami Herald vielen. Toen wist ik het.

Twee weken later zat ik in de bus naar Boca Grande, met niets meer dan mijn denim schoudertas, een koffertje en een buik vol zenuwen. In mijn hand de uitgeknipte advertentie van het strandhuisje dat ik voor drie maanden had gehuurd. De keuze was inderdaad aan mij.

GASPARILLA ISLAND

Ik puf en hap naar lucht. De koelte van de airco heeft me de broeierige hitte buiten compleet doen vergeten. Met een hand boven mijn ogen tegen de scherpe zon tuur ik de straat in noordelijke richting door, als ik me de kaart van het dorp juist herinner. Oriëntatievermogen is niet mijn sterkste eigenschap.

Park Avenue in tegenovergestelde richting is net zo verlaten. Een auto staat kort stil bij een stopstreep en kruipt het kruispunt over met Fourth Street. Aan de overkant van de straat vluchten een paar toeristen kibbelend het supermarktje binnen, voor boodschappen of voor koelte. Of wellicht voor beiden.

Ik hoor mezelf lachen: amper twee weken in Boca Grande en ik meen anderen al te mogen uitmaken voor toeristen. Misschien omdat ik me er vanaf de eerste dag thuis voel, alsof ik altijd een van de duizend inwoners van het dorp ben geweest en na een jarenlange afwezigheid ben teruggekeerd naar mijn bakermat.

Boca Grande, Spaans voor ‘Grote Mond’, vernoemd naar de mond van de waterweg in het zuiden, de Boca Grande Pass, is moeilijk om niet van te houden. Of men moet iets hebben tegen een oergezellig dorp waar mensen elkaar nog groeten, met een authentiek negentiende-eeuws centrum, romantische straatjes, koloniale huisjes en panden, omgeven door onwaarschijnlijk helderblauw water en stranden met wit zand mul als suiker.

Gelegen in het zuidwesten van Florida op Gasparilla Island, een vijfenzestig hectare groot barrière-eiland vol wilde tropische bloemen en planten, palmbomen en decennia oude Indische vijgenbomen, volledig vrij van stoplichten, benzinepompen, reclameborden, winkelcentra en hoogbouw, is Boca Grande voor mij liefde op het eerste gezicht. Een liefde waarvan ik al na luttele dagen wist dat deze nooit meer zal overwaaien.

Net zo wonderbaarlijk als het landschap, de natuur en het klimaat, zijn de mensen: deels vaste eilanders en deels seizoengebonden bewoners. Rustig en gemoedelijk en zó ongewoon vriendelijk dat ik de eerste week vreesde dat ik voor iemand anders werd aangezien. Iemand die wel na een lange afwezigheid is thuisgekomen.

Henry en Addie Coleman, een kinderloos echtpaar van begin vijftig, wel geboren en getogen op Boca Grande, hadden me verwelkomd alsof ik familie ben. Na de bezichtiging van hun strandhuisje aan de Golfzijde van het eiland bezochten we hun lunchroom The Dolphin Sea, op de hoek van Park Avenue met Fourth Street, voor verkoeling en de lekkerste, romige vanille milkshake die mijn smaakpapillen ooit hadden geprikkeld. We kletsten en lachten alsof we elkaar jaren kennen.

Een sandwich tonijn en een milkshake later was ik behalve de nieuwe huurster van hun strandhuisje ook voor drie ochtenden in de week de nieuwe serveerster van The Dolphin Sea. Toen de gelegenheid zich aandiende leek een baan me ineens verstandig. Niet alleen voor het geld, of om te voorkomen dat ik een zomer lang een kluizenaarsbestaan zou gaan leiden, maar vooral om me er dagelijks aan te herinneren dat ik niet op vakantie ben.

‘Buiten wel wat te beleven?’ glimlacht Addie terwijl ze naast me komt staan. Ze zet het strooien hoedje op haar hoofd, zoals ze altijd doet als ze de zon instapt, en kijkt me met haar zachtgroene ogen vriendelijk aan.

‘Net zo stil als binnen.’

Addie kijkt graag naar me, ontdekte ik algauw. Ik doe haar glimlachen en vrolijk haar op zonder dat ik daar iets voor hoef te doen. Op haar beurt geeft ze mij het idee dat er iemand over me waakt en ervoor zorgt dat me niets overkomt. Ze geeft me een gevoel van geborgenheid. Daarbij doet ze me zo nu en dan aan Emily denken. Ook aan mijn moeder, hoewel de herinneringen aan haar de laatste dagen als vanouds worden gedomineerd door akelige beelden met mijn vader.

Addie blikt op haar horloge. Samen zien we dat het half twaalf is.

‘Waarom ga je niet lekker naar huis?’

‘Ik moet nog ruim een uur.’

‘Ik denk dat ik de ‘drukte’ wel aankan tot Ellen er is. Als dat je een prettiger gevoel geeft, kan je nog even een doekje over de tafels halen, maar daarna wil ik je op zijn vroegst pas overmorgen weer met een schortje om zien.’

Ik capituleer met een glimlach en tien minuten later zit ik op mijn fiets. Op Gilchrist Avenue sla ik linksaf Banyan Street in en fiets wat rond in de zalige koelte van de reusachtige banyan bomen. Terug op Gilchrist Avenue steek ik ter hoogte van First Street schuin de weg over en fiets het Boca Grande Bike Path op dat evenwijdig aan Gulf Boulevard de kustlijn bijna tot South End volgt, het meest zuidelijke punt van het eiland.

Genietend van de omgeving, glimpen van de Golf van Mexico, het ongerepte groen en palmbomen, zacht wuivend onder het landinwaarts trekkende briesje dat evenveel verkoeling brengt als een föhn in je gezicht, doe ik weer veel langer over de rit dan nodig is. Zoals alle voorgaande keren rij ik ook ditmaal mijn huisje, van de straatkant zo goed als geheel verscholen achter bomen en hoge, dichte struiken vol wilde bloemen, finaal voorbij.

Opgewonden, alsof het de eerste maal is, loop ik met mijn fiets aan de hand vlug over het smalle tuinpad langs het huisje naar de achterzijde. Bij iedere stap hoor ik de golven duidelijker en blaast de zoutige zeewind krachtiger langs mijn klamme huid.

Aangekomen op het strand blijf ik stilstaan. De aanblik van de blauwe vlakte, zover als het oog reikt, en de golven, schuimend wit bij de branding, ontnemen me net als iedere keer een paar seconden de adem. Ik vraag me af of ik me zorgen moet gaan maken dat ik in mijn eentje hardop sta te lachen.

Ik zet de fiets tegen een boom en moet me bedwingen om deze niet op slot te doen, zoals ik in Bartow gewend was. Langs de vier treden van de trap stap ik de veranda op, bewonder nog even het uitzicht en verdwijn dan het huisje in.

In de kleine badkamer fris ik me op en verruil mijn jurkje voor een bikini. In de spiegel, vol in het schelle licht van de lamp, stel ik vast dat bijna twee weken Gasparilla Island me aan te zien zijn. Mijn haar is hier en daar zeker twee tinten lichter blond en de natuurlijke slagen zijn krachtiger, wilder. Ik ben van top tot teen egaal gebruind, alsof ik mijn hele leven op het strand heb doorgebracht. Mijn ogen lijken donkerder bruin, wellicht door mijn haar en teint. Ik zie het geluk erin glinsteren, maar ook nog dat ene. Blijkbaar laat verdriet zich niet zomaar door wat zonnestralen en zeewind wegjagen.

Uitgelaten als een kind ren ik met een badlaken, een boek en een fles zonnebrand het strand op. Ik installeer me enkele meters van het water. Alsof ik me op ijs bevind en bang ben erdoorheen te zakken, loop ik stapje voor stapje de golven in. Het water voelt heerlijk warm en nodigt uit om nog wat verder te gaan.

Ik stop als de Golf van Mexico tot mijn knieën reikt. Met beide handen schep ik water over me heen, in mijn gezicht en door mijn haar. De zon brandt op mijn rug en schouders. Ik kreun van plezier en van geluk. Het golvende, glasheldere water dat me omgeeft en het uitzicht op de haarscherpe horizon, met hier en daar wat laaghangende wolkjes, en de vaststelling dat er in beide richtingen niemand op het strand te bekennen is, doen me de tijd vergeten en geven me het gevoel dat ik me alleen op de wereld bevind. De waarheid zit er niet ver naast.

Terug op het veilige zand smeer ik me in. Met het boek ga ik op een plek zitten waar de meest enthousiaste uitlopers van golven mijn voeten kunnen vinden. Met enkele alinea’s zuigt The Fortunate Pilgrim me De Grote Depressie en de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog binnen. Het leven van Lucia Santa, weduwe, moeder en hoofd van de Angeluzzi-Corbos familie, immigranten in New York City, raakt me. Hoewel op een ander vlak voel ik haar worsteling met het leven en het conflict tussen de Italiaanse en Amerikaanse waarden alsof het de mijne zijn. Misschien doordat Mario Puzo Lucia Santa had gebaseerd op zijn eigen moeder, haar wijsheid, haar onoverwinnelijke liefde, en op haar strijd voor respect van de maatschappij als de moeder van een immigrantenfamilie. Mijn beide moeders hadden ook gestreden voor hun recht op een menswaardig bestaan.

Hoelang ik heb zitten lezen weet ik niet, maar lang genoeg om de zon ongemerkt over me heen te laten draaien. Lichtschitteringen in het water verblinden me korte tijd. Met mijn ogen tot spleetjes geknepen, staar ik naar het lichtspel in de zee. Tranen rollen langzaam over mijn wangen. Ik veeg ze vlug weg, net als druppels transpiratie van mijn voorhoofd en slapen.

Het is tijd voor een wandeling.

Met een strooien hoed ver over mijn hoofd getrokken, die ik op de eerste dag in het huisje heb gevonden en waarschijnlijk opzettelijk door Addie is achtergelaten, sta ik met een flesje water in mijn hand enkeldiep in de Golf. De zon op mijn rug, mijn blik op het strandhuisje.

Ik voel me er thuis, alsof ik er geboren en grootgebracht ben. Het hout kan hier en daar wel een likje verf gebruiken. De enige slaapkamer is net groot genoeg om een klein tweepersoonsbed, een toilettafel en een kledingkast te herbergen. Een aanrecht en drie kastjes aan de muur vormen de keuken. En de airco heeft zijn beste tijd gehad. Toch is het prachtig, knus en gemoedelijk. Bovenal is het van mij, voor nog iets meer dan tien weken.

Ik wandel over het strand in zuidelijke richting. Omdat het zand te heet is om op te lopen, wandel ik over de koele, zompige strook die telkens wordt gladgestreken door golven. Ik stap alleen even vlug het fijne zand in als ik een mooie schelp zie glimmen. Algauw heb ik spijt dat ik geen tasje heb meegenomen. Net als voorgaande keren is het moeilijk beslissen naar welke kant ik moet kijken. Het uitzicht links en rechts van me strijden om aandacht en doen dat beiden op overtuigende wijze.

Met enige inspanning vind ik een balans tussen de kleine duinen met het bewegelijke helmgras, de soms kapitale vakantiewoningen van rijke toeristen en eilanders, en de soms hoog golvende, continu schitterende zee. Ik beantwoord gezwaai van silhouetten op bootjes, vlak langs de kust op weg naar onbekende bestemmingen. En ik sla witte pelikanen en krijsende meeuwen gade cirkelend boven het water opzoek naar een late lunch of een vroeg avondmaal.

Ter hoogte van de Boca Grande Chapel, aan het einde van Gulf Boulevard, ga ik in het zand zitten en geniet enige tijd van dolfijnen die een eindje verderop in zee een show opvoeren voor enkele kinderen. Ik juich en klap enthousiast met hen mee als twee en soms wel drie dolfijnen tegelijkertijd met prachtige sprongen hoog het water uitkomen.

Op het zuidelijkste punt van het eiland bekijk ik de Boca Grande Lighthouse, het oudste gebouw van Gasparilla Island. Vanaf de vuurtoren tuur ik naar het eiland Cayo Costa. Een statige, witte reiger trekt een poos mijn aandacht. En ik de zijne. Een naderend groepje toeristen doet me besluiten om vroegtijdig de aftocht te blazen. Ik ben vandaag niet in een bijzonder spraakzame bui en op de een of andere manier klampen toeristen mij altijd aan alsof ik een lokale bewoonster ben die wel even als gids wil fungeren.

De wandeling terug duurt beduidend langer. Waarom weet ik niet. Mogelijkerwijs doordat mijn gedachten een gelijkmatig wandeltempo dwars zitten. Thuis aangekomen drink ik een blikje bier en warm daarna het eten op dat over is van de vorige dag. Het is iets met bonen, al smaakt het daar niet naar. Ik moet echt binnenkort een kookboek kopen, wil ik geen hongerdood sterven voordat de zomer voorbij is.

Met een nieuw blikje bier bewonder ik de zonsondergang die de hemel in vuur en vlam zet. Daarna lees ik in het kaarslicht op de veranda verder in The Fortunate Pilgrim. Ik ga vroeg naar bed en val net als alle voorgaande avonden huilend in slaap.

DAT WEET IK, SARAH

Ik glimlach naar de twee vrouwen, op pensioengerechtigde leeftijd en zonder enige twijfel zussen, en doe zo onopvallend mogelijk een stapje achteruit. Tijdens de tweede stap, voor mijn eigen veiligheid iets minder bescheiden, schiet het golfkarretje ineens een meter of twee vooruit. Dan nogmaals. Beide vrouwen schateren luidkeels. Aangestoken door hun plezier lach ik met hen mee. Intussen vraag ik me af of ik hen wel moet laten wegrijden. Misschien moet ik voorstellen om een fiets te huren of het eiland te voet te verkennen. Ik moet iets doen om hen het leven te redden.

Door het ontbreken van een benzinepomp op Gasparilla Island maken veel lokale bewoners gebruik van elektrische golfkarretjes. Toeristen volgen hun voorbeeld en huren ze. Behalve sandwiches, koude maaltijden, meeneemlunches, schepijs, een groot assortiment milkshakes en alle soorten frisdranken, verhuurt The Dolphin Sea ook fietsen en golfkarretjes. De enige hindernis om een golfkar te mogen besturen is de wettelijke minimumleeftijd van veertien jaar. Ik had me direct afgevraagd waarom Gasparilla Island niet het hoogste aantal verkeersslachtoffers van de VS kent.

Voordat ik een woord kan zeggen, steken de twee vrouwen een duim naar me op en scheuren in de golfkar van het erf. Alleen een brandend vuurspoor ontbreekt. Ik kijk ze na, waarschijnlijk met een blik alsof ik Evel Knievel in een golfkarretje over dertig bussen zie springen, en loop dan hoofdschuddend via de achteringang de keuken van The Dolphin Sea binnen.

Bij de bar ontdek ik dat het tijdens mijn afwezigheid iets rustiger is geworden. Ongevraagd neem ik het dienblad over van Addie die glimlachend drie vingers naar me opsteekt. Bij tafel drie, schuin tegenover de bar en in het midden van de muur, zet ik het dienblad neer en begroet de twee jongens die ik in een eerste oogopslag midden twintig schat.

Ik serveer hen elk een Cuban Meat Sandwich, gemarineerd, langzaam gekookt varkensvlees op stokbrood met knoflook, mayonaise, koriander, jalapenos chilipeper en gekarameliseerde uien, aldus de omschrijving op de menukaart. Daarna informeer ik voor wie de Coca-Cola is. De jongen aan mijn linkerhand steekt zijn vinger op. Daarna zet ik zijn tafelgenoot, die ik de hele tijd voel kijken, de sinas voor.

Ik vermijd zoveel mogelijk oogcontact. Als ik iets over jongens heb geleerd, dan is het wel dat een seconde langer kijken dan noodzakelijk is altijd verkeerd wordt begrepen. Vooral door de knappe, zelfverzekerde types. En de jongen aan mijn rechterhand is erg knap.

Ik wens ze smakelijk eten en loop terug naar de bar. Addie’s glimlach verklapt me dat ze iets over de jongens gaat zeggen.

‘Leuke knul, hé?’

‘Wie?’ reageer ik zo onnozel mogelijk.

‘Die aan de rechterkant.’

Ik haal mijn schouders op. ‘De linker ziet er ook best leuk uit.’

‘Die is al bezet. Zijn vriendin ging weg vlak voordat jij binnenkwam.’

Glimlachend schenk ik de koffie bij van een man die aan de bar zit en loop naar het stel dat de zaak is binnengekomen en aan een tafeltje bij het raam heeft plaatsgenomen. Ik neem hun bestelling op en geef die door aan Henry in de keuken.

Terwijl ik de tijd dood met het schoonmaken van de bar en het aanvullen van servetjes, voel ik de jongen, die van tafel drie, aan de rechterkant, met de sinas, regelmatig naar me kijken. Zonder terug te kijken, neurie ik bijna onhoorbaar mee met Don McLean die door vier luidsprekerboxjes aan het plafond American Pie zingt.

Wat later loop ik met een dienblad met twee vol geschepte ijscoupes en evenveel flesjes Coca-Cola naar het stel bij het raam. Halverwege het gangpad staat de jongen, die van tafel drie, aan de rechterkant, met de sinas, onverwacht op en draait zich naar me toe het looppad in. Het dienblad vliegt uit mijn handen en klettert hard op de plavuizenvloer. De ijscoupes spatten in vele scherven uiteen en de flesjes cola rollen, na een flinke stuiter, zonder daarbij kapot te gaan, weg onder tafeltjes.

Ik staar hem verbijsterd aan. Niet in de laatste plaats door zijn ogen. Ze zijn blauw als de Golf van Mexico. Hij staart me op eenzelfde wijze aan. Dan verontschuldigt hij zich.

Ik wuif de verontschuldiging weg en zak door mijn knieën, net als hij zich ook omlaag buigt om een van de flesjes onder een tafel te pakken. Onze voorhoofden raken elkaar hard met een droge, doffe klap. Als een eenheid veren we omhoog, elk met een hand op de plek waar we met elkaar in botsing zijn gekomen. Hij verontschuldigt zich voor een tweede keer en informeert bezorgd of het gaat.

Ik knik, wrijf over de buil op mijn voorhoofd, en weet met enige inspanning een glimlach te produceren. De hele zaak zit ons aan te gapen alsof we een kolderieke act van Abbott & Costello imiteren. Het liefst zou ik hem nu een schop tegen zijn scheen willen geven.

‘Ik ruim het wel op,’ zeg ik, zonder hem aan te kijken.

Ik loop weg en hoor hem achter me aan komen en zeggen dat hij wil helpen. Dan trapt hij op de hiel van mijn teenslipper. Met meer geluk dan wijsheid kan ik een val voorkomen, maar helaas niet dat de slipper de brute aanslag overleeft. Met een blik vol ongeloof staar ik omlaag naar mijn blote voet op de vloer en vervolgens naar de zool die onder zijn duur uitziende, bruin lederen slipper klemvast zit.

Hij wil zich weer excuseren, maar mijn beiden handen, afwerend omhooggestoken, snoeren hem al na een paar woorden de mond. Zacht en zo vriendelijk mogelijk verzoek ik hem om te gaan zitten of te gaan doen wat hij van plan was. Hij wijst richting de toiletten. Daarna reikt hij me de zool aan die niet zo lang geleden onderdeel was van mijn slipper. Ik moet me echt bedwingen om hem geen rotschop tegen zijn scheen te verkopen.

Een dik uur later verschijnt Ellen, het buurmeisje van Addie en de middagserveerster, en zit mijn dienst erop. De provisorisch gerepareerde slipper begeeft het halverwege de rit. Later dan ik had verwacht. Ik deponeer beiden slippers in de eerste prullenbak die ik tegenkom en fiets op mijn blote voeten verder. Eenmaal thuis is de spijt dat ik hem geen schop heb verkocht bijna weggeëbd.

Ik sta langer onder de douche dan gewoonlijk. Mijn verhitte lichaam voelt na de weekpartij onder de waterstralen als herboren. Mijn gedachten lijk ik ook weer op een rijtje te hebben.

Zuchtend laat ik me op bed vallen. Als ik een uur later wakker schrik is mijn lichaam zo goed als opgedroogd. De buil op mijn voorhoofd en mijn hoofdpijn zijn erger geworden. Ik besluit de rest van de middag op de veranda te schrijven en schiet in het eerste het beste jurkje dat ik in de kast zie hangen. Mijn spiegelbeeld doet me kreunen. Ik voel voorzichtig aan de buil en laat mijn kapsel zoals het is: een warrige chaos.

Uit de koelkast haal ik een blikje Gettelman bier en drink het voor de helft leeg voordat ik de transistorradio aanzet. Na wat gedraai aan de zenderknop hoor ik opeens overbekende klanken: The Mamas and the Papas die zingen hoe verdrietig maandagen hen maken. De melodie en de stemmen brengen me ogenblikkelijk naar een tuin: ik lig te lezen en Emily gluurt vanuit haar stoel bij de eik naar me, om haar mond een glimlach, op de achtergrond Monday Monday.

Soms, als onze blikken elkaar kruisten, sprong ik op en begon in het gras voor haar te dansen met uitgelaten zwieren en heupbewegingen, mijn haar wild door de lucht zwiepend. Het maakte haar steevast aan het schateren. Achteraf plofte ik steeds bovenop Emily en omhelsde haar of ik haar wilde fijnknijpen. Het lijkt een leven geleden.

Nadat ik het volume hoger heb gezet, neem ik de radio in een hand en begin te dansen, ingetogen zonder veel van de plaats te komen, met mijn ogen dicht. Beelden van Emily vullen mijn hoofd, scheutjes bier mijn slokdarm. Tranen glijden langs mijn wangen. Langzaam draai ik me in de richting van de veranda, ondertussen zacht meezingend met de muziek.

Zonder aanwijsbare reden stop ik met zingen en open de ogen. De schim in de opening van de opengeklapte deuren doet me gillen en zowat opspringen van schrik. Zowel het blikje bier als de radio vallen uit mijn handen. Met het geluid van brekend plastic stoppen The Mamas and the Papas met zingen. Even is alleen het blikje te horen dat wegrolt. Gelukkig is het op een slok na leeg.

‘Sorry, ik wilde je niet… Ik riep je een paar keer, maar je hoorde me niet.’

Ik kijk hem woest aan. ‘Hoelang stond je daar al?’

‘Kort…’

Een lief en goed bedoeld leugentje, zie ik in zijn prachtige zeeblauwe ogen. ‘Wat doe je hier?’ vervolg ik bepaald niet vriendelijk en merk dan pas de slippers in zijn hand op. Nieuwe, verpakt in een doorzichtig tasje.

‘Ik kom je deze brengen.’

Hij heeft een mooie stem die bij hem past: diep en soms wat hees.

Aarzelend doe ik een stapje in zijn richting en trap bijna in een stukje radio. Ik pak de slippers aan en bekijk ze kort. ‘Deze zijn veel duurder dan die je hebt kapotgemaakt.’

Hij haalt zijn schouders op en gaat met een hand door zijn glanzend, bruine haar. ‘Ik kon die van jou nergens vinden.’

‘Van die goedkope plastic slippers, bedoel je?’

‘Nee, dat bedoelde ik niet.’ Hij glimlacht bijna ergerlijk aantrekkelijk.

‘Hoe weet je eigenlijk mijn maat en waar ik woon?’ vraag ik, opeens wantrouwend.

‘Van Addie.’ Hij glimlacht opnieuw, nu voorzichtig. ‘Vind je ze wel mooi?’

Ik knik. ‘Heel mooi. Dank je.’

Seconden tikken voorbij terwijl we naar de rotzooi op de vloer staren. We kijken elkaar aan en zien dat we hetzelfde denken. Alsof het zo is afgesproken beginnen we beiden te lachen.

‘Voor onze veiligheid is het hoogstwaarschijnlijk verstandiger dat jij op de veranda gaat staan. Dan zal ik alles opruimen.’

Ik knik en onderdruk een nieuwe lach, waarna ik behoedzaam op mijn blote voeten langs stukjes plastic naar buiten loop. Nadat ik hem heb verteld waar stoffer en blik liggen, rotzooi ik wat met het boek dat op tafel ligt. Iedere keer als ik in zijn richting gluur, zie ik dat hij naar mij kijkt. Als hij klaar is komt hij bij me op de veranda staan. Hij is bijna een kop groter dan ik.

‘Gaat het weer met je?’

Ik bevoel mijn buil. ‘Ik voel ‘m al bijna niet meer.’

‘Dat bedoelde ik niet.’

Hij reikt met zijn hand naar mijn gezicht, waardoor ik achteruitdeins en hij inhoudt. Langzaam komt zijn hand weer dichterbij en raakt zijn duim mijn gezicht aan. Met een onvoorstelbare tederheid veegt hij bedachtzaam enkele tranen, die ik compleet was vergeten, van mijn wangen. Zijn iets toegeknepen ogen kijken me indringend, maar ook bezorgd aan.

‘Die.. die zijn van de zeep… Ik had zonet gedoucht, voordat jij ineens voor me stond.’ Op het moment dat ik mijn belachelijke smoes uitkraam, schiet me de chaos van mijn kapsel te binnen. Zo achteloos mogelijk ga ik er met een hand doorheen. Het voelt aan als rafelig touw dat onherstelbaar in de klit zit.

Hij knikt begrijpend. Zijn volle lippen vormen een glimlach die ik in mijn buik voel. Het lukt me niet om van ze weg te kijken. Ik ga weer nonchalant met een hand door mijn haar en ben even bang dat die verstrikt raakt in de klitten.

‘Je haar zit prima,’ lacht hij.

Ik grinnik, zonder meer schaapachtig.

Het is stil tussen ons. Gelukkig weten de meeuwen en de branding wel wat te doen.

‘Mijn excuses voor de slechte start tussen ons.’

Ik schrik van zijn opmerking, van de onomwonden blijk van interesse in mij. ‘Het woord start houdt in dat er een vervolg is. Ben je dan van plan om nog meer spulletjes van me kapot te maken?’

Hij glimlacht weer op die uitermate aantrekkelijke manier naar me.

Ik kijk vlug van hem weg en realiseer me ineens dat ik mijn meest oude zomerjurkje draag. Een kop met haar als een vogelverschrikker en een jurk die nauwelijks nog als poetsdoek kan dienen. Ik kan wel door de verandavloer zakken van schaamte.

‘Goed, ik moet verder…’

Gelukkig begrijpt hij de hint. Dat was ook niet zo moeilijk gezien de lompheid ervan. Hij loopt naar de trap en draait zich onverwacht naar me om. Weer die akelig mooie glimlach.

‘Ik zie je binnenkort.’

‘Hoezo?’

‘Je krijgt nog een nieuwe radio van me. Het bier zou ik graag ergens voor je willen kopen waar we ook kunnen zitten. Bij voorkeur met zachte muziek op de achtergrond en een brandende kaars tussen ons in.’

‘Dat is niet nodig,’ glimlach ik zachtjes, best gecharmeerd door zijn uitnodiging.

‘Dat is het wel,’ werpt hij tegen en loopt de trap af het zand op.

‘Ik ben hier niet voor een zomerliefde. Ik ben niet zo’n meisje,’ roep ik hem in een opwelling na. Wat bedoel ik eigenlijk met ‘zo’n meisje’? Wat een belachelijke opmerking. Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Nog een buil zou wel de symmetrie van mijn voorhoofd herstellen.

Zonder met lopen te stoppen, glimlacht hij over een schouder naar me. ‘Dat weet ik, Sarah. Ik heb ook geen zomerliefde in gedachten, maar eentje voor de rest van ons leven.’

ONZE LEVENS

Twee dagen zijn er inmiddels verstreken, maar zijn woorden klinken nog regelmatig in mijn hoofd. Ik heb lang nagedacht over de reden waarom. De conclusie is dat het de wijze moet zijn waarop hij ze uitsprak. Plus zijn blik, natuurlijk. Beiden hebben me duidelijk gemaakt dat hij ieder woord meende.

Hoewel hij niet bij me overkomt als iemand die eerst spreekt en dan pas nadenkt, begrijp ik niet dat hij over liefde kan praten tegen mij, een persoon die hij amper kent. Nota bene nadat hij me een vol dienblad uit de handen heeft gelopen, een buil heeft bezorgd, een slipper van me heeft gemold en ervoor heeft gezorgd dat mijn radio in stukjes in een prullenbak ligt. En dat alles in een tijdsbestek van slechts enkele uren.

Misschien dat ik niet op de hoogte ben van de nieuwste versiertechnieken, wat zeer aannemelijk is, maar over liefde praten is dan ronduit kolder. Tegelijkertijd is het ook ontwapenend en ongekunsteld. Eigenlijk is het best lief.

De twee laatste klanten die in de zaak zijn lopen zonder te groeten naar buiten. Ik mocht het stel toch al niet. Ik hoor Addie de telefoon in de keuken ophangen. Even later staat ze naast me bij de bar, haar gezicht wat sip.

‘Hoe is het met Henry?’ informeer ik meteen.

Eerst knikt ze alsof alles goed is, maar vervolgens haalt ze haar schouders op. ‘Hij zegt dat het wel weer gaat, maar ik vind hem erg moe klinken. En dan niet de moeheid die met wat extra slaap overgaat.’

‘Laat dan een dokter langskomen.’

‘Henry en een dokter?’ Addie lacht even zonder plezier. ‘Het is me wel gelukt om hem verplichte rust voor te schrijven. Zijn broer komt vanaf morgen de rest van de week in de keuken helpen. En als het nodig is langer.’

Ik bied aan om meer te werken, maar daar wil ze pertinent niets van weten. Ze aait me wel met een dankbaar gezicht over mijn bol. In een fractie van een seconde zie ik mijn moeder.

Terwijl Addie naloopt welk ijs ze moet aanvullen, maak ik de tafels schoon, zet de stoelen en menukaarten recht en controleer of alle houders voldoende servetten bevatten. Intussen luister ik naar de muziek en neurie wat mee. Een incidenteel danspasje kan ik niet voorkomen.

‘Sorry, wat zei je?’

‘Als hij eenmaal in je hoofd zit...’

‘Wie?’

‘Evan.’

‘Wie?’ Ik erger me aan de hoge, onnozele klank in mijn stem.

‘Ga je me vertellen dat je niet weet hoe hij heet?’ lacht Addie.

‘Wie dan?’

‘De jongen van het dienblad, die jouw slipper en radio kapot heeft gemaakt: Evan Bennett.’

‘Oh, die.’

Ze lacht nogmaals. ‘Je had echt geen flauw idee hoe hij heet, hé?’

Mijn schatergelach is het enige antwoord dat ze nodig heeft.

‘Hij heeft mijn radio niet kapotgemaakt. Ik heb ‘m uit mijn handen laten vallen omdat iemand hem mijn adres heeft gegeven en hij opeens voor mijn neus stond.’

Addie knipoogt. ‘Toch niet boos?’

Ik schud mijn hoofd en smijt een in elkaar gepropt servetje in haar richting. ‘Wat nou als hij de Zodiac Killer is?’ wil ik op quasi ernstige toon weten.

‘Ik denk dat ik Evan lang genoeg ken om te weten dat hij geen seriemoordenaar is.’

‘Hoelang ken je hem dan?’

’Ik was vierentwintig jaar geleden bij zijn geboorte.’

Ik zwijg, maar mijn gezicht doet haar schaterlachen.

‘Evan is de zoon van mijn jongste zus. Ze wonen in Tampa, maar hebben hier ook een huis.’

‘Je bent zijn tante?’ vraag ik en besef tegelijkertijd hoe onbenullig mijn vraag is.

Gelukkig laat Addie mij in mijn waarde en knikt alleen. Opeens glimlacht ze. Nog voordat ze een woord zegt, weet ik al wat ze wil gaan zeggen. Vlug begin ik de tafel voor de tweede keer af te nemen.

‘Het is jou dus ook opgevallen?’

‘Wat?’

‘Dat hij een oogje op je heeft.’

Ik recht mijn rug in een ommezien. ‘Ik begrijp dat werkelijk niet. Hoe kan hij nou iets voor mij voelen? We hebben zes zinnen met elkaar gewisseld, waarvan de helft verontschuldigingen van hem waren. Ik heb hem eenmaal hier gezien, met mijn schort voor, en de andere keer bij mij thuis toen ik erbij stond als een lijk dat net uit zee was opgevist. En dan zegt hij doodleuk dat hij iets in me ziet voor de rest van zijn leven.’ Ik snuif alsof ik met mijn neus een ballon probeer op te blazen. ‘Dat is toch niet normaal?’

De stilte die volgt benadrukt het fanatisme in mijn stem.

‘Hoor ik daar iets van wederzijdse interesse?’

Ik staar Addie aan, haal mijn schouders op en zucht uiteindelijk. ‘Hij is wel…’

De voordeur gaat met een ruk open en de belletjes aan de slinger rinkelen als een carillon.

Ik kijk hem verrast aan voordat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt die opgewekter uitpakt dan misschien wenselijk is. Snel trek ik een gezicht alsof ik hersendood ben.

‘Hallo, Sarah.’

‘Evan.’ Ik ga aandachtig verder met de tafel en realiseer me dat ik mezelf heb verraden. Hij heeft me zijn naam niet verteld.

‘Tante Addie…’

‘Waar brandt het, Evan?’

‘Eh, ik ben zojuist aan de zijkant van het gebouw tegen een fiets aangereden. Ik vermoed dat die van u is.’

‘Een donkergroene?’ roep ik.

Zijn gezicht betrekt.

‘Nee, hé?’ kreun ik en stier met grote stappen naar buiten, naar de zijkant van de lunchroom. Ik bevries bij de eerste aanblik van mijn fiets, ineengefrommeld onder een golfkar. Ik hoor hem schoorvoetend naast me komen staan. Achter me klinkt gesmoord gelach: Addie, die het bijna uitproest van plezier.

‘Tegenaan gereden? Tien keer overheen gereden, bedoelde je zeker?’

Hij grinnikt en kijkt weer ernstig als hij mijn boze gezicht opmerkt.

‘Ik vergoed de fiets uiteraard.’

‘Dat is niet nodig,’ laat Addie weten voordat ik iets kan zeggen. ‘De fiets hoort bij het huisje van Sarah. Het is wel een probleem dat ze nu geen vervoer meer heeft. Al mijn fietsen zijn voor de komende weken verhuurd.’

‘O,’ is zijn enige reactie. Hij mijdt mijn blik. Erg verstandig.

‘Zal ik anders al mijn spulletjes op straat leggen, dan kan je misschien ergens een truck lenen en alles in één keer kapotmaken, dat scheelt je een hoop tijd en moeite?’ Ik kan niet voorkomen dat de laatste woorden lacherig uit mijn mond komen. Als hij meelacht, kijk ik hem weer boos aan. Meteen blikt hij weer strak voor zich uit.

‘Hoe lopen de nieuwe slippers?’ informeert hij uit het niets, na enkele ogenblikken van stilte.

‘Heel comfortabel. Komt goed uit nu ik overal te voet heen moet.’

Zonder nog iets te zeggen, loop ik weg, heimelijk knipogend naar Addie. Ik hoor hem nog roepen dat hij vandaag een fiets voor me gaat regelen, maar doe alsof ik doof ben.

Drie kwartier later, als mijn dienst erop zit, zit ik naast hem in de golfkar waarmee hij mijn fiets om zeep heeft geholpen. Omdat Addie niet van de lunchroom weg kan, moest ik zijn aanbod om me naar huis te brengen wel aannemen. In deze hitte naar het huisje lopen is geen optie. Behalve als men een doodswens heeft. En die heb ik momenteel niet.

Ik zeg niet veel. Evan wel. Al zijn pogingen om een gesprek aan te knopen, saboteer ik met afgemeten ja geknik of nee geschud. Daar waar ik wel moet antwoorden, doe ik dat zo kort mogelijk. Jongens interpreteren niet alleen te veel oogcontact verkeerd, maar ook te veel woorden worden altijd als interesse opgevat. Het laatste dat ik wil is de verkeerde indruk wekken. Of misschien de juiste.

Mijn onwil om een gesprekspartner te zijn lijkt hem vreemd genoeg niet te deren. Hij blijft onverstoorbaar doorpraten en vragen, alsof we aan het rondtoeren zijn en onderwijl gezellig met elkaar kletsen. Op de een of andere manier vind ik zijn vasthoudendheid vertederend.

Hetzelfde geldt voor de manier waarop hij naar me kijkt: observerend zonder opdringerig te zijn. Zijn blik gaat naar mijn haar, wapperend in de warme lucht, naar mijn handen, ineengevouwen op mijn schoudertas op mijn schoot, naar mijn blote voeten, in de slippers die ik van hem heb gekregen, en naar mijn gezicht, glimmend door de verzengende hitte. Hij bekijkt me alsof hij ieder detail van mij in zich wil opnemen, om die vervolgens nooit meer te vergeten.

Waarom hij zó naar me kijkt, weet ik niet. Ik kan het wel raden, maar zekerheid heb ik niet. Wat ik wel met zekerheid weet is dat het me niet onberoerd laat. Nooit eerder heeft iemand me bekeken alsof ik het mooiste schepsel ben dat hij ooit heeft gezien en daarom niet kan stoppen om naar me te kijken.

Ik vind het niet vervelend om zo te worden bekeken.

Als we langs de weg voor mijn huisje stoppen, bespeur ik gemengde gevoelens bij mezelf. Ik ben blij dat we er zijn, maar eigenlijk ook niet. Ik voel zijn blik, terwijl ik sullig naar de tas op mijn schoot staar. Een moment kijk ik naar hem op en word meteen op een stralende glimlach getrakteerd.

‘Vergeet ik het nog bijna,’ zucht hij plotseling en reikt onder het bankje waarop we zitten. Hij haalt een plastic tasje tevoorschijn en geeft het me.

Ik kijk hem niet begrijpend aan.

‘Een nieuwe radio.’

‘O, dank je.’ Ik gluur in het tasje en zie dat het een splinternieuwe Sharp is. ‘Ik pak ‘m straks uit.’

Hij knikt en kijkt me weer onderzoekend aan, met veel aandacht voor mijn mond en ogen.

‘Goed, dan ga ik. Bedankt voor het brengen.’

Ik maak aanstalten om uit te stappen en zie hem om de golfkar heen naar mijn kant snellen. Vlug trek ik mijn been weer binnenboord. Ik neem zijn uitgestoken hand aan en stap met een stralend gezicht uit. Het is leuk om als een dame te worden behandeld.    

‘Dank je.’

‘Dan zie ik je later vanmiddag.’

‘Later vanmiddag?’

‘Ik regel nog een fiets voor je, zoals ik onder het rijden zei.’

Ik knik alsof het me ineens te binnen schiet.

Na nog een bedankje voor het thuisbrengen loop ik weg. Ik voel zijn ogen op mijn rug, misschien ook wat lager, maar kijk niet om. Pas tijdens het sluiten van het hek blik ik zo onverschillig mogelijk in zijn richting. Hij glimlacht, alsof hij op dit moment heeft gewacht en rijdt dan weg.

Voor het eerst sinds ik hier woon ga ik zonder op het uitzicht te letten rechtstreeks naar binnen. Mijn tasje smijt ik onverschillig op de zitbank en die van hem leg ik voorzichtig op tafel. Ik woel met beide handen wild door mijn haar. In de badkamer kijk ik lange tijd naar mijn spiegelbeeld. Waarom weet ik niet. Of toch wel?

De koele waterstralen van de douche geven geen enkele verkoeling. Mijn gezicht gloeit alsof ik in de volle zon zit. Wat is er met me aan de hand? Ik stap onder de douche vandaan. In de slaapkamerspiegel ontdek ik blosjes op mijn wangen. Niet van het koele water. Ik heb ze weleens eerder gezien, jaren geleden. Een week later had ik verkering.

Ik ben niet voor dergelijke verwikkelingen op Gasparilla Island. Ik heb niet voor dergelijke verwikkelingen een huisje voor drie maanden gehuurd. Ik ben hier voor mijzelf, niet om verliefd te worden op een of andere knul die waarschijnlijk ieder seizoen een andere vriendin heeft.

Ik haal diep adem en snuif hard uit. Wie houd ik voor de gek? Evan is allesbehalve ‘een of andere knul’. De gedachte aan zijn ogen, zijn glimlach, zijn stem, hoe hij naar me kijkt en hoe hij me behulpzaam is bij het uitstappen, kleurt de blosjes donkerder, zie ik tot mijn niet geringe verbazing in de spiegel. Zelfs mijn huid tintelt. Mijn buik doet ook wat en niet van de honger.

Het kost me zeker tien minuten om mijn haar te doen en aan te kleden. Daarna kleed ik me nog drie keer om. Eerst in een kort spijkerrokje en een wit topje: te gewoon. Daarna in een bikini: te bloot. Vervolgens in een wit jurkje: mooi, maar te netjes. Uiteindelijk stap ik weer in het eerste zomerjurkje, zachtgeel, smalle schouderbandjes en tot iets boven de knie: perfect!

VERDORIE, EVAN