Dag van de zon

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Zon van de nacht

Een leven lang

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

Jerrad Hoff

Dag van de zon

literaire thriller

JHB

Dag van de zon

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: nieuwe druk juni 2021
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: iStock

ISBN   978 90 828 7505 8

NUR   305

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

“Defeat the fear of death and welcome the death of fear.”

— G. Gordon Liddy

“Surely there is not a righteous man on earth who does good and never sins.”

— Ecclesiastes 7:20

PROLOOG

Ik trap het gaspedaal volledig in. De Dodge komt met piepende banden van zijn plek. In luttele seconden rij ik meer dan honderd kilometer per uur. De plek waar op een dag een brug twee wegen met elkaar zal verbinden, komt razendsnel dichterbij. Ik laat de twee voorste ramen zakken. Mijn haar danst wild op de wind. Ineens zie ik in de linkerbuitenspiegel een helikopter. Een tweede duikt op in de rechterspiegel. Ze vliegen beiden rakelings over de boomtoppen in mijn richting en komen rap dichterbij. Het doet er nu niet meer toe. Nog even en dan is alles voorbij.

De meters omlaag naar de golvende en kolkende duisternis hebben iets ongewoon sereen. De stilte, waar geen eind aan lijkt te komen, klinkt fijn, geruststellend, en zelfs hoopvol. De klap in het water is abrupt en keihard. Overal springen airbags tevoorschijn. Ik sla met mijn gezicht tegen die van het stuur. Een moment denk ik het bewustzijn te verliezen.

Langs de openstaande ramen stroomt de auto snel vol. Het ijskoude water doet me kreunen en rillen. De motor en de verlichting geven als eerste de geest. De radio is even later aan de beurt. De Dodge draait door de stroming om zijn as en begint naar voren te hellen. Opeens stijgt het water tot mijn hals. Van het ene op het andere moment loopt de cabine vol en borrelt met tegenzin de laatste lucht eruit. Terwijl de auto naar de bodem van de aardedonkere rivier afdaalt, grijp ik met beide handen het stuur stevig vast en vecht tegen de aandrang om de veiligheidsriem los te maken en naar de oppervlakte te zwemmen. Met twee bonken komt de Dodge op de rivierbedding tot stilstand.

Ik zie Paige, niet levenloos op haar bed, maar in de bardancing, de avond dat we elkaar voor het eerst ontmoetten. In tegenstelling tot destijds zijn wij alleen in de zaak. Ze draagt de vuurrode jurk en gelijk gekleurde hakken. Haar prachtige ogen fonkelen en haar lach straalt als de zon. Ik moet huilen en glimlachen tegelijk. Over de dansvloer komt ze langzaam op me af, met kalme passen, uitdagend heupwiegend. Als ze vlak voor me staat, legt ze een hand teder tegen mijn wang. Haar mond komt vlak naast mijn oor en ze fluistert dat ze van me houdt en op me zal wachten, hoelang dat ook zal duren. Dan kust ze me.

De lucht in mijn longen is zowat op. Het duurt niet lang meer.

Ik begin naar lucht te happen, mijn lichaam begint te schokken.

Dan gaat er wondermooi licht door de rivier. Het is goddelijk licht, fantaseer ik.

Mijn lichaam schokt heviger. Mijn ogen gaan dicht. Als ik ze weer open zie een duiker. Een tweede duiker zwemt om de auto heen naar het portier aan de passagierszijde. Die aan mijn zijde gaat open. Ik probeer de man te slaan en weg te duwen, maar mis de kracht. Mijn handen worden door de andere duiker vastgepakt. Ik zie hoe mijn veiligheidsriem wordt losgemaakt. Vervolgens wordt het zwart. En stil.

Het eerste dat ik hoor is hard motorgeluid, wind en wieken. Dan hoor ik mannenstemmen. Er wordt gevloekt. Handen zitten aan me, drukken keer op keer hard op mijn borstkast. Met een krachteloze stem roep ik dat ze moeten stoppen. Maar niemand schijnt me te horen. Plotseling schiet ik met een ruk overeind en kots water uit. Er komt bijna geen eind aan. Ik val weer achterover, mijn hoofd wordt opzij gedraaid en er komt nog meer water uit me. Dan hoor ik een vrouwenstem. Het is haar stem en ze klinkt uitzinnig van blijdschap. Ik dwing mijn ogen open en zie Deanne over me heen hangen. Haar gezicht is behuild, maar gevuld met geluk. Ze veegt tranen uit haar ogen.

‘Inanna, je hebt ons laten schrikken. Wat…’

Hoewel de adrenaline door me heen giert, mis ik iedere coördinatie waardoor mijn vuist haar gezicht compleet mist. Daarop grijp ik haar met beide handen bij de keel en strot haar zo hard als ik kan. Diverse handen trekken me vrij eenvoudig los en houden me vervolgens in bedwang. Ik hoest water op en kokhals mijn stem schor.

‘Goor kutwijf, ik vermoord je!’ schreeuw ik hysterisch en probeer haar opnieuw vast te pakken. Als dat niet lukt, probeer ik haar te schoppen. Mijn benen worden plat neergedrukt en ik kan me niet verroeren. ‘Ik vermoord je, ik vermoord jullie allemaal!’

‘Wat doe je, wat is er gebeurd?’

‘Wat is er gebeurd? Jullie hebben Paige vermoord, dat is er gebeurd,’ huil ik hard. ‘Hebben jullie Samuel ook vermoord? Nee, alsjeblieft niet! Zeg dat jullie hem niet hebben vermoord. Alsjeblieft! Jullie hadden het me beloofd. Jij had het me goddomme beloofd…’

Deanne kijkt me stomverbaasd aan en draait zich met een ruk om naar een van de mannen achter haar. Ik vang slechts een glimp van hem op. Ze praten door de headsets tegen elkaar en ik versta geen woord van wat ze bespreken.

Mijn ogen vallen dicht. Ik zie Paige. Ze ligt naast me op bed, de haren warrig van het slapen. Haar lippen vormen een glimlach. Ze strijkt haar uit mijn gezicht, kust mijn voorhoofd, dan mijn mond. Ik voel me rustiger worden. Als ik mijn ogen open is ze weg. Ik lig niet op bed, maar overdwars op de vloer van een grote helikopter. Om me heen zitten kerels geknield. Stuk voor stuk ruw ogende kerels. Ze dragen gevechtskleding, maar volledig zwart en zonder rangaanduidingen of een enkel wapenembleem. Zelfs de Amerikaanse vlag ontbreekt. Over de ruggen hangen machinepistolen, op de dijbenen zitten handwapens in holsters. De nachtkijkers op hun helmen zijn opgeklapt. Het vreemde is, hoewel ik zonet nog dreigde ze allemaal te vermoorden, dat ze me niet kwaad aankijken. Zelfs niet onverschillig. Eigenlijk kijken ze best vriendelijk. Hier en daar zie ik zelfs een voorzichtig glimlachje.

Deanne komt weer bij me terug. ‘Wij waren het niet. Wij hebben Paige niet gedood.’

‘O, dan is het goed. Sorry voor het misverstand…’

‘Alsjeblieft, Inanna, geef ons de kans om dit uit te zoeken.’

‘Natuurlijk. Bij de eerste kans die ik krijg snij ik je strot door, kutwijf.’

Deanne zegt niets. In haar ogen zie ik diep verdriet. De reactie verwart me.

‘We moeten nu echt eerst je kogelwonden verzorgen. Je krijgt zo een prik waardoor je gaat slapen. Van wie heb je die trouwens gekregen?’

‘Van de kerels die ik heb vermoord… nadat ze Paige hadden verkracht en vermoord.’

Ik voel een prik. Een warme gloed verspreidt zich in me. Slaap begint zwaar op mijn ogen te drukken. Al snel kost het me veel moeite om ze niet te sluiten. Iemand zegt dat ik moet toegeven aan de slaap. Maar ik wil niet. Ik voel dat we snel hoogte maken. Door een ruit zie ik dat de andere helikopter met een scherpe bocht van ons vandaan vliegt. Het monotone geluid van de rotorbladen klinkt hypnotiserend. Mijn ogen vallen kort weer dicht.

‘Waar… waar brengen jullie me heen?’

‘We brengen je naar…’

‘Waarheen?’ mompel ik, weer bij bewustzijn.

‘We brengen je naar huis,’ antwoordt Deanne geëmotioneerd. ‘Je gaat naar huis, Inanna.’

Het lukt me niet meer om mijn ogen open te houden. Het wordt doodstil en een inktzwarte duisternis slokt me op. Paige verschijnt in mijn hoofd. Tranen glijden langs mijn slapen omlaag. We zijn in mijn motelkamer en liggen roerloos op bed, opgesloten in elkaars armen. Hoewel we geen woord zeggen, niets anders doen dan elkaar aankijken, is het een intens moment van liefde. Het is een herinnering die op een dag weer werkelijkheid zal worden. Maar niet eerder dan dat ik alle schuldigen van Paige’s dood heb vermoord.

1

Dode vrouw mogelijk dader aanslag president-elect Donald Atout

Door Will D. Cowell 30 november 2016

Twin Pines, Idaho — Het stoffelijke overschot van de vrouw die twee dagen geleden in de Big Moose River is gevonden, nadat een week eerder bouwvakkers tijdens de aanleg van een brug 3 km stroomopwaarts op een autowrak stuitten, is gisteren geïdentificeerd als dat van Madeline Dawson. Identificatie vond plaats door haar arts Kathryn Knowles, sheriff Samuel Gibbs, Special Agent in Charge Mike Olson (hoofd van de Presidential Protective Division die de president-elect beveiligde), twee Secret Service agenten, en een patholoog van zowel de Idaho staatspolitie als van de FBI.

Hoewel een officiële verklaring pas morgen wordt verwacht is uit verschillende betrouwbare bronnen vernomen dat de vrouw, die door verdrinking om het leven is gekomen, door de Secret Service wordt gezien als de dader van de aanslag op president-elect Donald Atout.

Diezelfde bronnen verklaren dat Madeline Dawson, die een jaar eerder geheugenverlies opliep bij een ernstig auto-ongeluk, ook verantwoordelijk wordt gehouden voor een aantal onopgeloste moorden in de regio, waaronder die van haar vriendin Paige Brooks. In dezelfde nacht als van de aanslag op president-Elect Atout brandde de villa van Paige tot de grond af. Sindsdien ontbreekt elk spoor van haar.

‘Is het de bedoeling dat ik geloof dat deze krant echt is?’ snuif ik, amper klaar met het lezen van het artikel. Hoewel ik niet meer ongeloof in mijn stem had kunnen laten doorklinken, bemoeilijken tranen in snel tempo mijn zicht. Ik zou ze uit mijn ogen willen wrijven, zodat zij en de anderen niet zien wat alleen al het lezen van hun namen met mij doet.

‘Jij denkt dat wij The New York Times kunnen namaken?’

‘En met wij bedoel je de personen die zonder een enkel schot te hebben gelost een succesvolle aanslag op de president-elect van de VS hebben georganiseerd?’

Deanne glimlacht. Ze pakt de krant van mijn schoot en gooit deze op de tafel. ‘Maar zouden we ook al die moeite doen, alleen om jou te overtuigen?’

Ik haal mijn schouders onverschillig op en probeer tevergeefs anders te gaan zitten.

Ze staart me een poos aan. ‘Noem een beroemde filmacteur.’

‘Wat?’

‘Noem een beroemde filmacteur.’

‘Hoezo?’

‘Dat merk je zo wel.’

‘Kan ik met dit spelletje iets winnen, kutwijf?’

‘Een naam graag.’

‘Tom Hardy,’ zucht ik wat later verveeld.

Ze haalt een mobieltje uit haar broekzak. Nadat ze iets op het toestel heeft opgezocht, begint ze een nummer in te toetsen op de telefoon die voor me op tafel staat. Via de luidspreker hoor ik de telefoon aan de andere kant overgaan. Na de vierde toon wordt er opgenomen.

‘Gibbs.’

Ik kijk Deanne met een ruk aan, dan schiet mijn blik terug naar de telefoon.

‘Ik bel voor Tom.’

Even is het stil. ‘Ik ben bang dat u verkeerd bent verbonden.’

‘Met wie spreek ik dan?’

‘U spreekt met sheriff Samuel Gibbs.’

‘Sheriff Samuel Gibbs? Ik heb begrepen dat dit het nummer is van Tom.’

‘En welke Tom zou dat moeten zijn?’

‘Hardy.’

‘Tom Hardy, net als de acteur?’

‘Klopt, net als de acteur. Het lijkt erop dat iemand hier een fout heeft gemaakt. Mijn oprechte verontschuldigingen, sheriff Gibbs.’

‘Geen probleem, mevrouw, dat kan gebeuren.’

De verbinding wordt verbroken en de luidspreker van de telefoon uitgezet. Ik zeg niets, dat doen de tranen langs mijn wangen wel. Zijn stem horen, alsof hij zich ook hier in de kamer bevindt, maakt me zowel blij als verdrietig. Beelden van lang en minder lang geleden schieten door mijn hoofd.

‘Je hoort het: geen geluidsopname met knip- en plakwerk. Samuel is springlevend. We hebben hem dus niet gedood, net zoals we Paige niet hebben gedood.’

Ik staar voor me uit en heb moeite om Samuel en zijn stem uit mijn hoofd te krijgen. Hij klonk vriendelijk, maar mat. Ik durf me niet voor te stellen hoezeer hij zich door mij verraden moet voelen en hoe vreselijk het geweest moet zijn om het lichaam te identificeren van de vrouw van wie hij hield en die hem in zijn beleving een jaar lang om de tuin heeft geleid.

‘Wie is de vrouw die ze uit het water hebben gehaald?’

‘Dat is niet van belang.’

‘Hoe kunnen zowel Samuel als Kathryn die vrouw voor mij aanzien?’

‘Ik kan me voorstellen dat jullie wat betreft uiterlijk en fysiek veel op elkaar leken. Maar ook dat lang in het water liggen een identificatie niet bepaald vergemakkelijkt. Een gezicht knapt zeker niet op als vissen er dagenlang van eten.’

‘Water en vissen veranderen niets aan de medische gegevens die het ziekenhuis van mij heeft.’

‘Je gaat ervan uit dat het jouw medische gegevens zijn die ze hebben vergeleken met het gevonden lichaam. En je gaat ervan uit dat iedereen die bij de identificatie aanwezig was er ook op uit was om de ware dader te vinden van de aanslag op de president-elect. Vermoedelijk denk je dat ook van alle personen en instanties die daar onderzoek naar doen.’

Ik slik de voor de hand liggende vragen in. Weinig tot geen kans op antwoorden waarmee ik iets kan. Eigenlijk interesseert het me ook geen sodemieter. Niets kan me nog een reet schelen. Ik staar naar de lederen riemen waarmee mijn polsen vastzitten aan de armleuningen van de stoel.

‘Ik wil je graag losmaken, Inanna.’

‘Madeline.’

‘Beloof me dat je me niet weer aanvliegt en ik maak de riemen los.’

‘Hebben jullie haar villa in brand gestoken?’

Deanne knikt.

‘De eenvoudigste manier om alle bewijzen die naar jullie leiden te vernietigen.’

‘Alsof onze mensen bewijzen achterlaten. Voor de kerels die je hebt gedood, geldt hetzelfde.’

Ik zeg niets omdat ik weet dat ze gelijk heeft. ‘Wat hebben jullie met hun lichamen gedaan?’

‘Die hebben we meegenomen. Ze zien er overigens stuk voor stuk niet best uit. Een kerel mist zelfs zijn ogen, lippen en oren. En van zijn pik is weinig over. Zei hij misschien iets waardoor je je zelfbeheersing verloor?’

‘Nee, hij had voor mij een pizza met ansjovis besteld, terwijl hij dondersgoed wist dat ik die zoute tyfusvissen niet door mijn strot krijg. Wie boeit dat nu nog iets, kutwijf? Belangrijker is dat jullie ondanks de zes lijken nog steeds geen enkel aanknopingspunt hebben dat naar de opdrachtgever leidt. Rara, hoe zou dat komen?’

Ze doet haar mond een stukje open, dan weer dicht. Waarschijnlijk krijgt ze via het oortje nieuwe instructies ingefluisterd. Vervolgens glijdt ze met een hand langs haar lange haar. Ze gaat tegen een muur staan. In het harde TL-licht lijkt haar oog minder gezwollen. De krassen lijken daarentegen roder. Als ik beloof om haar niet meer aan te vliegen, krijg ik misschien een kans om nog wat meer krassen in haar hals en gezicht te trekken. En met wat geluk kan ik haar andere oog ook dichtslaan.

‘We weten inmiddels wel de namen van de zes mannen en dat ze allen Special Forces zijn geweest die al enige jaren de kost verdienden als huurlingen bij hetzelfde bedrijf. Momenteel brengen we de personen in kaart waarmee ze de afgelopen maanden contact hebben gehad. Het verzamelen en analyseren van deze gegevens is echter een complex en langdurig proces.’

‘Alsjeblieft, kuthoer. Bespaar jezelf de façade.’

‘Nogmaals: waarom zouden we Samuel laten leven en Paige doden? Wat is de logica daarvan?’

‘Liefde kent geen logica.’

‘Je meent nog steeds dat ik haar heb gedood omdat ik jou voor mezelf wil hebben?’

‘Misschien was je het niet van plan. Misschien wilde je haar alleen overhalen om mij te vergeten. En misschien werd je woest toen je de liefde voor mij in haar ogen zag of in haar stem hoorde. Of misschien zei ze iets dat je intens pijn deed en verloor je vervolgens alle controle over jezelf. Wellicht net zoiets als waardoor die vent zonder oren, lippen en ogen eindigde.’

‘Ik heb haar niet gedood, Inanna. Ik heb je mijn woord gegeven.’

‘Madeline. En jouw woord is mij evenveel waard als dat van de kutte-koppen achter die ruit.’

Deanne kijkt met me mee in de spiegelruit. Ik heb geen idee wie erachter ons gesprek volgt. De spiegelruit maakt er echter geen geheim van dat ik er nog beroerder uitzie dan de laatste keer dat we in deze kamer waren. Gisteren volgens mij. Of was het de dag ervoor? Misschien was het vanmorgen. Het doet er niet toe. Mijn haar lijkt in elk geval op een onontwarbare kluwen wol, de huid is nog bleker dan doorgaans en de donkere kringen onder mijn ogen lijken met houtskool getekend. Maar het zijn mijn lippen, vaalgrijs van hoek tot hoek, en mijn doffe blik, die me pas echt voor mijn leven zouden doen vrezen als dat leven me maar enigszins dierbaar zou zijn.

‘Waar hebben jullie haar lichaam eigenlijk gedumpt?’

‘Waarom denk je dat we dat hebben gedaan?’

‘Misschien omdat The New York Times beweert dat…’

‘We hebben haar lichaam ook meegenomen,’ valt ze me in de rede.

‘Waarnaartoe?’

‘Paige is hier. Ze ligt op nog geen vijf minuten lopen van deze kamer.’

2

Het is alsof de wereld ophoudt met bestaan. Alles om mij heen vervaagt en verstomt. Het duizelt me, mijn hart bonkt in mijn keel als een op hol geslagen heipaal en ik hoor het bloed door mijn hoofd suizen. Ontelbare tranen rollen uit mijn ogen, glijden langs mijn kaken en ik schokschouder alsof ik nooit meer kan stoppen met huilen.

Haar zien, de vrouw met wie ik voor altijd samen wilde zijn, breekt me volledig. Het verdriet in mijn borst veroorzaakt een beklemmende pijn die doet vermoeden dat ik vastzit in een bankschroef die alsmaar een slag wordt aangedraaid. Zuur uit mijn maag lijkt zich door de slokdarm omhoog te werken. Ik knijp mijn ogen dicht, maar het besef dat dit echt de allerlaatste keer is dat ik haar zie, zoals ik vooraf te horen heb gekregen, dwingt ze meteen weer open. Plotseling wordt er gerotzooid aan de handboeien op mijn rug. Even later springen ze open en krijgen mijn polsen hun vrijheid terug. Deanne komt naast me staan. Het medeleven dat ik in haar ogen zie, verwart me nog meer.

‘Wij staan op de gang. Neem alle tijd die je nodig hebt om afscheid te nemen.’

Dan loopt ze met de twee bewakers de ruimte uit en ben ik alleen met Paige. Ik draai me terug naar de sectietafel en de schok van een nieuwe confrontatie met haar levenloze lichaam raakt me als een trein die me op volle snelheid schept. Ik krimp ineen en huil in beide handen.

Hoewel Paige zo’n twee weken dood is, lijkt het alsof ze slaapt en ieder moment met een glimlach kan wakker worden. Degene die haar make-up heeft gedaan verstaat het vakgebied van de visagie bovendien zo goed dat het lijkt alsof Paige altijd al door hem of haar werd opgemaakt. Maar ook het haar zit zoals het altijd zat: als glanzend satijn boven en links en rechts van haar gezicht.

Haar arm voelt ijzig koud. De vaststelling, hoewel ik uiteraard niet anders verwachtte, verrast me vreemd genoeg toch en doet me snikken. Ik ga met mijn vingers langzaam verder van de pols omhoog langs haar arm. Ik streel haar schouder en knijp er even in, alsof ik hoop dat Paige hierdoor plots zal ontwaken, alsof ik hoop dat iedereen, inclusief ikzelf, het compleet fout heeft en ze niet dood is. Uit het niets word ik overspoelt door schuldgevoel, zo massaal en heftig dat het enige tellen voelt alsof ik haar zojuist eigenhandig om het leven heb gebracht. Alleen de gedachte al doet me naar adem snakken.

Ik mag Paige dan niet hoogstpersoonlijk hebben vermoord, maar ik heb haar dood wel op mijn geweten. In feite ben ik even schuldig als de daders en de opdrachtgevers. Niet de eerste keer dat ik tot die conclusie kom. Ongetwijfeld ook niet de laatste keer. Zonder mij had ze nu nog geleefd. Zonder mij had ze nu nog haar hele leven voor zich gehad. De winterse nacht dat ik opzettelijk de weg afreed slaagde ik er niet in om mijzelf te doden, maar ik zette wel de eerste stap naar haar dood. Hoe naïef was ik om maar een ogenblik serieus te denken dat ik ons na de aanslag levend het land uit kon krijgen? En hoe onwaarschijnlijk stom was ik om deze gok te nemen met haar leven als inzet?

Ik heb veel mensen vermoord, bedenk ik me, terwijl ik haar gezicht streel. Als ik mijn dromen en Deanne’s verhalen maar voor de helft moet geloven, heb ik onvoorstelbaar veel mensen hun leven ontnomen en daardoor automatisch nog veel meer mensen intens verdriet bezorgd. Daarbij heb ik, zeker in mijn jongere jaren, vreselijk wrede methodes gebruikt. Vaak onnodig. En toch zijn spijt en schuldgevoel nimmer mijn metgezellen geweest, voel ik — weet ik — maar las ik ook tussen de regels door in de verhalen die Deanne me heeft verteld.

Sinds Paige’s dood stromen deze emoties echter onophoudelijk door mijn aderen, alsof ze als vergif zijn geïnjecteerd, niet met het doel om mij een snelle dood te bezorgen, maar om mij gedurende een zolang mogelijke periode zoveel mogelijk pijn te bezorgen. En dat verdien ik. De onmens in mij verdient het om alle pijn van de wereld te voelen, om al het verdriet dat ze ooit heeft veroorzaakt gelijktijdig te ervaren. Het monster in mij verdient het om te lijden, om van spijt en schuldgevoel weg te kwijnen.

Herinneringen aan Paige vullen mijn hoofd. Maar ook nieuwe beelden, van het leven zoals dat had kunnen zijn als zij niet zielloos op deze sectietafel had gelegen. Sommigen doen me glimlachen, anderen steken me als een gekarteld mes tussen de ribben. Plotseling vraag ik me af of ze wel écht heeft geweten hoeveel ik van haar hield. Heb ik haar wel voldoende en vooral duidelijk genoeg laten merken wat ze voor mij betekende en hoe graag ik de rest van mijn leven met haar samen wilde zijn?

Ik neem haar gezicht behoedzaam tussen mijn handen en buig me omlaag. Onze lippen raken elkaar zacht. De mijne zijn behuild, die van haar hard als steen. Ik kus Paige en beloof haar dat ik haar ware moordenaars zal vinden en doden, al kost me dat de rest van mijn leven. Na een zoen op haar voorhoofd recht ik mijn rug, veeg de tranen uit mijn ogen en dep ze met mijn shirt voorzichtig van haar gezicht. Ik glimlach voor de allerlaatste keer naar Paige en loop naar de deur. Vlak ervoor blijf ik stilstaan, weifelend of ik me zal omdraaien en voor een laatste maal naar haar zal kijken. Nog één keer. Heel kort. Hierna zie ik haar nooit meer. Ik besluit van niet en verlaat de kamer.

Op de gang maakt Deanne zich van de muur los. We kijken elkaar zwijgend aan. Haar blik is bezorgd, de glimlach zacht en vriendelijk. Ik vertrek geen spier en zie dat beide bewakers weg zijn. Dat is voor het eerst. Opmerkelijk.

‘Gaat het?’

Na een licht hoofdknikje draai ik me om en doe mijn armen op de rug. Het koude metaal van de handboeien glijdt echter niet om mijn polsen. Dan hoor ik haar stem waar ik deze niet verwacht; meters verderop in de gang.

‘Ik heb trek in koffie. Jij ook?’

Ik kijk Deanne verbaasd aan en loop ten slotte zonder iets te zeggen naar haar toe. We gaan door een lange gang. Er ligt donkergrijs linoleum op de vloer en TL-verlichting maakt de muren nog witter en kaler. Zonder dat we een woord hebben gesproken komen we in een zaal. Er staan zo’n acht ronde tafels met elk evenveel stoelen. Achterin zie ik een grote open keuken met een lang, roestvrijstalen buffet. Het geheel doet me op de een of andere manier denken aan een gevangenis, ook doordat er nergens een raam is te bekennen. Maar dat gaat op voor alle kamers en ruimtes waar ik ben geweest. Sinds ze me met de helikopter uit Idaho hebben meegenomen, heb ik nog geen streep daglicht, nog geen stukje wolk of zelfs maar een glimp van de lucht gezien.

‘We wonen sfeervol. En we hoeven ons geen zorgen te maken als we eters krijgen.’

Deanne schiet in de lach en wijst naar de keuken. Daar aangekomen schenkt ze twee bekers koffie in en reikt mij er een aan. ‘Helaas geen appeltaart. En we wonen in New York City. We hebben ook een huis in Californië.’

Opnieuw kijk ik haar verrast aan. Dat is de tweede keer vandaag. ‘Waar zijn we nu?’

Ze gebaart dat ik haar moet volgen. Met een keycard laat ze een deur van het slot springen. Het felle zonlicht doet me mijn hoofd met een ruk wegdraaien. Met een hand boven mijn ogen volg ik Deanne naar buiten. Amper drie stappen op het ruime en zonovergoten terras met enkele tafels onder grote parasols, hoor ik vogels en een branding. De plotse overgang naar de hete buitenlucht doet me kort naar adem snakken. Bij een balustrade, waar een bries enthousiast met mijn haar begint te spelen, heb ik ongehinderd zicht op een lagergelegen strandje met aan landzijde een strook met palmbomen. De zee is haast lichtgevend azuurblauw en reikt tot aan de horizon waar deze overgaat in een wolkeloze, diepblauwe lucht. In de verte vaart een cruiseschip groot als een flatgebouw voorbij.

‘We zijn in de Florida Keys.’

‘Welk eiland?’ wil ik weten.

‘Eén van de zeventienhonderd.’

‘Is dit een gevangenis geweest?’

‘Dit was ooit een CIA Black Ops site.’

‘Je werkt dus voor de CIA?’

Ze schudt haar hoofd en drinkt van de koffie.

‘Waarom hebben jullie Paige hiernaartoe gebracht?’

Deanne aarzelt en kijkt van mij naar haar beker, zodat ze mijn blik kan ontwijken. Ik herhaal de vraag.

‘Zodat je afscheid van haar kan nemen.’

‘Waarom is dat belangrijk voor jou?’ wil ik nu weten. Opnieuw zie ik veel weifeling in haar gezicht. Ze wist dat dit onderwerp ter sprake zou komen, maar dat maakt het blijkbaar niet eenvoudiger om over te praten. ‘Laat je me nogmaals een vraag herhalen?’

‘Paige is hier omdat afscheid nemen belangrijk is voor jou.’

‘Hoe bedoel je?’

Ze zucht diep. ‘Geen afscheid kunnen nemen van je ouders en broer en zus, zelfs na hun dood, vond je bijna even erg als zien hoe ze...’

Ze hoeft de zin niet af te maken. Hoewel mijn ogen vollopen, zie ik de beelden van mijn ouders en broer en zus die worden vermoord glashelder. Ik voel ook wat ik destijds voelde toen ik vanuit de trapkast zag hoe hun kelen werden doorgesneden en later mijn moeder aan de kapmessen werd geregen. Hoewel ik nog geen slok van de koffie heb genomen, smijt ik de beker over de balustrade in het diepe.

‘Bedankt voor het levendig houden van de familieherinneringen. Ik had al bijna een hele dag niet aan ze gedacht.’

Ze blikt van me weg naar de horizon en gaat met een hand rustig door het haar. Op de een of andere manier ziet ze er ineens verdrietig uit. Het is lang stil tussen ons. De vogels en branding lijken steeds meer om aandacht te vragen.

‘Kan er op dat strand worden gelopen?’

Langs een steile trap bereiken we het strandje. Tussen palmbomen ontdoe ik me van de slippers en Deanne zich van de hooggehakte laarzen. Het mulle, warme zand voelt zalig aan mijn voeten. Of dat bij Deanne ook het geval is weet ik niet. Aan haar gezicht valt niks af te lezen en haar blik is onveranderd droevig.

‘Wie heeft Paige opgemaakt?’ informeer ik terwijl we richting de zee wandelen.

‘Ik.’

Ik houd stil en kijk haar compleet verrast aan.

‘We hadden veel goede surveillanceopnames van haar.’

Ik bedank haar en we lopen verder. Met de rug van een hand veeg ik tranen uit mijn ogen. ‘Het lijkt of ik tegenwoordig niets meer kan zeggen zonder dat ik ga janken.’

‘Dat is de medicatie.’

Ik kijk naar haar opzij, maar stop ditmaal niet met lopen. ‘In mijn eten?’

‘En in je drinken, omdat je te weinig eet.’

‘Wat voor vergif geven jullie me?’

‘Hoe het allemaal heet, zou ik moeten navragen. Maar voorafgaand aan het auto-ongeluk slikte je het al jaren.’

‘Zelfmoordpoging,’ verbeter ik haar.

Deanne reageert niet op mijn correctie. ‘Je wordt rustiger en toegankelijker door de medicatie. De depressiviteit vlakt af. Hierdoor sta je ook meer open voor redelijkheid en geef je niet blind toe aan al je negatieve emoties en neigingen. Maar alvorens het zo ver is, komen je emoties helaas in een soort wildemans achtbaan terecht.’

‘Met neigingen bedoel je de aandrang om willekeurig te moorden?’

‘Ja.’

‘Inderdaad een negatief trekje van me.’

Uitlopers van golven spelen met onze voeten. We lopen de zee in tot het handwarme water tegen onze knieën klotst. De zon doet het blauw magisch schitteren. Met de handen boven onze ogen turen we naar de horizon, dan kijken we elkaar op hetzelfde ogenblik aan.

‘Waarom geen bewakers en handboeien meer?’

‘Omdat ik het spuugzat ben om je als een gevangene te behandelen,’ antwoordt Deanne zonder dat ze een tel bedenktijd nodig heeft. ‘Net zoals ik het spuugzat ben om mezelf continu te moeten verdedigen voor iets wat ik niet heb gedaan. Als je me niet gelooft en voor de negentiende keer wilt proberen om me te strotten, dan is nu je kans. Je kunt me ook de zee in trekken en kopje onder duwen. Wellicht minder bevredigend om te doen, maar daarom niet minder effectief.’

‘Voor de negentiende keer?’ vraag ik wat later.

Ze knikt en voor het eerst vormt haar mond weer een glimlach. ‘Je was altijd al moeilijk van de wijs te brengen. Maar ik heb ook een vraag voor jou: waarom vloog je me niet direct aan toen bleek dat de bewakers weg zijn en de handboeien afbleven?’

Het duurt even alvorens ik mijn schouders ophaal. Een antwoord geef ik echter niet. Simpelweg omdat ik die niet heb. Ik heb geen idee waarom ik vandaag voor het eerst niet de kans heb aangegrepen om haar te lijf te gaan. Ik heb haar sinds het weerzien met Paige ook niet meer uitgemaakt voor kutwijf, tyfuswijf of kuthoer. Misschien, zonder dat ik dat wil toegeven, ben ik haar dankbaar voor de tijd die ik alleen met Paige mocht doorbrengen.

We slenteren door lage golven naar het einde van het strandje.

‘Je hebt het hier blijkbaar voor het zeggen,’ merk ik op.

‘Waarom denk je dat, Inanna?’

‘Madeline. Omdat jij blijkbaar kan bepalen dat Paige hiernaartoe wordt gebracht, maar ook dat de bewakers vertrekken en de handboeien afblijven. Behalve die twee kerels zie ik geen levende ziel op deze plek, maar ik vermoed dat het lastig wordt om een handdoek neer te leggen als iedereen die naar jou luistert hier op het strand zou liggen.’

Ze lacht. Het is een oprechte lach, met die typisch nasale klank.

‘Wat valt er te lachen?’

‘Je hebt gelijk. Het zou moeilijk worden om een goed plekje te vinden als iedereen die naar mij luistert languit op dit strand ligt. Ik heb het dus inderdaad voor het zeggen, maar dat is van tijdelijke aard, totdat de persoon die het echt voor het zeggen heeft weer in staat is om het commando over te nemen.’

Ik kijk haar aan, onbedoeld wat angstig. Haar glimlach bevestigt mijn vrees. ‘Bedoel je dat ik…’

‘Dat bedoel ik inderdaad, Inanna. Met uitzondering van één persoon is er op dit eiland, maar ook op verschillende andere locaties, geen man of vrouw die niet blindelings naar jou luistert.’

3

Ik weet niet goed wat ik van hem moet denken. Er is iets aan hem waardoor ik mij ongemakkelijk voel, meteen al toen hij op het strandje verscheen. Het is niet zijn grote en breedgeschouderde verschijning, want de vier kerels die achter hem staan doen wat fysiek en uitstraling betreft niet veel voor hem onder. Het is ook niet zijn lichtgebruinde gezicht, met een baard die waarschijnlijk nooit ouder dan een week wordt, dat gegarandeerd door velen — door iedereen — als onguur en onheilspellend zal worden omschreven. En het zijn ook niet zijn toegeknepen ogen, bijna net zo donker als zijn inktzwarte haar, die er geen geheim van maken dat hij veel misère heeft gezien, maar nog veel meer heeft veroorzaakt en daar nog geen uur minder om heeft geslapen.

Ik voel geen angst voor hem. Om angst te kennen, moet men waarde hechten aan het leven. Toch is er iets aan hem dat me een gevoel van onbehagen geeft. Waarschijnlijk is het de wijze waarop hij naar me kijkt. Het is geen intimiderende of bedreigende blik. Ook geen minachtende of onverschillige. Het tegenovergestelde is eerder waar. Misschien is het de ongewone sereniteit in zijn ogen, alsof hij iets over het leven weet wat niemand weet.

‘Ik begrijp dat er sinds enkele dagen een wapenstilstand is?’

Ik knik. Hij heeft een diepe stem, vol kalmte en zelfvertrouwen.

‘En hoelang geldt deze wapenstilstand?’

‘Tot het moment dat ik bewijs heb dat jullie verantwoordelijk zijn voor de dood van Paige.’

Hij loopt door het zand op me af en stopt op minder dan een meter voor me. Ik moet naar hem omhoogkijken. Zijn kille, donkere ogen kijken recht in de mijne. ‘En wat gebeurt er dan, als je dat op een dag kan bewijzen?’

‘Dan vermoord ik iedereen die met haar dood te maken heeft.’

Een van zijn mondhoeken gaat omhoog. Echter zonder dat er enig plezier in zijn gezicht of ogen is te bespeuren. Toch informeer ik of ik iets vermakelijks heb gezegd. Hij antwoordt niet en trekt het handwapen uit de holster op zijn dijbeen. De vergrendeling wordt ervan afgehaald en het pistool gespannen. Dan krijg ik het aangereikt.

‘Wat moet ik hiermee?’

‘Ik heb de opdracht gegeven om je vriendin te laten vermoorden.’

Terwijl het laatste woord nog in zijn mond nagalmt, hef ik het wapen omhoog, richt de loop op zijn voorhoofd en haal zonder te aarzelen de trekker zeker zes keer over. Er klinken echter geen schoten, alleen de haan die telkens op en neer gaat.

‘Nu we hebben vastgesteld dat je inderdaad bereid bent om te doen wat je beweert, mocht op een dag duidelijk worden wie verantwoordelijk is voor de dood van Paige Brooks, rest de vraag of je nog wel de vaardigheden bezit om te doen wat je zegt. Met name als je niet over een wapen kunt beschikken en volledig aangewezen bent op jezelf. Een jaar luieren in Idaho, dan twee weken hier op een bed lummelen en vervolgens een week lang elke dag met je dikke reet in het zand neerploffen, maken je niet direct tot een tegenstander waarmee serieus rekening moet worden gehouden.’

Ik begrijp meteen wat die vier andere kerels hier op het strand doen. Aan Deanne zie ik dat ze tot dezelfde conclusie is gekomen en dus niet wist dat we bezoek van hen zouden krijgen. Ik geef hem het pistool terug en glimlach.

‘Je bedoelt het jaar luieren voorafgaande aan de dag dat ik de zes voormalige Special Forces soldaten in Paige’s woning doodde? Ik hoop overigens niet dat die lui je beste mensen waren. Maar goed, laat ik het spelletje meespelen: als ik het goed begrijp heb ik ontdekt dat de vier die achter je staan opdracht hebben gegeven tot de moord op Paige. Het vervelende is echter dat zij het weten van mijn ontdekking en willen voorkomen dat ik hen ontmasker. En heel toevallig heeft niemand een wapen op zak en zijn we op deze prachtige ochtend dus allemaal op onze vaardigheden aangewezen. Is dit het spelletje dat jullie willen spelen?’

Zijn zuinige glimlach vertelt me dat ik het bij het juiste eind heb.

‘Tegen wie heb ik het eigenlijk?’

‘Je kunt me Ephraim noemen. En jij gaat tegenwoordig door het leven als Madeline?’

‘Klopt.’

Hij knikt en loopt van me weg. De vier mannen komen onmiddellijk op me af.

‘Geen gejammer dat ik Inanna heet?’ vraag ik op tartende toon terwijl ik kalm achterwaarts stap, tussen de palmbomen vandaan, naar de rand van het strandje. Intussen houd ik de vier nauwlettend in de gaten.

‘Nee. Ik heb nooit begrepen waarom je die naam wilde aanhouden.’

Terwijl de mannen me rustig insluiten, zie ik Deanne gehaast naar Ephraim lopen. Ze fluistert tegen hem en is zichtbaar niet in haar sas. Hij is echter onverstoorbaar en met een paar onverstaanbare woorden snoert de man haar de mond. Ze kijkt naar me en ik zie angst in haar gezicht. Het lijkt erop dat het spelletje dat ieder ogenblik kan beginnen niet op kinderachtige wijze wordt gespeeld. Goed om te weten. Vooral omdat ik geen schijn van kans maak.

Er staan twee kerels voor me en twee achter me. Ik blik regelmatig over mijn schouders om te zien waar de twee achter me zich precies bevinden. De gezichten van alle vier zijn onbewogen. Ze hadden net zo goed in de rij kunnen staan bij Starbucks. De kerel links voor me komt me bekend voor. Ik heb geen idee waarvan. Bij nader inzien bespeur ik in zijn ogen wel iets wat men gewoonlijk niet ziet bij klanten die in een rij op hun beurt wachten. Wat het is, weet ik niet.

Het is geen verassing dat de eerste aanval van achteren komt. Daardoor weet ik niet alleen het been te ontwijken, maar ook klem te zetten, waardoor het een fluitje van een cent is om de kerel een goedgeplaatste trap tegen zijn ballen te verkopen. Terwijl hij kermend in het zand valt, weet ik de tweede aanval ook te ontwijken en de aanvaller met de zijkant van mijn hand vol op zijn neus te raken. Hoewel ik de derde aanval niet zie aankomen en een vuistslag in mijn nieren krijg, lukt het me wel om de kerel een achterwaartse elleboogstoot te verkopen. Wat ik raak weet ik niet, maar het is voldoende om hem even van mij vandaan te krijgen. Ik draai me snel en laag om mijn as en veeg zijn benen onder hem vandaan waardoor de kerel vol op zijn rug in het zand terechtkomt. Een tel later staat hij echter alweer. Dat moeten ze me later ook eens leren.

Net als ik begin te denken dat ik het er niet slecht vanaf breng, nadat ik verscheidene stoten en trappen heb weten te pareren en soms zelfs geheel heb weten te ontwijken, zonder dat ik eigenlijk weet wat ik doe omdat alles instinctief gebeurt, word ik opeens door twee aanvallers gelijktijdig belaagt en gaat het gevecht snel de verkeerde kant op. Voor mij tenminste. Ik krijg rake klappen op mijn gezicht, buik, ribben, schouders en op mijn borst en armen te verduren. Dan twee razendsnel uitgevoerde trappen achter elkaar tegen de zijkant van mijn hoofd. Het duizelt me even en een keiharde schop tegen mijn dijbeen brengt me kort aan het wankelen.

Het gaat pas goed mis als de vier kerels me tegelijk aanvallen. Hier en daar weet ik nog een uithaal af te weren of een stoot uit te delen, maar het is hoofdzakelijk klappen opvangen. Ik proef bloed, voel dat een wenkbrauw is gescheurd en mijn bovenlip dik wordt. Het zicht met mijn linkeroog wordt door de zwelling snel slechter. Een stekende pijn in mijn zij vertelt me dat de kogelwond weer open is. Een mokerslag in mijn buik doet me zowat dubbelklappen zodat ik de trap tegen mijn hoofd niet zie aankomen. Ik sla achterover en kom op mijn handen en knieën terecht. De wereld draait om me heen en bloed uit mijn mond en neus stroomt in hoog tempo tussen mijn handen in het zand. Dan krijg ik een keiharde trap ik mijn buik en rol ruw opzij. Ik zie nog net dat ik die trap heb te danken aan de kerel met die onbestemde blik in zijn ogen.

Deanne roept dat het genoeg is en loopt op me af. Ik sta echter weer op mijn benen en de kerel die me in de buik trapte, weet mijn uithaal eenvoudig te ontwijken en haalt dan vliegensvlug met een elleboog uit. Ik hoor nog net mijn neus breken alvorens het me zwart voor de ogen wordt.

Ik lig uit de zon, in de koelte van ritselende palmbomen. De branding klinkt aanlokkelijk, alsof ze me probeert te verleiden om een duik te nemen. Languit in het zand met mijn hoofd op haar bovenbeen is Deanne de eerste die ik zie. Langs haar ontdek ik de vier kerels die me zonet bijna tot moes hebben geslagen en uiteindelijk ook zonneschijntje. Zijn naam wil me even niet te binnen schieten. Met uitzondering van zonneschijntje kijkt iedereen bezorgd. Aan Deanne’s gezicht te oordelen, zie ik er niet best uit.

‘Was ik lang buiten westen?’

‘Valt wel mee,’ glimlacht Deanne, zichtbaar opgelucht dat ik mijn ogen weer open heb.

De kerel die me buiten westen sloeg, informeert hoe het gaat.

Hoewel het me duizelt, er geen plek op mijn lijf en hoofd is dat geen pijn doet, mijn handen en shirt onder mijn eigen bloed zitten, en alleen glimlachen me alle klappen en trappen die ik met mijn gezicht heb opgevangen ogenblikkelijk doet herinneren, steek ik een duim omhoog.

Zonneschijntje besluit dat ik genoeg van zijn tijd in beslag heb genomen en loopt zonder iets te zeggen weg. De mannen volgen hem. Voordat ze dat doen, knikken en glimlachen ze allemaal vriendelijk naar mij, alsof er een eind is gekomen aan een gezellige zondagmiddag op het strand.

‘Hey!’ roep ik in een opwelling naar zonneschijntje die doorloopt alsof hij me niet hoort.

‘Ephraim,’ fluistert Deanne me toe.

‘Ephraim!’

Hij houdt stil en draait zich in het zand naar me om.

‘Hoe kom je er goddomme bij dat ik een dikke reet heb?’

4

Het is vandaag op de kop af anderhalve maand geleden dat ik tegen een elleboog opliep en mijn neus brak. Het neusbeentje is diezelfde dag op zijn plaatst gezet en de breuk is in middels zo goed als hersteld. De kneuzingen en beurse plekken die ik die ochtend op het strand ook heb opgelopen, bestaan alleen nog in mijn herinneringen. Dat betekent niet dat ik er sindsdien ongeschonden bijloop. In tegendeel. Er gaat zo goed als geen dag voorbij zonder dat er nieuwe zwellingen en verwondingen bijkomen.

Twee dagen na de afranseling dook zonneschijntje — Ephraim — bij mijn kamer op met de vraag of ik wat aan mijn dikke reet en aan het gestuntel op het strand wil doen. Bedenktijd had ik niet nodig. Meer hoefde hij niet te weten en na een nauwelijks waarneembaar hoofdknikje vertrok hij even onverwacht als hij was gearriveerd.

De volgende ochtend schudde Deanne me om zeven uur wakker. Na een licht ontbijt jogden we over het eiland, hooguit een uurtje en in een laag tempo, maar het was voldoende om vast te stellen dat mijn conditie ernstig te wensen overlaat. Ik had zeker een kwartier nodig om weer zonder noodgedwongen onderbrekingen te kunnen praten. Na de lunch stonden we ineens in een zaaltje vol fitnessapperatuur. En we waren niet de enigen. Grote kerels met indrukwekkende lijven knikten naar ons en deden vervolgens alsof we lucht waren.

Deanne beulde me ruim een uur lang af, tenminste, in mijn beleving dan, want hoewel zij exact dezelfde oefeningen deed als ik, weliswaar alles met meer gewichten en meer herhalingen, bleek achteraf uit niets, behalve dat haar gezicht en lichaam wat glansden, dat zij zwaardere inspanningen had geleverd dan ik. En daar baalde ik best van.

In de middag kreeg ik twee uur lang gevechtstraining van een merkwaardige kerel die mij goed blijkt te kennen en het daarom vermoedelijk niet nodig vond om zich voor te stellen. Hoewel ik een kop groter ben en alleen mocht sparren met een hoofdbeschermer en speciale bescherming voor mijn neus, werd het me al snel duidelijk dat ik in een serieus gevecht met hem nog geen 30 seconden overeind zou blijven staan. Niets van wat hij voordeed kwam me bekend voor, maar ik voerde wel alles foutloos uit, aldus de kleine kerel.

Na de gevechtstraining kwam de schiettraining ergens op een ondergrondse verdieping. Toen al snel bleek dat mijn afwezigheid van een jaar amper gevolgen had voor mijn vaardigheden met handwapens, verkasten we naar de buitenlucht waar ik mijn kunnen met een lange-afstandsgeweer mocht demonstreren. We schoten beurtelings, zeker een uur lang, op een doelwit dat zich duizend meter verderop bevond. En voor het eerst die dag kon ik Deanne’s prestaties evenaren en zo nu en dan zelfs overtroeven. En daar was ik best trots op.

Halverwege het avondeten kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Deanne kletste energiek alsof we aan het ontbijt zaten. Met de laatste hap nog in mijn mond ben ik naar mijn kamer gestrompeld en viel al in slaap voordat ik mijn voeten van beide schoenen had weten te bevrijden. Het leek alsof ik hooguit twee tot drie uur had geslapen toen Deanne mij de volgende ochtend om zeven uur opnieuw wakker schudde.

Sindsdien worden nagenoeg alle dagen op een vrijwel identieke wijze gevuld. Hoewel we langer en in een hoger tempo rennen, gaat het joggen aanzienlijk beter. Worstelen met de fitnessapparaten gaat me ook beter af. Ik druk of til nog lang niet zoveel als Deanne, maar ik heb tenminste de volgende dag geen hulp meer nodig bij het strikken van mijn veters of bij het aantrekken van een shirt. Ook met de gevechtstraining en lenigheidsoefeningen maak ik forse schreden vooruit. Het sparren levert me nog telkens kneuzingen en blauwe plekken op, maar het gebeurt steeds vaker dat ik die eigenaardige kerel ook weet te raken. Ging het schieten in het begin al meteen goed, tegenwoordig raak ik een doelwit van 5 centimeter op ongeveer 1200 meter alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Verder zijn we deze week begonnen met het gelijktijdig afvuren van twee handwapens, wat door mijn goed ontwikkelde hand-oog coördinatie schijnbaar een van mijn specialiteiten was. En ik moet zeggen dat het allerminst vervelend is om twee Glocks of twee Sig Sauers simultaan in mijn handen vuur en metaal te voelen spuwen. Helemaal als nadien blijkt dat ik alles heb geraakt wat ik moest raken.

Mijn verstandhouding met Deanne is losjes en stabiel geworden. Vriendschap wil ik het beslist niet noemen, want als blijkt dat zij met de dood van Paige heeft te maken, vermoord ik haar alsnog zonder enig aarzelen. De ruzieachtige toon, altijd van mijn kant, is niettemin verdwenen. We zijn nu als collega’s die het best goed met elkaar kunnen vinden. Ik zie haar nog wel geregeld, iedere dag feitelijk, naar me gluren met een blik die ver voorbij aan goede collegialiteit gaat, maar ze maakt geen toespelingen meer op onze vorige relatie. Als ze over het verleden spreekt, dan is dat over ons werk, niet over de liefde die ons indertijd ook bond.

Met kerst hebben we samen gegeten, niks bijzonders en gewoon in de kantine. Nadien ben ik vrij snel naar mijn kamer teruggegaan omdat ik ernaar verlangde om alleen te zijn met mijn herinneringen aan Paige. Totdat ik ergens halverwege de avond in slaap viel, fantaseerde ik wat we deze dag zouden hebben gedaan als we nog samen waren geweest. Het waren prachtige beelden die de tranen bij me deden vloeien.

Oud & Nieuw heb ik helemaal alleen doorgebracht. Ik heb het avondeten meegenomen naar mijn kamer en ben daar gebleven. Een half uurtje voor middernacht kwam Deanne informeren of ik misschien zin had om samen met haar en een aantal jongens het nieuwe jaar in te luiden. Ik heb vriendelijk bedankt. Weer alleen ben ik meteen onder de dekens gekropen. Beelden van Paige bleven nog lang door mijn hoofd spoken. Toen Deanne ergens halverwege de nacht om de deur gluurde, deed ik alsof ik sliep. Zoals ik dat wel vaker doe.

Twintig dagen later had het land een nieuwe president. Het was een vreemde gewaarwording om te zien dat mede door mij niet de door het volk gekozen kandidaat, maar zijn running mate Michael Vence als 45ste president van de VS werd beëdigd. Ik heb het verloop van de historie veranderd, een situatie gecreëerd die het land nooit eerder had meegemaakt en heb daar nog geen seconde slaap om gemist. Er zijn wel belangrijkere zaken die me wakker houden.

De openspringende buitendeur haalt me met een ruk uit mijn gedachten. Mijn ogen gaan open en als ze weer enigszins aan het felle zonlicht zijn gewend, zie ik Deanne en Ephraim over het terras op me afkomen. Hij gaat tegenover mij aan tafel zitten en knikt. Ik knik terug. Deanne neemt naast hem plaats en glimlacht.

‘Hoe gaat het met je, Madeline?’

‘Goed,’ antwoord ik, onzeker wat ik achter zijn vraag moet zoeken. ‘Ik ga goed vooruit.’

‘Ik bedoel niet je vorderingen. Die ken ik beter dan jijzelf. Hoe gaat het met jou?’

‘Ook goed.’

‘En wat doet de stem in je hoofd?’

‘Die zwijgt.’

‘Nog dromen gehad?’

‘Niet dat ik weet.’

‘En de aandrang om willekeurig te moorden?’

‘Onder controle.’

Hij zwijgt en kijkt me indringend aan. ‘Nog plannen om ons allemaal te vermoorden?’

‘Alleen de schuldigen.’

‘Goed om te weten.’ Even is het doodstil aan tafel. Zijn blik laat me niet los. ‘Je had vanaf het begin gelijk.’

Ik veer rechtop. ‘Wie is het?’

‘Vooralsnog kan ik alleen bevestigen dat iemand van ons op eigen houtje, dus buiten de organisatie om, de zes mannen heeft ingehuurd die jij hebt uitgeschakeld. Wij vermoeden dat zowel Paige als jij het doelwit waren. Voor een burger als Paige hoeft men geen zes goedgetrainde militairen in te huren. Het waarom is ons echter onduidelijk. En zolang wij de reden niet kennen, en dus niet met zekerheid weten in welke mate de organisatie gecompromitteerd is, kunnen wij de naam van deze persoon nog niet met je delen.’

‘Ik krijg de reden wel uit hem.’

‘Waarom denk je dat het een man is?’

Ik haal mijn schouders op en kijk onbewust even naar Deanne.

‘Deze persoon weet niet dat wij hem of haar op het spoor zijn. Zolang we niet weten wat de motivatie was om jou en Paige te laten doden, willen wij dit voorlopig zo houden.’

‘Hoelang?’

‘Zolang als dat nodig is. Dit is niet bespreekbaar.’

Ik tuur langs hen naar de zee. ‘En daarna, als de reden bekend is?’

‘Dan krijg je inzage in al het bewijs, zodat je met eigen ogen kunt zien dat deze persoon niet door ons wordt geofferd. Daarna wordt hij of zij aan jou uitgeleverd.’

We kijken elkaar recht in de ogen en ik vind het antwoord waarnaar ik zocht. Met een knikje bevestig ik onze afspraak. Deanne glimlacht naar me. Ik glimlach terug. Waarom weet ik niet.

‘Vragen?’

‘Hierover?’

‘Over dat onderwerp heb ik alles verteld wat je voor nu moet weten. Heb je andere vragen?’

Ik kijk hem onderzoekend aan. ‘Maakt niet uit waarover?’

‘Als ik in staat ben om een vraag te beantwoorden, zal ik dat doen.’

‘Was je voordat ik mijn geheugen kwijtraakte ook al zo’n vreselijke lamstraal tegen mij?’

Deanne proest het uit. Ephraim trekt een mondhoek omhoog. Voor het eerst zie ik iets van plezier in zijn ogen. Ik geloof zelfs dat hij zich moet inspannen om niet te lachen.

‘Ik ben wie ik ben.’

‘Dan waren we zeker geen vrienden?’

‘We waren zelfs zeer goede vrienden.’

Ik zie kort, en alleen omdat hij dat toestaat, in zijn ogen wat zijn vriendschap inhoudt.

‘Daar is voor mij niets aan veranderd.’

‘Hoezo, we kennen elkaar amper?’ bijt ik hem toe.

‘Jij kent mij niet meer. Ik jou wel. En ik ben niet vergeten wat wij samen hebben meegemaakt.’

Ik blik van hem weg, zwijg een poosje en kijk hem dan weer aan. ‘Het spijt me.’

Ephraim knikt. Er wordt niet gesproken. Ook niet als Deanne binnen drinken gaat halen.

‘Was dat de enige vraag die je wilde stellen?’

Ik schud mijn hoofd zonder mijn lippen van het glas te halen. Toch weifel ik of het zin heeft om de vraag te stellen. Ik besluit van wel. Wat heb ik te verliezen? ‘Is het lichaam dat ze uit de rivier hebben gehaald van Margret Townsend?’

‘Margret Townsend is springlevend.’

‘Waarom is zij dan niet voor de aanslag gearresteerd?’ vervolg ik direct, hoewel ik stomverbaasd ben dat ik zonder aarzeling een antwoord kreeg. ‘En waarom denken ze dat het lichaam van mij en niet van haar is, als het zo goed als onherkenbaar is, wat ik van Deanne begreep?’

‘Townsend zat ten tijde van de aanslag al zo’n drie maanden in een afkickkliniek,’ legt Ephraim uit. ‘Een afkickkliniek aan de westkust. Niet voor het eerst overigens. Met betrekking op de aanslag was zij niets meer dan het slachtoffer van identiteitsfraude. Toen het zwaar aangetaste lichaam van een vrouw in de rivier werd gevonden, waren er hulpsheriffs van Blaine County aanwezig die door de unieke haarkleur direct meenden te weten wie de vrouw was, ook omdat zij al enige tijd vermist werd. De conclusie dat de vrouw die door het personeel en de gasten van The Manor House in gezelschap van president-elect Atout is gezien niet Margret Townsend, maar Madeline Dawson heet, was al genomen voordat de identificatie plaatsvond. Overijverige opsporingsambtenaren verbonden de stippen met elkaar en bedachten dat deze Madeline Dawson weleens de seriemoordenaar zou kunnen zijn die ook verantwoordelijk is voor diverse onopgeloste moorden in de regio.’

‘Het kwam dus goed uit dat ik erop los moordde?’

‘Dat was al het plan voordat je besloot om die nacht de weg af te rijden.’

Ik kijk ze beurtelings aan. ‘Ik zou al willekeurig slachtoffers maken?’

‘Om te voorkomen dat er een complottheorie zou ontstaan waarover ze nog achtendertig boeken schrijven en minstens evenveel films en series maken. Atout is niet het slachtoffer van een politieke moord, maar heeft simpelweg de domme pech gehad dat hij het pad heeft gekruist van een seriemoordenaar. Een seriemoordenaar die het vermoorden van de volgende president van het land niet alleen als haar grootste uitdaging zag, maar ook als dé kans om zich onsterfelijk te maken en voortaan in één adem te worden genoemd met individuen als Bundy, Dahmer en Berkowitz. Ze was iedereen in haar omgeving, maar ook de Secret Service te slim af. Het enige waarmee ze in haar plan geen rekening had gehouden was de brug in aanbouw.’

‘Oké, maar hoe komt een seriemoordenaar aan het paspoort van Margret Townsend?’

‘Het was een slechte vervalsing, eentje die men in iedere louche bar kan regelen.’

‘Ik heb het hoofd van de Presidential Protective Division, Special Agent in Charge Mike Olson, die avond een slecht vervalst paspoort gegeven en hij heeft dat niet opgemerkt?’

‘Hij wist al dat het om een vervalsing ging voordat jij het uit je tas haalde.’

Ik schud mijn hoofd. Geen moment had ik destijds in de gaten dat Olson aan mijn kant stond. ‘Dan zullen er nog bewakingsbeelden van het hotel zijn.’

‘Door een softwarestoring zijn er die week geen opnames gemaakt.’

‘Vreemde wijze om een complottheorie te voorkomen,’ snuif ik.

‘We hebben een situatie gecreëerd die een politieke moord uitsluit, of op zijn minst zeer onaannemelijk maakt. De opsporingsdiensten hebben geen foto’s of videobeelden van jou. De exclusieve kleding en sieraden in je hotelkamer zijn op het moment van de aanslag omgewisseld voor kleding en bezittingen die je lang ervoor in Twin Pines hebt gekocht en meermaals in bent gezien. Alles wat ze weten is gebaseerd op verklaringen van ooggetuigen. En als er iets onbetrouwbaar is dan zijn het wel ooggetuigen. Geen twee mensen zien hetzelfde, denken hetzelfde en interpreteren hetzelfde.’

Ik woel door mijn haar. ‘Klinkt allemaal goed, los van het feit dat ik me de komende jaren nergens kan vertonen.’

‘Ze hebben de dader,’ zegt Deanne. ‘Weliswaar dood, maar Madeline Dawson wordt als de enige dader gezien. Een dader die overigens niemand langer dan een jaar kende en van wie niemand weet waar ze vandaan kwam en wat haar verleden was. Niemand weet zelfs haar echte naam. Deze zaak blijft nog even in het nieuws en bloedt dan snel dood door ander nieuws dat binnenkort de wereld zal bezighouden. Intussen geven wij je haar een ander kleurtje, halen de slagen eruit, en samen met gekleurde lenzen zal niemand je herkennen of zelfs maar een tel denken aan de vrouw die de president-elect en vermoedelijk meer mensen heeft vermoord. Want die vrouw is dood en inmiddels op een onbekende locatie begraven.’

We zijn een tijdje stil. Ik staar naar mijn handen op tafel, Deanne en Ephraim naar mij.

‘Als je geen vragen meer hebt.’ Hij maakt aanstalten om op te staan.

‘Jawel,’ reageer ik vliegensvlug en wacht tot hij zijn stoel heeft teruggeschoven. ‘Waarom deze ommezwaai, deze openhartigheid?’

‘Als blijk van vertrouwen.’

‘En als het vertrouwen niet wederzijds is?’

‘Dan is dat te begrijpen.’

‘En als ik morgen van het eiland wil?’

‘Dan hebben we de situatie verkeerd ingeschat.’

Ik zwijg een paar tellen zonder van hem weg te kijken. ‘Wat is dit voor organisatie? Of laat ik mijn vraag anders stellen: welke Amerikaanse organisatie doodt zijn eigen nieuwgekozen president, zelfs voordat deze is beëdigd?’

‘Wie zegt dat dit een Amerikaanse organisatie is?’

‘Bedoel je te zeggen dat jullie…’ Ik val stil en staar hem aan. ‘Bedoel je dat ik vroeger voor een geheime, buitenlandse organisatie heb gewerkt? Ik heb de volgende president van ons land vermoord voor een ander land, misschien wel voor Rusland of China?’

‘Wij zijn deels Amerikaans en deels buitenlands.’

‘Eén of meerdere landen?’

‘Meerdere.’

‘Hoeveel landen?’

‘Veel.’

‘Dus het Witte Huis was op de hoogte van de aanslag op de president-elect?’

‘Nee.’

‘Ik snap er met de seconde minder van.’

‘Stel dan de juiste vragen, Madeline.’

‘Hoe heet de organisatie?’ wil ik na een korte stilte weten.

‘Týr.’

‘Wat betekenen de letters?’

‘Het is geen afkorting. Týr is een god in de Noorse mythologie. Hij is de zoon van Odin en Frigg. Hij is de god van de gerechtigheid. Týr staat voor rechtvaardigheid, discipline, zelfopoffering. Hij zorgt voor gerechtigheid, eer, moed en wijsheid in de strijd.’

Ik kijk verbaasd tussen hen heen en weer. ‘Kut, ben ik in de nieuwste film van Thor beland? Schuiven Chris Hemsworth en Tom Hiddleston dadelijk ook aan? En zeg alsjeblieft ja.’

‘Je bent in elk geval nog even grappig als vroeger,’ merkt hij met een uitgestreken gezicht op.

‘Het spijt me. Wat is de voornaamste opdracht van Týr?’

‘Het waarborgen van een evenwichtige wereld.’

‘En wie bepaalt wat die evenwichtigheid inhoudt?’

‘Dat doen de landen die gezamenlijk Týr vormen.’

‘Maar niet de leiders van die landen, want het Witte Huis was niet op de hoogte van de aanslag.’

‘Soms wel. Zie de personen die de evenwichtigheid bepalen als een mondiale, ultrageheime regering, een groep van mannen en vrouwen die al eeuwenlang anticipeert en reageert op wereldwijde kwesties en conflicten en daarbij moeilijke en soms zelfs onmogelijke besluiten niet uit de weg gaat om de balans in de wereld te behouden óf weer te herstellen. Niet alleen politiek, maar ook financieel en maatschappelijk. Donald Atout zou in zijn eerste honderd dagen als president op alle fronten een oncontroleerbare chaos hebben veroorzaakt.’

We kijken elkaar aan, dan sta ik op en loop naar de rand van het terras. Ik staar naar het strand. De wind blaast opgewekt door mijn haar en de branding klinkt krachtiger dan doorgaans. Ik draai me om en leun tegen de balustrade.

‘En Týr kan met het in balans houden van de wereld zo ver gaan als het liquideren van een democratisch gekozen staatshoofd?’

‘Zelfs een democratisch gekozen staatshoofd staat niet boven de continuïteit van een evenwichtige wereld,’ antwoordt Deanne. ‘Geen persoon is belangrijker dan dat. Om de continuïteit van een evenwichtige wereld te waarborgen maken we geen uitzonderingen. We doen wat nodig is. We veroorzaken machtswisselingen, conflicten, staatsgrepen en oorlogen. Evengoed beëindigen we die ook.’

‘Beschikt Týr over de manschappen dat ze een oorlog kan beginnen of beëindigen?’

‘Ja, maar denk voornamelijk aan kleine operaties met verstrekkende gevolgen.’

5

Het zwarte gevechtstenue en de gelijk gekleurde gevechtslaarzen zitten me als gegoten. Het kogelwerende vest was weliswaar wennen, maar inmiddels weet ik niet beter. Als ik naar de rest kijk, vijfentwintig kerels en vijf meiden, gestoken in dezelfde zwarte gevechtstenues, maar ook uitgerust met helmen met een headset, nacht- en thermische kijkers en een minuscule camera, nauwsluitende gevechtshandschoenen, een compact aanvalswapen van Heckler & Koch, veel extra magazijnen op makkelijk bereikbare plekken en op het bovenbeen een Sig Sauer handwapen, voel ik me nog bloter dan dat ik hier zonder een enkel kledingstuk zou zitten.

Op de grote klok aan de wand zie ik dat het bijna middernacht is. De opwinding in me neemt onmiddellijk toe. Ik voel me als een klein kind dat op kerstochtend bijna naar beneden mag om naar de cadeautjes onder de boom te kijken. De helikopters die achter een brede deur te horen zijn sinds ik hier arriveerde, maken die positieve ongedurigheid, het verlangen om de trap af te denderen en in volle vaart naar de boom in de woonkamer te rennen, er niet bepaald minder op.

Langs dezelfde deur als ik de ruimte ben binnengekomen, verschijnen Ephraim, Deanne en twee kerels, waaronder ook de degene die met zijn elleboog mijn neus brak. Iedereen staat op. Dus ik ook maar. Ik word gewenkt. Ik wurm me langs enkele onguur ogende, maar sympathiek kijkende kerels naar Ephraim.

‘Madeline: jij vliegt met Deanne en mij mee.’

Ik knik en kijk naar Deanne, net als de rest met volledige uitrusting. De Heckler & Koch hangt voor haar bovenlichaam met de loop omlaag. Een lange, kunstig gevlochten vlecht bungelt nonchalant onder de helm vandaan. Behalve dat ze er in deze outfit onverminderd aantrekkelijk en zelfs elegant uitziet, oogt ze ook ontspannen, alsof ze dadelijk de deur uitgaat om boodschappen te doen voor de rest van de week. Misschien laat ze aansluitend haar nagels doen in haar favoriete nagelstudio.

‘En je weet het, Madeline: je bent…’

‘Ik ben niets meer dan een toeschouwer,’ val ik Ephraim in de rede. ‘Ik heb het begrepen.’

Hij wisselt nog wat woorden met de twee andere kerels, dan knikt hij naar Deanne die meteen roept dat we vertrekken. De brede deur schuift open en het lawaai van de helikoptermotoren wordt overweldigend. Buiten aangekomen ontdek ik dat het regent en hard waait. Mijn haar wordt alle kanten op geblazen. Deanne gebaart dat ik naast haar moet gaan staan. Als ik dat heb gedaan, brengt ze haar mond bij mijn oor.

‘Wij stappen als laatste in.’

Een rij van dertig mannen en vrouwen trekt aan ons voorbij. Ik herken flink wat gezichten. Sommigen knikken, anderen glimlachen, en niet alleen naar Deanne, maar naar ons beiden. De onverschrokkenheid en de saamhorigheid die ik bij hen bespeur is niet alleen indrukwekkend, maar ook jaloersmakend.

Terwijl de groep zich opdeelt tussen de drie helikopters, denk ik terug aan de droom waarin Deanne mij uit het politiebureau bevrijdde en vertelde dat ze bij deze mensen, bij Týr, bij mensen als Ephraim en de dertig mannen en vrouwen die op missie gaan, een thuis heeft gevonden. Een thuis met mensen die haar waarderen en respecteren, die haar helpen om het beste uit zichzelf te halen en haar de kans bieden om haar leven zinvol te maken.

Ik ben een moordenares en in tegenstelling tot deze mensen dood ik niet vanwege een hoger doel, niet om de continuïteit en stabiliteit van de wereld te waarborgen. Ik doe wat ik doe omdat ik mensen haat en ze simpelweg graag vermoord. En deze mannen en vrouwen die zonet — zoals ze dat eigenlijk al doen sinds ze me uit de rivier opdoken — vriendelijk naar mij knikten en glimlachten, weten ongetwijfeld niet alleen wie, maar ook wat ik ben. Toch heb ik daar geen enkele keer iets van gemerkt. Nog geen woord, nog geen blik waaruit afkeuring of minachting bleek. Andersom voel ik, behalve in het begin toen ik iedereen verantwoordelijk achtte voor de dood van Paige, geen haat tegen deze mensen. Wellicht daardoor heb ik nog geen aandrang gehad om iemand van hen iets aan te doen.

Als ik achter Deanne aan de helikopter instap, gebaart Ephraim dat ik naast hem moet komen zitten. Vanaf het bankje, met achter ons de piloten in een deels afgeschermde cockpit, hebben we onbelemmerd zicht tot de achterzijde van de ruime helikopter. Hij wijst naar de veiligheidsriem en reikt me een headset aan. Terwijl we opstijgen, krijg ik een beknopte uitleg van de monitoren die voor ons hangen en het schakelpaneel waarmee tussen de camera’s buiten de helikopters en alle helmcamera’s en headsets kan worden geschakeld.

Ik besluit opnieuw om niet te vragen wat de missie is en kijk de helikopter door. Zowel links als rechts zitten vijf Týr-leden. Deanne zit aan mijn linkerhand, vooraan en niet ver van mij vandaan. Ze kijkt naar me met die blik zoals ze die wel vaker in haar ogen heeft als ze mij gadeslaat. Ik beantwoord haar glimlach en volg dan weer Ephraims verrichtingen. Haar blik blijf ik echter voelen.

We zijn een half uur in de lucht. De nacht is aardedonker. Langs de raampjes is alleen duisternis te zien. Zonder het groene nachtvisiebeeld op een monitor zou ik geen idee hebben gehad dat we slechts enkele meters boven water vliegen en dat de andere helikopters zich links en rechts achter ons bevinden. Ik blik de cabine door en concludeer dat er een ongewoon ontspannen sfeer hangt. Het is alsof we niet bezig zijn met een missie, maar onderweg zijn naar een zonnig oord, voor een vakantie met mul strandzand, bergen gekleurd schepijs en nog veel meer exotische drankjes. Hier en daar wordt er incidenteel gesproken, maar het merendeel van de tijd wordt in stilte doorgebracht. Sommigen hebben oortjes in en luisteren met de ogen dicht naar muziek en ik vraag me van een enkeling af of ze wel wakker zijn. Net als ik mijn ogen ook wil sluiten, klinkt de stem van Ephraim door de headset: nog tien minuten tot het doelwit.

De aankondiging lokt echter bij niemand enige activiteit uit. Dat verandert plotsklap als het doelwit over vijf minuten zal worden bereikt. Ogen gaan open, mensen gaan rechtop zitten, oortjes en mediaspelers worden opgeborgen, uitrusting en wapentuig worden nogmaals gecontroleerd.

Deanne oogt onwaarschijnlijk koelbloedig. Haar blik is kalm en geconcentreerd, haar bewegingen rustig en doordacht. Ze staat op en spreekt de mensen kort toe. Het zijn geen laatste instructies over de missie, maar mooie woorden die hun verbondenheid benadrukken. Dan komt ze naar ons toe. Of eigenlijk naar mij toe. Ze houdt haar gehandschoende vuist met de knokkels naar mij toe omhoog. Na een weifeling druk ik mijn vuist met de knokkels tegen die van haar voor een fist bump. Ik zie dat dit voor haar iets speciaals betekent. Ik retourneer ook haar glimlachje. Vervolgens belet ik dat ze kan weglopen. Ze kijkt verrast naar me terug.

Zeggen dat ze op zichzelf moet passen zou een vrij onbenullige en vooral overbodige opmerking zijn. Bovendien denk ik dat ze wel in mijn ogen kan zien wat ik eigenlijk wil zeggen. Haar glimlach bevestigt mijn vermoeden. Dan loopt ze terug naar de anderen die direct gaan staan.

Wapens worden ontzekerd en gespannen. Rugzakken worden met de hulp van de buurman aangesnoerd. Ik voel dat we hoogte maken. En snel ook. Er komt iemand uit de cockpit die de verlichting uitdoet en de deur openschuift. Regen en wind en het geluid van snel roterende wieken gaan massaal door de cabine. Mijn ogen moeten aan het donker wennen, maar ik zie dat de zee weer dichterbij komt. Op een van de monitoren komt er onder de helikopter plotseling een vaag licht uit de duisternis tevoorschijn. Het wordt steeds feller. Pas als ik meerdere lichtbronnen kan onderscheiden, besef ik dat deze aan een boot toebehoren. Het blijkt een jacht te zijn. Een spierwit, hypermodern jacht, zeker 60 tot 70 meter lang, gok ik losjes op basis van de helikopter op het landingsplatform.

De man bij de deur laat een kraan elektrisch uitklappen. In zijn hand zie ik een rol dik touw die buiten de helikopter aan de kraan vastzit. De Týr-leden stellen zich in twee rijen achter Deanne op. Ze knikt naar Ephraim en glimlacht naar mij. Dan klapt ze de nachtkijker omlaag. De rest volgt haar voorbeeld. Op de monitoren zie ik dat het jacht nu snel dichterbij komt. Ik kan zelfs meerdere personen zien rennen. Als we zo’n 10 meter boven het achterdek in de lucht stilhangen, wordt het touw naar buiten gesmeten. Voordat ik een duim kan opsteken, glijdt Deanne al langs het touw omlaag naar het jacht. De anderen volgen zonder een tel te aarzelen.

Ik hoor langs de deur en zie op de monitoren dat ze al worden beschoten voordat het laatste Týr-lid op het schip is aangekomen. Terwijl het touw wordt losgekoppeld en valt, zwenkt onze helikopter scherp opzij en maakt tegelijkertijd snel hoogte, zodat de tweede helikopter onze plek boven het jacht kan innemen. Onmiddellijk glijden opnieuw tien silhouetten in een hoog tempo langs een touw omlaag. Als de derde helikopter ook zijn vracht heeft afgezet, stijgt deze net als de tweede naar onze hoogte, maar dan aan de andere kant van het vaartuig.

Hoewel er flink wordt geschoten, rukken de Týr-leden snel op. Even later wordt de helikopter op het landingsplatform opgeblazen. Ongetwijfeld om te voorkomen dat iemand vlucht. De reddingsboten ondergaan hetzelfde lot. Vanuit de lucht ziet het er op de monitoren allemaal knap surrealistisch uit. Het is alsof ik naar een computergame kijk. De beelden van de helmcamera’s versterken dat idee alleen maar. Door de headset hoor ik Deanne en de anderen tegen elkaar praten. Ze klinken stuk voor stuk kalm. Op de monitor met haar helmcamera zie ik hoe Deanne kort achter elkaar twee kerels uitschakelt. Zo nu en dan geeft Ephraim een aanwijzing. Zijn stem is rustig en vol vertrouwen.

Plotseling voel ik zijn hand op die van mij. Ik kijk hem aan.

‘Ontspan je.’

Als hij zijn hand weghaalt, zie ik pas dat die van mij zich tot een vuist heeft gevormd, zo stevig gebald dat de knokkels wit zijn.

‘Went het toekijken ooit?’

‘Nooit.’