Een leven lang

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Zon van de nacht

Dag van de zon

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

Jerrad Hoff

EEN LEVEN LANG

roman

JHB

Een leven lang

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: nieuwe druk april 2021
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: Unsplash

ISBN   978 90 828 7507 2

NUR   301

NUR   343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

“Time is too slow for those who wait, too swift for those who fear,

too long for those who grieve, too short for those who rejoice,

but for those who love, time is eternity.”

— Henry Van Dyke

“Hearts will never be practical until they are made unbreakable.”

— The Wizard of Oz

KLIFFEN

De wind op deze plek is stevig. Hij ritselt zonder onderbrekingen door struiken en bomen achter mij en duwt zo nu en dan tegen me als iemand die de aandacht probeert te trekken. Hem negeren is lastig, zo niet onmogelijk. Hetzelfde gaat op voor de zon, pal boven me, die mijn schouders en voorhoofd doet gloeien en de lager gelegen Stille Oceaan aldoor laat fonkelen alsof er ontelbare stukjes glas in drijven.

Ik stap iets naar voren. Dit uitkijkpunt lijkt niet alleen te zijn gecreëerd vanwege het uitzicht op een plek waar de hemel de oceaan beroert, maar ook om de mens eraan te herinneren hoe wondermooi het leven is. En hoe weinig er nodig is om gelukkig te zijn. Torenhoge kliffen, een oneindige watervlakte vol dansende lichtschitteringen die je gezichtsveld volledig vult, zeevogels die boven de branding vliegen, een zoutige bries die opgewekt met je haar speelt en je huid aangenaam streelt, volstaan.

Tenminste, dat deden ze. Ooit.

Als ik nog wat verder schuifel zie ik hoe steentjes over de rand in de diepte vallen. Tranen vullen mijn ogen en glijden even later langzaam langs mijn wangen. Ik besluit dat het tijd is en laat mijn blik voor een laatste maal door de omgeving gaan. Voor een laatste keer vangen mijn netvliezen het glinsteren van de oceaan, het blauw van de lucht en het wit van pluizige wolken op. Ik volg nog enkele tellen de meeuwen die rakelings over de golven scheren en sluit dan mijn ogen. Ik wil het niet zien.

Gezichten en stemmen vullen direct mijn hoofd. Jaren schieten in onsamenhangende flarden voorbij. Ze doen me glimlachen, maar laten ook de tranen sneller vloeien. Mijn knieën voelen slap en het duizelt me. De wind duwt nadrukkelijker tegen me. Mijn haren wapperen in mijn gezicht. Ik schuifel nog iets dichter naar de rand.

‘Mooi uitzicht.’

De stem bezorgt me zowat een hartverzakking. Van schrik verlies ik bijna het evenwicht.

‘Voorzichtig,’ glimlacht de man. ‘Het laatste dat je wilt is hier naar beneden sodemieteren.’

Ik kijk weer voor me en veeg met snelle, achteloze bewegingen de tranen van mijn wangen.

‘Kom je hier vaker?’ gaat hij verder als ik niets zeg.

Ik schud mijn hoofd.

Hij tikt een sigaret uit het pakje en houdt die in mijn richting op.

Ik schud nogmaals mijn hoofd.

‘Verstandig.’

Nadat hij een sigaret heeft aangestoken en het pakje heeft opgeborgen, keert de stilte terug. Alleen de branding en de meeuwen laten nog van zich horen. Gedragen door de wind klinkt even het gepruttel van een boot die haar beste tijd lijkt te hebben gehad.

‘Mooie auto heb je.’

We kijken beiden over een schouder naar de iets hoger gelegen parkeerplaats. Er staan slechts twee auto’s: mijn Aston Martin en een witte Mercedes waarvan de motorkap openstaat. Ik blik weer voor me.

‘Ik zit met een probleem.’

Dat was me al duidelijk. Ik zeg niks, alsof ik hem niet heb gehoord.

‘Ik ben op weg naar een begrafenis, maar mijn auto wil niet verder.’

Het is een poos stil. Ik voel hem naar me staren.

‘Waar moet je heen?’

‘Westwood Village Memorial Park Cemetery.’

‘Geen idee waar dat is,’ reageer ik zonder weg te kijken van de diepte onder me.

‘In de buurt van Wilshire Boulevard en Westwood Boulevard.’

‘Dat zegt me ook niets.’

‘Een uurtje rijden vanaf hier.’

‘Dan heb je inderdaad een probleem.’

Hij knikt.

‘Kun je niemand bellen?’ vraag ik wat later, voordat ik er erg in heb. Hoe stom kun je zijn?

‘Ik ken niemand die in de buurt woont. En het duurt minstens een half uur voordat een taxi of een Uber hier kan zijn. Dan ben ik zeker te laat voor de uitvaartdienst.’

Ik weifel. ‘Is het erg belangrijk voor je?’

Hij knikt opnieuw. Zijn blik lijkt me opeens ietwat triest.

‘Een uur?’

‘Misschien korter. Je zou me écht uit de brand helpen.’

Ik zucht, krab me driftig in het haar en zeg ten slotte dat ik hem wel breng. Als hij me na een paar meter op het uitgesleten zandpad omhoog naar de parkeerplaats heeft bijgehaald, steekt hij zijn hand naar me uit en stelt zich voor. Ik doe net alsof ik zijn hand niet zie.

‘Je denkt dat ik die ene persoon op de wereld ben die niet weet wie jij bent?’ snuif ik wat geërgerd.

‘En jij bent?’

‘Iemand die je naar Westwood Village Memorial Park Cemetery brengt.’

Hoewel ik als eerste in de auto zit en de envelop vliegensvlug van het middenconsole gris, ziet hij nog net hoe ik deze in het portier wegmoffel. Onze blikken treffen elkaar, maar hij zegt niks. Hij steekt wel weer een hand naar me uit.

‘Ethan Hunter.’

Ik kijk naar zijn hand en schud deze uiteindelijk. ‘Brianna.’

HOTEL CAFE ROYAL

Ik ben eerder in Londen geweest. De eerste keer was met mijn ouders. Ik was hooguit een jaar of tien. Na mijn vaders overlijden ben ik er nog een paar keer met mijn moeder geweest en met Jake heb ik de stad tweemaal bezocht, als ik de tussenstop op Heathrow niet mee reken. Ik was er echter nog nooit samen met mijn eigen gezin. En dat maakt het bezoek toch anders. Waarom weet ik niet. Het voelt gewoon anders om samen met Jake onze kinderen voor de allereerste keer de bezienswaardigheden van London te laten zien, net zoals mijn ouders dat met hun enige kind deden, iets meer dan dertig jaar geleden. Met het verschil dat ik het nu ben die onophoudelijk met vragen wordt bestookt. Maar ik heb me voorbereid. Wij hebben ons voorbereid.

‘En hoe heet die brug, mam?’ wil de tweeling — Evan en Sarah — bijna in koor weten.

Ik doe alsof ik peins. ‘Tja, hoe heet die brug ook alweer? Laat me even nadenken…’

‘Mam!’

‘Wat?’

‘Zeg nou.’

‘Iets met Bridge. Of was het nou Tower?’

‘Mam…’

‘Wat?’

‘Ik ben geen tien meer,’ laat Evan me met rollende ogen weten, voor het geval ik zijn leeftijd ben vergeten. ‘Je weet wel hoe die brug heet.’

Ik moet me inspannen om niet te gaan lachen. ‘Dat is waar. Je bent elf. Sorry, lieverd. En de brug heet: Tower Bridge.’

‘Vertel, mam,’ spoort Sarah me ongeduldig aan. ‘Vertel, vertel, vertel.’

‘Oké, de Tower Bridge: in 1886 zijn meer dan vierhonderd arbeiders begonnen om met 70 miljoen kilo beton beide 65 meter hoge torens op de rivierbodem te plaatsen. Daarnaast hadden ze ook nog eens meer dan 11 miljoen kilo staal nodig voor de torens en de loopbruggen. Ondanks dat ze allemaal héél erg hard hebben gewerkt, hebben de mannen er acht jaar over gedaan om de 244 meter lange brug te maken. Het stuk tussen de torens kan in twee delen, die elk 1 miljoen kilo weegt, bijna helemaal omhoog, zodat er hele grote schepen onder de brug door kunnen varen. Dat gebeurt ongeveer duizend keer per jaar. Het leuke daarbij is dat schepen altijd voorrang hebben op het verkeer op land. Daardoor is bijvoorbeeld de kolonne van president Thorpe een keer doormidden gedeeld toen hij op bezoek was in London. Terwijl hij al aan de overkant was, moesten een heleboel van zijn wagens wachten voor de open brug.’

‘Oom Fitz?’ wil Evan weten.

‘Zijn papa. Er schijnen trouwens iedere dag ongeveer veertigduizend mensen in hun auto, op hun fiets of lopend over de brug heen te gaan. Dat is wel twintig keer zo veel mensen als er op Cat Island wonen. Zo, jongens, dat was het wel wat ik over de Tower Bridge weet.’

‘Heel goed, mam.’

‘Dank je, Evan.’

‘Cool dat je dat allemaal weet, mam,’ merkt Sarah met een trots gezicht op.

‘Dank je, lieverd.’

‘Ja, heel cool, mam,’ glimlacht Jake plagerig.

Charlotte, die op de schouders van haar vader zit, staart me ronduit verveeld aan. Begrijpelijk als je net acht jaar bent geworden. Ik werp haar een handkus toe en krijg er twee terug. Hele dikke, smakkende zelfs.

We wandelen verder over de met kasseien verharde kade. Jake schiet ondertussen de ene na de andere foto van Londens beroemdste brug. We naderen de plek die mijn dochter het allerliefst van alle plekken in Londen wil bezoeken. Banken verderop, voorbij een paar oude, prachtig gevormde bomen, brengen onmiddellijk beelden bij me boven. Het zijn hartverwarmende beelden. Toch breken ze mijn hart. Ik probeer ze te negeren, maar faal schromelijk. Terwijl Jake van zijn elfjarige zoon tips krijgt hoe hij de Tower Bridge het best kan fotograferen, gaan Sarah en ik op een bank zitten. Ik voel mijn dochter naar me kijken, dan haar hand in die van mij glijden. Nadat ik haar glimlach heb geretourneerd, druk ik een zachte zoen op haar voorhoofd.

‘Hier zijn de foto’s met oma gemaakt, hé?’

Ik knik. Dierbare herinneringen aan mijn ouders en aan de keren dat ik alleen met mijn moeder Londen bezocht en Sarahs liefdevolle blik, doen plots tranen in mijn ogen branden. Ik schrik ervan en voor het eerst vandaag ben ik blij dat ik een zonnebril met bovenmaatse, nachtzwarte glazen draag. Model reuzevlieg zou mijn moeder zeggen.

‘Het is niet erg als je moet huilen.’

‘Waarom denk je dat ik moet huilen?’ vraag ik met meer emotie in mijn stem dan ik zou willen.

‘Je knijpt mijn hand bijna fijn, mam…’

Ik kijk met haar mee naar mijn wit uitgeslagen vingers om haar hand. Alsof ik me aan een stomende fluitketel brand, laat ik haar razendsnel los. Ik verontschuldig me wel tien keer en overlaad haar hand met zoenen tot ze luid giechelend om genade smeekt.

‘Mis je oma?’ wil Sarah na een korte stilte voorzichtig weten.

Ik knik een paar keer alvorens ik antwoord geef. ‘Heel erg, lieverd. Soms lijkt het geen twee jaar, maar twee weken geleden dat we afscheid van haar hebben moeten nemen.’

‘Ik mis oma ook heel erg. Jammer dat we geen foto’s van haar hebben toen ze net zo oud was als ik.’

‘Inderdaad. Maar als je in de spiegel kijkt, zie je ook hoe zij eruitzag toen ze elf was.’

‘Zijn er geen foto’s van oma toen ze een meisje was omdat ze geen lieve papa had?’

Ik knik. ‘En later bij Emily omdat er geen geld was voor een camera.’

Mijn dochter staart afwezig naar een bomvolle rondvaartboot die voorbijkomt, dan kijkt ze mij weer aan. Haar blik is aandoenlijk ernstig. ‘Zeg je daarom altijd dat we blij moeten zijn met de spulletjes die we hebben, omdat niet iedereen geld heeft om die spulletjes te kopen?’

‘Dat klopt, Sarah. De meeste mensen hebben niet wat wij hebben.’

‘Ze hebben in elk geval niet de liefste mama en papa van de wereld, want die hebben wij al.’

Ik kijk vlug van haar weg, zodat ze de emotie in mijn gezicht niet ziet. Jake, die van een eindje verderop al enkele keren naar me omkeek, kijkt nu wat langer naar me. Nadat ik heimelijk een duim naar hem heb opgestoken en een knipoog heb teruggekregen, gaat hij verder met fotograferen. Ik kijk terug naar Sarah en dank haar voor de lieve woorden. Dit moment hier op een houten bankje langs een prachtig matglanzende Theems, op een dichtbewolkte maar heerlijke dag, met een wondermooi uitzicht op de Tower Bridge, zal me altijd bijblijven.

‘Zullen wij zo samen op dezelfde plek op de foto gaan als waar jij met oma bent gefotografeerd, mam? Dan kan ik later als ik oud ben ook vaak naar de foto van ons samen kijken zoals jij dat met jouw foto’s met oma doet.’

‘Dat vind ik een heel goed idee, Sarah.’

‘Dan moet je wel je vermomming afdoen.’

Terwijl ik me ontdoe van de reuze vliegen bril en de honkbalpet, stuift Sarah naar haar vader om hem alvast te laten weten welke foto’s hij dadelijk moet maken. Al snel ontdek ik dat mijn dochter de foto’s van mijn moeder met mij in haar geheugen heeft geprent. Net zoals ik dat heb gedaan. Zo weet ze niet alleen exact waar wij destijds voor de reling stonden, maar ook hoe we stonden, waar we onze handen hadden en zelfs hoe we keken. Verbluffend.

Daarna ga ik met Evan op de foto en vervolgens met Charlotte. Aansluitend word ik met mijn drie kinderen voor de Tower Bridge vereeuwigd, wat aanzienlijk eenvoudiger klinkt dan het in werkelijkheid is. Een vrouw op leeftijd, die het hele tafereel samen met een jongere vrouw vanaf een bankje heeft gadegeslagen, komt naar Jake toe en biedt aan om hem samen met ons te fotograferen. Na een korte uitleg van de camera komt hij bij ons staan en begint de vrouw er enthousiast op los te klikken. Nadien komt ze naar ons toe en geeft ze Jake de camera terug. Na hem bedank ik haar ook.

‘U bedankt, mevrouw Bennett-Miller.’

Ik kijk haar verrast aan.

‘Ondanks de bril en pet had ik u al herkend toen u aan ons voorbijliep,’ legt de vrouw op vriendelijke toon uit. Dan schudt ze me voorzichtig de hand, alsof ze bang is om me pijn te doen. Jake krijgt eenzelfde handdruk. De jongere vrouw, die haar dochter blijkt te zijn, komt van het bankje aangesneld en schudt ons beiden opgewonden ook de hand.

‘Ik wil u niet ophouden, mevrouw Bennett-Miller, maar eigenlijk ook niet de kans onbenut laten om u persoonlijk te bedanken voor uw prachtige boeken.’

‘Brianna. En dank u wel.’

‘Sinds 1977, toen The Silence of Love uitkwam, ben ik al een heel groot fan van uw moeder. Wat een afschuwelijk en toch ook prachtig verhaal is dat. En zo herkenbaar. Alleen als ik er nu weer aan denk krijg ik meteen kippenvel. Al haar boeken erna heb ik echt ontelbare keren gelezen. Ze zijn stuk voor stuk zo mooi. Net als al jouw boeken, Brianna. Het is alsof ik je moeders stem hoor als ik ze lees. En wat lijk je toch veel op haar. Net als je dochter Sarah. Ze is het evenbeeld van haar moeder en oma.’

Ze glimlacht naar mijn dochter met een blik alsof het een weerzien is met een kleinkind dat ze vele jaren heeft moeten missen. Dát en haar welgemeende woorden raken me diep. Ik bedank haar meer dan eens.

‘Jouw moeders overlijden is natuurlijk op de eerste plaats een groot verlies voor jou en jouw gezin, Brianna, maar de wereld heeft ook iemand verloren die heel erg belangrijk voor haar was. Sarah Bennet-Miller zal voor altijd worden gemist.’

‘Wat veel mensen niet weten is dat niet de toren, maar de grote klok die hoog bovenin hangt eigenlijk Big Ben heet,’ gaat Jake op spannende toon verder. ‘De toren werd vroeger Clock Tower of Clock Tower of Big Ben genoemd, maar sinds het jaar dat gevierd werd dat koningin Elizabeth zestig jaar koningin was, heet de toren Elizabeth Tower. De meeste mensen zeggen gewoon nog steeds Big Ben.’

‘Hij staat scheef,’ merkt Evan op.

Zowel Jake als ik schieten in de lach. ‘Goed gezien, jongen. Dat schijnt te komen doordat ze veel onder de grond hebben gewerkt.’

‘Lekker handig dan.’

‘Inderdaad niet zo handig,’ reageert Jake met ingehouden lach.

‘Gaan we nu in het reuzenrad?’ wil Charlotte weten.

Door de drukte op Westminster Bridge duurt het even om op de zuidelijke oever van de Theems te komen. Opmerkelijk genoeg is het ondanks de bijna vier miljoen jaarlijkse bezoekers relatief rustig bij de Londen Eye, het 135 meter hoge reuzenrad dat zich vanaf de opening in 2000 het hoogste reuzenrad van de wereld mocht noemen. Daar kwam zes jaar later een eind aan toen in China de Star of Nanchang in gebruik werd genomen.

Het rad draait zo langzaam dat het niet wordt stilgezet als we in een van de tweeëndertig gesloten cabines stappen. Onze cabine is nog niet voor de helft gevuld. De tocht naar boven is tergend langzaam, vindt ook Evan. Niet zo vreemd aangezien een ritje ongeveer een half uur in beslag neemt. Gelukkig weet hij zich te vermaken met zijn vaders camera. Iets wat hij de laatste tijd steeds vaker doet. Leuk om te zien dat erfelijkheid zich niet alleen beperkt tot het fysiek en het uiterlijk.

Net als ik besluit om de zonnebril af te doen, zie ik een stel aan de andere kant van de cabine voor een tweede keer naar me staren. Dan maar mijn vermomming, ofschoon deze klaarblijkelijk niet perfect werkt, intact houden. Al heb ik vaak het idee dat men niet mij, maar mijn moeder meent te herkennen. Zeker bij de wat oudere mensen. Denkelijk is het hen ontgaan dat ze er al twee jaar niet meer is.

Naarmate de horizon zich steeds lager onder ons bevindt, wordt het uitzicht alsmaar weidser. De kinderen weten niet tegen welke ruit ze hun neus moeten platdrukken, zoveel valt er te zien. Sarah en Charlotte worden stiller naargelang we hoger komen. En niet onterecht. Ik betrap mezelf erop dat mijn vingers om de reling witter worden. Misschien dat ik ook wat krampachtiger ga staan. Jake schijnt dat grappig te vinden. De zoen die ik van hem krijg, maakt een hoop goed. De liefdesverklaring die aansluitend in mijn oor wordt gefluisterd, maakt alles goed. Ik kus hem kort, maar met veel gevoel.

‘Ik hou ook van jou,’ fluister ik nadien, maar blijkbaar niet zacht genoeg.

Allereerst hoor ik naast ons Charlotte grinniken, dan zie ik de brede glimlachen van Evan en Sarah. Die laatste glundert zelfs. Als ik over een schouder blik ontdek ik dat iedereen in de cabine naar ons kijkt. Het is meer staren. Jake schiet in de lach en ik mompel een verontschuldiging. De vrouw van het stel dat al eerder naar me staarde, glimlacht uitermate vriendelijk naar me. Ze weet wie ik ben, zie ik in haar ogen. Toch laat ze niets blijken. Ik glimlach terug en bedank haar met een hoofdknikje.

Ondanks dat het slechts een wandeling van nog geen twee kilometer naar Regent Street zou zijn, is het besluit om een taxi naar het hotel te nemen snel genomen. De kinderen hebben voor vandaag genoeg gelopen, oordelen we. Bovendien doen we Evan een groot plezier met een taxirit. Hij lijkt geen genoeg te kunnen krijgen van de typisch Britse taxi’s. De werkelijke reden dat we niet lopend gaan is echter niet bij de kinderen te vinden. Het zijn de ouders die nog met de grootste moeite de ene voet voor de andere kunnen zetten. Bij mij overigens makkelijk vast te stellen doordat ik vaker dan gewoonlijk struikel. Ik krijg het zelfs voor elkaar om door een platgetrapt blikje fris zowat onderuit te gaan. Erfelijkheid beperkt zich inderdaad niet louter tot het fysiek en het uiterlijk.

Ondanks dat Hotel Café Royal, gevestigd in een honderdvijftig jaar oud gebouw op Regent Street, vlakbij Piccadilly, een café waar vroeger vorsten, beroemdheden en rocksterren elkaar ontmoetten, nog maar enkele jaren geleden haar deuren opende, is het misschien wel een van de meest aparte hotels waar ik ben geweest. Onze suite — de Dome Penthouse — in een voormalig uitkijkpunt van de brandweer bovenop het monumentale pand, spant echter de kroon. Niet vanwege de bijna 300 vierkante meter aan luxe. Ook niet door de enorme zitkamer, compleet met een zwart marmeren eethoek voor zes personen, de drie slaapkamers met kingsize bedden, de drie volledig marmeren badkamers, maar enkel en alleen door de twee waanzinnig mooie en sfeervol gemeubileerde terrassen die vlak over daken heen een ronduit adembenemend uitzicht bieden op Piccadilly Circus, Regent Street en Westminster.

We laten het avondeten in de suite serveren. We eten alle vijf alsof we de hele dag nog niets op hebben. Hooguit drie uur later liggen de kinderen te ronken; Evan in de slaapkamer die hij zich gisteren bij aankomst al snel had toegeëigend en Charlotte en Sarah liggen samen in het kingsize bed in de naastgelegen kamer. Nadat ik London van me af heb gewassen, gaat Jake douchen.

Blootvoets en alleen met een fluweelzachte badjas om mijn lijf sta ik net als een van de vele standbeelden die we vandaag hebben gezien roerloos op het terras dat het beste zicht biedt op Westminster, in een hand een glas bourbon en tussen mijn lippen een smeulende sigaret. Het enige dat beweegt is sigarettenrook die door een minzaam windje op sleeptouw wordt genomen. De avond heeft het laatste daglicht al even geleden westwaarts verdreven. Ontelbare lichtjes geven de stad vorm, in welke richting ik ook kijk. De Union Jack wappert op vele plekken, zoals altijd in London. Als de straatgeluiden in de verte soms even verstommen, heb ik het idee het enige levende wezen in deze metropool te zijn.

Mijn gedachten gaan naar morgen, dan naar vandaag, vervolgens naar lang vervlogen jaren. Ik zie mijn vader, zijn stralende blik en lieve glimlach. Ik hoor zijn zware, maar geruststellende stem. En ik voel mijn hand in die van hem, terwijl we over een overvolle Westminster Bridge wandelen, onze nekken verrekken onderaan de Big Ben en als we van een kade overstappen op een rondvaartboot. Daarna zie ik mijn moeder, haar donkerbruine ogen vol liefde. Ik hoor haar praten, aanstekelijk schateren, voel haar handen teder langs mijn gezicht en haar vingers als een breed getande kam door mijn lange haren glijden. Ik voel haar lippen op mijn voorhoofd. Ik mis mijn vader. Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn ouders. Meer dan ooit lijkt het.

Zijn armen gaan van achteren langzaam om me heen. Hij trekt me zacht tegen zich aan. Dan vinden zijn lippen mijn hals. Ze doen me zuchten, laten spiertjes vanzelf bewegen en tintelingen naar alle uiteinden van mijn lichaam vertrekken. Zijn dwalende hand op mijn buik laat mijn knieën knikken en daarbij versnelt mijn ademhaling van het een op het ander moment. De lippen gaan naar mijn kaak en zoenen die liefdevol. Maar ze willen meer. Ze willen mijn lippen voelen en proeven. Dan word ik omgedraaid.

‘Charmant,’ zegt Jake en trekt een gezicht naar de sigaret tussen mijn lippen.

Ik schiet in de lach waardoor de sigaret uit mijn mond valt. Natuurlijk niet gewoon op de vloer, maar recht in het glas bourbon. Je zou een half jaar lang dagelijks zes uur moeten trainen om dat opzettelijk voor elkaar te kunnen krijgen. Het vuurbolletje komt sissend aan zijn eind. We kijken elkaar weer aan.

‘Sorry, lieverd, ik had je nog niet terugverwacht.’

‘Je onderschat mijn ongeduld om te worden herenigd met mijn vrouw.’

‘Blijkbaar.’

Jake glimlacht, zo aantrekkelijk, zo lief, dan kust hij me alsnog. En hij kust me alsof we net een maand met elkaar gaan en me wil bewijzen hoe goed hij kan kussen, alsof we een jaar gescheiden van elkaar zijn geweest en hij me wil laten weten hoezeer hij me heeft gemist. In beide gevallen slaagt hij met vlag en wimpel. Mijn knieën knikken weer, spieren doen dingen vanzelf en tintelingen nemen bezit van mijn lichaam.

‘Ik zal een nieuw glas voor je halen,’ zegt hij nadien.

Ik knik, nagenietend van wat alleen hij bij me kan losmaken.

Wanneer hij met twee glazen terugkomt op het terras zit ik op de bank. We glimlachen naar elkaar alsof we verliefde tieners zijn die elkaar na een lange zomervakantie weer voor het eerst op het schoolplein tegenkomen.

‘Ik hou toch zoveel van je,’ fluister ik voordat ik mijn glas van hem terugkrijg.

Jake zegt niets. Hij buigt zich alleen omlaag en laat me met nog een lange kus weten hoeveel hij van mij houdt. En dat is onbeschrijfelijk veel. Daarna gaat hij naast me zitten. Ik schuif tegen hem aan en sla een been over zijn onderlichaam heen. Zijn hand streelt het vanaf de voet tot aan de aanzet van mijn bil.

‘Hoe is het met je?’ wil Jake ineens weten.

‘Goed. Redelijk. Vanmiddag wat minder eerlijk gezegd. Maar het gaat wel weer. Het was moeilijker dan ik dacht. Zoals jij al verwachtte. Ik had niet gedacht dat die plekken, vooral de kade bij de Tower Bridge, zo veel met me zouden doen. Zelfs niet toen we nog maar meters van de plek verwijderd waren waar ik altijd met mijn moeder zat. Maar het lijkt ook alsof ik mijn vader meer mis dan ik ooit heb gedaan.’

‘Misschien doordat beiden er niet meer zijn.’

Nadat ik een sigaret heb opgestoken, staren we in stilte naar het uitzicht waarin telkens iets nieuws valt te ontdekken. De glazen gaan zo nu en dan naar onze monden. Jake’s hand blijft intussen mijn been strelen. Mijn bil wordt steeds meer en vooral ook steeds langer bij de strelingen betrokken.

‘Ben je moe?’ informeert hij ineens op zachte toon.

Ik schiet in de lach en schater ook even. Hij lacht met me mee.

‘Jij?’

‘Een beetje. In ieder geval niet te moe om…’

‘Ik ook niet,’ val ik hem in de rede. ‘Hier of in de slaapkamer?’

Jake lacht, denkelijk door mijn plotselinge ongedurigheid. ‘Slaapkamer. Zullen we eerst onze glazen leegdrinken, dan kan jij de sigaret oproken?’

Ik sla het glas achterover en druk de sigaret uit in de asbak. ‘Gebeurd.’

De droge warmte van de filmlampen die soms mijn kant op waait, doet me denken aan de beruchte Santa Ana wind als deze in oktober vanuit de Mojave-woestijn door bergpassen in Zuid-Californië richting de kust gaat. Zonder het briesje, dat met het ritme van een kalme branding de huid verkoeling geeft, zou het aanzienlijk minder aangenaam zijn op het terras. De visagiste glimlacht naar me en laat me even later weten dat ze alleen nog hoeft te poederen. Ik begon al te vrezen dat de beste meid het niet voor elkaar kon krijgen om me toonbaar te maken voor de camera.

Jake glimlacht naar me van de muur waartegen hij geleund staat. Evan en Sarah, elk op een eetstoel vlak voor hem, zwaaien naar me alsof ze op een kade staan en mij uitzwaaien voor een maandenlange boottocht. Jill Kowalski, mijn uitgever en manager sinds Elizabeth Hayes — de enige uitgever die mijn moeder heeft gehad — besloot dat het genoeg was en met pensioen ging, maar bovenal mijn beste vriendin, zit samen met mijn jongste op de loungebank verder op het terras. Charlotte werpt me met beide handen luid smakkende zoenen toe en nadat ze er tweemaal zoveel van mij heeft teruggekregen, richt ze haar aandacht weer op het kleurboek op haar schoot.

Deborah Brooks, een journaliste die al twintig jaar lang voor de BBC de meest spraakmakende wereldleiders, staatshoofden, leden van koninklijke huizen, politieke en religieuze leiders, kunstenaars, Hollywoodsterren en artiesten interviewt, informeert of ik gereed ben. En dat ben ik. Ze strijkt een lok van het halflange, bijna zwarte haar achter een oor en gebaart naar de twee cameramannen. Vijf tellen later starten de opnames.

In de camera schuin achter mij heet Deborah met een jaloersmakende Britse uitspraak de kijkers welkom en vertelt voor deze speciale aflevering van haar programma te gast te zijn bij een vrouw die zich een van ‘s werelds meest succesvolle auteurs mag noemen. Een vrouw die toespraken schreef voor de Amerikaanse president Fitzgerald Thorpe Jr. tijdens diens beide ambtstermijnen, en dat ook doet voor de huidige hoofdbewoner van het Witte Huis: Ralph Thorpe, de derde president die de Thorpe-dynastie tot de dag van vandaag heeft voortgebracht. Een vrouw wiens populariteit in navolging van haar moeder, de bestverkopende auteur ooit, Nobelprijswinnares Sarah Bennett-Miller, makkelijk vergeleken kan worden met die van de beroemdste film- en popsterren.

Alhoewel niet voor het eerst, blijft het bijzonder ongemakkelijk om op een dusdanige wijze te worden aangekondigd. Ook vandaag heb ik het gevoel dat ze het over iemand anders hebben en ik voor mijn beurt tegenover de interviewer heb plaatsgenomen. Na een korte biografie richt de vrouw zich tot mij. Haar bordeauxrood gestifte lippen vormen een welgemeende glimlach.

‘Brianna: we hebben voor de opnames afgesproken om elkaar bij de voornaam aan te spreken.’

‘Dat klopt, Deborah.’

‘Ik wil je allereerst bedanken dat je me op het terras van jouw prachtige penthouse-suite in het Hotel Café Royal hebt willen ontvangen. Een zeer welkome afwisseling van de broeierige studio’s.’

‘Dat was ook mijn gedachte, Deborah.’

‘Je bent in Londen omdat Britse lezers massaal jouw laatste boek Like Yesterday hebben verkozen tot het beste boek van het afgelopen jaar. Zoals dat in de bijna vijftig landen waar het boek is uitgekomen ook het geval is. Hoe is het om hier weer te zijn?’

‘Fijn. Maar zo nu en dan ook wat lastig.’

De journaliste kijkt me verrast aan. Meestal lukt me dat pas na een paar vragen, niet na de eerste. Amper begonnen en ik overtref mezelf al.

‘Lastig op wat voor manier?’

‘Als meisje heb ik London een aantal keren samen met mijn ouders bezocht en later met mijn moeder alleen. Het weerzien met de stad, met bepaalde plekken en gebouwen, brengt herinneringen aan die bezoeken boven. En dat is bij tijd en wijle lastig.’

‘Dat kan ik me voorstellen,’ reageert de vrouw, duidelijk nog steeds wat verrast door mijn openheid. ‘Hopelijk verzacht de reden van je bezoek dat enigszins. Of doet dat je niet veel meer na acht wereldwijde bestsellers, evenveel verfilmingen en al de prijzen die je hebt gewonnen?’

‘Als de waardering van lezers me niet veel meer zou doen, zou ik nu niet in Londen zijn en dit interview en de interviews die ik vandaag nog met een aantal kranten en tijdschriften heb, niet geven. En dan zou ik morgen zeker geen drie uur durende signeersessie houden in Waterstones. Waardering van lezers blijft voor mij belangrijk, ongeacht het aantal bestsellers, verfilmingen en prijzen.’

‘Belangrijker dan het eredoctoraat dat je morgen van de University of Cambridge ontvangt?’

Ik glimlach en kies voor een diplomatiek antwoord. ‘Ik ben met beiden zeer vereerd.’

‘Zou je blijven schrijven als die waardering er niet meer is?’

‘Ik ben begonnen met schrijven zonder de waardering van lezers en ik zal ook nog schrijven als die waardering er op een dag niet meer is. Ik schrijf omdat ik moet schrijven. Zonder ben ik incompleet. En als er toevallig mensen zijn die het leuk, mooi, onderhoudend vinden wat ik schrijf, dan is dat meegenomen. Maar waardering, roem en succes zijn én zullen nooit mijn drijfveren zijn om te schrijven.’

‘Net als dat bij jouw moeder het geval was.’

‘Precies,’ knik ik.

‘Kun je een reden bedenken waarom je met schrijven zou stoppen?’

‘Wel vier,’ glimlach ik.

‘Jouw gezin?’

‘Mijn gezin inderdaad.’

‘Zelfs als je incompleet bent zonder schrijven, zoals je dat zelf zegt?’

‘De liefde voor mijn gezin is groter dan de noodzaak om te schrijven. Als het schrijven, het succes of de roem die daaruit voortkomt, een belasting wordt voor mijn gezin, of ervoor zorgt dat ik geen goede echtgenote of moeder meer ben, dan zou ik meteen de zogenaamde schrijverspen aan de wilgen hangen. Schrijven is voor mij belangrijk, maar niet van levensbelang. Mijn gezin wel.’

Deborah pauzeert een paar tellen. ‘Is het moeilijk om de dochter van Sarah Bennett-Miller te zijn?’

‘De moeder of de auteur Sarah Bennett-Miller?’ lach ik.

‘Laten we beginnen met de auteur. Je moeder heeft zowat alle prijzen en onderscheidingen gewonnen die er bestaan, waaronder de Nobelprijs. Er is niemand die meer boeken heeft verkocht. Zelfs nu zijn haar verkoopcijfers hoger dan die van menig levende auteur. Legt dat geen enorme druk op jou als auteur?’

‘Dat zou het misschien wel doen als ik mij als auteur met haar zou willen meten. Als ik me sowieso met haar zou willen meten, dan is dat als mens, niet als auteur.’

‘Waarom wel als mens?’

‘Jij hebt mijn moeder toch tweemaal geïnterviewd?’

‘Dat klopt.’

‘En hoe was dat?’

‘Indrukwekkend,’ glimlacht Deborah zonder dat ze een seconde bedenktijd nodig heeft. ‘En onvergetelijk. Ik heb door mijn werk veel mensen ontmoet, maar zelden een vrouw als zij. Haar jaloersmakende positieve levenshouding, haar eenvoud ondanks het succes, haar humor, wilskracht, betrokkenheid, en niet te vergeten haar openhartigheid, hebben me nooit meer losgelaten en misschien zelfs wel meer dan eens aan het denken gezet over mijzelf. Ze was een unieke en bewonderwaardige vrouw aan wie veel mensen een voorbeeld zouden moeten nemen.’

‘En daarmee beantwoord je meteen de vragen waarom ik me wel als mens aan haar zou meten en hoe het was om haar dochter te zijn.’

Ze knikt en glimlacht. ‘Dans jij trouwens ook met je kinderen zoals je moeder dat met jou deed?’

Ik schiet in de lach. ‘Elke dag. Wil je een demonstratie?’

‘Kan dat?’

‘Natuurlijk kan dat. We schuiven gewoon wat spulletjes opzij.’

Terwijl ik opsta, gebaart Deborah naar de cameramannen dat ze moeten blijven filmen.

‘We gaan dansen!’ roep ik en schop mijn zomerschoenen uit.

Er klinkt gejuich en Evan, Sarah en Charlotte veren meteen op. Samen met Jill schuif ik de stoelen, loungebank en tafel uit de weg. Jake gaat ondertussen naar binnen voor de muziek. Op de eerste tonen van Happy van Pharrell Williams beginnen de kinderen meteen te dansen. Niet veel later spring ik erbij. Jill heeft weinig aanmoediging nodig om mee te doen en Jake al helemaal niet. We lachen en schateren, zingen luidkeels mee, maken de meest absurde bewegingen met onze lichamen, doen elkaar na en duwen onze konten tegen elkaar op alsof we elkaar omver willen duwen. Ik roep tegen Deborah dat ze moet meedoen. Ze aarzelt kort en ontdoet zich dan van haar instappers. Enkele tellen later staat ze tussen ons in en doet minstens net zo gek als wij dat doen.

Nadien ploffen Deborah en ik weer in onze stoelen.

‘Dat was fantastisch,’ hijgt ze buitenadem.

‘De beste manier om de dag te beginnen, te onderbreken, af te sluiten, of zomaar.’

‘Je doet me toch zo aan je moeder denken, Brianna, en dan bedoel ik niet alleen je uiterlijk.’

‘Dank je, Deborah. Een groter compliment kun je me niet geven.’

BARÇA

‘Waarom hebben die mensen van die plaatjes op hun lichaam?’ wil Charlotte weten.

‘Dat zijn tatoeages. En die hebben ze omdat ze die mooi vinden.’

‘Vind jij ze mooi?’

‘Sommige wel.’

Ze draait zich ineens naar me om. ‘Waarom heb jij dan geen tatt… tattoe…plaatjes?’

‘Omdat ze niet bij iedereen mooi staan,’ glimlach ik. ‘Naar voren blijven kijken, mevrouwtje, anders kan ik je rug niet goed insmeren.’

‘Ze zouden bij jou heel mooi staan,’ verklaart mijn dochter, terwijl ze weer voor zich kijkt.

‘Dank je. Misschien een kleintje wel, maar zo veel denk ik niet.’

‘Ik neem later ook plaatjes.’

Mijn handen op haar rug stoppen abrupt met het uitsmeren van de zonnebrand. ‘Dat weet je nu al?’

‘Ik weet nu toch ook al dat ik van hamburgers en pure chocolade met hazelnoten hou? En van Zayn Malik.’

‘Dat is waar. Stom van me. Hou je van Zayn?’

‘Mam!’ giechelt ze luid. ‘Van zijn muziek.’

‘Oh, weer erg stom van me. Wel een erg leuke jongen die Zayn.’

Charlotte knikt, maar laat het daarbij. ‘Ik weet ook al welke plaatjes ik later neem.’

‘Welke dan?’

‘Net als dat meisje daar heeft, maar dan een gezicht van jou en van papa.’

‘Wat lief van je, Charlotte,’ zeg ik vertederd en kijk langs haar naar het groepje Spaanse meiden dat verderop onder een parasol zit. De bewuste tattoos zijn zonder meer erg kunstig aangebracht, maar of ik op een dag mijn jongste daarmee wil zien rondlopen, is een tweede. Hoe pak ik dit verstandig aan? En vooral subtiel. Ik weet al wat. ‘De tatoeages zitten er wel voor altijd, dus voor de rest van je leven.’

De smalle schoudertjes voor me gaan onverschillig op en neer. ‘Jullie zijn toch ook voor altijd mijn papa en mama?’

Oké, dat pakt niet helemaal uit zoals gedacht. ‘Stom. Je hebt gelijk, mevrouwtje. Ik weet niet wat ik vandaag heb dat ik allemaal stomme dingen zeg.’

‘Heb je misschien last van de zon?’

Ik schater het uit.

‘Even serieus, mam.’

‘Sorry,’ reageer ik ernstig en druk vlug een hand op mijn mond om het lachen te smoren.

‘Wanneer mag ik ook zulke plaatjes?’

‘Als je vijftig bent, mevrouwtje.’

‘Mam!’

‘Oké, oké. Als je veertig bent dan,’ zeg ik deels op serieuze toon en deels schaterend. Dan laat ik Charlotte schateren. Een paar tellen later weet ze zich van mijn kietelende vingers te bevrijden en rent het badlaken af.

‘Ben ik ingesmeerd, mam?’

‘Je bent ingesmeerd, mevrouwtje.’

‘Dan ga ik het water in.’

‘Dicht bij je broer en zus blijven, Charlotte.’

‘Ja, mam.’

Ze rent weg door het zand en komt meteen terug. Nog voordat ik de kans krijg om te vragen of ze iets is vergeten, neemt ze mijn gezicht tussen haar handen en zoent me.

‘Ik hou van je, mam.’

‘En ik hou van jou, Charlotte. Heel, heel veel.’

‘Minstens twee keer de helft?’ vraagt ze, zoals altijd.

‘Minstens twee keer de helft,’ lach ik.

‘Ik hou ook minstens twee keer de helft van jou, mam.’

Voordat ik kan reageren, stuift ze door het strandzand weg en plonst even later vlak bij haar broer en zus kopje onder in de Middellandse Zee. Bij toeval zie ik een eindje achter hen Jake zwemmen. De typische krachtige slagen waarmee hij zich door het water verplaatst, alsof hij voor Olympisch goud gaat, zijn dan ook niet te missen.

Hij blijft nog een poosje in het water de bal overgooien naar de kinderen en loopt dan het strand op. Gezichten links van me draaien zijn kant op. Gezichten rechts van me gaan eveneens in zijn richting. De meiden onder de parasol stoten elkaar aan en smoezen. Een drietal mannen die met hun enkels in het water staan slaan hem gade met blikken die ik niet voor het eerst zie.

Ik schiet in de lach als Jake, zoals altijd zich niet bewust van alle aandacht, zich omdraait en Charlotte, die achter hem aan is gerend, hoog boven zich optilt, waardoor de spieren in zijn rug en schouders zich aanspannen. Het is voldoende om de meiden onder de parasol te doen giechelen en de drie mannen nog zuurder te laten kijken.

Jake ziet er onvoorstelbaar goed uit voor een veertiger. Hij ziet er zelfs goed uit voor een dertiger. Zijn fysiek is nog even mooi en indrukwekkend als toen ik hem leerde kennen. Misschien is hij zelfs nog wel wat gespierder als destijds. Het sporten en vele zwemmen doen blijkbaar de tijd voor een lichaam vrijwel stilstaan. Niet dat ik daar persoonlijk enige ervaring mee heb. Met sporten dan.

Toch vragen vrouwen me weleens hoe ik het voor elkaar krijg om na drie kinderen zo slank te blijven en nauwelijks ouder te worden. Meestal antwoord ik met schouderophalen. In een nabij verleden heb ik weleens in melige buien gedaan alsof ik een strak trainingsschema en een onmenselijk dieet volg, maar daarmee ben ik gestopt toen zeker drie roddelbladen daar melding van maakten.

Ik zou maar al te graag de eer voor mijn slanke postuur en jonge uitstraling willen opstrijken, maar beiden zijn niet mijn verdiensten, niet het gevolg van sporten, een gebalanceerd eetpatroon en voldoende nachtrust. Ik rook en drink weliswaar minder dan vroeger, maar ik eet nog steeds alles zonder enig acht te slaan op calorieën, koolhydraten en vetten. Slapen vind ik een vervelende bezigheid en sporten vind ik het leukst als anderen dat doen. Er zijn mensen die zeggen dat ik daar spijt van ga krijgen zodra ik de vijftig ben gepasseerd. Meestal knik ik dan maar instemmend en met een glimlachje. Ik ben namelijk niet vergeten hoe slank mijn moeder was op haar zestigste verjaardag.

Jake komt lachend aangelopen. Hij zakt op zijn knieën en zonder een woord te zeggen, duwt hij me plat achterover op het badlaken en gaat half op me liggen. Alleen zijn lichaam tegen me aanvoelen, doet me al zuchten. De blik in zijn iets toegeknepen ogen, blauw en diep als de zee waaraan we liggen, en nog steeds gevuld met dezelfde liefde als aan het begin van onze relatie, voel ik tot in het binnenste van mijn buik. En dat laat ik hem weten met een korte, maar daarom niet minder hartstochtelijke kus.

Nadat we ons ervan hebben overtuigd dat geen van de kinderen onbeweeglijk op haar of zijn buik ronddobbert, kijken we samen Platja del Bogatell, een van de zeven stranden die Barcelona rijk is, ingesloten door de stranden Nova Icària en Mar Bella, in zuidelijke richting over. Het is zeker niet rustig op het ruim zeshonderd meter lange strand, ook omdat het een prachtige zomerdag is, maar beduidend minder druk dan op de toeristische stranden Sant Miquel, dat men vanuit de metro als eerste tegenkomt, en Barceloneta, dat vlakbij het centrum van de stad ligt.

We gaan rechtop zitten, zodat we de kinderen beter in de gaten kunnen houden. Ik pak een flesje water uit de koeltas en we nemen beurtelings een slok.

‘Weet je nog de eerste keer dat we naar Barcelona gingen? We hadden nog geen kinderen.’

‘Dus in de tijd dat we nog een leven hadden?’ reageer ik op quasi ernstige toon.

‘Ja, toen. Dat was ook erg apart; een stedentrip zonder dat we iets van de stad hebben gezien.’

Ik verberg mijn gezicht achter mijn handen.

‘Erg was je toen eigenlijk.’

‘Ik?’ schater ik verongelijkt en verkoop hem een speelse tik op een schouder. ‘Ik kan me niet herinneren dat meneer tegenstribbelde of zelfs maar opperde om iets van de stad te gaan bekijken.’

‘Ja, je was toen al erg intimiderend.’

Ik neem hem meteen in een wurggreep en duw hem omlaag op zijn rug. Tenminste, dat was de opzet. Terwijl ik gezichten trek en geluiden maak alsof ik driehonderd kilo aan het bankdrukken ben, neemt Jake op zijn gemak een slok van het flesje. Dan laat ik mezelf maar op mijn rug vallen. Ik schater alsof ik een erg leuke mop heb gehoord. De mensen om ons heen hebben hem niet gehoord, aan hun gezichten te oordelen.

‘Ik zou er niks op tegen hebben om ons net als toen een week op te sluiten in een hotelkamer.’

‘Dan doen we dat toch,’ zeg ik. ‘Meteen straks als we terugkomen.’

‘Laten we de kinderen dan hier op het strand?’

‘Ik huur wel ergens een waterfiets voor ze en zeg dat ze minstens twee uur lang zo hard mogelijk van het strand vandaan moeten trappen. Voordat ze dan door de kustwacht van zee zijn opgevist, zijn we zeker twee, drie dagen verder. Als we pas morgen melding maken van hun vermissing, dan hebben we nog een dag extra voor onszelf.’

‘Best een goed idee eigenlijk.’

We schieten gelijktijdig in de lach. We kijken ook op hetzelfde moment naar de kinderen. Ze spelen, kletsen en lachen met elkaar alsof ze de beste vrienden zijn die er bewust voor hebben gekozen om samen op vakantie te gaan. We staren minutenlang naar ze. De aanblik is hartverkwikkend. Dan kijken we elkaar weer aan. En zonder dat we er een woord aan hoeven te verspillen vinden we beiden dat de dagen in die hotelkamer en het vrije en onbezonnen leven van toenmaals, die zeker tot de mooiere herinneringen behoren, nooit zullen kunnen wedijveren met het leven dat we nu met zijn vijven leiden.

Dat kunnen een paar snotapen dus met je doen.

Barcelona is een prachtige stad. De levendige Las Ramblas. De kronkelende bank van gebroken keramiek en glasscherven in Parc Güell. De Gotische wijk Barri Gòtic. De 80 meter lange onderwatertunnel in L’Aquàrium. De hippe wijk El Raval. Antoni Gaudi’s Casa Batlló en Casa Milà. En zijn wereldberoemde Sagrada Familia, de basiliek waaraan al een dikke eeuw wordt gewerkt. Het kasteel van Montjuïc. De fonteinenshow op Plaça d’Espanya. De prachtige uitzichten bij Plaça del Doctor Andreu. De overdekte en grootste versmarkt van Spanje: La Boquerìa. En Camp Nou, het stadion van voetbalclub FC Barcelona.

Camp Nou bezoeken was voor mijn zoon niks minder dan een droom die werkelijkheid werd. Maar ook het moment dat de vakantie naar Europa officieel de mooiste ooit werd. De blik in zijn glunderende ogen tijdens de rondleiding door het stadion, vergelijkbaar met die toen hij in de Oval Office achter het bureau van de president mocht plaatsnemen, zal ik nooit meer vergeten. Net als ik Evans gezicht niet zal vergeten toen we hem vertelden dat hij van zijn gespaarde zakgeld geen voetbalshirt meer hoefde te kopen omdat hij van ons een voetbaltenue en voetbalschoenen mocht uitkiezen. Uiteraard koos hij beiden van Lionel Messi, de aller-, aller-, aller-, allerbeste voetballer van de wereld, zoals hij altijd zegt. Toen op weg naar de uitgang van het complex van verschillende kanten werd geroepen dat Messi het terrein verliet, had Evan het niet meer: zonder enige terughoudendheid sprong en zwaaide hij naar het silhouet achter de donkere ruit tot de auto uit het zicht verdween. Te leuk voor woorden. Te schattig om geen ontroering te voelen. De eerste honderd meter naar de metro bleef hij maar herhalen dat hij Messi in het echt had gezien.

We wilden de kinderen Barcelona laten ontdekken. Ik denk dat we daar, ondanks dat er nog zoveel meer te zien is, vrij goed in zijn geslaagd. En alhoewel we overmorgen in Parijs worden verwacht, hebben we gezamenlijk besloten om de laatste dag in de stad op het strand door te brengen. Onze lichamen, en met name de voeten en beenspieren, hebben een dag vrijaf meer dan verdiend. Bovendien zal dit niet ons laatste bezoek aan Barcelona zijn.

Parc de la Ciutadellan is een stadspark in het midden van de stad. Een groene oase middenin een jungle van hoofdzakelijk beton en asfalt. Wat Central Park voor New York is, maar dan kleinschaliger. Het park is dan ook erg populair onder de Catalanen. Je kunt er wandelen, joggen en picknicken. Maar ook de dierentuin bezoeken, ontspannen bij het meertje en de vijver met een waterval en fonteinen, een bootje huren en sculpturen en gebouwen bekijken, zoals het Catalaanse parlementsgebouw. En niet te vergeten: heerlijk luieren in het gras. En dat laatste doen we nu al bijna een uur in een zalig schaduwrijk stuk waar de wind om ons heen de struiken en palmbladeren tot leven brengt.

Charlotte was vijf minuten nadat we ons in het gras hebben laten vallen al naar dromenland vertrokken. Sarah hooguit tien minuten later. Evan, apetrots dat hij als enige van de kinderen nog wakker was, slaapt inmiddels ruim een half uur als een blok.

‘Ben ik in slaap gevallen?’ wil Jake weten, amper een tel wakker.

‘Ik denk dat je even de binnenkant van je ogen bekeek.’

‘Ja, dat denk ik ook,’ glimlacht hij en rekt zich voorzichtig uit zodat Sarah niet wakker wordt.

‘Ben jij niet moe? We hebben de hele dag gelopen en je zit erbij alsof de dag net is begonnen.’

‘Alleen kinderen en oude mannen worden moe van een dagje wandelen. Vrouwen in de bloei van hun leven, zoals ik, draaien daar hun hand niet voor om.’ Ik schaterlach en druk vlug een hand op mijn mond zodat de kinderen niet wakker schrikken.

‘Ik ben blij dat we tussendoor naar Barcelona zijn gegaan,’ zegt Jake met een gezicht alsof hij mijn woorden niet heeft gehoord.

‘Ja, dat was zeker een goed idee, van mij.’

Hij kijkt me even nadrukkelijk aan, maar doet nog steeds alsof hij me niet hoort. Ik schater opnieuw, maar val abrupt stil als Charlotte, met haar hoofd op mijn schoot, in haar slaap mompelt en zich vervolgens met driftige bewegingen op haar andere zijde draait. Door haar haar te strelen, ligt ze algauw weer kalm te ronken.

‘Het is goed dat we morgen even niets anders doen dan luieren op het strand.’

‘Heerlijk,’ zucht ik.

‘Zelfs een vrouw in de bloei van haar leven kijkt daar naar uit?’

‘Heerlijk omdat ik jou dan weer in een zwembroek kan zien.’

Jake lacht. ‘Ik kijk uit naar Parijs en naar Deryn.’

‘Ik ook. Het lijkt zo lang geleden dat we haar hebben gezien.’

‘Dan de prijsuitreiking. Spannend.’

‘Hoezo, spannend? Ik heb de prijs toch al gewonnen? Of hebben ze zich soms bedacht?’

Jake zoekt om zich heen naar iets dat hij naar mij kan gooien. Als hij niets kan vinden, gooi ik hem een in elkaar gepropt papieren servetje uit mijn schoudertas toe. Hij drukt het verder in elkaar, waarna ik de prop met een sierlijk boogje precies in het midden van mijn voorhoofd terugkrijg. Zonder meer een knappe worp.

‘En dan de Franse president en zijn vrouw ontmoeten.’

‘Heb je liever dat ik ze afbel?’ lach ik en krijg daar meteen spijt van als Charlotte weer begint te murmelen. Zonder dat hij daar om hoeft te vragen, gooi ik de prop weer naar hem toe. Een tel later demonstreert Jake dat de eerste worp geen toevalstreffer was.

STAD VAN DE LIEFDE

‘Wat een wonderschoon uitzicht blijft dit toch,’ zeg ik, turend naar de Eiffeltoren die de laatste zonnestralen van de dag lijkt op te zuigen. ‘Alsof je naar een tot leven gekomen ansichtkaart kijkt.’

‘Met dank aan je moeder,’ glimlacht Deryn naast me bij de stenen balustrade van het grote terras, doelend op de vele tientallen miljoenen dollars die mijn moeder voor Evans dood onder zijn kinderen en zijn zus heeft verdeeld.

Ze glimlacht op een wijze zoals haar broer dat ook kon en zoals Jake vaak doet. Haar ogen, altijd iets toegeknepen en blauw als een zee die men alleen naast een wit strand aantreft, maar ook de manier van kijken, doen me onmiddellijk aan Jake en zijn vader denken. Ondanks dat Evans zus in hetzelfde jaar als mijn moeder is geboren en dus de zeventig is gepasseerd, is ze nog steeds een zeer attractieve vrouw.

‘Ofschoon je ouder bent dan dat zij destijds in de zomer van ’72 was, doe je me toch zo aan je moeder denken.’ Ze gaat met een hand langs mijn haar en glimlacht weer op die aantrekkelijke manier. ‘Die prachtige, donkere kijkers. En je haar zit exact hetzelfde, met die prachtige natuurlijke slagen en hier en daar ook lichte plukjes door de zon, net als toen Sarah en ik in de Gasparilla Inn aan elkaar werden voorgesteld. Ze droeg die avond ook een witte jurk. Ik was zo ondersteboven van haar dat ik maar bleef praten. Ik dacht toen al: Evan, als je potdomme niet met dit mooie en lieve meisje trouwt, dan hak ik je in ontelbare stukjes en gebruik je als aas om op tarpons te vissen. En dat heb ik hem de volgende dag ook verteld. Maar extra aanmoediging was niet nodig. Hij had zijn zinnen al op je moeder gezet toen hij haar de allereerste keer in The Dolphin Sea zag.’

We glimlachen, dan zucht Deryn diep.

‘Ik denk nog vaak aan die zomer en verlang zo terug naar die tijd, toen het leven zo eenvoudig en ongedwongen was. In elk geval zó aanvoelde.’ Ze staart voor zich uit en kijkt mij dan weer aan. ‘Mis je je moeder erg?’

Ik knik.

‘Ik ook. Ik denk zo vaak aan haar. En ik mis Evan alsof hij vorige maand is overleden. Ik kan gewoon niet geloven dat het alweer twaalf jaar geleden is. De pijn is nog zo levendig.’ Ze zucht opnieuw diep en gaat met een hand door haar halflange haar. ‘Wat zei Emily ook alweer tegen je moeder nadat haar moeder was vermoord?’

‘Sarah, ik weet niet waarom je moeder zo jong moest sterven, maar ik kan je wel vertellen dat je de pijn en het gemis voor de rest van je leven met je zult meedragen. Het ligt aan jou of je die als een ballast meezeult of als een ervaring die je vormt, als een onzichtbare kracht die je sterker maakt dan anderen,’ zeg ik zonder na te denken.

Deryn kijkt me verrast aan. Ik schiet in de lach.

‘Het lukt jou om naar die wijze woorden te leven.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik probeer het.’

‘Ik ook, maar ik faal. Elke keer als ik van iemand afscheid moet nemen, sterft er ook een stukje van mij. Het verdriet geeft mij geen onzichtbare kracht, Brianna, alleen maar ballast. Als ik zie hoe jij omgaat met Jake en je gezin, het schrijven, het succes; je bent altijd even opgewekt, enthousiast, lief, en altijd positief ingesteld.’

Ze glimlacht zacht en staart weer voor zich. Het is even stil. Dan lacht ze ineens breeduit.

‘Ik ben zo trots op je.’

‘Vanwege vanavond?’

Deryn knikt.

‘Het is maar een prijs.’

‘Dé belangrijkste literaire prijs van Frankrijk.’

‘Dat zeg ik: het is maar een prijs.’

‘Die je uit handen van de Franse president ontvangt.’

‘Erg spannend.’

‘Vind je dat echt?’

‘Nee, eigenlijk niet,’ schater ik. ‘Maar ik ben wel zeer vereerd.’

‘En trots?’

‘Ja, best wel.’

‘Best wel?’

‘Ik ben trots,’ corrigeer ik mezelf.

‘Dat is beter. En je mag heel erg trots op jezelf zijn, Brianna.’

‘Dat weet ik, maar zo steek ik niet in elkaar.’

Jake komt het terras op om te zeggen dat ons vervoer is gearriveerd. We nemen afscheid van Deryn, daarna van de kinderen. Ik krijg extra dikke zoenen en innige omhelzingen. Evan laat me weten dat de jurk me erg mooi staat. Niet voor het eerst. Sarah zegt dat ze zo trots is dat daar geen woorden voor zijn. En Charlotte fluistert in mijn oor dat ze hoopt dat we gauw weer thuiskomen. Ze zwaaien zonder onderbrekingen naar ons tot de liftdeuren zich sluiten.

We worden beneden opgewacht door een plechtig ogende man die de rug van mijn hand kust en Jake begroet alsof hij de koning van Zweden is. Op weg naar buiten kijken we elkaar terloops aan. Dat doen we nogmaals als we ontdekken dat ons vervoer bestaat uit een limousine met presidentiële vlaggetjes die zowel aan de voor- als de achterzijde ingesloten is door motoragenten van de Parijse politie.

‘Omdat het ons eerste afspraakje is, leek het me wel een goed idee om alles uit de kast te halen,’ grap ik met een stoere, mannelijke stem, terwijl de wagen in beweging komt. Een tel later gaan de sirenes aan en bovendien de snelheid aanzienlijk omhoog.

‘Dit is alles wat er in die kast zit?’ zegt Jake naast me op de achterbank.

‘Welnee,’ reageer ik, eveneens op ernstige toon. ‘Straks piep je wel anders, mannetje.’

Jake lacht en neemt mijn hand in de zijne. ‘Je kijkt wel naar me alsof het onze eerste afspraak is.’

‘Heb je jezelf wel in de spiegel gezien?’

‘Heb jij jezelf wel in de spiegel gezien?’ wil hij op zijn beurt ook weten.

‘Zeker, wel een uur lang,’ antwoord ik zonder te liegen. Dan zoen ik hem zacht op de mond.

‘Lippenstift.’

‘Dat is mijn tekst,’ glimlach ik en kus hem opnieuw.

De rest van de rit leggen we zonder veel praten af. Onze handen laten elkaar niet meer los. Dan informeert de man naast de chauffeur ons dat we nog twee straten van de bestemming verwijderd zijn. Als ik later langs hen door de voorruit een menigte langs de weg zie staan, informeer ik wat er aan de hand is. Hij draait zich wat meer naar me om.

‘Hoe bedoelt u, mevrouw Bennett-Miller?’

‘Wat doen al die mensen daar verderop langs de weg?’

‘Die zijn in afwachting van uw komst.’

Ik zak terug in de bank en kijk Jake aan, waarschijnlijk zoals hij mij aankijkt. Het heeft er alle schijn van dat we de avond enigszins verkeerd hebben ingeschat. Nou ja; enigszins.

We komen rustig naast een rode loper tot stilstand. De man in de bijrijdersstoel verzoekt ons om nog even te blijven zitten. Kort erna ontdekken we waarom. Nadat ik door luidsprekers galmend door de straat ben aangekondigd, worden de achterportieren geopend. Er klinkt gejuich als we uitstappen. In een oogwenk zwelt dat gejuich aan tot hard gegil. Ik word officieel welkom geheten, maar versta de helft van zijn woorden niet.

Ik sla een arm om die van Jake als hij naast me op de stoep staat. We kijken elkaar weer aan zoals we dat deden toen we de motorescorte ontdekten. Over het dak heen zwaai ik naar de menigte aan de overkant van de straat. Onze blikken vinden elkaar weer. Ik knik en laat de man die ons verwelkomde, weten dat we zo weer terug zijn. Dan steken we de straat over. Het gejuich en gegil wordt nog luider. Snel lopen er agenten met ons mee.

Ik druk mensen achter dranghekken de hand, bedank ze in mijn beste Frans, deel handtekeningen uit, ga met ze en samen met Jake op de foto, lang genoeg om het programma al te laten uitlopen voordat het goed en wel is begonnen. We lopen hand in hand terug. Ik vraag de man die me heeft aangekondigd of ik zijn microfoon even mag lenen. Even later loop ik met het ding terug naar de rand van de stoep. Algauw wordt het stil. Ondanks dat mijn Franse uitspraak meer dan te wensen overlaat, komen mijn woorden van dankbaarheid over zoals bedoeld, te oordelen aan het gejuich nadien. Ik geef de microfoon terug en zwaai voor een laatste maal, nu met beide handen, en begeef me samen met Jake en de ceremoniemeester naar de rode loper die naar de brede, statige trap van de schouwburg leidt.

‘En dan vraag je je af waarom je zo populair bent,’ zegt Jake in mijn oor.

‘Ditmaal wel onder de indruk?’

‘Laat ik het zo zeggen: je hebt mijn interesse.’

In een ooghoek zie ik hem naast me aan de bar komen staan. Ik doe echter alsof ik hem niet opmerk en neem een slokje van de bourbon. Hij bestelt een bier. Pas na een tweede slok voel ik hem voor het eerst naar mij kijken. Ik doe nog steeds alsof ik hem niet zie. En dat is zo grappig om te doen.

‘Best een gezellige avond,’ merkt Jake op.

Ik kijk hem aan. ‘Sorry, heeft u het tegen mij?’

‘Dat heb ik.’

‘En u zei?’

‘Dat het best een gezellige avond is.’

‘Zeker.’

‘Ze doen in elk geval hun uiterste best om het die vrouw naar haar zin te maken.’

‘Die vrouw?’ schater ik ongewild. Al vlug krijg ik mijn gezicht weer in de plooi. ‘Ik ben dié vrouw die ze het naar haar zin proberen te maken.’

‘Excuses, ik had u niet herkend. Al kwam u me wel wat bekend voor.’

‘Dat komt omdat ik een alledaags gezicht heb. Ik word vaak voor iemand anders aangezien.’

Nu is het Jake die kort in de lach schiet. ‘Niks alledaags aan.’

‘Dank u.’ Ik kijk hem weer aan. ‘Dat was toch een compliment?’

‘Dat was het zeker. Het viel me overigens op dat een hoop gasten met u op de foto zijn gegaan.’

Ik blik over een schouder de foyer in waar honderden gasten, in chique avondjurken en kreukloze smokings, de haren feestelijk gekapt, de meesten met een glas in de hand, druk met elkaar in gesprek zijn. Meteen wordt er vriendelijk naar me geknikt en geglimlacht. Ik retourneer zoveel mogelijk van beiden en kijk dan weer voor me. ‘Ziet u het viertal rechts aan de bar? Dat zijn de enigen die nog niet met me op de foto zijn geweest. Tenminste, als ik de bediening niet meereken.’

Om niet uit zijn rol te vallen, lacht Jake ingetogen. ‘Is dit uw eerste bezoek aan Parijs?’

‘Niet echt.’

‘Jammer.’

‘Waarom is dat jammer?’

‘Anders had ik u de stad kunnen laten zien.’

‘Ik ken u niet, meneer.’

‘Ik ken u ook niet, mevrouw.’

We schieten beiden in de lach.

‘Kan ik u dan wellicht interesseren in een wandeling langs de Seine?’

‘Waarom?’ reageer ik kortaf.

‘Waarom?’

‘Waarom zou u met mij langs de Seine willen wandelen?’

‘Omdat het mij interessant lijkt om met de vrouw die tot tweemaal toe een minutenlange staande ovatie kreeg, waar de president een nogal mager applausje ontving, langs de Seine te wandelen. U lijkt mij een zeer boeiend persoon.’

‘Uw mensenkennis is in elk geval verbluffend,’ reageer ik serieus en schater dan helaas toch.

‘Ik sta in heel Parijs, maar ook ver daarbuiten, bekend om mijn mensenkennis.’

‘En terecht,’ glimlach ik en kijk hem vervolgens nadrukkelijk aan. ‘Hierna kunnen we een wandeling langs de Seine maken. Echter zonder bijbedoelingen.’

‘Bijbedoelingen?’

‘Een wandeling is een wandeling. We eindigen dus niet in mijn bed.’

Nu is het Jake die schaterlacht. Net als hij iets wil zeggen, zie ik in een ooghoek iemand op ons afkomen. Ik krijg in een oor te horen dat de president en zijn echtgenote vertrekken. We volgen de man, die zich al de hele avond in mijn nabijheid bevindt, alsof ik een zieltogende antiloop ben en hij een hyena die al drie dagen niet heeft gegeten, de foyer in.

Het afscheid is ronduit hartelijk. Ik krijg zoenen van de president en zijn vrouw. Jake ook. Nadat we beloofd hebben om bij een volgend bezoek aan Parijs hen in het paleis te bezoeken, verlaten ze de foyer. Er wordt geklapt en niet zo mager als Jake eerder deed voorkomen. Wij blijven nog iets langer dan een half uur. Omdat iedereen al stond, kan het officieel geen staande ovatie worden genoemd, maar het applaus is er niet minder oorverdovend door. Ik zou er bijna rode wangen door krijgen.

‘Brianna Bennett-Miller heeft het gebouw verlaten,’ verklaart Jake, even voordat we de brede trap bereiken die omlaag naar de straat leidt. We lachen beiden, totdat we zien dat er nog steeds mensen aan de overkant van de straat staan. Meteen klinkt er weer gejuich, geroep en geklap. Zonder dat we hoeven te overleggen stappen we langs de gereedstaande limousine de straat over. Flitslicht gaat als een lopend vuur door de mensenmassa. Net als bij aankomst deel ik handtekeningen en handdrukken uit. Ik ga met velen op de foto en laat Jake ook foto’s maken met mijn mobieltje. Anders dan eerder is dat ik nu meer tijd heb om met mensen in gesprek te gaan.

Eenmaal op de achterbank van de limousine laat Jake aan de bijrijder weten dat we graag bij de Pont d’Arcole willen worden afgezet. De man geeft het verzoek door aan de motorrijders en even later vertrekken we. Ditmaal zonder sirenes, maar alleen met zwaailichten. Het is geen lange rit. Eigenlijk korter dan we beiden hadden verwacht.

Als we op de Quai de l’Hôtel de Ville naast de waterfonteinen zijn uitgestapt, en de limousine en de motoren weer door het altijd drukke Parijse verkeer zijn opgeslokt, steken we de straat over. Ik zie voorbijgangers naar onze avondkleding kijken. Aan het begin van Pont d’Arcole, de brug over de Seine die het 4e arrondissement met het 1e verbindt, bel ik Deryn om te informeren hoe het met de kinderen gaat en om haar te laten weten dat we een wandeling langs de Seine gaan maken. Nadat ik mijn telefoon heb opgeborgen, neem ik Jake’s gezicht tussen mijn handen en kus hem. Hij kijkt me achteraf verwonderd aan.

‘Ik dacht dat het een wandeling zonder bijbedoelingen zou worden?’

‘Misschien heb ik me bedacht. Misschien leidt deze wandeling wel regelrecht naar mijn bed.’

‘Dan stel ik voor dat we direct gaan wandelen en het tempo hoog houden. Er worden geen foto’s gemaakt en stoppen doen we al helemaal niet.’

Schaterend vouw ik een arm om die van hem en zonder dat er wordt gesproken, wandelen we de circa 80 meter lange brug over. Zoals eigenlijk al vanaf het begin van onze relatie het geval is, bestaat er bij ons geen noodzaak om te praten. Stiltes voelen bij ons niet ongemakkelijk. Wij kunnen ook van elkaar of van een situatie genieten zonder dat er een enkel woord wordt uitgewisseld.

Onderaan de Notre Dame staren we een poosje omhoog en verderop het plein maken we selfies van ons samen met de twee torens van de kathedraal op de achtergrond. Ondanks het late tijdstip is het best druk. Niet zo vreemd aangezien het een verrukkelijke, zo goed als windstille zomeravond is.

We verlaten het eiland Île de la Cité en wandelen vlak langs de Seine verder. Alhoewel we hier niet voor het eerst zijn, voelt het wel alsof we Parijs voor de eerste keer bij avond zien. Op Pont Neuf gaan we op een bijna rond bankje boven de Seine zitten. Eerst naast elkaar, maar algauw leg ik mijn benen over die van hem heen. Zijn armen omsluiten me en hij trekt me tegen zich aan alsof hij me nooit meer wil laten gaan. We zuchten bijna gelijktijdig van voldoening, net als we ook bijna op hetzelfde ogenblik in de lach schieten. Ik ga rechter zitten en streel zijn haar.

‘Zo,’ zegt Jake met een fonkeling in zijn ogen. ‘Ridder in het Légion d'Honneur?’

Ik verberg mijn gezicht kort achter mijn handen. ‘Die had ik echt niet zien aankomen.’

‘De literaire prijs was al fantastisch, maar de Nationale Orde van het Legioen van Eer, de hoogste onderscheiding die de Fransen hebben, in het leven geroepen door Napoleon… Het moment dat de president het ereteken bij je op spelde, zal ik nooit meer vergeten. Net als de staande ovatie achteraf. Ik ben zo trots op je.’

‘Dank je, lieverd.’

Ik ga weer tegen hem aanliggen. Zijn armen gaan onmiddellijk weer om me heen. Hij ruikt zalig als een koele, onstuimige zee waarin je eeuwig wilt blijven drijven. Zijn ademhaling klinkt geruststellend, vertrouwd, als de cadans van zijn liefde voor mij.

‘Ik hou zó veel van je, Jake,’ fluister ik.

‘En ik van jou, Brianna.’

Het uitzicht op de derde verdieping van het meest bezochte monument van de wereld is adembenemend. Niet de eerste keer dat ik dat vaststel. En waarschijnlijk ook niet de laatste keer. Parijs op een hoogte van 276 meter in alle richtingen kunnen aanschouwen is nog steeds een onvergetelijke ervaring. Helemaal als de lucht zoals vandaag helder als kristal is en de middagzon de kleinste details omlijnt.

Ik herinner me mijn eerste bezoek aan de Eiffeltoren, zo’n dertig jaar geleden, samen met mijn ouders, als de dag van gisteren. En als ik de gezichten van Evan, Sarah en Charlotte zie, sinds we de lift zijn uitgestapt, zal dat bij hen niet veel anders zijn. Over dertig jaar zullen zij zich dit bezoek nog kunnen herinneren.

Terwijl Jake en Evan tientallen foto’s van de stad maken, wijs ik Charlotte de meest in het oog springende bezienswaardigheden aan. Sarah laat ondertussen op ernstige toon weten welke we inmiddels hebben gezien, welke we eventueel nog moeten gaan bekijken en welke we zeker niet mogen overslaan. Dat maakt het bepaald niet eenvoudig om met een serieus gezicht iets te vertellen over een gebouw, straat, brug, of monument. Nadat we lang in alle windstreken hebben getuurd, houden we het voor gezien en schuifelen een lift binnen. Ook omdat we nog een middag vullend programma voor de boeg hebben.

‘Mijn moeder is een ridder,’ merkt Charlotte vanaf haar vaders arm uit het niets op tegen een Frans stel naast ons in de lift. Helaas blijken ze haar wel te verstaan. Of ze moeten om een andere reden lachen. Maar zo veel geluk zal ik niet hebben.

‘Echt,’ reageert Charlotte vervolgens wat gepikeerd. ‘Ze is een ridder.’

‘Je moeder lijkt me wel heel stoer,’ zegt de man in goed Engels en knipoogt dan naar mij. ‘Maar de ridders die ik ken, zien er toch wel wat anders uit.’

‘Hoeveel ken je er dan?’

Zijn vrouw en anderen in de lift schieten in de lach.

‘Mijn moeder is echt een ridder,’ valt Evan zijn zusje ineens bij. ‘Jullie president heeft haar gisteravond een medaille gegeven en nu is mijn moeder ridder in de… in de…’

‘In het Légion d'Honneur,’ helpt Jake hem en kijkt mij daarbij vermaakt aan.

‘Dat is echt de aller-, aller-, allerbelangrijkste onderscheiding in jullie land,’ voegt Evan eraan toe, om het allemaal nog wat erger te maken.

Iedereen in de lift die Engels verstaat staart me aan. Ik glimlach als een boerin met kiespijn. Dan herkent een andere vrouw me opeens.

‘Ik heb u vanmorgen op het nieuws gezien. U bent die schrijver uit Amerika. De president heeft u de Ordre national de la Légion d'honneur toegekend.’

Ik knik en glimlach nog wat meer alsof ik zeer dringend naar een tandarts moet. Dan ontvang ik felicitaties en aansluitend verzoeken om op de foto te gaan. En dat doe ik graag. Lachend poseren gaat me makkelijk af, vooral omdat ik vermoed dat niemand zelfs maar een flauw idee heeft wie ik ben en welke boeken ik heb geschreven. En dat is bijzonder amusant, vindt ook Jake die pas met grijnzen stopt als we weer tussen de vier poten van de Eiffeltoren staan.

Evan moppert tegen Charlotte dat het haar schuld is dat ik met iedereen op de foto moest. Als ze hem een schop tegen een scheen wil verkopen, rent hij schaterlachend van haar vandaan. Als hij dat voor een tweede keer wil doen, botst Evan frontaal op de voorste soldaat van een groepje patrouillerende militairen. Ondanks dat hij op zijn rug belandt, staat hij in een oogwenk weer op zijn benen. De soldaat praat tegen hem. Als we bij hen zijn, begrijp ik dat hij vraagt of alles in orde is. In mijn beste Frans leg ik uit dat hij wel tegen een stootje kan. De soldaat excuseert zich en moet lachen om mijn zoon die naar hem en de andere soldaten kijkt alsof Darth Vader met zijn stormtroopers op aarde zijn geland.

‘Wow, kijk die soldaten dan!’ roept Evan. ‘En hun geweren. Wat supercool!’

Ik moet toegeven dat de militairen, allen grote kerels met baretten schuin op hun geschoren koppen getrokken en grote geweren in de aanslag, er indrukwekkend uitzien. En angstaanjagend. Onder aanvoering van Evan kijken we ze lang na.

‘Ik word later ook soldaat,’ verklaart Evan stoer.

Jake en ik kijken elkaar aan.

‘Is het oorlog?’ wil Charlotte weten.

‘Nee, lieverd, anders zouden we hier niet op vakantie zijn.’

‘Waarom lopen er dan soldaten met geweren?’ vraagt Sarah op haar beurt.

‘Om de mensen te beschermen tegen mensen die niet zo lief zijn,’ legt Jake uit.

‘Daar is de politie toch voor, om boeven te vangen?’

‘Klopt en de soldaten helpen hen om de hele grote boeven te vangen.’

‘Hebben ze daarom hele grote geweren?’

‘Klopt. Zullen we naar de boot gaan?’

Nog geen tien minuten later stappen we op een Batobus, een rondvaartboot waarmee je op verschillende plekken langs de Seine kunt in- en uitstappen. Een soort stadsbus, maar dan op het water. Handig als je niet alles te voet wilt afleggen, maar ook als je wilt rusten en intussen toch de mooiste gebouwen, bruggen en monumenten wilt bewonderen. De kinderen kijken opnieuw ademloos hun ogen uit. Een aanblik waar ik maar geen genoeg van krijg.

We stappen uit bij de halte aan de Quai du Louvre. Het is druk bij het wereldberoemde museum het Louvre, maar niet zo druk als ik in het verleden weleens heb meegemaakt. We sluiten aan bij de rij en staan eigenlijk sneller binnen dan we hadden verwacht. Charlotte heeft er snel genoeg van, wat logisch is gezien haar leeftijd, alhoewel er toch een paar schilderijen zijn waar ze uit zichzelf langer bij blijft stilstaan. Evan en Sarah zijn daarentegen veel langer geboeid door alle kunst dan dat ik op had gerekend. De Mona Lisa maakt op geen van hen veel indruk.

De Jardin des Tuileries, het park dat zich van het Louvre tot aan de Place de la Concorde strekt, en waar het door het ontbreken van enige wind verzengend warm is, maken we bij de Grand Bassin Rond, een van de zes vijvers van het park, foto’s van elkaar en vragen we een voorbijganger een paar opnames van ons samen te maken. Aansluitend gaan we in het reuzenrad dat naast Rue de Rivoli staat en pauzeren we met eten en drinken op het zalig koele terras van het dichtstbijzijnde restaurant.

Daarna gaat de wandeling door Parijs verder. Over Place de la Concorde bereiken we de breedste en meest prestigieuze laan van de stad, waar elke 14 juli onder toezicht van de Franse president de grootste militaire parade van Europa plaatsvindt, jaarlijks de marathon van Parijs start en de Tour de France eindigt: de bijna twee kilometer lange Avenue des Champs-Élysées, een van de bekendste én duurste winkelstraten van de wereld.

Na ontelbare prachtige winkels van de beroemdste en meest exclusieve merken, bereiken we aan de westelijke kant van de straat een van bekendste bouwwerken van de stad: de Arc de Triomphe, op Place Charles de Gaulle, waar twaalf lanen bij elkaar komen. Evan raakt niet uit gefotografeerd. Maar niet alleen de triomfboog wordt met zijn vaders camera op alle mogelijke manieren vereeuwigd, ook voorbijgangers. Het is leuk om de jongen zo begeesterd bezig te zien, net als Jake dat kan. Dat vertedert me. En zijn vader ook, zie ik in zijn ogen.

Aansluitend zijn Charlotte en Sarah het onderwerp van de foto’s. Eerst samen en dan alleen. Tot beiden geen zin meer hebben om voor hem te poseren. Dan moeten Jake en ik op de foto. Eerst hand in hand, dan zijn arm over mijn schouders. Op de achtergrond vanzelfsprekend de Arc de Triomphe. Een paar foto’s later trekt Jake mij tegen zich aan. Na een verliefde glimlach kust hij me. Sarah en Charlotte lachen. Evan schiet de ene na de andere foto. Na de kus blijven we in elkaars omhelzingen staan. Ik kom omhoog op mijn tenen en onze wangen raken elkaar. Zijn stoppels prikken op de meest aangename manier. Ik voel zijn hand zacht op mijn achterhoofd.

‘Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, Jake,’ fluister ik in zijn oor.

Een oogwenk, misschien zelfs korter, voel ik zijn lichaam verstijven. Hij zegt niks. En ik weet waarom. Als ik hem even later in zijn ogen kijk, wordt mijn vermoeden bevestigd. Hij glimlacht de emotie rondom zijn mond weg en kust me alsof we weer voor het altaar staan. Dat is Jake’s manier om mij te laten weten hoe gelukkig hij is.

Als we de wandeling vervolgen, komt Sarah naast me lopen. Ze pakt mijn hand vast en glimlacht. Haar glimlach is echter anders dan doorgaans. En haar ogen geven licht als twee vuurvliegjes in de schemering. Ik vraag of er iets is. Ze schudt haar hoofd, maar blijft glimlachen en glunderen. En ik blijf haar vragend aankijken.

‘Het is fijn om papa en jou gelukkig te zien.’

‘Dank je,’ glimlacht Deryn terwijl we het restaurant op Rue Norvins, een van de oudste straten van de wijk Montmartre, uitlopen. Het is er druk. Voornamelijk door toeristen. Mensen zoals ik. Ze slaat een arm om die van mij zodat we dicht bij elkaar kunnen blijven lopen.

‘Dank je waarvoor?’

‘Dat je met ons uit eten wilde.’

‘Ben je mal,’ werp ik tegen. ‘Je vriendinnen zijn allemaal erg vriendelijk en ik vond het echt heel gezellig. Daarbij is het nooit vervelend om door drie van mijn grootste fans bijna twee uur lang te worden opgehemeld. Dat was als raketbrandstof voor mijn ego en zelfvertrouwen.’

‘Je moeder zou trots op je zijn,’ merkt Deryn wat later op. ‘En dan bedoel ik niet wat je met het schrijven hebt bereikt, Brianna, maar de mens die je bent geworden.’

Ik blijf stilstaan. ‘Dank je. Lief dat je dat zegt.’

We lopen verder en stoppen zo nu en dan voor een etalage.

‘Het is hier prachtig.’

Deryn knikt. ‘Ik kom graag in Montmartre, ondanks de toeristen.’

‘Mis je Florida nooit?’

Ze schudt haar hoofd en corrigeert zich een tel later. ‘Zo nu en dan.’

‘Ga jij maar,’ zeg ik als we wat later bij een pleintje zijn aangekomen. ‘Anders kom je te laat voor jouw afspraak.’

‘Het duurt nog zeker een uur voordat Jake en de kinderen er zijn. Ik kan de afspraak…’

‘Ga, Deryn,’ onderbreek ik haar. ‘Ik vermaak me hier prima.’

‘Met wat dan?’

Ik wijs om me heen. ‘Terrasjes, koffie en mensen in overvloed; wat heeft een schrijver nog meer nodig om de tijd door te komen? En Jake kennende, zal hij hier ruim voor de afgesproken tijd zijn. We zien elkaar bij het avondeten weer.’

We nemen afscheid en even later ben ik alleen te midden van drommen toeristen. Ik weersta de aandrang om meteen een plek te zoeken op een van de terrasjes die het pleintje aan drie zijden insluiten en wandel terug naar de straat waar we vandaan kwamen. De etalage terugvinden duurt even, maar dan sta ik voor de kunsthandel die ik zocht.

De tekening van het vrouwengezicht, hooguit 40 x 40 cm, in een eenvoudige lijst van hout, raakt me opnieuw zoals ze dat deed toen ik haar eerder zag. De vrouw, rond de vijfentwintig jaar, misschien iets ouder, met lang, glanzend sluik haar dat aan haar linkerzijde iets in het gezicht hangt, heeft iets droevigs over zich. In haar grote, amandelvormige ogen is echter ook berusting te zien. Alsof ze vrede heeft met het verdriet in haar leven, zich erbij heeft neergelegd dat haar bestaan nooit zal veranderen. Ze is gestopt om geluk na te streven. Net als de hoofdpersonage van het boek dat ik momenteel aan het schrijven ben.

Ik weifel en besluit dan om terug te gaan naar het pleintje. De toch al bescheiden terrasjes zijn overvol en het duurt dan ook even alvorens ik een plekje weet te bemachtigen. Bij een humeurige serveerster bestel ik een koffie en reken meteen af als deze wat later voor me op het bistrotafeltje wordt neergekwakt.

Ik beantwoord de vriendelijke glimlach van de man aan het tafeltje naast me en steek een sigaret op. Na het eerste trekje laat ik mijn blik door de omgeving gaan. Er is veel te zien. Eigenlijk worden alle zintuigen op de proef gesteld. Voor nu prima, maar zeker geen situatie waarin ik dagelijks zou willen verkeren. Ik hou van rust, van stilte, van omgevingen met weinig tot geen mensen, van langere periodes waarin niet tegen mij wordt gesproken en ik niet tegen anderen hoef te praten. Niet dat ik een hekel heb aan situaties met veel mensen om me heen, zoals de huidige, en ik red me prima met drukte om me heen, maar ik put geen kracht uit de buitenwereld. Ze kost me eerder energie. Alleen mijn gedachten als gezelschap verschaft me juist wel energie en kan me zelfs intens gelukkig maken. Enige uitzondering hierop is mijn gezin. Hun aanwezigheid, ongeacht hoeveel aandacht ze van me vragen, kost mij geen enkele inspanning én doet daarenboven eenzelfde kracht en geluk door mijn aderen stromen als wanneer ik alleen ben. Alleen aan hen denken, maakt me al zielsgelukkig.

De meest uiteenlopende types slenteren voorbij het terrasje. Het blijft wonderlijk mooi dat, alhoewel we allemaal ogen, oren, een kin, een neus en een mond hebben, met uitzondering van eeneiige meerlingen niemand er hetzelfde uitziet. Mensen kunnen op elkaar lijken, soms zelfs sprekend, maar ze zijn nimmer voor honderd procent exact hetzelfde aan de buitenkant. Iedereen is uniek. Dat is alsof men ruim zeven miljard stationwagens met vijf deuren zou ontwerpen die toch allemaal van elkaar verschillen. Of meer dan zeven miljard eettafels bedenkt die allemaal uit vier poten en een tafelblad zijn samengesteld, maar stuk voor stuk afwijkend van ontwerp zijn. Ga er maar aan staan.

‘De gelijkenis is frappant.’

Ik kijk naast me naar de man, een jaar of tachtig, met dun, netjes achterovergekamd zilvergrijs haar en gekleed alsof hij aansluitend naar een bruiloft gaat, en toon hem mijn meest verbaasde gezicht. Zou het kunnen dat hij mijn gedachten kan lezen? Lijkt me niet. Dan realiseer ik me dat hij, weliswaar met een onmiskenbaar Frans accent, in het Engels tegen me sprak. Zou het kunnen dat hij door mijn uiterlijk kan inschatten dat ik Engelstalig ben? Lijkt me ook niet. Of heeft mijn schijnbaar niet-perfecte Franse uitspraak tijdens het bestellen van de koffie me verraden?

‘De gelijkenis met uw moeder,’ verheldert hij, als ik hem als een dom wicht blijf aankijken.

Ik knik en weet met enige inspanning een glimlachje voort te brengen.

‘Geen zorgen, uw geheim is veilig bij mij.’

‘Dank u.’

‘Iedereen heeft recht op privacy. Zelfs, of wellicht juist, als die persoon door de helft van de wereld op handen wordt gedragen.’

‘O, mijn populariteit is dalende?’ schater ik en verontschuldig me vlug voor de flauwe grap.

‘Zelfs uw humor is die van uw moeder.’

‘Ja, en ik ben er nog steeds niet over uit of ik daar blij mee moet zijn.’

‘Ook daardoor bent u, net als dat bij uw moeder het geval was, alom geliefd.’

We glimlachen naar elkaar.

‘Ik zal u nu verder met rust laten.’

Ik knik en richt mijn aandacht weer voor me. Dan kijk ik terug naar de man en vraag of hij in Parijs woont of op vakantie is. Wat volgt is een mooi gesprek. En niet alleen omdat ik een keer mag luisteren in plaats van vertellen. Het is de openheid en de welbespraaktheid waarmee de man vertelt die deze conversatie memorabel maken. Ik vind het dan ook best jammer dat hij een kwartier later door een ongeveer even oude vrouw wordt opgehaald en er een einde komt aan deze aangename ontmoeting.

Puur op wilskracht lukt het me om een tweede kop koffie te bestellen bij de steeds norser kijkende serveerster. Met een tevreden gevoel neem ik cafeïne, nicotine en voorbijgangers in me op. Ik ervaar het als bijzonder ontspannend om mensen te observeren en ondertussen de gedachten de vrije loop te laten. Daarbij kan het weleens gebeuren dat ik mijn omgeving niet meer zie omdat die gedachten me volledig in beslagnemen, of zelfs naar een andere plek of tijd hebben gebracht. Zoals nu dus. Ik schrik me dan ook het apenzuur als Charlotte me uit het niets om de nek vliegt.

‘Mam, je deed net alsof je ons niet zag!’ roept ze met een stem vol plezier.

‘Ja, dat kan mama goed, hé?’ lach ik en druk haar stevig tegen me aan en overlaad haar vervolgens met vele smakkende zoenen. Daarna krijg ik innige omhelzingen van Sarah en Evan. Kan het zijn dat ik langer heb zitten dagdromen dan ik denk en het geen vier uur, maar vier weken geleden is dat we elkaar voor het laatst hebben gezien? Het enthousiasme waarmee ze me begroeten, doet vermoeden van wel. Natuurlijk krijgen beiden hetzelfde tapijtbombardement van zoenen te verduren als hun zusje. Jake, die zich voor een kus naar me omlaag buigt, vormt daar geen uitzondering op. Ik neem zijn gezicht tussen mijn handen en bestook dat met vele, soms erg luide smakkerds. Dit tot grote hilariteit van de kinderen en enkele andere mensen op het terrasje.

‘Hoe was jullie ochtend, jongens?’ vraag ik terwijl we het plein oplopen.

‘Waarom zeg je altijd jongens?’ wil Sarah op haar beurt weten. ‘Evan is de enige jongen.’

‘Ben ik geen jongen?’

‘Jij bent een papa, geen jongen,’ lacht Charlotte alsof Jake iets heel geks heeft gezegd.

‘Jullie hebben gelijk: hoe was jullie ochtend, jongens én meisjes?’

‘Papa heeft zich verslapen.’

Evan trekt een gezicht naar me.

‘Daarna heeft hij de toastjes aangebrand.’

‘En toen de koffiepot van tante Deryn laten vallen. De hele keuken zat onder de koffie.’

Ik kijk Jake aan. ‘Echt?’

Hij grinnikt en krabt zich in het haar. Meer antwoord heb ik niet nodig.

‘Hoe kan jij je verslapen hebben? Je was klaarwakker toen ik vertrok.’

‘Schijnbaar ben ik weer in slaap gevallen. Op de een of andere manier heb ik vannacht niet veel slaap gekregen.’

Ik schater van plezier.

‘Waarom niet?’ vraagt Evan.

‘We hebben nog lang gekletst,’ antwoord ik, ineens serieus.

‘Jullie hebben elkaar kusjes gegeven,’ roept Charlotte net iets te hard, waardoor voorbijgangers naar ons kijken. ‘Dat heb ik gehoord.’

‘Wat heb je dan gehoord, lieverd?’ informeer ik voorzichtig.

‘Niets. Dan moeten jullie elkaar wel de hele tijd kusjes hebben gegeven. Die hoor je namelijk niet.’

‘Je hebt gelijk, Charlotte,’ geeft Jake toe. ‘Je moeder wil altijd kusjes geven als we gaan slapen. En niet twee, drie of vier, maar wel duizend.’

Mijn verongelijkte reactie pakt fabelachtig goed uit. Misschien moet ik een carrière als actrice overwegen.

‘Jokt papa?’

‘Nee hoor, lieverd. Papa heeft gelijk. Ik wil hem heel vaak, heel veel kusjes geven.’

‘Gaan we nu naar de Sacré-Cœur?’ vraagt Evan verveeld.

‘Doen we. Mama moet alleen even vlug naar een winkel verderop. Ik ben zo terug.’

‘Wat ga je kopen, mam?’

‘Een cadeautje.’

‘Voor ons?’ glundert Charlotte.

‘Nee, voor mezelf.’ Het schateren erna, hoe kort ook, was misschien niet zo handig, gezien het beteuterde gezicht van Charlotte. ‘Sorry, lieverd. Ik had niet moeten lachen. Mama gaat iets kopen wat ze eerder heeft gezien. Een hele mooie tekening. Ik ren even op en neer en dan gaan we naar de Sacré-Cœur.’

Rennen doe ik niet, al was het alleen maar omdat het dan niet de vraag is of, maar wanneer ik onderuitga op de kasseien. Ik loop echter wel door. En omdat ik nu weet waar de kunsthandel zich bevindt, sta ik sneller dan de vorige keer voor de etalage. Met mijn neus nog net niet tegen het glas gedrukt, stel ik opgelucht vast dat de tekening van de vrouw nog niet is verkocht.

Ik ga naar binnen. Het is een piepklein zaakje. Gelukkig ben ik de enige klant. De verkoopster haalt de tekening uit de etalage en eenmaal in mijn handen ben ik onmiddellijk verkocht. En de tekening dus ook. Omdat ik het bij nader inzien niet zie zitten om de ingelijste tekening in een van mijn koffers te proppen als we overmorgen naar huis vliegen, informeer ik naar de mogelijkheden om haar naar de VS te laten versturen. En dat kan. Meer dan mijn adres heeft ze niet nodig.