onzichtbaar

This is a work of fiction. Similarities to real people, places, or events are entirely coincidental.

ONZICHTBAAR

First edition. December 8, 2018.

Copyright © 2018 Joanne Carlton.

Written by Joanne Carlton.

10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Voor alle jongeren die gepest worden,

of ooit gepest werden.

Onzichtbaar

Sandra J. Paul

Een uitgave van Hamley Books www.rodeneuzendag.be

www.hamleybooks.be

www.sjpaul.be

Nu

Het lijkt wel alsof er een spotlight op haar gericht staat, ook al beseft ze dat zelf niet eens.

Het meisje zit stil achteraan in de bibliotheek, tussen honderden andere leerlingen die lachen, praten en elkaar speels plagen, terwijl ze wachten op wat te gebeuren staat.

Zoals eigen is aan deze generatie tieners, zitten de jongeren met hun telefoon in de hand berichtjes en foto’s naar elkaar te sturen. Sociale media is haast belangrijker geworden dan gewone vriendschap. Het is een deel geworden van hun leven.

Telefoons worden aan elkaar getoond; er wordt gelachen over de stomste dingen eerst. Nog meer foto’s: in groep of apart, met getuite lippen of lange haren die bewust nonchalant maar toch zorgvuldig, over schouders worden gelegd.

De jongens spelen games of bespreken de aanwezige meisjes. Ze beoordelen hen hardop, iets wat de meisjes duidelijk waarderen. Afspraakjes worden vastgelegd; er wordt zelfs gekust.

Zij zit alleen. Twee lege stoelen naast haar, en een hele rij voor haar. Ze is bewust als laatste de ruimte binnengestapt en daar gaan zitten, omdat dat wellicht de enige plek is waar ze zich veilig voelt.

Ze was ook niet de enige die zo binnenkwam. Andere outcasts zitten verspreid over de laatste rijen, telkens met lege plekken naast hen en ver weg van de anderen. Her en der zitten nog een paar kleine groepjes van twee jongeren, die stil en schichtig met elkaar fluisteren.

Dit bewuste meisje zit ongeveer vijftien rijen weg van me, maar ze had evengoed op dit moment naast me kunnen staan. Ze is zo ver weg van me, dat ik eigenlijk haar gezicht niet eens behoorlijk zou moeten zien, maar toch valt ze me op.

Ze heeft de leeftijd van mijn eigen dochter: zestien jaar, maar ze is magerder en bleker, iets wat me opvalt tegen de gitzwarte hoodie, waarvan ze de kap ver over haar ogen heeft getrokken. Het lijkt haast alsof ze zo builen en verwondingen wil verbergen.

Los, zwart haar valt voorwaarts, ontsnapt vanonder de kap die haar verder verbergt. Ze heeft een lange, onverzorgde pluk ervan in haar mond gestopt en kauwt erop, zonder dat zelfs te beseffen.

De mouwen van haar hoodie verbergen haar polsen en het meeste van haar handen. Hij is te warm voor de tijd van het jaar; de meeste anderen dragen een T-shirt.

Ik weet zeker dat het meisje geen fysieke verwondingen verstopt, aangericht door haar vader of een of ander familielid, maar mentale pijn en angst, die voor eeuwig geëtst staan in haar ogen. Het zal lang duren voor ze zich hier overeen zal kunnen zetten, maar dat beseft ze op dit moment gelukkig nog niet.

Het meisje kijkt nog steeds neer op haar bleke handen, ook wanneer iemand zich naar haar toedraait en over haar begint te praten alsof ze er niet eens is. De andere tiener bespot haar. Lacht haar uit omdat ze haar haren in haar mond heeft en kleding draagt die haar volledig verbergt.

Niemand van de andere tieners verdedigt haar. Ze blijft alleen zitten en draait voor het eerst haar hoofdje weg. Je ziet haast de woorden die haar toegeworpen worden op haar armen geschreven staan. Haar hele lichaam staat er vol van.

Naast me zie ik een lerares fronsen. Ze wil naar het meisje toestappen, maar ik hou haar tegen met een hand op haar arm. Dit is waar ik voor gekomen ben, wat ik wilde bewijzen. Na al die jaren is er nog steeds niets veranderd.

De lerares neemt een stap achteruit en kijkt opnieuw toe, met angst en bezorgdheid in haar ogen.

Het meisje staart nog steeds haar haar lege handen. Zij omklemt geen telefoon, zoals de anderen. Er komen geen chatberichtjes uit haar vingers gerold, die heen en weer worden gestuurd naar en met een vriendin aan topsnelheid.

Er zijn geen mensen om haar heen die zich met haar moeien. Of om haar geven. Niemand die weet hoe haar hart breekt van pure eenzaamheid.

Ik zie haar, omdat ik haar was. Haar ergens nog steeds ben. De gepeste, de getreiterde, degene die altijd alleen stond op het schoolplein tijdens de jaren dat er nog geen telefoontoestellen bestond om je achter te verbergen.

Degene die voortdurend door iedereen bekritiseerd werd omdat ze te dik was, te lelijk was, een bril droeg, te slim was. Omdat ze anders was dan anderen. Degene die elke dag alleen met de bus naar huis reed, na een trieste, ziel-verwoestende dag op school.