IN DE VAL

DANI VAN DOORN

In de val

Copyright Dani van Doorn 2012 en heruitgave 2020

Uitgeverij Joy Books, Eindhoven

Cover vormgeving: Dani van Doorn

Cover beeld: Raymond Zachariasse

Tekst vormgeving en illustraties: Dani van Doorn

Redactie Elsbeth de Jager

Nurcode 282+283

ISBN:9789082949483

danivandoorn@jouwweb.nl

––––––––

Reeds verschenen titels:

Scooter Oma

Avontuur met staartjes

Ila's vrienden

De Kleine Schatzoeker 2020-2021

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever of auteur.

Elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen, activiteiten, aangehaalde voorbeelden of namen van personen berust op louter toeval.

1. In de kelder

Sasja werd wakker en keek om zich heen in de flauwverlichte ruimte. Het was erg koud in de kelder van het flatgebouw. Naast hem lag zijn vriend Igor, diep weggedoken onder de deken. Het jonge, oranjekleurige katje dat bij hem hoorde, lag in zijn hals gekruld. Sasja glimlachte en schudde zijn vriend aan de schouder. Igor kreunde een keer en Sasja schudde wat harder.

‘Igor!’ zei hij kordaat. ‘Kom! We moeten soep halen. Natasja komt zo, en Nicolai.’

‘Ga jij maar,’ gaapte Igor met gesloten ogen. ‘Geen honger...’

Het katje gaapte mee en nestelde zich nog wat dieper in Igors hals.

Sasja legde zijn helft van de deken ook over Igor heen en krabbelde overeind. Hij keek naar de andere jongens die nog diep in slaap waren. Om hen heen lagen lege drankflessen op de grond.

Ze hebben gisteravond weer gedronken, dacht hij. Igor natuurlijk ook.

Half gebukt vanwege het lage plafond, tapte hij wat heet water af bij een kraantje van een verwarmingsbuis. Snel waste hij zijn gezicht en handen. Daarna liep hij door een lange, smalle gang die eindigde bij een betonnen trap. De trap leidde omhoog en kwam uit op een pleintje tussen hoge, oude flats. Daar stond een groep tieners te koukleumen in de winterzon. Sasja groette de anderen en liep op en neer om warm te blijven. Vreemd genoeg leek zijn rechtervoet alleen maar kouder te worden. Voor de afwisseling ging hij op zijn handen staan en maakte zo een rondje. De andere jongeren floten en klapten.

‘Goed zo, Sasja de Clown! En nu een salto!’

Sasja zette zich af op zijn handen en maakte een achterwaartse salto. Hij kwam netjes op zijn voeten terecht en nam buigend en grijnzend het applaus in ontvangst.

Uit de kelder van een van de andere flats kwam nog een jongen. Sasja kende hem wel; een vriendelijke knul die een paar jaar ouder was dan hij.

‘Hé, Sasja,’ zei Micha. ‘Ik heb een bericht voor je van Boris. Hij wil je spreken.’

‘Boris...’ herhaalde Sasja peinzend. ‘Bedoel je dat mannetje op het station dat altijd de vuilnisbakken leegt?’

‘Grappenmaker,’ zei de jongen hoofdschuddend. ‘Je weet heel goed dat ik Boris de zakenman bedoel. De enige persoon in dit stadsdeel die in een goudkleurige Mercedes rondrijdt.’

‘Oh, dié Boris. Noem je dat een zakenman?’ vroeg Sasja spottend. ‘Dan handelt hij zeker in drugs, chantage en geweld?’

‘Ach, Sasja, doe niet zo moeilijk,’ zei Micha goedmoedig. ‘Bij Boris kan je veel geld verdienen. Neem een voorbeeld aan mij. Ik kan bij McDonald’s gaan eten wanneer ik wil, terwijl jij nu op de soep van Natasja en Nicolai moet wachten. Boris kan je leven een stuk leuker maken en je mag blij zijn als hij je wil gebruiken.’

Sasja schudde zijn hoofd en antwoordde zo onverschillig mogelijk: ‘Nee, dat is niets voor mij.’

Boris is net de maffia, dacht hij bij zichzelf. Als ik één keer iets voor hem heb gedaan, kom ik nooit meer van hem af. Dan raak ik steeds meer in zijn web verstrikt. Zo is dat met andere jongens ook gegaan en sommige zijn al verdwenen.

Er kwam een klein bestelbusje aanrijden en Micha maakte aanstalten om te vertrekken.

‘Daar komt je soep aan,’ zei hij terwijl hij wegliep. ‘Maar ik ga naar mijn Big Mac. Denk er maar eens over na, Sasja!’

Big Mac! Bij die naam liep Sasja het water al in de mond.

Vlees! dacht hij verlangend. Wat is dat lang geleden... Misschien krijg ik straks wel wat van die journalist!

2. Oom Nicolai en Natasja

Het bestelbusje stopte op het pleintje tussen de flats en de jongens dromden eromheen. Een jonge vrouw en een oudere man stapten uit.

‘Dag tante Natasja, dag oom Nicolai,’ groetten de jongens hen.

––––––––