De droomvluchten

De droomvluchten

Lisbetha

Copyright © 2019 LVdB Projects

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, geluidsband of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2019

ISBN 978 90 829 8031 8

NUR 303

D/2019/14816/01

LVdB Projects
Brugstraat 20
9160 Lokeren, België

www.lisbetha.be

Inhoud

Geen Vampier

Niets

Jezelf zijn

De tempel van de hartstocht

Luisteren

De schaduw (I)

De schaduw (II)

Geen Vampier

Er is iets heel ergs met Thyra gebeurd. Toen ze tien was werd ze ontvoerd, waarschijnlijk door buitenaardsen. Sindsdien is ze geen menselijk wezen meer en leeft ze op mensenbloed, wat ze echter zoveel mogelijk tracht te vermijden. Daarom hongert ze zich uit en leeft hoofdzakelijk op verdovende middelen en pillen tegen de bijwerkingen van de ondervoeding. Op een beslissend moment wordt ze echter verliefd op één van haar prooien…

Dit is geen verhaal. Dit is een deur. Draai de bladzijde om en neem een kijkje achter de deur…

1

Ze had nooit veel interesse gehad in haar prooien. Overleven was overleven. Maar deze jongen had die verfijnde gelaatstrekken, dat overgevoelige trekje rond zijn kwetsbare mond, … Zijn ene been was van het bed gegleden en op zijn ongewoon zachte wangen was een koortsige blos verschenen. Nu en dan bewoog hij lichtjes. Hij verroerde dan een arm of hij murmelde een bijna dierlijke kreun, waarbij hij de wenkbrauwen lichtjes fronste. En dan was er die slanke pols… Deze had die zachte welving van een door de warmte lichtjes gezwollen teerblauwe ader, welke tussen haar lippen zou openbarsten als een verrukkelijke hete appel. Het warme vocht zou er zo uitsplijten en over Thyra’s lippen lopen…Thyra’s adem ging steeds sneller en ze kraste met de nagels van haar linkerhand groefjes in het ebbenhouten tafelblad. Haar nagels werden zichtbaar langer. Met haar vrije rechterhand greep ze naar de fles passievruchtenjenever. Ze zette de tuit van de fles aan haar mond, omsloot de opening en goot. Ze sloot haar ogen. De sterke geest van de drank gleed over haar tong. Ze rook de verdovende geur van het goedje en kwam weer een beetje tot zichzelf. Ze wendde zich resoluut af van deze pijnlijk mooie jongen en wandelde met de fles in haar hand de felverlichte wenteltrap naar beneden. Beneden was haar reusachtige schuilplaats. Daar baadde de kamer in het blauwe schijnsel van ledlampen. Ze dook in de hoek in één van de kartonnen dozen die daar stonden. Daarin had ze haar muziekverzameling opgeborgen. Ze haalde er de oude Gotische pop-cd van de New-Yorkse dichteres Jennifer Charles uit. Een glimlach verscheen op haar gezicht, omdat ze de gelijkenis tussen zichzelf en de dichteres niet kon ontkennen. Zelfs het sluike kapsel met de mini-pony was identiek. Alleen die goudgroene glans in de ogen, die had Jennifer niet. Ze tikte opgewekt met de terug iets gekrompen nagel van haar wijsvinger tegen de cd-speler op het rieten rekje. Met een ruisend geluid schoof de lade van het ding vooruit. Als een koekje op een tong legde ze de cd in de lade. Enkele dromerige klanken zweefden omhoog. Ze nestelden zich in Taylors oren als een licht opdringerige kus.

Hij ontwaakte hierdoor uit een verwarrende droom. In de droom zat hij helemaal machteloos en verschrikt toe te kijken hoe een onzichtbare kracht opnieuw en opnieuw in zijn reeds diepgewonde polsen hakte. Hij keek verslagen naar de wonden in zijn beide armen en even duizelde het hem. Hij zag dat zijn hele borstkas was bedekt met uit de wonden opgespat bloed. Toen hij naar de hemel keek, pakten dreigende, donkerpaarse wolken samen boven zijn hoofd. Gauw vulden de wolken de hele hemel. Die wolken begonnen toen langzaam te druipen. Het was alsof ze hun houvast in het plaatje verloren en wegglipten, recht de lucht in die hem omgaf. Hij besefte in zijn droom dat de lucht vol giftige gassen zat die hem zouden verstikken. Maar er was geen uitweg… Hoe hij ook zou rennen over het veld, om het even in welke richting, het gif zou van overal komen. Het zou hem langzaam doen sterven…

En dan was er plots die lieve, trieste stem als van een vriendelijke verdoemde ziel. Het was de stem van iemand die zich niet meer verzette tegen haar eigen jammerlijke noodlot. En hij had zijn ogen geopend. Zijn handen voelden klam aan van het weke zweet. Het zweet dat in straaltjes van zijn nek over zijn magere borstkas liep en naar zijn buik sijpelde. Het kriebelde in druppeltjes op zijn neus en voorhoofd. Het had hem bijna doen gillen, omdat hij het eerst alleen maar voelde. Hij dacht dat hij echt bloedde, zoals in zijn droom, dat hij het bloed dat op zijn borstkas gespat was in zijn hersenschim echt voelde lopen over zijn borst. Nadat hij een angstige blik op zijn borstkas had geworpen, haalde hij opgelucht terug adem.

Pas dan drong het tot hem door. Hij was ergens waar hij nog nooit voordien geweest was. Hij lag in een bed dat niet van hem was. De kamer had geen enkel raam. Er was alleen de doffe, gelige straling van een kleine staande lamp naast het bed. Hij lag op een gerafelde, groene sprei. De vloer was bezaaid met lege doosjes medicamenten: Catapressan, Atractil en Acenterine. Hij voelde echter geen dreiging, geen paniek.

Er was louter een lichte bezorgdheid. Waar was hij? Wat was er in ’s hemelsnaam gaande? Hij stond op van het bed en liep de wenteltrap af. Hij volgde het geluid van de muziek. Boven de grijze treden schreeuwde het kunstlicht. Het verblindde hem en hij moest zijn ogen bijna helemaal dichtknijpen, tot hij beneden kwam. Daar werd hij overspoeld door een zee van blauw. In het midden, als een verschijning, zat Thyra. Ze rustte op een draaibare stoel. De fles passievruchtenjenever bengelde losjes in haar rechterhand. Langzaam wiegde ze met de stoel heen en weer. Ze leek nauwelijks te reageren toen hij oog in oog stond met haar. Ze boog voorover en griste een zwart bakje van de vloer. Het bleek de afstandsbediening van de cd-speler te zijn. Ze verstomde de muziek. Vervolgens nam ze nog een slok van de jenever.

“Wil je ook wat?” vroeg ze hem. Taylor fronste de wenkbrauwen. “Ik dacht dat je eeuwig zou slapen,” zei ze. Haar stem klonk heel lief, een beetje bezorgd. Toen liet ze de fles plots uit haar hand glijden. De fles kletste op de vloer met een doffe bonk. Ze brak niet, maar de inhoud gutste eruit in een oranjegeel plasje. Ze greep met haar beide handen naar haar hart, haar gezicht verwrongen in een grimas van pijn. Ze stond recht. Ze liep met verkrampte bewegingen naar het rek waar de cd-speler op stond. Op het schap naast de speler stond een kleine metalen doos met eveneens medicamenten erin. Ze haalde er twee doosjes uit. Met haastige, nerveuze bewegingen duwde ze enkele pillen uit hun blisters. Ze slikte ze in en liep terug naar waar ze de jeneverfles op de grond had laten vallen. Met de laatste twee slokken die in de fles zaten spoelde ze de tabletten door. “Ben je ziek?” vroeg Taylor. Ze lachte zwak. Het klonk een beetje bedroefd. Toen zuchtte ze. “Neen. Ik ben niet ziek.” Ze zweeg. De stilte duurde lang en leek voelbaar te wegen. “Ik heb er nooit bij gehoord,” zei ze tenslotte. “Waarbij?” vroeg hij haar. “Bij jullie. Bij jullie soort,” antwoordde ze. Taylor keek haar niet begrijpend aan. “Ik ben geen mens,” zei ze kort. Hij kon een lach niet onderdrukken. Ze ging echter onverstoorbaar verder. “Mijn morfologie is anders. De pijn, …die krampen die ik net had, …Het zijn spasmen, hartritmestoornissen en spiersamentrekkingen door gebrek aan vitale stoffen. Ik ben ondervoed.” De gloed in haar ogen werd sterker. “Alleen mensen kunnen me helpen overleven.” “Hoe?” vroeg hij haar. Ze reageerde niet. “Die medicamenten, nemen die de pijn weg?” wou hij nog weten. “Anders zou ik ze niet nemen, of wel?” Ze nam twee doosjes van het rek en hield ze onder zijn neus. “Atractil zorgt ervoor dat je minder voedsel nodig hebt. Moesten jullie anorexiapatiënten hieraan kunnen geraken, ze zouden me eeuwig dankbaar zijn. Je verliest er heel wat gewicht door. Het nadeel is dat je eraan verslaafd geraakt…” Ze glimlachte sluw. “Maar dat is natuurlijk maar een detail. Oh ja, je krijgt er als mens ook allerlei fysieke ongemakken van. Maar ik heb daar weinig last van, moet ik zeggen. Ik verdraag het goedje duidelijk beter dan jullie. Ik neem het al jaren. Dokter Fibel levert ze mij. Hij is mijn enige vriend. Acenterine is ontstekingsremmend. Catapressan vertraagt mijn hartritme en verlaagt mijn bloeddruk, als mijn lichaam weer eens op hol slaat. Al die bijwerkingen gewoon door ondervoeding… Jullie reageren anders op ondervoeding, dat weet ik. In het klooster, waar Ruth woonde en waar ik vroeger onderdak kreeg, is eens een meisje aan anorexia gestorven in mijn armen. Ze kwam de dag voor haar dood binnen, en niemand wist wat er met haar aan de hand was. De eerwaarde nonnetjes, waar ik één van was, hebben zich over haar ontfermd. Stel je voor, ik een kloosterzuster! Maar op die manier heb ik maanden rondgelopen. Zo viel ik niet op, zie je? In ieder geval, toen dat meisje in mijn armen lag, barstten de cellen onder haar huid open, omdat ze zonder bouwstoffen niet langer geconstrueerd konden worden. Ze lieten al hun vocht los.” Taylor gruwde en vertrok zijn gezicht. “Jaja,” zei Thyra instemmend. Ze liep terug naar de draaistoel en ging zitten. “Haar bloed was waardeloos, trouwens,” zei ze.

Taylor sloeg zijn ogen neer, als was hij beschaamd over het horen van zo’n groteske leugen. Ze ging echter alweer verder met praten. “Mijn cellen zijn om te beginnen al anders opgebouwd. Mijn celkern is vierkant, niet rond. De samenstelling van mijn cytoplasma is anders, daar ik mij voed met mensenbloed.” “Je bent compleet gestoord,” riep hij vrolijk uit. Hij vond haar een goeie grap, dit meisje. Ze kruiste haar armen over haar borst. “Je hebt wel lef, moet ik zeggen,” sprak ze rustig. “Ik zit hier pillen te slikken van de honger en de pijn en jij staat me uit te lachen in mijn gezicht.” “Er bestaat een woord voor wat jij hebt, weet je dat?” zei Taylor. “En dat is?” vroeg Thyra, die een sluimerende irritatie trachtte te onderdrukken. Het spelletje begon zo langzamerhand op haar gevoelige zenuwen te werken. “Waanideeën,” antwoordde hij betweterig. “Kom eens dichter,” gebood ze hem. Hij naderde haar. “Mag ik?” Ze nam zijn pols in haar hand. “Pfft. Ga gerust je gang, onnozel flipkonijn. Je denkt toch niet dat ik bang ben van jou of zo?” “Je meent het echt.” Een kort moment ademde ze tevreden en met haar ogen dicht. Ze bereidde zich genotzuchtig voor op wat eindelijk zou komen, na zoveel dagen en nachten van ontbering. “Je bent heel lief,” zei ze tenslotte. Ze duwde zijn pols naar haar mond en zette haar tanden in zijn slagader. Die gaf mee. Hij vloeide over van de rode nectar. De pijn stootte zich onmiddellijk van zijn zenuwuiteinden naar de hersenen, waar het gevoel openbarstte en naar zijn keel raasde. Hij schreeuwde het uit. Hij probeerde zich los te rukken, maar de tanden zaten zo immens diep. Hij voelde hoe hij zwakker werd, het duizelde hem en toen verloor hij het bewustzijn.

2

Laura Angelina Quintan lag languit op het grote tweepersoonsbed. Ze streelde over een donkerharige jongeman zijn huid. “En, wat wil je doen?” vroeg hij haar. “Dat heb ik je toch al drie keer gezegd, verdomme? Niets. Niets wil ik doen. Als je daar niet mee kan leven, moet je maar uit het bed opstaan. Ik heb een hele keuken vol eten beneden en we hebben al twee dagen niet gegeten.” “Zullen we kaarten?” vroeg hij haar. “Kaarten? Ben je helemaal op je achterhoofd gevallen en blijven stuiteren? Ik ben verdomme geen bejaarde! Kaarten. Arme man. Mijn arme, lieve schat. Het komt allemaal wel weer in orde…” “Je haar is in de war,” zei hij opzettelijk. “En dan?” vroeg ze hem. Toen er geen antwoord volgde zei ze: “We zouden hier moeten een filmprojector installeren en filmpjes afdraaien op het plafond. Dan zouden we lekker lui in bed kunnen liggen en ondertussen zalig naar films kunnen kijken.” “Jij zou dan toch maar in slaap vallen erbij. Ik bedoel, als je zo goed ligt, ik ken je al een beetje.” “Nu je het zegt,” zei ze en ze deed haar ogen dicht. Hij gaf haar een kusje op haar wang. “Je haar is in de war,” fluisterde hij. Ze schoot recht. “En dan? Wil je wel eens ophouden met zeuren over dat haar?” Ze stond geïrriteerd op uit het bed en liep de badkamer in om haar haren te kammen. Hij ging haar grinnikend achterna. Hij sloeg zijn arm om haar middel toen hij in de badkamer was en hij bekeek hen beiden in de spiegel. “Ik ga nog een kop van dat slappe spul van je gaan halen. Wil je ook wat? Weet je, er is iets mis met dat water, er zit een flauw koffiesmaakje aan,” zei zij. “Moet je zelf maar koffie maken,” repliceerde hij flegmatisch. Hij vond het niet leuk dat ze in de weekends altijd zo vreselijk genoot van haar eigen ledigheid. Jezus, wat had hij daar een hekel aan. “Hoe kan een vrouw die anders zo actief is zich in de weekends zo laten gaan?” vroeg hij. “Niet zagen, hè, schatje, je bent geen vrouw. Als er iets te zagen valt, zal ik dat wel doen. Ik heb anders toch geen enkele slechte gewoonte? Misschien moet jij er maar voor zorgen dat jij je weekends beter kunt opvullen.” “Alleen?” meesmuilde hij. Ze draaide zich om en glimlachte. Ze kuste hem op zijn pruilende mond en stommelde de trap af naar de keuken. Beneden gekomen herinnerde ze zich dat ze het hele weekend nog niet naar haar antwoordapparaat geluisterd had. Ze drukte op de knop, en een vreselijk geruis en geknars vulden de kamer. Toen, heel onduidelijk, hoorde ze de stem van haar broer Taylor iets zeggen. Maar ze begreep geen woord van wat hij uitbracht. “Jesse!” Ze liep de trap op, terug naar boven. “Jesse, er is iets met Taylor. Kom eens luisteren!” Samen beluisterden ze het bandje verschillende malen. Maar geen van beiden kon er ook maar een letter uit opmaken. Onmiddellijk daarna belde Laura haar broer op. Hij was nog maar net die zomer alleen gaan wonen. Een maand geleden had hij een alleraardigst flatje gevonden. In Lost Alley, dicht bij de Kennans, gemeenschappelijke vrienden van hen. Het was een gek straatje. De muren van de huizen die zijn flat omringden waren allemaal overwoekerd door klimop. Er liepen een aantal zwervers en bedelaars rond die in de legende geloofden. De legende over het plaatsje zei namelijk dat het er beschermd en bewaakt werd door engelen. Ooit was er een veertienjarig knulletje door zijn moeder gered vanonder een vrachtlading van bijna een ton. De vrouw zei achteraf dat ze geen verklaring had voor haar kracht van het moment. In zo’n klein stadje maakte het verhaal van Dana Newmark grote indruk op de bewoners. De zwervers en bedelaars hoopten vurig dat de engelen hun ziel zouden redden of hen tenminste rijk zouden maken. Tja, als er zulke wonderen afkonden, dan kon er toch zeker voor hen ook iets, of niet soms? Taylor was in januari twintig geworden. Het was een hele heisa geweest met hun ouders toen hij besliste dat hij alleen wilde gaan wonen. Het was uiteindelijk de aanwezigheid van de Kennans die de doorslag had gegeven. Laura vond het er heel romantisch. Naast zijn flatje, dat op de hoek van een straat was, liep Lost Alley over in een doodlopende wijk, die uitgaf op een meer. Het meer was omzoomd door treurwilgen en andere bomen die samen met ontelbare bloemen door de lantarens weerspiegeld werden in het water.

De telefoon bleef tevergeefs rinkelen. In de lege kamer waar Taylors telefoon stond, was alleen nog een goudvis aanwezig. Het arme, kleine diertje dreef op zijn rug, lichtjes deinend in de bokaal, levenloos.

3

De dauw lag nat en vers op en tussen het hoge gras. Buiten barstte de zon vanachter de horizon als een reusachtige rode vuurbol die met haar gloed alle wolken leek te verzwelgen. In de haven voer de Galy X16 uit. Vrolijke vissers, met een gezonde blos op hun ruwe wangen liepen, grappend met hun luide mannenstemmen, over en weer op het dek. Ze snoven de verse zeelucht op en genoten van de ochtend. Het zou een mooie dag worden, … Toen ze echter in het ondiepe water, nog dicht tegen de haven, hun netten uitwierpen om ze te controleren op mogelijke scheuren, bleken de netten plots ergens aan vast te zitten. De jonge Tomlin, met de onwennige blik in zijn bruine ogen, riep zijn kameraden bij zich. “Ik krijg met de beste wil van de wereld dat klote net niet meer van de bodem,” zei hij. “Het lijkt wel alsof er iets in vastzit.” Hij maakte het hen verveeld duidelijk, terwijl hij hard bleef trekken aan het koppige net. Zijn maat staakte zijn gesprek en ging onmiddellijk kijken. Hij greep een ander deel van het net en sleurde er met een even grote passie aan. Toen loste iets, en het net schoot ineens de volle twee meter de hoogte in.

Wat kwam bovendrijven leek nog nauwelijks op een mens. Uit het bleke gezicht hing de tong als een klein, wit vleeslapje. De wangen van het gezicht waren zo ingevallen, dat het als een op het verminkte lichaam gemonteerd plastic poppenhoofd leek. Alle kleur was weggetrokken uit het hele lichaam. Behalve de ontelbare, donkerblauwe plekken die op de ledematen gegraveerd waren, alsof de bloedvaten opengebarsten waren en er inwendige bloedingen opgetreden waren. In de dode ogen waren de fijne adertjes onder een onbekende druk vreselijk opengebarsten… Het wit van de oogbol was onder het geronnen bloed niet meer zichtbaar. De huid onder de vingers en over de handrug en een deel van de arm was weggevreten. Alsof een zuur eraan had gegeten. Het vlees daaronder leek wel half verkoold.

4

Waar Taylor voor de tweede maal wakker werd, was hij van dit alles niets gewaargeworden. In de kleine kamer was het nog altijd even flauw, kunstmatig verlicht door de staande lamp naast het bed. Noch de tederheid van de nieuwe dag, noch de beangstigende ontdekking in de haven hadden hem uit zijn diepe bewusteloosheid gewekt. Het eerste wat hij voelde, was de leegte en de stilte van de kamer. Er hing eenzaamheid en verdriet in het vertrek. Vervolgens schoot een pijnscheut door zijn rechterpols en gelijktijdig daarmee flitste zo’n pijn door zijn hoofd dat hij dacht dat hij zou sterven. Hij bracht vermoeid zijn linkerhand naar zijn hoofd en trachtte zijn gesloten ogen opnieuw te openen. Op een stoel zat Thyra naast het ledikant. Ze slikte nerveus wat speeksel weg. Ze dacht dat ze gek zou worden. Gek van ellende bij het zien van zoveel leed. Hoe hij ineenkromp op het bed nu… Hoe hij gegild had daarvoor, net op het moment dat zij zo’n genot had ervaren, … Het was gewoon niet eerlijk. Dat zilte, zachte bloed had over haar lippen en tanden gevloeid. Na zovele weken van het levensnoodzakelijke vocht had het haar bijna levenloze lichaam een beetje verkwikt. Het voelen van zijn rukken aan de pols had haar een enorm gevoel van macht gegeven. En toen was die ervaring plotseling gesmolten als sneeuw voor de zon. Hij was op de grond in elkaar gezakt. Ze had hem gelost en hij was naar achteren gevallen. Ze had nog een trilling door zijn lichaam zien gaan. En toen was hij roerloos blijven liggen. Ze had het gevoel gehad heiligschennis gepleegd te hebben, hem onteerd te hebben. Het besef dat ze hem dan ook nog zo toegetakeld had, was meer dan ze kon verdragen. Oh, maar moest het dan altijd zo? Was zij de enige? Ze herinnerde zich die nacht, … Ze was tien. Tien en een heel gewoon klein meisje. Haar moeders naam was Sarah. Ze leefden ergens samen in een huisje tussen de bergen. Misschien was het wel in Zwitserland, ze had geen idee. Ze herinnerde zich dat haar moeder platen draaide van Janis Joplin en The Beatles en dat ze rookte. Ze lag loom in haar zetel en bekommerde zich nauwelijks om haar dochter. Thyra zag nog het bruine tapijt met de motiefjes onder haar voeten. Ze voelde nog altijd het teddybeertje in haar hand, terwijl ze op blote voeten in haar nachtjapon naar de open deur van de woonkamer liep. Ze was dicht tegen mama aangekropen op de sofa. Mama vond haar heel lief, dat zei mama tegen haar. Mama had zo vreemd geglimlacht naar haar en ze had haar armen rond Thyra geslagen. Toen waren ze in slaap gevallen. Mama’s warme adem blies zachtjes in haar halflange, bruine haren. Thyra voelde zich als een diertje dat heerlijk weggekropen was in haar warme holletje. Maar toen was ze plots helemaal niet bij mama wakker geworden. Ze was alleen, buiten in de tuin, op de witte schommelbank op de veranda ontwaakt. In haar zijde had ze een heel raar, tintelend gevoel. Alsof een orgaan, dat nooit gewerkt had, nu voor het eerst in gang geschoten was. Het maakte haar heel warm en was bevreemdend. Maar later was dat langzaam overgegaan. En toen ze naar binnen was gegaan, had ze mama niet teruggevonden. Ze had de hele rest van de nacht in het kastje onder de wasbak zitten huilen, naast de vuilnisemmer. Tot de honger was begonnen. Ze begon veranderingen te merken in haar lichaam, in haar verlangens en in haar denken. Ze was vlugger gaan groeien. Een hele week lang was ze alleen in het huis achter gebleven. Ze had alles geprobeerd, maar ze had telkens opnieuw alle voedsel uitgebraakt. En toen was de buurvrouw op bezoek gekomen, …De buurvrouw was iets langer gebleven dan ze van plan was geweest, … Thyra was op de vlucht geslagen. Jaren later had ze het klooster gevonden. Haar groei was toen al gestopt. Dat was rond het jaar 2010 geweest. Achtenvijftig jaren had ze in het convent verbleven. Tot Mara gestorven was. Mara was de enige mens aan wie ze ooit haar geheim had prijsgegeven. In ruil voor het sparen van de zusters, waar Mara er één van was, had Mara haar daar laten blijven. Na die achtenvijftig jaren had ze wel tientallen jaren opnieuw rondgedoold. Het vreemde was geweest, dat hoe meer de wetenschappers hadden ontdekt in jaren van DNA-studies, hoe meer nieuwe ziekten er uitbraken. Hoe meer genomen ze in kaart hadden kunnen brengen met de exacte informatie erop waarvoor die genen dienden en hoe meer gentherapieën ze aan de hand daarvan ontwikkelden, hoe meer onontdekte ziektes ontstonden. Thyra was hier altijd getuige van geweest. Honderden mensen stierven aan haarden van Ebola, aan Wersath of aan Turkse koorts, maar zij was er altijd immuun voor gebleken. Ze had Ebola gehad, maar was ervan genezen. Haar lichaam was erin geslaagd antistoffen tegen het virus te produceren en ze had het overleefd. Ze had nieuwe trends zien opduiken en ze terug zien verdwijnen. Dozijnen decennia had ze het wentelen van de wereld meegemaakt, meer dan een eeuw. Evenveel lijken had ze aan het aantal jaren toegevoegd. Ze had nooit spijt of hartzeer gehad. Er was alleen een beetje angst om gevangen genomen te worden en om door één van haar prooien gedood te worden. Misschien werd ze ouder. Dat wist ze niet. Haar lichaam vertoonde geen sporen van enige leeftijd. Ze begreep niet waarom zij nooit stierf. Noch waarom iedereen rondom haar dat wel deed. Ze verstond niet wat er die nacht met haar gebeurd was, of met haar moeder. Ze vatte niet waarom ze niet gewoon kon eten zoals iedereen. En bovenal begreep ze niet waarom de enige koorts die haar gaande bleef houden haar speurtocht naar bloed was. Warm, gezond mensenbloed. Waarom had ze haar ras moeten verraden om iets te worden wat nog het best leek op een mislukte vampier? Waarom, waarom, waarom, …

Net zoals alle andere mensen, kreeg ook Thyra nooit antwoord op haar hulpeloze vragen. En ze had zich erbij neergelegd. Tot ze even uitgerust had, aan het water naast Lost Alley, en die knul bij haar komen zitten was. Toen was er een gevoel geweest dat ze nog nooit eerder had gehad. Wat was het toch dat hij met haar deed? Waarom vond ze hem aantrekkelijk? Ze was tot de conclusie gekomen dat hij wel zoals haar moest zijn. Er was geen andere verklaring mogelijk dan die. Ze moest het hem vragen, maar hoe vraag je zoiets? Hij was beginnen praten tegen haar en ze had alleen maar geglimlacht. Ze zei alleen maar ja en nee af en toe. Hij had het blijkbaar genoeg gevonden want hij had haar meegenomen naar zijn flat. Daar had hij haar aangeraakt. Hij had haar gekust. Tot ze hem verdoofd had. Ze voelde zich zo vreemd en wist niet wat ze met deze nieuwe sensatie aan moest vangen. Het paste niet bij haar, zo leek het wel, wat moest ze met die weke emotie die ze kreeg van zijn aanrakingen? Ze had haar nagels hem laten verdoven, zoals ze haar prooien altijd eerst hielp, met de vloeistof die van onder haar groeiende nagels lekte. Toen was hij onwel geworden. Hij had zich verzet. Hij was naar de telefoon gestrompeld en had iemand proberen te bellen. Veel meer dan wat gestamel had hij niet meer uit kunnen brengen. Thyra was naar hem toegelopen, ze had hem in haar armen genomen en had hem heel de lange weg naar haar schuilplaats gedragen. Door alcohol te drinken kon ze weken zonder voedsel.

Maar dit, dit kon ze bijna niet verwerken. Het besef dat hij toch maar een mens was, een mens zoals alle anderen. En de anderen, dat betekende zo uitdrukkelijk NIET ZIJ. En nog duizendmaal erger, het besef dat ze hem bijna gedood had nu! Ze huilde en liet zich voorovervallen op het bed. Haar tranen vloeiden over zijn naakte borst en inwendig vervloekte ze wat het ook was dat haar zo had gemaakt. Kon ze maar gewoon bij hem horen, bij zijn soort, bij zijn leven, …

Taylor wist niets anders te doen dan met zijn linkerhand over haar haren te strelen en onwennig wat troostende woorden te fluisteren toen hij die tranen voelde op zijn borst. Ze liepen langs zijn zijde af op de groene sprei. “Het spijt me,” zei ze alleen maar, “Ik had je geen pijn willen doen.” “Welke vampier verontschuldigt zich nu?” vroeg hij haar. “Ik ben geen vampier,” antwoordde Thyra. Taylor zweeg. Hij haalde zijn hand van haar haren af en liet zijn linkerhand tegen zijn voorhoofd rusten. Hij dacht na. “Dit is toch alleszins onmogelijk. Heb jij mij drugs gegeven?” ging hij verder. “Ik vind je wel een mooi meisje. Dat zal je trouwens wel al weten. Maar ik hou niet zo van drugs.”

Thyra zuchtte geërgerd. “Misschien moet je niet proberen een verklaring te vinden voor wat er gebeurd is. Misschien weet ik zelf wel niet eens wat er precies gebeurd is. Ik kan je alleen maar zeggen dat ik rond mijn tien jaar veranderd ben. Het klinkt waarschijnlijk belachelijk, maar ik denk dat ik ontvoerd ben geworden door een buitenaards wezen.” Taylor lachte niet. “Eigenlijk heb ik niet het flauwste idee HOE ik geworden ben wat ik nu ben, maar feit is feit: ik ben het, en volgens mij is het een onomkeerbaar iets.”

Het was inderdaad wel zo dat hij nu met een fameuze wonde in zijn arm zat. En die wonde was, hallucinatie of niet, er niet zomaar gekomen. Wat hij dacht dat gebeurd was, was heel waarschijnlijk effectief allemaal gebeurd. “Ik probeer het te begrijpen,” zei hij. “Het enige dat ik begrijp is dat ik vreselijk veel pijn heb nu.” Ze keek hem zorgelijk aan. “Wat kan ik voor je doen? Het spijt me. Je bood het me zelf aan, en ik had al zo lang niets gegeten…” Hij lachte om het absurde van haar uitspraak. “Enfin, ik ben een lekkere snack voor jou.” Het deed Thyra pijn om te moeten toegeven voor zichzelf dat dat eigenlijk alles was wat hij ooit voor haar zou kunnen betekenen. “Ik had het graag anders gewild,” mompelde ze tenslotte. “Hoe anders? Ga je me afmaken?” Ze schudde haar hoofd. “Ik heb meer dan twee liter van je bloed afgenomen. Ik weet niet of je nog wel kan overleven nu,” antwoordde ze hem. Hij voelde zich inderdaad duizelig en zwak. “Ik voel me zo eenzaam,” ging Thyra verder. “Ik dacht dat ik nu eindelijk iemand gevonden had om van te houden…” Haar ogen vulden zich opnieuw met tranen. “Maar…je kan toch…Geef me wat van jouw bloed. Dan word ik toch net zoals jij? Toch? Zo gaat dat toch in de verhalen?” “De verhalen! Hoe verdomde leuk gevonden, je mag trots op jezelf zijn! Als ik je er even op attent mag maken, dit is geen boekje! En ik ben evenmin een vampier!” “Maar heb je het al eens geprobeerd?” “Wat geprobeerd?” Ze klonk cynisch. Het was in feite een retorische vraag, maar hij antwoordde toch. “Je bloed te drinken geven aan een ander. Aan een mens, bedoel ik.” “Doe niet zo belachelijk.” Ze wendde haar hoofd af en stond op van haar stoel. Ze was ineens rusteloos geworden ervan. “Ik ga je nog wat laten slapen. Misschien knap je daarvan op.” Teleurgesteld zonk Taylor weer neer in de beschutting van de lakens en sloot zijn ogen. Vervolgens wipte hij nogmaals recht. Hij negeerde de duizelingen in zijn hoofd hierbij. Hij smeekte haar een tweede maal: “Komaan! Het is toch niet zo’n gek idee? Of denk je dat jouw bloed vergiftigd is?” Thyra voelde hoe een wanhopige woede zich van haar meester maakte. Ze liep naar Taylor toe, commandeerde hem om zijn mond te openen en ze zette haar tanden in haar eigen zachte polsvlees. Ze voelde eigenlijk nauwelijks iets. Niet de verwachte pijnscheut, maar een bijna onmerkbare, doffe last. Een beetje zoals het jeuken en de laatste kleine pijnscheutjes van een wonde die reeds opnieuw begint te genezen ging door haar arm. Meer een soort irritatie, … Wat ze wel duidelijk gewaarwerd was de smaak van haar eigen bloed. Nooit voordien was ze op het idee gekomen om haar eigen bloed te proeven. Ze liet haar levensvocht overlopen in Taylors mond. Ze zag hoe hij zijn best deed om de dunne straaltjes op te vangen. “Lekker?” vroeg ze wrang. Hij knikte ja met zijn hoofd en dronk gretig verder. Toen hij vond dat hij genoeg had gehad, duwde hij haar van zich af. Hij keek haar recht in de ogen en sprak. “Ongelooflijk! Dit moet wel echt het aller vreemdste zijn dat mij ooit is overkomen! Je hebt lekker bloed, weet je dat? Het smaakt naar anijs.” Even ging de gemene gedachte door zijn hoofd dat zij misschien wel een even lekker hapje voor hem zou zijn als hij voor haar was. “En nu afwachten!” zei hij hoopvol.

Tien minuten later begon hij zich zorgen te maken, want er gebeurde echt niets. Een half uur later wist hij van ergernis en teleurstelling met zichzelf geen blijf meer. Twee uur later verloor hij eensklaps bijna alle controle over zijn ademhaling. Hij ademde zoals oudjes doen op hun sterfbed: kort en met moeizame rukjes. Daartussen trachtte hij nog te spreken, maar zijn zinnen werden afgebroken door het happen naar adem. “Dood…Ik ga doo…Ik sti…” “Nee, alsjeblieft niet sterven!” gilde Thyra. “Oh, ik wist het gewoon! Ik had er een naar voorgevoel over.” Daarna verviel haar commentaar in nutteloos en eindeloos herhaald gekreun. Ondertussen ijsbeerde ze nerveus door de kamer. Tot ze haar passages weg en weer onderbrak en naar de kelder liep om een fles water te halen. Onderweg naar de trap merkte ze dat het gekriebel en het jeuken in haar pols waren opgehouden. Ze wierp een doodgemoedereerde, verstrooide blik op haar onderarm en constateerde bijna terloops dat de kleine wonde al helemaal genezen was. Ze ging naar boven, dan opnieuw de wenteltrap af, gooide de fles water stuk in een hoek. Ze zat en dacht na. Uren aan een stuk zat ze daar. Alleen met de stilte van de kamer. De tijd verstreek. Eindelijk, na uren en uren van piekeren viel ze in een diepe, droomloze slaap.

5

“I was born in a witches circle, strange a memory. The Gods had awaited me.” Dit zong de stem in de kamer. Thyra werd terug uit haar slaap tot de levenden gewekt. De stem was afkomstig van de cd-speler. Ze geloofde haar ogen niet toen ze opkeek. Daar stond Taylor, rechts van haar, vlak naast de cd-speler, met een ondeugende lach om zijn lippen. “Wel, wat een klotetroep hier allemaal!” Hij wees op de fles water die op de grond aan diggelen lag. “Heb je die kapot gegooid?” “Ik dacht dat je dood was!” riep Thyra verbouwereerd uit. “Zie ik eruit als iemand die het loodje gelegd heeft?” Ze antwoordde niet. Ze keek hem achterdochtig aan alsof ze vreesde dat zijn verschijning elk moment als een zeepbel uit elkaar zou spatten. “Heb je honger?” vroeg ze na lang nadenken. Ze begon zich nu toch wel af te vragen of hij misschien toch gelijk had gehad. “Ja,” zei hij eerlijk. “Ik heb niets eetbaars in huis!” antwoordde Thyra. “Toch wel!” riep hij uit. Hij sprong op haar af en greep naar haar pols. Ze schrok zich halfdood en probeerde zich los te rukken uit zijn greep. Maar het was al te laat. Hij had haar pols stevig beet en bracht die naar zijn mond. Vreemd dat haar wonde al in zo’n vergevorderd stadium van genezing was. Hij merkte het op, maar stond er niet lang bij stil. Hij zette zijn tanden in haar vlees.

Tevergeefse moeite echter. Hoezeer hij ook zijn best deed om maar de geringste opening te maken, hij slaagde er niet in. Thyra begon opgelucht te lachen. “Jezus, ik schrok me halfdood!” deelde ze mee.

En dan, treiterig, voegde ze eraan toe: “Wat dacht je wel, hé, melkmuil!” Hij liet haar los. “Is het nu mijn beurt?” vroeg ze. Hij verroerde geen vin. Hij hield zijn adem in. “Nee,” zei ze kort. “Je bent verdomme veel te mooi om te vermoorden.” “Wel, dat is een opluchting,” reageerde hij cynisch, “Je barmhartigheid kent geen grenzen. Hoe nobel van je.” “Weet je wat ik vind?” vroeg hij, na een stilte van enkele seconden. “Wat?” “Ik vind dat je eens naar buiten moet. Hoe lang zit je hier nu al verborgen?” “Vijf maanden,” antwoordde ze kort. “Ik kwam soms wel naar buiten. Je weet wel waarvoor.” Hij schonk haar een bedenkelijke blik. “Zoals ik al zei, eigenlijk ben je een mooi meisje. Ik zou van je kunnen houden, als je niet zo… vleselijk ingesteld was.” “Hoe nobel van je,” zei zij nu op haar beurt. “Kunnen we ergens naartoe gaan?” vroeg hij opnieuw. “We?” Het woord klonk haar bijna magisch toe. Het drong door tot haar dat ze nu een maatje had. Een echt. “Ja?” Ze zwichtte. Ze liep naar de kleine kast recht tegenover het cd-rek en opende die. Ze trok haar blauwe trui uit over haar hoofd. “Euhm, …” “Wat zeg je?” vroeg ze, terwijl ze zich met ontblote borsten naar hem omdraaide. “Niets, dat je mooi bent” glimlachte hij, terwijl hij zichzelf de kans gaf haar goed te bekijken. “Ik moet mijn kleren nog aandoen!” zei Thyra. “Hoe kan ik dan mooi zijn?” Ze wist niet dat ze zonder kleren nog interessanter was voor hem. Ze trok een zwarte jurk aan, die aan de randen bezet was met kant. Hij haalde pas opnieuw adem toen ze terug fatsoenlijk was. “Thyra? Dat was toch je naam, hé? Dat herinner ik mij van die avond aan het water.” “Ja, wat is er?” “Wat zou er gebeuren moesten jij en ik…” “Wat?” “Laat maar. Ik bedoel, hoe zouden onze kinderen eruitzien? Zouden ze net zoals jou zijn, of net zoals mij?” “Kinderen eruitzien,” herhaalde Thyra verstrooid, terwijl ze een fluwelen, donkergroen jasje boven haar jurk aantrok. “Wel, wat denk je?” vroeg ze. “Ik heb het je al gezegd. Je ziet er goed uit. Maar denk je dat jouw chromosomen combineerbaar zijn met de mijne?” Dat begreep ze wel. Ze had genoeg boeken gelezen en stiekeme tests gedaan in laboratoria om te begrijpen hoe zij ineen zat. “Ja,” zei ze droogjes. “Het is mogelijk. Je wilt voortplanten?” “Eh, ik zei niet dat ik dat wil. Ik weet niet of ik het wil. Ik…” Toen schoot hij in een lachkramp om de ernst waarmee ze het onderwerp leek te benaderen. “Er is niets belachelijks aan natuurlijke selectie en biologische diversiteit,” beraadde ze. Hij lachte. “Je bent me toch een rare.”

6

De stad. Schoongewassen door de regen lagen de straten er fragiel bij. Alsof al hun geheimen hen gestolen waren door het water. Ervaring van honderden jaren mensenvoeten was van hen afgespoeld en ze zagen er onschuldig en broos uit. Op het onmerkbare stof van herinneringen dat her en der lag, kwamen Thyra en Taylor tevoorschijn, als twee tere creaturen uit een andere wereld. Een wereld die van amber gemaakt was. Taylors schoonheid en Thyra’s glinsterende verlangen getuigden daarvan. “Bizar hoe weinig mensen er te zien zijn,” merkte Thyra op. En inderdaad, zelfs de straten naar het centrum lagen er verlaten bij. “Waar is iedereen?” vroeg nu ook Taylor zich luidop af. Ze gingen een bar binnen waar oldies gedraaid werden, liedjes uit de laatste vijftig jaar van de twintigste eeuw. Aan de toog in de bar zat slechts één enkele man eenzaam te verdrinken in zijn glas bier. Ze noemden hem daar in Helsland groenogige Jim en hij had slechts één echt been, het andere was van staal. Nog nooit had hij ook maar iemand spontaan verteld hoe hij aan dat stalen been geraakt was. “Ik ga even telefoneren,” zei Taylor. “Mijn zus zal wel doodongerust zijn nu.” Hij glipte de telefoonbox in en toetste gehaast het juiste nummer. Toen ze opnam, verscheen het hologram van zijn zus, haar virtuele tegenhanger naast hem. “Oh goed, je bent daar!” bracht hij uit. “Taylor, mijn God, ik ging bijna een zoekactie inzetten! Ik dacht al dat je ten prooi was gevallen aan die nieuwe epidemie!”