UITGEBROED

Literaire thriller

Pat Craenbroek

UITGEBROED

Literaire thriller

Auteur: Pat Craenbroek

Redactie: Chinouk Thijssen/Jacqueline Zirkzee

Uitgeverij Hamley Books © 2019

ISBN 9789082986341

NUR-code: 300/305/332

Alles in dit boek is fictie, elke overeenkomst met een bestaande situatie of persoon is louter toeval.

Opgedragen aan mijn kinderen.

Opgedragen aan alle kinderen, ook zij die zonder liefde opgroeien.

Alles in dit boek is fictie, elke overeenkomst met een bestaande situatie of persoon is louter toeval.

En zo wordt Caroline Dumoulin op 25 februari 2017 de groupie van een gevangene. Ze heeft hem met zorg uitgekozen. Hij is geen moordenaar, evenmin een verkrachter en ook geen pedofiel. Niets van dat alles.

Ondanks zijn een meter vijfentachtig en zijn forse overgewicht is hij, zoals ze dat in het milieu zeggen, maar ‘klein grut’. Als zijn zusje er niet was geweest, zou geen mens ooit van hem gehoord hebben. Hij zit zijn tijd uit in een grote, overbevolkte, grijze gevangenis die wordt afgesloten door een donkerbruine houten poort met zware hengsels. Nadat Caroline de eerste brief geschreven heeft, behoort ze tot een onbegrepen soort: de vrouwen die gevangenen brieven schrijven en bezoekjes afleggen in een met tralies omgeven oord. Tja, sommigen van hen trouwen zelfs met ze.

Caroline heeft hem aangeschreven en uitgelegd dat ze een alleenstaande vrouw is die op een zonnig eiland woont en iets aan de wereld wil verbeteren. Ze vouwt overdag kleding op, in een toeristisch winkeltje in het zuiden van het eiland. Best een leuke job, maar zoals ze zelf aangeeft, veel eer valt er niet aan te behalen. Ze heeft via een collega gehoord van een vrijwilligersgroep die zich de taak heeft toegeëigend om eenzame gevangenen een hart onder de riem te steken en ze heeft zich erbij aangesloten. Dat schrijft ze hem allemaal in die eerste brief.

Ze weet niet dat de helft van de woorden die ze zo zorgvuldig neerpent, doorgestreept zullen worden door een bewaker, nog voor de brief zijn bestemming bereikt. Het is een beetje lukraak wat woorden onleesbaar maken, want de bewaker is Franstalig en begrijpt eigenlijk geen snars van wat er geschreven staat. Hij doet gewoon wat hem is opgedragen: genoeg schrappen. Ondanks het snoeien in de brief blijft er blijkbaar nog voldoende van de inhoud over, want de gevangene hapt toe en schrijft Caroline diezelfde avond nog terug. Algauw begint hij zelf over de reden van zijn verblijf. Hij heeft een paar onnozele autodiefstallen gepleegd, niemendalletjes in feite. Hij zat in voorhechtenis en zou normaal gesproken snel zijn vrijgekomen, als zijn zus op dat ogenblik niet de stommiteit van haar leven begaan had, iets wat hem meteen ook de das omdeed. Hij bleef vastzitten, maar, zo schrijft hij haar, hij zit er eigenlijk volledig onschuldig. Caroline zegt dat ze hem gelooft en ze belooft hem zijn trouwe schrijfmaatje te worden.

Bij de tweede brief voegt ze een mooie foto, dezelfde als op haar onlineprofiel, een die hem doet watertanden. Online kent men haar als Mona Fernandez, maar dat hoeft haar nieuwe penvriend niet meteen te weten. Dat is dan ook maar een detail. De gevangene stuurt haar een foto van zichzelf, uitgeknipt uit de krant, van toen de zaak van zijn zus in zowat elk dag- en weekblad stond. Hij kan niet vaak genoeg benadrukken dat hij daar eigenlijk niets mee te maken had, dat alles één grote vergissing is geweest. In zijn volgende brieven klaagt hij over de toestand in de gevangenis en vraagt hij Caroline om wat geld. Zodat hij eens echte sigaretten kan kopen en niet steeds van dat zelf gerolde spul hoeft te roken. En hij heeft een degelijk scheerapparaat nodig. O ja, nieuwe schoenen, die zou hij ook goed kunnen gebruiken. Hij kan ze bestellen in de gevangeniswinkel en laten afleveren in zijn cel. Of zij die even voor hem kan afrekenen? Zelf zit hij nogal op zwart zaad, zo vertrouwt hij haar toe. Caroline toont haar goede wil en zo wordt er een paar spiksplinternieuwe donkerblauwe Nike’s afgeleverd, op haar kosten. Hij bedankt haar beleefd in zijn volgende brief.

Caroline vertelt op haar beurt over haar kleurloze bestaan, hoe alle dagen er zo’n beetje hetzelfde uitzien, in dat winkeltje. Ze schrijft hem dat ze haar hele hebben en houden ontvlucht is, om weg te komen van een slecht huwelijk. De oceaan over voor een nieuw bestaan, een nieuw leven. Dat laatste is niet eens echt gelogen.

Of ze kinderen heeft, vraagt hij haar. Nee, natuurlijk niet, antwoordt ze, anders zou het wel verdomd moeilijk zijn geweest om alles zomaar achter te laten, niet? Of denkt hij dat ze zo’n harteloze vrouw is die uitsluitend om zichzelf geeft? Nee hoor, er is enkel een liefdeloos huwelijk geweest, verzekert ze hem, niets meer dan een lege doos. Dat treft, antwoordt hij, zelf heeft hij ook geen kinderen.

Ja, ze worden echte maatjes die twee. Zielsverwanten, zou je bijna kunnen zeggen. Ze spreken af dat ze elkaar zullen ontmoeten zodra hij vrijkomt, dat zal niet zo heel lang meer gaan duren. En hun ontmoeting zal zonder twijfel een blijvende indruk op hem maken, verzekert ze hem. Ze zet er een smiley achter. Daar zal ze dan wel sterk voor uit de hoek moeten komen, kaatst hij terug met een knipoog.

You bet, denkt ze. Als er iets is waar hij zeker van kan zijn, dan is het dat wel.

“Het is een smeerboel, chef, overal smurrie, het hoofd is…” De stem van de politieman valt even weg. Er zit veel ruis op de lijn, maar Karin begrijpt dat ze ergens met een lijk zitten, eentje dat er niet al te fris uitziet. Ze zet, nog half in slaap, haar bril op haar neus en neemt een pen. Er ligt altijd een notitieblokje op haar nachttafeltje, voor gevallen zoals deze.

Karin Zachée klemt haar telefoon tussen haar kaak en schouder en geeft de gebruikelijke orders: “Zoek uit wie de dode is en vraag maar meteen al de bewakingsbeelden van de parking op. En dan opname na opname bekijken, als die er al zijn natuurlijk. Als ik het goed begrijp, is het zo’n gore parkeergarage, right?” Haar vermoeden wordt bevestigd aan de andere kant van de lijn. “Oké, maar aan de ingang zullen er zeker wel camera’s hangen, pluis het uit. Ga ook meteen getuigen zoeken en begin alvast maar met de ontdekker van de vondst te ondervragen. Ik kom eraan. En in hemelsnaam, zet de boel direct af! Niet zoals bij die vorige dode, toen heel de buurt op de plaats delict zijn voet- en vingerafdrukken kon achterlaten.”

Ze is ondertussen al in haar kleren van de vorige dag geschoten en kust haar man vluchtig op zijn voorhoofd. Hij ruikt zoet naar de slaap, hij bromt even iets en draait zich om.

Wanneer Karin even later haar oude wagen wil gaan parkeren, moet ze zoeken naar een vrije plek in de grauwe straat. Ze ziet ze meteen staan, de wagens van de verschillende televisiezenders. Ze gaat naar de donkere parkeergarage toe en het eerste wat haar tegemoetkomt, is het felle licht van de flitsende fotocamera’s. De mensen van de pers hebben al lucht van de zaak gekregen en proberen zoals altijd zo dichtbij mogelijk te komen. Een paar fotografen hebben zich een weg naar binnen gebaand en zitten nu half verscholen tussen de geparkeerde wagens, hun telelenzen in de aanslag. Karin is er zeker van dat de journalisten soms getipt worden van binnenuit, het is niet uitzonderlijk dat ze eerder ter plaatse zijn dan zijzelf.

Ze ergert zich. Haar humeur, dat om te beginnen niet al te best was, zinkt meteen naar een dieptepunt. Ze wendt haar gezicht af, weg van de camera’s, wanneer ze zelf de grote garage binnenstapt. Via een smalle ijzeren trap daalt ze af naar de laagste verdieping, die nu helemaal afgezet is voor het publiek. De plaats is slecht verlicht en het ruikt er zoals dat enkel kan in openbare parkeergarages en in de voetgangerstunnels aan de grote stations: zurig, duf, met een onmiskenbaar spoor van urine dat er blijft hangen. De werknemers van het naburige ziekenhuis zullen weldra toestromen om er hun wagens achter te laten voor ze aan de slag gaan. De stad zal, samen met haar achterbuurten, ontwaken en aan een nieuwe dag beginnen.

Niets van dat alles voor de man wiens hoofd inderdaad niet meer op een echt hoofd lijkt, maar eerder een mengelmoes is geworden van stukken rood vlees en huid. Wanneer Karin dichterbij komt, ziet ze donkere ogen, een half afhangend oor, een opening waar een mond is geweest en een schedel met een groot gat waar wat smurrie uit puilt. Mooi, zo op een nuchtere maag.

“Wie dit ook gedaan heeft, moet wel heel pissig geweest zijn.” De gerechtsarts is naast inspecteur Karin Zachée komen staan.

Dokter De la Porte en zij kennen elkaar al heel lang. Of eigenlijk ook weer niet echt, ze weten amper iets af van elkaars privéleven, maar ze ontmoeten elkaar al jaren, bij nacht en ontij, steeds op ongure plekken zoals deze. In de zaken die hen worden voorgelegd, zoeken ze samen naar verklaringen. Ze proberen hun puzzelstukjes in elkaar te laten passen, in een poging om het geheel te zien voor ze naar de onderzoeksrechter trekken. Hij respecteert haar inzicht en haar vasthoudendheid, zij vertrouwt op zijn kennis en ervaring. Ze vinden elkaar allesbehalve aantrekkelijk, wat het soms intens samenwerken lekker makkelijk maakt.

Ze knikt. “Hé, Armin. Ja, of het is iemand die hem onherkenbaar wilde maken. Maffia? Een drugsafrekening? Of toch maar een gewone roofmoord die wat uit de hand is gelopen?” Karin rekt zich uit, ze voelt hoe stram haar spieren zijn en bedenkt dat ze oud wordt, moe van al dit soort gewelddaden en van de onderbroken slaap die bij deze zaken hoort. Misschien moet ze toch maar eens het aanbod van een bureaubaan gaan overwegen.

Stilaan beginnen er meer mensen de parking binnen te rijden. De politie heeft de grootste moeite om iedereen op afstand te houden.

“Breng haar naar het politiekantoor.” Karin knikt in de richting van de vrouw die de lugubere vondst gedaan heeft. Ze kijkt haar nog eens goed aan en wendt zich tot de dichtstbijzijnde politieman. “Wie is ze? Ze lijkt me niet erg ontdaan na zoiets, zo vroeg op de ochtend.”

“Het is een spoedarts van het ziekenhuis, ze was net klaar met haar dienst. Die zijn wel wat gewend, ze zien wel vaker, eh, zulke zaken…”

De vrouw, een arts met jarenlange ervaring, moe na de veel te lange werkdag op een drukke spoedgevallendienst, met de zoveelste assistent die er de brui aan heeft gegeven, vindt het stomvervelend dat ze met de politie mee moet. Ze heeft al bijna spijt dat ze hen plichtbewust gebeld heeft. Ze heeft niets gezien, niets aangeraakt en niets gedaan, dat heeft ze direct duidelijk gemaakt. Zelfs een leek had kunnen zien dat wat er van de man overbleef niet meer voor leven vatbaar was. Dus heeft ze enkel haar telefoon uit haar zak gevist en het noodnummer gebeld. Op het politiebureau komen ze even later tot dezelfde slotsom: de vrouw heeft er niets mee te maken en heeft niets bijzonders te vertellen.

De dode heeft geen identiteitspapieren op zak. De daaropvolgende dagen zullen zijn foto’s en vingerafdrukken nationaal en internationaal verspreid worden, in de hoop dat er ergens een match opduikt. Karin Zachée geeft instructies aan haar team om systematisch alle gerapporteerde verdwijningen op te zoeken en te vergelijken met wat ze hebben aan gegevens. Ze belt de magistraat van wacht met de vraag een onderzoeksrechter op te trommelen en meteen ook maar een forensisch tanddeskundige te vorderen. Met wat geluk kunnen ze de identiteit van de man thuisbrengen aan de hand van zijn gebit. Als dat niet meteen lukt, zal de deskundige van de resten van het hoofd een virtuele reconstructie maken en het computermodel trachten te koppelen aan foto’s van mannen die vermist zijn. Het belooft een lange dag te worden. Buiten schijnt de zon.

Ruim een jaar eerder, het is in het vroege voorjaar, sta ik mijn gal te spuwen. Boven het water van de koude Noordzee, over het dek en in gedachten ook over mijn vriendin Charlotte, een echte zeerot. Het is haar idee geweest om elkaar hier te treffen. Ik vervloek haar, want ik heb duidelijk geen zeebenen.

Soms kan ik iets opvangen van wat er gezegd wordt. Ik kan ze horen, de twee gedempte stemmen. Vanuit de diepte komen ze op me af, plannen makend, half fluisterend, alsof iemand ze hier zou kunnen horen. De ene af en toe onderbroken door gekuch, een rokershoestje. Fluisterend overleg wordt afgewisseld met lange stiltes waarin ze verder nadenken over wat ik hun eerder gevraagd heb. Ondertussen sta ik daar maar, in de wind en boven het zilte water van de Noordzee. Mijn maag, die intussen niets meer dan een leeg zakje is, kleeft pijnlijk tegen mijn ribben. Als ik nu niet steeds over die reling zou hangen, dan zou ik mee plannen kunnen maken en mee nadenken. Uiteindelijk gaat het wel om mijn leven.

In plaats daarvan sta ik voorover geplooid, in de vochtige schemering van zo’n typische avond waarop je hoopt dat de lente er nu eindelijk écht aan gaat komen. De naweeën van een winter. Ik kan het enkel ondergaan en af en toe een korte instemming naar beneden toe brommen. Ze zitten verdomme cava te drinken en ze dopen hun toastjes in de tapenade die Nina eerder die dag in elkaar heeft gedraaid en waar ik normaal gesproken dol op ben. Nu is de gedachte eraan voldoende om me alweer een volle vijf minuten te doen kokhalzen. Ik moet wel toegeven dat de plaats om elkaar te treffen briljant gevonden is, een plek waar we ongestoord kunnen praten. Geen sterveling die nu de zee op gaat, niemand die ons aan boord heeft zien gaan, niemand die ons samen zal zien. Nu niet en evenmin wanneer we later weer elk onze eigen weg zullen gaan.

De maanden hiervoor, sinds de eerste dag dat mijn vraag op tafel lag, zijn we maar sporadisch met elkaar in contact geweest. Mijn twee vriendinnen hebben me enkel met oudjaar een sms’je gestuurd, om me toch maar fijne dagen toe te wensen, voor zover dat zou gaan. Hun berichtjes verdronken in de massa. Op een macabere manier waren mijn man en ik, door wat ons overkomen is, lokale beroemdheden geworden. Iedereen heeft ons dezelfde holle woorden toegestuurd: veel sterkte.

Sinds de dag dat het plan zich in mijn hoofd heeft genesteld, is het stilaan ontkiemd. Toen de tijd rijp was, heb ik mijn vriendinnen mijn verzoek toegeworpen. Ze deden er allebei in het begin wat gemaakt lacherig over, maar het liet me niet los en ik heb hen vanaf dat moment ook niet meer losgelaten. Ik speel schaamteloos in op hun gevoelens van medelijden en de misplaatste schaamte die ze voelen, gewoon omdat ze zo blij zijn dat het mij is overkomen, en niet hun. De nachtmerrie van elke ouder.

Het bedrag dat ik hun zal moeten betalen is aanzienlijk, maar veel keuze heb ik niet. We zijn hartsvriendinnen, maar niet het soort dat zonder compensatie zomaar voor de anderen door het vuur gaat. Nina heeft me meteen haar prijs naar mijn hoofd geslingerd: het bedrag is hoog, maar ik slik het door en zeg dat het oké is. Ze komt altijd geld tekort en ze vindt zelf dat wat ze vraagt correct is voor de dienst die ze me zal bewijzen. Ook Charlotte kan altijd wel wat extra gebruiken. Ze verdient goed, maar iemand zoals zij heeft nooit genoeg. Zij is degene met de dure merkkledij, het betere maatwerk en de mooie sieraden.

Nina klautert de houten trap op en komt, nog nahijgend, naast me staan op het dek van de kleine zeilboot. Ze duwt een koekjesdoos onder mijn neus.

“Hier, neem er eentje, dat helpt vast tegen de misselijkheid.”

“Nee, dank je.” Ik kijk Nina vernietigend aan. Denkt ze nu werkelijk dat suiker het antwoord op alles is? Op liefdesverdriet, op pech of gewoon op het leven in het algemeen?

“Waar is de rest?” vraag ik, terwijl ik in de doos kijk.

De avond ervoor was die nog vol geweest, nu resten er nog een paar koekjes, die zonder chocola. Ik ben al de hele tijd doodziek en Charlotte is, zoals steeds, aan de lijn, dus eigenlijk weet ik het antwoord op mijn vraag al.

“Gewoon, op,” antwoordt Nina.

Charlotte en ik walgen van haar vraatzucht. Ik kijk Nina zijdelings aan en bedenk even hoeveel ze me zal gaan kosten. Ik vraag me af of dat geld ook in koekjes en in rook zal opgaan.

“We krijgen toch een mooi voorschot, hè?” vraagt Nina.

“Uiteraard,” beloof ik haar.

Ik moet wel, anders zullen ze nooit met de gevraagde tegenprestatie over de brug komen. Van ons drieën ben ik op dat moment de meest gefortuneerde. De nalatenschap van mijn tante komt me beter van pas dan het krenterige mens ooit voor mogelijk gehouden zou hebben. In ruil voor de mooie erfenis heb ik haar vroeger wekelijks een bezoekje gebracht en heb ik gedwee haar geweeklaag moeten aanhoren over de slechte kwaliteit van de cake of de taart die ik dan meebracht. Ik moest haar beloven dat ik als een moederkloek voor haar parkiet zou zorgen wanneer zij er niet meer was. Ik moest vooral tegen het stomme beest praten en zonder mankeren elke avond een doek over de kooi hangen. Zelf kirde ze tegen de grijs-gele vogel alsof ze er zelf eentje was. Ze had hem zelfs een naam gegeven, een die ik steeds weer vergat.

Kijk, ik ben geen moederkloek, ik heb dat gewoon niet in me. Een week nadat mijn tante voor eeuwig vertrok, was ik al tweemaal het doek vergeten. Ik begon me bijna schuldig te voelen over het slaaptekort dat ik teweegbracht bij het trieste beest. De zevende dag vergat ik het deurtje van de kooi te sluiten en was de vogel door het openstaande raam naar buiten gevlogen. Mooi zo, weer een probleem minder, dacht ik bij mezelf. Ik had voor het eerst en meteen ook voor het laatst oprechte bewondering voor het kleine ding. Had hij toch maar mooi even geproefd van het wilde leven en de onmetelijke vrijheid van de blauwe lucht. Ik zette de lege kooi in onze garage bij de hoop afval die naar het containerpark moest en voelde me niet schuldig.

Ik strooide de as van mijn tante uit onder een grote boom; geen idee of dat wel mocht, maar dat was wat ze me gevraagd had. Jim, mijn man, was maar al te gretig om daarna mee naar de notaris te gaan en was best teleurgesteld over het schamele bedrag dat op mijn tantes rekening stond.

“Daar had ik toch wel wat meer van verwacht,” liet hij zich ontvallen.

Ik keek hem nietszeggend aan en vroeg langs mijn neus weg of hij evenveel interesse had om het appartementje van mijn tante te helpen opruimen. Hij was soms heerlijk voorspelbaar en ging niet mee.

“Moet je dan geen aandenken aan haar hebben?” vroeg ik hem fijntjes.

Hij schudde zijn hoofd.

“Zal ik dan iets voor je uitzoeken en meebrengen?” drong ik aan.

Hierop keek Jim me als antwoord aan alsof ik een vies insect was. Nee dus, concludeerde ik, en trok in mijn eentje naar het appartement dat tot de nok volgestouwd was met rommel. Zelf nam ik alleen het grote, oude kussen mee waar mijn tante een hoes voor geborduurd had. Toen ik ermee thuiskwam, vroeg Jim me of ik nu helemaal gek was geworden.

“Wat moet jij nu met dat lelijke ding? Zo erg was je toch ook niet gehecht aan je tante?”

Hij had meer dan gelijk, maar ik deed alsof zijn opmerking een gevoelige snaar raakte en ging verongelijkt naar boven. Wat ik niet aan zijn neus wilde hangen, was dat de inhoud een stuk aantrekkelijker was dan het kussen zelf. Ik stopte het zorgvuldig weg in mijn deel van de kleerkast tot het me van pas zou komen. Ik was rijker dan mijn man ooit vermoeden zou.

Mijn tante moest eens geweten hebben waar haar zuinig bijeen gespaarde fortuintje voor gebruikt zal worden! Als het had gekund, zou ze zich zonder twijfel nu omdraaien in haar graf, wat in de praktijk, gezien de uitgestrooide toestand waarin ze zich bevindt, moeilijk uitvoerbaar is.

We komen tot een akkoord, daar op die boot, mijn twee vriendinnen en ik. Zij zullen doen waar ik hen voor betaal. Het is een deal. Of ‘een pact’, zoals Nina het romantiseert. Charlotte en ik zien het als een zakelijke afspraak zonder meer. Ondertussen rolt de zee verder, ik kan elke slag van het water diep onder mijn ribben voelen. Mijn maag keert en draait. De hele nacht ligt nog voor ons. Ik snak naar vaste grond onder mijn voeten, maar ga die pas krijgen wanneer we de Nederlandse kust bereiken.

Nina kijkt me indringend aan, de frons tussen haar ogen is nog dieper dan anders. We hebben ooit eens een idiote discussie gehad over die diepe groef boven haar neus. Nina, die de alternatieve kant neigt op te gaan, beweerde dat de frons iets zegt over de toestand van haar lever. Gezien haar drankconsumptie en de vaart waarmee ze alles verorbert, is dat iets waar ze zich voortdurend zorgen over maakt. Terecht. Ze stelt een doktersbezoek alsmaar uit en bestudeert met groeiende ongerustheid de groef die zich een weg baant van de onderste helft van haar voorhoofd tot aan de brug van haar neus.

“Waarom is die frons er wel bij mij en niet bij jou?” vroeg ze me op een dag, toen we nog gewoon vriendinnen waren. “Jij bent ouder, dus…”

“Botox,” zei ik. Mijn antwoord was kort maar blijkbaar afdoende, want ze heeft er nadien nooit meer over gerept. Haar groef werd dieper met de jaren en geeft haar een vermoeide, bijna boze blik. Ik ben vrijwel rimpelloos en ongeschonden gebleven. We staan nu op de houten trap die het dek met de romp van de boot verbindt en Nina kijkt me nog steeds aan.

“Weet je het nou echt, écht zeker?” Ze vraagt het zowat voor de tiende keer.

“Zeer zeker! En hou er nu in godsnaam over op, we gaan door. Punt.”

Charlotte is er ook bij komen staan en steekt haar zoveelste sigaret van die avond op. Ze inhaleert diep en zegt dat het voor haar wel oké is, ze zal het wel doen. Ze trekt er haar schouders bij op, het vooruitzicht lijkt haar weinig te doen.

We meren voor dag en dauw aan in Breskens, een plaats waar ik nog nooit van gehoord heb, maar die volgens Charlotte de meest geschikte plek is om eventjes aan te leggen. De sporen van de nacht liggen nog als een vochtige doek over de kade. Ik ga als eerste van boord, vanaf dan gaan we elk onze eigen weg. We weten maar al te goed dat wat wij gaan doen niet echt koosjer is, en wat ik ga doen, is zonder twijfel onwettig. Dus lijkt het ons beter om nu niet meer samen gezien te worden, je weet maar nooit.

Wanneer ik aan wal ga, heb ik zowat alles wat in mijn lijf zat aan vaste en vloeibare voeding in de zee uitgespuwd. Wat voelt het goed om mijn wankele en zwalpende voeten neer te zetten op de kade! Ik tuur in het rond, volg Charlottes aanwijzingen en sleep mezelf voort tot aan de dichtstbijzijnde bushalte. Ik moet er nog meer dan een halfuur bibberend wachten op de eerste bus. Wanneer ik in het station van Knokke op de trein stap, haal ik opgelucht adem.

Nina gaat nog een dagje in Breskens rondhangen. Ze maakt er foto’s van de grote roodgelakte pinguïns, ze ziet er de vissers hun verse vangsten binnenhalen, ze bezoekt er het plaatselijke museum, maakt hier en daar een praatje en deelt een glas met een paar onbekenden.

Charlotte zet ondertussen terug koers naar Nieuwpoort, waar de boot eerder vertrokken is. “Even een korte zeiltocht in mijn eentje, bezinnen hoe ik verder moet, mijn hoofd wat leegmaken,” had ze de havenmeester bij haar vertrek verteld. Ze dacht bij zichzelf dat het zelfs niet helemaal gelogen was, want haar vriend Benjamin had haar best doen schrikken met zijn vraag of het niet tijd werd om bij haar in te trekken.

“Niets beters dan een tocht in de koude Noordzeewind om alles op een rijtje te zetten, toch?” voegde ze er nog aan toe. De opzichter knikte zwijgend. Hij kende haar al van toen ze nog een kleine, vrolijke meid was en wist dat ze een prima zeilster is. Hij wenste haar veel plezier en riep haar na: “Toch wat uitkijken, hè, zo alleen. Er staat een stevige wind!”

Charlotte had er niet bij verteld dat ze hoofdzakelijk op de motor zou gaan varen. En dat er twee vriendinnen in de buik van haar boot op haar wachtten, om haar op de heenreis te vergezellen.

Wanneer Charlotte bij haar terugkomst de touwen uitgooit om de boot aan te meren, ben ik alweer bezig met een lichaam schoon te poetsen dat we net hebben toegenaaid. Ik heb mijn collega’s verteld over het rustige weekend, alleen thuis. Ik speld het hen zonder veel scrupules op de mouw, samen met het leugentje dat mijn man met vrienden voor een paar dagen op een late skitrip is. Ik zeg tegen iedereen die het horen wil hoe ik al de wachtende kleine klusjes heb afgehandeld en hoe ik de spullen die er nog lagen heb opgeruimd en weggebracht. Ik voeg eraan toe dat het bijna therapeutisch heeft gewerkt. Mijn collega’s kijken me onderzoekend aan en vragen of het echt wel goed met me gaat.

“En wat onattent van Jim om je nu alleen te laten en te gaan skiën.” Dat laatste komt van Luc, mijn beste maatje op de werkvloer.

In werkelijkheid is Jim thuisgebleven en denkt hij dat ik het hele weekend bij mijn moeder heb doorgebracht, zodat we elkaar kunnen troosten. Mijn moeder en mijn man, ze spreken al eeuwen niet meer met elkaar, dus dat zit wel goed. Mijn moeder heeft hem nooit gemogen en me openlijk gezegd dat ik niet met hem moest verdergaan, ze vertrouwde hem voor geen meter. Ik was een rebelse twintiger en trouwde met hem.

Na de dagen op de boot hebben mijn vriendinnen en ik elk een klein telefoontoestelletje aangeschaft, eenvoudige dingetjes. Het enige wat we ermee moeten kunnen doen, is een bericht sturen en in hoge nood bellen. We hebben geluk, we kunnen er nog net genoeg beltegoed op zetten voordat het hele land in rep en roer is geraakt door de aanslagen op 22 maart in Brussel en de antiterreurwetgeving van kracht gaat die de registratie van anonieme toestellen verplicht maakt.

Ik ben zo trots op mijn denkwerk en ben er rotsvast van overtuigd dat er een sluitend plan op tafel ligt. Ik voel me onoverwinnelijk. Ach, weet ik veel. De bittere smaak van die nacht en de gal in mijn mond zullen me vanaf dan steeds blijven achtervolgen. De weeë geur van de boot kleeft nu nog op mijn huid. En daarmee, onlosmakelijk verbonden, de smaak van verraad. Drie hartsvriendinnen, ja, dat zijn we. Mijn twee vriendinnen doen het voor mij, en voor het geld natuurlijk. Een onverwoestbaar bondgenootschap, zo lijkt het.

Eigenlijk is alles veel eerder aan het rollen gegaan. Het is, om precies te zijn, in die ene akelige zomer dat alles begint. Die van 2015. Een zomer die best mooi had kunnen zijn. Zo eentje die luidkeels wordt bezongen in de mooiste liedjes en ergens in mei begint, met warme dagen en tropische pieken midden juni. De eerste twee weken van juli valt de regen met bakken uit de lucht, de handelaars aan de kust klagen steen en been. Festivalgangers dansen met hun designregenlaarzen in de modder. Daarna klaart alles op en is het de rest van de zomer weer mooi, zelfs in september zijn er veel lange zomeravonden waarop het nog lekker buiten zitten is.

Bij mij wordt die zomer in mijn geheugen gekrast als de tijd waarin Jim al zijn remmingen loslaat. Daarvoor heeft hij zichzelf, wat mij betreft althans, redelijk goed onder controle gehouden. Die zomer verandert er iets. Die zomer verandert de rest van mijn leven. Maar dat zal ik pas te weten komen wanneer het nadien weer winter wordt.

Wanneer die bewuste zomer in aantocht is, liggen twee jonge, verliefde mensen op hun buik in het warme, gelige zand. Hoog in de duinen, goed verscholen voor de strandgangers, daar waar bosjes vaalgroen gras boven hen uitsteken. Het meisje kijkt naar de jongen naast haar, ze streelt in gedachten het litteken boven zijn linkeroog. Ze trekken nu al een hele poos met elkaar op, denkt ze bij zichzelf. Hij ziet haar kijken en lacht zijn tanden bloot. Er ontbreekt een stukje aan de tweede snijtand linksboven. Ze heeft hem eens gevraagd hoe dat kwam, als antwoord had hij zijn schouders opgehaald en gemompeld dat hij het zich niet meer kon herinneren. Het meisje kijkt hem nu wat indringender aan en wijst in de richting van het strand dat zich onder hen uitstrekt.

“Die daar, die ziet er oké uit, is te doen, niet?”

Ze steekt een priemende vinger uit naar een donkerharige vrouw die zichzelf uit het mulle zand rechtovereind worstelt. De vrouw verliest eventjes haar evenwicht en komt bijna weer op haar zitvlak terecht. Haar twee bespieders schieten in de lach.

Deze vrouw is wat molliger dan de meeste mensen die ze al de hele middag liggen te begluren. Het zijn allemaal mooie mensen, ze zien er duur uit en zijn stuk voor stuk rijk afgewerkt. De jongen en het meisje liggen er al een hele tijd, speurend, loerend, op zoek naar een makkelijke prooi. En deze vrouw lijkt wel geschikt, ze heeft die hele namiddag alleen gezeten en lijkt niet al te snel te kunnen lopen. Nu maar hopen dat ze niet zal worden opgehaald, maar gewoon naar huis gaat, in het slechtste geval ergens naar een huurappartement. Het meisje kijkt naar haar eigen dunne, pezige armen, met de opengekrabde plek op haar rechterelleboog. Ze vraagt zich af of ze ooit ook zoveel vlees aan haar armen en lijf zal krijgen. Vast niet.

Ze geeft de jongen naast zich een por. “Wat denk je ervan, doen we deze dan maar?”

Er klinkt wat ongeduld in haar stem, ook wat boosheid om zijn besluiteloosheid en zijn getalm. Ze heeft vreselijke honger en hij heeft het haar beloofd. Ze weet dat hij het niet graag doet, maar het brengt goed en makkelijk geld op en het zijn juist dit soort dames die haar de deur wijzen, wanneer ze zich aanbiedt om bij hen te komen poetsen. “O sorry, we hebben nét iemand anders gevonden,” klinkt het dan. Het zijn precies deze dames die hun neus optrekken wanneer ze langs de twee haveloze, jonge mensen lopen en aan de winkeliers vragen of ze niet kunnen worden weggejaagd, omdat het anders toch wel wat onprettig winkelen is.

Elke keer opnieuw moet het magere meisje de jongen aansporen. Zelf kan ze het niet doen, ze heeft de kracht niet om zich te verzetten, mocht er ooit iets misgaan. En Alex vindt het ook niet goed dat ze alleen op pad gaat.

Ze hebben elkaar een tijdje geleden heel toevallig ontmoet toen hij bijna over haar voeten viel. Ze zat die dag op een straathoek met een leeg kommetje voor zich op de grond. Hij lachte en vroeg haar hoe ze in godsnaam voor dat beest kon zorgen als ze voor zichzelf nog niet genoeg had. Hij wees daarbij naar het opgekrulde hoopje hond naast haar. Haar enige gezelschap, het enige waar ze tegenaan kon kruipen wanneer ze het koud had. De hond oordeelde niet, hij gaf haar een lik op haar arm of in haar hals en leed samen met haar honger. Hij was trouw en geduldig.

Het meisje beet de blonde jongen bitsig toe: “Is dat jouw zaak? Waar bemoei jij je eigenlijk mee? En wat dan nog? Ga jij soms voor mij zorgen? Rot toch op, man.”

De mooie jongeman had luidkeels gelachen en zich naast haar op de grond laten zakken. Ze had hem nog een hele rits verwensingen naar zijn hoofd geslingerd, maar hij was onverstoorbaar blijven zitten en was sindsdien bij haar gebleven. Hij had haar aan het lachen gemaakt, ze was aan hem gewend geraakt en na een tijdje stilletjes van hem gaan houden.

Op een dag heeft hij het beloofd. “Ik wil niet dat je nog uit bedelen gaat, Kell, je bent mijn meisje nu en ik zal voor je zorgen.” Hij had daarbij twee vingers plechtig in de lucht gestoken en haar bloedernstig aangekeken. “Ik zweer het je.”

Haar argwaan van de eerste weken was stilaan verdwenen toen bleek dat hij woord hield. Vandaag hebben ze de hele dag rondgehangen, kijkend naar de mooie mensen die zich neervlijen in de chique loungebars op het strand, champagne drinkend, lachend. Ze eten oesters en gegrilde gamba’s. Het wordt mooier weer, een verlengd weekend en de zomer zijn in aantocht. De jongen recht nu zijn rug en raapt al zijn moed bij elkaar. Hij kruipt weg van Kell, richt zich op en zet de achtervolging in. De vrouw loopt inderdaad niet zo snel, ze mankt zelfs een beetje, wat het makkelijker zal maken, maar ineens ook een stuk zieliger. Hij moest eens weten. Had hij het maar geweten.

Alex volgt de vrouw, hij is blij en opgelucht wanneer ze een vrijstaand huis binnengaat, dat zelfs een beetje afgelegen ligt, wat het perfect maakt voor zijn plannen. Het lijkt erop dat ze alleen is, hij ziet geen teken van andere bewoners. Ze doet het licht beneden aan en even later trekt ze naar boven. Dat doen ze nu altijd, dit soort vrouwen. Dat maakt hen ook zo voorspelbaar en tot makkelijke prooien, ze vragen er bijna om, denkt hij bij zichzelf. Vaak heeft Alex pech en blijken ze toch samen te wonen met man en kinderen, of ze huizen in een kleine flat met een heleboel buren die elkaar in de gaten houden. Of, wat het al helemaal onmogelijk maakt, ze hebben een hond. Hij heeft sinds zijn kinderjaren een onmetelijk respect voor honden, ze zijn lang zijn enige echte bondgenootjes geweest. Dat had hem ook zo bij Kell aangetrokken. Het eerste wat hij had gezien, was de magere hond met de grote, trouwe ogen, pas daarna had hij het meisje opgemerkt dat ernaast zat, toen hij bijna over haar voeten struikelde.

Vroeger was Alex’ beste kameraadje een klein, zwart hondje, lelijk als de nacht en aanhankelijk zoals alleen een hond dat kan zijn. Het was zijn bron van troost als hij het moeilijk had en zich onbegrepen voelde. Soms huilde hij stilletjes in de donkere, dichte vacht van het hondje. Het dier was slecht bedeeld geweest door Moeder Natuur, met een kort, zwart lijf, kromme poten en een staart die op een kwast leek. Het was hun huis binnengekomen als een klein, pikzwart, schattig bolletje. Algauw bleek dat het nooit het gewenste formaat zou krijgen. Na het derde bezoek aan de dierenarts viel het onverbiddelijke vonnis dat het beest nu echt wel volgroeid was. De moederhond mocht dan een labrador geweest zijn, de vader moest in dat geval maar half zo groot zijn geweest. “Of minder dan dat,” voegde de arts eraan toe.

De hond en Alex werden de beste maatjes. Hij zeulde haar overal mee naartoe en smokkelde haar vaak mee naar zijn kamer. Dan verstopte hij het dier onder zijn trui en leek het alsof de kleine Alex hoogzwanger rondliep. Hoewel er geen dieren op de slaapkamers mochten komen, liet zijn moeder het oogluikend toe. Het hondje luisterde naar niemand anders dan de jongen.

Op een dag, ergens in het midden van een mooie warme zomer, was Alex aan het rondzwerven in een bos, op zoek naar kattenkwaad om uit te halen. Hij huppelde over de paadjes, de hond aan zijn zijde. Het liep al tegen de avond, de lucht was warm en drukkend en de zweetdruppels stonden op zijn bovenlip. In de verte hoorde hij een donderslag, de voorbode van een hevig onweer. De lucht werd grijs, de wind zwol aan.

“Kom, Bo, we gaan naar huis.”

Het anders zo brave, volgzame hondje schoof onrustig heen en weer. Zonder waarschuwing, zonder enige aanleiding, ontblootte ze haar witte tandjes en haalde ze uit naar zijn hand. De hand die haar steeds geaaid, gekoesterd en gevoederd had. De jongen schrok, vooral vanwege het onverwachte, het onvoorspelbare. Boven zijn hoofd barstte het onweer los en de regen viel met bakken uit de hemel. Alex keek naar het hondje dat zich schuldbewust tegen de grond drukte, het dier beefde over haar hele lijfje. Het wondje was oppervlakkig en Alex vergaf het haar. Hij nam het beestje stevig vast en drukte haar dicht tegen zich aan. Hun twee lijven bibberden samen als één geheel. Zo bleven ze zitten tot het onweer over was. Hij liet de hond los en fluisterde dat het goed was, dat alles in orde was en dat ze niet bang hoefde te zijn. De hond, perplex door zoveel goedheid, wist niet wat ze ermee aan moest en ging er als een haas vandoor. Ze werd nooit meer teruggezien. Kleine Alex huilde dagen, stiekem onder zijn dekens, om het gemis van zijn beste vriendje.

Die ervaring heeft hem getekend. Een huis waar ook een hond is, dat vermijdt hij. Uit respect, en ook omdat een hond weleens wil gaan blaffen en hij weet dat hij een dier geen klap kan verkopen. Als een vrouw bij wie hij zijn slag wil slaan niet alleen thuis blijkt te zijn, dan druipt hij af en baalt van de gemiste kans. Maar de dames die alleen wonen doen bijna altijd hetzelfde: ze gaan naar binnen, leggen de sleutels op de tafel of het aanrecht, doen het licht aan en gaan naar boven om hun schoenen uit te schoppen en iets makkelijks aan te trekken. De echte sukkels nemen ook meteen een douche, wat hem nog veel meer tijd en gelegenheid geeft. Het is best gek, maar bijna niemand sluit de deur meteen af. Hij hoeft vaak enkel de klink naar beneden te duwen en hij is binnen. Dan grijpt hij snel wat hij kan vinden en neemt ook de sleutels mee. De volgende dag, wanneer de bewoonster eerst een tijdje naar haar sleutels heeft gezocht en dan met de reservesleutels op pad gaat, glipt hij weer naar binnen. Hij heeft dan vrij spel en vult zijn zakken met rondslingerend geld en met mooie kleinoden die wat kunnen opbrengen. Dan laat hij de sleutels weer achter en verdwijnt.

Voor hij zich toegang verschaft, houdt hij het doen en laten van de vrouwen een paar dagen in het oog en slaat pas toe wanneer hij er echt zeker van is dat alles veilig is. Vandaag heeft hij echter besloten om zijn gewone patroon niet te volgen. De hongerige blik in de ogen van Kell en vooral haar voorstel om, net zoals vroeger, bedelend op het grote plein te gaan zitten, doen hem zijn gewone voorzorgen opzijzetten. Hij heeft de vrouw alleen zien binnengaan, er is op het eerste gezicht geen man, geen kind, geen hond. Ze gaat regelrecht naar boven, het licht springt aan en hij ziet haar zware silhouet achter de witte gordijnen bewegen.

Hij gaat het risico nemen, snel naar binnen glippen, de sleutels meegappen en dan vannacht terugkomen, zo zal hij het doen. Alex komt uit zijn schuilplaats, hij duwt het hek open. Het kraakt wat en hij blijft stokstijf staan. Hij wacht even met ingehouden adem, maar de vrouw schijnt niets gemerkt te hebben en hij sluipt stilletjes tot aan de deur. De voordeur is op slot en hij gaat geruisloos, voetje voor voetje, naar de achterzijde van het huis. Daar heeft hij meer geluk. Hij kijkt nog even naar boven, waar hij door de ramen licht ziet schijnen. Mooi zo, ze is vast nog gewoon boven. Hij is van plan om snel naar binnen te gaan, de sleutels te nemen en zich dan weer direct uit de voeten te maken.

De deur gaat geruisloos open en hij staat in de woonkamer. Het ruikt er muf. Hij stoot zijn teen tegen een laag tafeltje en vloekt binnensmonds. Daarna zet Alex zijn weg voort naar een lage wandkast waar wat prulletjes op staan uitgestald. Daar vindt hij de sleutels misschien wel tussen. Op het ogenblik dat hij zich een weg baant naar de kast valt er een stekende, smerige pijn als een blok op zijn achterhoofd. Hij steekt zijn hand uit naar de pijnlijke plek, daarna wordt alles zwart.

Elke avond huilt ze zichzelf in slaap, de vrouw die Alex en Kell aan het bespieden zijn geweest. Ze denkt aan wat geweest is en vooral aan wat allemaal had kunnen zijn. Elke avond vervloekt ze haar doelloze bestaan en wentelt ze zich in een bed van medelijden tot ze in slaap valt. Ze hoopt dat ze zal ophouden met bestaan. Wanneer ze de volgende ochtend weer wakker wordt, vloekt ze hartgrondig en begint ze met de dag.

Sommige dagen zijn beter dan andere, zoals vandaag, waarop ze eerst naar de kapper is geweest en daar bijna vrolijk naar buiten is gekomen. De namiddag op het strand heeft haar goedgedaan, zo zittend in het warme zand, kijkend naar spelende kinderen, genietend van de zon die haar gezicht koesterde. Daarna is Jenna in een opperbeste stemming naar huis gegaan.

Ze verheugt zich op de dagelijkse aflevering van haar favoriete soap. Daar wil ze niets van missen en ze is blij dat ze nog mooi op tijd is. Er is zelfs nog tijd over om wat popcorn te maken. Van die zoute, ja, dat kan ze wel doen vanavond. De lijn, daar doet deze ronde vrouw al jaren niet meer aan. Snoeperijen daarentegen, daar zegt ze nooit nee tegen.

Van het kijken naar de reeks is niets gekomen, want de avond had voor haar een grote verrassing in petto. Jenna zit onderuitgezakt in de lage afgeleefde chesterfield die ze een paar jaar eerder tweedehands voor een prikje op de kop tikte. Ze kijkt nu naar iets heel anders. De jongeman voor haar ligt er maar zielig bij. Dacht hij nu echt dat ze hem niet had gezien toen hij achter haar aan ging en een tijdlang om haar huis bleef rondhangen? Dat het hek, dat al jaren piepend smeekt om gesmeerd te worden, haar aandacht niet zou trekken? Tegen de tijd dat hij voorzichtig de achterdeur opendeed en haar huis binnenstapte, stond ze hem al op te wachten. Een hinkende vrouw met in haar handen een oud, houten tennisracket uit betere tijden… Ze heeft uitgehaald met een aantal stevige slagen, genoeg om hem tegen de grond te meppen. Daarna heeft de vrouw al haar krachten gebundeld om Alex wat verder de living in te slepen en vast te binden. Hij heeft een paar rake klappen gekregen en ligt er nu al een hele tijd roerloos bij. Soms lijkt het of zijn borstkas even niet meer op en neer gaat.

Jenna zucht. Hier heeft ze nu toch echt niet om gevraagd. De jongeman neerslaan, het is instinctief geweest, een beetje uit angst ook, maar vooral ingegeven door woede. Zij, Jenna, laat niet meer met zich sollen. Maar het was niet haar bedoeling om hem te doden en ze maakt zich nu wat zorgen. Wat als hij niet meer wakker wordt, wat moet ze dan doen? Misschien heeft hij nu wel een hersenbloeding of zo, en gaat hij dadelijk stilletjes dood. Ze vraagt zich af wat ze dan met zijn lichaam zal moeten doen. En of iemand hem gaat missen.

De gedachten tollen door haar hoofd. Terwijl ze alles zo aan het overdenken is, voelt ze samen met de vertwijfeling ook een vreemd soort spanning. Ze voelt zich opgewonden en ervaart een gevoel van macht dat ongevraagd in haar schoot is geworpen. Natuurlijk weet ze verduiveld goed wat ze verondersteld wordt te doen, ze weet zeer goed wat het juiste is, maar om een duistere reden heeft ze daar nu nét geen zin in. Een zacht kussen kan ze wel onder zijn hoofd schuiven en ook een deken over zijn koude, magere lijf gooien. Nadat ze hem heeft toegedekt, gaat ze weer zitten en bestudeert hem, met evenveel aandacht als waarmee zijn vriendinnetje en hij haar eerder hadden begluurd. Hij is eigenlijk best mooi met zijn strakke gelaatstrekken. Knap zelfs, als hij niet zo schraal en mager was geweest. Wat bleekjes is hij ook, en best vies. Ze geeft hem een duwtje met de toppen van haar tenen, daarna nog een, iets harder nu, gevolgd door een ferme tik tegen zijn bil. Hij ligt daar opgerold en verroert nog steeds geen vin. Geen kik geeft hij.

Een dik uur later zit Jenna nog steeds naar hem te kijken. Even vraagt ze zich af wat er zou gebeuren als ze hem bij zich zou houden. Gewoon, zoals je een verloren straatkat die komt aanwandelen en ongevraagd je huis binnendringt kan houden. Snel schuift ze die gedachte van zich af, maar ze vindt wel dat ze hem nog even kan laten liggen, tot hij wakker wordt. Dan zal ze hem duidelijk de les lezen en nadat hij zijn excuses aangeboden heeft, kan ze hem laten gaan of de politie bellen. Simpelweg een kwestie van grenzen trekken en duidelijk maken dat hij met zijn handen van andermans spullen moet afblijven. En uit haar huis had moeten blijven.

Ze schrikt op wanneer ze iets hoort vanaf de keukentafel. Ze hinkt ernaartoe en neemt haar telefoon op.

“Jenna, wat is er? Ben je me vergeten? Zou je vanavond niet langskomen?” Ze hoort de geduldige stem van de oude weduwnaar die een paar straten verderop woont. Hij nodigt haar om de paar maanden uit, gedreven door eenzaamheid. Dan eten ze samen een klein hapje en spelen ze kaart. Het is een zuiver platonisch iets, van enige andere interesse is geen sprake. Eigenlijk is ze hem vandaag eenvoudigweg vergeten, ze heeft er domweg niet meer aan gedacht. Dat is al eens vaker gebeurd. Ze zoekt in alle hoeken van haar hoofd naar een aanvaardbaar excuus en zegt dan maar dat ze zich niet goed voelt. “Iets met mijn maag, ik ben wat misselijk. Je kent dat wel, iets verkeerds gegeten of zo.”

“O, wat jammer voor je.” De stem blijft geduldig, er is geen spoor van irritatie. “Zal ik bij jou langskomen dan?”

“Nee hoor, dat hoeft echt niet. Ik denk dat ik er vanavond maar eens vroeg in kruip.”

Het laatste wat ze nu kan gebruiken met die bewusteloze jonge man in huis, is bezoek. Nu heeft ze trouwens iets wat veel spannender is om zich mee bezig te houden en om over na te denken dan een potje kaarten. Weer voelt ze de opwinding diep onder in haar buik.

Hoe heerlijk om weer iets te voelen kriebelen en iets anders te doen dan eenzaam op het strand te zitten bladeren in modebladen gevuld met ranke figuren met maten waar Jenna alleen maar van kan dromen. Wedden dat al die mooie modellen, ondanks hun luxeleventjes, nooit dit gevoel van macht hebben geproefd? Voor het eerst sinds lange tijd loopt Jenna door het huis met een glimlach rond haar mond.

Nadat ze haar afspraakje heeft afgewimpeld, gaat ze weer zitten, kijkend naar hoe hij ademt. Niets meer, enkel dat. Het is al midden in de nacht wanneer ze weer wordt opgeschrikt door het geluid van een telefoon. Geërgerd neemt ze die van haar weer op, maar het scherm is zwart en haar ogen glijden naar de jongen die voor haar ligt. Ze vist het toestel uit zijn broekzak, met op het oplichtende schermpje: Oproep gemist van Kell.

Het zou op dat ogenblik zo makkelijk en logisch geweest zijn om gewoon een ziekenwagen te bellen. Ze zouden hem dan komen ophalen, iedereen zou haar best begrijpen, de jongeman zou in een cel terechtkomen en zij, Jenna, zou ongetwijfeld de heldin van de dag zijn. Ze zou misschien wel een plaatsje in de lokale krant krijgen en wie weet zou de burgemeester haar wel willen ontmoeten en haar een ereteken opspelden voor haar moed. Ja, ze ziet het al helemaal voor zich. Maar toch belt ze niet.

Ze is de val van nét geen jaar geleden nog niet vergeten. Ze werkte toen nog bij een krantenwinkel in het centrum van het dorp. Het was een druilerige dag geweest waarop Jenna haastig naar huis liep, toen ze ruw opzij werd geduwd door een jongeman, zowat uit hetzelfde hout gesneden als die waar ze nu al de hele tijd naar zit te staren. Ze was van de stoeprand gegleden en had haar voet gebroken. Nu, bijna een jaar later, voelt ze nog steeds de zeurende pijn, telkens wanneer ze een paar stappen zet. Haar werk is ze er ondertussen ook door kwijtgeraakt. Nee, ze is het niet vergeten en heeft zich voorgenomen dat niemand ooit nog met haar zal sollen. Ze gaat deze jongeman nog even houden, hij is hier nu toch. Als hij zou gaan schreeuwen wanneer hij wakker wordt, dan zal niemand zijn geschreeuw kunnen horen.

Jenna vraagt zich af hoe ze zich aan elkaar zullen voorstellen. Hoe verloopt zo’n kennismaking, hoe gaat dat in zulke omstandigheden? Hij zal vast boos worden, of juist niet. Of misschien zelfs bang zijn? Spannend toch, allemaal! Ze vraagt zich af of het een jongen of een meisje is, degene die hem heeft gebeld. Wat een gekke naam trouwens, Kell. Wie het ook is, de man die voor haar ligt, wordt gemist, zijn telefoon gaat die nacht nog een tiental malen over.

Het is iets waar ze nooit bij hebben stilgestaan, Alex en Kell, twee handen op dezelfde magere buik. Tijdens de maanden waarin ze met elkaar zijn opgetrokken, hebben ze veel gelachen, maar hebben ze zich even vaak samen ellendig gevoeld. En al snel is het haast vanzelfsprekend geworden dat ze er steeds voor elkaar zullen zijn. Ze hebben zelfs nooit aan de mogelijkheid gedacht dat een van hen op een dag zou kunnen wegblijven.

Kell heeft de hele nacht en nog een volle dag op hem gewacht, op hun plekje tussen de duinen. Toen de zon de vorige dag helemaal onder was en de kilte van de nacht samen met de zwarte lucht op haar viel, begon ze zich zorgen te maken. Ze heeft geen idee waar ze naartoe moet en wat ze moet doen. Ze diept uit haar rugzak een dekentje op en eet hun laatste koekjes op. Hij zal er niet boos om worden wanneer hij terugkomt. Ze krult zich op als een kat die in een hoekje wegkruipt nadat hij een klap van een wagen kreeg en stilletjes moet bijkomen. Ze nestelt zich in het zand en kruipt dankbaar tegen het warme lijf van de oude hond aan.

Telkens wanneer Alex en zij zonder geld zaten, waren ze dicht tegen elkaar aan gekropen en hadden ze elkaar warm gehouden. De dagen dat ze wel iets hadden, deelden ze een goedkoop maal en dito bed, en als er dan nog wat over was, kochten ze een joint. Eentje maar, die ze eerlijk samen deelden. Dan werden ze heerlijk licht in hun hoofd en kleurde het leven eventjes roze en was alles mooi. En altijd hadden ze elkaar gehad. Kell denkt aan die keer dat hij voor haar een paar pralines had meegebracht. Hij had erop gestaan dat ze de beste kreeg, van een dure winkel. Ze waren zoet en romig. Zuinig had ze de chocola in haar mond laten smelten om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten. Met die gedachte valt Kell eindelijk in slaap.

De volgende ochtend wordt ze wakker van de eerste geluiden van de ontwakende kuststad en het gekrijs van de meeuwen. Ze benijdt hen, zo vrij en toch in de geborgenheid van een groep. En met een gevulde maag. De horeca-uitbaters zijn de meeuwen niet al te gunstig gezind, dat weet ze best. De grote vogels richten in de vroege ochtenduren soms een waar slagveld aan, vuilniszakken worden met de scherpe snavels aan flarden getrokken en de inhoud verspreid. Zo doen ze zich tegoed aan de resten en beginnen daarna krijsend aan hun dag, hoog boven de zee en de duinen. Kell heeft gezien hoe er in haar vaderland mensen in vuilnisemmers neusden, kinderen er met hun groezelige handjes in grote vuilniscontainers graaiden, op zoek naar spullen om te verzilveren en naar alles wat min of meer eetbaar is. Dat nooit, heeft ze zichzelf beloofd, dan gaat ze nog liever dood van de honger.

Wanneer ze opstaat, is ze door en door verkild en klam door de dauw die over het strand en de duinen hangt. Die dag gaat ze, gedreven door de honger, op een plek in een drukke winkelstraat zitten met haar hand als een kommetje voor zich uitgestrekt, haar hoofd gebogen, de ogen naar de grond gericht. De schaamte is groot en ze slikt de vernedering weg.

Alex had haar beloofd dat ze dit nooit meer zou hoeven doen en hij had woord gehouden. Tot nu, hij is er nu niet en zij heeft honger en dorst. Haar huid die zo mooi kan glanzen met een warme gloed van mahoniehout, is nu dof en dor, net zoals het gevoel dat ze vanbinnen heeft. Ze krijgt niet veel toegeworpen, af en toe eens iets van een goede ziel die medelijden heeft. Dan prevelt ze stilletjes “dank u”, met haar gezicht naar de grond gericht. Ze kan het nu niet aan om in een vriendelijk gezicht te kijken en ze is dankbaar dat niemand haar aanspreekt.

Tegen de middag heeft ze genoeg voor een broodje en aan het fonteintje op het stationsplein kan ze zoveel water drinken als ze wil. ’s Avonds kan ze nog net een bord goedkope spaghetti betalen. Net wanneer ze denkt dat ze de nacht weer buiten zal moeten doorbrengen, stopt iemand een briefje van twintig in haar handen, net genoeg voor het laatste bed in de jeugdherberg aan de rand van de mooie kuststad. Ze moet daarvoor de lange lanen met mooie winkels aflopen, maar ze is dankbaar dat ze nu in een bed kan slapen en zich morgen ook even kan wassen, want ze weet dat er een geur rond haar hangt. De geur van het straatleven, de geur van armoede en eenzaamheid.

Alex is nu twee dagen weg en het alleen-zijn overvalt haar, zo is ze gewend geraakt aan zijn aanwezigheid en zijn opgeruimde karakter. Voor het eerst sinds lange tijd heeft ze haar hand opgeheven naar wildvreemden. Net zoals op die dag dat hij voor het eerst bij haar is komen zitten.

Toen Kell zeventien jaar oud was en nog gewoon Maria Evelina heette, kwam ze naar dit land, verleid door een jongen die in haar thuisland in hetzelfde troosteloze flatgebouw woonde als zij. De appartementen waren er een zakdoek groot en de muren flinterdun als papier. De geur van stoofpot, huisvuil en urine vulde de gangen en meteen ook al de flats. Moeders vlochten er jobs en bijbaantjes aan elkaar om hun kroost eten te geven. Zoals vaak waar te veel mensen te dicht op elkaar leven, was er altijd wel ergens ruzie. In de naburige flats kon iedereen elke discussie volgen en de rake klappen horen die werden uitgedeeld. Het geluid van een armzalig servies dat aan stukken werd gesmeten en van deuren die met geweld werden dichtgegooid, was er alledaags. De luide verzoening die kreunend in bed werd bezegeld was al even goed hoorbaar als de rest.

Maria Evelina was jong, mooi en vol levenslust. Ze had één wens: weg uit dat vieze nest, weg van wat ze kende als haar benauwde leven. Samen met haar vriendje ging ze ervandoor, naar een land waar werk was, zo had men hun gezegd. Het verliep anders dan verwacht. Ze werd algauw op straat gezet door het vriendje dat zichzelf het bed in had gewerkt van een plaatselijke knappe meid met een vaste job.

Maria Evelina probeerde aan werk te komen, maar zonder diploma’s en zonder kennis van de taal kwam ze niet aan de bak. Ze ging slapen in een van de leegstaande ziekenhuizen in het centrum van Leuven en sloot zich aan bij een groepje krakers. De dag dat ze hen ontmoette, stelde ze zich voor als Kell, ze had zelf geen idee hoe ze op die naam kwam. Ze vroegen hoe ze heette en ze zei gewoon Kell. Ze stelden geen verdere vragen en wezen haar een plekje aan waar ze kon slapen. Voortaan zou ze uit bedelen gaan voor de groep. Ze had te eten, woonde gratis en oefende zoveel ze kon om die vreemde, koude taal onder de knie te krijgen. Het meisje luisterde met open mond naar de verhalen van de vele omzwervingen die sommigen onder hen gemaakt hadden. Als ze hen mocht geloven, hadden ze zowat de halve wereld gezien.