HET KERSTCADEAU

Hoofdstuk 1 DE KERSTSTER

Hè, hè, eindelijk was het dan zover. Het was 1 December. De avond, waar de kinderen zolang naar hadden uitgekeken, was aangebroken.

Het begon zoals ieder jaar:

Niemand hoefde op tijd naar bed. De gordijnen van alle kinderkamers bleven open. Iedereen keek vol verwachting naar de Kerstster, die met haar heldere licht stond te pinkelen aan de donkere nachthemel.

Nog even en je zou de Kerstman in zijn lichtgevende arrenslee vanaf de Kerstster naar de Aarde zien glijden.

Het zou weer één groot feest worden met mooie etalages en winkelstraten verlicht met duizenden lampjes. Gezellige huiskamers, versierde Kerstbomen en kaarsjes. Heerlijk eten met z’n allen…… Elkaar vrede op Aarde wensen….. En dan natuurlijk niet te vergeten, de cadeautjes…..

Vol verlangen keken de kinderen door hun raampjes naar de stralende Kerstster.

“Mam, Pap, wanneer komt hij nou? Ik zie hem niet.” zeiden de kinderen over de hele wereld in alle talen.

Het was laat. De klok sloeg al één uur.

De kinderen werden ongeduldig. Je weet, hoe moeilijk wachten is. Ze zouden wel met hun handen de sterren van de hemel willen plukken om te kijken of de Kerstman ergens achter was blijven steken. Of aan de hemel willen schudden om de Kerstman er uit te rinkelen.

Het werd nog later. De klok sloeg al twee uur.

De kinderen en de grote mensen begonnen zich zorgen te maken. Het was echt niet normaal, dat de Kerstman in geen velden of wegen te bekennen was.

“Mamma, ziet u hem al? Duurt het nog lang?”

De ouders hadden steeds hetzelfde antwoord:

“Kijk maar goed. Nog even wachten, hij komt zo.” Maar dit keer kregen alle ouders ongelijk.

Na héél lang wachten zeiden de kinderen:

“ Ik zie helemaal niks.”

Want dit jaar was het anders, totaal anders, dan alle andere jaren. De kinderen keken die avond tevergeefs uit hun raam. Er waren geen belletjes te horen van de slee en er was geen Kerstman te bekennen.

En hoe dat zo kwam, gaan we je nu vertellen.

Hoofdstuk 2 DE WENSBOOM

Ver weg in het Heelal, in het glitter-witte sneeuwlandschap van de Kerstster, gleed de Kerstman met zijn arrenslee heuvel op heuvel af.

Zijn lieve eland Nikolai begon moe te worden.

“Kerstman, zullen we er mee ophouden? We vinden de Wensboom toch nooit.”

Je moet weten, dat ze al jaren op zoek waren naar deze wonderboom, die iedere wens kon vervullen.

Nu zou je misschien denken, dat de Kerstman, die de wensen van alle mensen kan vervullen, toch zeker ook wel zijn eigen wens kan vervullen?

Het tegendeel was waar. Het cadeau wat hij wilde was nérgens te koop!

‘Nikolai, kom, nog even! Ik wil zo graag die Boom vinden.”

De eland liet zijn kop hangen. “We moeten nog alles voorbereiden en de hele Aarde versieren. Het is toch allang tijd om te gaan!” Hij schraapte met zijn hoef in de sneeuw.

“Wat moet ik dan?” riep de Kerstman wanhopig. “Weer cadeautjes rondbrengen? Weer hetzelfde feest? Tafels vol met het lekkerste eten de verrukkelijkste toetjes? Maar voor je het weet is het Kerstfeest voorbij en is iedereen weer humeurig en ontevreden. Wat héb je daar nou aan? Ik kan toch veel beter de kinderen nog even laten wachten totdat ik het cadeau heb gevonden wat hun blijvend gelukkig en tevreden maakt?

Met zijn trouwe, lieve, bruine ogen keek Nikolai hem aan.

Ondertussen stond de tijd niet stil. De Kerstman en Nikolai hadden al lang vertrokken moeten zijn tussen de duizenden sterren op weg naar de Aarde. Er stak een kille wind op, de takken zwiepten door de lucht. De Kerstman huiverde en trok zijn rode fluwelen jas nog eens extra om zich heen. Hij zette zijn kraag op en klakte met de teugels.

“Kom Nikolai, nog even.”

Nikolai rilde en probeerde de sneeuw, die op zijn rug lag van zich af te schudden. Hij was door en door koud geworden.

Stapje voor stapje liep de eland tegen de snijdende wind in.

De Kerstman zat ineengedoken op de      slee. De kou beet in zijn gezicht. De sneeuw had zich vastgezet in zijn baard en er hingen pegels aan zijn neus. Bevangen door de kou staarde de hij voor zich uit.

Nikolai’s stapjes werden kleiner en kleiner.