Buikvlinders

Henriëtte Hemmink

Voetbalmeiden

Inhoudhoudsopgave

De motorrijder

Een gluurder?!

Loos alarm

Onverwachte wending

Jesse

De advertentie

Bezoek!

De trainer

De wedstrijd

Het bewijs

Een gevoelige kwestie

Verrassende ontknoping

Bijzonder publiek

Over de auteur

Ook verkrijgbaar in deze serie

© 2019 MeerDanBeeld, Zuid-Beijerland

Voetbalmeiden - Buikvlinders

Auteur: Henriëtte Hemmink
Ontwerp en uitgave: MeerDanBeeld
ISBN 978-90-8301470-8-

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De motorrijder

Nikkie van Swieten loopt door de lange gang van de school.
‘Je staat in de krant,’ roept Kim luidkeels.
Nikkie draait zich om, sjort haar rugtas omhoog en neemt Kim met de nodige argwaan op.
‘Ja, ik heb het gezien,’ antwoordt ze effen. ‘Op de voorpagina.’
‘Volgens mij sta je aan het begin van een droomcarrière,’ glundert Kim.
Nikkie perst haar lippen op elkaar, ze weet dat Kim de spot met haar drijft en het absoluut niet leuk vindt dat Nikkie zo in de belangstelling staat. ‘Jaloers?’
Kim proest het uit. ‘Vreselijk,’ hikt ze. ‘Nee, ik voel niets voor een carrière op een modderig voetbalveld.’
Trut, scheldt Nikkie in gedachten. Als Kim aardig tegen haar doet, is het meestal niet gemeend. Ze ziet Nikkie nog steeds als een bedreiging, vanwege het voetballen.
Nikkie kan beter voetballen dan de gemiddelde Hollandse jongen en daardoor valt ze op. In het begin noemde Kim haar een jongensgek, terwijl het bij Nikkie helemaal niet om de jongens gaat, maar puur om het voetballen.
En als er iemand opvallend gedrag tegenover jongens vertoont, dan is dat Kim zelf! Nikkie is heel anders en ze vindt de manier waarop Kim contact maakt met jongens dan ook afschuwelijk en vreselijk doorzichtig. Kim zorgt voor een luidruchtige, opvallende entree en richt haar blik voortdurend op het slachtoffer om oogcontact te maken. Dan begint ze met het stellen van persoonlijke, zogenaamd interessante vragen. Op welke school hij zit, of er sprake is van serieuze studieplannen en welke sport hij het leukst vindt. Toen een magere bleke jongen met een bril zich in het gesprek mengde en riep dat ‘voetbal de mooiste sport is die er bestaat’, had Kim zich glimlachend omgedraaid. ‘Dat is meer een type voor jou,’ had ze spottend gezegd terwijl ze veelbetekenend in Nikkies richting knikte. Die had haar op dat moment wel kunnen wurgen.
Nikkie houdt niet van die poppenkast. Ze is meer het type van ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.
Een tijdje geleden kreeg ze een bal voor haar fiets. Ze riep naar de jongens dat ze de bal terug konden krijgen op voorwaarde dat zij een partijtje mee mocht voetballen.
De jongens reageerden niet enthousiast, want volgens de algemene opvatting – die ongetwijfeld uit de Steentijd dateert – weten meisjes niet hoe ze een bal moeten raken. Nikkie kreeg een kans en liet zien dat ze dat wél kon. En dat was even slikken voor de macho’s.
Uiteindelijk mocht ze in het team van de jongens meedoen met een straatvoetbaltoernooi. En zo kwam ze in contact met de Heldoornse Voetbal Vereniging, H.V.V.
Een bestuurslid, Jan de Koning, zag haar spelen en nodigde Nikkie uit voor een training met het meisjeselftal.
Hij was onder de indruk van haar kwaliteiten. Ze zou een aanwinst zijn! Heldoorn ligt maar acht kilometer van Nijverdam, dat is per fiets goed te doen, dus besloot Nikkie te gaan. Afgelopen zaterdag speelden ze een thuiswedstrijd en wonnen ze verrassend met 2-1 van de Red Stars. Deze sterke ploeg stond bovenaan in het klassement en leek voor de derde keer kampioen te worden. Daar hebben de meisjes van H.V.V. onverwachts een stokje voor gestoken.
Frits van Schijndel, hun trainer en coach, had toen de krant gebeld. Hij was zo trots op zijn team en aangezien er zelden of nooit aandacht aan meisjesvoetbal geschonken wordt, was deze overwinning op de Red Stars een prima aanleiding. Hij stuurde een verslag met een foto van het team naar de krant en dat werd zomaar geplaatst!
Diverse klasgenoten en leraren feliciteerden Nikkie. Ze hadden alles over de overwinning in de krant gelezen. Niet dat Nikkie graag in het middelpunt van de belangstelling staat, maar ze moest toegeven: het voelde nietonplezierig.
‘Nikkie!’ Eefje komt snel de trap af. ‘Wat een haast.’
‘Ik moet vanavond trainen.’
‘Ja, nou en?’
‘Ik wil op tijd klaar zijn met mijn huiswerk.’
Eefje slaat zichzelf tegen het voorhoofd. ‘Ik had het kunnen weten! En, wat zei ons Kimmetje?’
‘Dat ik in de krant stond.’
‘Was ze jaloers?’
‘Stinkend jaloers!’ grijnst Nikkie.
‘Ze had toch verkering met Jesse?’
‘Ja?’ Nikkie blijft stilstaan.
‘Hij heeft haar gedumpt.’
‘Gut, dat arme kind.’
‘Waarschijnlijk voor een ander.’
‘Vind je het gek?’ Nikkie zucht. ‘Ze reageert zo chagrijnig.
Begrijp jij waarom ze jaloers is op iemand die voor de lol door de modder glijdt en onder de blauwe plekken thuis komt?’
‘Ze moet haar teleurstellingen afreageren. Zo zit Kim in
elkaar. Ze heeft dus regelmatig een slachtoffer nodig.’
‘Arme ik.’ Nikkie doet een pas opzij om de stroom scholieren
voorbij te laten gaan.
‘Kan ik je nog overhalen om een patatje te halen, voordat jij je vol overgave op het huiswerk stort?’
‘Als jij betaalt!’
Eefje controleert de inhoud van haar portemonnee en trekt een zorgelijk gezicht. ‘Dat wordt een rib uit mijn lijf,’ zucht ze.
‘Als ik later in het Nederlands elftal zit, zul je er geen spijt van hebben.’
‘Je hebt gelijk,’ antwoordt Eefje ernstig. Met uitgestreken gezichten lopen ze het schoolgebouw uit, maar even later
schieten ze in de lach.
Ze fietsen naar het centrum. Nikkie woont nog niet zo lang in Nijverdam. Haar ouders kochten een half jaar geleden een camping die aan de rand van het bos ligt, twee kilometer buiten Nijverdam. Mark van Swieten was vroeger zwemleraar en onderhoudsman in het gemeentelijk zwembad. Maar toen deze camping te koop stond, heeft hij niet lang geaarzeld. Nikkies moeder, Joke, wilde graag weg uit de drukke stad. Financieel is het een zware tijd, maar Nikkie en Jaap en Jelle, de tweeling van acht, zouden voor geen goud meer weg willen. De camping heeft een andere, toepasselijke naam gekregen:
camping Swietenburg. Er is een speeltuin, een sportveld en een zwembad. Wat wil je nog meer? Nikkie heeft haar vriendinnen achter moeten laten, dat is minder leuk. En op deze school voelt ze zich een buitenbeentje, omdat
ze van voetballen houdt en niet geïnteresseerd is in jongens,
kleding en make-up, zoals de rest van de meisjes.
Nikkie voetbalt graag, maar heeft absoluut geen jongensachtige
uitstraling. Ze heeft lange, blonde haren en kleedt zich leuk, zonder de laatste modetrends te volgen.
Eefje is het enige meisje uit haar klas waar ze na schooltijd
mee omgaat.
De snackbar op het plein wordt altijd druk bezocht door de jongeren uit de omgeving. Het is een gezellige tent.
Als Nikkie binnenstapt wordt ze onmiddellijk herkend door een groep jongens. Op de grote tafel in het midden van de snackbar ligt de krant met de foto van het meisjesteam.
Iedereen die binnenkomt ziet hem liggen.

De jongens roepen iets, Nikkie lacht beleefd terug.
Achter de flipperkast staat Jesse, de zoon van de snackbareigenaar, en de ex van Kim. Hij draait zich om.
‘Ze ziet er in het echt mooier nog uit dan op de foto!’ roept hij met een scheve grijns.
‘Voor een gratis portie patat mag je haar aanraken,’ zegt Eefje. ‘Ik ben namelijk haar manager en regel al haar zaken.’
Her en der is er gegrinnik te horen.
Nikkie geeft Eefje een por. ‘Hou je gedeisd,’ sist ze.
‘Voor twee gratis porties met cola mag je haar een vluchtige zoen op haar wang geven.’
‘Ja, hallo!’ Nikkie kijkt haar verbouwereerd aan. ‘Straks doet hij het echt.’
‘Dat scheelt mij een hoop geld,’ antwoordt Eefje giechelend.
Ze gaat naast Jesse staan.
Nikkie volgt schoorvoetend. Ze voelt zich opgelaten. Dat
zo’n krantenbericht door zoveel mensen gelezen wordt.
Misschien komt het door de foto. Frits van Schijndel had een leuke foto opgestuurd. Nikkie staat vooraan en springt daardoor het meest in het oog.
‘Pa?’ Jesse kijkt zijn vader vragend aan. ‘Mag het?’
Zijn vader knikt. ‘De kans om een beroemdheid te kussen zal zich waarschijnlijk nooit meer voordoen.’
‘Flauw,’ mompelt Nikkie met een vuurrode kleur en verschuilt
zich deels achter Eefje.
Jesse stapt met uitgestrekte armen op haar af. Nikkie duikt weg, maar hij grijpt haar bij haar pols. Net op dat moment stapt Kim met haar vriendin Sanne de snackbar binnen en ziet hoe haar ex-vriend zijn armen om Nikkie
slaat en haar op beide wangen zoent. De bezoekers van de snackbar juichen en klappen.
‘Met veel mayonaise graag!’ bestelt Nikkie blozend.
‘Niet achterom kijken,’ waarschuwt Eefje op een toon dat ze het wel moet doen. Nikkie kijkt recht in het gezicht van Kim.
‘Trut,’ f luistert die tussen haar samengeknepen lippen door. Ze gooit haar hoofd in de nek en loopt langs Nikkie en Eefje. Jesse verschanst zich achter de bar en schenkt twee glazen cola in voor de twee meisjes.
Hij wisselt geen woord met Kim. Nikkie loopt naar een tafeltje bij het raam en moppert dat ze altijd de schuld krijgt. Kim en haar vriendin schuiven aan bij een groepje jongens en werpen af en toe een boze blik in Nikkies richting.
Dan komt er een motor stapvoets over het plein in de richting van de snackbar rijden. De motorrijder is gekleed in een strak leren pak. Een paar jongens in de zaak
gaan staan om de motor beter te kunnen zien.
‘Een Honda,’ roept iemand.
‘Een Laverda, zul je bedoelen!’ corrigeert Nikkie hem.
Niet dat ze veel verstand van motoren heeft, maar het lijkt haar fantastisch om later zelf motor te rijden.
‘Een Laverda?! Cool, man.’ Een jongen loopt naar het raam. ‘Die is supersnel.’
‘Jij hebt ook overal verstand van,’ mompelt Eefje verwonderd.
Nikkie grijnst. ‘Je kunt lezen of niet. Het staat op de tank.’
De motorrijder stopt de motor, rekt zich uit en zet zijn
helm af. Als hij naar de deur loopt meent Nikkie hem in een flits te herkennen, terwijl ze zeker weet dat ze de man nooit eerder gezien heeft.
De motorrijder maakt een praatje met Jesses vader en neemt, terwijl hij op de bestelling wacht, plaats achter de
grote tafel. Plotseling valt zijn oog op de krant en trekt die verbaasd naar zich toe. Eefje stoot Nikkie aan.
‘Hij leest het artikel over jullie.’
Nikkie glimlacht trots. Meisjesvoetbal verdient aandacht.
Als de vader van Jesse de bestelling brengt maakt hij een
kort praatje met de motorrijder. Plotseling kijken ze in
hun richting. Nikkie wendt haar blik af.
‘Ze hebben het over jou,’ fluistert Eefje.
‘Ik deel geen handtekeningen uit,’ grapt Nikkie.
De motorrijder staat op en loopt naar de meisjes. Nikkie
wacht gespannen af. Wat zou hij van haar moeten?
‘Wat toevallig dat jij in dat voetbalteam zit,’ begint hij.
‘Toevallig?’ Nikkie begrijpt hem niet.
‘De eigenaar vertelt me net dat jij de ster van het team
bent.’
‘Dat is niet zo.’
‘Valse bescheidenheid,’ knipoogt Eefje.
‘Wanneer trainen jullie?’
Nikkie is op haar hoede. ‘Vandaag.’
‘Ja, dat weet ik. Hoe laat?’
‘Van zeven tot acht.’
‘In Heldoorn?’
‘Natuurlijk.’
De motorrijder aarzelt. Hij wil nog iets vragen, maar bedenkt zich op het laatste moment. ‘Dat wou ik alleen even weten.’
Nikkie kijkt hem na en vraagt zich af of ze de trainingstijden wel door had moeten geven.
‘Rare vent,’ mompelt Eefje. ‘Zou hij wel te vertrouwen zijn?’
‘Dat vraag ik me ook af,’ fluistert Nikkie en rilt onwillekeurig.

Een gluurder?!

Een gluurder?!
Nikkie haalt haar neus op, terwijl ze op een stoel ploft.
‘Bah, wit brood!’
‘Wees blij dat we brood hebben. Er zijn miljoenen mensen...’
‘Weet ik, weet ik,’ valt Nikkie haar verontwaardigd in de rede, terwijl ze met tegenzin een witte boterham op haar bord legt. ‘Volgens jou is volkorenbrood gezonder dan wit!’
Joke zucht dramatisch. ‘Vandaag ging alles mis. Ik stond bij de bakker in de winkel, toen een onbekende man tegen mij begon te praten.’
‘En?’ Nikkie kijkt haar moeder verwonderd aan. ‘Deed hij een oneerbaar voorstel?’
Joke pakt een paar spullen uit de koelkast en legt die op het aanrecht. Dan draait ze zich om. ‘Je raadt nooit wat hij zei.’
‘Als ik het toch niet kan raden, hoef ik geen poging te doen.’
‘Denk eens na!’
Nieuwsgierig bestudeert Nikkie het gezicht van haar moeder. ‘Vroeg hij je ten dans?’
‘Midden in de bakkerszaak?’
‘Had gekund.’ Nikkie richt haar ogen vragend naar het plafond. ‘Wilde hij weten of je getrouwd was?’
‘Nee!’ Joke barst in lachen uit. ‘Hij vertelde dat hij de vader
was van twee geweldige zoons, en een liefhebber van voetbal.’
‘Ah!’ Nikkie klakt veelbetekenend met haar tong. ‘Hij had het artikel gelezen.’
‘Juist! En ik was apetrots en stond te glunderen. Hij wist dat ik jouw moeder was. Het was druk in de winkel, er stonden wel zes klanten. Uit het artikel begreep hij dat jij een getalenteerde voetbalster bent. En toen bemoeiden de andere klanten zich met het gesprek. De meesten hadden het artikel gelezen. Iedereen vond het een goede zaak dat meisjesvoetbal wat meer onder de aandacht kwam. Ik vertelde dat je bij een Heldoornse club voetbalt, omdat hier geen meisjeselftal is. Hij stelde allerlei vragen en was benieuwd waarom je voetbal leuk vindt. Het leek wel een kruisverhoor,’ voegt ze er lachend aan toe. ‘Toen hij hoorde dat camping Swietenburg van ons is, lanceerde hij een prachtig idee.’ Joke spoelt haar handen onder de kraan af en schuift bij Nikkie aan tafel. ‘Je zou tijdens het vakantieseizoen een speciale voetbalcursus voor jonge kinderen kunnen geven. Hij is ervan overtuigd dat dat een succes kan worden. Als het doorgaat geeft hij zijn zoontjes op.’
‘Een voetbalcursus?’ proest Nikkie uit. ‘Ik?!’
‘Dat zou je prima kunnen!’ Joke is serieus. ‘Ik zie het aan de manier waarop je met Jaap en Jelle omgaat. Je bent geduldig,
weet alles op een begrijpelijke, vooral leuke manier uit te leggen en je stimuleert ze enorm. Toen ik thuis kwam heb ik er met papa over gepraat.’
‘En hij vindt het niks?’
‘Hij vindt jou te jong om een cursus te leiden, maar dat heb ik hem uit het hoofd gepraat. Jij kunt prima met kinderen overweg. Overigens word je binnenkort veertien. Een respectabele leeftijd, zou ik zo zeggen.’
‘Jemig...’ Een halve minuut lang staart Nikkie wat dromerig
voor zich uit. ‘Een onwijs gaaf idee!’
‘Kinderen kunnen zich bij ons opgeven voor een dagelijkse training. Bij voldoende deelname kun je onderlinge wedstrijdjes houden. Reken maar dat je dan de halve camping langs de lijn hebt staan. Dat wordt gezellig.’
‘Ik zie het al helemaal voor me,’ lacht Nikkie. ‘Een enorme
politiemacht op de been om alle vaders, moeders, oma’s en opa’s in bedwang te houden. Je weet hoe fanatiek ouders zijn.’
‘Die zetten we achter dranghekken,’ grinnikt Joke.
‘We kunnen elke week tegen teams van andere campings spelen,’ fantaseert Nikkie enthousiast.
Joke maakt een gebaar naar de het witte brood. ‘Ik liet klanten voorgaan. Dit was de ultieme kans om heerlijk op te scheppen over mijn dochter! Ik stond wel twintig minuten in die winkel en bestelde per ongeluk wit brood in plaats van volkoren. Ik ontdekte het pas toen ik weerthuis was.’
‘Kun je nagaan,’ grinnikt Nikkie. ‘Ik sta nog maar aan het begin van mijn voetbalcarrière. Hoe moet dat later als ik wereldberoemd ben?’
‘Als het zover is vragen we een schriftelijke cursus aan:
“Hoe ga ik op verantwoorde wijze met publiciteit om”!’
grapt Joke.
Moeder en dochter mijmeren over Nikkies toekomst in de voetbalsport. Misschien krijgt Nikkie ooit de kans om in het districtsteam te mogen spelen. Je weet het nooit. Of, en dat is natuurlijk het hoogste wat ze kan bereiken, een plaats in het Nederlands vrouwenelftal.
Ook Joke vindt het jammer dat er zo weinig belangstelling voor vrouwen- en meisjesvoetbal is. Zeker nu haar dochter zo talentvol blijkt te zijn. Nikkie lacht.
‘Het valt best mee, mam. In Nederland voetballen zeker zo’n 100.000 meisjes’
‘Waarom komen er dan nog zo weinig toeschouwers?’ vraagt Joke somber.
‘Mensen denken dat meisjesvoetbal niet leuk is om naar te kijken. Maar meisjes zijn juist veel feller. En natuurlijk is er een verschil in manier van voetballen: jongens zijn technisch misschien beter, maar dat compenseren wij met meer tactisch inzicht.’
‘O, is dat zo?’ lacht Joke en staat weer op van tafel. ‘Eet smakelijk.’