Verloren

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Keerpunt #1 - Verloren

Copyright © 2019 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Omslag illustratie: Anja Eijgenraam

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Janneke van Bemmel

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083032405

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Verloren - Voorwoord

Emma heeft het allemaal, een heerlijk leventje met een goede baan en een verloofde waar ze tot over haar oren verliefd op is. Maar vanaf haar dertigste verjaardag gaat het helemaal mis. Na een reeks van traumatische gebeurtenissen neemt ze een impulsief besluit. Dit leidt haar tot een reis vol onverwachte ontmoetingen, niet wetende dat dit haar leven voor altijd zal veranderen.

Net als Emma denkt dat een leven alleen en teruggetrokken haar het beste past ontmoet ze een mysterieuze man, die net als zij, door het verleden beschadigd is.

Kan Emma haar geluk weer vinden of blijft het verleden in de weg staan?

Verloren is deel 1 van de Keerpunt trilogie en is een modern romantisch verhaal met een sexy twist waarin je lekker kan verdwijnen uit je dagelijkse beslommeringen.

Voor jou die zijn dromen niet uit zag komen.

Hoofdstuk 1 - Het telefoontje

‘Hij is prachtig!’

Ik zit op het randje van mijn bed met in mijn handen het kleine doosje dat ik net van Allard heb gekregen. Er zit een gloednieuw, prachtig horloge in met een zwart leren bandje, een zwarte wijzerplaat en zilveren wijzers. Op het plaatje staat het logo van een peperduur merk. Het is een elegant model, precies wat ik mooi vind.

‘Ik zag hem en moest meteen aan jou denken,’ roept Allard vanuit de luxe inloopkast in onze slaapkamer. 

Ik bind het nieuwe horloge meteen om mijn smalle pols en ben blij verrast als hij goed zit. Allard komt de inloopkast uitlopen.

‘Ik heb hem kleiner laten maken,’ zegt hij grijnzend als hij mijn blije blik ziet.

‘Hij past perfect bij mijn outfit vandaag.’

Ik bekijk mezelf in de grote spiegel. Ik draag een zwart leren jurk die strak om mijn lijf zit, de kokerrok komt net over mijn knieën en de hooggehakte zwartsuède pumps passen er perfect bij. Blonde haren in de krul en mijn make-up is perfect. Vandaag wordt een topdag, denk ik tevreden in de spiegel kijkend. Het is vrijdag. Eerst een drukke dag op kantoor en daarna meteen door, uit eten in mijn favoriete restaurant en naar de club om flink los te gaan. Het is mijn dertigste verjaardag. Ik ben blij met wat het leven me tot nu toe heeft gebracht en dat mag best gevierd worden. 

‘Je wordt maar één keer dertig schat.’

Allard komt achter me staan, legt zijn handen in mijn tengere taille en kust me zachtjes in mijn nek.

‘Ik ben er heel blij mee, dank je lieverd.’

Ik draai me om en geef een zachte kus op zijn wang.

‘Je kont ziet er geweldig uit in deze jurk.’

Allard kijkt verlekkerd in de spiegel naar mijn in leer gehulde billen. 

‘Die squats en lunges hebben toch zin,’ grap ik terwijl we samen richting de woonkamer lopen waar we doorgaan met ons vaste ochtendritueel. Iedere ochtend hetzelfde. Ik schenk de koffie in, die we staand opdrinken in de keuken en in twee andere bekers schenk ik de groene smoothies die ik maak voordat ik ga douchen. Die nemen we mee om onderweg op te drinken. We wonen aan de rand van het centrum en hoeven allebei maar een klein stukje met de tram naar het werk. Ik naar het marketingbureau waar ik hard aan de weg timmer als senior marketeer en Allard als manager bij een grote bank. We hebben allebei een meer dan goed salaris maar maken daar enorm lange dagen voor. Met ons drukke sociale leven, met veel etentjes en feestjes, hebben we een leven opgebouwd dat ons beiden goed past.

In de tram werk ik mijn groene smoothie naar binnen. Daar moet ik het mee doen tot de lunch want vanavond zal al heftig genoeg worden met het verjaardagsdiner en de drank. Koolhydraten zijn uit den boze bij mijn dieet dat ik samen met mijn vriendinnen volg. Gedeelde smart is halve smart. Behalve als we uitgaan. De drank telt niet grappen we altijd. Het werkt wel want ik ben nog nooit zo slank en gespierd geweest. Ik ga vier keer in de week naar de sportschool waar ik train met een personal trainer. Over twee maanden is de bruiloft en dan wil ik er op mijn allerbest uitzien. Mijn doel heb ik al lang bereikt maar nu wil ik het vasthouden, want ik voel me zo goed. Ik denk aan mijn prachtige bruidsjurk. Hij is zo fantastisch. Volledig van kant met een strak lijfje, een lage open rug en een strakke lange rok die geweldig om mijn billen sluit. Die dag zal de mooiste van mijn leven worden. Ik kijk dromerig voor me uit. Wat zal ik er fantastisch uitzien naast mijn knappe Allard strak in het pak. Het wordt de bruiloft van het jaar, dat weet ik zeker.

De tram brengt me precies voor de deur van mijn werk waar ik zo van hou en waar ik de leukste collega’s heb, die inmiddels mijn beste vriendinnen zijn geworden. Dat is meteen te zien als ik binnenstap. Het hele kantoor is versierd en overal hangen foto’s van mij met een grote dertig erop. 

‘GEFELICITEERD!’ roepen mijn collega’s luid en er knalt zelfs een confetti knaller door de lucht.

Ik kijk blij in het rond. Het pand waar ik werk heeft een grote ruimte zonder muren waar we met ongeveer twintig man zitten aan grote lange tafels. Geen ouderwetse kantoorruimte met aparte kamers, maar een hippe industriële ruimte waar onze creativiteit de vrije loop heeft. Hier bedenken we campagnes en promoties voor opdrachtgevers en hier heb ik vele uren brainstormend doorgebracht. 

‘Ladies, dit hadden jullie niet hoeven doen!’

Loïs komt op me aflopen met een dienblad met mimosa’s. ‘Je wordt maar één keer dertig Em, dus proost en gefeliciteerd.’

Ze geeft me een zoen op mijn wang en ik pak gretig een mimosa van het dienblad.

‘Wauw, je jurk is geweldig,’ zegt Alexandra als ze me drie zoenen geeft. 

‘Dank je.’ Ik draai demonstratief een rondje op mijn zwarte pumps.

‘Jaja, pronk maar met die geweldige kont van je.’ Danielle geeft me een dikke knuffel. ‘Die squats en lunges die je geobsedeerd iedere dag doet, werpen wel hun vruchten af,’ lacht ze.

‘Dat zei ik ook tegen Allard vanochtend.’

Als iedereen me gefeliciteerd heeft, proosten we met de heerlijke mimosa’s. 

‘Oké dames, zo is het genoeg. We hebben genoeg te doen vandaag,’ verbreekt Jacqueline de stemming. ‘Emma, gefeliciteerd met je verjaardag,’ zegt ze zakelijk en zonder emotie.

Iedereen slaat de mimosa’s achterover en snelt naar de werktafels. Er ontstaat een rustige werksfeer in het kantoor met hier en daar zacht geroezemoes. 

‘Toch knap als je altijd weer die sfeer zo subtiel weet te verstoren,’ smoest Loïs en we giechelen als schoolmeisjes. Jacqueline is de managing director en onze directe baas. Ze laat geen kans onbenut om dat te laten merken. Jacqueline the ice queen, noemen we haar. Niet doorheen te komen maar een keiharde workaholic met de beste resultaten van iedereen. De directie zal niet zo snel klagen en wij hebben het er maar mee te doen.

Ik ga aan het werk en zoals altijd vliegen de uren voorbij. Mijn ouders bellen om me te feliciteren. Ik ben dol op mijn ouders, het zijn super lieve mensen maar als ik heel eerlijk ben, zit ik vanavond niet op een bezoekje van ze te wachten want ik wil feesten. Feesten tot mijn dertigste verjaardag zo episch is dat ik het me voor altijd kan herinneren. Hoogstwaarschijnlijk heb ik de rest van het weekend nodig om bij te komen. Na lang aandringen van mijn moeder heb ik toegezegd zondagavond bij ze te komen eten samen met Allard. Dan zal ik wel weer bij de mensen zijn.

Als de werkdag erop zit, tut ik me samen met de meiden op in het toilet om vervolgens een Uber te pakken naar het restaurant. We hebben een grote tafel gereserveerd in een hip Japans restaurant en bij binnenkomst zie ik Allard en de mannen zitten met een biertje in een aparte ruimte van het restaurant. Als ik de privéruimte binnenstap, die we vanavond tot onze beschikking hebben, zingen ze spontaan met z’n allen een verjaardagslied. 

‘Ah, ik word er helemaal verlegen van!’ roep ik uit.

Iedereen feliciteert elkaar en de sfeer zit er meteen goed in. Als Allard nog een paar flessen champagne besteld heeft kan het proosten beginnen. Het eten is zalig en de drank vloeit rijkelijk.

‘Wat een geweldige verjaardag heb ik nu al,’ roep ik uit en ik klap vrolijk in mijn handen. Ik voel de drank al goed en ben een klein beetje aangeschoten van de paar glazen champagne. Net als de anderen zie ik, want iedereen praat en lacht steeds luider. Ik kijk om me heen en voel me zo gelukkig. De vrienden van Allard en mijn eigen vriendinnen. Het gaat goed samen. Er zijn meerdere stelletjes uit ontstaan. We zijn met zijn elven vandaag. Drie stelletjes en de rest is vrijgezel. Loïs en Derk zijn onze beste vrienden. Zij zijn getuigen op onze bruiloft over twee maanden. Danielle heeft een prille relatie met Samuel, een collega van Allard en dan hebben we nog Alexandra, Stefanie en Puck, de eeuwige vrijgezellen. Net zoals Lukas en Julian, twee goede vrienden van Allard. Ik vermoed dat er weleens wat gebeurt tussen sommigen, maar vrijblijvend en zonder vastigheid. Loïs, Danielle, Alexandra, Stefanie en Puck ken ik van het werk. We zijn rond dezelfde tijd begonnen en hadden meteen een enorme klik. Na het werk eten, stappen en sporten we vaak samen. Ik heb een fijn leven opgebouwd waar ik zelf keihard voor heb gewerkt.

Hoewel ik een aangename jeugd heb gehad, miste ik toch altijd een beetje de actie en drukte van de grote stad. Ik ben opgegroeid in een dorpje met twee liefdevolle ouders. Mijn moeder was altijd thuis om voor mij te zorgen, mijn vader hard aan het werk als boekhouder bij een grote firma, een half uur bij ons dorpje vandaan. Het ontbrak me aan niks. Ik had geen broers of zussen, wat ik best jammer vond, maar ik had een beste vriendin als buurmeisje, ook enig kind. Wij waren onze hele jeugd onafscheidelijk, een zusterlijke band. We deden alles samen. Helaas is dat contact verwaterd omdat we allebei een andere richting op zijn gegaan in het leven. Deborah woont nog steeds in het dorp waar we zijn opgegroeid en heeft inmiddels drie kinderen. Ik moet daar niet aan denken en ben, zodra ik ging studeren, het dorpje ontvlucht. Ik ben druk bezig met mijn carrière, maak vaak zestig-urige werkweken en zie niet in hoe ik dat combineer met een gezin. Ik hecht daarvoor te veel waarde aan mijn vrijheid en tijd samen met Allard. De rest zien we wel over een paar jaar.

Als we na het eten door de stad lopen naar de hipste club van dit moment slaat Allard me hard op mijn billen. Hij drukt me plotseling tegen de muur en begint me te zoenen. Ik merk dat hij veel gedronken heeft. ‘Ik zou je hier wel willen nemen met die kont van je,’ fluistert hij. 

‘Nog even geduld schat,’ fluister ik terug. ‘Dan heb je iets om je op te verheugen.’ Ik knipoog en loop overdreven heupwiegend naar mijn vriendinnen die een stukje zijn doorgelopen. Allard roept dat ze op hem moeten wachten en trekt een sprintje naar de mannen. Bij de club worden we meteen binnengelaten. We komen hier vaker. Allard kent een mannetje van een mannetje en zo krijgen we de beste plek in de club waar we kunnen loungen op een grote bank met goed uitzicht op de dansvloer. De muziek is heerlijk. Mijn vriendinnen trekken me meteen mee de dansvloer op en Allard brengt ons een paar glazen champagne. 

‘Je bent de beste verloofde. Proost op Allard.’

‘Proost,’ gilt iedereen met de champagneglazen hoog in de lucht.

Tot in de vroege uurtjes dansen we en blijft de drank rijkelijk vloeien. Ik voel hem goed zitten en ik zie dat ook Allard flink dronken is. Die belofte van daarnet zie ik niet meer gebeuren want meestal als hij zo dronken is, ploft hij op bed en is hij vertrokken tot de volgende ochtend. Ach, we zijn het hele weekend samen dus ik maak me niet druk. Langzaam taait iedereen af en zelf ben ik ook wel klaar voor vandaag. Ik probeer Allard mee naar huis te krijgen. Het heeft nogal wat voeten in aarde maar uiteindelijk prop ik hem in de taxi en gaan we richting huis.

~

De volgende ochtend maakt Allard zijn belofte van de avond ervoor waar en hebben we een heerlijke vrijpartij. Allard is een goede bedpartner. Hij zorgt ervoor dat we beiden goed genieten. Hij is onverzadigbaar maar ik vind het heerlijk seks te hebben met hem.

Als we klaar zijn en een lange douche hebben genomen kleden we ons aan en vertrekken we samen naar het centrum om te lunchen. Ik knaag aan mijn salade en klets met Allard over de bruiloft. Alles is geregeld. Dat voelt goed. We laten niks aan het toeval over en hebben een van de beste weddingplanners ingehuurd om ons de mooiste dag te bezorgen.

‘Ik kan echt niet wachten.’ Ik neem een slokje van de zalige witte wijn bij de lunch.

‘Nog twee maandjes geduld schat,’ lacht Allard.

Na twee jaar verkering ben ik nog steeds hoteldebotel verliefd op deze knappe man. Zijn zelfverzekerde houding, zijn lange, slanke bouw, dikke blonde haren en witte glimlach doen me elke keer tintelen van geluk. Hoe hij door het restaurant loopt, de rekening vraagt en een opmerking maakt tegen de jonge serveerster, die er zelfs van moet blozen. Dat effect heeft Allard op iedereen. Hij weet precies wat hij moet zeggen. Het toonbeeld van een zelfverzekerde man die weet wat hij wil. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik hem voor het eerst ontmoette op een feestje van gezamenlijke vrienden van de universiteit. Beiden net afgestudeerd en allebei even ambitieus. Het klikte meteen en we wisselden, naast een lange vurige kus, ook onze telefoonnummers uit. De volgende dag belde hij me en we spraken diezelfde avond af. We konden uren praten en hadden seks waar de vonken vanaf spatten. Ik wist het meteen. Dit is de man waar ik mee wil trouwen. Ik zag het al voor me en nu twee jaar later is het, tot mijn grote vreugde, zover.

In de stad gaan we nog langs een paar winkels. Allard koopt een nieuw pak en ik een paar chocoladebruine leren laarzen en een ivoorkleurige jas die me bijna mijn halve maandsalaris kost, maar zo mooi staat dat ik hem niet kan laten hangen. Bij de traiteur halen we wat te eten voor vanavond. Koken doen we eigenlijk nooit zelf. We hebben een prachtige keuken in ons appartement met alles erop en eraan maar ik heb er noch de behoefte noch de tijd voor om zelf iets klaar te maken.

‘Als we straks getrouwd zijn, moet je toch echt voor me koken vrouw,’ grapt Allard altijd. Gelukkig weet hij hoeveel waarde ik hecht aan mijn carrière en zal hij dat nooit van mij verwachten, dat weet ik gewoon zeker.

In de avond, als we net lekker onderuit gezakt naar een film kijken, krijgt Allard een berichtje van zijn vrienden of hij nog wat komt drinken. Hoewel ik dat niet heel gezellig vind, laat ik dat niet merken. Hij frist zich snel op en gaat ervandoor. Ik weet hoe graag Allard dit soort dingen doet. Natuurlijk had ik liever een avondje met zijn tweeën gehad maar een man als Allard moet je niet beperken in zijn vrijheid en dat zal ik zeker niet doen. Ik kijk de film af en kruip in mijn bed waar ik een paar bladzijden in een spannend boek lees. De avond ervoor heeft erin gehakt en ik heb nog een zware week voor de boeg op mijn werk aangezien er een paar opdrachten afgerond moeten worden.

Als ik de volgende ochtend wakker word, zie ik Allard naast me liggen, nog in een diepe coma. Ik heb hem niet thuis horen komen maar het zal niet vroeg geweest zijn vermoed ik. Ik ga eruit om wat te werken achter de laptop. Vanavond eten we bij mijn ouders. Als ik nu wat dingen afrond, kan ik straks naar de sportschool om cardio te doen.

Nadat ik een smoothie heb gemaakt voor mezelf ga ik aan de keukentafel zitten met mijn laptop en na twee uur aan één stuk door gewerkt te hebben zie ik beweging aan de kant van de slaapkamer. Allard komt in zijn boxershort aanlopen. Zijn haar zit in de war, hij ziet er katterig uit. Hij geeft me een dikke kus en pakt een kop koffie voor zichzelf.

‘Laat geworden schat?’

Hij mompelt iets en ik weet meteen genoeg. Voorlopig houd ik mijn mond tegen hem en ga ik richting sportschool. Als ik terug ben, zal hij wel weer aanspreekbaar zijn.

Met Loïs heb ik afgesproken bij de sportschool. Ik zie haar voor de deur wachten. Samen lopen we al kletsend naar binnen en staan naast elkaar op de loopband voor de warming-up. Ik heb geen hekel meer aan sporten nu ik resultaat zie en ik ga dan ook graag. Ik train vier keer in de week met een personal trainer en daarnaast ben ik hier tussendoor vaak om cardiotraining te doen. Meestal samen met Loïs, die net zo fanatiek is als ik. We motiveren elkaar goed. Ik ben op dreef, de druppels zweet staan op mijn voorhoofd als ik van de roeimachine afstap. Alleen nog de crosstrainer en dan ben ik klaar voor vandaag.

Na afloop drink ik een kopje groene thee met Loïs en dan weer op weg naar huis. Lekker douchen en dan naar papa en mama. Wat een heerlijk weekend was het.

Als ik thuiskom zie ik dat Allard zich heeft gedoucht en is aangekleed en tiptop verzorgd uitgestrekt op de bank naar sport ligt te kijken. Ik geef hem een dikke zoen.

‘Hoe is het schat? Katertje weer over?’

‘Ik voel me weer iets beter ja. Lekker gesport?’

‘Heerlijk was het, ik ga even douchen en dan gaan we zo richting mijn ouders. Goed?’

‘Ja, na deze wedstrijd als het kan? Duurt nog een uur.’

‘Oh dat is ook prima. In dat geval ga ik nog even lekker in bad.’

Midden in onze wit marmeren badkamer staat een grote witte badkuip. Ik vul het bad met warm water en laat een grote bruisbal erin vallen die het water meteen roze kleurt. Als ik me laat zakken in het warme water voel ik dat al mijn spieren zich ontspannen en glijdt de drukke week van me af. Met de afstandsbediening dim ik de verlichting en zet ik een zacht muziekje aan. De zachte tonen van Norah Jones komen uit de installatie en ik geniet met mijn ogen dicht. Meer dan een warm bad met wat muziek heb je niet nodig om volledig te ontspannen.

Het is een half uur rijden naar mijn ouders en einde van de middag vertrekken we richting het dorp waar ik ben opgegroeid en waar ik echt alleen nog maar kom om mijn ouders te bezoeken. Ik ben graag bij mijn ouders, het zijn lieve mensen die zich niet te veel bemoeien met mijn leven. Ze hebben me altijd mijn eigen keuzes laten maken en me gesteund en geholpen waar nodig. Eigenlijk ga ik veel te weinig bij ze langs maar mijn weken zijn altijd zo druk. Voor ik het weet, zijn er weer paar weken verstreken. Binnenkort staat er een spa-dagje met mama op de planning. Dat heb ik haar gegeven voor haar verjaardag. Ik heb een hotstone massage geboekt voor ons en een uitgebreide gezichtsbehandeling. Echt een verwendagje voor allebei, ik heb er zin in.

‘Hallo lieverd, gefeliciteerd met je dertigste verjaardag.’ Mama staat in de deuropening met haar armen wijd voor een knuffel.

‘Dank je mam.’

Papa staat achter haar en geeft me ook een dikke knuffel. ‘Gefeliciteerd meisje van me. Heb je een leuke verjaardag gehad?’

‘Het was heerlijk.’

Hij drukt snel een envelop in mijn handen. ‘Ga maar lekker shoppen,’ zegt hij en knipoogt samenzwerend naar Allard. Ze onthalen hem net zo warm, alsof het hun eigen zoon is en even later zitten we met z’n vieren rond de open haard met een glas lekkere rode wijn. Op tafel staat een borrelhapje en overal branden kaarsjes. Mama maakt het altijd gezellig, dat deed ze vroeger al en dat doet ze nu nog steeds als we op visite komen. Ik schop mijn pumps uit en krul mezelf op de zachte bank. We kletsen over van alles. Gelukkig kan ik ook goed met de ouders van Allard overweg, maar het is minder huiselijk als we bij hen zijn. Het is wat formeler en minder warm. Allard komt uit een groot gezin met twee zussen en een broertje. Het is een familie met aanzien, met een vader als bankdirecteur en een moeder als arts. Iedereen is in de voetsporen getreden van de ouders. Daar hadden ze zelf geen keuze in denk ik stiekem, hoewel Allard zich daar nooit over uitgelaten heeft. Hij kijkt heel erg op naar zijn ouders. Het broertje van Allard studeert voor arts, zijn beide zussen zijn het bedrijfsleven ingegaan en timmeren net als Allard hard aan de weg. Wat dat betreft merk ik dat ze blij zijn met mij omdat ook ik iemand ben die hard aan mijn carrière werkt. Aan de andere kant waardeer ik ook de huiselijke kant van het leven omdat ik dat bij mijn ouders zie en heel mijn leven heb gevoeld. Dat mis ik als we bij Allards familie zijn. Ik geniet extra van mijn lieve ouders als ik hier ben en ben dankbaar voor onze warme band.

‘Het ruikt heerlijk mam, wat maak je?’

‘Er staat een lamsbout in de oven. Jouw lievelingsmaaltijd toch Allard?’

‘Hé, ik ben toch jarig,’ lach ik.

‘Ja, ik heb jouw lievelingstoetje gemaakt schat.’

‘Ik maak maar een grapje mam. Ik vind lamsbout ook heerlijk en vooral die van jou.’

‘Nou, ik ben dol op jouw lamsbout, het water loopt me nu al in de mond,’ zegt Allard en ik zie mijn moeder gloeien van trots.

‘Het toetje is tarte tatin met warme karamelsaus en roomijs,’ zegt ze trots.

‘Oh mam! Ik moet nog in mijn trouwjurk!’

‘Ach een klein stukje kan toch wel? Je bent prachtig zoals je bent, Emma.’

Het eten is verrukkelijk. We zitten in de gezellige keuken te genieten van het verse eten. De lamsbout is zo ontzettend mals. Ik laat voor één keer de regels van mijn strakke dieet voor wat ze zijn en geniet met volle teugen van het dessert.

‘We gaan jullie weer verlaten,’ zegt Allard op de klok kijkend. ‘Morgen is het weer vroeg dag. Ik ga jullie meisje weer meenemen. Ze heeft een drukke week voor de boeg.’

‘Dat zeker,’ knik ik. ‘Ik heb vanochtend al wat dingen voorbereid maar deze week ronden we een belangrijke opdracht af en heb ik een meeting met een nieuwe klant. Dat wordt veel overwerken deze week. Maar ik zie je binnenkort mam, dan gaan we samen naar de spa.’

‘Ik kan niet wachten,’ zegt mama blij. ‘We gaan dinsdag trouwens een dagje naar Zeeland, naar tante Els,’ vertelt ze nog als we naar de deur lopen.

‘Wat leuk, hoe komt dat zo?’

Tante Els is een zus van papa die ze niet heel vaak zien. Ze is wat ouder en woont op een paar uur rijden bij papa en mama vandaan.

‘Ze belde ons en vroeg of we het leuk vonden een dagje langs te komen.’

‘Wat gezellig, maak er een leuke dag van.’ Ik knuffel mama stevig. ‘Tot snel weer mam.’

We hebben alle left-overs in een bakje meegekregen zodat we morgen niet zelf hoeven te koken. We moeten erom lachen in de auto op de terugweg.

‘Jouw moeder denkt dat we zelf koken,’ plaagt Allard me.

‘Nou niet ‘we’ hoor,’ plaag ik terug. ‘Ze denkt dat ik elke avond kook volgens mij. Dat is echt een vrouwentaak natuurlijk.’

‘Gelukkig heb jij andere kwaliteiten schat.’

~

De wekker staat de volgende ochtend heel vroeg want ik heb veel te doen op kantoor. Na ons vaste ochtendritueel gaan we snel richting ons werk. Ik krijg veel gedaan die dag en om 20.00 uur vertrek ik moe richting huis. Allard is ook net thuis en heeft de left-overs van mijn moeder opgewarmd in de magnetron. We ploffen op de bank met een bord eten en een glas wijn en kletsen ondertussen gezellig over de dag. Ik kan mijn werkverhalen gelukkig goed kwijt bij Allard. Hij vindt het interessant als ik iets vertel over mijn werk en denkt mee als ik ergens mee zit. Andersom doe ik dat ook, we zijn een goed team.

Rond 22.00 uur voel ik mijn ogen zwaar worden en vertrek ik richting mijn bed. Allard blijft nog even tv kijken maar ik houd het niet vol. Morgen weer zo’n lange dag dus ik kan de nachtrust goed gebruiken.

Ik ben als een blok in slaap gevallen en heb niks meer gehoord. Om 06.00 uur gaat de wekker waardoor ik meteen klaarwakker ben, uitgerust van de goede nacht. Vandaag komt die belangrijke klant en ik wil goed voor de dag komen. Ik loop door onze grote inloopkast langs mijn mooie designer garderobe en bomvolle schoenenkast. Ik shop graag en heb een dure smaak maar daar werk ik dan ook hard voor. Iedere maand koop ik samen met Allard een paar mooie outfits. Hij vindt het fijn als ik er mooi en chic uitzie en gaat graag mee om mooie kleding uit te zoeken. Vandaag pak ik een beige kokerrok en een kraakheldere witte wikkelblouse met hoge kraag. Die staat zo chic. Ik trek er een dunne zijden panty bij aan en draag hoge nude-kleurige pumps. Mijn gouden sieraden maken de outfit af. Ik föhn mijn haren glad en maak me op met warme tinten. Ik kijk mezelf tevreden in de spiegel aan. Zo kan ik voor de dag komen vandaag. Ik doe mijn nieuwe ivoorkleurige lange jas erbij aan en pak de smoothie van het aanrecht die Allard gemaakt heeft. Hij bekijkt me goedkeurend van top tot teen.

‘Wat zie je er weer goed uit,’ hij fluit zachtjes en leunt in zijn boxershort tegen het aanrecht.

‘Ja, en het blijft aan want ik ga echt weg nu. Ik zie je blik wel.’

Zijn ogen staan loom en hij heeft die glimlach waarvan ik precies weet wat het betekent. ‘Vanavond ben je de eerste.’ Ik geef hem ter compensatie een lange kus en ga er snel vandoor als ik zijn handen onder mijn blouse voel.

~

De meeting met de nieuwe klant is goed gegaan. Ik zit tevreden aan een late lunch met een paar collega’s.

‘Die is in de pocket,’ zegt iedereen waarna we alle details doornemen.

‘Gelukkig begint hij pas als de lingerie-opdracht is afgerond,’ zeg ik bladerend door mijn agenda. ‘Ik zou nu even niet weten waar we de tijd vandaan moeten halen. Volgende week begint die campagne en deze nieuwe opdracht begint over drie weken. Dat zou perfect zijn.’

Ik bekijk mijn agenda nog iets beter en verander wat dingen. Het is 16.00 uur, ik kan nog een paar uur werken want Allard zou laat thuis zijn vanavond. Net als ik weg wil lopen van de lunchtafel gaat mijn telefoon. Ik zie een anonieme beller staan in het beeldscherm en neem op. Eigenlijk heb ik geen zin in telefoontjes want ik wil door, maar misschien is het een belangrijke klant.

‘Spreek ik met Emma de Boer?’ bromt een zware stem aan de andere kant van de lijn.

‘Ja, daar spreekt u mee,’ antwoord ik zakelijk.

‘Ben je bekend met meneer en mevrouw de Boer?’

Ik ben van mijn stuk gebracht door deze onverwachte vraag. ‘Eh ja, dat zijn mijn ouders, met wie spreek ik?’

Ik word een beetje nerveus van de serieuze toon van de man. Hij schraapt zijn keel en gaat verder met praten. ‘Je spreekt met de politie. Ik moet je helaas meedelen dat je ouders een auto-ongeluk hebben gehad. Ze liggen in het ziekenhuis. Dit is het nummer dat we vonden op de telefoon van je moeder als contactpersoon bij spoedgevallen.’

Het is alsof ik de grond onder me voel wegzakken, ik moet me vasthouden aan de tafel om niet om te vallen.

‘Een auto-ongeluk?’ weet ik nog net uit te brengen en er kijken meteen vijf gezichten mijn kant op. Loïs komt naast me staan. Ze kijkt me met grote ogen vragend aan.

‘Ik denk dat het beter is dat je naar het ziekenhuis komt. Ik mag er niet veel over vertellen aan de telefoon.’ Ik hoor hem een ziekenhuis noemen maar het dringt niet echt tot me door.

‘Kunt u hierheen komen?’

‘Ja, ja natuurlijk, maar hoe is het met ze?’

‘Ik eh, ik denk dat het beter is als u hierheen komt. U heeft gesproken met agent Hermans. Ik zal er zo ook zijn.’

Vijf gezichten kijken me nog steeds vragend aan als ik heb opgehangen.

‘Mijn ouders,’ hakkel ik. ‘Ze hebben een auto-ongeluk gehad. Ik moet ernaartoe. Ik heb alleen geen auto.’

‘Ik ben met de auto,’ zegt Loïs. ‘Ik breng je wel. Kom op.’ Ze staat meteen op.

‘Ik pak je spullen wel,’ zegt Alexandra waarna iedereen meteen in actie komt.

~

Ik zit verdoofd voor me uit te staren in de auto met mijn designertas op schoot die ik vasthou alsof het een baken is die me door deze autorit heen loodst. Ik heb Allard al een aantal keren geprobeerd te bellen maar hij neemt zijn telefoon niet op.

‘Waarom bellen mijn ouders niet zelf?’

Loïs kijkt me bezorgd aan. ‘Ik weet het ook niet Em. Misschien worden ze geopereerd of onderzocht. Ik zou niet uitgaan van het ergste. Het zal vast goedkomen.’

‘Maar die agent klonk echt heel bezorgd.’

Er flitsen allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Wat als het echt heel ernstig is? Ik moet er niet aan denken om mijn ouders te verliezen, dat kan toch niet? Ze zijn nog zo jong. Ik schud mijn hoofd om deze gedachten van me af te schudden. Mijn telefoon gaat over en ik zie eindelijk de naam van Allard in het beeldscherm.

‘Em, wat is er? Je hebt wel tien keer gebeld ofzo. Ik zat in bespreking.’

Ik barst in huilen uit bij het horen van zijn stem. ‘Oh Allard, het zijn mijn ouders, ze hebben een auto-ongeluk gehad. Ik werd net gebeld door een agent, ze liggen in het ziekenhuis.’

‘Shit, Jezus! Oké, ik moet even nadenken, brengt iemand je nu daarnaartoe?’

‘Ja, Loïs brengt me met de auto.’

‘Oké goed. Ik zit even te rekenen. Ik moet nog iets afronden. Dan pak ik thuis de auto en kom ik naar je toe.’

‘Ja, dat is goed. Ik kan niet meer nadenken en vind op dit moment alles prima. Als ik maar bij dat ziekenhuis kom en hoor dat alles goed is met papa en mama.’

Het is een uur rijden maar het voelt alsof we pas drie uur later arriveren.

‘Wil je met me meelopen?’ vraag ik aan Loïs. ‘Ik durf niet alleen.’

‘Natuurlijk laat ik je niet alleen.’

Ze parkeert de auto in de garage en samen haasten we ons naar de hoofdingang. Loïs neemt het woord en al snel worden we naar de juiste afdeling verwezen. Ik zie een agent staan bij de balie en loop op hem af.

‘Emma?’ vraagt hij meteen.

‘Ja, ik ben Emma.’

Er komt een arts bij de agent staan. ‘Zouden jullie even met me mee willen lopen?’

Ze begeleiden ons naar een aparte kamer. De sfeer is kil en ik voel me iedere seconde zenuwachtiger worden. In het kamertje staat een grijze tafel met wat stoelen eromheen waaraan we alle vier plaatsnemen. De arts schraapt zijn keel en kijkt me ernstig aan.

‘Ik ben bang dat ik slecht nieuws voor u heb.’

Ik kijk met grote ogen naar de twee mannen tegenover me. Oh nee nee nee nee, alsjeblieft niet, zeg het niet, zeg het niet. Die woorden blijf ik herhalen in mijn hoofd. De arts ziet mijn stilzwijgen blijkbaar als een teken om door te gaan.

‘Er is een vrachtwagen frontaal op de auto van je ouders gebotst, ze hadden geen schijn van kans. Ze werden hier binnengebracht maar we konden niets meer voor ze doen, ze zijn vrijwel meteen na binnenkomst overleden.’

‘Oh mijn god.’ Het zijn drie zachte woorden en ik weet niet of ik ze zelf zeg of Loïs. Ik weet even helemaal niets meer. Ik voel niks, ik denk niks. Het is één grote niks in mijn hoofd. Loïs slaat een arm om me heen.

‘Oh Em, nee toch,’ ze zet het op een snikken. Ik hoef niet te huilen.

‘Ik begrijp dat dit een shock voor u zal zijn mevrouw. Maar ik moet u helaas vragen of u uw ouders kunt identificeren.’

‘Nee toch!’ roept Loïs uit. ‘Dat kan echt niet hoor.’ De tranen biggelen over haar wangen.

‘Rustig maar Lo, het is goed.’ Ik kijk naar de arts en knik. ‘Als ik zou mogen wachten tot mijn partner er is. Dat zou fijn zijn.’

‘Natuurlijk mevrouw. U kunt gebruik maken van deze ruimte en mocht er nog iets zijn, vraag het alsjeblieft. U kunt bij de een van de verpleegsters aangeven wanneer u er klaar voor bent. Gecondoleerd en veel sterkte.’

Hij staat op en verlaat samen met de agent de kamer. Over tot de orde van de dag, door naar de volgende patiënt. En ik? Ik voel nog steeds helemaal niets. Ik huil niet, ik kan alleen maar voor me uit staren. Verdoofd en verlamd.

Hoofdstuk 2 - Het afscheid

Allard stapt het kleine benauwde kamertje binnen en stuift op me af.

‘Waar zijn ze? Gaat het goed met ze?’

Hij knielt voor me neer. Ik zie zijn donkerbruine ogen, groot en angstig.

‘Ze zijn dood.’ Ik kijk hem strak aan, zonder emotie.

‘Hoe bedoel je?’ hakkelt Allard.

‘Dood.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Zoals dood is, dat je niet meer ademt en zo.’

Allard kijkt me aan alsof ik rijp voor het gesticht ben. Loïs is wat water voor me halen en als ze binnen komt lopen, ziet ze de verbaasde blik van Allard. Ze zet de bekers met water neer en schraapt haar keel om de aandacht van hem te krijgen. Samen lopen ze naar buiten, maar ze zijn nog binnen gehoorafstand en ik zie ze met een paniekerige blik naar elkaar kijken.

‘Emma is in, wat ze noemen, een shock.’ Loïs maakt aanhalingstekens met haar vingers terwijl ze het woord shock uitspreekt. ‘De verpleegster heeft me dat net uitgelegd nadat ik mijn zorgen uitte over het gedrag van Emma. Ze zit alleen maar voor zich uit te staren. Ze zegt niet veel en ze heeft nog niet gehuild.’

‘Ach jezus,’ zegt Allard. ‘Zijn ze echt dood? Verdomme zeg, wat een klotezooi.’ Hij kijkt mijn richting op en ik zie de paniek in zijn ogen.

‘Ja, en ze moet ze nog identificeren, maar ze wilde wachten tot jij er was.’

‘Pardon? Identificeren?’ De afschuw druipt van zijn gezicht. ‘Pleur op, ik ga toch niet naar dode mensen kijken. Dat trek ik echt niet hoor.’ Hij trekt zijn stropdas losser alsof hij naar adem snakt.

‘Ja, blijkbaar moeten ze geïdentificeerd worden voor ze officieel doodverklaard worden. Een hele toestand allemaal. Ik heb net aan de agent gevraagd of hij het niet kan doen. Maar dat kan blijkbaar niet. Het moet een familielid zijn. Daar is die agent.’ Ze wijst in de richting van de agent die naar het tweetal toeloopt.

‘Bent u de partner van Emma?’

‘Ja dat klopt, Allard Verbeek,’ stelt hij zich voor. Hij probeert zijn zakelijke houding op te zetten. ‘Wat is er precies gebeurd?’

‘Er is een vrachtwagen frontaal op de auto van de heer en mevrouw de Boer gebotst. Ze hadden geen schijn van kans. De vrachtwagenchauffeur heeft het overleefd en vindt het verschrikkelijk wat er is gebeurd. Hij kreeg een klapband en kwam op de andere weghelft terecht.’

Allard schudt zijn hoofd. ‘Ik kan het niet geloven. We zijn er zondag nog wezen eten.’

Hulpeloos haalt hij zijn handen door zijn haar. Hij lijkt jonger dan anders. Zijn zelfverzekerde houding is verdwenen, zijn schouders hangen en er is een paniek op zijn gezicht af te lezen die ik nog niet eerder bij hem heb gezien.

‘Nu moet zij ze identificeren begrijp ik? Kan dat niet op een andere manier? Ik bedoel, ze kan toch niet naar die gehavende mensen kijken die ooit haar ouders waren. Dat krijgt ze nooit meer uit haar hoofd.’

‘Ik heb zojuist gekeken en besproken met de arts wat we kunnen doen,’ zegt de agent begripvol. ‘We kunnen een deel van het gezicht laten zien. Het deel dat niet beschadigd is.’

Ze kijken alle drie mijn kant op.

‘Laten we het meteen maar doen,’ zegt Allard. ‘Dan kunnen we naar huis. Hier wordt de situatie er niet beter op bij Emma denk ik.’ Hij loopt op me af. ‘Em, lieve schat, we moeten je ouders identificeren. Ik ga met je mee.’ Hij zegt het alsof hij het tegen een driejarige heeft. ‘Kom.’ Hij pakt mijn hand, ik sta automatisch op en volg hem naar de gang. De arts van zojuist staat weer bij de agent en met z’n allen lopen we naar een andere afdeling.

‘Em, ik ga naar huis,’ piept Loïs. ‘Ik heb gewacht tot Allard er was.’

Ik knik. ‘Bedankt dat je me gebracht hebt.’ Mijn stem is schor en lijkt niet van mij.

‘Ja natuurlijk meid, als er nog iets is wat ik kan doen, bel me.’

~

De deur naar de ruimte waar mijn ouders liggen kraakt.

Ik voel een rilling over mijn rug lopen veroorzaakt door het geluid van de deur en de steriele geur die ons tegemoet komt als we de ruimte betreden. We lopen naar twee tafels waar lichamen op liggen, bedekt met een laken. De arts kijkt ernstig. Ik kijk om me heen en zie Allard nergens.

‘Hij is weer naar buiten gelopen.’ De agent pakt mijn hand beet en knijpt er zachtjes in. Voor het eerst voel ik iets van tranen opkomen, door de genegenheid van deze man. Deze man die ik niet ken maar die mij zoveel steun geeft op het ergste moment van mijn leven. De arts staat bij het laken en vraagt of ik er klaar voor ben. Ik knik voorzichtig waarna hij het laken een klein stukje optilt. Ik zie de mooie grijsblonde haren van mama en één gesloten oog. Verder tilt de arts het laken niet op. Ik knik weer.

‘Dat is mama.’

Hij tilt het tweede laken maar een heel klein stukje op. Ik zie het oor van mijn vader. Hij had een moedervlek op zijn oorlel en ik herken het meteen.

De arts schraapt zijn keel. ‘Herken je hier iets van je vader? Ik wil het laken liever niet verder optillen, tenzij je dat zelf wilt.’

Ik schud snel mijn hoofd. ‘Nee nee, doe maar niet, dit is mijn vader. Ik herken de moedervlek op zijn oor.’

De arts knikt en begeleidt ons de kamer uit. Op de gang zit Allard met zijn hoofd tussen zijn knieën, hij staat snel op als we de kamer uitkomen. ‘Sorry Em, ik werd even helemaal niet goed.’

De agent laat mijn hand nu pas los.

‘Dit is mijn nummer.’ Hij overhandigt me een kaartje. ‘Ik stel voor dat je nu naar huis gaat. Er is niets meer wat je hier kunt doen. Probeer uit te rusten. Er zal veel op je afkomen de komende dagen. Als je iets nodig hebt of vragen hebt, bel me alsjeblieft. Ik neem nog contact met je op.’

Ik kijk hem in zijn ogen. Het valt me op dat ze twee verschillende kleuren hebben. In de huid eromheen zitten diepe groeven. Zijn gezicht is getekend door alles wat hij gezien heeft. Maar die ogen, het zijn de vriendelijkste ogen die ik ooit gezien heb.

‘Dankjewel, echt ik…’

Mijn stem sterft weg. Ik weet niets meer te zeggen.

‘Het is al goed,’ zegt hij. ‘We houden contact.’

Mijn designerpumps klikken op de kille vloer van het ziekenhuis als ik samen met Allard naar de uitgang loop. In de auto is het stil, de radio heb ik uitgezet. Ik staar voor me uit en voel niets. Allard kijkt af en toe bezorgd naar me en manoeuvreert door het drukke verkeer tot we thuis zijn. Meteen schop ik mijn pumps in een hoek van de slaapkamer en trek mijn kleding uit. Stilletjes kruip ik in bed en trek de dekens over me heen. Allard bekijkt dit tafereel gelaten en lijkt zich geen raad te weten.

‘Wil je wat eten schat?’

‘Nee dank je. Ik heb niet zo’n trek,’ fluister ik. ‘Ik wil even uitrusten, laat me maar.’

~

Ik moet in slaap gevallen zijn want de kamer is donker. Er komt geen licht meer van buitenaf. Ik hoor stemmen in de woonkamer. Een rilling gaat door me heen als ik denk aan vandaag. Ik wikkel me in een warme badjas en loop op de stemmen af. In de woonkamer zie ik de zus van Allard en zijn beide ouders.

‘Emma schat.’ De moeder van Allard komt op me afgelopen en omhelst me. Het is een harde omhelzing en ik voel er niets bij. Geen tranen, geen emoties, helemaal niets.

‘Wat verschrikkelijk voor je, we zijn meteen gekomen,’ zegt zijn zus Marissa.

‘Ik kan het gewoon niet geloven,’ gaat zijn moeder verder.

Ik schud mijn hoofd, maar zeg niks.

‘Hier neem een lekkere kop thee.’ Allard zet een grote mok gevuld met groene thee voor me neer en ik geef hem een kort knikje om te bedanken.

‘We helpen je natuurlijk met dit alles Em.’

De stem van Marissa klinkt zakelijk en zonder empathie. Zij en Allard lijken veel op elkaar, qua uiterlijk maar ook qua gedrag. Ze komt naast me zitten aan de keukentafel.

‘Ik begreep van Allard dat de mensen van de begrafenisonderneming morgenochtend komen. Hij heeft ze net gesproken. Alleen heeft hij een belangrijke bespreking dus ik zal erbij zijn.’

Allard staat met een hulpeloze houding tegen het aanrecht aan geleund. Zijn vader was al die tijd aan de telefoon en hangt nu op.

‘Emma, ik ben even nagegaan wat de verzekering van je ouders is, dat zit goed. Ze waren goed verzekerd dus daar hoef je je geen zorgen om te maken.’

De verzekering van mijn ouders? Mijn gedachten gaan alle kanten op, daar hoef ik me geen zorgen over te maken? Ik had er nog niet eens over nagedacht. Ik zeg de woorden niet hardop en laat alles over me heen komen. De rest praat aan één stuk door. De bel gaat en ook de andere zus van Allard, Isabella, komt binnen. Ze omhelst iedereen en knielt dramatisch voor me neer.

‘Ik vind het zo verschrikkelijk voor je. We gaan je helpen meid.’

‘Dat zei ik ook al,’ zegt Marissa alsof het een wedstrijd is wie het meeste voor me doet. Ik ben het nu al zat.

‘Dankjewel. Ik eh, ik waardeer het echt maar ik ben heel moe en ga liever weer naar bed.’

‘Maar je hebt nog niets gegeten. Laten we iets bestellen,’ zegt Marissa. ‘Thais ofzo?’

‘Nee, dank je ik heb echt geen honger.’

Ik sta op en laat iedereen verbaasd achter. Het kan me niets schelen op dit moment. Ik kruip weer in bed en trek de dekens over me heen alsof dat het enige is op deze wereld wat me troost kan geven. Ik wil even niemand zien of spreken. Hier in deze donkere kamer, hier is het goed.

~

‘Emma schat,’ ik hoor mijn naam in de verte en zie licht door de kieren van de gordijnen. Mijn hoofd bonkt en met moeite open ik mijn ogen. Allard zit op zijn hurken naast mijn bed in een poging mij wakker te krijgen.

‘Emma, je moet opstaan. De mensen van de uitvaart komen zo.’

De mensen van de uitvaart? De woorden galmen door mijn hoofd en alles komt terug. Als een reeks beelden die als een diavoorstelling worden afgespeeld. Mijn ouders op de koude tafel met lakens over hen heen. Het telefoontje van de agent. De gezichten vol medelijden die me aanstaren. Ik voel me misselijk, gooi de dekens van me af en ren in een rap tempo naar de badkamer. Ik haal nog net de wc en geef over.

‘Fuck,’ roept Allard. ‘Gaat het Em?’

Hij loopt om me heen te ijsberen.

‘Ja, het gaat wel. Zet de douche maar even aan.’

Opgelucht dat hij iets kan doen, loopt hij snel naar de douche en zet hem aan waarna ik eronder stap. De warme stralen voelen goed en ik zeep me van top tot teen in. Ik voel me slap, maar dat komt omdat ik niets gegeten heb na die salade van gistermiddag. Ik tril en moet me vasthouden aan de muur. Allard is naar de woonkamer om een ontbijt te maken maar ik moet er niet aan denken om iets te eten. Ik blijf nog een paar minuten stil onder de warme straal staan en laat de absurde situatie tot me doordringen.

Waarom hoef ik niet te huilen?

Ik heb nog geen traan gelaten. Allard loopt de badkamer in als ik me sta af te drogen.

‘Ik moet gaan. Ik heb een bespreking vanochtend maar vanmiddag kom ik thuis. Er staat een smoothie voor je op de tafel. Drink je die op?’

Ik knik. ‘Succes,’ hoor ik mezelf zeggen. Hij geeft me een kus en loopt weg. Ik kijk hem na zonder emotie.

In een grijs joggingpak en mijn haren nog nat in een knot loop ik de woonkamer binnen. Het is er stil en kil. Ik kijk rond naar de witte glanzende keuken met rvs-keukenblad, de grote glazen tafel met strakke zwarte designerstoelen eromheen. De grote grijze bank gericht op de tv is het enige gezellige dat in deze ruimte staat. Waarom valt dit me nu pas op? De witte shutters zijn half dicht waardoor er een klein beetje licht naar binnen valt. Ik draai ze helemaal open en staar een paar minuten naar buiten zonder dat er iets bij me binnenkomt. Op de keukentafel staat een smoothie, gemaakt door Allard. Ik drink er wat van en tot mijn verbazing smaakt het me best goed en geeft het me een beetje energie.

Ik pak mijn telefoon uit mijn tas waar ik niet meer op heb gekeken sinds gistermiddag, en zie dat ik veel oproepen heb gemist van mijn vriendinnen en van mijn werk. Ik lees de berichten en probeer er een paar te beantwoorden maar het kost me moeite om mijn aandacht erbij te houden. Loïs heeft alles geregeld op het werk dus daar hoef ik me nu niet mee bezig te houden.

Dan gaat de bel. Dat zal Marissa zijn.

‘Hé lieverd.’ Ze loopt driftig naar binnen met in iedere hand een volle boodschappentas. ‘Heb je een beetje kunnen slapen?’

‘Alleen maar eigenlijk,’ antwoord ik.

Ze zet de twee grote tassen op het aanrecht. ‘Ik heb wat eten en drinken meegenomen want jullie hebben niet veel in huis, zag ik gisteravond.’ Ze opent wat keukenkastjes en vult ze met haar aankopen. ‘Zo,’ ze kijkt voldaan. ‘Daar hoef je je even niet druk om te maken. Er staat genoeg voor een week. Hoe laat komen die mensen?’

‘Ik heb echt geen flauw idee.’ Ik haal mijn schouders op.

‘Oh, dat weet je niet?’

‘Nee ik heb ze niet gesproken. Allard volgens mij.’

‘Ze zullen zo wel komen. Ik maak alvast een kop koffie voor ons.’

Ze pakt een schaal, drapeert er een assortiment koekjes op en zet die midden op de eettafel. ‘Voor bij de koffie,’ zegt ze tegen niemand in het bijzonder. Ze zet een kopje koffie voor me neer en dan gaat de bel weer. Marissa stuift op de intercom af om de deur beneden te openen. Ik bekijk alles vanaf de eettafel en voel niet de behoefte om op staan. Er stapt een vrouw van middelbare leeftijd binnen. Ze draagt een donkergrijs mantelpakje met een witte blouse. Haar peper- en zoutkleurige haren netjes in een knot.

‘Welkom,’ zegt Marissa. ‘Kom verder.’ Ze geeft haar een hand en stelt zich voor als de schoonzus. ‘Daar zit Emma, de dochter.’

De vrouw glimlacht vriendelijk als ze me een hand geeft en neemt plaats tegenover me aan de eettafel. Marissa schenkt koffie in en biedt een koekje aan. Ik zeg niets en staar voor me uit.

‘Allereerst natuurlijk gecondoleerd. Wat een verschrikkelijk verlies. We gaan er alles aan doen om het afscheid van uw ouders zo waardig mogelijk te maken. Ik heb natuurlijk veel met u te bespreken over deze dag.’

Mijn gedachten dwalen meteen af. Wat willen mijn ouders eigenlijk? Begraven of cremeren? Ik zou het niet weten. Heb ik het daar weleens over gehad met ze? Misschien staat het in een document thuis. Dan zou ik eerst langs huis moeten. Of ik kan het vragen aan de buurvrouw. Mama’s beste vriendin. Oh nee! Die heb ik nog niet gebeld. Oh god, ik moet iedereen bellen. Wat een verschrikking.

‘Em?’ Marissa schudt zachtjes aan mijn pols. Twee paar ogen staren me aan.

De mevrouw in het grijze pak schraapt haar keel: ‘Ik begrijp dat dit moeilijk is. Maar wordt het een begrafenis of crematie?’

‘Ik weet het niet.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik moet daarover nadenken. Wanneer moet u het weten?’

‘Uiterlijk morgen zou fijn zijn. Dan kunnen we iets regelen. Het is nu woensdag. Dan zou het afscheid op maandag kunnen plaatsvinden. Komt dat uit?’

‘Eh ja, prima.’

Of het uitkomt? Komt het uit om afscheid te nemen van je ouders op maandag? Wat een bizarre vraag. De zin galmt door mijn hoofd en ik grinnik een beetje. Marissa zit me verbaasd aan te kijken.

‘Ik wil eerst even naar het huis van mijn ouders. Wat documenten zoeken of hier iets over in staat,’ ga ik snel verder.

‘Uiteraard.’ De vrouw knikt begripvol en pakt nog een koekje. Er blijft een kruimeltje aan haar mondhoek hangen. Ik vind het bloedirritant.

‘Ik heb hier een boek,’ ze klapt hem open en ik zie foto’s van kisten. ‘Dit is altijd moeilijk maar zou je een keuze kunnen maken? Dan kunnen we dat alvast doorgeven.’ Ik blader door het boekje en zie witte, bruine en zwarte kisten in verschillende materialen. Goh, ik wist niet dat er zoveel keus was. Ik wijs naar twee bruine houten kisten. ‘Deze zijn prima.’

De vrouw krabbelt iets op papier. We nemen nog een aantal dingen door en dan vertrekt ze.

‘Ik ga met je mee,’ zegt Marissa en begint haar spullen te verzamelen.

‘Nee, dat hoeft echt niet. Heel lief, maar ik ga wel alleen. Ik ga eerst langs de buren van m’n ouders. Dat zijn hun beste vrienden en die weten nog niets. Dat doe ik liever alleen. Ga jij maar naar je werk. Heel lief dat je er was.’

‘Weet je het zeker?’

Ze ziet er een beetje opgelucht uit en dringt geen tweede keer aan om met me mee te gaan.

‘Ik weet het heel zeker,’ antwoord ik.

Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken om Marissa de hele dag om me heen te hebben.

‘Als ik je hulp nodig heb dan bel ik je meteen.’

Ik werk haar de deur uit en trek mijn jas aan. De autosleutels hangen in het kastje in de gang en ik rijd in mijn eentje in stilte naar mijn geboortedorp. Voor het gesprek met de buren ben ik bloednerveus. Ik heb geen zin in drama en wil alles zo snel mogelijk achter de rug hebben. Wat een shitzooi dit allemaal. Op de oprit zie ik het autootje van mama staan. De auto van mijn vader niet, die is verwoest. Net als mijn ouders, gewoon van het ene op het andere moment. Ik slik bij deze gedachte en slaak een diepe zucht. Dan loop ik met lood in mijn schoenen naar het huis van de buren.

De huizen zijn vrijstaand en vrij groot met een grote oprit en aan de achterzijde vrij uitzicht over weilanden. Ik heb hier altijd met plezier gewoond maar wilde, zodra ik de mogelijkheid had, weg naar een grote stad. Mijn ouders daarentegen waren verliefd op dit dorp en hun woning. Hier waren ze nooit weggegaan. Ergens hoop ik dat Annet er niet is. Maar na één keer bellen gaat de deur open en zie ik het vriendelijke en vertrouwde gezicht van de buurvrouw en beste vriendin van mijn moeder. Ze glimlacht meteen als ze me ziet.

‘Emma wat leuk!’ roept ze verbaasd. ‘Nou ja zeg, wat doe jij hier?’ Haar gezicht betrekt als ze mijn ernstige blik ziet.

‘Mag ik even binnenkomen?’

‘Ja natuurlijk, kom kom.’ We lopen samen naar keuken. Het huis is net even anders dan dat van mijn ouders maar ik heb hier vroeger zoveel tijd doorgebracht samen met mijn beste vriendin Deborah dat ik precies de weg weet. Er is weinig veranderd, het voelt vertrouwd. Dat helpt een beetje bij de situatie.

‘Ik ben bang dat ik heel slecht nieuws heb. Mijn ouders zijn gistermiddag omgekomen bij een auto-ongeluk.’

Annet gilt het uit. ‘Nee, nee nee nee!’ Ze valt op de keukenstoel achter zich. Ik schrik een beetje van haar gegil en hoor snelle voetstappen dichterbij komen. Bert, de buurman, komt de keuken binnen rennen.

‘Annet wat is er?’

Hij ziet Annet huilen en daarna merkt hij mij pas op.

‘Emma? Wat doe jij hier?’

‘Frits en Christina,’ hijgt Annet. ‘Ze zijn dood!’

‘Wat zegt je me nou?’ Hij kijkt me verschrikt aan.

‘Mijn ouders zijn gistermiddag omgekomen bij een auto-ongeluk.’

Ik hoor dat er nog steeds weinig emotie in mijn stem klinkt.

‘Oh meisje toch, ga zitten.’ Bert schuift een stoel naar achteren zodat ik plaats kan nemen, zelf gaat hij naast Annet zitten.

‘Wat is er in godsnaam gebeurd?’ vraagt hij.

‘Er is een vrachtwagen frontaal op hun auto gebotst. Ze hadden geen schijn van kans. Ik werd gebeld op mijn werk en ben meteen naar het ziekenhuis gegaan maar ze waren al overleden.’

Annet pakt mijn hand over de tafel. ‘Wat erg voor je Emma. Wat een verschrikking dit.’

‘Jullie kennen mijn ouders het beste.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet niet wat ze willen. We hebben het er nooit over gehad. Begraven of cremeren.’

Annet zucht diep. ‘Je moeder en ik hebben het er weleens over gehad en we wilden allemaal cremeren, dat weet ik zeker.’

‘Oké,’ knik ik. ‘Dan doen we dat. De mensen van de uitvaart willen dat uiterlijk morgen weten. Ze waren vanochtend bij mij maar ik weet helemaal niks.’

‘Bert, jij weet wel waar de papieren liggen toch? Dat heeft Frits jou laten zien.’

Hij knikt. ‘Ik help je Emma. Ik weet precies waar je vader alles bewaarde.’

‘Dat zou fijn zijn, dank je.’

‘Laat me eerst een kopje thee voor je zetten,’ zegt Annet.

Ze zet trillend een kop thee voor me neer.

‘Annet, ik weet dat het veel gevraagd is maar zou je me willen helpen met mensen te berichten? Ik weet echt niet wie ik allemaal een kaart moet sturen. Ik zou het fijn vinden samen een lijst te maken.’

‘Je ouders hadden een adressenlijst in de computer staan weet ik,’ zegt Bert. ‘Daar komen we een eind mee. Ik zal vanmiddag onze vriendengroep op de hoogte brengen. Dat hoef jij niet te doen,’ zegt hij op een zachte toon.

‘Dank je Bert, dat zou ik heel fijn vinden.’

‘Hoe gaat het met jou Emma?’ Annet kijkt bezorgd.

‘Ik weet het niet.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Het komt nog niet echt binnen, denk ik. Nu moet ik eerst alles regelen. Laat ik dat eerst maar doen.’

‘Heb je genoeg hulp van je verloofde?’

Ik denk na. ‘Nou hij is nu even werken. Hij had een belangrijke bespreking maar vanmiddag zou hij weer thuiskomen.’

‘Kom,’ zegt Bert. ‘Dan ga ik met je mee naar het huis van je ouders.’

In het kantoor van mijn vader spitten we door een aantal documenten. We hebben de computer aangekregen en vinden naast het toetsenbord een notitieblok met alle wachtwoorden. Daar moet ik een beetje om lachen.

‘Handig pap,’ zeg ik zachtjes.

Het adressenbestand is compleet. Ik print hem uit voor de mevrouw van de uitvaart. Ik vind verzekeringspapieren en een testament en stop alles in mijn tas.

‘Bert, onwijs bedankt voor je hulp. Ik ga weer naar huis. Dit is mijn nummer.’ Ik schrijf mijn telefoonnummer op een briefje. ‘Wil je me laten weten als je iedereen hebt gesproken?’

‘Dat zal ik doen Emma,’ zegt Bert. Hij geeft me een beetje onhandig een knuffel en loopt naar huis. In de auto check ik mijn telefoon en zie dat ik een oproep heb gemist van Allard. Ik bel hem terug op de speaker terwijl ik wegrijd.

‘Hé lieverd, waar ben je nu?’ Zijn stem galmt door de auto.

‘Op weg naar huis. Ik heb wat spullen opgehaald bij mijn ouders. Voor de mensen van de uitvaart.’

‘Oké, ik kom nu naar huis. Goed? Zie ik je zo.’

Het feit dat Allard vanochtend gewoon naar zijn werk is gegaan steekt wel een beetje. Ik kan me er niet echt druk om maken, maar in mijn achterhoofd hoor ik een stemmetje dat zegt dat het niet normaal is. Ik zou dat nooit doen en ik zag ook de blik van Annet toen ik vertelde dat Allard nog even naar zijn werk was. Een beetje vreemd is het wel. Ik schud de gedachten van me af, voor nu heb ik andere zorgen, en eenmaal thuis mail ik alle gegevens die ik heb verzameld naar de mensen die de uitvaart regelen. Na ontvangst belt de mevrouw in het pak me meteen op en krijg ik de opdracht muziek uit te zoeken en een foto. Loïs belt aan het einde van de dag om te vragen hoe het met me gaat en ook Bert belt om me te vertellen dat hij iedereen heeft ingelicht. Er is uiteraard geschokt gereageerd. Hij brengt me meerdere condoleances over van de vriendengroep van mijn ouders. Ik weet dat ze een leuke hechte vriendengroep hadden, mensen die net als mijn ouders hun leven lang in het dorp wonen. De meesten ken ik zelf nog. We spreken af om morgen contact te hebben.

Allard warmt twee kant-en-klaar maaltijden op die Marissa in de koelkast heeft gestopt. Het staat voor mijn neus maar ik heb geen trek. Ik probeer een paar happen van de rijst naar binnen te krijgen maar ik word meteen weer misselijk.

‘Je moet wel wat eten, Em.’

Allard weet duidelijk niet wat hij met deze hele situatie aan moet. Even heb ik medelijden met hem. Het is ook allemaal niet niets.

‘Ik weet het maar ik heb echt geen trek. Dat komt wel weer,’ stel ik hem gerust. ‘Ik ga lekker naar bed, ben uitgeput.’

‘Maar het is 19.00 uur,’ zegt hij verbaasd.

‘Ja, dat weet ik, maar ik ben moe.’

Ik ga met joggingpak en al in bed liggen en zet de tv aan. Ik zap voorbij zinloze programma’s en val in slaap. Midden in de nacht schrik ik wakker van een nachtmerrie. Twee koplampen komen recht op me af waardoor ik rechtop in mijn bed zit. Mijn hart klopt zo hard, dat het lijkt of ik hem keihard door een luidspreker hoor bonzen. Ik kijk naast me en zie Allard in een diepe slaap. Het is half drie en mijn maag knort een beetje. Ik rommel wat in de keukenkastjes die, voor het eerst sinds ik hier woon, vol staan met eten, en met een doos koekjes en een glas melk ga ik aan de eettafel zitten. Koekjes en melk. Net als vroeger als ik niet kon slapen. Dan zat ik samen met mijn moeder in de keuken. Altijd als ik nerveus was voor een grote toets op school of als ik een spreekbeurt moest houden. Dan sloop ik naar beneden en mama hoorde dat altijd en kwam bij me zitten. We aten gezellig samen koekjes en dronken er een glas koude melk bij, onze favoriete combinatie.

Lieve mam.