Verleden

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Keerpunt #2 - Verleden

Copyright © 2019 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Omslag illustratie: Anja Eijgenraam

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083032436

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Verleden - Voorwoord

In het vervolg op Keerpunt #1 - Verloren wordt het perfecte leven dat Emma en Colt samen hebben opgebouwd abrupt verstoord door nieuws uit het verleden. Samen gaan ze het gevecht aan en proberen ze een weg te vinden tussen alle obstakels door die hun kant op gegooid worden.

Zal hun ware liefde alles overwinnen?

Lees het in dit romantische verhaal met onverwachte wendingen en een sexy twist.

Het tweede deel van de Keerpunt trilogie.

~

Eerder verschenen:

Keerpunt #1 - Verloren (2019)

Voor mijn vriendinnen. Jullie zijn de beste...

Hoofdstuk 1 - Colt

‘Wat zeg je?’ De stem van mijn oom klinkt kraakhelder aan de andere kant van de lijn maar wat hij zegt komt niet bij me binnen.

‘Je vader, het spijt me… Hij is overleden vanochtend, een hartstilstand.’

Ik blijf stil.

‘Colt? Ik denk dat het verstandig is als je hier naartoe komt.’

Weer niets, ik weet gewoon niets te zeggen. Mijn vader, dood? Er horen gevoelens naar boven te komen. Ik probeer iets te voelen, maar er komt niets. Helemaal niets.

‘Bedankt voor het bellen George,’ zeg ik op zakelijke toon tegen de broer van mijn vader.

‘Kom je hierheen?’

‘Ik weet het niet, ik moet het bespreken met mijn vrouw.’

‘J-je vrouw?’

‘Ja, mijn vrouw. Je hoort van me,’ zeg ik en hang op.

Daar is het dan, het telefoontje uit het verleden. Ik was er al zo bang voor. Al twee jaar lang zitten we op onze geluksberg, hoog in de wolken, waar niemand ons kan raken, maar daar lijken we nu met een bloedgang vanaf te donderen.

‘Colt, wat is er?’ Emma komt het kantoor binnenlopen en kijkt me met grote ogen aan. Ze weet het altijd precies als er iets met me is. Ik kan haar niet voor de gek houden.

‘Mijn vader,’ zucht ik.

‘Was dat je vader?’ Haar ogen staan verschrikt.

Ik schud langzaam mijn hoofd. ‘Hij is dood.’

‘Oh nee,’ fluistert ze. Ze vliegt op me af en kruipt op mijn schoot. Ze is zo tenger in vergelijking met mijn grote lichaam, ze verdwijnt bijna. Ik vind het een heerlijk gevoel.

‘Colt, wat spijt me dat voor je,’ fluistert ze in mijn nek.

Zo zitten we nog even stilletjes samen. Emma weet altijd precies het juiste te doen. Ze stelt geen vragen, ze voelt het moment goed aan en geeft me precies wat ik nodig heb, haar onvoorwaardelijke steun.

‘Een hartstilstand,’ mompel ik. ‘Dat was mijn oom, de broer van mijn vader. Hij heeft hem gevonden in zijn kantoor.’

‘Wat vreselijk,’ zegt ze met een ernstige blik die me tegelijk probeert te peilen.

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat weet ik niet.’

Ze kijkt me met een pijnlijke blik aan.

‘Sorry, dat was geen slimme opmerking.’

Ik weet dat dit gevoelens bij haar naar boven moet brengen. Het plotselinge overlijden van haar ouders, nu alweer tweeëneenhalf jaar geleden, was wel een klap voor Emma. Zij had dan ook een hele andere band met haar ouders. Een warme, fijne jeugd. Niet de vreselijke, kille jeugd die ik heb gehad. Ik huiver bij de gedachte hoe ongelukkig ik was tot het moment dat ik Emma in mijn leven kreeg, een geschenk.

‘Ik wil graag iets voelen,’ mompel ik.

‘Ssst, niet doen, je hoeft je niet te verontschuldigen, het zijn twee compleet verschillende situaties, ik weet het toch Colt. Het geeft helemaal niets dat je nog niets voelt. Dat kan nog komen weet ik uit ervaring en als het niet komt, dan is het ook helemaal niet zo raar.’

Ons gesprek wordt onderbroken door een kreet van onze dochter vanuit haar slaapkamer. Ze is wakker na haar middagdutje.

‘Ik ga wel,’ zegt Emma.

Ik wil haar eigenlijk niet loslaten, haar lichaam op het mijne is zo verslavend, zo zou ik de hele dag kunnen zitten. Ze loopt de kamer uit en komt na een paar minuten weer binnenwandelen met in haar armen onze perfecte kleine dochter. Met haar helderblauwe ogen kijkt ze me blij aan. ‘Papa, papa.’ Ik kijk vertederd naar haar. Als Emma haar op de grond zet komt ze aangerend, zo in mijn armen. Twee weken geleden werd ze één jaar oud en alsof ze zichzelf plotseling te groot vond om nog langer getild te worden kon ze de volgende dag ineens lopen. Ze lijkt veel te veel op haar moeder, die vastberaden blik in haar ogen, die ik ook zo vaak bij haar moeder zie. Ik hou mijn hart vast en wil niet denken aan wat de toekomst me gaat brengen met deze twee eigenwijze dames, die beiden geen boodschap lijken te hebben aan mijn mening. Ik knuffel haar extra hard vandaag.

‘Papa,’ ze knijpt in mijn neus en ik doe net of een hap van haar hand neem. Ze giert het uit, haar blijdschap is aanstekelijk. Als de dag van gisteren herinner ik me haar geboorte, het staat in mijn geheugen gegrift. Het scheelde niet veel of ik had het gemist. Op aandringen van Emma was ik toch nog naar een belangrijke vergadering gegaan voor mijn bedrijf, ik wilde eigenlijk niet maar mijn koppige vrouw drong erop aan. Ze moest nog een week dus de baby zou echt niet komen. Stom als ik was luisterde ik naar haar, tegen beter weten in, want meestal als ik dat doe dan gaat het fout.

‘Verdomme, ik wist het. Ik had niet weg moeten gaan,’ bulderde ik tegen Justin nadat hij me had gebeld om te zeggen dat Emma’s vliezen waren gebroken. ‘Het gaspedaal gaat niet verder dan ik het nu indruk, ik ben verdomme nog een uur verwijderd van het ziekenhuis.’

‘Rij alsjeblieft voorzichtig.’ De bezorgde stem van Justin galmde door mijn auto, zich er inmiddels van bewust hoe ik ben. ‘Dave en ik laten haar niet alleen, dat weet je.’

De twee mannen zijn mijn hart binnengedrongen door de manier waarop ze met Emma omgaan, de oprechte vriendschap die ze haar geven ontroert me elke keer weer en als ik heel eerlijk ben, ben ik zelf ook erg gesteld op ze geraakt. Dave en ik boksen twee keer in de week samen, we weten elkaar tot het uiterste te drijven, en trainen daarnaast nog twee keer per week in de fitnessruimte die ik in de kelder van ons huis heb laten bouwen.

‘Geef Emma aan de telefoon,’ snauwde ik harder dan ik bedoelde.

‘Eh, dat gaat even niet,’ aarzelde hij.

‘Dat gaat niet? Je zit toch met haar in de auto?’

‘J-ja dat wel, maar het gaat erg snel, ze zit in een soort trance,’ zijn stem klonk steeds zachter alsof hij het niet tegen me durfde te vertellen.

‘Het gaat heel snel zeg je?’

Een paniekgevoel maakte zich meester van me. Emma had pijn en ik was er niet voor haar.

‘Ik kom er echt zo snel mogelijk aan. Wil je alsjeblieft de telefoon aan haar oor houden?’

Ik vroeg het dwingend maar vriendelijk omdat ik wist dat hij ook alleen maar zijn best deed.

‘Hier komt ze.’

Ik hoorde een doordringend gezucht door de hoorn. ‘Colt?’ Haar stem klonk paniekerig.

‘Schatje hier ben ik, ik kom zo snel als ik kan.’

‘Nee,’ ze zuchtte weer een paar keer, ‘doe rustig aan Colt, alsjeblieft, beloof het me.’

Ik hoorde de paniek in haar stem, het was niet voor haarzelf en de pijn die ze had, maar om mij. Ze maakte zich zorgen om mij, omdat ze weet hoe ik ben en wat het met mij deed dat ik niet bij haar was.

‘Emma ik doe voorzichtig, maak je om mij geen zorgen, ik sta zo snel mogelijk aan je zijde.’

De rit leek nog een eeuwigheid te duren, zodra ik het ziekenhuis in rende riep ik haar naam, alsof ze op magische wijze ineens ‘ja hoor Colt hier ben ik’ zou zeggen. Een vriendelijke verpleegster zag mijn paniek en hielp me naar de gynaecologie afdeling. Toen ik de kamer binnenstormde zag ik mijn prachtige vrouw liggen met Justin en Dave ieder aan een kant. Ik zag de vreugde op haar gezicht toen ze me zag.

‘Hier ben ik,’ riep ik opgelucht. Ik rolde de mouwen van mijn overhemd op en nam plaats achter haar. ‘Hier ben ik.’

Ze kneep in mijn hand maar kon niets uitbrengen.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ik aan Justin en Dave.

‘Ze doet het super,’ zei Justin trots. ‘De arts zei dat het waarschijnlijk nog maar één of twee uur gaat duren voor ze er is.’

‘Nog één of twee uur?’ zei ik vol verbazing. ‘Ze kunnen haar toch niet zoveel pijn laten lijden. Kan ze geen pijnstilling krijgen?’

‘Dat wil ze niet.’

Ik gromde, ohhh die koppige griet ook.

Tussen het puffen door schudde ze haar hoofd. ‘Het gaat prima,’ zei ze met een van pijn vertrokken gezicht.

Ik legde mijn armen steviger om haar heen, ze kneep er hard in, ze mocht zo hard knijpen als ze wilde. Het liefst nam ik haar pijn over maar er was niets dat ik kon doen, een vreselijk gevoel.

‘Jullie.. hier... blijven,’ pufte ze toen ze zag dat Justin en Dave de kamer uit wilden lopen. Ze wierpen beiden een blik op mij. Ik knikte, ik wist hoe belangrijk het was voor Emma en als ik heel eerlijk was vond ik het wel fijn dat ze erbij waren. Robbert had me al verteld hoe vreselijk het is om je vrouw zo’n pijn te zien lijden toen hun zoon vorige maand geboren werd en hij had gelijk.

De arts daarentegen kreeg ongelijk godzijdank. Al een half uur na mijn aankomst mocht Emma persen van de arts en tien minuten later hoorde ik de eerste schreeuw van onze dochter. Het mooiste geluid dat ik ooit had gehoord. Daar was ze, mijn dochter. Onze dochter. Ze was zo prachtig. Ik staarde in stilte naar haar gave gezichtje, ze leek exact op Emma. Een machtig gevoel maakte zich meester van me. De liefde die ik meteen voelde voor dit kleine meisje. De drang om haar te beschermen tegen al het kwaad in de wereld, net zoals ik bij haar moeder doe, was alles overheersend.

~

‘Daar is ze dan,’ zei Emma trots toen ze even later met onze dochter in haar armen lag. Ingewikkeld in een doek en een roze mutsje op haar hoofd.

‘Heren, ontmoet Liv Christina Rose Reeds,’ zei ze tegen Justin en Dave die alles vanaf de hoek van de kamer hadden gadegeslagen. ‘Christina naar mijn moeder en Rose naar de oma van Colt.’

Ik zag tranen in de ogen van Dave en stromende tranen over de wangen van Justin.

‘Ze is zo mooi,’ fluisterde hij.

‘Ontmoet jullie peetdochter,’ fluisterde Emma met tranen in haar ogen. De mannen keken met verwondering naar Emma en toen naar mij. Emma en ik hadden het er al over gehad, we konden geen betere peetouders wensen dan deze twee liefdevolle mannen. Toen gingen alle remmen los bij Justin. Dave gaf me een stevige omhelzing. ‘Je kan ons geen gelukkigere mensen maken,’ mompelde hij.

‘Ons ook niet,’ zei ik.

Met z’n vieren keken we vertederd naar het kleine mensje in de armen van haar moeder. Ze gaapte waarop wij allemaal ohhh en ahhh geluiden maakten. Dit was hoe geluk voelt. Dit was mijn pure geluk.

~

‘Kom,’ zegt Emma, haar stem rukt me uit mijn gedachten. ‘We gaan lekker een stukje wandelen buiten, even je hoofd leegmaken, dat zal je goed doen.’

Voor me ligt nog een stapel werk op me te wachten, maar een wandeling met mijn vrouw en dochter klinkt een stuk aantrekkelijker. Een onderbreking kan geen kwaad. Emma en ik proberen ons leven zo in te delen dat ons gezin altijd op de eerste plaats staat.

We zetten Liv in de wandelwagen en wandelen zo vanuit onze tuin het bos in met onze hond Charlie voorop. Je zou denken dat ik, na anderhalf jaar hier wonen, gewend ben aan deze plek, dit geweldige huis met uitzicht op zee en een bosrijke omgeving maar niets is minder waar. Elke dag weer ben ik zo dankbaar voor wat ik hier heb opgebouwd. Een leven met een liefdevolle vrouw, een prachtige dochter, een lieve vriendengroep en ons droomhuis. Mijn bedrijf loopt als een trein, ik heb zelfs twee mensen aan moeten nemen die op afstand allerlei taken van mij overnemen. Alles loopt op rolletjes maar vandaag lijkt er een kink in de kabel gekomen te zijn. Daar waar ik onbewust al voor vreesde, want ergens heb ik altijd geweten dat mijn familie me niet voor altijd met rust zou hebben gelaten. Vroeg of laat zouden ze erachter komen waar ik ben. Tot nu toe heb ik mijn bedrijf zo goed als anoniem kunnen houden. Ik wilde niet dat ze er lucht van kregen, stelletje aasgieren. Niet dat ze het geld nodig hebben met ons familiekapitaal, maar toch, ik weet dat ze me geen succes gunnen, dat ze me op elk vlak kapot willen maken. En nu zou ik er weer naartoe moeten? In de wetenschap dat ze op elk moment toe kunnen slaan en mijn leven zoals ik het nu heb opgebouwd weer kapot zullen maken.

Ik wil niet dat ze weten van Emma, dat ze kennis maken met mijn dochter, geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Alles heb ik voor ze verborgen kunnen houden, tot nu. Hoe mijn oom aan mijn telefoonnummer komt is nog een groot vraagteken, maar het is een beangstigende gedachte dat ze mijn leven in zijn gekomen.

‘Colt, praat alsjeblieft. Je bent zo in gedachten verzonken de hele tijd.’

‘Ik weet het Emma. Maar dit is zo moeilijk. Wat moet ik doen? Moet ik het negeren. Of moet ik er naartoe?’ Ik haal mijn handen hulpeloos door mijn haar.

‘Nou ten eerste mag je ik veranderen naar wij.’

‘Onder geen voorwaarde neem ik jullie mee naar die hel,’ onderbreek ik haar boos.

‘Onder geen voorwaarde laat ik je daar alleen heen gaan.’

Haar ogen spugen vuur, de felblauwe ogen die altijd dwars door mijn ziel branden stralen woede en koppigheid uit. Zo staan we tegenover elkaar in de stilte van de natuur.

Ik slaak een zucht.

‘Colt, jij zou hetzelfde voor mij doen,’ vervolgt ze. ‘We doen alles samen of we doen het niet. Dat is toch jouw motto? Dat ik je daaraan moet herinneren!’ Ze kijkt er spottend bij.

Ik kijk haar boos aan, dat is inderdaad precies wat ik altijd zeg als zij weer aan één van haar avonturen wil beginnen en ik haar niet van gedachten kan veranderen. Nu gebruikt ze mijn eigen woorden tegen mij en dat bevalt me niets.

‘Slaap er een nachtje over,’ besluit ze. ‘Bedenk wat je wilt doen. Wat je ook besluit, ik sta achter je en ga hoe dan ook met je mee.’

Ik sluit mijn ogen als ze haar armen in een teder gebaar om mijn middel slaat en haar hoofd op mijn borstkas legt. Liv bekijkt alles met haar grote blauwe ogen en roept dan: ‘door, door, door.’ Charlie blaft alsof ze het ermee eens is. We lachen erom en gaan dan verder met onze wandeling. Liv geniet zo van onze wandelingen in het bos. Vanuit de grote wandelwagen heeft ze goed overzicht. Ze zit altijd heel kalm om haar heen te kijken en roept verwonderd naar vogels, eekhoorntjes en vosjes en klapt in haar handen als ze iets mooi vindt. Zoveel puurheid, ik geniet er iedere keer weer van.

Het verdriet zou nu moeten overheersen, het verdriet van het verlies van mijn vader, maar dat doet het niet. Het is de angst die overheerst. Ergens had ik al afscheid van hem genomen toen ik tweeëneenhalf jaar geleden brak met de hele familie. Op dat moment had ik geen familie meer, ik had helemaal niets meer. Tot Emma mijn leven binnen kwam stormen en ik me geen leven meer zonder haar kon voorstellen. Zij is mijn familie, zij en Liv en ik ben tot alles in staat om te voorkomen dat iemand dat kapot zal maken.

~

Na het avondeten als Liv net op bed ligt en we samen op de veranda aan een kop koffie zitten, begin ik te praten over mijn besluit.

‘Ik heb een beslissing genomen. Ik ga niet… We gaan niet,’ verander ik mijn zin als ik haar blik zie. ‘Ik wil niet dat jullie iets te maken hebben met die verdorven familie.’

‘Colt, je hoeft je om mij geen zorgen te maken, ik red me wel.’

Ik weet het, ik weet dat ze sterk is. God, ze is sterker dan ik, maar ik kan haar niet blootstellen aan die vreselijke lui. Ik schud mijn hoofd. ‘We gaan niet en daarmee uit.’

‘En daarmee uit?’ Haar wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Ga je zo beginnen?’

‘Stop Emma, deze beslissing neem ik, klaar. Je zei zelf dat je achter me zou staan wat ik ook beslis.’

‘Als je er goed over nagedacht hebt ja, maar dat heb je niet, ik zie het aan je, je wordt verscheurd. Het is je vader, straks krijg je spijt dat je geen afscheid hebt genomen.’

‘Ik heb al afscheid genomen.’

Ik voel mijn bloed koken, ik weet dat het niet eerlijk is tegenover haar maar al mijn frustratie komt eruit.

‘Ik wil dat je ophoudt, ik heb mijn beslissing genomen, er komt niks goeds van deze familie en ik houd mijn familie daar ver vandaan.’

‘Zij zijn ook je familie,’ fluistert ze.

Ik kijk haar ongelovig aan, dan storm ik boos het huis in, haar alleen achterlatend op de veranda. Ik wil het er niet meer over hebben. Driftig begin ik in ons kantoor aan de stapel werk van vanmiddag. Ik hou zoveel van mijn vrouw, ik kan me geen leven zonder haar voorstellen, maar die koppigheid van haar daar zou ik prima zonder kunnen. Vorige maand nog hadden we een hele discussie over een trip die ze wilde maken naar Canada voor een fotografie opdracht. Een week, zonder mij. Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Ik vraag je geen toestemming Colt, snauwde ze nadat ik haar vriendelijk had meegedeeld dat dat niet ging gebeuren. Jullie redden het prima samen een week zonder mij, en als je hulp nodig hebt dan staan Justin en Dave paraat. Het gaat gewoon niet gebeuren, bulderde mijn stem door het huis. Jij gaat niet alleen zo’n gevaarlijke trip maken.

Ik wist dat dit niet de manier was, dat het niet goed was om haar iets te verbieden. Het was niet terecht en niet de juiste manier om iets voor elkaar te krijgen bij Emma, maar in paniek maak je rare sprongen. Ik zag de vastberaden blik in haar ogen. Dit is haar passie, haar werk, ik moest haar de ruimte geven maar het moment dat ik haar lichaam op die rots zag liggen stond me nog helder op mijn netvlies. Het eerste uur waarin ik dacht dat ze dood was.

Ik sluit mijn ogen bij die gedachten. Dat wil ik nooit meer meemaken. Dus ben ik soms onredelijk, ik weet het. Uiteindelijk gaf ik toe. Niet dat ze mijn toestemming nodig had zei ze koppig maar ze was toch blij dat ik snapte hoe belangrijk het was voor haar. Je leert het wel, knipoogde ze bijdehand als ze is. Ze weet me altijd weer te bewerken. Ze weet dat ik alles voor haar over heb, dat ze alles bij me gedaan krijgt. Haar geluk is voor mij het allerbelangrijkste.

‘Ik wil geen ruzie Colt.’

Haar zachte stem onderbreekt mijn gedachten. Emma staat in de deuropening van ons kantoor. Ik zie dat ze net uit bad komt. Alleen een T-shirt aan haar lijf, mijn T-shirt. Haar natte lange haren hangen los over haar schouders, die vurige blauwe ogen branden dwars door mij heen. Ik voel me meteen hard worden. Het effect dat ze nog steeds op mij heeft na twee jaar. Ze vangt mijn blik op en komt langzaam op me aflopen. Zonder iets te zeggen kruipt ze op mijn schoot. Haar benen elk aan een kant. Haar hand vindt zich een weg naar mijn joggingbroek. In één beweging heeft ze mijn erectie bevrijd. Een grom ontsnapt uit mijn keel. Oh die griet ook. Ik wil boos blijven. Boos op haar eigenwijze gedrag, haar vasthoudendheid en haar bijdehante mond. Altijd maar die bijdehante mond. Maar als ze zich langzaam laat zakken over mijn erectie en haar zachte warme vlees me omringd ben ik weg. Alles is vergeten. Alleen zij en ik bestaan nog. Ik kreun als ik haar nattigheid over me heen voel glijden. Ze beweegt op en neer. Eerst zacht, dan steeds sneller. Ik grijp haar haren beet en trek haar hoofd naar achter. Mijn hand reikt onder haar shirt op zoek naar haar borsten. Met mijn duimen maak ik cirkeltjes over haar tepels. Ik weet precies wat ze lekker vindt. Ze kreunt zachtjes mijn naam, haar ademhaling versnelt. Ik weet dat ze er bijna is en dan roept ze mijn naam hard uit terwijl ze trillend haar hoogtepunt bereikt. Ze weet hoe belangrijk dat voor me is, de bevestiging dat ik haar dit gevoel geef. Alleen ik. Tijdens de seks bezit ik haar, is zij van mij. Ik til haar op en leg haar op mijn bureau. Haar volledige overgave brengt me grommend naar een hoogtepunt. Ik stoot hard in haar terwijl ik haar tengere lichaam stevig vasthoud. Ik wil boos blijven, maar wat ben ik zonder haar? 

Hoofdstuk 2 - Emma

Het vliegveld van Atlanta komt me nog al te bekend voor van mijn tussenstop naar Jamaica. Het lijkt een heel ander leven. Nu loop ik hier met een stille afwezige Colt op weg naar zijn familie. Hij is bloednerveus, ik zie het aan hem. Morgen is de begrafenis van zijn vader. Uiteindelijk heeft hij toch besloten om te gaan, het had nogal wat voeten in aarde om hem te overtuigen dat ik hem niet alleen zou laten gaan, maar na lang discussiëren gaf hij toe. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om hem dit alleen door te laten maken. Hij is mijn alles, en om hem er zo slecht aan toe te zien, zoals nu, doet me veel pijn. De komende week ben ik er voor hem, alles staat in teken om deze trip voor Colt zo goed mogelijk te laten verlopen.

Hij had de volgende dag zijn oom gebeld om te vertellen dat we zouden komen, die stond erop dat we een kamer zouden nemen op het landgoed bij zijn moeder. Je vader had het niet anders gewild Colt, had hij gezegd, en je moeder wil het ook graag. Eerst wilde hij er niet aan. Maar toen ik knikte en zei dat het goed was nam hij het aanbod aan. Liv hebben we niet meegenomen, dat ging hem echt een stap te ver. Het is de eerste keer dat Colt haar een week achterlaat, hij heeft wat meer moeite met loslaten dan ik. Maar de gedachte dat hij zijn dochter hier mee naartoe zou moeten nemen was erger dan haar een week te moeten achterlaten. Ze is veilig bij haar peetvaders die erg verheugd waren om Liv een weekje voor zichzelf te hebben. Ze hadden al allemaal plannen en ik hoorde dat de moeder van Dave ook al had aangeboden om op te passen op de dagen dat het druk is in de antiekwinkel. Thuis is alles goed geregeld. Nu dit nog.

Hand in hand wandelen we de aankomsthal door. Dan zie ik aan Colt zijn gezicht dat hij iemand herkent. Ik zie zelfs een beetje vreugde in zijn ogen. Een glimlach verschijnt op zijn gezicht als hij oog in oog staat met een man in een chauffeurs kostuum. Ze geven elkaar een hand maar al snel wordt hij in de armen van de man getrokken en geven ze elkaar een liefdevolle omhelzing. De man is al wat ouder, ik schat hem eind zestig, en is stevig gebouwd met grijs krullend haar en een vriendelijk gezicht.

‘Emma dit is Don, de chauffeur van mijn vader.’

Ik schud hem de hand. Hij kijkt me vriendelijk aan.

‘Don, dit is mijn vrouw, Emma.’

Don kijkt verheugd naar Colt. ‘Wat fijn voor je jongen. Prettig kennis met u te maken.’ Hij neemt zijn chauffeurspet af voor me.

‘Insgelijks,’ knik ik nieuwsgierig kijkend naar het eerste puzzelstukje van Colt z’n vorige leven.

‘Ik ken Don al mijn hele leven,’ vertelt Colt. ‘Hij is al zo lang ik me kan herinneren de chauffeur van mijn vader. Niet alleen zijn chauffeur, maar zijn steun en toeverlaat. Het zal een klap voor je geweest zijn Don,’ richt hij zich tot de vriendelijk ogende chauffeur.

Hij kijkt droevig. ‘Dat was het zeker Colt. Kom, we gaan naar de auto. Jongedame geef mij die tas maar.’

‘Oh nee, dat gaat prima hoor, dank je,’ antwoord ik.

Colt heeft de zware koffer, ik heb alleen maar een kleine tas bij me. Maar Don luistert niet en pakt alles uit mijn handen zodat ik helemaal niets meer hoef te dragen.

Colt lacht. ‘Hij is net zo eigenwijs als jij.’

Het is een klein uurtje rijden naar het ouderlijk huis van Colt. Stiekem ben ik best een beetje verheugd om te zien waar hij is opgegroeid. Ik weet dat hij een lastige jeugd heeft gehad. Zijn moeder die zijn bestaan altijd heeft afgekeurd, zijn broer en zus die zijn leven tot een hel hebben gemaakt met uiteindelijk, het ultieme verraad, zijn vrouw die zwanger werd van zijn broer. Hij wil het er zo min mogelijk over hebben en dat snap ik. Hij wil niet meer herinnerd worden aan deze pijnlijke periode uit zijn leven. Hij is zo gelukkig met ons. Als mijn vrouw niet was vreemdgegaan met mijn broer dan had ik jou nooit leren kennen, dus er is uit al die ellende heel veel goeds gekomen, zegt hij altijd. Zo staan we beiden in ons leven. Ons verleden heeft ons gevormd tot wie we zijn, het was voor ons allebei een zware tijd maar het heeft ons uiteindelijk bij elkaar gebracht en net als hij, had ik er niet aan moeten denken dat ik Colt nooit had leren kennen. Het prachtige leven dat we samen leiden in ons mooie huis met onze lieve dochter Liv. Ik denk aan haar en hoe ze nu bij Justin en Dave aan de keukentafel zal zitten. Ze weet iedereen meteen om haar kleine schattige vingertje te winden en maakt daar maar al te graag gebruik van. Ook Justin en Dave zijn dol op haar. Het eerste jaar is voorbijgevlogen en het was een heerlijk jaar. Ik heb zo genoten van ons gezin. Dat ultieme geluksgevoel hoop ik voor altijd vast te houden maar nu moeten we eerst deze week door zien te komen. Ik kijk uit het raam als de auto een lange oprijlaan oprijdt, we zijn er. Zijdelings werp ik een blik op Colt z’n gezicht. Zijn ogen verraden niets maar aan zijn strakgetrokken kaaklijn zie ik dat hij gespannen is. Ik pak zijn hand en knijp erin waarop ik een vluchtige glimlach ontvang.

‘Wij samen,’ mime ik.

Als ik het raam weer uit kijk valt mijn mond letterlijk open. Christus, ik weet niet of ik ooit een groter huis gezien heb dan deze. Het lijkt wel een kasteel. Met grote ogen bekijk ik het huis, we rijden er helemaal omheen tot we bij de voordeur zijn aangekomen. Grote indrukwekkende crème kleurige pilaren ondersteunen de eerste verdieping en creëren een balkon en een overdekte ingang. Met zijn oranje bakstenen en witte accenten is het een majestueus koloniaal gebouw. Een dubbele trap leidt naar de massief eikenhouten deuren, die precies op dat moment openzwaaien. Er komen vier mensen naar buiten lopen, twee mannen en twee vrouwen, allemaal keurig gekleed. Ik vermoed meteen dat het zijn moeder, oom en de tweeling zijn. Zijn broer en zus lijken totaal niets op Colt valt me meteen op. Zijn moeder ook niet, ze is tenger en blond, alleen haar ogen zijn hetzelfde. Ze zijn ijsblauw, net als die van Colt. Zijn broer en zus zijn lang niet zo donker als Colt. Zijn zusje is een evenbeeld van haar moeder met haar blonde haren, blauwe ogen en tengere lijf. Haar taille is zo smal, ik vraag me verbaasd af of ze wel kan ademhalen. Zijn broer is net iets kleiner en smaller dan Colt, maar evengoed een indrukwekkende verschijning met zijn dikke lichtbruine haar en blauwe ogen. Ze hebben dezelfde kaaklijn en kin valt me op. Ik kan me goed voorstellen dat deze goed uitziende familie veel invloed heeft in deze omgeving. Ik ben meteen nieuwsgierig of Colt op zijn vader lijkt. Ik heb nog nooit foto’s van hem gezien maar het moet haast wel zo zijn aangezien hij niets op zijn moeder lijkt. Don opent mijn portier en daarna die van Colt. Hij komt meteen naast me staan, pakt mijn hand en knijpt er even in. Onze geheime taal om elkaar te laten weten hoe we ons voelen.

Nerveus, allebei.

‘Welkom,’ zijn moeder opent in een dramatisch gebaar haar armen. We lopen de trap op, elke trede lijkt ons een stapje dichterbij Colt z’n verleden te brengen. En dan staan we er oog in oog mee. Ik weet niet goed wat ik moet doen, wat ik moet zeggen. Ik merk dat het me meer doet dan ik aanvankelijk dacht. Deze mensen, die Colt zoveel pijn hebben gedaan. Voor hem doe ik aardig, voor hem zorg ik dat deze week een positieve afsluiting van zijn verleden is. Dat verdient hij, maar het liefst schop ik ze één voor één tegen de schenen met een stalen neus. Ik duw de gedachte weg en probeer me te concentreren op het heden. Positief blijven, kom op je kan het.

‘Moeder.’ Colt knikt. Zijn stem is kil en monotoon, bijna alsof hij zichzelf op de automatische piloot heeft gezet.

‘Welkom Colton, fijn dat je bent gekomen. Het moet een schok voor je geweest zijn om te horen dat je vader is overleden. Je had hem al die jaren niet meer gesproken.’ Een snik ontsnapt uit haar keel.

En daar is de eerste steek, dat is snel.

Dan vliegt zijn zusje hem in zijn armen. ‘Ik heb je gemist Colt’, fluistert ze.

Hij legt zijn vrije arm om haar schouder maar laat mijn hand niet los, als ik probeer hem iets meer ruimte te geven verstevigt hij zijn grip zodat ik niet los kan laten.

‘Hallo Camilla.’

Ze laat hem weer los.

‘Colton, kerel. Wat fijn om je te zien.’

‘George.’

Dat is zijn oom dus, een lange tengere man met grijs haar en vriendelijke grijze ogen. De broer van Colt staat alles te bekijken maar zegt niets.

‘Stel ons eens even voor aan je vriendin,’ zegt zijn moeder en wuift met haar smalle hand naar mij.

‘Mijn vrouw,’ bromt Colt, zijn ogen strak op zijn moeder gericht. ‘Dit is mijn vrouw Emma.’

‘Je vrouw?’ zegt zijn moeder duidelijk van haar stuk gebracht. Haar gezicht staat verbaasd. Oom George had haar dus nog niet op de hoogte gebracht zie ik.

‘Hoi Emma, ik ben Camilla.’ Ze steekt als eerste haar hand naar me uit en ik schud hem vriendelijk. Nu ik haar van dichtbij kan bekijken zie ik dat ze prachtig is. De tweeling is vijf jaar jonger dan Colt, nu tweeëndertig jaar maar Camilla zou zo nog door kunnen voor iemand van vijfentwintig met haar gave huid en tengere lijfje. Toch zie ik ook een bepaalde blik in haar ogen die ik nog niet kan plaatsen. Alhoewel zijn moeder, broer en zus allemaal dezelfde ijsblauwe ogen hebben als Colt is de blik die ik erin zie compleet anders. Er rust een bepaalde valsheid in hun ogen, die bij Colt in de verste verte niet aanwezig is.

‘Welkom Emma, je kunt je voorstellen dat het een beetje onverwachts is voor ons dat Colton zijn vrouw meebrengt. We wisten immers niet eens dat hij getrouwd is.’

‘Dat snap ik,’ zeg ik. Het zijn de eerste woorden die uit mijn mond komen en ze klinken koel en afstandelijk.

‘Ik ben George, de oom van Colt, Barret was mijn broer.’ Twee vriendelijke grijze ogen staren me aan. ‘Welkom in onze familie.’

Ik voel Colt z’n grip nog strakker worden, ik schud er een beetje aan om aan te geven dat hij mijn bloedsomloop afknelt. Hij begrijpt de hint en verslapt zijn grip, maar nog steeds laat hij me niet los.

‘Het spijt me van uw verlies,’ zeg ik tegen allemaal. Dan valt het stil.

‘Carlos, breng jij Colton en Emma naar hun kamer alsjeblieft,’ roept de moeder van Colt. ‘Jullie kunnen je even opfrissen in jullie kamer, om 18.00 uur wordt het diner geserveerd.’

Wat formeel allemaal. Er komt een man in wit uniform naar buiten lopen, hij knikt vriendelijk naar Colt. ‘Welkom terug meneer,’ fluistert hij. We lopen achter hem aan het huis in. Als we langs z’n broer lopen is de spanning te snijden, ik hou even mijn adem in.

‘Clifford,’ bromt Colt.

‘Colton,’ bromt hij terug.

En dat is dat, de broers hebben gesproken. De blik die ze elkaar toewerpen voorspelt niet veel goeds, de rivaliteit tussen deze twee heren is ongekend. Hoe is dat toch zo gekomen? Eenmaal binnen kan mijn mond niet verder openvallen. Het huis is al even gigantisch en imposant van binnen als dat het van buiten is. De pilaren die buiten het huis omringen zijn ook binnen goed vertegenwoordigd. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is staan er acht gigantische pilaren rondom een enorme dubbele trap. De hal wordt omringd door een grote vide die helemaal rondom loopt, de vloer is van prachtig glimmend hout en er staat een groot familiewapen, precies in het midden van de hal gegraveerd in de vloer. Ik kijk mijn ogen uit als we naar boven begeleid worden. Nog steeds houdt Colt mijn hand vast, ik durf niet los te laten maar het begint een beetje pijn te doen. Carlos leidt ons naar een kamer op de eerste verdieping, helemaal aan het einde van de hal, hij zet onze spullen binnen en sluit de deur achter hem wat ons samen achterlaat in de enorme slaapkamer.

‘Colt mag ik mijn hand terug, het doet een beetje pijn,’ piep ik.

Hij schrikt op. ‘Oh sorry, ik had het niet door,’ mompelt hij.

Hij laat me meteen los en bekijkt mijn hand die helemaal rood is aangelopen. ‘Sorry’, fluistert hij nogmaals en geeft er een kus op. Ik pak hem stevig beet en geef hem een knuffel.

‘Dit heb je overleefd.’

Hij zucht diep. Ik voel een klein beetje spanning uit zijn lijf vloeien. We hebben nog anderhalf uur om even bij te komen en ons op te frissen. Dat zullen we nodig hebben.

Na een lange douche en een half uurtje op bed voel ik me als herboren. Ik trek een eenvoudig zwart wit gestreept jurkje aan met platte zwarte sandaaltjes. Colt draagt een grijze pantalon en een zwart shirt erop. Zijn getatoeëerde arm duidelijk aanwezig, ik weet dat hij de meeste tatoeages heeft laten zetten in een rebelse fase van zijn leven. Om mensen dwars te zitten vertelde hij me. Ik weet precies wie hij er mee dwars heeft gezeten als ik denk aan de keurige Loretta Reeds. Dat zal een doorn in haar oog geweest zijn in haar smetteloze gezinnetje.

~

Alhoewel het gewoon een diner thuis is klonk het allemaal wat formeel en als we beneden de eetkamer in lopen zie ik dat ik dat goed ingeschat had. De eetkamer is net als de rest van het huis gigantisch met in het midden een enorme eettafel waar wel veertien mensen aan kunnen zitten. De wanden zijn blauw, omrand met witte brocante lijsten. Onder de tafel ligt een enorm Perzisch tapijt, ik wist niet eens dat er zulke grote kleden bestonden. De gigantische ramen van boven tot onder geven uitzicht op de tuin met een heus meer omringd door prachtige bomen volledig in bloei. De moeder en oom van Colt zitten al aan tafel. Ze dragen andere kleding dan vanmiddag, ik zie de blik van zijn moeder over mijn outfit glijden. Het zal vast niet goed genoeg zijn denk ik als ik naar haar outfit kijk. Door mijn verleden heb ik mijn kennis van designer kleding wel opgebouwd, de jurk die zij draagt zal een behoorlijke duit gekost hebben. Hij is ook prachtig moet ik toegeven, lila zijde met wit gevlochten tailleband, het kwijl loopt nog net mijn mond niet uit, maar voor een etentje thuis? Wat zal ze in godsnaam dragen naar een diner buitenshuis of een feest vraag ik me af.

Stilletjes nemen we plaats aan tafel tegenover het tweetal. Na een paar minuten kletsen over onbelangrijke dingen zoals het weer en onze heenreis sluit ook zijn zusje zich bij ons aan met haar prachtige verschijning. Ook zij draagt een designer outfit waar mijn vroegere Emma hart iets sneller van gaat kloppen. Niet veel later komen er weer twee mensen de eetkamer binnen wandelen. Ik zie zijn broer met een vrouw aan zijn zijde. Even verstijf ik. Oh God, dat is zijn ex-vrouw. Ik kan haast niet meer slikken en mijn ogen glijden over haar heen. Ze is knap, dat moet ik toegeven. Ze is klein, heeft bruin haar wat in een strakke knot achter op haar hoofd gebonden zit. Haar grijze ogen klikken zich in die van mij. Ze ziet er eigenlijk best vriendelijk uit. Ik glimlach kort, ze glimlacht terug. Dan kijkt ze naar Colt.

Hij geeft haar een kort knikje. ‘Savannah.’

Ik bekijk de uitdrukking in zijn ogen, maar ze verraden niets.

‘Colt,’ fluistert ze.

‘Oké, dit is gênant,’ roept Camilla uit. Iedereen kijkt boos haar kant uit. ‘Ja sorry, het is toch zo. Laten we het beestje bij de naam noemen.’ Ze haalt haar schouders op.

‘Nu we er allemaal zijn kunnen we de eerste gang serveren,’ zegt mevrouw Reeds tegen iemand van het personeel. Ik kan de tel niet bijhouden hoeveel personeel ik al heb zien lopen.

‘Natuurlijk mevrouw Reeds,’ zegt de dame in kwestie en ze vertrekt naar de keuken. Het klinkt me zo vreemd in de oren dat iedereen haar mevrouw Reeds noemt, zo noemen mensen mij ook maar ik voel me in niets verbonden met deze vrouw.

Toegegeven, de kok is geweldig, de eerste gang bestaat uit een gekonfijte eendenborstfilet met een groene salade, geserveerd met een witte wijn, het is heerlijk.

‘Emma, vertel eens wat over jezelf,’ zegt mevrouw Reeds.

Alle ogen zijn op mij gericht.

‘Bijvoorbeeld, ik noem maar iets, hoe lang je al getrouwd bent met mijn zoon.’ Haar stem klinkt zo kil en zakelijk.

‘Dat gaat jullie niets aan,’ bromt Colt.

‘Het is gewoon belangstelling Colt,’ snauwt zijn moeder.

Hun beide ogen staan fel.

‘Het geeft niets, het is geen geheim toch Colt?’ zeg ik zacht en leg mijn hand op de zijne.

Zijn gezicht staat koppig, we hebben besloten open en eerlijk te zijn maar hij lijkt daar nog wat moeite mee te hebben. Over een week zijn we hier weg, ik heb hem ervan kunnen overtuigen dat het beter is zo, anders moeten we ons in allerlei bochten wringen. Ons leven is in geen enkel opzicht verbonden met dat van hen dus we hoeven ons nergens zorgen over te maken.

‘We zijn bijna anderhalf jaar getrouwd.’ Ik laat even een stilte vallen. ‘Onze dochter is vorige week een jaar geworden.’

Alle ogen staren naar ons.

‘Jullie dochter?’ fluistert zijn moeder.

Het lijkt even of ik een glimp van pijn over haar gezicht zie glijden maar ze herpakt zich al snel.

Colt knikt. ‘Ja onze dochter. Liv.’

‘Wat leuk, nog een nichtje,’ roept Camilla uit.

Die meid heeft echt geen enkele tactische vezel in haar lichaam.

‘Gefeliciteerd nog dan,’ zegt George vrolijk.

Ik zie dat hij het beste probeert te maken van de situatie.

‘Ik kan straks wel wat foto’s laten zien,’ zeg ik tegen mevrouw Reeds.

‘Dat zou ik leuk vinden.’

De woorden zijn dan misschien warm. Haar stem is ijskoud. Wat mankeert deze vrouw toch, het is verdomme haar zoon. Ik merk dat ik met de minuut bozer begin te worden, iets wat ik koste wat het kost wilde voorkomen. Colt heeft er niets aan als hij mij ook nog moet kalmeren. Met deze gedachte krijg ik mezelf weer onder controle. Ik zet mijn vrolijke gezicht op en begin te vertellen over Liv, over mijn fotografie en over onze huisdiertjes, die nu logeren op hun, op één na, favoriete plek op de wereld, bij Steve en Bob. Iedereen kijkt me aan of ik gek ben geworden. Ik ratel maar door, ik wil wel stoppen maar ik kan die vreselijke pijnlijke stiltes niet meer aan. Gelukkig stelt Camilla wat vragen tussendoor en zo ontstaat er een gesprek tussen ons waar iedereen gewoon naar zit te luisteren zonder er zelf deel aan te nemen. Tijdens het dessert lijkt mevrouw Reeds zich herpakt te hebben, ze is de grootste shock te boven gekomen, haar zoon is getrouwd en heeft een kind gekregen zonder dat ze dat wist, dat moet pijn doen, ik zag het aan haar gezicht. Hoe ze ook probeert om een hekel aan Colt te hebben, het is haar zoon. George is ook steeds spraakzamer en zo ontstaat er een redelijk gesprek aan tafel. De enige die nog geen woord gezegd hebben zijn Clifford en Savannah, ze zien er somber uit. Niet het gelukkige stel wat ik verwacht had. Je moet toch heel veel van elkaar houden wil je zo je relatie beginnen lijkt me. Er is veel vreemd aan deze avond, maar het meest eigenaardige vind ik dat er met geen woord wordt gesproken over meneer Reeds en zijn overlijden van een paar dagen geleden. Deze man die aan het hoofd van de familie stond. Hun man, vader en broer, en niemand zegt er iets over. Toen ik vanavond naar beneden liep voor het diner ving ik een glimp op van een foto van Barret Reeds die op de tafel in de hal stond. De gelijkenis met Colt was ongekend. Ik zag meteen waar Colt zijn looks vandaan had. Daar waar de tweeling meer op hun moeder lijkt is Colt één gezicht met zijn vader. Zijn grote postuur, donkere haar en brede kaaklijn. Behalve die blauwe ogen, heeft hij niets van zijn moeder. Godzijdank denk ik er nog achteraan.

Ik ben zo blij als het diner is afgelopen en iedereen vroeg naar bed wil om de volgende dag uitgerust te zijn voor de begrafenis. Ik zag de afkeurende blikken van mevrouw Reeds echt wel toen ik vertelde over mijn werk als fotografe, dat is natuurlijk veel te min voor hun rijke familie, maar ik deed net of ik niets door had. Toen ze vroeg wat mijn ouders deden en of ze het niet erg vonden dat ik zo ver weg woon heb ik eerlijk verteld over hun overlijden. Daar reageerde ze nog enigszins empathisch op zo leek het maar echt hoogte kreeg ik niet van deze vrouw. Het zal een pittige week worden hier, dat is een ding dat zeker is.

We slaken allebei een zucht van verlichting als we in de beslotenheid van onze slaapkamer zijn. In bed houdt Colt me stevig vast en zo vallen we allebei in slaap, verstrengeld in elkaars armen. Het maakt niet uit wat iemand doet, wat iemand zegt, als we maar samen zijn.

~

De volgende ochtend worden we om 09.00 uur bij het ontbijt verwacht. Om 10.30 uur komen de auto’s ons ophalen voor de begrafenis. We ontbijten snel en kleden ons daarna om. Colt draagt een zwart kostuum en een zwart overhemd en ik een zwarte kokerrok met een zwarte blouse met korte mouw en zwarte platte schoentjes aan mijn voeten. Het is met vijfendertig graden buiten zo enorm heet, een zonnige dag met een strakblauwe hemel. Mevrouw Reeds, gekleed in een zwart strak kanten jurkje en torenhoge zwarte pumps wordt begeleid door de oom van Colt. Ze draagt een grote zwarte hoed met een gaasje dat voor haar gezicht hangt. Zo één die je in van die maffiafilms ziet, de enorme zonnebril maakt haar Godfather outfit helemaal af.

Zij zitten in de voorste auto, met Clifford en Savannah. Wij zitten in de auto die volgt, samen met Camilla. Beelden van de crematie van mijn ouders flitsen voorbij als we langzaam richting de begraafplaats rijden. Colt pakt mijn hand en knijpt erin. Hij weet het, hij weet hoe moeilijk dit is voor mij. Maar voor hem doe ik alles, voor hem doorsta ik deze hel. Ik ontkoppel het in mijn hoofd, dit is niet het afscheid van mijn ouders, dit is het afscheid van de vader van Colt. Na een paar keer deze zin herhaald te hebben in mijn hoofd, daalt er een gevoel van rust over me. Nu kan ik er zijn voor Colt. Ik geef een kneepje in zijn hand als teken dat het goed gaat.

Bij de begraafplaats staat een zee van mensen. Allen gekleed in het zwart. Dames in nette zwarte designer jurkjes, heren in pak. Iedereen staat te kijken hoe wij uit de auto stappen, ik hoor wat geroezemoes zodra Colt de auto uitstapt met mij aan zijn zijde. Camilla schiet aan zijn andere arm, ik voel Colt iets verstijven maar hij laat het toe. Ze kijkt triomfantelijk om zich heen. Deze meid houdt van shockeren, dat is me allang duidelijk. Ze doet zich voor als een naïef meisje met haar tactloze opmerkingen maar ze weet dondersgoed waar ze mee bezig is en wat ze allemaal zegt. Nu zie ik ook haar uitdrukking, ze vindt het heerlijk dat iedereen kijkt hoe ze aan de arm van haar lang verloren broer aan komt wandelen op de begrafenis van haar vader.

De dienst is lang en moeilijk uit te houden door de brandende zon en tergende hitte. Na de dienst vertrekt het hele gezelschap naar het landhuis van de Reeds. Daar wacht ons een uitgebreide lunch in de tuin. Nou ja tuin, dit kan je niet echt een tuin noemen, eerder een enorm landgoed, ik zie niet eens waar het stopt. In het meer, waar je makkelijk een uurtje in kan roeien, zitten zwanen en eenden. De terrassen zijn bedekt met parasols tegen de hitte, overal staan zitjes, statafels en banken. Op lange tafels die volledig in de schaduw staan is een enorme hoeveelheid aan eten uitgestald.

‘Welkom allemaal lieve mensen,’ de stem van mevrouw Reeds galmt door de tuin, iedereen is stil. ‘Welkom op deze moeilijke dag, wat fijn dat jullie er zijn.’ Ze houdt even stil voor dramatisch effect, ik zie dat ze geniet van de aandacht. Oeh, deze vrouw is goed. ‘Barret had het prachtig gevonden dat jullie er allemaal zouden zijn, we hadden het er pas nog over om weer eens een feestje te geven. Ik…’ ze stopt weer even. ‘Het is jammer dat hij dit niet meer ziet, maar in ons hart leeft hij verder.’ Ze houdt haar champagneglas omhoog en iedereen volgt. ‘Op Barret,’ roept iedereen.