Verslagen

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Keerpunt #3 - Verslagen

Copyright © 2020 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Omslag illustratie: Anja Eijgenraam

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083032450

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Verslagen - Voorwoord

Wraak en de drang naar rechtvaardigheid drijven een strijdlustige Emma naar het hol van de leeuw.

In Verslagen, het derde deel van de Keerpunt serie, moet Emma vechten tegen het verdriet en onrecht wat haar is aan gedaan.

Staat ze er alleen voor of zal zij hulp krijgen in deze strijd tegen wispelturige vijanden?

Je leest het allemaal in het laatste deel van de trilogie.

~

Eerder verschenen:

Keerpunt #1 - Verloren (2019)

Keerpunt #2 - Verslagen (2020)

Voor iedereen met een droom...

Hoofdstuk 1 - Colt

Maandagavond

‘Dus wij zijn helemaal klaar voor morgen?’

Hunter knikt. ‘Wij wel, ben jij er ook klaar voor?’

Ik zucht diep maar knik dan vastbesloten. ‘Het is tijd om dit allemaal achter me te laten en mijn volledige aandacht weer te focussen op mijn gezin. Ik ben er klaar mee.’

‘Eindelijk!’ zucht Hunter. ‘Maar hoe gezellig ik dit onderonsje ook vind, sommige mensen moeten nog werken voor hun geld. En één daarvan ben ik.’

Ik lach hardop. ‘Ik snap de hint, ik ga al,’ zeg ik terwijl ik naar de deur loop.

‘Colt, ik zie die blik van je, wat ga je doen?’

Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Welke blik?’

‘Je bent iets van plan, ik zie het aan je. Geen domme dingen doen nu op het eind. Je bent bijna van ze af, laat het los, ga naar je hotel, ga slapen en teken morgen die documenten.’

‘Oké,’ geef ik toe. ‘Ik ga nog één keer langs, ik ga ze vertellen over de verkoop van morgen en ik neem afscheid, voorgoed. Niet als triomf maar om het af te sluiten, voor mezelf.’

‘Dat is meer dan ze verdienen Colt,’ bromt Hunter.

‘Het is niet voor hen, maar voor mij.’

Ik staar voor me uit.

‘Het is de laatste keer dat ik ze zie, ik laat alles achter me, voorgoed deze keer, en kijk nooit meer terug naar dat deel van mijn leven.’

Ik loop zonder nog iets te zeggen weg en stap in de auto bij de chauffeur die Hunter voor deze dagen heeft ingehuurd voor me, ik geef hem het adres waar ik naartoe wil en zonder nog verder iets te zeggen rijden we naar het landhuis van mijn moeder. Een klein uurtje rijden waarin ik van de tijd gebruik maak om mijn mail te lezen. Na ongeveer een half uur hoor ik de chauffeur iets mompelen en aanhoudend in de achteruitkijkspiegel kijken. Het is een jonge jongen, halverwege de twintig schat ik. Liever had ik Don gehad als mijn chauffeur maar die werkt nou eenmaal voor mijn familie. De familie die des duivels zal zijn als ik ze het nieuws van de verkoop zal meedelen.

Ik volg zijn blik en zie een zwart busje met geblindeerde ramen achter ons rijden.

‘Is er iets?’

‘Het lijkt wel alsof we gevolgd worden door dat busje.’

Zijn bezorgde blik gaat heen en weer van de weg voor hem naar de achteruitkijkspiegel. Ik kijk hem niet begrijpend aan. Het valt me inderdaad op dat er verder niemand op deze weg rijdt, behalve wij en het zwarte busje, maar om nu meteen te denken dat we gevolgd worden...

Het is schemerig aan het worden, ik herken de weg die hij rijdt, omdat ik hem zelf al honderden keren gereden heb in het verleden.

‘Ik weet het niet,’ zucht hij. ‘Het valt me gewoon op.’

Net als ik wil zeggen dat het wel mee zal vallen haalt het busje ons in, maar in plaats van volledig langs ons te rijden blijft hij naast ons rijden.

‘Zie je, er klopt iets niet,’ roept de chauffeur.

Ik weet niet eens zijn naam, hij zal hem vast wel gezegd hebben maar ik ben het alweer vergeten. Wat er dan gebeurt gaat zo snel dat ik het in de eerste instantie niet kan bevatten. Ik voel een keiharde klap aan de zijkant van onze wagen, de chauffeur slaakt een kreet en probeert uit alle macht het stuur vast te houden.

‘Verdomme,’ roep ik en hou me aan de stoel voor me vast als de auto begint te slippen. Na nog een beuk van het zwarte busje tegen onze auto zie ik het hoofd van de chauffeur hard tegen de zijkant van het raam knallen waardoor hij zijn bewustzijn verliest. Ik zie overal bloed. In een rap tempo maak ik mijn riem los en schiet naar voren om het stuur over te nemen, maar dan voel ik weer een keiharde klap tegen de auto en tuimelen we zo over de rand van de weg. Ik word door de auto geslingerd als deze van de heuvel afrolt en voel een doffe klap als we het water raken. De auto begint meteen te zinken.

Fuck, ik moet eruit, ik moet eruit! In paniek begin ik aan de deur te sjorren, maar die geeft niet mee. Ik werp een blik op de jonge chauffeur met zijn grote hoofdwond. Het water dringt de auto al binnen via gaatjes en kiertjes. Wat moet ik doen? Ik kan hem hier toch niet achterlaten. Maar dan zie ik dat door de klap de auto aan de voorkant is ingedeukt en zijn benen volledig in de knel zitten. Verdomme nee toch!

Ik voel aan zijn pols, de reden ontgaat me want ik krijg hem er toch niet uit in mijn eentje, maar als ik op dat moment voel dat hij geen hartslag meer heeft is dat voor mij het teken om de auto te verlaten. Met de noodhamer sla ik een raam in en zet me schrap voor het water dat naar binnen komt stromen. Het is ijskoud en komt harder binnen dan ik had verwacht, ik neem een diepe teug en zwem dan tegen de stroming in naar boven. Het kost me al mijn kracht maar ik zie alleen maar de gezichten van Emma en Liv voor me. De rivier waar we in terecht zijn gekomen heeft een sterke stroming, niet één waar je makkelijk in kan zwemmen. Ik moet goed nadenken voor ik uitgeput raak, de kant is niet ver weg maar door de sterke stroming moeilijk te bereiken. Ik begin te zwemmen. Het voelt alsof alle lucht uit mijn longen wordt geperst maar ik ga door. Niemand houdt me weg bij mijn gezin, ik moet naar Emma. De gedachte dat ik haar nooit meer zou zien, het verdriet dat ik haar aandoe als ze hoort dat ik dood ben. Ik weiger vandaag dood te gaan. Naar Emma, naar Emma, herhaal ik als een mantra in mijn hoofd. Als ik eindelijk de kant heb bereikt hijs ik mezelf uitgeput aan land waar ik een paar minuten compleet buiten adem lig bij te komen. Ik weet niet hoeveel langer ik het had uitgehouden in het water.

Shit, wat nu? Wat moet ik doen? Ik heb geen telefoon meer, die ligt nog in de auto. Ik moet Hunter zien te bereiken. Dit was een aanslag, iemand probeerde me te vermoorden. Ik zie het levenloze lichaam van de jonge chauffeur voor me maar schud het beeld snel van me af. Ik moet actie ondernemen, ik moet warm worden. Mijn lichaam trilt na van het koude water en ik weet dat ik tegen onderkoeling aan zit. Er is hier niet veel in de omgeving, het is een doods stuk, maar ik begin te lopen in de hoop dat ik snel iets tegenkom waar ik kan bellen.

~

‘Hunt, met mij. Er is iets gebeurd.’

‘Colt, jezus man, ben jij het?’ Hunter slaakt een diepe zucht en het lijkt of er een snik uit zijn keel ontsnapt. ‘Ik dacht dat je dood was.’

‘Weet je dan wat er is gebeurd?’

We zijn inmiddels anderhalf uur verder. Anderhalf uur waarin ik op mijn laatste krachten heb gelopen om iets te vinden om te bellen.

‘Het bedrijf van de chauffeur heeft me gebeld, ze kregen melding dat er iets met de auto was gebeurd en hebben er meteen politie op afgestuurd.’ Hunter praat snel en ik hoor een lichte paniek in zijn stem. ‘De politie heeft de auto gevonden op de bodem van de rivier met een lichaam erin. Jezus man, ik sta te trillen van de adrenaline. Waar ben je?’

Ik kijk om me heen in het kleine café waar ik gebruik mocht maken van de telefoon. Ik geef hem de naam en hij zegt er meteen aan te komen.

De man achter de bar reikt me een glas whisky aan. ‘Je ziet eruit alsof je die wel kan gebruiken.’

Ik knik dankbaar, neem een grote slok en voel de warme vloeistof door mijn keel glijden.

Ik kan niet bevatten wat er de afgelopen uren is gebeurd. Een aanslag op mijn leven? Ik slik weer een hete slok weg. Zouden ze echt...? Zouden ze me echt dood willen?

Mijn duistere gedachten worden even later onderbroken door Hunter die het café binnenstormt. Ik zit al aan mijn tweede glas whisky en mijn lichaam is iets opgewarmd. Hij komt op me aflopen en slaat meteen zijn armen om me heen. Zoveel affectie ben ik niet gewend van hem maar ik kan me dan ook voorstellen dat de klap groot was.

‘Ze zeiden dat je dood was,’ mompelt hij. ‘De kans dat je die rivier had overleefd was zo klein.’

Ik neem weer een slok whisky. ‘Het was niet makkelijk om eruit te komen nee.’

‘Je moet Emma bellen.’

Ik kijk met een ruk omhoog. ‘Emma? Hoezo?’

‘Die denkt dat je dood ben.’

‘Wat? Verdomme, dat meen je niet Hunt.’

‘Ja sorry, ik was in paniek, we dachten allemaal dat je het niet gered had.’

‘Shit, fuck, geef me je telefoon.’

Hoofdstuk 2 - Emma

‘Emma?’

Ik weet niet of dit een smerige grap is van iemand, mijn hele lijf trilt en ik voel hete gal mijn keel binnendringen, maar ik slik het weg.

‘Colt?’

Mijn stem klinkt zacht en breekbaar, de gezichten van Justin en Dave schieten omhoog en kijken me vragend aan.

‘Ben jij het echt?’

Twee hele uren dacht ik dat hij dood was, twee uren die me rechtstreeks naar de hel hebben vervoerd. Ik breek en begin keihard te snikken.

‘Oh Emma schatje, niet huilen alsjeblieft.’

Ik krijg mezelf niet meer onder controle.

‘Ik dacht dat je dood was,’ roep ik.

‘Ik ben er nog,’ fluistert hij. ‘Stop alsjeblieft met huilen, ik mankeer niets, echt ik beloof het. Hunter is bij me, ik…’

Het valt even stil.

‘Emma, kijk alsjeblieft uit. Ben je alleen thuis?’

‘Nee, ik ben bij Justin en Dave.’

‘Blijf daar, blijf alsjeblieft daar, ga niet naar huis.’

‘Wat is er Colt? Wat is er aan de hand?’

‘Het was geen gewoon ongeluk Emma, iemand heeft ons van de weg afgedrukt, het was een aanslag.’

De woorden galmen door mijn hoofd, een aanslag? Hoe, wat? En dan gaat er een rilling door me heen. Ik zie de ijzige blik van zijn moeder, ze zal toch niet echt haar eigen kind vermoorden? Zijn broer, zijn zusje, zijn oom? Misschien wel allemaal.

‘Emma, beloof me dat je bij Justin en Dave blijft. Ga niet naar huis en zorg dat je nooit alleen bent de komende tijd. Ik weet dat je koppig bent maar voor deze ene keer luister je naar me, goed?’

Zijn stem is luid en dwingend.

‘Emma,’ brult hij als ik stil blijf.

‘Ik beloof het Colt. Maar kom je dan niet naar huis?’

‘Snel,’ antwoordt hij. ‘Maar ik heb hier nog wat uit te zoeken.’

‘Ik kom naar je toe, ik help je mee.’

‘Onder geen voorwaarde,’ brult hij weer. ‘Het is hier niet veilig. Jij blijft bij Justin en Dave en daarmee uit. Beloof het me alsjeblieft,’ smeekt hij.

‘Ik beloof het,’ piep ik.

Maar ik weet dat ik lieg. Ik weet dat ik in mijn hoofd al heb besloten dat ik naar hem toe ga. Ik wil hem voelen, zijn lichaam aanraken, zeker weten dat hij er nog is en hem beschermen tegen al het kwaad uit zijn verleden. Hij heeft het zo lang alleen moeten doen, maar nu is dat niet meer nodig. We doen dit samen.

‘Geef me Dave alsjeblieft even?’

‘Ja is goed,’ fluister ik.

‘Emma ik hou van je, zoveel.’

‘Ik ook van jou Colt,’ fluister ik en geef dan de telefoon aan Dave.

Ik hoor Dave praten maar hoor totaal niet wat hij zegt, mijn hoofd is nog verdoofd van alle informatie die ik net te horen heb gekregen. Justin komt voor me zitten op zijn knieën.

‘Em, vertel me alsjeblieft wat er is gebeurd.’

Ik weet dat ook Justin en Dave van Colt zijn gaan houden, en dat ook zij intens verdriet voelden de afgelopen twee uur toen we allemaal dachten dat hij dood was.

‘Het was een aanslag,’ fluister ik. ‘Iemand heeft hem van de weg geduwd. De chauffeur is dood.’

De ogen van Justin worden groot en zijn mond staat open. Dave is er inmiddels bij gaan zitten. We zijn er alle drie stil van.

‘Ik ga naar hem toe,’ onderbreek ik de stilte.

‘Nee, Em, sorry maar dat kan ik niet toelaten. Ik heb Colt net moeten beloven om je hier te houden,’ zegt Dave terwijl hij liefkozend zijn hand op de mijne legt.

‘Sorry Dave, maar dat gaat niet gebeuren. Hij heeft zijn leven lang al alleen moeten vechten. Ik laat hem niet meer alleen.’

Dave kijkt bezorgd en met een peinzende blik voor zich uit.

‘Dave, ik ben het met Em eens, ik zou jou ook niet alleen laten in zo’n situatie,’ zegt Justin.

‘Dit is levensgevaarlijk jongens,’ roept Dave uit. ‘Ze hebben hem proberen te vermoorden.’

Ik ril van zijn uitspraak en begin weer te huilen.

‘Sorry Em, sorry, ik ben ook gewoon geschrokken. Colt is een goede vriend van me geworden. Dit is zo’n absurde situatie.’

‘Ik snap het,’ ik knijp in zijn hand. ‘Je bent een goede vriend van hem, maar je kan me niet op andere gedachten brengen. Er is geen leger dat me hier kan houden.’

‘Dan ga ik met je mee,’ zegt Dave vastbesloten.

Mijn blik schiet meteen van Dave naar Justin, die zit op zijn beurt hevig te knikken. ‘Daar zat ik ook al aan te denken.’

‘Nee jongens, dat kan echt niet. Ik kan jullie levens niet overhoop gooien.’

‘Luister, dat schip is al gevaren.’ Justin maakt een wuivend gebaar waar we, ondanks de nare situatie, alle drie van in de lach schieten.

‘Wat een ellende jongens,’ kreun ik.

‘We gaan samen of ik ga voor het vliegtuig liggen zodat je niet op kan stijgen,’ besluit Dave.

Ik zucht. ‘Oké dan. Maar dan moeten we Justin alleen laten met Liv en de winkel, gaat dat wel lukken?’

Dave hangt al aan de telefoon met zijn moeder, hij legt haar globaal de situatie uit maar laat het gedeelte van de aanslag weg. Ze zegt dat ze meteen morgenochtend voor de deur zal staan. De moeder van Dave is zo’n lieverd. Liv is dol op haar en andersom en ik laat haar met een gerust hart achter bij haar.

‘Ik heb iedereen op de hoogte gebracht. Robbert en Cilla houden Liv vannacht want ze slaapt al lekker. Iedereen is opgelucht en blij Em. We houden allemaal van Colt.’

‘Ik weet het,’ fluister ik.

Met trillende handen staar ik naar mijn telefoon die voor me op de tafel ligt met daarop een foto van een lachende Colt met Liv in zijn armen. Ik had er niet aan moeten denken hem te verliezen, dat Liv hem nooit echt gekend zou hebben. Justin zet een grote kop thee voor me neer en pakt mijn trillende handen beet.

‘Hij leeft nog Em.’

Ik barst in snikken uit. Langzaam beseft mijn gebroken hart dat hij weer mag helen, maar ik ben er nog niet. Pas als ik Colt in mijn armen voel, hem aan kan raken eb zijn ademhaling op mijn huid voel, dan pas kan ik weer rusten.

~

In het vliegtuig is het druk en rumoerig. We hebben de eerste de beste vlucht geboekt die er beschikbaar was en dat was de volgende dag pas aan het einde van de middag. Gedurende de dag kwamen Cilla en Robbert en Abby en Flint naar het huis van Justin en Dave en hebben we gezamenlijk geluncht. Ik heb het hele verhaal aan ze verteld. De moeder van Dave was er ook en keek heel geschokt, ze kon het niet bevatten allemaal, net als de rest eigenlijk. Colt heb ik vanochtend nog gesproken aan de telefoon. Hij was teruggetrokken en somber, wat ik me goed voor kan stellen na zo’n heftige gebeurtenis. Hij vertelde over de jonge chauffeur die is omgekomen bij het ongeluk en ik hoorde aan zijn stem dat hij zich schuldig voelt. Ik heb verzwegen dat ik naar hem toe kom, ik weet dat hij me toch alleen maar zou proberen tegen te houden. Hij zit in het appartement van Hunter, niemand weet nog dat hij leeft, daar blijft hij voorlopig ondergedoken zitten tot ze een plan hebben. Wat dat plan inhoudt daar liet hij niets over los.

Na de lunch ben ik met Dave meteen in de taxi naar het vliegveld gestapt en nu kijken we allebei peinzend voor ons uit, wetende dat we op het punt staan een kerncentrale te ontketenen genaamd Colt. Als hij erachter komt dat we toch zijn gekomen…

Ik schuif de gedachte snel van me af omdat er geen andere mogelijkheid is. Ik moet hem voelen, ik moet hem zien, zijn hart horen kloppen, pas dan kan ik gerust ademhalen. En daarna laat ik hem nooit meer alleen. Hij kan zeggen wat hij wil, schreeuwen, gillen, kwaad worden maar ik ga daar niet weg voor hij weggaat. Al moet ik me aan hem vastketenen met handboeien.

Mijn gezicht moet boekdelen spreken want Dave geeft me een klein kneepje in mijn bovenbeen.

‘Het komt goed Em.’

‘Wat moet ik toch zonder jullie?’ zeg ik en leg mijn hand op de zijne. ‘Dankjewel dat je meegaat.’

~

Op het vliegveld nemen we een taxi naar het hotel waarvan ik weet dat Colt daar ook een kamer heeft. Hij verblijft momenteel in het appartement van Hunter dus de kust is veilig voor nu. Bij de receptie word ik meteen herkend. Het nieuws dat Colt een dodelijk ongeval heeft gehad is ook hier bereikt en ik word met veel medeleven ontvangen.

‘Mevrouw Reeds, wat een vreselijk nieuws, u moet kapot zijn,’ zegt de man achter de receptie met een verdrietige blik. Ik herken hem van de vorige keer.

Ik knik somber maar zeg niet veel.

‘Ik wil graag inchecken.’

Er wordt met een schuin oog naar Dave gekeken, die met zijn donkergetinte huid en gespierde lijf een mooie verschijning is.

‘Twee kamers neem ik aan?’

‘Nee hoor één kamer is prima.’

Het valt Dave ook op dat er veel naar hem gekeken wordt, dat zie ik aan de blik die hij me toewerpt. Ze vragen zich natuurlijk af wat ik hier doe met een andere man schiet er ineens door mijn hoofd en dan ook nog op dezelfde kamer.

‘Schat,’ hoor ik plotseling achter me. Dave slaat theatraal een arm om me heen en doet ineens heel vrouwelijk. ‘Ik ben er voor je hoor. We slaan ons hier doorheen. Je weet wat ik gezegd heb hè, ik laat je niet alleen.’

Ik staar verbaasd naar het toneelstuk dat Dave voor me aan het opvoeren is. Het gezicht van de receptionist klaart op alsof hij ineens door heeft dat dit mijn homoseksuele beste vriend is die me door deze vreselijke tijd heen gaat helpen. En ik zie nog een andere uitdrukking door zijn openbaring heen sijpelen. Zijn interesse in Dave is gewekt. Het verlangen is in zijn ogen te lezen.

Deze man is bezet jongen, ik werp hem een ijzige blik toe waarop hij me vluchtig de sleutel van de kamer overhandigt. Samen lopen Dave en ik naar de lift, zijn arm nog steeds om me heen en zijn heupen woest heen en weer wiegend. Als de liftdeuren sluiten is het eerste dat ik zeg: ‘Wat was dat?’

We kijken elkaar aan en proesten het dan uit. Ik kan niet meer stoppen met lachen, de tranen lopen over mijn wangen. Als we iets zijn bedaard antwoordt Dave: ‘Zo worden er in ieder geval geen roddels de wereld in geslingerd, die kan je er nu echt niet bij gebruiken.’

‘Je was wel heel overtuigend,’ proest ik uit.

‘Ik deed gewoon Justin na.’

We gieren het uit samen.

Eenmaal in de kamer plof ik op bed. Ik heb totaal niet nagedacht over wat ik zou gaan doen als we hier waren aangekomen. Ik moet er nog goed over nadenken. Ik weet dat Colt des duivels zal zijn dus ik moet met een solide verhaal komen.

‘Wil je meteen naar Colt?’

Ik kijk Dave twijfelend aan. ‘Eigenlijk wel, maar ook weer niet, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Dat begrijp ik heel goed.’

‘Ik ben bang voor zijn reactie.’

‘Anders ik wel,’ lacht Dave. ‘Ik moest je daar houden, en nu zijn we hier. Hij gaat zo kwaad op me zijn.’

‘Sorry alvast,’ zeg ik met een grimas op mijn gezicht. ‘Wat een shit situatie allemaal,’ zucht ik. ‘Weet je wat, we bestellen roomservice en gaan morgenochtend na het ontbijt naar Colt. Ik weet dat hij veilig bij Hunter zit. Hij heeft nog niet bekend gemaakt dat hij leeft, ik wil zijn plannen ook niet in de war gooien, dan hebben we helemaal de poppen aan het dansen.’

Het valt me op dat zijn familie nog helemaal geen contact met me heeft opgenomen. Ik weet dat er pas een dag voorbij is en dat zijn lichaam nog niet gevonden is maar dit is toch vreselijk. Taal noch teken, en er is geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om contact met ze op te nemen.

Na een woelige nacht bestel ik voor het ontbijt roomservice zodat we dat op de kamer op kunnen eten. Het is halverwege de ochtend maar ik ben al lang wakker. Ik ben allerlei manieren aan het bedenken om Colt te benaderen en dat is zo makkelijk nog niet. Dave helpt me en we nemen verschillende opties door.

Gewoon naar het huis van Hunter gaan en aanbellen lijkt ons op dit moment de beste optie, maar dat ik daar met knikkende knieën naartoe zal gaan, dat is een ding dat zeker is.

Ik hoor een klop op de deur en schrik op uit mijn gepieker, dat zal de roomservice zijn. Dave is net klaar met douchen en komt aangekleed de badkamer uitwandelen, dus dan kunnen we meteen gaan eten. En daarna kan ik eindelijk Colt in mijn armen houden.

Ik open de deur, maar waar ik een man met een dienblad vol eten verwacht aan te treffen kijk ik, in plaats daarvan, rechtstreeks in twee ijzige blauwe ogen die op onweer staan.

Shit.

Hoofdstuk 3 - Colt

‘Zou je verdomme. Voor eens in je leven. Eens kunnen doen wat ik van je vraag!’

Mijn stem buldert door de hal en de hotelkamer. Ik ben zo ontzettend kwaad dat ze toch hierheen is gekomen. Ik heb me vanochtend bij de politie gemeld zodat ze konden stoppen met het zoeken naar mijn lichaam. Ik heb een verklaring afgelegd over wat er precies is gebeurd en ben daarna samen met Hunter doorgegaan naar het hotel om wat spullen te pakken en weer terug te keren naar het appartement van Hunter. Dat leek ons veiliger momenteel. Mijn verbazing was dan ook groot toen de receptionist me verheugd meedeelde dat mijn vrouw ook wel erg blij zou zijn dat ik weer terug ben.

‘Mijn vrouw?’ vroeg ik niet begrijpend.

‘Ja, ze is gisteravond ingecheckt met haar beste vriend. Die prachtige donkere man,’ knipoogde hij.

Nadat hij me het kamernummer doorgegeven had ben ik meteen naar boven gestormd met Hunter in mijn kielzog die me probeerde te kalmeren. Maar ik hoorde niets, ik voelde alleen mijn bloed koken en mijn spieren hard worden.

Hoe kon ze zo stom zijn om hierheen te komen?

‘En jij,’ brul ik naar Dave. Ik wijs woest met mijn vinger in zijn richting. ‘Jij zou haar thuis houden verdomme, je had het beloofd.’

‘Nee Colt stop,’ gilt Emma. ‘Je kan hem niet de schuld geven, ik wilde gaan. Niemand kon me tegenhouden. Hij was zo lief om mee te gaan zodat ik niet alleen was. En toen we hier gisteravond aankwamen…’

‘Je bent hier al sinds gisteravond?’ grom ik woedend. ‘Je hebt geen idee hoe boos ik nu op je ben Emma.’

Ik zie haar angstige blik, ze zegt niets meer en laat me tieren en brullen. Dave en Hunter staan om zich heen te staren. Het is een ongemakkelijke situatie, daar ben ik me van bewust maar ik kan maar niet geloven dat ze toch hierheen is gekomen nadat ik nadrukkelijk had gezegd dat ze weg moest blijven.

‘Dave? Zullen wij beneden wat gaan drinken?’ vraagt Hunter.

‘Graag,’ antwoordt Dave opgelucht.

Hij loopt aarzelend langs me heen. ‘Fijn dat je er weer bent Colt,’ zegt hij vluchtig en dan sluiten ze de deur zodat Emma en ik alleen zijn.

Ze vliegt meteen in mijn armen. Ik kan me nog net op tijd schrap zetten om haar op te vangen. Het doet verrekte pijn want mijn middenrif heeft een aardige opdonder gekregen tijdens het ongeluk. Hunter heeft een arts naar het appartement laten komen die me helemaal heeft onderzocht, gelukkig geen ernstige dingen alleen een paar gekneusde ribben en een blauwe rug van de klap. Niets waar ik niet overheen kom, het had veel erger af kunnen lopen. Ik zie het levenloze lichaam van de chauffeur weer voor me, zijn hoofd onder het bloed van de klap, zijn benen vermorzeld onder het dashboard. Ik onderdruk een huivering, laat mijn armen over Emma heen glijden en geef me over aan haar affectie.

Het voelt verdomde goed om haar in mijn armen te hebben, ook al wilde ik haar met man en macht hier weghouden. Ze tilt haar hoofd langzaam naar me op en kust me zacht op mijn lippen. Een kreun ontsnapt uit mijn mond. Haar kus wordt harder en vuriger en voor ik het weet heb ik haar op bed gegooid en heb ik mijn broek uit. Emma wurmt zich net zo snel uit haar broek en na enkele seconden heb ik mezelf in haar begraven en kreun ik haar naam. Ik voel haar warmte om me heen, haar vocht glijdt over mijn erectie en ik heb mezelf niet meer onder controle. Ik stoot hard, harder dan normaal, ik heb het nodig. Emma gilt het uit, ze trilt onder me zodra ze haar genot bereikt en ik volg kort daarna. Ik plof naast haar neer op bed.

‘Ik ben nog steeds boos op je,’ grom ik.

‘Kan me niet schelen,’ zegt ze zacht. ‘Ik ben gewoon blij dat ik je vast kan houden. Aan kan raken.’

Ze laat haar hand over mijn arm glijden.

‘Wat had jij gedaan als jij had gehoord dat ik dood was?’

Ze zit inmiddels iets rechterop en steunt op haar elleboog. Haar lange haren in een rommelige knot boven op haar hoofd. Ik zie aan de trekken in haar gezicht dat ze slecht heeft geslapen de afgelopen nachten. Ze moet door een hel zijn gegaan.

‘Als ik je vervolgens had gebeld dat ik toch niet dood was dan was je me niet op komen zoeken?’

Ze werpt me één van haar bijdehante blikken.

‘Het is niet veilig hier,’ zeg ik wanhopig. ‘Emma snap je het dan niet, ik kan jou niet verliezen. Dan is alles voorbij.’

‘Wat dacht je van mij Colt? Voor een paar uur was alles voorbij voor mij.’

Ik zie de tranen opwellen in haar ogen en trek haar snel in mijn armen. ‘Niet huilen Em, alsjeblieft. Ik ben er nog.’

Ze snikt en ik voel haar lichaam schokken. Zo liggen we een paar minuten samen tot ik hoor dat ze iets is bedaard.

Als we even later gearmd beneden komen bij Dave en Hunter worden we geamuseerd bekeken.

‘Ja is de druk ervan af?’ knipoogt Hunter.

Ik werp hem een blik toe dat hij zijn mond moet houden maar we moeten allemaal lachen. Het ontbijt is nooit aangekomen bij de kamer door alle commotie dus bestellen we iets te eten en zitten we met z’n viertjes aan tafel te ontbijten.

Na alles wat er de afgelopen dagen is gebeurd voelt het een tikje onwennig om hier zo te zitten. Dit verhaal krijgt nog een staartje, dat is een ding dat zeker is. De politie was blij dat ik mijn verhaal zo gedetailleerd kon vertellen. Ze konden me in vertrouwen meedelen dat ze uit het sporenonderzoek al hadden afgeleid dat er meerdere auto’s bij het ongeluk betrokken waren. We houden nauw contact en verder moet ik overal mijn mond over houden. Vanmiddag staat er een persconferentie op de planning bij Reeds Enterprise waar ik zal meedelen dat ik nog leef. En dan komt het ergste. Mijn familie onder ogen komen.

Uiteraard is de verkoop met Carson niet doorgegaan, met alle begrip van zijn kant, hij blijft geïnteresseerd heeft hij me laten weten. Ik weet nog niet wat ik nu ga doen met de verkoop. Eerst maar eens alles op een rij zien te krijgen. Het is nog een wirwar van informatie en gebeurtenissen in mijn hoofd.

Ondanks dat ik pislink was dat Emma hier toch heen is gekomen ben ik zo intens gelukkig dat ze nu naast me zit. Ik weet niet of ik dit allemaal kan zonder haar, en aan de andere kant wil ik haar niet in gevaar brengen. De tweestrijd die ik momenteel voer van binnen verscheurt me bijna, maar één blik op het koppige hoofd van mijn vrouw en ik weet al dat ik verloren heb. Die gaat niet meer weg, en geef haar eens ongelijk. Als het andersom was geweest had ik geen seconde meer van haar zijde geweken, zelfs niet als ze naar het toilet zou gaan. Er moet een manier zijn hoe we dit op kunnen lossen maar voor nu moet ik accepteren dat ik dit samen met haar ga doen.

~

Bij het bedrijf word ik warm ontvangen door het personeel. Alhoewel er wat nieuwe gezichten zijn bijgekomen ken ik de meeste nog van voor mijn vertrek jaren geleden. Ik werkte toen zo’n tachtig uur in de week op kantoor en kende iedereen die voor Reeds Enterprise werkte.

Samen met Emma, Hunter en Dave loop ik door de gang naar het kantoor van mijn vader. Het is de eerste keer dat Emma hier is, ik zie haar nieuwsgierige blik overal overheen glijden. Ze houdt mijn hand stevig vast wat mij een fijn vertrouwd gevoel geeft.

‘Fijn om je weer terug te hebben Colt,’ de secretaresse van mijn vader staat meteen op en komt van achter haar bureau om me een hand te geven.

Ik knik vriendelijk naar haar. Ook Henriëtte ken ik al zo lang ik me kan herinneren. Ze is al twintig jaar het vaste gezicht voor het kantoor van mijn vader, zijn steun en toeverlaat op zakelijk gebied en de laatste tijd deed ze van alles voor mij.

Zodra we mijn kantoor binnenstappen zie ik een bekend gestalte bij het raam staan. Hij staat met zijn rug naar ons toe naar buiten te staren maar we weten alle vier meteen wie het is.

‘George,’ zeg ik lichtelijk verbaasd dat ik hem hier aantref.

Hij draait zich om. Zijn gezicht staat op onweer maar al snel herpakt hij zich en komt op me aflopen. ‘Colt, wat fijn dat je nog leeft.’

Ik bestudeer zijn gezicht en de uitdrukking in zijn ogen maar het is niet te peilen wat er door hem heen gaat. Hij geeft me een kille klap op mijn schouder en loopt dan langs me de kamer uit. We staren elkaar alle vier aan.

‘Dat was vreemd,’ doorbreekt Dave de stilte.

Hunter kijkt met een onheilspellende blik richting de deuropening waar George net door is verdwenen. ‘Ik vertrouw hem voor geen meter.’

Emma zucht. ‘Ik ook niet.’

Henriëtte komt de kamer binnenlopen met achter haar aan Jennifer, het hoofd van onze pr-afdeling.

‘Colt, goed dat je er bent en eh fijn dat je nog leeft,’ zegt Jennifer met een ongemakkelijke blik.

Jennifer en ik zijn ongeveer gelijktijdig begonnen bij Reeds Enterprise en ze heeft zich inmiddels opgewerkt tot het hoofd van de pr-afdeling waar ze heel goed werk verricht. Ze werpt een blik op Emma die glimlachend naar haar toekomt om haar een hand te schudden.

‘Dit is mijn vrouw, Emma.’

‘Fijn je te ontmoeten,’ zegt Jennifer. ‘De conferentieruimte is volgestroomd met pers,’ richt ze zich weer tot mij.

Dit is het moment dat ik uit moet gaan leggen wat er is gebeurd. Met de politie heb ik afgesproken dat ik niets vertel over de aanslag zodat ze nog meer onderzoek kunnen verrichten en er zo snel mogelijk achter zullen komen wie mij dood wil hebben. Ik mag alleen vertellen over het ongeluk en hoe ik het heb overleefd maar verder niets.

De politie vroeg me of ik een vermoeden heb wie er achter de aanslag zou kunnen zitten en natuurlijk heb ik dat, ik weet het zelfs bijna wel zeker. Alleen heb ik hier nog niets over laten doorschemeren bij de politie. Hunter en ik willen eerst zelf een paar dingen uitzoeken. Daarna haal ik de politie er wel bij.

Ik blijf die avond maar herleven, ik probeer de auto voor me te halen die tegen ons aan beukte. Zo gedetailleerd mogelijk heb ik deze omschreven en stap voor stap heb ik verteld wat er is gebeurd. We staan in nauw contact met ze. Ik zie mezelf voorlopig nog niet vertrekken hier en daar moet een oplossing voor komen want ik wil geen tijd meer zonder Emma doorbrengen. Mijn aanvaring met de dood heeft me des te meer doen beseffen hoe kostbaar mijn tijd met mijn gezin is.

Ik voel een rukje aan mijn hand.

‘Colt?’

Emma haalt me uit mijn gedachten. ‘Gaat het wel?’ Ze kijkt me bezorgd aan.

‘Ja het gaat, ik was even in gedachten verzonken. Laten we gaan.’

We lopen met z’n allen richting de conferentieruimte. Dave en Hunter nemen plaats in de zaal en Emma en Jennifer lopen met mij mee. Eerst neemt Jennifer het woord en deelt mee dat ik het ongeluk wonder boven wonder en tot ieders vreugde heb overleefd. Ze kondigt me aan als de CEO van Reeds Enterprise.

Ik kom het podium op met Emma aan mijn zijde. Ik laat haar hand niet los, wat er ook gebeurt. Hierdoor moet ze noodgedwongen naast me blijven staan als ik achter het desk ga staan en kort mijn verhaal doe door de microfoon. Er worden vragen op me afgevuurd en ik zie flitsen van camera’s, het is een gekkenhuis.

‘Meneer Reeds, hoe zit het met de verkoop van het bedrijf? Er zou een overname plaatsvinden door de heer Harris, gaat deze nog door?’

‘Voorlopig niet, ik kan nog geen mededelingen doen over de toekomst.’

‘Meneer Reeds, er wordt gefluisterd over een tweede auto die betrokken zou zijn bij het ongeluk, kunt u daar meer over zeggen?’

‘Zoals ik al zei kan ik me niet veel herinneren van het ongeluk. Alles wat ik weet is dat ik me door een rivier met sterke stroming heb geworsteld en uitgeput aan de kant ben gekomen.’

‘En kunt u dan meer vertellen over de chauffeur, er wordt gezegd dat hij gedronken had.’

Ik kijk de reporter woest aan. ‘Onder geen voorwaarde had de chauffeur gedronken.’

Ik word kwaad als ik hoor hoe er over de jonge chauffeur wordt gesproken. Zesentwintig jaar was hij pas. Henry was zijn naam hoorde ik van de politie. Ik slik als ik denk aan zijn levenloze lichaam in de auto, het verdriet dat zijn ouders nu moeten hebben. Alleen maar omdat iemand mij dood wilde hebben. Wie hier ook verantwoordelijk voor zijn, ik ga het ze betaald zetten en flink ook.

En precies als ik over de duivel nadenk... Helemaal achterin de zaal staat George, in een hoekje, achter alle reporters. Hij valt bijna niet op maar ik zie hem toch. Ik werp hem een duistere blik toe waarin veel af te lezen valt. Emma volgt mijn blik en ik zie vanuit mijn ooghoek dat ze, zodra ze ziet naar wie ik kijk, hem een ijzige blik toewerpt waar zelfs de dode zee van zou bevriezen.

Ik glimlach kort naar hem waarop hij zich omdraait en de zaal verlaat. Het is genoeg geweest, ik besluit een einde te maken aan de persconferentie. Ik heb voldoende vragen beantwoord en iedereen op de hoogte gebracht van mijn wonderbaarlijke overlevingsverhaal.

‘Ik wil jullie bedanken voor je komst, bij deze is de persconferentie afgelopen.’

Onder het geschreeuw van de pers en het voortgaande vragenvuur loop ik weg met Emma nog steeds aan mijn hand. Jennifer neemt het woord over. ‘Zodra er meer bekend is worden jullie hierover bericht, dank voor uw komst...’

Haar woorden sterven weg als de deur zich achter ons sluit. Daar komen meteen Hunter en Dave op ons aflopen.

‘Dat ging goed toch?’ zegt Hunter.

‘Blij dat het voorbij is. Zag je George nog?’

We werpen elkaar een veelbetekenende blik toe. ‘Ik zag hem,’ bromt hij. ‘Het kostte me veel kracht om hem niet tegen de grond te werken.’

Emma kijkt ons vragend aan. ‘Vanavond,’ fluister ik. ‘We praten vanavond verder.’

Daar lijkt ze op dit moment genoegen mee te nemen.

De rest van de dag verloopt rustig. We eten in de avond nog wat met z’n viertjes en gaan dan ieder onze eigen weg. Dave slaapt in de kamer die Emma had geboekt en Emma en ik slapen samen in de hotelkamer die ik had geboekt voor mijn verblijf hier. Ik had er alleen mijn spullen gebracht na aankomst en heb er nog geen nacht doorgebracht. Omdat ik vanavond echt heel graag alleen wil zijn met mijn vrouw, slapen we toch hier in het hotel in plaats van bij Hunter. Voor Dave hebben we een vlucht teruggeboekt voor de volgende ochtend zodat hij terug kan naar Justin. Emma wilde er niets van weten en laat mij onder geen voorwaarde alleen hier.

Ik zucht diep als ik de deur achter me sluit en eindelijk alleen met haar ben. Ze schopt haar schoenen uit en ploft op bed.

‘Ik ben kapot.’

Ze ligt met haar armen en benen wijd als een zeester op het bed. Haar haren liggen als een waaier om haar hoofd heen. Ze is zo mooi. Ik loop langzaam naar haar toe en begin aan haar spijkerbroek te trekken.

‘Hé we zouden praten,’ protesteert ze. ‘Je zou me alles vertellen...’

‘Eerst dit, dan praten we. Ik heb het nodig.’

Zodra ik haar broek uit heb trek ik haar slipje naar beneden. Ik trek haar naar de rand van het bed en breng mijn mond naar haar kruis. Er ontsnapt een kreun uit haar mond en ze brengt haar heupen iets omhoog. Zo te zien is ze al vergeten dat ze met me wilde praten. Ik glimlach en steek dan mijn tong in haar, ze gilt het uit als ik zuig en lik tot ze haar hoogtepunt bereikt.

Oh wat ben ik blij dat ik haar weer voel. Na alles wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt, alle toxiciteit van buitenaf met als dieptepunt een poging tot moord waardoor iemand me bijna mijn leven met deze prachtige vrouw ontnam. Ik open mijn broek en haal mijn zwaar kloppende erectie eruit, Emma ligt nog na te schokken van haar orgasme en ik ben van plan haar er nog een paar te geven. Met diepe stoten breng ik niet alleen haar maar ook mezelf naar een andere wereld.

Ik kijk naar mijn vrouw, haar ogen gesloten, haar mond ietsjes open, haar handen als vuisten verwikkeld in de dekens, en dan kom ik keihard klaar terwijl ik haar naam schreeuw.

Hoofdstuk 4 - Emma

Colt ploft hijgend op me neer. Ik sla mijn armen om hem heen en hou hem stevig vast. En dan te bedenken dat ik hem bijna niet meer vast kon houden.

Ik moet mijn tranen wegslikken. Ik wil niet voortdurend huilen bij hem maar het kost me veel moeite. Er zal nog wat tijd overheen gaan voor ik over de schok heen ben van het bewuste telefoontje. De grond zakte onder me weg toen ik hoorde dat Colt dood was. Ik ben zo dankbaar voor zijn vechterslust.

‘Jij hebt me erdoorheen geholpen,’ onderbreekt hij mijn gedachten.

Ik kijk hem niet begrijpend aan. Hij is naast me gaan liggen en streelt mijn haren.

‘Toen ik in het water lag kon ik alleen maar denken aan jou en Liv. Ik wilde onder geen voorwaarde dat jij me zou moeten begraven. Dat Liv zonder mij op zou groeien. Daar heb ik de kracht vandaan gehaald om uit die rivier te komen.’

‘Oh Colt.’

Deze keer lukt het me niet om mijn tranen weg te slikken.

‘Niet huilen Em, alsjeblieft.’

Hij trekt me in zijn brede armen.

‘Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien,’ snik ik.

‘We moeten stoppen met elkaar te laten schrikken met een eventuele plotselinge dood,’ grapt Colt refererend aan mijn val van een rots twee jaar geleden. Ondanks de ernst van de zaak weten we er allebei een grinnik uit te persen.

‘Wil je me vertellen wat er precies is gebeurd Colt? Stap voor stap. Ik heb het nodig, er zijn nog zoveel gaten in mijn gedachten en ik moet alles weten zodat ik het kan verwerken.’

Hij zucht en begint met vertellen. Hoe hij nog één keer langs zijn ouderlijk huis wilde als een soort afscheid van zijn verleden. Hoe de jonge chauffeur hem waarschuwde dat ze gevolgd werden, maar dat hij hem niet meteen geloofde. Hoe ze vervolgens van de weg afgedrukt werden en rollend van een heuvel in het water terecht kwamen. Zijn stem wordt zachter als hij het heeft over het levenloze lichaam van de jonge chauffeur. Hij vertelt hoe hij nog gecheckt heeft of hij een hartslag had en daarna besloot om voor zijn eigen leven te vechten. Ik luister zwijgend, neem alle details in me op en knijp af en toe bemoedigend in zijn arm.

Om het verhaal zo gedetailleerd te horen is ondraaglijk maar nu ik alle gaten heb opgevuld kan ik het in mijn hoofd eindelijk verwerken. Ik wist niet waarom Colt in die auto zat zo ver van de stad en hoe hij uit die vreselijke rivier is gekomen. Hij vertelt me alles tot aan het moment dat hij mij belde. Hij trekt me nog dichter tegen zich aan waar ik mijn ogen zwaar voel worden en in een diepe slaap val van alle emoties van de afgelopen dagen.

Als ik even later wakker word lig ik nog steeds op dezelfde plek in Colt z’n armen.

‘Je snurkt,’ grinnikt Colt.

‘Niet waar,’ zeg ik verontwaardigd en kom overeind om hem aan te kijken. Zijn glimlach is oogverblindend en ik geef hem een lange zoen.

‘Ik wil naar huis,’ zegt hij plotseling. ‘In het uurtje dat jij lag te snurken heb ik goed nagedacht. Ik wil weg hier. Al is het maar voor even, om alles op een rij te zetten. Ik wil Liv zien en een paar dagen met jullie samen doorbrengen voor ik besluit hoe het verder moet.’

Ik kijk hem verbaasd aan maar ik ben zo blij dat hij dit zegt. ‘Ik denk dat dat een perfecte manier is om verder te gaan.’

‘Vertel Dave maar dat hij z’n ticket voor morgen kan cancelen. Hij kan met ons mee met het bedrijfsvliegtuig.’

Colt pleegt een paar telefoontjes en binnen een paar minuten is alles geregeld. Ik bel Dave om hem de plannen mee te delen en ook hij reageert verheugd dat we met hem meegaan naar huis.

‘Ik wil alleen nog langs Hunt om alles te bespreken,’ vervolgt Colt.

‘Het is tien uur ‘s avonds. Wil je nu nog gaan?’

Colt knikt. ‘Ik heb net zijn kantoor gebeld en daar is hij niet meer. Grote kans dat hij thuis is en ik vind het prettiger om hem nog even te zien voor ons vertrek. Hij heeft zoveel voor me gedaan de afgelopen dagen. Hij is niet van mijn zijde geweken, het minste dat ik kan doen is hem nog persoonlijk bedanken en vertellen dat ik een paar dagen naar huis ga.’

Ik trek de kleding weer aan die Colt een uur geleden van mijn lijf heeft gerukt en fatsoeneer mezelf een beetje. De portier van het hotel regelt een taxi voor ons, die ons binnen tien minuten afzet voor het gebouw waar Hunter de volledige bovenverdieping bezit.

Ik ben er nog nooit geweest. Het is een indrukwekkend gebouw in authentieke stijl. Binnen in de hal wordt Colt meteen herkend door de portier en worden we zonder gedoe binnengelaten in de privé lift die ons naar de bovenste verdieping brengt.

Ik hou Colt z’n hand vast zoals ik vandaag al de hele dag heb gedaan, ik wil hem niet meer loslaten, nooit meer. Ik ben zo blij dat hij zelf heeft besloten om naar huis te gaan. Een paar dagen met z’n drietjes zal ons goed doen. Alles helder krijgen, een goed plan maken. Ik heb werkelijk geen idee hoe we verder moeten.

Uiteraard moet degene die dit op zijn geweten heeft gestraft worden. We hebben nog geen woord gerept over de eventuele dader, het is te pijnlijk alleen al te denken dat zijn eigen familie hem dood wil, laat staan het hardop te zeggen. De politie is nog vol in onderzoek en Colt moet paraat staan voor vragen. Dat kon ook vanuit ons eigen huis vond hij zelf. Hij heeft zijn vermoedens nog niet aan de politie verteld maar gaat dat doen zodra hij zelf wat dingen heeft uitgevogeld zei hij. We zullen binnenkort weer terug moeten en één ding is zeker, ik laat hem niet meer alleen gaan. Het zal nog een flinke discussie worden, maar er is niets wat hij kan doen of zeggen wat mij op andere gedachten zal brengen.

Zodra de lift er is klopt Colt op de deur, vrijwel meteen zwaait hij open en zien we Hunter staan met een ontbloot bovenlijf en alleen een broek aan. Hij heeft een geldbiljet in zijn hand en kijkt ons stomverbaasd aan.

‘Wa.. eh wat doen jullie hier?’

Ik zie een frons op Colt z’n gezicht ontstaan en zelf ben ik ook een beetje uit het veld geslagen. Een hakkelende Hunter, dat heb ik nog niet eerder gezien. Ik hoor een vrouwenstem dichterbij komen.

‘Heb je genoeg? Ik heb hier ook nog wel wat in mijn tas.’

Onze blikken schiet meteen naar de vrouw die achter hem verschijnt. Het mysterie van het vermiste overhemd is in ieder geval opgelost. Die hangt losjes over het tengere lichaam van niemand minder dan Colt z’n jongere zusje Camilla. Colt en ik kijken verbluft van Hunter naar Camilla. Een paar seconde is het ijzingwekkend stil en staat iedereen aan de grond genageld, maar dan hoor ik Colt z’n stem door de hal heen brullen.

‘Wat is hier verdomme aan de hand?’

Zijn gezicht staat op onweer en ik voel zijn greep verstrakken om mijn hand. Het lukt me om me eruit te wurmen want het doet steeds meer pijn. Maar zodra ik dat doe vliegt zijn arm richting Hunter, die hem nog net kan ontwijken.

‘Colt rustig,’ bromt Hunter. ‘Het is niet wat je denkt.’

‘Ik geef je dertig seconden om je nader te verklaren voor ik je alle hoeken van je appartement doorsla want zoals het er nu uitziet slaap je met de vijand.’

Het verraad is af te lezen in de ogen van Colt. Ik wil hem kalmeren en hem tegenhouden maar ik ben zelf nog zo verbaasd over deze situatie. Ik kijk naar Camilla die verschrikt staat te kijken naar het tafereel dat zich voor haar afspeelt. Er is niets over van haar normaal zo zelfverzekerde arrogante houding. Ze zegt niets en ik ook niet. Er staan twee testosteron bommen voor ons waarvan er één elk moment af kan gaan.

Hunter begint met praten. ‘Camilla, ze...’

‘Twintig seconden nog,’ brult Colt.

‘Colt rustig nu,’ zeg ik boos tegen hem. ‘Laat hem praten, dat is het minste wat je kan doen.’

Hij kijkt me kwaad aan en richt zijn blik dan weer op Hunter als teken dat hij verder mag vertellen, maar het geluid van de opengaande liftdeuren onderbreekt kort onze aanvaring. Een jonge jongen komt aanlopen met een grote pizzadoos. Hunter neemt hem aan en duwt een briefje van vijftig in zijn hand. ‘Hou de rest maar.’

‘Cool,’ zegt de bezorger heftig knikkend en stapt dan weer de lift in, zijn nieuwsgierige blik niet onder stoelen of banken stekend.

‘Kom anders binnen?’ probeert Hunter, de pizzadoos heeft hij inmiddels op de grond gezet. Colt zegt niets en verroert zich niet.

‘Camilla staat aan onze kant Colt. Geloof me. Ze wil ons helpen.’

Colt maakt een spottend geluid. ‘En daarvoor moet je haar neuken?’

Hunter z’n kaken verstrakken, hij probeert zich in te houden. ‘Ik heb liever niet dat je er zo over praat.’

‘Wat is dit dan? Jullie waren wereldproblematiek aan het bespreken maar kregen het warm?’

Colt wuift naar de halfnaakte lichamen van Hunter en Camilla.

‘Colt?’ Camilla laat voor het eerst van zich horen. ‘We zijn sinds een paar weken samen, we eh... vinden elkaar echt leuk.’

Colt kijkt niet begrijpend van Camilla naar Hunter.

‘Ik heb Hunter benaderd omdat ik achter een paar dingen ben gekomen. Ik wist dat je niets met me te maken wilde hebben en kon dus niet bij jou terecht. Ik had het verknald bij Emma toen ik haar stomdronken opzocht in jullie woonplaats.’ Ze kijkt me kort glimlachend aan. ‘De enige bij wie ik terecht kon was Hunter. Hij wilde eerst niets van me weten maar ik heb hem toch kunnen overtuigen om naar me te luisteren. We zijn de afgelopen weken samen wat dingen aan het uitzoeken, en toen, nou ja van het één kwam het ander.’

‘Sorry man, ik wilde echt niet dat je er zo achter zou komen. Het leek me de afgelopen dagen niet het juiste moment om te vertellen.’

‘En nu zijn jullie verliefd?’ Colt staart vragend naar Hunter. Die kijkt op zijn beurt ongemakkelijk naar Camilla. Daar hebben ze het klaarblijkelijk nog niet over gehad.

‘Nou ja verliefd, eh…’

Ik zie Colt iets ontspannen. ‘Pfff, ik heb je nog nooit zo vaak horen hakkelen,’ zegt hij met een spottend geluid.

‘Kom alsjeblieft binnen,’ zegt Hunter.

Colt kijkt me aan en ik geef hem een kort knikje. Samen lopen we naar binnen.

Ik ben nog nooit bij Hunter binnen geweest. We betreden een ruime loft met panorama uitzicht over de hele stad, het heeft een donkere luxe uitstraling wat precies past bij iemand met Hunter z’n status. In de grote ruimte staat een enorme zwart leren bank gericht op een gigantisch scherm. In de hoek staat een zwart kookeiland met chromen krukken aan één zijde, met daarnaast een zwart glimmende tafel met acht lederen stoelen eromheen. Verder is het gewoon een hele grote open ruimte ingericht in zwart, grijs en chroom. Het enige warme dat de ruimte doorbreekt zijn de eikenhouten vloer en de kleurrijke kunst aan de muur.

Colt en ik nemen plaats aan de grote tafel. Hunter en Camilla verdwijnen kort naar een andere ruimte en komen volledig aangekleed terug, ze nemen plaats aan de andere kant van de tafel waardoor we tegenover elkaar komen te zitten. Een paar seconden is het stil.

‘Ik ben blij dat je het nu weet,’ zegt Hunter opgelucht. ‘Ook al wilde ik niet dat je het zo te weten zou komen. Je zus en ik, wij... We weten het zelf ook niet zo goed. Het heeft ons net zo goed overvallen. We willen samen onderzoeken wat dit is aangezien we dit allebei niet gewend zijn. Natuurlijk wilden we het zo snel mogelijk tegen jou vertellen. Je moet er niet de verkeerde ideeën over krijgen. Camilla wil ons helpen, ze heeft wat vraagtekens bij de gebeurtenissen de afgelopen tijd en vroeg mij haar te helpen helderheid te krijgen. Om jou te helpen.’

‘Vind je het heel raar dat we haar nog niet helemaal vertrouwen?’ zegt Colt brommend.

‘Nee dat vind ik niet raar Colt. Maar geloof me, ik zou niets liever willen dan je weer in mijn leven hebben,’ zegt Camilla dan.

Ze kijkt met een oprechte blik naar Colt. Twee paar identieke ijsblauwe ogen staren elkaar aan.

‘Sinds jouw terugkomst, sinds ik heb gezien wat je hebt opgebouwd voor jezelf. Hoe je je hebt afgeschermd voor de familie en wat je met Emma hebt.’ Ze wijst naar mij, ik werp haar een bemoedigende glimlach toe. ‘Ik zie nu in hoe fout wij leefden. Hoe verknipt onze familie is en ik wil daar geen deel meer van uitmaken.’

‘En weet moederlief dit al? Jouw overstap naar de vijand.’

Colt geeft zich niet snel gewonnen. Het zal nog heel wat voeten in aarde hebben voor Camilla om hem voor zich te winnen. Vooral na alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd.

‘Nee, niemand weet het nog.’

‘Zelfs dat lieve broertje van je niet?’

Camilla schudt haar hoofd. ‘Nee, Cliff weet het ook niet.’

‘Genoeg zo Colt, ik denk dat ze wel duidelijk heeft gemaakt dat niemand het nog weet. En het feit dat jouw vertrouwen in haar nog moet groeien mag ook duidelijk zijn dus stop nu maar met die sarcastische houding van je,’ zeg ik duidelijk geïrriteerd.

Camilla kijkt me verbaasd aan om vervolgens naar Colt te kijken om zijn reactie op mijn opmerking te peilen.

Hunter zit grijnzend naar me te kijken. ‘De enige vrouw die hem terecht kan wijzen hoor, daar zit ze.’

‘Houd je kop,’ bromt Colt en werpt hem een giftige blik toe, maar dan lijkt er iets van een lach op zijn gezicht te komen. Hij lijkt uit zijn negatieve houding gestapt te zijn, godzijdank.

‘Slechte service hier,’ wijst hij voor zich op de lege tafel. Hunter staat meteen op, zet vier glazen op tafel en schenkt in elk een flinke laag whisky. Oef, ik zit hier met drie ervaren whisky drinkers maar ik vraag me af hoe ik dit weg ga krijgen.

‘Heb je liever een wijntje Em?’

‘Eh ja graag,’ lach ik.

‘Haarlak toch?’