De Weduwe

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Schuld #1 - De Weduwe

Copyright © 2020 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Omslag illustraties: Pexels

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083032467

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De Weduwe

Joan komt voor de grootste uitdaging van haar leven te staan als haar man plotseling komt te overlijden. Ze wordt weduwe en die rol brengt haar vele nieuwe inzichten.

Wat als de man met wie je twintig jaar samen was niet de persoon blijkt te zijn die je dacht dat hij was?

En wat als er een nieuwe man je leven binnen komt denderen op een manier die je niet kan overzien?

Je leest het allemaal in het eerste deel van de Schuld serie - De Weduwe. Een dark romance met een sexy tintje.

Eerder verschenen van Sanne van Ooijen:

Keerpunt #1 - Verloren (2019)

Keerpunt #2 - Verleden (2020)

Keerpunt #3 - Verslagen (2020)

“Al onze dromen kunnen uitkomen. Als we maar de moed hebben ze na te streven.” - Walt Disney-

Droom groot lieve mensen...

Hoofdstuk 1 - Joan

De afgelopen vijftien jaar zijn aan me voorbijgegaan als een rit in een hele snelle achtbaan. Ik ben ingestapt, heb nog net de beugel over mijn hoofd getrokken en verloor daarna de controle. Alles ging in een bloedgang voorbij en lijkt verloren te zijn in de tijd.

Wat heb ik eigenlijk gedaan?

Los van de geboorte van mijn kinderen kan ik niet één ding als hoogtepunt opnoemen. Het was gewoon een grote grijze massa van leven en overleven. Een rit die maar bleef gaan en gaan tot er niemand meer was die de knoppen bediende. Tot degene die de hendel had overgehaald er niet meer stond en iedereen uit de achtbaan was gestapt of gesmeten en ik helemaal alleen overbleef.

Ik hield me aan de regels, deed alles wat er van me gevraagd werd maar waar heeft het me gebracht?

Met mijn voeten in de modder, aan de rand van het graf van mijn man.

De kist gaat de grond in.

Mensen snikken.

Vioolmuziek schalt uit de boxen en schraapt over mijn trommelvlies als nagels over het schoolbord en ik kan alleen maar denken aan het ontbindende lichaam van Ferdi.

In die kist. Helemaal alleen.

Wanneer zal het gaan stinken? Hoe lang zal het duren tot er niets meer overblijft van de man waar ik bijna twintig jaar mee samen was?

Ik sta voorop samen met mijn kinderen. Mijn tienjarige dochter houdt mijn hand vast. De arm van mijn vijftienjarige zoon hangt losjes over mijn schouder. Hij is langer dan ik. Wanneer is dat gebeurd?

We staren alle drie voor ons uit, afgesloten van de rest. Ze hebben geen vader meer en ik ben weduwe.

Dat klinkt zo oud.

Ik ben pas vijfendertig.

Bij een weduwe denk ik aan een oud verschrompeld vrouwtje, zittend voor het raam, in haar schommelstoel, verdrietig wachtend tot magere Hein haar ook op komt halen voor een hereniging in het hiernamaals.

Ik stond nog midden in het leven.

Althans dat zou moeten op mijn leeftijd. Echt midden in het leven stond ik ook niet.

Meer ernaast.

Naast het leven. Kan dat?

Altijd heb ik me aan de regels gehouden en heb ik me met een opgeheven hoofd en rechte rug door het eerste deel van mijn leven geworsteld.

Niets, maar dan ook echt helemaal niets, kon me voorbereiden op het tweede deel van mijn leven. Daar waar de regels geen rol meer zouden spelen en overleven een hele andere betekenis zou krijgen.

~

‘We vinden het verschrikkelijk Joan.’

‘Tragisch gewoon. Zo jong nog.’

‘Sterkte ermee.’

De laatste gasten verdwijnen uit het zicht.

Eindelijk.

Ik kan niet meer. Braaf heb ik de hele middag handjes geschud met een flauwe glimlach op mijn gezicht. Onoprechte uitspraken verlieten mijn mond alsof het niets was.

‘We gaan je naar huis brengen Joan. Je hebt het geweldig gedaan vandaag. Nog één keer het woord tragisch en ik had iemand een hele plak cake door de strot geduwd.’

Een grinnik ontsnapt uit mijn mond als ik mijn zus hoor tieren. Jenny, mijn steun en toeverlaat. De hele week is ze niet van mijn zijde geweken en heb ik haar als een pitbull naast me aan de slag gezien. Mijn lieve vader komt naast me staan en slaat een arm om me heen.

‘Kom Joan, we gaan. Er is hier niets meer te doen.’

We lopen met z’n vijven naar de uitgang. Eenmaal buiten overvallen de geluiden me. De geluiden van een wereld die gewoon doordraait. Ik kijk om me heen. Het geluid van de tram doet me naar rechts kijken. Mensen stappen in en uit, het lijkt allemaal in slow motion te gaan. Ik kan niet geloven dat alles gewoon doorgaat terwijl mijn wereld tot stilstand is gekomen.

Mijn man is dood. Gewoon poef weg.

‘Dag Joan, tot vanavond. Ik ben wat later dus je hoeft niet met eten te wachten op mij.’

Dat waren zijn laatste woorden.

Een paar uur later ging mijn telefoon en kreeg ik één van zijn medewerkers aan de telefoon. ‘Een hartstilstand. Ze hebben alles geprobeerd. Hij is net meegenomen.’

De achtbaan kwam tot stilstand. De beugel ging open, zo abrupt dat ik eruit gesmeten werd en ik bont en blauw langs de kant lag. Niet wetende waar ik nu heen moet, maar ik moest die achtbaan verlaten, gedwongen, en nu sta ik er alleen voor.

Ferdi is begraven en komt nooit meer terug. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het leven was vóór Ferdi. Al vanaf de middelbare school waren we samen. Ferdi en Joan, het werd in één adem genoemd. Ik was niet eens een eigen persoon meer, ik was veranderd in een duo zonder dat ik er erg in had. Mezelf volledig verloren in een ander persoon.

~

Nu zit de eerste week erop. Na de begrafenis word ik ingestopt door mijn vader alsof ik weer een kleuter ben, maar ik protesteer niet. Mijn zus zorgt voor de kinderen en ik laat het allemaal gebeuren. Mijn hoofd is een wirwar van schreeuwende gedachten die maar niet lijken te kunnen zwijgen. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik lig naast die achtbaan te staren naar de lucht die maar donkerder en donkerder wordt. Een voorbode voor wat me nog wachten staat.

De daaropvolgende dagen thuis word ik overvallen door een oorverdovende stilte. Ik verwacht lasagne schotels, mandjes met cakejes en broodjes zoals je altijd in films ziet. Maar er is niets. Iedereen gaat door met zijn eigen leven en dat moet ik ook doen. Met een leeg gevoel staar ik naar de deur, alsof hij daar plotseling weer binnen komt wandelen met zijn warrige donkerblonde haren en zijn altijd aanwezige glimlach.  

Nikki ligt boven op bed tv te kijken. Sem zit met een verloren blik naar zijn iPad te staren en verlaat geen moment mijn zijde. Ik staar naar hem. Met het uiterlijk van zijn vader en de lengte van mijn vader is hij een knappe verschijning. Zijn dikke blonde haren zijn ongekamd, hij draagt al dagen dezelfde joggingbroek. Net als ik eigenlijk.

Twintig was ik pas toen zijn komst mijn wereld op zijn kop zette. De start van de rit. Met Ferdi aan de knoppen. We waren nog zo jong toen ik plotseling zwanger werd. Ik stopte met mijn studie en Ferdi ging werken zodat we een huisje konden huren. Ik had net mijn moeder verloren maar nu werd ik er zelf één.

Natuurlijk was de overgang groot. Van een fulltime student die nog bij haar vader woonde, naar een moeder van een zoon, en een vluchtig huwelijk in het stadhuis met haar jeugdvriendje.

Ik stopte met mijn studie rechten, nam een parttime baantje bij een lokale supermarkt waar ik uiteindelijk vijf jaar heb gewerkt tot de komst van onze dochter. Tegen die tijd had Ferdi zich, dankzij zijn vlotte babbels, omhooggewerkt bij het tankstation, waar hij achter de kassa begon. Hij werd bedrijfsleider van een aantal vestigingen en zo konden we ons een echt huis veroorloven en kon ik stoppen met werken om voor onze kinderen te zorgen. Zo van de buitenkant leek het een perfect plaatje en voor een bepaalde tijd was dat het ook. We leefden een prima leven zonder al te diepe dalen en met weinig hoge pieken.

Vlak. Zo was het leven te noemen. Ik was er niet ontevreden over, noch was dit het leven dat ik vroeger ambieerde maar soms overkomt iets je en leer je het te waarderen.

Mijn kinderen zijn het lichtpunt in mijn leven. Ze zijn lief, grappig en zelfstandig en ik zou ze voor geen goud in willen ruilen voor het spannende ambitieuze leven dat ik wellicht geleefd zou hebben als ik niet zwanger was geraakt van Sem op mijn twintigste.

‘We moeten wat eten vanavond,’ zeg ik tegen niemand in het bijzonder.

‘Volgens mij hebben we nog pizza in de vriezer,’ antwoordt Sem.

‘Nee die hebben we gisteren gegeten.’

We kijken elkaar kort aan.

‘Ik ga wel naar de supermarkt mam, waar heb je trek in?’

Zijn lieve woorden en zorgzame gedrag breken bijna door mijn verdoofde gevoel heen, maar ik wil niet huilen waar hij bij is. Hij heeft zijn vader verloren. Is er iets erger voor een puber van vijftien dan je vader verliezen? Je rolmodel. De persoon aan wie je alles zou moeten kunnen vragen op deze leeftijd.

‘Nee, ik ga wel. We hebben niets meer in huis, de keukenkastjes zijn leeg.’

Ik kijk naar beneden naar mijn slonzige outfit vol met vlekken. Ik weet niet meer wanneer ik voor het laatst heb gedoucht.

‘We zijn allebei niet echt in staat om naar de supermarkt te gaan,’ lacht Sem als hij me naar mezelf ziet staren.

Ik lach ook.

‘Ik bestel wel wat,’ mompel ik en grijp naar mijn telefoon waarop ik meteen op zie dat ik een paar oproepen heb gemist van Jenny en een berichtje heb van mijn vader of we morgen komen eten.

Als ik drie pizza’s heb besteld beantwoord ik het bericht van mijn vader dat we graag komen eten morgen. Een vers bereide maaltijd zou niet verkeerd zijn en het gezelschap van mijn vader is een welkome afwisseling van de stilte om me heen.

Ik bel Jenny terug, eigenlijk heb ik geen zin om te praten maar voor haar maak ik een uitzondering omdat ik weet dat ze altijd het juiste weet te zeggen.

‘Joan, ik sta net op het punt om het vliegtuig in te stappen. Ik ben zo blij dat je nog even terugbelt. Hoe kut voel je je vandaag op een schaal van één tot tien?’

Ik grinnik. ‘Een acht?’

‘Nou, dat is best een vooruitgang toch?’ zegt ze lacherig. ‘Ik ben een paar dagen weg, het is een verre vlucht deze keer, daarna kom ik meteen weer naar je toe.’

‘Is goed Jen, veilige vlucht, kom alsjeblieft weer heel terug. Jou kan ik niet verliezen.’

‘Doe ik toch, dat beloof ik. Kus zus.’

‘Kus.’

Haar baan als stewardess heeft ze de afgelopen week stilgezet om mij bij te staan maar nu moest ze echt weg. Ze werkt veel te veel maar ze geniet van haar baan en heeft geen man of gezin waar ze rekening mee hoeft te houden. Jenny is maar twee jaar ouder dan ik en we zijn altijd hecht geweest. Na het verlies van onze moeder is onze band alleen maar sterker geworden en nu mijn leven zo op zijn kop staat ben ik intens dankbaar dat ik haar aan mijn zijde heb.

‘Weer pizza?’ zegt Nikki met haar neus omhoog als de pizza bezorgd is.

‘Morgen eten we bij opa en krijg je weer normaal eten.’

‘Als mama ons straks weer iedere dag groente door de strot duwt zal je verlangen naar deze pizzaweek,’ zegt Sem als hij een hap neemt van de pizzapunt in zijn hand.

We hangen onderuitgezakt op de bank met ieder een pizzadoos op schoot. Op de tv speelt een duffe film waar we allemaal niet echt naar kijken, maar ons de gelegenheid geeft om te blijven zwijgen. Ieder voor zich in gevecht met ons eigen verdriet.

~

‘Hoe is het met je, meisje van me?’

Mijn vader vouwt zijn grote handen om mijn wangen en kijkt me liefdevol aan. Ik krijg er tranen van in mijn ogen maar knipper ze snel weg.

‘Je mag huilen Joan. Dat is heel normaal.’

‘Weet ik,’ fluister ik.

Ik weet het dondersgoed. Ik weet dat het niet normaal is dat ik niet huil, maar ik kan het niet. Ik wil het niet. Deze controle wil ik niet verliezen. Het is het enige wat ik over heb.

Sem en Nikki nemen plaats aan de tafel in de gezellige keuken van mijn vader. Op het vuur staan wat pannen te pruttelen en een heerlijke kruidige geur heeft de keuken gevuld. We krijgen allemaal iets te drinken en kletsen over oppervlakkige dingen.

Na dit weekend moet de draad weer opgepakt worden. De kinderen gaan weer naar school en ik ga orde op zaken stellen. Ik moet gaan bellen, instanties op de hoogte brengen, verzekeringszaken gaan regelen en de financiën in kaart brengen want heel eerlijk, ik weet helemaal niets van onze financiële situatie. Ferdi regelde alles op dat gebied en met zijn plotselinge overlijden valt er een hoop uit te zoeken voor mij. Net als zijn salaris dat wegvalt, ik zal een baan moeten gaan zoeken want zonder een inkomen zullen we het niet gaan redden.

Het liefst kruip ik weg onder een deken om over een paar maanden wakker te worden en te zien dat alles is geregeld voor me. Ik weet dat het laf is maar ik ben er nog niet klaar voor om de wereld weer in te stappen. Gelukkig heb ik nog een paar dagen om weg te kwijnen voor ik een masker op moet zetten en het dagelijks leven zal moeten trotseren.

Helaas vliegen de dagen voorbij en verandert de zondagavond tot mijn grote afkeer in de maandagochtend en doorbreekt het schelle geluid van mijn wekker de onrustige nacht die ik heb gehad. Onrustig is niet het juiste woord, ik heb geen oog dichtgedaan. Ik zag er zo tegenop om aan dit nieuwe leven te beginnen dat ik maar bleef piekeren. Nu de dag is aangebroken voelt het minder erg maar nog steeds sta ik niet te popelen.

Ik neem een snelle douche en trek een jeans en een zwarte trui aan. Mijn haar bind ik in een staart op mijn hoofd en dan stap ik naar beneden om de lunch voor Nikki te maken. Ze gaat weer naar school en vroeg me of ik mee wil lopen tot aan de klas. Ze vindt het ook eng om iedereen weer onder ogen te komen. Alle medelijdende blikken die zich op je vestigen en je doen beseffen dat je zielig bent. Het is afschuwelijk.

Natuurlijk doe ik dat voor haar, maar de gedachten om al die mensen onder ogen te komen doet me zo huiveren dat ik het liefst rechtsomkeert maak naar mijn bed.

Toch lukt het me om alle negatieve gedachten van me af te schudden. Ik moet het goede voorbeeld geven aan mijn kinderen. Voor hen moet ik sterk zijn. Dus pak ik de tas van Nikki in en maak ik het ontbijt voor haar en Sem waarna ze frisgewassen aan de tafel verschijnen en stilletjes hun ontbijt opeten.

‘Het leven zal weer normaal worden,’ mompel ik omdat ik niets beters weet te zeggen. ‘Dat geloven jullie toch wel?’

Ze knikken beiden voorzichtig.

‘Maar wat is normaal?’ Sem haalt zijn schouders op.

‘We zoeken het wel uit,’ antwoord ik. ‘Samen. We komen er wel.’

Dan verlaten we met z’n drietjes het huis waar we de afgelopen dagen als kluizenaars in hebben geleefd. Weggestopt voor de realiteit die we nu weer onder ogen moeten komen.

~

‘Meid, ik heb het gehoord. Wat een toestand.’

Een toestand is een manier om het te omschrijven. Ik hou me stil in de hoop dat ze wegloopt. Rosalinde, de perfecte moeder van school.

Roos, zoals ze zichzelf altijd laat noemen.

Ik ken haar nog van vroeger toen we bij elkaar in de klas zaten, toen vonden we elkaar al niets en daar is niet veel aan veranderd. Nu zitten onze meiden bij elkaar en moeten we elkaar tolereren.

Ze kijkt me met een blik vol medelijden aan. Alhoewel, medelijden? Ik zie een glimp van triomf over haar gezicht trekken en dat is typisch iets voor haar. Gedijen op de ellende van een ander.

‘Ik moet door Rosalinde, maar bedankt voor je bemoedigende woorden.’

Snel loop ik weg. Als ik omkijk zie ik dat ze zich bij het groepje moedermaffia heeft gevoegd en ze allemaal mijn kant op kijken. Mijn benen brengen me niet snel genoeg naar mijn auto. Nog een jaartje Joan spreek ik mezelf toe. Dan ben je af van dit godvergeten giftige oord.

Onderweg naar huis haal ik een paar boodschappen in de hoop dat ik geen bekenden tegenkom maar dat is nog lastig in deze wijk aangezien iedereen elkaar kent. Ik heb willekeurig wat dingen in mijn mandje gegooid en reken snel af. Het is me gelukt om ongezien weg te komen. Ik wil naar huis. Alles afsluiten en pas weer nadenken als de kinderen uit school zijn.

Zo kabbelt de week voort. Dagen verstrijken en nachten kruipen voorbij maar er verandert niets. Alles blijft eigenlijk hetzelfde, alleen Ferdi is er niet meer. Ik probeer weer een beetje te koken, heb de keukenkastjes gevuld met normaal eten en loop nu door het huis om alle was te verzamelen van de afgelopen twee weken. Het is een berg en ik begin het langzaam weg te werken.

Als ik naar beneden loop met de wasmand in mijn armen vang ik een glimp op van mijn spiegelbeeld. De reflectie is weerzinwekkend en ik hou me even stil om het beeld op me in te laten werken.

Ik hield van kleding, ooit. Van mooie dingen. Van mezelf verzorgen. Waar is het dan toch mis gegaan? Wanneer ben ik mezelf zo verloren? Mijn zandloper figuur waar ik vroeger zo bekend om stond heeft plaatsgemaakt voor een rechttoe rechtaan lichaam met rondingen op de verkeerde plekken. En sinds wanneer doet kleding er niet meer toe? Mijn blonde haar hangt futloos om mijn gezicht. De blauwe ogen die me aanstaren zijn dof en levenloos. Ugh, waar is het mis gegaan?

De deurbel rukt me uit mijn zelfafschuw. Als ik de deur open zie ik een man van middelbare leeftijd staan in een net pak.

Hij kijkt ongemakkelijk. Het is slecht nieuws. Mensen gedragen zich anders bij slecht nieuws. Je ziet het aan de houding en de blik die elke keer wegkijkt alsof ze niet weten waar te beginnen.

Hij stelt zichzelf voor. ‘Ik ben van de bank waar u uw hypotheek heeft. Ik zou u graag willen spreken over uw huidige situatie.’

Ik had geen idee dat hij zou komen maar ik laat hem binnen en we nemen plaats aan de eettafel waar ik een kop koffie voor hem neerzet.

Hij schraapt zijn keel voor hij begint en steekt dan van wal.

Hoofdstuk 2 - Joan

Vol verbijstering staar ik al een paar minuten stilzwijgend naar de man in pak die voor me zit. Zijn woorden galmen door mijn hoofd. Hij kijkt ongemakkelijk weg als ik hem maar aan blijf staren.

‘Mevrouw Vos?’

‘Ja, ja natuurlijk. Ik begrijp wat u zojuist verteld heeft. Ik ben het alleen nog aan het verwerken.’

Mijn stem klinkt verrassend vast.

‘Gezien uw omstandigheden willen we u een maand geven maar langer kan helaas niet. Voor het einde van de maand moet u het huis verlaten en wordt het overgedragen aan de bank. We houden contact.’

Hij staat op, pakt zijn aktetas en verdwijnt. Mij achterlatend met een hele hoge piep in mijn hersens die steeds meer weg heeft van een sirene.

De hypotheek was niet betaald, net als de levensverzekering.

Niets, ik heb niets meer.

Geen huis en geen geld. Al maanden werd er niet betaald en ik wist er niets van. Alles was goed geregeld. Als één van ons zou komen te overlijden zou er genoeg geld vrijkomen om het huis te houden. Maar daar moet je de verzekering wel voor blijven betalen. En om in een huis te blijven wonen moet je wel de hypotheek betalen want anders word je eruit gezet. Net als ik nu. Samen met mijn kinderen. Ik sta op straat.

Met een trillende hand pak ik mijn telefoon en bel de enige persoon die ik nu wil spreken.

‘Jenny kan je komen? Ik heb je nodig.’

‘Ik kom eraan,’ is het enige dat ze zegt en een half uur later stormt ze mijn huis binnen. Aan mijn stem heeft ze allang gehoord dat er iets aan de hand is.

‘Ik moet eruit.’

‘Waaruit?’

‘Uit het huis Jen, hij heeft niet betaald.’

~

Na uren van uitzoekwerk en vele telefoontjes verder zitten Jenny en ik verdoofd te staren naar het papierwerk dat voor ons uitgespreid op tafel ligt.

‘Die vieze vuile gore klootzak. Als hij nog niet dood was had ik hem met mijn eigen handen gewurgd,’ briest mijn zus.

Het is nog veel erger dan we dachten toen we aan ons spitwerk begonnen. Niet alleen heeft Ferdi al maandenlang de hypotheek niet betaald, de levensverzekering is al lang geleden stopgezet en alle creditcards zijn maximaal opgebruikt. Op beide rekeningen staan we diep in het rood en er staat een lening op ons beider naam waar ik het bestaan niet van wist. De spaarrekening, waarvan ik niet beter weet dat we er al vijftien jaar iedere maand geld op storten, is leeg.

Niet alleen heb ik geen geld en geen onderdak meer, ik sta ook nog eens een exorbitant bedrag in het rood en heb een stapel schulden uitstaan waar je u tegen zegt. Alles staat op mijn naam. Alle schulden die Ferdi gemaakt heeft, alle ellende die hij heeft achtergelaten valt op mijn schouders want hij is weg en komt nooit meer terug. Nu ben ik verantwoordelijk voor zijn fouten omdat ik vijftien jaar geleden een krabbeltje zette onder onze trouwakte.

Ik wist hier niets van en voel me de stomste vrouw op aarde. Hoe heb ik dit niet kunnen weten? Hoe?

Mijn gedachten gillen me toe als ik de sleutel in het slot hoor gaan en besef dat het Sem is die thuiskomt van school. Snel grissen we allebei het papierwerk bij elkaar en stoppen het weg voor hij het kan zien. Dit mag hij niet weten, alhoewel ik me meteen afvraag hoe ik ga verklaren dat we over een maand het huis moeten verlaten. Ons huis waar we al tien jaar als gezin in wonen. In een fijne nette buurt met alles dicht bij ons, van de scholen van de kinderen tot de winkels waar ik dagelijks mijn boodschappen haal. Waar moet ik heen?

Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.

Jenny kijkt me aan met een blik vol medelijden die ik nog niet eerder bij haar heb gezien. Als zij me zo aankijkt weet ik dat het echt erg is.

Sem geeft ons beiden een kus op de wang en vertrekt naar zijn kamer wat ons weer alleen achterlaat.

‘Ik wist het niet,’ fluister ik. ‘Hoe kan dat Jen? Hoe kan ik dit niet geweten hebben?’

‘Ik weet het niet Joan.’

Ik zie de paniek in haar ogen. Een blik die ik niet snel zie bij mijn meedogenloze zus. De sterke vrouw die altijd aan mijn zijde staat, door dik en dun, maar om haar nu zo angstig te zien doet me van top tot teen huiveren.

‘We vinden een oplossing. We moeten bewijzen dat jij die schulden niet hebt gemaakt. Dat jij hier niets vanaf wist.’

~

Helaas gaat dat niet zo makkelijk als we hadden gehoopt. Er wordt geen enkele schuld kwijtgescholden, niemand werkt mee. Sterker nog als ik niet snel ga betalen worden alle schulden alleen maar hoger en hoger. Het huis is in beslag genomen en ik heb welgeteld drie weken om iets anders te vinden. Mijn zus woont in een tweekamerflatje in de stad. Mijn vader heeft één kamer over in zijn kleine huisje, waar we dan met z’n drieën in zouden moeten slapen.

Ik zit momenteel met mijn vader en zus thuis tussen de paperassen te rommelen om nog een uitweg te vinden maar momenteel zie ik die niet. Wij allemaal niet want ik zie de gezichten van mijn zus en mijn vader steeds somberder staan.

‘Joan, ik maak ruimte bij mij thuis. Dat gaat prima, al is het maar voor tijdelijk. Tot je alles op orde hebt. Ik heb nog een klein spaarpotje, daar kan je een deel van de schulden mee afbetalen.’

‘Ik heb ook nog iets,’ biedt Jenny aan.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, dat wil ik echt niet.’ Het komt eruit als gefluister. Ik word met de dag meer verdoofd. Tijdens deze week lijkt het hele leven zoals ik het gekend heb me te ontglippen. Ik weet niet wie de man was waar ik vijftien jaar mee getrouwd was. Ik heb geen flauw idee wie ik zelf ben.

Het enige voordeel van deze situatie is dat het verdriet van het verlies van Ferdi wordt overschaduwd door een ongekende woede die in me raast en me iedere dag helpt om op te staan. Die kracht waarvan ik niet dacht dat ik hem had raast steeds sterker door mijn aderen. Ik wil geen slachtoffer zijn van zijn daden, ook al ben ik dat wel. Ik weiger in een hoekje te gaan zitten wegkwijnen, ook al wil ik dat wel.

‘Ik ga dit zelf oplossen,’ zeg ik vastbesloten. ‘Met jullie hulp, dat wel. Ik weet niet of ik het helemaal alleen kan. Maar ik wil niet jullie geld, onder geen voorwaarde.’

‘Natuurlijk gaan we je helpen.’

‘We zijn er voor je Joan. Ik bedoel, ik laat die klootzak niet jouw leven verpesten.’

Jenny en ik kijken beiden naar mijn vader die nooit scheldt, nooit een kwaad woord over iemand zegt, maar hij is boos, heel boos. Net als mijn zus die kijkt alsof ze haar kookpunt heeft bereikt.

‘We moeten afspraken gaan maken met de instanties. Regelingen treffen, maar bovenal, een huis voor jullie vinden.’

‘Ik ga de gemeente bellen. De situatie uitleggen en kijken wat voor opties er zijn. En ik moet een baan vinden. De meeste rekeningen zijn al bevroren, het zal niet lang meer duren voor ik geen eten meer kan kopen. De enige rekening waar ik nog bij kan bevat nog heel weinig geld.’

Daar zijn we even stil van. Ik weet dat mijn vader het niet heel breed heeft. Hij zegt een spaarpotje te hebben maar ik wil het niet op mijn geweten hebben dat hij zonder geld komt te zitten. Mijn zus is een workaholic en verdient een prima salaris als stewardess maar ik weet ook dat ze het met bakken uitgeeft aan kleding en reizen. Ze leeft nu zegt ze altijd, later ziet ze dan wel weer.

Ik sta er alleen voor financieel en wil zo snel mogelijk mijn leven opbouwen. Het afbetalen van de schulden zal jaren in beslag nemen, als ik er al ooit vanaf kom, maar ik zal toch een manier moeten vinden om daarnaast weer te kunnen leven.

‘Je moet het geld opnemen,’ doorbreekt Jenny mijn peinzen. ‘Voordat dat straks ook weg is.’

‘Je hebt gelijk, ik doe dat straks meteen.’

‘Eet dan in ieder geval één keer per week bij mij Joan, met de kinderen. Dat scheelt weer geld. En ik vind het gezellig. Jenny, ik zou het leuk vinden als jij dan ook komt. Dan maken we er een traditie van.’

‘Je probeert deze hele kut situatie een klein beetje een positieve draai te geven?’

‘Klopt,’ mijn vader glimlacht naar haar.

‘Ik kom graag pap, tenzij ik moet vliegen.’

‘Uiteraard.’

Ik maak nog een pot koffie en schenk voor iedereen een mok in. Achter in mijn steeds leger wordende voorraadkast vind ik nog een pak koekjes en zo zitten we met z’n drietjes aan de eettafel aan mijn ellendige toekomst te werken tot de kinderen thuiskomen van school.

Zodra Jenny en mijn vader vertrekken loop ik naar de dichtstbijzijnde pinautomaat en pin daar mijn laatste geld. Driehonderd euro. Daar moet ik het mee doen de komende weken. Nikki heeft deze week nog een kinderfeestje en Sem heeft eigenlijk een nieuwe jas nodig. Eten, benzine en het dagelijkse leven. Hoe ga ik het doen?

~

‘Dit is het enige dat we momenteel vrij hebben staan waar je meteen in kan.’

Jenny en ik kijken met een vies gezicht om ons heen. Het vierkamer appartement waar we in staan kan, op z’n minst, wel een sopje gebruiken, maar eigenlijk zou de fik erin beter zijn. Het behang op de muren is smoezelig en laat aan alle hoeken los. Op het plafond zitten bruine kringen, wat overduidelijk aantoont dat de voorgaande bewoner heeft gerookt. De open keuken is klein en heeft loshangende deurtjes. Door de ramen kan je bijna niet meer naar buiten kijken, zo vies zijn ze. Maar boven alles is de geur niet te harden. Het lijkt wel of er ergens een kadaver ligt te rotten.

De wijk waar we ons in bevinden is een van de slechtste van deze regio. Het enige bijkomende voordeel daarvan is dat de huur extreem laag is. Ik kan geen eisen stellen, niet in mijn situatie en ik moet eigenlijk dankbaar zijn dat ik een woning kan krijgen op zo’n korte termijn. Het is pas drie dagen geleden dat ik de gemeente heb gebeld met mijn verhaal en ik kreeg een ontzettend vriendelijke dame aan de telefoon. Nu sta ik met de bewuste dame in dit armoedige appartement waar ik hoogstwaarschijnlijk over een kleine drie weken mijn intrek in neem met mijn twee kinderen. Ver weg van onze oude wijk, ver weg van hun scholen en sporten.

‘Ik neem het.’

Ik zeg het alsof ik in mijn droomappartement sta en zowel Jenny als ik schieten in de lach wat ons een bevreemde blik oplevert van de dame.

‘Je kan verder contact opnemen met de huurbaas.’ Ze overhandigt me een kaartje. ‘Hij zal je alles uitleggen maar als je ooit nog hulp nodig hebt dan heb je hier mijn gegevens. Het ga je goed Joan.’

Ze kijkt me met een meelevende blik aan als ze de woning verlaat terwijl wij blijven wachten op de huisbaas zodat hij ons alles uit kan leggen.

Een paar minuten later stapt er een dikke kleine kalende man naar binnen. Zijn gezicht staat nors en de knoopjes op zijn overhemd lijken er elk moment af te kunnen schieten doordat hij zo strak om zijn buik zit. Hij geeft geen hand en mompelt een begroeting.

‘Ook goedemiddag,’ zegt Jenny spottend maar het lijkt de man niet te bereiken. Hij opent een stapel papieren en begint op monotone toon alles uit te leggen. Ik zet mijn handtekening onderaan het formulier en zo heb ik van het ene op het andere moment weer onderdak voor mijn gezin.

We lopen achter de man aan over de galerij waar het al net zo smoezelig is als binnenin het appartement. In de verte zie ik een vrouw ons tegemoet komen lopen. Ze kijkt boos, maar als ze langs ons loopt schenkt ze ons een glimlach. Ze knikt kort en ik glimlach terug. Ze heeft een prachtige bos gitzwarte krullen en een licht getinte huid. Haar donkerbruine ogen stralen een bepaalde hardheid uit maar haar glimlach bereikt ook haar ogen en dat maakt haar nog mooier dan ze al was. Stiekem kijk ik achterom waar ze naar binnen gaat en tot mijn grote vreugde zie ik dat ze het appartement naast het mijne betreedt wat betekent dat ze mijn buurvrouw zal worden. Een klein lichtpuntje in deze grote donderwolk, het geeft me meteen een goed gevoel dat ik weet wie er naast me woont.

Eenmaal in de auto van Jenny slaak ik een diepe zucht. Mijn handen trillen en mijn hart bonst in mijn keel. Jenny pakt mijn hand beet en geeft er een kneepje in. Ze kijkt strak voor zich uit.

‘Echt Joan, als ik Ferdi in het hiernamaals tegenkom dan martel ik hem tot in het oneindige.’

‘Ik weet het Jen,’ zucht ik. ‘Ik ben ook boos, pislink. Hoe kon hij me dit aandoen? Hoe kon hij het zijn kinderen aandoen?’

‘Het is niet gek dat zijn hart ermee gestopt is. Wie wil er nu voor zo’n paardenlul werken?’

Ik giechel ondanks de situatie. Jenny is er altijd goed in geweest iemand af te zeiken. Vooral als het iemand betreft die mij pijn heeft gedaan. Ferdi mag blij zijn dat hij al dood is anders had het niet lang geduurd voor Jenny hem met haar blote handen had gewurgd.

~

Nu komt het ergste. Ik moet het de kinderen vertellen. Ik heb nog niets door laten schemeren, maar nu ik een nieuw huis heb geregeld en we over een kleine drie weken moeten verhuizen ontkom ik er niet aan.

Na het eten van de spaghetti zet ik ze allebei een bak ijs voor. Ze kijken me vragend aan.

‘Ik moet met jullie praten.’

Sem kijkt meteen op zijn hoede. De pijn is in zijn ogen af te lezen. Die jongen heeft in de afgelopen weken zoveel meegemaakt. Zoveel verdriet gehad. Iets waar je je kinderen altijd voor wil behoeden maar wat in deze situatie gewoonweg niet mogelijk is.

Nikki valt meteen aan op haar ijs maar Sem blijft me aankijken.

Ik schraap mijn keel.

‘We moeten verhuizen. Ik vind het heel erg maar we kunnen hier niet blijven wonen.’

Ik heb mijn verhaal honderden keren door zitten nemen maar nu ik voor ze zit knal ik het er gewoon uit. Ik trek de pleister er in één keer af en hoop daarmee zo min mogelijk schade aan te richten.

De lepel met ijs blijft halverwege hangen en Nikki kijkt me vol afschuw aan.

‘Verhuizen?’

Sem zegt nog steeds niets.

Ik knik. ‘Er zijn allerlei onvoorziene omstandigheden waar ik verder niet over uit ga wijden. Ik wil jullie er niet mee belasten. Alles wat jullie moeten weten is dat ik een nieuw huis voor ons heb gevonden. Het moet opgeknapt worden. We gaan er iets moois van maken. Een soort nieuwe start voor ons drietjes.’

‘Maar ik wil hier helemaal niet weg. Al mijn vriendinnen wonen in de buurt. Waar gaan we nu wonen dan?’

‘Dat zal ik jullie morgen laten zien. Na school rijden we erheen.’

‘Komt dit door papa?’ vraagt Sem.

Ik schud mijn hoofd maar ik zie dat hij me niet gelooft.

‘Het zijn eh.. Het is een situatie die niemand had kunnen voorspellen. Ik ga een baan zoeken. We gaan in ons nieuwe huis wonen en we bouwen van daaruit ons leven weer op.’

Ik probeer er een positieve draai aan te geven.

‘Kan ik wel op school blijven?’ vraagt Nikki met grote ogen.

‘Ja natuurlijk. Natuurlijk kan dat lieverd. Daar verandert niets aan.’

Het zal een enorme logistieke uitdaging worden want de school ligt op een half uur fietsen van ons nieuwe huisje wat betekent dat ik haar vaak zal moeten brengen. Nu ging ze meestal zelf naar school aangezien het vijf minuten lopen was.

Om de eerste maanden door te komen en het huurvoorschot te betalen moet ik onze auto verkopen. Die is volledig afbetaald, zo’n beetje mijn enige bezit. De verkoop brengt ook zoveel problemen met zich mee want alles op de fiets doen met de afstanden die onze nieuwe woning veroorzaakt maakt alles zoveel lastiger. De kinderen hebben naast school ook nog hun sporten en veel sociale activiteiten. Maar ik kan niet anders dan de auto te verkopen voordat we hier vertrekken anders kan ik het allemaal niet bekostigen.

Een deel van me gelooft erin dat het goed gaat komen. Een ander deel is doodsbang voor de toekomst, maar ik laat het niet merken.

Aan niemand.

~

‘Dit wordt dan jouw kamer,’ zeg ik enthousiast tegen Nikki. ‘Best groot toch?’

Ze kijkt me met een vies gezicht aan.

‘We gaan het nog opknappen Nik,’ zegt mijn zus snel als ze haar gezichtsuitdrukking ziet. ‘We zetten niet in deze staat je bed er neer.’

Dat levert haar een klein lachje op.

‘En dit wordt jouw kamer Sem.’

‘Dit is de slechtste buurt die er in deze omgeving is, dat beseffen jullie wel toch?’

Mijn zus en ik kijken Sem stilzwijgend aan want natuurlijk weten we dat. Hij heeft door dat we niet zonder goede reden in deze armoedige woning staan. Dit zou nooit mijn eigen keuze zijn en ik kan hem niets wijsmaken.

‘Het kan momenteel niet anders Sem. Maar ik beloof je dat het beter zal worden. Hoe weet ik nog niet maar ik zorg ervoor dat we uit deze ellende komen.’

Hij slaat een arm om me heen. ‘Ik haat hem,’ fluistert hij.

Ik kijk met een ruk omhoog en schud mijn hoofd. ‘Dat mag je niet zeggen Sem.’

‘Toch is het zo.’

Ik heb hem nog niets verteld over de puinhoop die zijn vader ons heeft nagelaten, maar het is een slimme jongen en erg opmerkzaam. Hij heeft aan me gemerkt dat er iets is en nu we in deze woning staan zal hij alles bij elkaar optellen van de afgelopen periode en zelf uit kunnen vogelen wat er aan de hand is. Toch hou ik de details voor me. Hij hoeft niet te weten hoe diep we in de shit zitten en dat ik sterke twijfels heb of we er ooit nog uit gaan komen.

~

Verf, kwasten, laminaat, een grote pot latex en een paar rollen behang. Mijn kar ligt afgeladen met allerlei bouwmaterialen en ik manoeuvreer de kar door de bouwmarkt met aan mijn zijde mijn vader en mijn zus.

We gaan klussen. Ik heb vanochtend de sleutel gekregen en we zijn meteen doorgereden naar de bouwmarkt zodat we de komende dagen zoveel mogelijk kunnen doen. Over een week moeten we het huis uit. Thuis zijn de meeste spullen ingepakt, weggegooid of verkocht. Mijn hele leven zit in dozen, in de vuilnisbak of is in iemand anders zijn bezit. Nu is het tijd om een nieuwe start te maken. We zijn alle drie vastbesloten het huis op te knappen zodat de kinderen volgende week minder moeite hebben om te verhuizen.

Nikki heeft veel gehuild de afgelopen weken. Ze mist haar vader, ze heeft geen idee wat hij op zijn geweten heeft, en ze wil niet weg uit het huis. Ik snap het, het is zoveel voor haar. Mijn hart breekt als ik haar ’s avonds hoor huilen in haar bed. Ik kruip vaak achter haar en blijf bij haar liggen tot ze in slaap gevallen is.

De slaap is mijn grootste vijand momenteel en dat zie je aan me. Mijn ogen zijn hol en ik heb donkere kringen eromheen. Ik lig elke avond te woelen in het bed waar ik altijd alleen maar heb geslapen samen met Ferdi. Nu lig ik er alleen en het klopt niet. Ik staar vaak uren naar zijn kant, naar zijn kussen, en probeer me voor te stellen dat hij er nog ligt. Tegelijk stel ik me dan voor dat ik hem verstik met mijn kussen net zolang tot het spartelen ophoudt en hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen.

De kassière noemt een ontiegelijk hoog bedrag wat meteen een gat slaat in mijn toch al niet zo hoge budget maar voor ik het weet heeft mijn zus haar kaart door het apparaat gehaald.

‘Wat doe je?’ gil ik net iets harder dan de bedoeling was.

‘Wij betalen dit,’ zegt ze op haar gebruikelijke - ik duld geen tegenspraak - toon.

‘Wij?’

‘Je zus en ik willen dit voor je doen Joan. Neem het aan,’ laat mijn vader me weten.

‘Jullie doen al zoveel. Echt, ik kan het betalen. Ik heb de auto voor een goed bedrag kunnen verkopen.’

‘Bewaar dat maar voor een nieuw bed. Ik weet dat je dat bed niet mee wil nemen waar die klootzak in heeft gelegen.’

Ik rol met mijn ogen maar ergens heeft ze gelijk. Het is ook veel te groot voor mijn huidige slaapkamertje.

‘En koop wat leuke nieuwe meubeltjes en aankleding voor de kamers van de kinderen. Je hebt heus nog voldoende te kopen als wij dit betalen.’

Ik zucht ter overgave en geef ze allebei een dikke knuffel.

‘Bedankt, jullie zijn de beste.’

Na de hele dag klussen zijn we al een eind gekomen. De vieze vloerbedekking hebben we eruit getrokken en meteen zijn we erachter gekomen dat dat de bron van de kadaverlucht was. Het behang is eraf en mijn vader heeft alle kozijnen geschuurd die hij morgen wit gaat verven. Voor nu ben ik kapot en wil ik naar huis naar de kinderen die al lang thuisgekomen zijn van school.

De daaropvolgende dagen gaan we weer verder en maken we veel grote stappen waardoor het huisje er steeds beter, en zelfs bewoonbaar, uit gaat zien.

‘Jullie maken wel veel herrie.’

Ik schrik op van een onbekende stem achter me.

Het is de vrouw die ons voorbij liep op de galerij, de eerste keer dat we hier waren. Ze leunt glimlachend tegen de deuropening aan. Haar prachtige zwarte krullen hangen over haar schouders heen. Ze draagt een eenvoudige spijkerbroek met een wit shirt en aan haar voeten zwarte kisten. Het is een stoere vrouw, dat zie je in één oogopslag.

‘Oh sorry, we zijn zo druk bezig dat ik totaal niet door had hoeveel herrie we maakten.’

‘Het is nogal gehorig hier en je voordeur stond open. Maar jullie hebben er in ieder geval iets van gemaakt. Het was nogal een krot.’

Ik kijk trots om me heen. De muren zijn allemaal in lichte tinten geverfd. Alle kozijnen zijn wit in plaats van de gelige zeikkleur die ze hadden. Het plafond hebben we gewit waardoor de bruine kringen zijn verdwenen en op de vloer heeft de smerige vloerbedekking plaatsgemaakt voor lichtbruin laminaat. Mijn vader is net bezig met het recht hangen van alle keukenkastjes.

‘We worden buren dus?’

Ik knik.

Dan steekt ze haar hand uit.

‘Nas.’

‘Nas?’

‘Dat is mijn naam. Nasra, maar zeg maar Nas.’

‘Oh sorry,’ stamel ik. ‘Joan.’

We schudden elkaar de hand en kijken elkaar glimlachend aan.

‘Dit is mijn zus Jenny, en mijn vader.’

Ze zwaaien beiden en gaan door met hun bezigheden.

‘Ik zal jullie niet langer ophouden. We zullen elkaar vast wel vaker zien. Wanneer kom je hier wonen?’

‘Over drie dagen gaan we over.’

‘We?’

‘Ik, samen met mijn kinderen.’

Haar gezicht staat meteen vol afschuw.

‘Grote kinderen heb ik al.’

Ik weet niet waarom maar ik heb het gevoel dat ik me moet verantwoorden over het feit dat ik met kinderen naast haar kom wonen.

‘Tien en vijftien zijn ze.’

‘Was het zo duidelijk?’ lacht ze om mijn verontschuldiging.

‘Je gezicht sprak boekdelen,’ lach ik.

‘O ja, dat doet het altijd, zonder mijn toestemming. Maar ik ben niet zo’n fan van kinderen.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Niets persoonlijks.’

‘Maak je geen zorgen, van deze twee heb je geen last.’

Ze knipoogt naar me en gaat dan weer weg. Het ziet ernaar uit dat ik een leuke buurvrouw heb.

~

‘Ik weet niet wat ik zonder jullie zou moeten,’ zucht ik als ik om me heen kijk.

Het is de dag van de verhuizing. Ik kijk rond in mijn nieuwe onderkomen dat in niets meer lijkt op de woning die mijn zus en ik een paar weken geleden bezochten. Alles is fris en licht, de ramen zijn helder en schoon en er hangen nieuwe beige gordijnen voor. In de keuken hangen de keukenkastjes allemaal recht en er staan een gloednieuwe koelkast, fornuis en oven in. De kamers van de kinderen zijn prachtig en ik kan niet wachten tot we hen zo op gaan halen om het ze te laten zien. De meeste van onze spullen hebben we al hierheen gebracht de afgelopen dagen met een busje die mijn vader heeft kunnen lenen van een vriend.

Als we naar beneden lopen om voor de laatste keer naar mijn oude huis te rijden hoor ik mijn vader en zus met elkaar smoezen. Ze hebben iets bekokstoofd, ik zie het aan ze, maar ze zeggen nog niets. Eenmaal beneden op het parkeerterrein staan ze beiden stil. Mijn zus heeft iets glimmends in haar hand wat ze heen en weer laat bungelen. Op haar gezicht heeft ze een veelbetekenende glimlach. Haar ogen gaan naar de auto naast haar. Het is een oude lichtgrijze auto. Mijn vader staat naast haar met een grote glimlach op zijn gezicht.

‘Cadeautje,’ zegt hij.

‘W-wat bedoelen jullie?’

Ik staar ze niet begrijpend aan.

Dan gooit ze de sleutels naar me.

‘Deze auto dommie. Die is voor jou. Papa en ik hebben hem voor je gekocht. Nou ja technisch gezien is hij van mij. Alles staat op mijn naam omdat we bang zijn dat ze er anders beslag op leggen, maar jij gaat hem gebruiken. Ik betaal dit jaar de belasting en de verzekering. Je hebt een auto nodig Joan.’

Ik staar ze voor een paar seconden verbluft aan.

En dan breek ik.

Midden op de fucking parkeerplaats verlies ik mijn kalmte en beheersing die ik de afgelopen weken zo goed had opgebouwd. Ik zak door mijn knieën en laat me volledig gaan. Ik schreeuw en huil.

‘Shit, jezus Joan.’

Mijn zus en mijn vader komen op me aflopen en tillen me omhoog. Ik val in hun armen en zo staan we minutenlang met z’n drieën gearmd op de parkeerplaats.

Mijn vader maakt sussende geluiden. ‘Gooi het er maar uit meisje, het moest er een keer van komen.’

Als ik op kijk zie ik dat mijn zus ook tranen op haar gezicht heeft.

Ik bedoel. Mijn zus. Die huilt.

Ik kan me alleen herinneren dat ze dat deed toen mama overleed. Verder is ze altijd die harde zelfverzekerde vrouw die zich van niemand iets aantrekt.

‘Ik haat het om je zo te zien Joan. Je verdient dit niet. Dat vieze vuile stuk vreten, die teringlijer heeft je kapot gemaakt en ik haat hem zo erg.’

Ze schreeuwt het uit en mijn vader slaat zijn sterke armen om ons beiden heen. We huilen op zijn schouders en negeren de mensen die voorbijlopen.

‘Het komt goed meisjes. Jullie zijn zo sterk. Zulke sterke vrouwen. Ik ben zo trots op jullie.’

‘Dit helpt niet pap,’ zeg ik lachend door mijn tranen heen.

Ook Jenny gaat lachen.

‘Ik hou van jullie,’ fluistert hij.

‘Oh pap.’

We snikken allebei nog een tijdje door en vinden het dan tijd om onszelf weer bij elkaar te rapen.

‘Al zou alles van me afgenomen worden, al mijn geld en bezittingen, als ik jullie en mijn kinderen heb kan het me niets schelen.’

Ik veeg mijn tranen weg en haal een paar keer diep adem.

‘Dat gezegd hebbende ben ik zo fucking blij dat ik een auto heb.’

We lachen alle drie.

‘Ik snap dat jullie boos zijn, maar zouden jullie kunnen stoppen met al dat vloeken?’

‘Ik beloof niets,’ lacht Jenny.

~

‘Vind je het wat?’

Ik kijk verwachtingsvol naar Nikki die in haar nieuwe kamer staat. We hebben er echt iets heel moois van gemaakt met al haar favoriete kleuren. Paars, geel, roze en blauw.

Boven haar bed, die in het midden van de kamer staat, hangt een lichtroze klamboe. Aan de ene wand staat een groot wit bureau met een computer, aan de andere wand een kledingkast. In het midden van de kamer ligt een groot wollig kleed met blauw en gele print en voor de ramen hangen paarse gordijnen.

Ik zie haar ogen oplichten. Het past perfect bij haar kleurrijke karakter.

‘Wauw, het is echt heel gaaf.’

Ik zie de opluchting op haar gezicht. Hier kan ze haar vriendinnetjes uitnodigen en hoeft ze zich niet voor te schamen. Dat ze daarvoor eerst een aftands trappenhuis door moeten dat vergeten we voor het gemak maar even.

Dan loop ik naar de kamer van Sem die we hebben omgetoverd tot een waar tienerhonk met donkere meubels en grijze wanden. De zwarte jaloezieën bij de ramen maken de ruimte nog donkerder maar ik weet dat hij daarvan houdt. Van zijn eigen anonieme plekje.

Zijn extra brede bed staat tegen de wand met daarnaast een groot zwart bureau en zijn computer erop. Een kledingkast en een grote tv bedekken de andere wand.

Hij zit op zijn bed om zich heen te kijken.

‘Het is mooi geworden mam, dat heb je goed gedaan.’

‘Samen met je tante en je opa,’ antwoord ik terwijl ik ook tevreden om me heen kijk.

Ik loop naar de woonkamer met de open keuken. Nu alle meubels erin staan ziet het er best gezellig uit. Ik ben alleen met Sem en Nikki zodat ik ze een rondleiding kan geven. Jenny en mijn vader zijn eten halen zodat we hier met z’n allen kunnen eten vanavond.

‘Nee, mam, kom op. Dit kan niet,’ hoor ik Sem plotseling roepen.

Ik loop naar hem toe door de lange gang die, behalve toegang geeft tot de slaapkamers van de kinderen, ook naar de mijne leidt.

‘Wat is er?’

‘Je hebt de kleinste kamer.’

Hij kijkt me verbijsterd aan.

‘Oh joh, ik heb niet veel nodig.’

Ik maak een wuivend gebaar.

‘Het is prima toch, alles past erin.’

We kijken beiden naar mijn nieuwe bed dat in plaats van een tweepersoonsbed, een twijfelaartje is geworden omdat het anders niet zou passen. Er kon nog net één nachtkastje naast. Verder staat er een ladekast en een kledingrek in omdat een kledingkast echt niet zou passen. Al mijn bezittingen heb ik erin gepropt. Ik heb zoveel lelijke kleding weggegooid dat er niet veel meer overbleef dus het past prima.

‘Mam, neem dan mijn kamer. Jij kan hier toch niet slapen?’

‘Ik zou niet weten waarom niet. Het is een prima kamer en ik ben blij met mijn nieuwe bed. En daarbij zit ik veel in de woonkamer en jullie zitten veel in jullie kamer dus voor jullie vind ik het belangrijker.’

Nikki is er inmiddels bij komen staan en bekijkt met een frons mijn slaapkamer. Dan geeft ze me een knuffel.

‘Je bent de beste moeder die er is,’ fluistert ze.

Ook Sem slaat een arm om me heen en zo staan we met z’n drieën gearmd in ons nieuwe huis. Ik moet keihard op mijn lip bijten om te voorkomen dat ik weer zo’n uitbarsting heb zoals op het parkeerterrein vanmiddag maar ik weet me te beheersen. Het is op dat moment dat ik zeker weet dat ik dit te boven ga komen.

‘Het eten is er!’

Jenny komt binnenwandelen met een paar tassen vol met eten.

‘We zijn naar de plaatselijke Chinees gegaan, het ruikt lekker, laten we hopen dat we morgen geen spetterpoep hebben allemaal.’

Sem en Nikki liggen in een deuk en pakken het eten uit. Mijn vader komt binnenlopen met een fles champagne in zijn hand en in zijn andere een fles wijn.

‘Laten we er het beste van maken,’ zegt hij.

Ik bekijk vanuit de deuropening hoe iedereen met elkaar kletst en tegelijk de tafel dekt in ons nieuwe huisje. De kinderen lachen en kletsen erop los. Al het eten wordt uitgestald en dan kunnen we aanvallen.

Ik krijg een brok in mijn keel als ik het zie en ik weet niet of het van verdriet of van opluchting is.

De eerste stap is gezet.

Hoofdstuk 3 - Joan

Natuurlijk had ik niet verwacht dat het makkelijk zou zijn. Ik ben lang uit het werkleven geweest en heb geen diploma anders dan mijn middelbareschooldiploma, maar dat ik niet eens terug kon naar mijn oude supermarktbaantje had ik niet verwacht. Ik zit letterlijk met mijn handen in mijn haar te staren naar de laptop voor mijn neus. Ik heb ontelbare sollicitatiebrieven verstuurd en krijg alleen maar afwijzingen of geen gehoor.

We wonen inmiddels twee weken in ons nieuwe huisje en het is wennen. Het is gehorig en de wijk is eng, ik kan het niet anders noemen. Er ligt in de avond standaard een dakloze oude man bij de ingang van ons gebouw en vaak is hij er in de ochtend nog, verborgen onder een aantal vieze oude dekens. Het is nog mild voor de tijd van het jaar maar ik vraag me af wat hij doet als over een maand de winter begint.

Ik heb de kinderen opgedragen hem te negeren en hun veerkrachtigheid doet me iedere dag weer verbazen. Ze kijken nergens meer van op. Zelfs niet van de groepjes jongeren die vaak op de hoek van de straten staan. Waarschijnlijk om drugs te dealen.

Nasra heb ik al een paar keer gezien in het voorbijgaan, ze glimlachte zelfs naar de kinderen, wat me deed grinniken. Verder zie ik weinig mensen hier. Iedereen lijkt een gesloten leven te leiden en dat bevalt me prima.

Ik maak me grotere zorgen over de toekomst want als ik niet snel een baan vind zakken we steeds verder weg in de problemen. Het geld van de auto is aanzienlijk geslonken en weggestopt in alle gaten en kieren die nog open stonden. Met alle instanties heb ik betalingsregelingen kunnen treffen maar dan moet ik me er wel aan houden. Net als de huur die ik moet betalen zodat we niet ook uit dit huis gezet worden.

Nadat ik alles heb uitgerekend blijft er een paar honderd euro over voor deze maand. Als ik mijn huur ervan aftrek dan hou ik nog honderdvijftig euro over. Als ik dat verdeel over een paar weken betekent dat dat ik ongeveer dertig euro heb voor deze week. Dertig euro om drie monden te voeden, zeven dagen lang. Hoe ga ik dat in godsnaam doen?

Ik pak mijn tas en besluit boodschappen te gaan doen bij de supermarkt hier om de hoek.

Daar aangekomen sta ik radeloos om me heen te kijken. Mijn blik gaat naar de onderste rij. De rij waar de goedkoopste producten staan. Bij de conserven pak ik een grote pot doperwten en peentjes voor één euro. De aardappelen zijn duur maar ik pak toch een grote zak. Daar kunnen we als het meezit drie keer van eten deze week. Vlees wordt een groter probleem. Dat is duur. Vooral met een puber in huis die grote lappen vlees in zijn holle kies stopt. Dan alleen maar vlees voor de kinderen. Ik neem genoegen met alleen wat aardappelen en groente. In mijn hoofd tel ik de producten, die ik in mijn mandje gooi, direct bij elkaar op. Ik heb alleen het noodzakelijke. Met een beetje creativiteit en af en toe wat wisselen van producten ben ik na een half uur klaar en heb ik vier maaltijden voor twintig euro plus nog brood en beleg. De kinderen hebben te eten, ik eet alles wat over blijft.  

Eenmaal alle boodschappen in de auto gepropt breek ik. Wat een dieptepunt.

Hoe lang hou ik dit nog vol?

Ik begin langzaam mijn verstand te verliezen.

Met uiterlijke kalmte rij ik terug naar huis om mezelf op de bank te nestelen met heel veel zelfmedelijden.  

Als er nog drie afwijzingsbrieven op de deurmat vallen is de dag compleet. Nog meer slecht nieuws kan ik niet aan. Nikki komt zo uit school dus ik moet mezelf herpakken. Ik rangschik wat koekjes, die ik voor vijftig cent helemaal onder in een schap tegenkwam, op een schoteltje en zet alvast twee koppen klaar voor de thee. Ik probeer er wat van te maken zodat ze niets door heeft van de situatie. Dan stap ik in de auto om haar op te halen. Het is regenachtig en ik wilde haar niet op de fiets sturen. Geen enkele dag heb ik dat nog gedaan. Ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen.

Meestal blijf ik in de auto zitten maar deze keer stap ik vol goede moed het schoolplein op. Ik begroet wat andere moeders en sta dan oog in oog met Rosalinde.

Fuck, daar heb ik echt geen zin in. Was ik nu toch maar in de auto gebleven.

Ze werpt een blik achter me.

‘Nieuwe auto?’

Ik knik, maar zeg niets en kijk reikhalzend uit naar het moment dat ik Nikki door de deuren naar buiten zie lopen maar helaas is er nog geen beweging.

‘Je bent verhuisd hoorde ik.’

Ik knik weer. ‘Ja, dat klopt.’

Ik laat niets los en ze heeft het door dus loopt ze weg met een ontevreden blik op haar gezicht.

Als Nikki naar buiten komt wandelen lopen we snel naar de auto. Ze is vrolijk en kletst honderduit over haar dag wat mijn humeur ten goede komt. Thuis drinken we een kop thee en eten we de koekjes op die eigenlijk best lekker zijn. Het halve pak bewaar ik voor Sem en zet ik op zijn bureau zodat hij wat heeft als hij straks thuiskomt en zijn puberige honger kan stillen. Die jongen eet zoveel momenteel wat me financieel totaal niet uitkomt.

~

De volgende dag rij ik naar mijn zus zodat ik even uit mijn armoedige omgeving ben. Haar appartement is klein maar hypermodern ingericht en midden in het bruisende centrum. Morgen vertrekt ze weer een week voor haar werk dus ik ben blij dat ik haar nog even zie.

‘Je ziet er goed uit Joan. Echt, ik meen het.’

Ik kijk naar beneden naar mijn lichaam en snap wat ze bedoelt. Ik begin weer een taille te krijgen en mijn benen zijn slank. Ik draag eenvoudige kleding, zoals iedere dag. Een spijkerbroek met een trui en sneakers eronder. In tegenstelling tot mijn zus die er altijd als om door een ringetje heen te halen uitziet.

‘Armoede en stress blijkt een wereld dieet,’ lach ik.

Ze lacht ook. ‘Dat is in ieder geval een lichtpuntje. Hoe zit het met banenjacht?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Helemaal kut eigenlijk, niemand wil een uitgerangeerde moeder van twee tieners met alleen een middelbareschooldiploma en een gebrek aan ervaring.’

‘Ze zijn gestoord dat ze jou niet willen. Ik hou mijn oren en ogen open voor je. Er komt vast snel iets.’

We kletsen nog een uurtje waarna ik naar huis rij, maar het rode lampje op mijn dashboard doet me de moed in de schoenen zakken. Ik moet tanken, ik kan het niet meer uitstellen en rij op mijn laatste dampen naar een tankstation in de buurt en gooi er voor tien euro aan benzine in. Ik durf eigenlijk niet af te rekenen want wie tankt er nou voor tien euro?

Als ik naar binnen loop zakt de moed me nog verder in mijn schoenen want wat het was me niet opgevallen dat het tankstation waar ik stond te tanken er één was waar Ferdi de bedrijfsleider van was. De man achter de kassa was een collega van Ferdi en hij herkent me meteen. Zijn ogen worden groot.

‘Joan?’

‘Jesse,’ zeg ik gemaakt enthousiast.

‘Hoe gaat het met je?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb betere tijden gekend maar al met al gaat het best goed,’ lieg ik.

‘Pomp 3, dat is dan tien euro,’ mompelt hij.

Hij kijkt naar buiten naar mijn oude auto. Dat en het feit dat ik voor tien euro benzine tank zegt eigenlijk voldoende maar ik wil zijn medelijden niet.

‘Werk je nu bij deze vestiging?’ vraag ik verbaasd aangezien hij altijd bij de grootste vestiging in de omgeving werkte.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik ben de manager geworden. Ik heb alleen geen personeel voor deze vestiging dus ik moest er zelf gaan staan anders moesten we dicht.’

Geen personeel? Er gaan allerlei alarmbelletjes af in mijn hoofd.

‘Heb je personeel nodig?’

Hij knikt peinzend. ‘En snel ook.’

‘Ik ben beschikbaar,’ flap ik er gretig uit. ‘Snel, eh direct zelfs.’

Mijn hart gaat sneller kloppen, dit zou wel eens een oplossing kunnen zijn.

‘Jij?’

Hij fronst zijn wenkbrauwen.

‘Heb jij werk nodig?’

‘Best wel dringend eigenlijk,’ geef ik toe.

‘Oh nou, in dat geval. Wanneer kan je beginnen?’

Ik lach omdat er zo’n opluchting over me heen valt.

‘Kan je morgen komen Joan? Dan werk ik je in.’

Hij lijkt net zo enthousiast als ik ben. Beiden blij dat we een oplossing voor ons probleem hebben gevonden. We spreken af dat ik de volgende ochtend meteen kom nadat ik Nikki op school heb afgezet.

Met een verheugd gevoel rij ik terug naar huis waar ik vol energie het huis opruim en alle was wegwerk.

De volgende ochtend rij ik meteen, nadat ik Nikki heb afgezet op school, door naar het kleine tankstation waar Jesse al op me staat te wachten.

‘Het is geen drukke vestiging,’ zegt hij. ‘Maar wel een belangrijke, want het is de enige in de omgeving. We kunnen het ons niet veroorloven om dicht te gaan. Deze vestiging is tot 22.00 uur ’s avonds open dus je zal ook avonddiensten moeten draaien. Meestal sta je alleen, maar aan de veiligheid is gedacht want je zit altijd achter dit glas.’

Hij tikt op het dikke glas dat ons afscheidt van de winkel en wijst alle camera’s aan. Nadat hij alle veiligheidsmaatregelen en de werking van de kassa heeft uitgelegd heb ik mijn eerste klant. Hij laat me mijn gang gaan en het gaat me prima af.

‘Ik ben hier heel blij mee Joan. Je helpt me echt uit de brand.’

Hij moest eens weten hoezeer hij mij uit de brand helpt.

‘Ik heb zo snel mogelijk een nieuw team hier en we rouleren nog met medewerkers uit de andere vestigingen. Op zaterdag en zondag sta je samen. Doordeweeks en in de avond sta je alleen. Ik stuur je morgen meteen je rooster.’

Nadat we het salaris besproken hebben laat hij me alleen. Over twee uurtjes is hij weer terug en in die tussentijd verken ik de omgeving van mijn werkplek. Ik zet alles recht in het kleine winkeltje met repen chocolade en zakjes chips en check de voorraad van de koeling. Als ik iemand zie tanken duik ik weer achter de kassa en reken zonder moeite af. Dit kan ik.

Tegen het einde van de schooldag haal ik Nikki op en rij naar huis. Ik heb een voldaan gevoel en voel me voor het eerst sinds lange tijd weer nuttig. Met een enthousiast gevoel bel ik Jenny om haar het goede nieuws te brengen, ze reageert uiteraard heel blij voor me.

Dan hoor ik geklop op de deur en kijk ik door het gaatje om te zien wie er staat. Het is Nas, mijn buurvrouw. Ik heb haar de afgelopen tijd een paar keer gesproken in het voorbijgaan maar ze is nog nooit aan de deur geweest. Ik hoop niet dat ze last heeft van ons. Sem is inmiddels ook thuis en zit zijn huiswerk te maken op zijn kamer. Nikki heeft de tv aan op haar kamer en ligt languit op haar bed.

Ik open de deur en zie tot mijn opluchting dat ze niet haar harde gezichtsuitdrukking heeft maar een vriendelijke glimlach.

‘Tijd om eens kennis te maken,’ zegt ze.

Ik kijk haar fronsend aan.

‘Ik heb je even de tijd gegeven om te wennen hier, maar we zijn buren. Ik heb gekookt voor een weeshuis en het lijkt me leuk als jullie komen eten vanavond.’

Ik ben overdonderd door haar directheid maar tegelijk hou ik ervan.

‘O-oh, nou dat is heel aardig van je. Maar we willen je niet tot last zijn.’

‘Ik bied het zelf aan.’

‘Je houdt niet van kinderen,’ kaats ik terug.

‘Die van jou zijn oké heb ik al gemerkt.’

Ze kijkt me met haar donkere ogen onderzoekend aan.