De Strijd

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Schuld #2 - De Strijd

Copyright © 2020 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Omslag illustraties: Pexels en Pixababy

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083032474

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De Strijd

Ze is nog net zo mooi als in mijn herinnering. Met een stevige pas verlaat ze haar nieuwe huis, stapt in haar auto en rijdt nietsvermoedend weg. Twee maanden geleden heb ik haar voor het laatst gezien bij de opening van haar vrouwencentrum. Zes maanden geleden heb ik haar voor het laatst vastgehouden, haar geur in me opgenomen en haar lippen tegen de mijne gevoeld. In totaal is het me zes maanden lang gelukt weg te blijven en haar te laten denken dat ik dood ben. Een tergende tijd van zelfkastijding.

Ik ben slecht voor haar. Zo slecht.

En ze brengt veel tijd door met hem nu. Maar ik moet haar terug. Ik kan mezelf niet meer weerhouden om naar haar terug te keren.

De strijd is nog niet gestreden. Hoe het afloopt lees je allemaal in het tweede deel van de Schuld serie - De Strijd. Een dark romance met een sexy tintje.

Eerder verschenen van Sanne van Ooijen:

Keerpunt #1 - Verloren (2019)

Keerpunt #2 - Verleden (2020)

Keerpunt #3 - Verslagen (2020)

Schuld #1 - De Weduwe (2020)

“Wil je de regenboog, dan zal je de regen moeten doorstaan.” - Dolly Parton -

Het komt niemand aanwaaien, maar zet door, werk hard, droom groot en je zal beloond worden...

Hoofdstuk 1 - Dex

‘Dominihiiic,’ zing ik alsof ik een ballad voordraag. ‘Kom tevoorschijn jongen.’  

Mijn zware voetstappen klinken hol door de lege smerige ruimte waar hij zich verschuilt als een bang klein jongetje. Het was een zwaar gevecht tegen zijn manschappen. Wekenlang heb ik samen met mijn zorgvuldig samengestelde team iedereen die maar iets te maken met hem heeft afgemaakt. En nu zijn we al dagen bezig om door zijn verdediging te breken. Nu we iedereen gedood hebben is het zijn beurt. Hij is als laatste over, precies waar ik hem hebben wil. 

Als hij binnen mijn gezichtsveld komt stap ik uit de schaduw en laat mijn gezicht zien.  

‘Wat de fuck? Jij bent morsdood,’ hijgt hij met wijd opengesperde ogen.

‘Nope. Ik ben er nog,’ lach ik. ‘Verrassing.’ 

Dan verandert mijn gezichtsuitdrukking zich naar het gebruikelijke norse gedaante. ‘Dominic jongen, dacht je nou werkelijk dat ik me zo makkelijk zou overgeven? Je hebt geen idee met wie je een spelletje hebt gespeeld. Ik win altijd. Welke hindernis ik ook moet nemen. Ik zal altijd winnen. Al je mannen zijn dood. Je hele bende is weg. Van de kaart geveegd alsof het nooit bestaan heeft. Iedereen die ooit maar naar je gekeken heeft heb ik afgemaakt. En nu ben jij aan de beurt.’  

Hij spuugt voor mijn voeten maar dat ontlokt geen reactie bij me. In plaats daarvan ga ik verder met mijn tirade. ‘Nu leek het me leuk om met een knal te eindigen. Gewoon voor de lol.’  

Maxime komt binnenlopen met een grote mand. Ik zie een glinstering in zijn ogen. Hij geniet hier net zo van als ik.

‘Ik vind die naam van jouw bende zo fascinerend,’ ga ik verder. ‘Black Mamba. Hoe kwam je er zo op?’  

Hij staart met grote ogen naar de mand. ‘Knal me gewoon voor mijn kop Dex. We weten allebei dat je dat wil.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Wat ik wil is dat je lijdt. Een snelle dood is geen optie, dus ik heb wat leukers bedacht. Voor mijn eigen vermaak, snap je? Om terug te komen op jouw naam. De Black Mamba. Ik heb er eens onderzoek naar gedaan… Poehee, pittig beestje hoor. Dodelijkste slang ter wereld. Giftig.’

Ik fluit tussen mijn tanden.

‘Pijnlijk. Eigenlijk precies wat ik voor ogen heb als ik aan jouw dood denk. Jij dacht dat je je kon meten met dit machtige diertje? Door jezelf te benoemen als de leider van de Black Mamba. Nou hier is je kans om het te bewijzen. Kijken wie er wint.’

Maxime gooit de mand open waar een donkergrijze slang van ongeveer twee meter lang uitglijdt. Zijn tong verlaat om de paar seconden zijn kleine bek en zijn zwarte kraalogen lijken de situatie te peilen waarin hij zich bevindt nadat hij uit zijn kleine ruimte is vrijgelaten. Zijn eigenaar staat buiten te wachten en zal de slang straks weer meenemen.

Als hij zijn werk hier heeft gedaan.  

‘Twintig minuutjes, half uurtje, voordat je lichaam ermee uitscheidt. Daarvóór raak je verlamd door het gif en schijnt de pijn je van binnenuit te verteren. Dat klinkt als iets wat je verdient, daar moet je het mee eens zijn. Veel plezier Dominic.’

En met die woorden verlaat ik de ruimte waar hij zich schuilhield en waar hij zijn dood tegemoet zal treden.  

‘Dex, jij klootzak laat me eruit,’ gilt hij nog voor ik de deur achter me sluit en hij bonkt als een bezetene op de deur. Ik wacht een tijdje. Hoor gestommel uit de ruimte komen, en als ik dan na een minuut of tien eindelijk de deur voorzichtig open zie ik Dominic op de grond liggen, wat me een grote glimlach bezorgt. Aan zijn gezicht zie ik dat hij lijdt. De slang ligt in een hoekje maar staat nog steeds op scherp. Maxime komt aanlopen met de eigenaar van de slang die hem zonder enige moeite weer terug in de mand stopt. Hij overhandigt hem een koffer met zoveel geld dat hij nooit in zijn leven meer hoeft te werken. De man knikt dankbaar en vertrekt zonder een blik op Dominic te werpen.

Ik pak een kruk en ga naast hem zitten. Mijn geweer leg ik naast hem binnen handbereik, maar hij is verlamd, het gif heeft zijn werk gedaan. Alleen zijn ogen schieten heen en weer en tonen de pijn en de strijd die hij van binnen voert. Ik zie meerdere beten over zijn lijf.

‘Oeh dit moet pijn doen. Ik weet dat je me nog kan horen. Misschien had je toch een andere naam moeten kiezen.’

Ik strek mijn benen en rek me uit terwijl ik geniet van de show.

‘Maar je moet toegeven dat het een legendarisch verhaal zal zijn dat de ronde zal doen. De meedogenloze leider van de Black Mamba bende gedood door een…’ Ik maak een trommelgeluid op de voorkant van de kruk. ‘Black Mamba.’

Maxime schudt lachend zijn hoofd terwijl hij toekijkt hoe ik zit te genieten van de dood van de man die mijn toekomst verknald heeft. Die de liefde van mijn leven bijna de dood in heeft gejaagd en vervolgens alleen maar kon rusten als ik onder de groene zoden zou liggen. Helaas voor hem heeft hij deze keer problemen gezocht met de verkeerde en is zijn plan mislukt.

‘Hoe fijn zou het nu zijn dat je dit pistool kan pakken en jezelf voor je kop kan knallen?’

Ik hou het voor zijn gezicht.

‘Dat je meteen een einde kan maken aan deze pijnlijke voortslepende toestand. Hoe lang zal het nog gaan duren?’

Hij blaast moeizaam in en uit alsof hij net een marathon heeft gelopen. Minutenlang staar ik alleen maar naar het gevecht dat hij voert. Het verveelt me niet. Zijn lichaam begint stuiptrekkingen te vertonen. Hij lijdt ontzettend en dat doet me goed. Dan blaast hij plotseling zijn laatste adem uit en valt zijn gezicht naar de zijkant. Zijn hart heeft het begeven, de dood verschijnt in zijn ogen en zijn lichaam is slap. Ik zie de pis door zijn broek sijpelen. Maxime en ik staren er onbewogen naar.  

‘Wat nu?’ vraagt hij.

‘Nu gaan we naar huis…’ 

~

Ze is nog net zo mooi als in mijn herinnering. Met een stevige pas verlaat ze haar nieuwe huis, stapt in haar auto en rijdt nietsvermoedend weg. Twee maanden geleden heb ik haar voor het laatst gezien bij de opening van haar vrouwencentrum. Zes maanden geleden heb ik haar voor het laatst vastgehouden, haar geur in me opgenomen en haar lippen tegen de mijne gevoeld. In totaal is het me zes maanden lang gelukt weg te blijven en haar te laten denken dat ik dood ben. Een tergende tijd van zelfkastijding.

Ik ben slecht voor haar. Zo slecht.

En ze brengt veel tijd door met hem nu. Maar ik moet haar terug. Ik kan mezelf niet meer weerhouden om weg te blijven. Ik heb er alles aan gedaan om weer bij haar te kunnen zijn. Nu Dominic en zijn hele bende van de kaart zijn gevaagd is het gevaar verdwenen en staat niets meer in de weg van ons geluk. Ik weet dat het egoïstisch is. Dat ik haar beter in de waan kan laten en een rustig leven kan laten leiden. Maar ik weet ook hoeveel ze van me houdt. Ik weet hoeveel verdriet ze heeft gehad. Hoe ze een maand lang in bed heeft gelegen na mijn dood. Het brak mijn hart.

Zal ze me ooit vergeven?  

Ik ben stinkend rijk en het gevaar heb ik uitgeschakeld. Al mijn vijanden zijn weg. En nu wil ik haar. Ik ben klaar voor een leven met haar. Een echt leven. Maar is zij ook klaar voor mij? 

Met die gedachten die me maar niet met rust laat besluit ik naar de club te gaan. Morgen wordt de dag dat ik me aan haar laat zien. Ik zal naar haar vrouwencentrum gaan zodat ze omringd is door haar eigen mensen voor het geval ze door het lint gaat.

Ik weet eigenlijk wel zeker dat dat gaat gebeuren.   

Ik voel me nerveus en opgewonden. Ik hoop dat ze in mijn armen vliegt en me nooit meer loslaat maar ergens weet ik dat het niet zo makkelijk zal gaan. De shock zal groot zijn en waarschijnlijk zal ze pissig zijn. En goed ook.  

‘En hoe was het stalken?’

Het voelt meteen weer vertrouwd om de club binnen te wandelen zodra ik een kutopmerking naar mijn hoofd geslingerd krijg van Deacon. Hij zet een kop koffie voor me neer, waarschijnlijk omdat hij ziet dat ik het nodig heb. Ik heb al maanden niet geslapen op hier en daar een hazenslaapje na, en alhoewel ik eraan gewend zou moeten zijn ben ik nog nooit zo moe geweest als nu. De afgelopen maanden ben ik hersteld van een schotwond in mijn borst, heb ik ondergedoken gezeten in de loods, zodat niemand, buiten onze mannen, enig idee had dat ik nog in leven was en ben ik daarna met mijn klopjacht begonnen om Dominic, zijn hele bende en al zijn bondgenoten te vermoorden. Ik heb zoveel bloed aan mijn handen, maar het interesseert me niets. Ik heb de wereld een gunst verleend het te verlossen van dat tuig. Alles heb ik gedaan om weer bij haar terug te komen. Nu het bijna zover is voel ik een angst die ik niet eerder heb gevoeld. Niet toen ik in het nauw gedreven werd door vier van Dominic z’n mannen en Maxime op het nippertje mijn leven redde, niet toen ik oog in oog stond met de man die zowel mij als Joan heeft geprobeerd te vermoorden. Nooit. Nog nooit heb ik deze angst gevoeld, behalve op het moment dat Joan levenloos in mijn armen lag op de stoep van de club.

En nu weer. Zal ze me terugnemen?

‘Dex, wat is je plan?’

‘Ik ga gewoon naar haar toe en openbaar mezelf.’

‘Openbaar jezelf? Wat denk je, dat je één of andere God bent?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Wat wil je dan dat ik doe?’

‘Misschien kan je eerst een brief schrijven?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, ik wil erbij zijn. Haar blik zien als ze ziet dat ik er nog ben.’

‘Ze kan anders reageren dan je denkt. Hou daar rekening mee. En ze is met die Finn nu. Zal ze hem zomaar de rug toekeren?’

Ik grom ontevreden denkend aan het feit dat hij met haar is nu. Ik word er onpasselijk van en voel weer die ongekende bloeddorst in me opborrelen die ik de afgelopen maanden blijkbaar nog niet heb kunnen stillen.

‘Je kan hem niets doen. Ook al hebben we een groot deel van de politie in ons zak. Als je een van hen vermoordt zal alles anders worden.’

‘Dat weet ik verdomme. Wrijf het er niet in.’

‘Ik zeg het maar even voor de zekerheid. Ik ken die blik van je.’

‘Het drijft me tot waanzin als ik aan hen samen denk. Ik hoop dat ik mezelf onder controle kan houden als ik hem zie.’

‘Dat hoop ik ook voor je. Voor ons allemaal. Want we hebben net weer alles op de rit. Alles is weer normaal. De zaken lopen goed. Alles is doorgegaan de afgelopen maanden en jij bent weer terug. Verpest het niet Dex.’

‘Ik doe mijn best. Maar als ik zie dat hij aan haar zit…’

‘Ik ga mee morgen.’

‘Nee, ik doe dit alleen.’

‘Ik ga niet mee naar binnen maar zal Nas waarschuwen. Zij zal haar dan kunnen opvangen als het nodig is. De kans is klein dat ze je in de armen zal springen en meteen met je mee zal gaan. Ze is door een hel gegaan de afgelopen maanden en begint net weer op te krabbelen.’

Ik sta op en loop naar mijn kantoor die er nog precies hetzelfde bij staat. Ik heb geen zin meer om naar het gewauwel van Deacon te luisteren. Hij bevestigt mijn diepgewortelde angst.

Dat ze me niet meer wil.

Alleen verder gaan met mijn leven. Zonder haar. In de wetenschap dat ze in de armen van een ander ligt en haar prachtige glimlach alleen voor iemand anders op haar gezicht verschijnt. Dat ze haar benen spreidt en iemand anders zich in haar kan begraven. Dat is iets waar ik niet mee zou kunnen leven.

Ik heb werkelijk geen idee wat ik dan zou doen.

~

Ze is daarbinnen. En ik sta buiten. Over enkele momenten zal ze me zien. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik vertoon uiterlijke kalmte. Altijd.

Nooit zal ik iemand mijn emotie tonen maar ik heb er verdomde moeite mee op dit moment.

Na een paar keer diep ademhalen stap ik naar binnen. Er zit niemand achter de balie want ze zijn nog niet open. Alleen Joan en Nas zijn er en ik weet precies welk kantoor van Joan is.

Ik ben licht geïrriteerd dat er helemaal geen beveiliging is en iedereen vrij is om binnen te lopen. Dat is verdomme niet veilig en zodra ik er weer wat over te zeggen heb zet ik er een paar man op.

Ik loop naar haar deur die op een kier staat. Ze zit achter haar bureau. Mijn benen voelen zwaar en mijn handpalmen zijn zweterig.

Twee korte klopjes doen haar omhoog kijken. Recht in mijn ogen.

Ze verstijft. Haar adem stokt.

Ik loop naar binnen waardoor ze naar achter deinst op haar bureaustoel.

‘Haal adem Joan.’

‘Nee,’ fluistert ze. ‘Nee… dit is niet echt.’

Ze sluit haar ogen. Als ze ze opent sta ik er nog steeds.

‘Ik ben het echt…’

Ze staat op en klapt meteen dubbel, naar adem happend. Haar lichaam schokt.

Shit.

Ik loop snel naar haar toe maar ze begint te gillen.

‘Raak me niet aan. Ga weg.’

In een oogwenk staat de kamer vol met Nas, die me net zo verschrikt aankijkt als Joan, en achter haar Deacon die het tafereel in zich opneemt en meteen in actie komt.

‘Nas, ga naar Joan. Help haar. Dex, je gaat met mij mee.’

‘Nee. Ik blijf.’

‘Dex.’

‘Verdomme Deac, houd je bek. Ik blijf.’

Het valt stil.

‘Joan,’ zeg ik als ze iets gekalmeerd is.

‘Hoe?’ Ze kijkt me wanhopig aan. Haar gezicht bedekt met tranen. ‘Je was dood. Ik zag je. Ik heb je in mijn armen gehad. Je bloed zat op mijn kleding. Je was dood, je had geen hartslag meer.’

Ze blijft maar doorratelen als een waanzinnige die niet snapt wat er voor haar ogen afspeelt. Grote ogen, haar handen trillend.

‘Joan, kalmeer. Haal adem,’ zegt Nas. Ze gaat voor haar staan en pakt haar hoofd beet zodat ze haar aankijkt. ‘Rustig worden, ademhalen. Straks ga je hyperventileren.’

‘Wist jij dit?’ fluistert ze.

‘Nee.’ Nas draait zich om en kijkt kwaad naar Deacon. ‘Ik wist hier niets van.’

‘We konden het niet zeggen,’ zeg ik. ‘Het was te gevaarlijk.’

‘Je kon het niet zeggen? Tegen mij niet? Dex?’ Joan kijkt me gekwetst aan.

‘Ik deed het voor jou. Zodat jij veilig was. Ik kon op geen andere manier van Dominic afkomen.’

Haar gekwetste blik verandert in een verblufte. ‘Dit was allemaal zodat je Dominic kon vermoorden? Je hebt me door een hel laten gaan zodat je wraak kon nemen op je vijand?’

Shit, dit gaat niet de goede kant op.

‘Geen wraak. Ik moest er zeker van zijn dat hij je nooit meer pijn kon doen.’

‘En in plaats daarvan deed jij dat dan maar?’

‘Ik wilde je geen pijn doen. Ik wilde alleen dat je veilig was. Jij en je kinderen.’

Ik kijk naar Nas en Deacon. ‘Willen jullie ons alleen laten?’

‘Nee,’ zegt Joan. ‘Nas blijft. Wat Deacon doet kan me geen reet schelen.’ Ze kijkt hem kwaad aan. ‘Ik ben je nog op komen zoeken. Je hebt gelogen. Je zou me altijd de waarheid vertellen. Jullie woord is geen reet waard. Helemaal niets. Stelletje klootzakken. Egoïstische verdomde rotshit klootzakken. Rot op uit mijn kantoor. Rot op uit mijn leven. Verdwijn.’

Het laatste woord schreeuwt ze hysterisch en het komt bij me binnen alsof ik weer een kogel op moet vangen, alleen deze keer recht in mijn hart.

‘Joan, alsjeblieft...’

‘Je hebt haar gehoord. Ga weg,’ zegt Nas. ‘Ze weet dat je leeft. Nu kan je haar met rust laten.’

Ik kijk Joan nog enkele seconden aan en draai me dan om. Deacon volgt me.

‘Dat ging niet echt gesmeerd,’ mompelt hij als we in de auto zitten.

‘Vind je?’ zeg ik en druk het gaspedaal zo ver in dat we met een bloedgang en gierende banden wegrijden. Mijn bloed pompt door mijn aderen en als er nu iemand voor mijn auto zou lopen weet ik niet of ik zou stoppen. Gelukkig komt het niet zover en stappen we niet veel later de club binnen waar we rechtstreeks naar de loods lopen. Mijn gezicht moet boekdelen spreken want iedereen ontwijkt me en kijkt een andere kant op.

In het kleine kantoor dat ik met Deacon deel in de loods sluit ik mezelf op. Mijn hart bonst in mijn strot. Ik voel me zo slecht. De woorden galmen door mijn hoofd.

Rot op. Verdwijn.

Mijn lieve Joan. Ze was zo kwaad. Ik kan het haar niet kwalijk nemen maar ik had gehoopt dat ze naar me wilde luisteren. Dat ze me uit zou laten leggen waarom ik dit moest doen.

Wat moet ik nu?

Hoofdstuk 2 - Joan

‘Heb je al je spullen Sem?’

‘Ja, mam. Ik heb alles, maak je geen zorgen.’

‘Ga genieten. Parijs is zo’n mooie stad.’

‘Hij zal zeker genieten want Marissa is erbij,’ zegt Nikki plagerig.

‘Houd je erbuiten,’ bromt Sem.

‘Marissa?’ zeggen Nas en ik tegelijk.

Hij krijgt een kleur.

‘Sem, heb je een vriendinnetje?’ zeg ik met een grote glimlach op mijn gezicht.

Hij kijkt boos naar Nikki. Ze haalt haar schouders op. ‘Ik heb ze horen praten en zag ze lopen in het winkelcentrum. Ze is knap.’

Nas en ik kijken stralend naar Sem. ‘Heb je een foto?’

Hij zucht diep en haalt zijn hand door zijn haar. ‘Na Parijs vertel ik jullie alles, oké?’

‘Dat duurt nog drie dagen, kom op!’ roept Nas.

‘Dan hebben jullie iets om naar uit te kijken.’

Hij geeft ons alle drie een knuffel en vertrekt dan op zijn schoolreis naar Parijs. Hij zit in zijn laatste jaar van de middelbare school en gaat hierna naar de kunstacademie. Ik kan niet trotser zijn op mijn zoon die de afgelopen maanden wederom een enorme steun is geweest voor me.

‘Veel plezier Sem,’ roep ik hem na. Hij zwaait en sluit de deur achter zich.

‘Kom Nik, we zetten je af en dan gaan wij aan het werk.’

‘Vanmiddag ga ik naar Sarah, ze vroegen of we zouden blijven eten vanavond. Haar vader is vrij.’

‘Ik heb niets vanavond dus zeg maar dat ik kom.’

Ik zie Finn steeds vaker. We hebben het erg gezellig. Van een relatie kan ik nog niet spreken want daar ben ik nog niet klaar voor. Anders dan hij, want hij wordt steeds ongeduldiger. Als we alleen zijn wil hij steeds verder gaan. Tot nu toe hebben we alleen gezoend. Ik voel me ontzettend schuldig want er is nog steeds maar één man waar ik elke seconde van iedere dag aan kan denken. Als ik mijn ogen sluit, en zodra ik ze open. Zelfs als ik met Finn ben en zijn mond op die van mij voel doe ik net of het Dex is. Het is het laatste dat hij verdient want hij is lief en attent. Hij behandelt me goed en neemt me veel mee uit eten of we doen iets leuks met de meiden erbij. Hij heeft me zijn liefde al verklaard maar ik kon het nog niet terugzeggen. Ik weet niet hoe lang ik erover zal doen om Dex eindelijk uit mijn systeem te krijgen. Het is inmiddels zes maanden geleden. Het voelt alsof hij gisteren nog met zijn hand over mijn gezicht streelde. Alsof ik gisteren nog in zijn prachtige olijfgroene ogen keek waar ik zoveel liefde en verlangen in zag. Alleen als hij naar mij keek. De blik die hij naar de rest van de wereld opzette was hard en ondoorgrondelijk, maar zodra hij mij zag leek het of er licht ging branden in zijn ogen en ze een paar tinten lichter werden.

Iedere avond voor ik ga slapen lees ik zijn brief. Niet dat ik het papiertje nog nodig heb. Ik ken hem helemaal uit mijn hoofd maar ik voel me verbonden met hem als ik de brief in mijn handen heb. Daarna bekijk ik de foto’s van hem die ik op mijn telefoon heb. De meeste van onze reis naar de Caribbean. In de zon, bij het zwembad. Wij samen.

‘Joan…’

Nas onderbreekt mijn gedachten en kijkt me met een bezorgde blik aan. Ze weet precies aan wie ik dacht.

‘Ga je mee?’

Ik knik.

We zetten Nikki bij school af en rijden dan naar ons vrouwencentrum dat even verderop ligt. Ik heb een rustige dag vandaag. Geen afspraken, wat me de gelegenheid geeft veel administratie weg te werken. We hebben zoveel aanmeldingen gekregen dat ik soms niet weet hoe we het allemaal rond gaan krijgen. De pers geeft ons initiatief zoveel aandacht dat we het iedere dag drukker en drukker krijgen. Vooral de zelfverdedigingslessen die Kieron en ik geven zijn drukbezocht. Ook Nas heeft het erg druk met haar juridische afdeling. De praatgroepen zitten allemaal vol en we gaan binnenkort om de tafel zitten hoe we de wachtlijsten iets kunnen inkorten. Cynthia hebben we inmiddels aangenomen. Die werkte nog bij club Codex achter de bar maar sinds ze met Cesar samenwoont en hij dat niet meer wilde was ze op zoek naar iets anders. Wij hadden een receptioniste nodig, een eerste aanspreekpunt en iemand die alle telefoontjes beantwoordt en het is haar op het lijf geschreven. Ze doet alle inschrijvingen en bespreekt ze daarna met mij. We draaien op dit moment als een geoliede machine maar als we het nog drukker krijgen kunnen we het niet meer aan.

‘Gaat het met je?’ vraagt Nas in de auto.

‘Jawel, het gaat goed.’ Ik glimlach ter bevestiging. ‘Ik denk gewoon nog veel aan hem. Ik weet niet wanneer dat ooit op zal houden.’

‘Misschien wel nooit Joan. Je zal er ooit mee leren leven.’

‘Ik voel me altijd schuldig. Schuldig omdat ik deze gevoelens niet had toen Ferdi doodging. Schuldig tegenover Finn omdat ik altijd aan een andere man denk als ik bij hem ben.’

‘Geef het tijd Joan. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt.’

‘Vandaag heb ik een rustige dag in ieder geval. Ik kan onze achterstallige administratie bijwerken en me storten op eventuele nieuwe praatgroepen en extra zelfverdedigingslessen. Hoe zit jij in je tijd?’

‘Ik zit de hele dag vol met afspraken. Er zit geen gaatje tussen. Ik wilde niemand teleurstellen. Je moet maar snel je studie rechten op gaan pakken zodat je ook juridische bijstand kan geven.’

‘Meid, ik zou het graag willen, maar op dit moment zou ik niet weten wanneer ik dat dan moet doen.’

We lachen en vertrekken allebei naar onze kantoren die naast elkaar gelegen zijn helemaal achter in het fleurige pand. Er is nog niemand want we zijn nog niet open. Cynthia komt pas over een uurtje maar Nas en ik beginnen vroeg zodat we nog even kunnen genieten van de rust.

Mijn leven ziet er zo anders uit dan een paar jaar geleden. Alles wat ik heb meegemaakt heeft me hier gebracht en ik ben er zowel dankbaar voor als heel verdrietig over. Ik zou er alles voor over hebben om Dex te laten zien wat ik bereikt heb. Wat ik met zijn geld heb gedaan. Ik weet zeker dat hij trots zou zijn.

Twee korte klopjes op mijn deur rukken me uit mijn gedachten. Ik kijk op en dan lijkt de wereld even stil te staan.

Dat kan niet…

‘Haal adem Joan.’

‘Nee,’ fluister ik. ‘Nee… dit is niet echt.’

Ik sluit mijn ogen.

Als ik ze open staat hij er nog steeds. Al honderden keren heb ik dit moment meegemaakt en iedere keer weer hielden mijn hersens me voor de gek, maar nu kijk ik naar hem en ziet het er angstaanjagend echt uit.

‘Ik ben het echt…’

Als ik met een ruk van mijn stoel kom klap ik dubbel en lijkt alle lucht uit mijn longen verdwenen te zijn. Het voelt alsof ik stik.

Ik zie Dex op me aflopen maar ik begin meteen te gillen. ‘Raak me niet aan. Ga weg.’

Dan zie ik Nas, die net als ik geschokt kijkt naar Dex alsof ze niet kan geloven dat hij hier in levende lijve staat. Ze komt samen met Deacon mijn kantoor binnen.

‘Nas, ga naar Joan. Help haar. Dex, je gaat met mij mee,’ zeg Deacon op commanderende toon.

‘Nee. Ik blijf.’

‘Dex.’

‘Verdomme Deac, houd je bek. Ik blijf.’

Het valt stil en het lijkt zowel een chaos als doodstil in mijn hoofd.

‘Joan?’ Dex kijkt me smekend aan.

‘Hoe?’

Ik voel warme tranen stromen over mijn gezicht zonder dat ik er controle over heb.

‘Je was dood. Ik zag je. Ik heb je in mijn armen gehad. Je bloed zat op mijn kleding. Je was dood, je had geen hartslag meer.’

Ik tril helemaal en krijg mezelf niet onder controle.

‘Joan, kalmeer. Haal adem,’ zegt Nas. Ze pakt me beet en kijkt me indringend aan. ‘Rustig worden, ademhalen. Straks ga je hyperventileren.’

‘Wist jij dit?’

‘Nee. Ik wist hier niets van,’ zegt ze op boze toon.

‘We konden het niet zeggen. Het was te gevaarlijk.’

‘Je kon het niet zeggen? Tegen mij niet Dex?’

De schok maakt langzaam plaats voor een ongekende woede.

‘Ik deed het voor jou. Zodat jij veilig was. Ik kon op geen andere manier van Dominic afkomen.’

‘Dit was allemaal zodat je Dominic kon vermoorden? Je hebt me door een hel laten gaan zodat je wraak kon nemen op je vijand?’

‘Geen wraak. Ik moest er zeker van zijn dat hij je nooit meer pijn kon doen.’

‘En in plaats daarvan deed jij dat dan maar?’

‘Ik wilde je geen pijn doen.’

‘Willen jullie ons alleen laten?’ vraagt hij aan Nas en Deacon.

‘Nee, Nas blijft. Wat Deacon doet kan me geen reet schelen.’

Ik ben zo boos en dat straalt van me af.

‘Ik ben je nog op komen zoeken,’ zeg ik tegen Deacon. ‘Je hebt gelogen. Je zou me altijd de waarheid vertellen. Jullie woord is geen reet waard. Helemaal niets. Stelletje klootzakken. Egoïstische verdomde rotshit klootzakken. Rot op uit mijn kantoor. Rot op uit mijn leven. Verdwijn.’

Ik schreeuw de woorden. Ik wil dat ze weggaan. Ik kan dit niet. Mijn gedachten zijn een wirwar van schreeuwende kreten en ik lijk langzaam mijn gezonde verstand te verliezen.

‘Joan, alsjeblieft...’

‘Je hebt haar gehoord. Ga weg,’ zegt Nas. ‘Ze weet dat je leeft. Nu kan je haar met rust laten.’

En dan vertrekt hij, met een gezicht en houding alsof ik hem zojuist te gronde heb gericht, mij in complete shock achterlatend. Ik sta te trillen op mijn benen. Nas pakt me beet en zet me neer op mijn bureaustoel. Ze zakt voor me en pakt mijn trillende handen. We kijken elkaar aan maar weten beiden niet wat we moeten zeggen.

Hoofdstuk 3 - Dex

‘Ze is een café in gegaan. Die bij de vechtschool van Kieron…’

Mijn lichaam is meteen strakgespannen. Het is nog geen middag en Joan zit in een café. Een gevaarlijk café ook nog verdomme. Maar ik kan niets doen. Niet nu. Niet als ik haar vertrouwen weer wil terugwinnen.

‘Ga naar binnen, hou haar in de gaten en hou me op de hoogte,’ zeg ik tegen John die Joan voor mij in de gaten houdt vandaag.

Ik hang op en flikker mijn telefoon op het bureau voor me. Ik heb een uitlaatklep nodig dus ik loop naar de kleedkamer en trek mijn sportkleding aan. Dan stap ik de ring in.

‘Iemand die tegen me wil vechten?’

Ik zie iedereen twijfelachtig kijken. Sommigen kijken weg, anderen kijken me verschrikt aan. In de tijd dat ik ondergedoken zat heb ik iedere dag alleen maar getraind. Eerst om te revalideren van mijn schotwond, later om de tijd te doden totdat ik actie tegen Dominic kon ondernemen. Ik heb hem maandenlang in de waan gelaten dat het gevaar geweken was. Toen hij niet meer op zijn hoede was en dacht dat mijn mannen geen wraak meer zouden nemen sloegen we toe. Al die maanden heb ik dag in dag uit getraind. Ik ben één bonk spier en ik weet het. Ik was al sterk maar nu ben ik onverslaanbaar en niemand durft het tegen me op te nemen.

‘Heb ik een stelletje watjes aangenomen? Kom op, wie gaat me een pak slaag geven?’

‘Dex, kappen,’ bromt Deacon. ‘Je weet dat je daar nu opgefokt in die ring staat en iedereen helemaal de tering intrapt die het tegen je opneemt. Het is niet gek dat niemand daar trek in heeft dus gedraag je en kom die ring uit. Je kan je uitleven op de bokszak.’

De bokszak gaat het niet voor me doen dus ik ga een verdieping lager en pak een pistool waar ik mee aan de slag ga op de schietbaan. Ook dit heb ik de afgelopen maanden iedere dag gedaan. Er is geen doel dat ik mis en geen oefening die ik niet uit kan voeren.

Ik verveel me dood. Ik wil háár in mijn armen en niets anders.

Ik vraag me af wat ze nu doet in dat café. Misschien praat ze met Kieron. Ik weet dat ze inmiddels een goede band met hem heeft opgebouwd en samen met hem de zelfverdedigingslessen geeft bij Index. Hij weet nog niet dat ik nog in leven ben.

Na een paar uur trilt mijn telefoon. Ik zie de naam van Kieron op mijn scherm. Hij weet het nu dus wel.

‘Kieron.’

‘Wel verdomme. De wonderen zijn de fucking wereld nog niet uit.’

Het blijft stil.

‘Je hebt haar door een hel laten gaan.’

‘Hij moest dood. Anders was ze niet veilig.’

Hij blijft weer stil, is bekend met deze wereld en weet dat ik heb gedaan wat moest gebeuren.

‘Het gaat niet goed met haar Dex. Ze hebben me hierheen laten komen. Ze is lamlazerus.’

Ik kijk op mijn horloge, het is verdomme twee uur in de middag.

‘Ik kom er nu aan.’

‘Ik weet niet of dat versta…’

Ik druk hem weg en snel me naar mijn auto. Binnen tien minuten loop ik het café in waar ik haar zie zitten aan de bar. Nou ja zitten is niet de goede uitdrukking. Ze hangt half op haar kruk en ligt met haar hoofd op haar arm. Ik hoor haar giechelen. Kieron ziet me aan komen lopen en kijkt me ernstig aan.

‘Ik heb Nas ook gebeld, ze komt eraan.’

‘Kijk eens wie we daar hebben,’ roept ze uit. ‘Kijk mensen,’ ze gilt naar de overige cafégasten. ‘Herrezen uit de dood.’ Ze staat op het randje van haar kruk en begint aan de bel boven de bar te rukken die meteen een schel geluid maakt. ‘Hallo, opletten. Dex is terug.’

Ze praat met een dubbele tong en vindt het zelf hilarisch want ze ligt over de bar van het lachen.

‘Herrezen,’ mompelt ze. ‘Ik had je dood in mijn armen. Betekent niets meer tegenwoordig.’ Weer lacht ze, hysterisch deze keer.

Ik kijk haar meelevend aan. ‘Joan, ik ga je meenemen.’

‘Ik ga helemaal nergens mee naartoe met jou meneertje Feniks.’ Ze klopt met haar vinger op mijn borst wat kleine stroomstootjes door mijn lichaam geeft want het is de eerste keer dat ze me aanraakt in zes maanden tijd.

‘Snap je hem Feniks? Uit de as herrezen.’ Ze maakt een dramatisch gebaar met haar armen.

‘De almachtige Dex de Feniks.’

Inmiddels bekijkt iedereen in het café ons aandachtig. Ik probeer rustig te blijven maar het liefst til ik haar op en breng ik haar naar huis.

Nas komt het café binnenlopen en bekijkt het tafereel geschrokken.

‘Shit,’ fluistert ze. ‘Ze zou naar huis gaan.’

‘Ik wil haar naar huis brengen. Help je mee?’

Ze knikt alleen maar en loopt naar haar toe.

‘Joan, kom we gaan.’

‘Heeeejjj mijn bestie is er.’ Ze omhelst Nas. ‘Kijk Feniks is er ook.’ Ze wijst naar mij en begint weer te lachen. Helemaal dubbel ligt ze maar valt dan voorover op de grond en komt terecht op haar handen en knieën. Ze staat meteen weer op nog voor ik haar kan helpen.

‘Ik ben oké, nee jongens, niets aan de hand, ik ben oké.’ Ze houdt haar handen omhoog. Als ze weer een stap wil zetten valt ze bijna weer en dan ben ik het zat. Ik til haar in één beweging op en draag haar naar buiten.

‘Wauw, je bent nog gespierder geworden,’ fluistert ze. Ze knijpt in mijn armen en port met haar vinger in mijn borst. ‘Keihard jongen. Je bent net beton. Hoe kan je nou nog knapper zijn geworden? Dat is gewoon fucking niet eerlijk als je dood bent geweest.’

Ze sluit haar ogen en legt haar hoofd op mijn borst. Ik kan mezelf niet beheersen en laat mijn neus verdwijnen in haar haren voordat ik haar in mijn auto zet. Nas ziet het en trekt haar wenkbrauwen op.

‘Ik rij achter je aan,’ mompelt ze.

Met Joan in diepe slaap op de achterbank rij ik naar haar huis waar ik haar naar binnen draag als Nas de deur heeft geopend. Ze loopt voor me naar Joans slaapkamer waar ik nog nooit geweest ben. Ik kijk met pijn in mijn hart naar het bed waar ze waarschijnlijk al vele nachten heeft doorgebracht met Finn. Ik word er misselijk van.

Ze is volledig van de kaart als ik haar neerleg en de deken over haar heen trek. Ik strijk een keer over haar gezicht en verdwijn dan de slaapkamer uit.

Nas komt me achterna. Als we in de grote woonkeuken staan geeft ze me een keiharde knal tegen mijn arm.

‘Klootzak.’

‘Het kon niet anders Nas. En dat weet jij als geen ander.’

Ze kijkt me doordringend aan, laat niet merken dat ze door heeft dat ik met deze opmerking haar verleden ken die ze zo zorgvuldig verborgen heeft proberen te houden.

‘Ze was kapot. Nog steeds. Ik weet niet of ze je ooit gaat vergeven.’

‘Ik weet het,’ zucht ik. ‘Maar alles wat ik deed was voor haar.’

‘Ik weet het,’ zucht zij.

En dan verlaat ik Joans huis en vertrek naar de mijne waar ik me de rest van de dag in stilte opsluit.

~

Ik kom gebroken aan in de club de volgende dag. Ik heb werkelijk geen oog dicht gedaan en voel me slechter dan ooit. Ik had gehoopt door Joan te zien dat ik me op dit moment beter zou voelen dan ooit, maar om haar zo tegen me te horen schreeuwen en om haar zo kapot te zien… Het drijft me compleet tot waanzin.

Ik loop rechtstreeks naar mijn kantoor zonder iemand te groeten en blijf daar de rest van de ochtend zitten.

Als de deur opent verwacht ik Deacon te zien maar een schokgolf raast door mijn binnenste als ik recht in de twee mooiste blauwe ogen kijk die ik ooit heb gezien. Er is pijn en verwarring in af te lezen.

Maar ze is hier.

‘Joan…’

Ik sta op en loop naar haar toe. Ze deinst meteen achteruit.

‘Ik ga hier zitten.’ Ze wijst naar de bank in de hoek. ‘En ik wil dat jij achter je bureau blijft zitten.’

Even twijfel ik maar doe dan toch wat ze zegt. Het druist tegen mijn natuur in om orders aan te nemen van iemand maar met haar is toch alles anders dus ik doe het als dat betekent dat ze met me wil praten. Het is een eerste stap en ik voel weer een sprankje hoop.

‘Ik weet niet zo goed wat ik hier doe,’ begint ze. ‘Ik ben in de war. Boos. Verdrietig. Ik snap het nog niet en heb het gevoel dat ik droom. Toen ik vannacht wakker werd en… Ik dacht dat ik alles gedroomd had maar Nas en Jenny waren er voor me en vertelde me dat je echt was.’

Ik laat haar praten en luister zwijgend naar haar.

‘Al die maanden, iedere dag had ik de hoop dat ik je tegen zou komen. Mijn hersenen hielden me zo vaak voor de gek. Maar het feit is dat jij me al die maanden voor de gek hebt gehouden.’

‘Ik heb je niet voor de gek gehouden. Ik heb je veilig gehouden. Dat is mijn taak. Je bent het belangrijkste in mijn leven.’

‘Je had het kunnen vertellen tegen me. Me al het verdriet kunnen besparen. Ik was kapot Dex. Ik hield van je.’

Hield?

‘Die keer bij de opening van Index…?’

Ik knik.

‘Je was daar?’

‘Ja,’ fluister ik. ‘Dat was de enige keer dat ik mezelf niet kon weerhouden om je te zien. Ik was zo trots op je Joan. Zo ongelofelijk trots. Maar toen zag ik je met hem.’

Ik kijk haar strak in de ogen aan.

‘Begin daar niet over Dex. Ik dacht dat je dood was. Je was weg. Je hebt zelfs afscheid genomen in een brief.’

Het blijft een paar minuten stil tussen ons. Het is niet ongemakkelijk. We zijn beiden in onze gedachten verzonken.

‘Ik deed het voor jou. Je was niet veilig door mij. Ik had weg moeten blijven, voorgoed, maar ik kon het niet. Ik hou te veel van je. Ik kan mijn leven niet leiden zonder jou.’

‘Je hebt me verscheurd Dex. Ik weet niet of ik het weer kan…’

‘Ik weet dat ik je pijn heb gedaan, maar ik deed het voor jou verdomme.’

Ik voel me langzaam boos worden en dat is niet goed, maar ik heb het niet onder controle. ‘Hoe denk je dat het voor mij is om te zien dat je je bed al deelt met een andere man? En met hém nog wel. Hoe denk je verdomme dat ik me voel terwijl ik elke dag alleen maar aan jou kon denken?’

‘Dat is niet eerlijk en dat weet je.’

Ze is inmiddels gaan staan. Ik zie het vuur in haar ogen. Ik ga voor haar staan en toren een kop boven haar uit. Ze is slanker dan voorheen. Bijna mager. De zware tijd die ze heeft moeten doorstaan is aan haar af te zien.

‘Wat ik weet is dat je wel snel van de één naar de ander gaat,’ brom ik terwijl mijn jaloezie de overhand neemt.

Ik weet niet waarom ik het zeg. Het is niet eerlijk. Ik krijg er dan ook een keiharde klap voor midden op mijn wang.  

‘Je bent een klootzak Dex.’

De tranen staan in haar ogen. Ze wil weglopen maar ik hou haar pols vast.  

‘Ik heb Finn niet eens geneukt. Ik kon het niet.’  

Wat?  

‘Ik dacht elke seconde van elke dag aan jou. Wat wij hadden was echt. Ik weet niet of ik ooit zoveel gehouden heb van iemand als van jou. We waren er samen uitgekomen. Als je maar eerlijk was geweest. Wat jij hebt gedaan, de hel die je me door hebt gesleept zal ik je nooit vergeven. Nooit!’  

En met die woorden laat ze me achter. Ik weet niet of het beter was geweest als ze gewoon met hem had geneukt en daarna weer terug zou komen bij mij of zoals nu zegt dat ze me nooit gaat vergeven. De pijn van binnen doet het gevoel van opluchting dat ze niet met hem naar bed is geweest opzijschuiven.

Ze is nog steeds van mij maar zal ik haar ooit weer terugkrijgen?

Gaat het me lukken om haar vertrouwen weer terug te winnen?  

‘Ze zag er niet heel blij uit.’ Deacon komt mijn kantoor binnenlopen met zijn gezicht in een grimas getrokken. Het geeft me een deja vu van hoe het toen was. Toen we elkaar net kenden en we dit kat en muis spel ook speelden. Tot ik haar had en gelukkiger was dan ik ooit was geweest.  

‘Ze heeft niet met hem geneukt.’ Ik fluister de woorden.  

‘Met Finn niet?’  

Ik schud mijn hoofd.  

‘Waarom hadden jullie dan ruzie?’  

‘Ik maakte een kutopmerking.’  

‘Goh. Die had ik niet aan zien komen. Je verwacht het niet… Dit is jouw manier van haar terugwinnen?’  

‘En toen zei ze dat ze niet met hem geneukt had,’ ga ik verder, zijn opmerking negerend. ‘Maar dat ze me nooit zou vergeven welke hel ik haar door heb laten gaan.’  

‘Oef. Dat is klote.’  

‘Alles wat ik deed, deed ik voor haar.’  

‘Ze was kapot Dex. Ik heb haar gezien. Al onze mannen hebben haar gezien in de maanden na je dood toen we haar in de gaten hielden. Ze was volledig verscheurd. Je moet haar de tijd geven. Ze zal je vergeven maar het kost tijd. Probeer je tot die tijd niet als een klootzak te gedragen. Ik weet dat dat lastig is voor je maar je krijgt haar niet terug als je je op de verkeerde manier blijft gedragen.’  

Ons gesprek wordt onderbroken door geschreeuw van beneden.

‘Dex, jij gore klootzak.’

Ik herken de stem meteen. Deacon ook en hij kijkt me met een waarschuwende blik aan.

‘Geen domme dingen,’ bromt hij.

Ik loop naar beneden, nonchalant en met een onbewogen uitdrukking alsof het me niets doet dat Finn hier in mijn club staat te tieren. Ik heb nog steeds een glas water in mijn handen en neem er een slok van als ik voor hem sta tussen twee van mijn mannen. Ik wenk dat ze naar achteren kunnen.

Als ik niet net van Joan had gehoord dat ze niet met hem naar bed is geweest weet ik niet of ik er zo rustig bij had gestaan. Nu zie ik hem niet als concurrent.

‘Je bent net een kakkerlak. We komen maar niet van je af.’

Hij kijkt me kwaad aan maar het maakt weinig indruk. Het is een zielig mannetje vergeleken met mij en mijn mannen.  

‘Ik zorg ervoor dat je voor de rest van je leven achter de tralies komt.’ 

‘Luister,’ zeg ik kalm. ‘De enige reden dat ik je niet hier ter plekke voor je kop knal is omdat Joan om je geeft en ik haar geen pijn wil doen. Maar geloof me. Je zal uit haar buurt blijven.’  

‘Ze geeft niet om me. Ze houdt van me,’ briest hij.   

Bij die woorden verlies ik mijn kalmte lichtjes en flikker mijn glas door de ruimte die in duizenden stukken spat.  

‘Drijf het niet te ver Finn.’ 

‘Wat denk je? Dat ik bang voor je ben? Dat ik niet vaker met tuig zoals jij te maken heb gehad?’  

‘Nee Finn, je hebt niet vaker met tuig zoals mij te maken gehad. Want ik sta namelijk boven jouw wet. Boven jouw regeltjes. Ik heb de baas van jouw baas en die z’n baas in mijn zak. Jij gaat mij nooit achter de tralies krijgen want als je namelijk zoiets probeert zullen er heel wat machtige en zogenaamd goede mensen problemen krijgen. En die willen dat niet.’  

Hij kijkt me woedend maar enigszins verslagen aan.  

‘Hoe kan je haar dit aan doen? Hoe kan je haar deze wereld in slepen wetende wat een intens goed persoon ze is en wat ze allemaal heeft moeten doorstaan door die klootzak van een ex van haar.’  

‘Nope, ook daar heb je me niet mee. Ik heb niet dezelfde gevoelens als ieder ander. Ik ben egoïstisch en geef alleen om haar en niets anders. Ik wil haar en ze houdt van mij en dat weet je dondersgoed.’ Ik glimlach lichtjes.   

‘Ik dacht dat je echt van haar hield. Door wat je gedaan had voor haar had ik zelfs respect voor je gekregen. Je had jezelf opgeofferd zodat zij een betere toekomst zou hebben. Maar alles was een leugen. Jouw hele leven is één grote leugen.’ 

‘Ik voel niet de behoefte om verantwoording aan jou af te dragen. Of me ook maar enigszins te verdedigen, maar een leugen? Nee. Dat is het niet. Alles wat ik doe is voor haar.’  

‘En daar is weer die leugen. Alles wat je doet is maar voor één persoon. En dat ben je zelf.  

Je bent een klootzak Dex. En ik zal je één ding vertellen. Ik laat haar niet gaan. Ik zal voor haar vechten en zal haar krijgen. Dat is een belofte.’  

En met die woorden loopt hij de club uit.   

‘Waarom laat je hem gaan? Je wordt soft Dex.’  

De woorden komen van Maxime. Hij is inmiddels gepromoveerd tot hoofd van de beveiligers. Iedereen valt onder hem omdat Deacon het te druk had om zich daarmee bezig te houden de afgelopen maanden. Hij stond aan mijn zijde toen ik vocht tegen de Black Mamba bende en heeft zijn loyaliteit bewezen. Ik moet accepteren dat hij meer zeggenschap heeft gekregen maar een grote bek? Nee dank je. Ik ben nog steeds de baas. Daar doet die zes maanden afwezigheid niets aan af en dat weet iedereen.  

Mijn blik doet hem iets ineenkrimpen.  

‘Sorry,’ mompelt hij. En houdt zijn handen defensief voor zich.   

Genoeg voor mij om het erbij te laten zitten deze keer. Als ze maar weten wie het hier voor het zeggen heeft.  

Ik ga aan de bar zitten. Maxime, John en Deacon nemen plaats naast me.   

‘Wacht maar tot je zelf iemand in je leven hebt waar je meer van houdt dan wat dan ook.’ 

‘Daarom beginnen we er niet aan,’ zegt Deacon.  

Ik kijk hem spottend aan. Ik weet dat hij dol is op Nas maar dat hij ook haar de afgelopen zes maanden niet heeft gezien. Hij is bang om zich te binden, net als ik was. Maar als je eenmaal die juiste persoon hebt gevonden…

‘Mij ook niet gezien,’ bromt Maxime. ‘Er komt alleen maar ellende van.’ Hij kijkt er pijnlijk bij wat me doet vermoeden dat er meer schuilt achter zijn beweegredenen.

‘Ik neuk gewoon iedere dag een ander,’ zegt John.  

‘Iedere dag?’  

‘Yep. Tenzij het echt niet anders kan.’ 

Hij kijkt erbij alsof hij het zelf heel logisch vindt.

‘Dat is ziek en dat je weet je zelf ook wel toch,’ bromt Maxime.

John haalt zijn schouders op. ‘Ik hou van seks, ik hou van vrouwen. Daarnaast werk ik alleen maar dus dit is mijn leven en ik zou er niets aan willen veranderen.’

Ik kijk naar de boomlange man die op de kruk naast me zit. Hij is gewild bij de vrouwen, dat heb ik allang gezien. Hij is groot en breed en heeft een goede kop. Maar hij staat keihard in het leven. Net als wij allemaal eigenlijk.

‘Voorlopig wil Joan helemaal niets met me te maken hebben dus moet ik een plan gaan maken om haar terug te krijgen. Want over mijn lijk dat die klootzak er met haar vandoor gaat.’

‘Ze hebben veel tijd besteed samen de afgelopen maanden,’ zegt John die Joan veel in de gaten heeft gehouden voor me.

Ik kijk hem kwaad aan.

‘Wat? Ik zeg alleen maar wat me is opgevallen.’

‘Het is nog niet te laat. Daarom ging hij zo door het lint hier. Hij is bang en weet dondersgoed dat ze voor jou zal kiezen,’ zegt Deacon. ‘Ze hebben nog niet geneukt en dat is een goed teken.’

Ik kijk hem geïrriteerd aan.

‘Nee, hebben ze niet geneukt?’

John en Maxime kijken me verbluft aan.

‘Dan houdt ze echt van je,’ zeg Maxime. ‘Jezus wat zal die vent gefrustreerd zijn. Maandenlang je best doen voor een vrouw, niet geneukt worden, en dan te zien dat ze voor je ogen wordt weggekaapt door je ergste vijand.’

‘Zullen we even ophouden het te hebben over wie wel en niet met Joan heeft geneukt? En dat stel ik misschien als een vraag maar het is een eis. Geen woord meer hierover.’

Ik loop naar mijn kantoor waar ik me de rest van de dag opsluit. Aan het einde van de dag sport ik twee uur lang en drijf mezelf tot het uiterste met zware gewichten. Alles om die energie die als een kernbom in me opbouwt te temmen.

Heel de dag heb ik gedacht aan een manier om haar weer terug te krijgen. Ik heb een plan maar het zal me veel moeite gaan kosten en als het mislukt ben ik alles kwijt en zal mijn leven me niets meer waard zijn.

Hoofdstuk 4 - Joan

‘Bloemen voor mevrouw Joan Vos.’

Ik kijk naar een enorme bos witte rozen in een prachtige kristallen vaas en naar de jonge jongen die hem met moeite vast kan houden.

‘Eh ja, dat ben ik.’

‘Dan zijn deze voor u. Zal ik ze binnen zetten voor u? Het is erg zwaar.’

‘Dat is aardig, dank je.’

Hij zet ze op de keukentafel en vertrekt dan weer naar buiten. Ik wacht tot hij verdwenen is en kijk dan op het kaartje. Er staat geen afzender op maar als ik de tekst lees weet ik meteen van wie de bloemen zijn.

Met jou is alles beter…

‘Zo, dat is een aardige bos. Welke van de twee?’ lacht Nas.

Ik rol met mijn ogen en voor ik antwoord kan geven gaat de deurbel. Ik zie Finn door het raampje naar binnen turen en open met lood in mijn schoenen de deur. Gisteren is hij hier woedend vertrokken.

Nadat Dex de bom op me dropte met zijn plotselinge verschijning ben ik volledig ingestort en heb ik me vol laten lopen in het café waar Kieron altijd komt. Ik wist dat niemand me daar tegen zou houden om me te laten gaan, alleen toen verscheen Dex ten tonele… En Nas, waarna ze me samen van een alcoholvergiftiging hebben behoed en me naar huis hebben gebracht. Toen ik midden in de nacht wakker werd dacht ik dat ik alles gedroomd had maar Nas lag naast me te waken samen met Jenny en die vertelden me dat het allemaal echt was. Nikki was bij Finn blijven slapen nadat Nas hem had uitgelegd wat er aan de hand was. Hij was in alle staten en wilde meteen komen maar Nas heeft hem ervan kunnen overtuigen dat hij me meer zou helpen door Nikki op te vangen. De volgende ochtend stond hij meteen voor de deur nadat hij de meiden op school had afgezet. Ik zat nog bij te komen van mijn alcoholische uitspatting en kon zijn tirade niet verwerken dus heb ik misschien wat dingen gezegd die niet heel aardig waren. Ik weet het allemaal niet precies meer. Het is één grote waas sinds ik weer in de prachtige groene ogen van Dex keek. Die begeerte, die liefde, die kracht, alles was er nog in af te lezen en ik was in één klap terug bij af.

Nadat Finn boos vertrok bezocht ik Dex in zijn kantoor in de club. Ik wilde hem zien, al was het alleen al om te checken of het echt was. En daar ging het mis. We kregen ruzie. Hij zei lelijke dingen. Ik gaf hem een klap.

En nu die bloemen…

Ik ben zo in de war.

‘Ik kwam mijn excuses aanbieden,’ zegt Finn die inmiddels in de keuken staat. ‘Voor gisteren, maar ik zie dat iemand me voor is geweest.’ Hij kijkt met een zuur gezicht naar de bloemen. Nas trekt zich discreet terug naar de woonkamer met haar ontbijt zodat we alleen zijn.

‘Finn, alsjeblieft. Ik kan dit niet. Je kan niet boos zijn op dingen waar ik niet verantwoordelijk voor ben.’

‘Dat weet ik,’ zegt hij zacht. ‘Maar ik wil weten of het nog goed zit tussen ons.’

Ik kijk hem lang aan. ‘Ik heb tijd nodig. Om dit allemaal te verwerken. Ik weet het pas twee dagen en ik ben in de war en ik weet het gewoon allemaal even niet…’

‘Hij wil je terug.’

Ik zeg niets. Er valt niets te zeggen. Niets waardoor hij zich beter gaat voelen want ik weet werkelijk niet wat ik moet doen.

‘Sorry Finn, het enige dat ik je wil vragen is om me een klein beetje de ruimte te geven.’

‘Het is al een uitgemaakte zaak zeker? Je was gisteren bij hem. Ik zag je.’

Ik kijk hem fronsend aan. ‘Ga jij me nu ook al volgen?’

‘Ik wilde gewoon weten wat je ging doen. En je bezocht hem meteen.’

‘Natuurlijk bezocht ik hem Finn. We waren samen. Ik hield van hem. Ik heb om hem gerouwd en nu is hij weer terug.’

‘Ik zal voor je vechten Joan.’

Hij zet een stap dichterbij en strijkt met zijn vingers langs mijn wang.

‘Je verdient beter dan hem. En dat weet je zelf ook.’

Met die woorden verlaat hij de keuken en lijkt het alsof ik dan pas weer adem kan halen. Waar ben ik in godsnaam in verzeild geraakt?

‘Dat was intens.’

Nas komt de keuken binnenwandelen.

‘Nogal.’

‘Weet je echt niet wat je gaat doen? Want volgens mij is het al een uitgemaakte zaak. Je houdt nog steeds van Dex.’

‘Ik weet niet of ik het weer kan. Ik heb zoveel pijn gehad. Wat er tussen ons speelt is zo intens. Wat als het weer misgaat? Dat overleef ik niet.’

~

De dagen die daarop volgen leef ik op de automatische piloot. Het is druk bij Index wat me afleidt van de grote donkere donderwolk die continu boven me hangt. Straks komt Sem thuis en zal ik hem alles moeten vertellen. Hij kent het hele verhaal van Dex, net als Nikki. Ik heb het ze eerlijk verteld. Ik moest wel omdat ik een wrak was in de maanden na zijn dood. Het was niet eerlijk geweest als ze niet hadden geweten waarom ik er zo aan toe was. Nu moet ik ze gaan vertellen dat hij weer terug is. Hoe ga ik dat doen?

Jenny en Nas zullen erbij zijn en daarna vertel ik het mijn vader. Die het fijne er niet van weet maar Dex gezien heeft in het ziekenhuis nadat ik was neergeschoten en ook weet van mijn totale ineenstorting na zijn dood. Jenny heeft hem verteld dat het gewoon een goede vriend was maar mijn vader is niet dom. Hij weet wel beter maar voelt de situatie altijd goed aan en zal nooit verder vragen als je hem iets niet wil vertellen.

Als Sem thuis is van zijn tripje naar Parijs luisteren we tijdens het avondeten allemaal naar zijn enthousiaste verhalen. Hij heeft het enorm naar zijn zin gehad en dat doet me goed. Na zijn verhalen en tijdens het toetje schraap ik mijn keel om de aandacht te krijgen en tegelijk om moed te verzamelen.

‘Er is iets wat ik met jullie wil bespreken.’

Ze kijken me beiden nieuwsgierig aan. Ze zijn al zo groot en wijs geworden die twee. Sem is nu zestien en een echte jonge man aan het worden. Nikki is pasgeleden elf geworden en begint langzaam te veranderen in een puber. Ze is lief en zorgzaam maar kan ook pittig zijn en weet goed wat ze wil.

‘Het is nogal schokkend. Ik ben in de war, maar wil open kaart met jullie spelen. Jullie weten dat ik kapot was van de dood van Dex. Het heeft me maanden gekost om eroverheen te komen en nog steeds vind ik het erg lastig. Nu is het zo…’

Hoe ga ik dit nou vertellen.

‘Mam?’ Sem kijkt me aan en geeft me een kneepje in mijn hand. ‘Je kan ons alles vertellen.’

‘Ja mam, we vinden het juist fijn dat je altijd zo eerlijk bent,’ beaamt Nikki.

‘Dit is alleen heel moeilijk uit te leggen. Dex is niet dood.’

Ze staren me beiden met grote ogen aan.

‘Hoe bedoel je niet dood?’ vraagt Sem.

‘Ik wist het ook niet. Hij was dood. Hij lag in mijn armen.’ Ik kijk naar mijn armen alsof ik alles herbeleef van dat vreselijke moment dat hij bloedend in mijn armen lag. ‘Maar een paar dagen geleden stond hij ineens in mijn kantoor in Index. Het was in scène gezet.’

‘In scène gezet?’

‘Toen ik was neergeschoten… Jullie weten dat dat met hem te maken had. Er was nog gevaar. Hij vond het veiliger als het leek dat hij dood was zodat hij daar iets aan kon doen,’ zeg ik zo discreet mogelijk.

Dit gaat toch veel te ver om tegen kinderen te vertellen? Ik kijk hulpeloos naar Jenny en Nas die me beiden bemoedigend toeknikken.

‘Hij heeft het me nooit verteld omdat hij zeker wist dat ik hem tegen zou houden. Het was namelijk gevaarlijk en ondoordacht en extreem en alles wat ik nooit zou willen…’

‘En nu is hij weer terug?’ vraagt Nikki. ‘En Finn dan?’

‘Dat weet ik niet Nik, ik heb nog helemaal niets besloten. Ik heb tijd nodig om alles te verwerken. Maar ik vond het belangrijk dat jullie het wisten. Ik wil niets meer achter jullie rug om doen. Jullie mogen dat ook niet bij mij,’ lach ik. ‘Dus dan is het wel zo eerlijk als ik dat ook niet bij jullie doe.’

‘Wat je ook kiest of doet mam, wij staan achter je. Je verdient het om gelukkig te zijn.’

Met tranen in mijn ogen kijk ik naar mijn zoon. Nikki zit heftig te knikken naast hem.

Ik ben blij dat het uit de lucht is maar ik weet nog steeds niet wat ik moet doen. Ik heb veel tijd nodig en ik heb zo’n vermoeden dat beide heren me dat niet gaan geven.

~

Dat vermoeden wordt de volgende ochtend bevestigd door de deurbel. Als ik de deur open zie ik Dex waardoor me weer even de adem wordt benomen. Mijn hersens lijken maar niet te kunnen registreren dat hij er nog is. Na al die tranen en al die pijn staat hij hier voor me alsof er niets is gebeurd.

‘Ik zou graag met je willen praten. Alleen praten. Heb je tijd?’

Ik ben vandaag thuisgebleven terwijl Nas naar het vrouwencentrum is gegaan om te werken. Ze stond erop dat ik een dag rust nam en er straks ben als de kinderen thuiskomen van school. Eerlijk gezegd liep ik een beetje doelloos in huis rond en nu staat Dex hier.

Ik knik en open de deur verder als teken dat hij door kan lopen. Het herenhuis waar ik nu woon staat in schril contrast met de flat waar ik in woonde toen ik Dex leerde kennen. Het is ruim en diep en vier verdiepingen hoog. Als je het huis binnenkomt sta je meteen in de grote woonkeuken met een enorme eettafel in het midden waar we de meeste tijd doorbrengen. Verderop bevindt zich de woonkamer, die we eigenlijk tot tv-kamer hebben gebombardeerd want er staat een enorme U-vormige bank met een gigantische flatscreen aan de wand die ik uit heb laten zoeken door Sem. Hier houden we regelmatig filmavondjes met z’n allen. Ik slaap op de eerste verdieping waar ik een grote slaapkamer met inloopkast heb, een badkamer en-suite en een zitje waar ik me terug kan trekken als ik alleen wil zijn, maar dat komt eigenlijk weinig voor.

De kinderen hebben beiden een slaapkamer op de tweede verdieping met een eigen badkamer en Nas heeft haar eigen slaapkamer en badkamer op de bovenste verdieping met nog een kleine woonkamer, waar ze eigenlijk nooit is want we zitten altijd samen beneden tot we naar bed gaan. Het is fijn om samen te wonen met mijn beste vriendin, ik heb veel steun aan haar gehad en ook aan Nas merk ik dat ze het afgelopen jaar veel luchtiger en minder hard is geworden. Ze is dol op de kinderen en zij op haar. We zijn allemaal opgeleefd door de situatie waarin we ons nu bevinden.

‘Je huis is heel mooi,’ doorbreekt Dex de stilte.

Ik grinnik. ‘Het is jouw huis eigenlijk.’

‘Joan, zeg dat niet. Ik heb je dat geld gegeven. Ik wist niet zeker wat er zou gebeuren en wilde er wel zeker van zijn dat je de toekomst kreeg die je verdiende. Ook al zou dat zonder mij zijn.’

‘Ik betaal het je terug. Allemaal.’

Hij kijkt me boos aan. ‘Dat wil ik nooit meer horen, heb je dat begrepen?’

Ik blijf stil.

‘Joan…’

‘Oké,’ zeg ik zacht. ‘Wil je koffie?’

Hij knikt, neemt plaats aan de grote eettafel en kijkt goedkeurend naar de bos witte rozen die in het midden van de tafel staat te pronken.

‘Ze zijn mooi, dank je.’

‘Ik had wat goed te maken. Ik gedroeg me als een lul en daar wil ik me voor verontschuldigen.’

Mijn hand blijft even hangen als ik de kop koffie voor zijn neus wil zetten.

‘Jij wilt je verontschuldigen? Daar ga ik dan maar eens even goed voor zitten.’

We schieten allebei in de lach omdat we weten hoeveel moeite het Dex kost om sorry te zeggen.

Dan schiet zijn blik weer in de serieuze stand.

‘Joan, het spijt me. Van alles. Ik wilde je geen pijn doen. Dat moet je geloven. Ik deed alles alleen om je te beschermen. Jou en je kinderen. Als er iets met jullie was gebeurd… Ik had dat nooit overleefd.’

‘Je had het me moeten vertellen Dex.’

‘Je had me tegengehouden.’

‘Waarschijnlijk wel, maar dan waren we er samen uitgekomen. Jij hebt heel je leven alles alleen gedaan. Nu zat je in een relatie. Met mij.’

‘Dat wil ik weer.’

‘Dat weet ik, maar ik weet niet of ik het kan.’

Ik zie de pijn op zijn gezicht, maar voor ik nog iets kan zeggen gaat de deurbel weer.

Fuck. Het is Finn. Was ik nu toch maar gewoon aan het werk gegaan.

Ik open de deur op een kier.

‘Finn, hoi,’ mompel ik met een schuldbewuste toon.

‘Mag ik binnenkomen?’

‘Eh nou, ik ben even bezig…’

Hij kijkt me wantrouwend aan. ‘Zeg me niet dat hij hier nu is?’

Ik bijt op mijn lip.

‘Verdomme Joan.’

‘Finn alsjeblieft. Geef me tijd, dat heb ik je gevraagd.’

Hij houdt zich in. Ik zie het aan hem maar zijn blik blijft zorgelijk staan. ‘Kom dan vanavond bij me eten? De meiden hebben dat feestje. Dan zijn we samen en kunnen we praten.’

Ik knik. Al is het alleen al om hem hier nu weg te krijgen want ook al zie ik Dex niet ik voel zijn furie door me heen branden alsof hij zojuist een hete pook tegen mijn rug aan heeft gelegd. Ik wil niet dat het escaleert.