De Organisatie

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Schuld #3 - De Organisatie

Copyright © 2020 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Omslag illustraties: Pexels

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083032481

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De Organisatie - Voorwoord

In De Organisatie, het derde deel van de Schuld serie, zal de hele groep zich staande moeten houden in een nieuwe wereld. Een

totaal onbekende wereld waarin alles op het spel staat wat hen dierbaar is.

Zullen ze zich hieruit weten te redden?

De strijd voor een rustig en gelukkig leven samen gaat door, met misschien wel de grootste vijand waar ze ooit mee te maken hebben gehad.

~

Eerder verschenen van Sanne van Ooijen:

Keerpunt #1 - Verloren (2019)

Keerpunt #2 - Verleden (2020)

Keerpunt #3 - Verslagen (2020)

Schuld #1 - De Weduwe (2020)

Schuld #2 - De Strijd (2020)

“Wanneer je jezelf onderschat zal de wereld onderschatten wie je bent.” - Oprah Winfrey -

Geloof in jezelf...

Hoofdstuk 1 - Dex

‘We gaan. Joan is vast al thuis.’

Ik loop langs de bar waar Sierra met Deacon zit te praten, die nog een tikkeltje afstandelijk tegen haar doet zie ik. Ze staat meteen op als ik langs haar loop om te vertrekken. Aan zijn hele houding en de blik in de ogen van Deacon zie ik dat hij haar nog niet vertrouwt en als ik hem was zou ik dat ook nog niet doen maar ik weet niet wat het is met haar. Ze is mijn zus, halfzus welteverstaan, en het is praktisch een vreemde voor me, maar ik heb niet het idee dat ze een leugenaar is. Meestal zit ik wel goed met mijn mensenkennis en ik zou behoorlijk pislink zijn, en niet wetend waartoe in staat, als ik erachter kom dat ze een dubbele agenda heeft.

‘Hij vertrouwt me niet,’ mompelt ze zodra we in de auto zitten.

‘Dat klopt. Geef het tijd.’

Ik blijf recht voor me uitkijken.

‘Waarom jij wel?’

‘Wie zegt dat ik dat doe?’

‘Je neemt me mee naar je huis. Naar je vrouw en haar kinderen. Ik ken je nog niet heel goed, maar ik zie wel wat het belangrijkste in je leven is en feit dat je me daar mee naartoe neemt dat zegt wel iets.’

‘Joan wil het zo.’

‘Je lijkt me niet het type dat orders aanneemt van een ander.’

Er ontstaat een glimlach op mijn gezicht. ‘Met haar is alles anders.’

De stilte houdt ons de daaropvolgende minuten gezelschap. Beiden zijn we niet zulke grote praters. Net als ik de bocht maak en mijn huis in de verte al zie voel ik een harde klap tegen de achterkant van de auto.

‘Verdomme.’

Als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk zie ik dat we geraakt zijn door een wit busje. Mijn auto is net een blok beton dus er zal weinig schade zijn maar toch stap ik uit om te kijken. Sierra stapt ook uit en als we beiden bij de achterkant van de auto zijn en de mannen uit het busje ook zijn uitgestapt lijkt alles in een sneltreinvaart te gaan. Ik heb geen moment om te beseffen wat er nu eigenlijk gebeurt. Ik hoor gegil van Sierra, kan niets meer zien door de zak die over mijn hoofd getrokken wordt en voel vele handen die me in bedwang houden.

Ik maak geen geluid en ook Sierra hoor ik niet meer gillen. Ze smijten me het busje in waarna ik voel dat mijn handen achter mijn rug en mijn voeten strak tegen elkaar aan gebonden worden. Ik kan geen kant op en krijg weinig lucht door de zak die nog steeds over mijn hoofd zit.

Er is maar één angst die mijn gedachten beheerst.

Joan…

We waren vlak bij ons huis. Wat als ze haar ook hebben?

Een ongekende paniek, die ik alleen heb als het iets met haar te maken heeft, maakt zich meester van me en ik moet met alle kracht die ik in me heb mezelf weer tot de orde roepen. Er is geen tijd voor paniek.

Denk na. Kom op. Wie zou hier achter kunnen zitten?

Zou Sierra toch…?

Ik hoor veel stemmen, zware adem, maar geen Sierra.

Maar waarom?

‘Genoeg,’ brom ik. ‘Haal die fucking zak van mijn hoofd.’

Niets. Geen reactie.

‘Dat verstaan we niet,’ lacht plotseling iemand in het Engels met een zwaar accent dat ik niet kan plaatsen.

Het busje verplaatst zich in een razend tempo.

‘Haal die zak van mijn hoofd,’ herhaal ik, deze keer in het Engels.

Weer dat irritante gelach.

‘We zijn er bijna, nog even geduld.’

En inderdaad na enkele minuten voel ik het busje stoppen. De zak gaat van mijn hoofd waardoor ik de omgeving kan scannen. De reden dat ik Sierra niet meer hoorde wordt me nu duidelijk. Ze ligt bewusteloos op de vloer van het busje. Om ons heen zitten vier mannen, die er net zo uitzien als de mannen die bij mij in dienst zijn. Allen met semiautomatische wapens in hun handen en kogelvrije vesten aan. Dit is een serieuze aangelegenheid en ik vraag me af wie ik zo ontzettend kwaad heb gemaakt.

Heb ik iemand over het hoofd gezien in het kamp van Dominic?

Ik adem zwaar en voel me met de seconde woester worden door deze situatie waar ik totaal geen controle over heb.

‘Rustig maar Dex. Maak je geen zorgen. Als je meewerkt is er niets aan de hand en gebeurt er niets. Maar luister goed naar me…’

Eén van de mannen komt vlak voor mijn neus zitten. ‘Werk je niet mee dan is je vrouwtje thuis niet veilig. Een paar van ons zijn achtergebleven en hebben er geen problemen mee om lol met haar te maken voordat we haar naar het hiernamaals sturen. Heb je dat goed begrepen?’

Sierra is inmiddels wakker geworden en kijkt me met angst in haar ogen aan. Met alles wat ik in me heb wil ik de man die nu voor me zit zo’n harde kopstoot geven dat zijn hersens er aan de andere kant uitspatten maar ik kan niets doen…

Joan…

De blik van de man en de professioneel uitziende uitrusting die ze bij zich dragen zegt me dat dit een serieuze zaak is. Werk mee en er zal niets gebeuren. Het druist tegen alles in waar ik voor sta maar voor haar doe ik alles. Als zij maar veilig is.

Ik kijk hem recht aan in zijn ogen en knik kort.

‘Mooi zo, dit gaat makkelijker dan ik dacht. Ze zal vast heel goed kunnen neuken, als je haar niet wilt delen.’

Hij knipoogt en ik neem me voor om, als dit voorbij is, zijn oog eruit te snijden.

‘Drijf het niet te ver,’ brom ik. ‘Ik heb zo mijn grens en die wil je niet bereiken.’

‘Je maakt me nieuwsgierig,’ lacht hij.

‘Je zit er aardig tegenaan. Ga door en je nieuwsgierigheid zal beloond worden.’ Ik klink kalm en zie er onaangedaan uit, maar dat is alleen omdat ik deze man verminkt en stervende voor me zie. Hij weet het alleen zelf nog niet.

Sierra komt langzaam omhoog en kijkt me vragend aan. Ze wordt door één van de mannen gefouilleerd en haar telefoon wordt kapot getrapt. Net als de mijne.

Fuck.

Er wordt een koffertje open geklikt en als ik ernaar kijk voel ik me volledig koud worden. Er zitten twee grote spuiten in, beiden gevuld met een doorzichtige vloeistof.

De man die me net tot mijn uiterste dreef pakt één van de spuiten en kijkt er tevreden naar.

‘We gaan op reis en jullie gaan een lekker tukje doen. Gewoon om zeker te weten dat er geen narigheid komt. Ik moet jullie namelijk zonder schade afleveren en mag jullie niets aan doen blablabla.’ Hij kijkt er verveeld bij. ‘Ik zie aan je kop alleen al dat dat best lastig gaat worden.’

Sierra protesteert en worstelt hevig als ze wordt beetgepakt en de man op haar afkomt met de spuit, maar ondanks haar verzet is ze hulpeloos en binnen een paar seconden hangt ze slap in de armen van een man die verlekkerd naar haar kijkt.

‘Doe verdomme iets bij haar en je zal verlangen naar de dood,’ grom ik richting de man maar ik voel een scherpe steek in mijn nek en alles in mijn lichaam verslapt.

Ik zie nog net zijn smerige glimlach en dan wordt het zwart.

~

Meteen als mijn ogen openen schiet ik omhoog. Ik heb geen idee hoeveel tijd er is verstreken maar belangrijker nog, ik heb geen idee waar ik ben.

Verward en nog een tikkeltje suf kijk ik om me heen en ben verbaasd over wat ik zie.

Waar ik verwacht had ergens in één of andere dump wakker te worden lig ik op een bed in een moderne, extreem luxe kamer. En helemaal los. Mijn handen en voeten zijn niet meer vastgebonden. Ik voel aan de gevoelige plek in mijn nek waar de spuit in is gegaan en vraag me af wat voor troep ik in mijn lichaam heb gekregen. Ik haat drugs.

Langzaam laat ik mezelf uit bed glijden en loop wankel naar de deur. Hij is open. Dit moet een list zijn.

Waar de fuck ben ik?

Zodra ik de deur open zie ik twee mannen staan met een uitrusting waar een leger jaloers op zou zijn. Ze kijken me niet aan maar wanneer ik één voet buiten de deur zet word ik teruggeduwd.

‘Binnen blijven,’ blaft er één. En hij trekt de deur weer dicht.

Vandaar dat ik los ben, ik kan geen kant op.

Na enkele seconden gaat de deur weer open waarop er een dame in een klassiek huishoudster pakje naar binnen komt wandelen, gevolgd door een van de mannen die in de deuropening blijft staan en alles met argusogen in de gaten houdt. De dame glimlacht vriendelijk naar me en legt een stapel textiel op het bed.

‘U kunt u daar opfrissen.’ Ze wijst naar de badkamer die aan de slaapkamer grenst. ‘Ik heb hier handdoeken en schone kleding voor u. Over een uur wordt u opgehaald.’

‘Opgehaald door wie? Waar is Sierra?’

Ze glimlacht weer vriendelijk maar zegt niets, maakt een kleine buiging en vertrekt dan, samen met de man, de kamer weer uit.

Ik loop richting de badkamer omdat ik moet pissen, maar ik peins er niet over om me op te frissen en om te kleden. Niet voor ik weet wie de fuck er zo met mij aan het kloten is.

Dit gaat alles te boven en zodra ik hier weg ben maak ik iedereen af die hier ook maar iets mee te maken heeft. Die mij weghoudt bij mijn vrouw waar ik nu bij in bed had moeten liggen.

Niemand heeft dat recht. Helemaal fucking niemand.

Ik ga op het bed zitten en staar het daaropvolgende uur peinzend voor me uit tot de mannen die voor mijn kamer stonden beiden naar binnen lopen.

‘Meekomen,’ wordt me opgedragen. Ik sta op en volg ze de hal in. Mezelf verbazend over mijn volgzame gedrag maar ik ben verdomde nieuwsgierig wat de fuck ik hier doe en wil zo snel mogelijk weg, iets dat niet gebeurt als ik in die slaapkamer blijf hangen.

Ik word een verdieping lager neergezet in een grote lichte ruimte met kasten die tot aan het hoge plafond reiken, volledig gevuld met boeken. In het midden staat een zitje met vier witte leren fauteuils, waar een enorme gouden kroonluchter boven hangt. Ik neem plaats op één van de fauteuils, wachtend op wat er komen gaat. Binnen enkele seconden hoor ik gestommel vanuit de gang en zie ik twee soortgelijke mannen als die buiten mijn kamer stonden, binnenkomen met tussen hen in Sierra die me angstig aankijkt. Ze draagt nog dezelfde spijkerbroek en trui als toen we meegenomen werden wat waarschijnlijk betekent dat ook zij te koppig was om zich om te kleden. Ik sta meteen op en ze valt in mijn armen. Een snik ontsnapt uit haar keel maar ze herpakt zich en kijkt kwaad naar de mannen.

‘Alles oké?’ fluister ik.

‘Niet echt,’ mompelt ze. ‘Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat er een spuit in mijn nek is gezet waarna ik wakker werd in een villa in weetikveelwaar.’

‘Jij weet ook niet waar we zijn?’

‘Geen flauw idee en ik vind het een fucked up situatie.’

We kijken om ons heen in de grote open ruimte. De ramen bieden uitzicht op een tuin, maar het is donker buiten.

‘Wat ik wel weet is dat de eigenaar van dit huis verdomde rijk is,’ mompelt ze. ‘Kijk die kunst aan de muur, en al die beelden… En het is enorm hier.’

We worden opgeschrikt door een luide stem die de volledige ruimte lijkt te vullen.

‘Welkom, welkom.’

Een lange man met kort donker haar, gekleed in een duur uitziend maatpak, komt de kamer binnen met zijn armen wijd open. Als ik zie wie het is stokt mijn adem in mijn keel. Net als die van Sierra.

‘Wat de fuck?’ fluistert ze.

‘Welkom in het zuiden van Spanje.’ Hij begint te lachen. ‘Sorry voor al het gedoe, maar iets in me zei dat jullie niet zomaar mee zouden gaan en ik moest er zeker van zijn dat er niets met jullie zou gebeuren.’

Met open mond staar ik naar de man die zojuist de kamer heeft betreden. Naar zijn lange, brede gestalte. Zijn keurige donkere haar en zijn ogen.

Die ogen…

Ik weet mezelf te herpakken en voel weer die woede opkomen omdat ik niet weet waar ik ben en wat er momenteel met Joan aan de hand is.

‘Dat er niets met ons zou gebeuren?’ weet ik uit te brengen. ‘Een fucking spuit in mijn nek? Het bedreigen van mijn vrouw? Dat noem je niets gebeuren?’

‘Geloof me, voor mijn doen ben ik extreem mild.’ Hij kijkt erbij alsof hij het zelf ook niet begrijpt. ‘Ga zitten,’ zegt hij wijzend op de fauteuils waar we voor staan.

We doen het beiden, te lamgeslagen om ook maar iets te ondernemen. Sierra heeft nog niets gezegd en staart wezenloos naar de man die tegenover ons plaatsneemt.

‘Goh, een familiereünie. Wie had dat ooit gedacht?’ Hij slaat zijn benen over elkaar en legt zijn armen op de leuning. ‘Wauw, wat lijk jij op je moeder. Ik heb meteen een flashback,’ zegt hij verbluft kijkend naar Sierra en begint dan hard te lachen. ‘Sorry Dex. Jij lijkt te veel op mij. Het is bijna eng. Herinner me eraan dat ik de fotoboeken erbij pak binnenkort. Als ik je foto’s laat zien van mij van vroeger weet je niet wat je ziet. Ik was net zo knap.’ Hij lacht weer luid en knipoogt naar me. Ik voel me geërgerd omdat de gelijkenis me zelf ook al was opgevallen. Er lijkt geen twijfel over mogelijk. Arthur Cordaro is mijn vader.

Fuck.

‘Wat doen we hier?’ vraagt Sierra. Het is het eerste dat ze zegt en haar stem klinkt breekbaar.

‘Kennismaken natuurlijk. Kom op. We zijn familie. Hebben we echt een reden nodig?’

‘Familie?’

‘Doe nou niet net of je dat nog niet wist Sierra. Dochter van me. Je bent een heel nieuwsgierig meisje. En slim ook, dat moet ik je nageven. Ik dacht dat ik al mijn sporen had gewist, maar je bent me te slim af geweest. Normaal hou ik daar niet zo van, maar in dit geval moet ik zeggen… Ja ik moet zeggen dat ik best een beetje trots was.’ Hij knikt bevestigend en heeft een tevreden uitdrukking op zijn gezicht. ‘Op jullie beiden,’ zegt hij terwijl zijn blik over mij heen glijdt. ‘Daarom leek het me leuk om kennis te maken met jullie.’

‘Hoe weet je van ons bestaan?’ vraag ik kalm.

Hij grinnikt. ‘Ik heb altijd van jullie bestaan geweten.’

Nonchalant steekt hij een sigaar op en blaast de rook in kringeltjes de lucht in. We staren hem beiden wezenloos aan. Een frons verschijnt op het gezicht van Sierra. ‘Je wist dat je kinderen had?’ Haar stem is inmiddels weer vast en snijdt dwars door de spanning heen die in de ruimte hangt. Ik ken haar nog niet heel lang maar zie dat de woede langzaam in haar opbouwt. En ik snap het. Alhoewel de situatie nog erg verwarrend en vaag is lijkt het erop dat de man die voor ons zit van ons bestaan af wist. Die gedachte is niet alleen heel verontrustend, maar ook ernstig hard aangezien we beiden zijn opgegroeid zonder ouders. Zonder enige vorm van liefde en genegenheid.

Had dat allemaal anders kunnen zijn?

‘Ik zie jullie blik al. Ja, ik wist van jullie bestaan. Ja, al vanaf jullie geboorte, maar het was gecompliceerd. De liefde is nu eenmaal gecompliceerd. Dat zou jij toch moeten weten Dex.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘En kijk eens, jullie zijn goed terecht gekomen. Eind goed al goed.’

‘De liefde is gecompliceerd? Zou je dat misschien uit kunnen leggen? Want ik begrijp er niet zoveel van.’ Sierra slaat haar armen over elkaar en knijpt haar ogen tot spleetjes.

‘Je hebt pit meisje. Daar hou ik van.’

Hij haalt zijn hand door zijn donkere haar en kijkt met zijn groene ogen, die verdomme identiek zijn aan die van mij en Sierra, onze kant op. Eerst naar Sierra, dan naar mij. ‘Jullie moeders… Het was een fase,’ gaat hij verder. ‘Een hele verkeerde, verknipte fase en vlak nadat ik ze de deur uit had gezet ontmoette ik de liefde van mijn leven. Ik koos voor haar. Dat is de korte versie. Ik kan net doen alsof ik er spijt van heb, maar dat heb ik niet. Ik wist dat jullie geboren waren. Ik kende jullie niet, jullie waren vreemden voor me. Nog steeds eigenlijk. Maar toen begon Sierra het door te krijgen en nou ja… ik dacht, kom op Arthur. Het zijn je kinderen.’

‘Hoe wist je dat Sierra het door begon te krijgen?’

‘Waar doel je op Dex?’

‘Hoe wist je dat ze het door had? Dat ze erachter was gekomen dat je mogelijk onze vader was? Als we vreemden voor je zijn, hoe weet je dan wat we uitspookten?’

‘Ik hield jullie natuurlijk wel in de gaten.’

Hij zegt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

‘In de gaten? Hoe lang al?’

‘Al die tijd al Dex. Al die tijd… Ik weet alles.’

Ik voel me helemaal koud worden en al mijn spieren spannen zich aan. Al die tijd?

‘Ik mag hopen dat je met al die tijd niet ons hele leven bedoelt?’ briest Sierra.

Hij knikt langzaam met zijn hoofd. ‘Ik hou graag de controle over alle aspecten van mijn leven. Jullie waren daar onderdeel van.’

Ik sta woest op, overvallen door nijd, maar weet niets uit te brengen. Het is te veel. Mijn hele leven dacht ik dat ik alleen was, maar ik bleek een zus te hebben. En als klap op de fucking vuurpijl heb ik ook een vader die van mijn bestaan af wist. Die me al die jaren aan heeft zien kloten maar niet de behoefte voelde er ook maar iets mee te doen.

Vanuit alle hoeken van de ruimte komen gewapende mannen op me af omdat ik ben gaan staan en mijn houding dreigend is, maar met één beweging van Arthur druipen ze af, terug hun hoek in.

‘Ga zitten Dex.’ Zijn toon is dwingend en ernstig herkenbaar voor mij. Het is míjn toon. Het is de toon die ik aansla tegen de mensen om me heen. De gelijkenissen met deze onbekende man die voor me zit zijn angstaanjagend treffend en ik word er kotsmisselijk van.

‘Ik ben niet de meest empathische man, maar ik kan me indenken dat dit allemaal nogal een shock is voor jullie. Daarom wil ik jullie de tijd geven om eraan te wennen. Morgen tijdens het ontbijt kom ik met een voorstel. Tot die tijd mogen jullie rusten en gebruik maken van de faciliteiten van het huis. Ik heb liever niet dat jullie proberen te vluchten. Ik heb iedereen de opdracht gegeven om geen haar op jullie hoofd te krenken. Zorg dat ik daar geen spijt van krijg.’

‘Mijn vrouw…’

‘Met je vrouw gaat het prima Dex. Ik wilde alleen jou en je zus.’

‘Ik wil haar bellen.’

‘Niet nodig.’

‘Dat bepaal jij niet.’

Hij lacht hard. ‘Ik bepaal alles.’

‘Ik moet zeker weten dat er niets met haar gebeurt.’

‘Doe geen domme dingen, dan zal er niets gebeuren.’ En met die woorden staat hij op en verlaat de kamer. Het blijft minutenlang stil in de ruimte maar in mijn hoofd is het allesbehalve stil.

Sierra loopt naar het raam en staart naar de duisternis. ‘We moeten hier zo snel mogelijk weg.’

‘Nee.’

Ze draait zich met een ruk om en kijkt me vol afschuw aan. ‘Wat? Wil je me vertellen dat jij hier wil blijven?’

‘Het is Joan… Er mag niets met haar gebeuren. Dat overleef ik niet.’

Ik weet dat ik me met deze woorden kwetsbaar opstel. Ik toon nooit mijn zwakte, maar Arthur weet allang dat Joan mijn achilleshiel is en heeft me dat op meerdere manieren duidelijk weten te maken. Het is zijn enige garantie dat ik mee zal werken en ook al heeft hij het niet met veel woorden kenbaar gemaakt, zijn dreigement sprak boekdelen.

Sierra zucht. ‘Die vieze vuile klootzak. Hij wist het gewoon. Hoe kan je leven terwijl je weet dat je twee kinderen op de wereld rond hebt lopen? Hoe kan hij met zichzelf leven wetende wat voor leven wij achter de rug hebben?’

Ik geef geen antwoord, want wat ik ook zeg, het zal niets uitmaken. De situatie is verknipt en totaal onverwachts. Niemand weet waar we zijn dus ik zal zelf een manier moeten vinden om hier ongeschonden uit te komen en er daarna voor moeten zorgen dat hij ons met rust zal laten. Hij heeft een voorstel. Dat belooft niet veel goeds.

Verdomme.

Ik sta op en scan de ruimte waar we alleen achter zijn gelaten. Toen Arthur de ruimte verliet zijn ook alle gewapende beveiligers vertrokken maar het voelt alsof we nog steeds in de gaten gehouden worden en ik vermoed dat er aardig wat camera’s hangen her en der. Er is geen mogelijkheid om hier te ontsnappen.

‘Doe geen domme dingen Sierra. Ik laat je niet mijn vrouw in gevaar brengen.’

‘Ik ga terug naar mijn kamer.’ Ze loopt met een kwaad gezicht langs me en verlaat de ruimte. Ik doe hetzelfde, en laat me in de slaapkamer op bed vallen. Alhoewel ik uitgeput ben en nog steeds lichtelijk versuft van de drugs die in me is gespoten peins ik er niet over mijn ogen te sluiten. Mijn gedachten zijn maar bij één persoon.

Joan…

Ik stel me voor hoe ze inmiddels in alle staten is nadat ik niet ben op komen dagen voor het avondeten. Waarschijnlijk is Deacon er al. Ik haal wanhopig mijn handen door mijn haar hopend dat ze geen domme dingen zullen doen om mij te zoeken. Er is geen manier voor mij om contact met ze op te nemen en dat drijft me tot waanzin. De luxe ruimte waarin ik me bevind maskeert de onheilspellende situatie maar dat maakt het niet minder ernstig want feit blijft dat ik een gevangene ben en mijn hele familie, mijn echte familie die thuis is, gevaar loopt.

Er verstrijken uren, en zodra de zon opkomt hoor ik gestommel op de gang. Een hoop stemmen en harde snelle voetstappen. Zodra ik de deur open zie ik een aantal goed uitgeruste beveiligers heen en weer rennen en alle kamers checken. Ik word mijn kamer weer ingeduwd waarop twee beveiligers de hele ruimte overhoop halen.

‘Waar is ze?’ vraagt er één in gebrekkig Engels.

Verdomme nee toch.

Ik geef geen antwoord en staar hem wezenloos aan waarop ze de kamer weer verlaten. Ik ren achter ze aan naar beneden waar ik Arthur in de enorme entreehal aantref met een aantal mannen om hem heen waar hij opdrachten aan geeft.

‘Vrouwen,’ zegt hij met zijn ogen rollend als hij mij ziet. ‘Je vraagt ze het één en ze doen het ander.’

‘Is ze weg?’

Hij grinnikt. ‘Dan zou ze beter zijn dan Houdini. Niemand ontsnapt hier. Het is een kwestie van tijd.’

‘Doe haar niets.’

Hij fronst.

‘Ze is boos. Geschrokken. Je kan het haar niet kwalijk nemen.’

‘Dex, ik lijk misschien wel harteloos, maar kom op. Jullie zijn mijn kinderen. Ik zal júllie niets doen.’

Hij legt de nadruk op het woord jullie waar ik volledig koud door word.

‘Ons niet en Joan niet,’ grom ik kwaad. ‘Ik ben je bedreigingen kotsbeu. Je laat haar met rust.’

‘Zo’n zwakke plek maakt je kwetsbaar Dex. Dat is niet handig in ons vak.’

‘Je hebt je nog nooit met mijn leven bemoeid, je geen seconde bekommerd om wat ik doe of wat ik heb meegemaakt. Laten we dat zo houden.’

‘Daar is het te laat voor helaas.’

‘Ik kan je één ding vertellen.’ Ik ga vlak voor hem staan. ‘Ik laat niemand Joan iets aandoen. Hoe machtig die persoon ook is.’

We worden onderbroken door een harde schreeuw van Sierra. Ze wordt, wild om zich heen slaand, binnengedragen door drie mannen.

Arthur bekijkt het geamuseerd. ‘Sierra toch. Je gedraagt je niet echt als een dame. Je kan zien dat je niet door mij bent opgevoed.’

Haar ogen spuwen vuur en haar mond vertrekt zich in een dunne streep. ‘Je bent een klootzak, laat ons gaan. Ik heb er spijt van dat ik erachter ben gekomen dat jij onze vader bent.’

Arthur maakt een korte handbeweging waarop de mannen Sierra loslaten. Ze staat zwaar ademend naar ons te staren. Haar ogen verwilderd, haar haren in de war. Ze is compleet de weg kwijt en ik kan haar dat niet kwalijk nemen. Arthur heeft een bom op ons gedropt en er is schade aangericht. Ik kan me echter maar om één ding bekommeren. De veiligheid van Joan.

‘Fris je op, het ontbijt wordt zo opgediend. Dan praten we verder,’ zegt Arthur kalm alsof we op een gezellige familievakantie zijn.

Hij verlaat de hal en zowel Sierra als ik worden terug naar onze kamer geëscorteerd door een aantal beveiligers. Ik vermoed dat onze vrijheid is beperkt na de ontsnappingspoging van Sierra. Ergens wil ik kwaad op haar zijn, maar ik begrijp haar en bewonder haar pit.

In de badkamer gooi ik wat koud water in mijn gezicht en poets mijn tanden. Mijn kleding hou ik aan. Ik heb geen idee wat Arthur van plan is en hoe lang hij ons wil houden maar voorlopig wil ik geen gebruik maken van zijn faciliteiten en spullen.

Hoofdstuk 2 - Dex

‘Laat ik jullie eerst eens aan elkaar voorstellen.’

Arthur komt binnenlopen in de ruimte waar Sierra en ik, beiden met een handboei, aan een chic gedekte tafel vastzitten die rijkelijk volstaat met eten. Aan zijn zijde staat een jongen van naar ik schat halverwege de twintig. Hij is lang en mager met warrig donker haar en kijkt ons verveeld aan. Ze nemen plaats aan de andere kant van de tafel waarna Arthur zijn servet uitslaat en zorgvuldig op zijn schoot legt.

‘Dit zijn je broer en zus,’ zegt hij zonder op te kijken.

‘Sierra en Dex, dit is Rafael. Jullie broertje.’

De verveelde blik van de jongen maakt plaats voor een frons, maar het is van korte duur. Hij bekijkt ons gespannen maar dan keert zijn verveelde houding weer terug en laat hij zich onderuitzakken op zijn stoel.

‘Wat moet ik daarmee?’ bromt hij richting Arthur.

‘Niets, ik wilde gewoon dat jullie elkaar leren kennen. Sierra en Dex zullen hier vaker zijn.’

‘Om de dooie dood niet,’ roept Sierra.

Ik schud mijn hoofd en kijk Arthur in zijn ogen. Wat is hij van plan?

‘Je hebt nooit eerder interesse getoond. Wat is er veranderd?’

‘Wat kan ik zeggen? Niets veranderlijker dan een mens toch?’

‘Je lijkt me niet het type dat terugkomt op eerdere beslissingen. Je hebt ooit besloten ons niet in je leven te willen. Er moet iets veranderd zijn.’

‘Dat, mijn zoon, heb je te danken aan je lieftallige zusje. Als jullie er niet achter waren gekomen dat ik jullie vader was had ik misschien wel nooit contact gezocht. Maar nu… Ik weet niet wat het is. Jullie fascineren me beiden. Logisch dat jullie zulke sterke personen zijn. Dat kan bijna niet anders met zo’n vader.’

Hij lacht om zijn eigen grapje maar zowel Sierra als ik, als ons nieuwverworven broertje Rafael, houden een strak gezicht.

‘Zeg ons wat je wilt en laat ons dan gaan. Wat moet ik doen om zo snel mogelijk naar huis te kunnen?’

Ik begin deze situatie spuugzat te worden en om te voorkomen dat ik me niet meer kan beheersen en iets stoms zal doen moet ik hier weg zien te komen. Terug naar huis. Naar Joan. Ik moet haar in mijn armen hebben, pas dan ben ik weer in staat om normaal te functioneren en een oplossing te vinden voor de plotselinge interesse van Arthur fucking Cordaro. Ik weet niet veel van hem, het is een mysterieuze man, maar wat ik wel weet belooft niet veel goeds. Hij is machtig, veel machtiger dan alle criminelen die ik ken bij elkaar. Hij runt het grootste drugskartel van Europa en heeft niemand boven zich. En erger nog, hij krijgt altijd zijn zin.

‘Jullie komen voor mij werken.’

‘Nee,’ zeg ik meteen. ‘Ik doe geen drugs, dat kan je vergeten.’

‘Ik ook niet,’ zegt Sierra erachteraan. ‘Dat heb je goed weten te verzieken aangezien we beiden verslaafd ter wereld zijn gekomen door onze moeders die jij vol stopte met drugs.’

Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘Jullie keuren mijn business af? Begrijp ik dat goed?’

‘Dat begrijp je inderdaad heel goed. Ik wist wel dat je slim was.’

Die opmerking levert me een koele blik op waardoor ik in één klap zie wat een kille man Arthur kan zijn. Hij heeft zich misschien zogenaamd warm opgesteld maar onder dat masker schuilt een meedogenloze man die niet voor niets zo hoog in deze keten is komen te staan. Hij zegt niets, snijdt een broodje open en begint hem doodleuk op te eten alsof hij bij een gezellig familie-ontbijt is aangeschoven en wij niet aan de tafel zijn vastgeketend. Rafael volgt zijn voorbeeld, maar zowel Sierra als ik raken het eten niet aan.

‘Misschien heb ik het verkeerd geformuleerd. Ben ik niet zo slim als ik denk want je begrijpt duidelijk niet dat ik géén vraag stelde. Ik vroeg niet, komen jullie voor mij werken? Ik zei, jullie komen voor mij werken. Het was geen vraag. Het was geen verzoek. Het gaat gebeuren.’

‘Of anders?’ sist Sierra.

‘Er is geen anders.’

‘Geef ons de tijd om hier over na te denken,’ probeer ik, zodat ik tijd kan winnen en naar huis kan vertrekken om daar een manier te vinden om hier onderuit te komen.

‘Ik weet dat jullie slim zijn, slimmer dan goed voor jullie is. Als ik jullie tijd geef denken jullie een manier te vinden om hier onderuit te komen, maar dit keer zal je niet winnen Dex. Ik heb jou gemaakt. Alles wat je bent, ben ik nog iets beter. Baas boven baas.’

‘Het enige wat jij hebt gedaan is je zaad in een drugshoer gespoten. In twee drugshoeren nog wel. Daar zijn wij uitgekomen. Jij hebt ons niet gemaakt. Jij hebt helemaal niets gedaan om ons te maken wie we nu zijn. Denk niet dat je me kent omdat je me al die jaren hebt gevolgd. Denk niet dat je ook maar iets van mij weet.’

‘Ik ken je zwakke plek. Dat lijkt me voldoende.’

Hij heeft me in één klap weer uit mijn woedende staat gehaald als hij over Joan begint.

‘Laat haar hier buiten.’

‘In dit vak kun je je geen zwakte veroorloven. Daar moeten we een oplossing voor vinden.’

Ik laat me achterover zakken in mijn stoel. Het heeft geen zin om hier tegenin te gaan. Hij hoort alleen zichzelf en zal nooit rusten voor hij zijn zin heeft.

‘Ja? Ben je weer kalm?’

Hij spreekt me toe alsof ik een vierjarige kleuter ben die net een woede uitbarsting in de supermarkt heeft gehad. Sierra zit naast me nerveus te peuteren aan het tafelkleed.

‘Laat hem gaan,’ zegt ze plotseling. ‘Ik zal voor je komen werken als je Dex en Joan met rust laat. Ik heb niemand. Geen zwakke plek. Dat is wat je wilt toch?’

‘Nee,’ grom ik. ‘Dit hoef je niet te doen.’

Arthur gaat rechterop zitten en kijkt gefascineerd naar Sierra. ‘Oehh, loyaal is het niet? Wat ken je hem nu? Eén week, twee?’

Ze geeft geen antwoord, maar kijkt mij indringend aan. Wat ik zie in haar ogen kan ik niet geloven. De verbondenheid, de pijn, het begrip. Ze gunt me mijn leven met Joan. Zou ze zich opofferen voor mij?

Hoe graag ik het ook wil, ik kan haar niet in de steek laten. Niet nu. Verdomme die klote empathie dat samen met Joan mijn leven in is gekomen speelt me parten.

Ik verbreek onze blik en richt me weer op Arthur. ‘We willen beiden niet voor je werken. Dat lijkt me duidelijk inmiddels. Waarom wil je ons zo graag?’

‘Jullie zijn goed. Keihard, meedogenloos en gewiekst. En loyaal is gebleken. Precies wat ik kan gebruiken als mijn opvolgers.’

Dit levert hem een bevreemde blik op van Rafael. De jongen blijft onderuitgezakt eten van zijn broodje maar het masker dat hij voor ons heeft opgezet brokkelt af zodra hij de plannen van zijn vader hoort.

‘Opvolgers? Je wilt ons als je opvolgers?’ vraagt Sierra vol afschuw.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik word ook een dagje ouder.’

We staren hem verbluft aan en net als ik wil reageren op zijn belachelijke voorstel worden we onderbroken door een hoop gestommel vanuit de hal. Ik hoor snelle voetstappen onze kant op komen.

‘Ah, ik dacht al waar blijft ze. We krijgen nog meer bezoek,’ zegt Arthur nonchalant. ‘Hou je vrouw onder controle Dex. Ik waarschuw je, we hebben haar zus en dochter als onderpand.’

Ik besef pas wat hij bedoelt als ik zie wie de ruimte binnen komt rennen. Mijn hele lichaam verstijft en ik voel me van binnen zo koud worden dat het lijkt of ik van binnenuit bevries. Ik kan niet geloven dat ze hier binnen komt rennen alsof ze bij de fucking commando’s zit.

Mijn Joan…

Volledig in uitrusting met twee fucking geweren in haar handen.

Ik kan niet geloven dat Deacon dit toegestaan heeft. Dit vergeef ik hem nooit. Fucking nooit.

Ze heeft een verwilderde blik en kijkt me doordringend aan. Ik moet mezelf herpakken maar het gaat allemaal zo snel en ik zit vast aan die verdomde tafel die zo zwaar is dat ik er geen beweging in krijg. Naast me zit Sierra met grote ogen te staren naar het tafereel dat zich voor ons afspeelt.

Er vliegen twee beveiligers naar binnen die Joan opdragen haar wapens neer te leggen. Ik draag haar op te luisteren maar zie aan haar blik dat ze dat niet zal doen en ik krijg gelijk. Ze steekt er één in zijn zak en knalt de ander voor zijn kop. Ik kan niets uitbrengen. Het is te veel, het lijkt wel één grote nachtmerrie en ik ga bijna over mijn nek.

Hij gaat haar nooit meer laten gaan na dit. Hij zal haar vermoorden.

Een hard, maar traag geklap haalt me uit mijn shock. Het is Arthur die gefascineerd naar Joan kijkt en applaudisseert.

‘Dat was een mooie show die je voor ons hebt opgevoerd.’

Joan richt haar wapen op Arthur.

‘Dat zou ik niet doen als ik jou was.’

‘Doe je wapens weg,’ brom ik wanhopig.

‘Dex, vertel me verdomme wat er aan de hand is. Waarom ben je hier?’

‘Ze hebben Nikki en Jenny, je moet luisteren naar wat hij zegt. Alsjeblieft.’

Aan haar blik zie ik dat ze volledig aan het flippen is. Deze situatie gaat ver boven haar kunnen en nogmaals vervloek ik Deacon.

‘Die heb ik een paar uur geleden nog gesproken, dat kan niet.’

‘Nu zijn we een paar uur verder,’ antwoordt Arthur. ‘En wij hebben ze meegenomen zodat jij weer rechtsomkeert maakt naar waar je vandaan kwam en ons hier onze zaken laat regelen.’

‘Je moet weggaan Joan.’

In plaats van dat ze zich omdraait richt ze haar wapens op Rafael. Ik zie dat ze niet meer op deze aardbol is. Mijn onschuldige Joan is verdwenen. Arthur heeft de drie belangrijkste mensen in haar leven van haar weggenomen. Dit gaat helemaal mis.

‘Laat ze vrij, anders schiet ik hem dood.’

‘Joan, ik stel voor dat je je wapens laat zakken.’

‘Ik stel voor dat je mijn dochter en mijn zus vrijlaat, voor ik hier een bloedbad aanricht waar je over tien jaar nog nachtmerries over hebt.’

Arthur begint te lachen. ‘Ik denk niet dat je daartoe in staat bent.’

‘Daar zou ik nog niet zo zeker van zijn meneer Cordaro. Je hebt mijn kind ontvoerd. Ze is elf verdomme. Ga staan,’ brult ze tegen Rafael. ‘Handen omhoog. Voor elke seconde dat ik langer moet wachten voordat je mijn kind vrijlaat schiet ik iets van hem aan flarden tot er helemaal niets meer over is wat hij kan gebruiken om een normaal leven te leiden.’

Rafael krijgt een compleet andere blik in zijn ogen. Hij is boos, heel boos en begint te schelden in het Spaans.

‘Ik heb een beter idee,’ zegt Arthur. ‘Jij maakt rechtsomkeert en dan vermoorden we jou niet.’

Dit gaat helemaal mis. Mijn paniekgevoel verlamt me compleet maar ik probeer me los te

rukken, al zou ik er mijn hand voor moeten breken. ‘Verdomme Joan.’

‘Ben je links of rechtshandig?’ vraagt ze aan Rafael.

Ze gaat toch niet?

‘Rechts of links?’ dringt ze aan. ‘Anders schiet ik in het midden.’ Als ze het geweer op zijn zak richt gilt hij: ‘Rechts, rechts.’

Een geweerschot en een harde schreeuw volgen. Ze schiet hem door zijn hand. Oh fucking nee, ze heeft geen idee wat ze zojuist gedaan heeft.

‘Blijven staan. Niet liegen tegen mij, ik zie dat je bestek voor een linkshandige ligt.’

‘Je gaat echt te ver Joan,’ zegt Arthur.

‘Dat hoeft niet. Als je mijn dochter en mijn zus maar vrijlaat.’

Tot mijn verbazing geeft hij haar een kort knikje. ‘Dat zal ik doen.’

Ik vertrouw het voor geen meter. Hij is veel te meegaand. Dit landgoed krioelt van de zwaarbewapende beveiligers en zo te horen was hij voorbereid op haar komst. Maar hij lijkt het echt te doen als hij zijn telefoon pakt en orders uitdeelt.

‘Ik wil dat je me ze laat zien, ik ga je niet op je woord geloven.’

‘Blijkbaar hebben we je onderschat,’ zegt hij met een glimlach op zijn gezicht. ‘Ik wilde je eigenlijk dood hebben omdat je de zwakste plek bent van Dex, maar je bent keihard en een verdomd goede schutter dus wie weet heb ik ook nog wel een plekje voor jou in mijn organisatie.’

Haar dood hebben?

‘Over mijn lijk. Je komt niet in de buurt van mijn vrouw.’

Tijdens mijn tirade horen we voetstappen in de hal die steeds dichterbij komen. Ik sluit mijn ogen, bang voor wat er komen gaat. Maar waar ik verwacht dat er een klein leger van Arthurs mannen binnen komt stormen zijn het Nas en Deacon die, net als Joan, volledig uitgerust zijn alsof ze op een oorlogsmissie zijn.

‘Zo zo,’ zegt Arthur. ‘Het wordt steeds gezelliger hier.’

‘Nas, maak Dex los alsjeblieft,’ zegt Joan.

Nas komt op me afrennen en knipt met een tang mijn handboei door.

‘Sierra ook,’ draag ik haar op. Ze kijkt me twijfelend aan. ‘Ze heeft hier niets mee te maken, we zijn beiden onder dwang meegenomen.’ Het lijkt voldoende waarop ze ook haar handboei doorknipt. Ik ren meteen naar Joan, maar ze houdt haar wapen stevig gericht op Rafael.

Ik trek het uit haar hand en sla mijn arm om haar heen. ‘Jezus Christus, wat de fuck doe je hier? Je bent gestoord verdomme.’

Ik leg mijn gezicht tegen dat van haar en adem voor een paar seconden in om er zeker van te zijn dat ze er nog is. Arthur staat inmiddels bij ons en overhandigt zijn telefoon waarop Maxime te zien is samen met Jenny en Nikki.

‘Ik heb ze,’ zegt Maxime opgelucht. ‘Ze zijn bij me.’

‘We zijn veilig mam, geen zorgen. Haal Dex maar weer terug naar huis.’

De woorden van het kleine meisje benemen me de adem. Iedereen was in gevaar. Iedereen van wie ik hou. Ik zak bijna door mijn knieën maar weiger mijn zwakte te tonen.

‘Ik ben onder de indruk Joan. Jullie kunnen gaan, maar dit is nog niet over. Geloof me.’

Joan kijkt met een frons op haar gezicht naar Arthur. Dan worden haar ogen groot en kijkt ze naar mij.

Ik zie dat ze het ziet. Het is onvermijdelijk.

‘Mijn vader,’ mompel ik. ‘Onze vader,’ verbeter ik mezelf en kijk naar Sierra.

Ik hoor een paar vloekwoorden de mond van Deacon verlaten en hij kijkt me indringend aan, peilt mijn gemoedstoestand en dat is niet omdat hij Joan heeft meegenomen naar dit hellegat en weet dat ik pislink op hem ben, maar omdat er een fucking bom op me gedropt is die zijn weerga niet kent. Ik heb een vader…

Inmiddels wordt het steeds drukker in de ruimte want Kieron en Cesar komen binnenlopen met tussen hen in een zwaar gehavende John, vergezeld door een groep soldaten van Arthur.

‘Ik heb dit allemaal laten gebeuren, dat begrijpen jullie hopelijk wel? Dit is mijn landgoed. Het best beveiligde landgoed ter wereld. Niemand komt hier zomaar binnen.’

Hij begint hard te lachen. ‘Alleen jullie hacker heb ik niet aan zien komen, die mijn hele systeem plat heeft gelegd, die is echt goed. Ik hoor graag wie het is.’

Ik kijk kwaad naar Joan en Deacon want ze hebben met deze actie Sem z’n leven in gevaar gebracht. Ze hadden verdomme helemaal niet moeten komen. Ik had het onder controle.

‘Laten we gaan,’ zegt Deacon. Zijn gezicht spreekt boekdelen en hij vertrouwt, net als ik, de meegaande houding van Arthur niet. En dan weet hij nog niet eens dat hij wil dat ik zijn opvolger word.

Arthur wuift naar een groep soldaten dat ze ons erdoor moeten laten. Ik zie een arts binnenkomen die op Rafael afloopt. Waarschijnlijk om zijn hand te verzorgen waar Joan zojuist een kogel in heeft geknald.

Het is één grote fucking nachtmerrie waar we in terecht zijn gekomen. En voor het eerst in mijn leven weet ik niet hoe ik eruit moet komen.

~

Ik kijk naar mijn vrouw die tegenover me zit in het vliegtuig. Haar handen trillen, de adrenaline is weg en heeft plaatsgemaakt voor een shock. Ze heeft mensen vermoord. Verdomme.  

Mijn mooie onschuldige Joan.  

Ik heb haar deze verdorven wereld in getrokken. Mijn egoïsme heeft ervoor gezorgd dat ze in deze situatie is beland. Omdat ik niet zonder haar kon. Maar Deacon had haar nooit mee moeten nemen. Nooit. Verdomme.  

Ik staar met een moordzuchtige blik naar Deacon die mijn blik niet beantwoord en met Nas tegen zich aan naar buiten staart. Iedereen is stil. Verzonken in eigen gedachten.  

John ligt met grote wonden aan zijn arm en been op een brancard. Er staat een medisch team te wachten in de loods om hem te verzorgen. Hij is niet in levensgevaar maar heeft veel pijn en weigert pijnstilling. 

Het is één grote puinhoop en het is allemaal mijn schuld. 

Het had veel erger af kunnen lopen. Arthur heeft een klein leger lopen op zijn landgoed en wij waren met twintig man. Wat dachten ze wel niet? Ik vermoed dat Arthur opdracht heeft gegeven aan zijn mannen om niemand te doden anders was zeker de helft van onze mannen vermoord vandaag. Hij wist dat ze eraan kwamen en speelde het spel gewoon mee.

Zijn dreigementen staan me nog vers in het geheugen. Zij is je zwakke plek, dat kan je niet gebruiken.

Wat ik voel is wanhoop. Net nu ons leven de goede richting uit leek te gaan gebeurt dit. 

Plotseling voel ik een gewicht tegen me aan. Ik heb niet eens doorgehad dat Joan naast me is komen zitten. Zo diep verzonken was ik in mijn ellendige gedachten. We hebben nog niet veel tegen elkaar gezegd. Ze legt haar hoofd tegen mijn borst en ik voel meteen de warmte vloeien naar mijn hart. Ik ben boos op haar. Zo ontzettend boos dat ze haar leven op het spel heeft gezet om mij te redden. Snapt ze dan niet dat ik niet zonder haar kan? Dat alles voorbij is als er iets met haar gebeurt?

Toch voel ik de behoefte om haar vast te houden. Haar trillende handen te kalmeren en haar toe te fluisteren dat alles goed komt.  

Ook al weet ik niet hoe.  

~

Eenmaal geland rijden we in een snelle vaart naar de loods waar Jenny, Nikki en Sem op ons wachten en waar John geopereerd moet worden.

Ze vallen allemaal Joan in de armen en vloeken wat af. Al snel komt Nikki op mij afrennen.

‘Dex, ik ben zo blij dat je weer terug bent.’

Ze springt in mijn armen en slaat haar armpjes om mijn nek.

‘We waren heel ongerust hoor. En toen werden tante Jenny en ik ook nog eens meegenomen. De mannen waren wel aardig en zeiden dat er niets met ons zou gebeuren, maar ik mag helemaal niet mee met vreemden. Gelukkig was tante Jenny erbij en heeft ze hen flink de waarheid verteld.’

Nikki blijft aan één stuk door praten en laat me niet los. Het geeft me een vreemd gevoel en voor even klikken mijn ogen in die van Joan. Ik zie de liefde erin weerspiegeld. En ook Sem kijkt opgelucht en met een glimlach op zijn gezicht naar me.

Ze houden echt van me.

Het gevoel is overweldigend en maakt de situatie alleen maar nog ondraaglijker want ze waren allemaal in gevaar. Door mij.

Ondertussen is John door een team van de beste artsen meegenomen naar een afgeschermde ruimte in de loods waar hij geopereerd zal worden aan zijn diepe wonden. Ze hopen de schade aan zijn spieren te kunnen beperken, maar hij is flink toegetakeld met een mes, door het duo dat Joan later vermoord heeft. Ze hebben elkaar beschermd want hij had de mannen tegengehouden zodat Joan door kon rennen naar mij.

Het bevalt me helemaal niets dat ze samen met John op een missie was en wat mij betreft is dit de fucking laatste keer.

Nu iedereen een klein beetje tot rust is gekomen nemen we plaats aan de grote tafel in de loods. De meeste van mijn mannen zitten verspreid door de loods, hangend op fitnessapparatuur, allemaal met wat te drinken in hun handen, bij te komen van de missie waarbij we allemaal aan de dood zijn ontsnapt.

‘Ik was met Nikki boodschappen aan het doen en eenmaal bij de auto werden we gewoon meegenomen,’ briest Jenny. ‘De mannen waren heel vriendelijk en deden in eerste instantie of ze voor jou werkten. Ik vond het maar vreemd en vertrouwde het niet en dat bleek te kloppen want na een tijdje begon ik wat vragen te stellen over jou en daar wisten ze geen antwoord op. Toen wist ik dat het foute boel was. Ik kon alleen niets doen. Ze hadden mijn telefoon afgepakt. We werden in een hotel vastgehouden, voor onze veiligheid zeiden ze. En ineens werden we naar de club gebracht waar Maxime buiten stond te wachten. Ik snapte er helemaal niets van.’

‘Ik wist verdomme niet eens dat ze meegenomen waren,’ bromt Maxime. Hij doelt op Jenny en Nikki. ‘Wat een gestoorde klootzak. Wat was in godsnaam de reden van dit alles? Naar mijn weten hebben we niets te maken met de drugswereld.’

‘Arthur Cordaro is mijn vader. En van Sierra. Hij had blijkbaar ineens vaderlijke gevoelens en wilde ons ontmoeten.’

Joan zit naast me en pakt mijn hand. Ze kijkt bezorgd mijn kant op en peilt mijn gemoedstoestand. We hebben nog steeds niet veel met elkaar gesproken, ze weet alleen dat hij mijn vader is. De rest zit me met open mond aan te staren na mijn mededeling.

‘Hij wil dat we voor hem komen werken,’ zegt Sierra. ‘Als zijn opvolgers.’

Het valt compleet stil.

‘Jullie hebben nee gezegd mag ik aannemen?’ briest Deacon.

‘Het was geen vraag,’ zeg ik terwijl ik Deacon recht in zijn ogen aankijk. ‘Arthur Cordaro doet niet aan verzoekjes. Het is een eis.’

‘Holy fuck,’ mompelt hij. ‘En nu?’

Ik schud mijn hoofd terwijl ik voor me uitstaar. ‘Nu heb ik werkelijk geen fucking idee.’

Deacon kijkt met grote ogen naar me. Hij weet dat ik altijd overal een oplossing voor heb. Dat ik me overal wel uit kan werken, maar dit… Ik heb geen flauw idee.

Nikki begint te grinniken terwijl ze op mijn schoot kruipt. ‘Zal ik je iets grappigs vertellen?’

Ik knik, blij met de afleiding.

‘Maxime kuste tante Jenny op haar mond toen we weer teruggebracht waren. En heel lang ook. Weet je wel, zo’n lange die jij ook altijd aan mama geeft.’

Iedereen staart inmiddels naar Maxime en Jenny.

‘Is dat zo?’ mompelt Joan met een frons op haar gezicht. Jenny kijkt haar met een schuldige blik aan. Dan worden plotseling de ogen van Joan groot, net als die van Nas. Ze kijken elkaar aan alsof ze ineens achter een groot geheim zijn gekomen. Jenny begint subtiel met haar hoofd te schudden.

‘Wil jij mij verdomme vertellen dat hij de vader is?’ gilt Joan plotseling. Ze richt zich op Maxime. ‘Heb jij mijn zus zwanger gemaakt en nu wil je er niets mee te maken hebben?’

Wat? Jenny zwanger? Van Maxime? Voor even vergeet ik alle ellende van de afgelopen dagen en focus me op wat er zich voor mijn neus afspeelt.

‘Zwanger?’ brult Maxime. Hij staat op. ‘Wat de fuck Jen? Ben je zwanger?’

Jenny zit inmiddels in elkaar gedoken in de stoel. Niet een houding waar ik haar vaak in heb gezien. Het ziet ernaar uit dat ze het liefst door de grond weg wil zakken naar een andere ruimte.

Deacon en ik kijken elkaar vragend aan, maar hij haalt, net als ik, zijn schouders op. We wisten hier beiden niets van en kijken lichtelijk geamuseerd om ons heen.

‘Wist je het niet?’ vraagt Joan aan Maxime. Ze kijkt Jenny ongelovig aan.

‘Je zei dat de vader er niets mee te maken wilde hebben,’ zegt Nas.

‘Nou ja,’ begint Jenny. ‘Daar ging ik van uit ja.’

‘Is het van mij?’ fluistert Maxime.

‘Krijgt tante Jenny een baby?’ vraagt Nikki aan mij.

‘Blijkbaar,’ fluister ik. Haar ogen worden groot en beginnen te twinkelen.

‘Ja het is van jou,’ mompelt Jenny. ‘Ik had het je heus wel verteld. Na de geboorte ofzo…’

‘Verdomme mens. Dit kan je toch niet voor je houden. Je bent zwanger van mijn kind.’

‘Wrijf het er maar in.’ Jenny is inmiddels gaan staan. ‘Ik ga naar huis.’

‘Om de dooie dood ga jij niet naar huis. Wij gaan praten en wel meteen.’

‘Ik ben moe en wil slapen.’ Ze staat op, geeft Joan, Nas en de kinderen een knuffel en loopt dan weg. Maxime volgt elke beweging die ze maakt en loopt haar achterna.

‘Maxime en Jenny,’ mompelt Joan. ‘Die had ik even niet aan zien komen.’

‘Jullie wisten dat ze zwanger was?’ vraagt Sem.

‘Ja, pas sinds een week. Ze wilde het nog niet vertellen aan iedereen. Ik begrijp nu waarom.’

Nikki begint te gapen op mijn schoot en ook Sem ziet er dodelijk vermoeid uit.

‘Joan, ga naar huis met de kinderen. Jullie zijn allemaal moe. Wij wachten hier tot John uit zijn operatie is.’

Na wat protesten doen ze het toch. Sierra en Nas gaan met hen mee wat me alleen achterlaat met de mannen. Ik ben afstandelijk naar Joan en ze merkt het. Ons gesprek over haar domme actie zal nog volgen. Net als mijn gesprek met Deacon.

Wanneer ze de ruimte verlaten hebben en naar huis worden gebracht door een paar van mijn mannen slaan bij mij onmiddellijk de stoppen door. Een gevoel wat ik al die tijd heb onderdrukt. De woede die ik in mijn lijf voel lijkt tot een uitbarsting te komen en ik richt me woest tot de mannen die nog over zijn in de loods.

‘Waarom? In fucking fucksnaam kwam mijn vrouw binnenlopen bij de grootste drugsbaron die er op deze aardkloot rondloopt?’

Ik trap woest om me heen en breek een stoel doormidden. Iedereen staat me behoedzaam aan te kijken en doet een stapje naar achter.   

‘Ze was niet om te praten. We hebben het geprobeerd. Ze wilde je per se redden,’ zegt Deacon voorzichtig. Hij weet wat voor wandelende tijdbom ik op dit moment ben. De woede die ik voelde toen Joan de kamer binnenkwam met fucking geweren in haar handen alsof ze bij de commando’s zat is vergroot tot iets wat ik nog nooit ervaren heb en overheerst mijn hele stemming. Ik sla om me heen en scheld iedereen helemaal verrot.

‘Dex kappen verdomme.’ De stem van Joan haalt me weer naar het hier en nu. ‘Je gedraagt je als een kleuter met een woede uitbarsting en het is niet eerlijk wat je doet. We hebben je gered verdomme. Iedereen heeft zijn leven gewaagd voor jou. Wat sta je iedereen nou af te bekken. Je zou ze moeten bedanken.’ 

Ze staat met haar handen in haar zij woedend naar me te kijken. Ze is helemaal opgebrand, net als iedereen, en haar woorden zijn een klap in mijn gezicht maar stillen mijn woede niet.

‘Waarom ben je niet naar huis?’ 

‘Omdat ik wist dat je dit ging doen en ik ook wist dat deze mannen niets terug kunnen doen of zeggen omdat jij hun baas bent.’  

‘Zo dus wat ben jij nu? De verdediger van de hele gang? De leider? Ben jij nu ineens de baas? G.I. Joan?’

Je kan een speld horen vallen in de loods.

‘Ik ben blij dat je weer veilig bent, echt, maar je gedraagt je als een klootzak.’

Ik zie de tranen in haar ogen verschijnen.

Shit.

‘Ik weet dat je veel hebt meegemaakt de afgelopen dagen, en veel te horen hebt gekregen en ik wil er voor je zijn. Er met je over praten. Maar nu weet ik dat je veilig bent, en met die wetenschap hoef ik je voorlopig niet te zien. Slaap lekker op de bank in je kantoor Dex.’

Ze draait zich om en stiert de loods uit.

Dat heb ik goed verkloot.

Hoofdstuk 3 - Maxime

‘Je loopt verdomme niet bij me weg.’

Jenny loopt woest door de gang die naar de club leidt, maar ik haal haar in en grijp haar bij haar schouders. Ik ben ruim een kop groter en twee keer zo breed dus ik hou haar met weinig moeite staande.

‘Laat me los Max.’

Max. Ik haat het als mensen me zo noemen, behalve als zij dat doet.

‘Ik laat je verdomme niet los Jenny. Je gaat me vertellen wat er aan de hand is.’

‘Wat er aan de hand is? Ben je nu zo dom of lijkt het alleen maar zo? Je hebt me zwanger gemaakt eikel. Je hebt me verdomme één keer zonder condoom geneukt en meteen is er een eigenwijs, strontirritant zaadje dat zijn weg heeft weten te vinden naar mijn ei. De pil negerend heeft hij zich ontwikkeld tot een mensje. Een heel klein mensje waar alles al op en aan zit en nog geen twee centimeter groot is.’ Ze houdt haar duim en wijsvinger voor mijn neus om haar woorden kracht bij te zetten.

Ik staar haar verbluft aan. Het lijkt nu pas tot me door te dringen.

Vader. Ik?

‘Weet je zeker dat het van mij is?’

Ze kijkt me beledigd aan, maar ik weet dat ik niet de enige ben waar ze mee naar bed gaat. Tot mijn grote ergernis.

Ik wist waar ik aan begon met haar. Ze wil niets van me. Alleen mijn pik.

Maar nu… Misschien maak ik nu meer kans. Een tinteling gaat door mijn buik als ik denk aan mijn kind dat in haar groeit.

De vrouw van mijn dromen. Maar ze wil me niet.

‘Jij bent de vader. Dat weet ik zeker. Ik ben moe Max. Ik wil naar huis. Het is nogal een energievreter, dat kind van je. En al die stress van vandaag heeft het ook geen goed gedaan.’

‘Ik ga voor je zorgen.’

Haar gezicht trekt zich in een blik vol afschuw. ‘Ik heb niemand nodig om voor me te zorgen, ik kan dit prima alleen.’

‘Je gaat me niet bij mijn kind weghouden Jenny.’

‘Dat zal ik heus niet doen Maxime, maar je kind is er nog niet. Dat zit in mijn lichaam en daar heb jij helemaal niets meer te zoeken.’

Het is een klap in mijn gezicht en ze heeft geen idee hoeveel pijn het me doet haar deze woorden te horen zeggen, maar ik laat niets merken.

In plaats daarvan zucht ik diep. ‘Morgen kom ik langs. Dan praten we verder.’

Ik pak mijn telefoon en geef een van de mannen die onder mij vallen de opdracht Jenny veilig thuis te brengen. Ik moet hier blijven wachten tot John uit zijn operatie is. Hij is mijn maat en ik wil zeker weten dat hij oké is. Daarbij heb ik ook wat tijd nodig dit plotselinge nieuws te verwerken en ik weet niet of mijn baas me nog nodig heeft. Ik laat haar met tegenzin met Ramon meegaan en kijk hen na tot ze volledig uit het zicht verdwenen zijn.

Dan loop ik terug de loods in waar ik nog net een woedende Joan uit haar naad hoor gaan tegen Dex. Van binnen grinnik ik. Dex is de engste man die ik ooit heb ontmoet. Werkelijk niemand durft hem tegen te spreken maar zijn vrouw Joan is hem altijd de baas. Zijn gezichtsuitdrukking verandert zodra zij de ruimte betreedt. Hoe zou het zijn om zoveel van iemand te houden? Maar vooral, hoe zou het zijn als het wederzijds is…?

Ik schud de gedachte van me af en kan nog net opzij stappen voor Joan die woedend wegloopt nadat ze Dex heeft meegedeeld dat hij niet thuis hoeft te komen.