©2022 Annette van Zuijlekom - de Zeeuw

Ciao Charly

Eerste druk: april 2022

©2022 Zara4books

Ontwerp binnenwerk en omslag: artwisedesign.nl

Redacteur: Jacqueline Zirkzee

ISBN: 9789083056845

NUR: 340

Bezoek haar website www.zara4.life

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Uitgeverij Zara4books.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from Uitgeverij Zara4books.

1

Charly versnelt haar pas als ze ziet dat haar favoriete plekje op het terras nog vrij is. Vooral in de lente zit ze daar graag, omdat de zon midden op de dag net langs de groen-wit gestreepte markies op het zitje schijnt. Wie wil er in het voorjaar in de schaduw zitten?

Toch begrijpt ze wel dat haar vriendin Liv iedere ochtend als eerste de sfeervolle zonwering uitdraait, want daarmee maakt ze haar lunchroom nog aantrekkelijker voor passanten. Menig toerist neemt eerst foto’s van het charmante oude pandje op het dorpsplein om zich daarna onder te dompelen in de sfeervolle, altijd naar vers brood ruikende eetgelegenheid. Charly luncht er twee keer per week, op dinsdag en op vrijdag. Ze glimlacht als ze Liv, haar rode schort losjes om haar ronde lichaam gebonden, verbaasd naar haar ziet kijken vanuit de deuropening.

Nee, ik heb me niet vergist, ik weet dat het vandaag donderdag is!’ roept ze.

‘Ik ben trots op je. Het is goed om vastgeroeste patronen te doorbreken,’ zegt Liv op een moederlijke toon.

Charly knikt, maar ze strijkt toch neer aan haar vaste tafeltje in het zonnetje.

Liv grinnikt. ‘Niet alles tegelijk, natuurlijk.’ Ze legt de menukaart voor Charly neer terwijl ze weet dat ze er geen blik in zal werpen. ‘Een espresso, een verse jus, pistoletje tonijn en een chocolademuffin?’

‘Alsjeblieft,’ zegt Charly vrolijk.

Drie oudere vrouwen op het terras kijken met een afkeurende blik naar haar als ze haar blauwe hoodie over haar hoofd uittrekt. Ze duwt haar paardenstaart recht en glimlacht naar de kritisch kijkende vrouwen. Ze zet haar zonnebril op, trekt haar benen zover mogelijk onder het tafeltje, zodat haar spijkerbroek met verfvlekken en haar modderige gympen voor hen niet te zien zijn, al weet ze dat het niet veel uitmaakt. Ze roddelen toch al over haar familie, en haar kleding zal voor hen bevestigen dat ze geruïneerd zijn. Laten ze maar denken dat er geen geld meer is, zij weet wel beter.

Charly woont met haar familie in een bosvilla net buiten het dorp. Voordat haar moeder vertrok, na de scheiding, gaven haar ouders regelmatig een dinnerparty of een feestje waar ook de mensen uit het dorp voor uitgenodigd waren. Maar de laatste tien jaar is haar vader erg op zichzelf. De enige keer dat Charly nu nog dorpsgenoten ziet, is bij Liv in de lunchroom of in het bos bij haar wandeling ernaartoe. Alleen komt ze daar eigenlijk alleen mensen tegen die snel even hun labradoodles in verschillende kleuren en maten uitlaten en op dat moment niet geïnteresseerd zijn in andermans zaken. Toch knikt ze vriendelijk naar de welgestelde dames, die in een wolk van zware parfum het terras verlaten.

‘Je zou ze moeten verbieden hier te komen zitten,’ zegt ze tegen Liv als die haar koffie serveert. ‘Die muur van parfum blokkeert de heerlijke geur van vers brood uit jouw keuken.’

Liv glimlacht. ‘Ik ben ook niet dol op ze, maar ze helpen me wel de winter door als er geen toeristen zijn.’

Charly gaat rechtop zitten. ‘Daar heb je gelijk in, ik zal niet meer over ze klagen.’

‘Ach lieverd, jij klaagt nooit. Je zou het juist meer moeten doen,’ zegt Liv en ze geeft haar een knipoog.

Charly zucht, ze weet dat Liv haar veel te lief en meegaand vindt. Ze kan daarom ook niet wachten om haar plannen voor de zomer te vertellen, en tegelijkertijd ziet ze ook een beetje tegen haar reactie op. Haar telefoon begint te trillen in haar broekzak, maar ze neemt niet op. Ik breng het zo luchtig mogelijk, denkt ze, dan ziet ze hoe veel zin ik erin heb, en dan zullen haar zorgen om deze grote stap minder groot zijn.

Liv buigt zich voorover. ‘Maar waar heb ik jouw onverwachte bezoek op deze stralende dag eigenlijk aan te danken?’

Van de opwinding klapt Charly in haar handen. ‘Je zal trots op me zijn, ik ga nog meer patronen doorbreken.’

Liv kijkt haar nieuwsgierig aan en negeert het belletje dat uit de keuken klinkt.

Charly neemt een flinke teug zuurstof en zegt: ‘Ik kom afscheid nemen. Ik ga een paar maanden weg.’

‘Wat! Waarom nu? En waar ga je heen?’ Het belletje begint krachtiger en langer te rinkelen. ‘Wacht even, ik ben zo terug,’ zegt Liv geërgerd.

Charly zucht en probeert zich de woorden te herinneren die ze tijdens haar wandeling zo zorgvuldig gekozen had. Het is belangrijk voor haar dat Liv haar zal steunen en aanmoedigen. Maar ze weet ook dat mensen vaak tegen anderen zeggen dat ze moeten veranderen, tot ze dat uiteindelijk doen, dan is de stap ineens te groot.

Liv is de enige persoon die ze gedag wil zeggen voor ze weggaat. Zij was ook een van de weinigen bij wie ze altijd met haar sores terechtkon, en sinds kort is ze de enige.

Charly’s vader is twee maanden geleden na een hartaanval overleden en haar twee oudere broers zitten vast wegens belastingontduiking. Met hen heeft ze de laatste weken enkel korte gesprekken gevoerd via de telefoon. Ze gaat niet bij ze op bezoek, dat is nog te vroeg en te vers, want ze weet dat de dood van haar vader alles te maken heeft met hun arrestatie. Ze denkt dat haar vader zich zo kwaad heeft gemaakt omdat Jurgen en Otis niet naar hem luisterden, dat het hem zijn leven heeft gekost. Herhaaldelijk heeft ze hem tegen hen horen roepen dat ze veel te veel risico namen en ze wist dat ze hem tot wanhoop dreven. Ook al heeft Charly het haar broers vergeven, ze wil hen nog niet het plezier doen om bij ze langs te gaan.

Liv zet haar broodje en muffin neer en komt bij haar aan het tafeltje zitten. Charly voelt haar telefoon weer trillen. Ze legt hem op tafel, kijkt op het scherm en ziet dat het een onbekend 06-nummer is, dat haar al voor de tweede keer belt. Ze drukt hem weg en kijkt op in de nieuwsgierige ogen van haar vriendin.

‘Ik ga naar Italië, naar het huis van mijn tante Suz,’ kondigt ze aan. ‘Ze vindt het daar in de zomer veel te heet en komt in de zomermaanden altijd terug naar Nederland. Dat komt mij goed uit, want dan kan ik daar heerlijk in alle rust schilderen.’

‘Maar dat kan je hier toch ook? Je broers zijn...’ Liv trekt een grimas. ‘Je weet wel.’

‘In de gevangenis, dat mag je wel hardop zeggen, hoor, iedereen weet het toch al.’

Liv kijkt haar vol medelijden aan. ‘Wil je echt weg? Na alles wat je meegemaakt hebt?’

Charly knikt. ‘Ja, juist daarom.’

Ze wil niet vertellen dat ze geen oog meer dicht doet sinds de politie een inval bij hen thuis heeft gedaan. Niemand hoeft te weten hoe bang ze is geweest, want dat maakt haar zwak en kwetsbaar en dat is gevaarlijk volgens haar vader en broers. Zelfs tegenover Liv.

‘Ik heb even een andere omgeving nodig, begrijp je?’

Liv knikt. ‘Natuurlijk begrijp ik dat. Als jij denkt dat het goed voor je is, dan moet je dat doen. Maar hoe kom je daar?’

‘Met de auto.’

‘Ga je zelf rijden?’ vraagt Liv bezorgd. Ze weet dat Charly nooit in het buitenland komt, op de jaarlijkse vliegvakantie met de familie naar Curaçao na. Ze heeft geen enkele ervaring op de buitenlandse wegen en ook niet met lange autoritten. In Nederland rijdt ze een enkele keer naar het strandhuis aan zee, maar verder komt ze niet.

Charly schudt haar hoofd. ‘Nee, ik rij met de zoon van een vriendin van mijn tante mee. Er wonen meer Nederlanders in dat dorpje en die zoeken steun en gezelschap bij elkaar. Daarom is het allemaal zo plotseling gegaan. Mijn tante hoorde dat de zoon van haar vriendin een paar weken zou komen logeren en toen heeft ze geregeld dat ik met hem mee kan rijden. Morgenochtend vroeg vertrekken we.’

‘Morgen al! Weten je broers hiervan?’

Charly sluit even haar ogen. ‘Ze weten dat ik naar tante Suz in Italië ga. Dat vonden ze al niet oké, dus toen heb ik maar tegen ze gezegd dat ik met de dochter van een vriendin van tante Suz meerij. Ze zijn uiteindelijk, al was het met veel gevloek en getier, akkoord gegaan.’

Liv kijkt haar met een ondeugende blik aan. ‘Heel slim van je, een klein leugentje.’

‘Het was nodig, anders zouden ze er zeker voor gezorgd hebben dat ik niet kon gaan.’

Liv vindt het verschrikkelijk dat Charly’s dominante broers nog steeds zo’n grote invloed op haar leven hebben, ondanks dat ze vastzitten. Volgens Charly bedoelen ze het goed en zijn ze gewoon bezorgd om haar, maar Liv vindt het ongezond hoe fanatiek ze hun zusje beschermen. Ze is vierentwintig, maar ze behandelen haar alsof ze een kwetsbare tiener is en ze jagen alle mannen weg die in haar buurt komen. Liv vraagt zich na drie jaar vriendschap dan ook af of Charly ooit wel vriendje heeft gehad, maar ze wil haar niet in verlegenheid brengen door het haar te vragen.

‘Misschien is je reisgenoot wel een leuke jongen,’ zegt Liv, ook om te zien hoe ze daarop reageert.

‘Het is een man. Hij is vierendertig volgens mijn tante.’

‘Mannen kunnen ook leuk zijn,’ grinnikt Liv.

Charly lacht. ‘Ik ben al blij als hij aardig en vrolijk is. Ik moet tig uur met hem in de auto zitten.’

Ze hoort het belletje vanuit de keuken weer rinkelen en tegelijkertijd begint haar telefoon, die op tafel ligt, voor de derde keer te trillen.

Als Liv zich excuseert, drinkt Charly een slokje van haar espresso, zet haar zonnebril af en neemt dan toch de telefoon aan.

‘Met Charly,’ zegt ze twijfelend. Ze is bang dat het de politie of een van de advocaten is met nog meer vervelende vragen.

‘Charly Vain?’ vraagt een norse stem.

‘Ja,’ zegt ze vrolijk. Dit moet wel een klant zijn, want hij noemt haar bij haar artiestennaam.

‘Met Milton, ik sta voor je deur, maar er wordt niet opengedaan.’

‘Uh...’ Ze denkt hard na. Ze heeft geen klant die Milton heet, ze kent helemaal niemand die Milton heet. ‘Sorry hoor, maar ik weet niet wie je bent.’

Ze hoort een diepe zucht. ‘Morgen. Jij en ik. Naar Italië. Ik hoop niet dat je dat vergeten bent?’

Heeft tante Suz haar artiestennaam doorgegeven aan hem? Ze schaamt zich zeker tegenover haar vriendin voor haar familie. De naam Van der Veen heeft op een negatieve manier in alle Nederlandse kranten gestaan de laatste weken, dus Charly begrijpt dat wel.

‘O, ben jij het, meneer Van Middelhoeck. Sorry, ik wist je voornaam niet. Maar waarom sta je nu dan al voor mijn deur?’

‘Uit ervaring weet ik dat vrouwen altijd veel te veel bagage meenemen op reis en jij wilde ook nog eens schilderspullen meenemen, hoorde ik. Ik heb morgenochtend om vijf uur geen zin in verrassingen.’

‘O, maar ik ben niet thuis.’

‘Ik wacht hier wel als het niet te lang duurt. Hoe ver weg ben je?’ Voor het eerst hoort ze een vriendelijke toon in zijn stem.

‘Niet ver, maar ik ben lopend. Het duurt zeker een half uur voor ik thuis kan zijn.’

‘Ik haal je op, geef het adres maar door.’

Charly wilde eigenlijk gewoon rustig haar broodje opeten in het zonnetje, maar ze wil ook niet met onenigheid aan de reis beginnen, dus geeft ze het adres van Livs lunchroom. Ze drinkt haar espresso en neemt een grote hap van haar broodje. Als Liv weer naar buiten komt, vraagt ze of ze een zakje heeft voor haar muffin en ze vertelt de reden van haar plotselinge haast.

‘Ik ben benieuwd hoe hij er uitziet,’ zegt Liv. Ze blijft met haar armen over elkaar naast haar tafel staan.

Charly schudt lachend haar hoofd. ‘Hij klinkt in ieder geval niet echt vriendelijk, dus laten we hopen dat het meevalt, anders wordt het morgen een heel lange rit.’

Liv kijkt hoe ze het broodje als een bouwvakker naar binnen schuift en schudt haar hoofd. Charly ziet er zo mooi, zo fijntjes en vrouwelijk uit, maar Liv weet ook hoe sterk ze is en het verbaast haar nog steeds hoe onbehouwen ze zich soms kan gedragen.

Vijf minuten later komt een donkergrijze Range Rover de bocht om rijden, recht op het terras af. Charly gooit haar glas jus achterover en kijkt naar de man achter het stuur, maar ze kan zijn gezicht niet goed zien door het getinte glas. Toch twijfelt ze er niet aan dat deze man Milton is, want zijn rijstijl is precies zoals hij klinkt, direct en dominant. Hij neemt niet eens de moeite om zijn auto in het daarvoor bestemde vak te parkeren, maar stopt pal voor haar neus, zodat hij de weg blokkeert.

Blijkbaar is dat zijn manier om aan te geven dat ze op moet schieten, denkt ze. Ze pakt haar hoodie van de rugleuning, grist haar zonnebril van tafel en loopt naar Liv. Die pakt haar vast en knuffelt haar stevig.

‘Hou me op de hoogte van hoe het met jou en je reisgenoot gaat.’

‘Heus, ik ben niet van plan...’

Liv onderbreekt haar. ‘Doorbreek je gewoontes, Charly, dat zal je goed doen.’ Ze kijkt over Charly’s schouder als ze het portier van de Range Rover hoort opengaan.

Liv heeft enkel nog oog voor Milton, ziet Charly. Ze maakt uit de zwoele blik in de ogen van haar vriendin op dat Milton een aantrekkelijke man is. Langzaam draait ze zich om en kijkt in twee grijze ogen, die haar rustig maar grondig opnemen. Ze wordt er verlegen van en ze baalt ervan dat ze die ochtend niets leukers heeft aangetrokken.

Hij lacht niet, maar ondanks zijn strakke mond en zijn geconcentreerde blik ziet ze ook een soort opluchting op zijn gezicht.

‘Charly?’ vraagt hij.

Ze knikt. ‘Hoi,’ zegt ze zo ontspannen mogelijk en ze steekt een hand naar hem uit.

Hij schudt haar de hand, buigt zich voorover en plant een kus op haar wang. Een beetje geschrokken van die onverwacht intieme begroeting zet Charly een stap opzij en ze valt bijna van het stoepje.

‘Zullen we gaan?’ zegt ze snel.

Milton knikt en loopt naar de auto om het portier voor haar open te houden. Hij negeert de chauffeur in de auto achter hen, die driftig met zijn arm uit het raampje gebaart dat ze op moeten schieten.

Charly nestelt zich in de comfortabele leren autostoel. Hier kan ze wel vele uurtjes in doorbrengen, denkt ze. Ze geeft haar ogen goed de kost als Milton voor de auto langs naar de bestuurderskant loopt. Hij is lang en sportief gebouwd, maar niet zo breed als haar broers. Zijn gezicht staat streng, zijn haren zijn donker, net als zijn wenkbrauwen en wimpers, maar toch heeft hij ook iets lichts, iets zachts over zich.

Terwijl Milton rustig wegrijdt, zegt hij zonder Charly aan te kijken: ‘Ik vind het prima om je mee te nemen naar Toscane, maar het is een lange rit en ik heb geen zin om uren te moeten luisteren naar gebabbel.’ Charly is verbaasd, maar onderbreekt hem niet. ‘Ik zeg het maar gelijk, dan weet je waar je aan toe bent.’

‘Gebabbel?’

‘Ja, je weet wel. Vrouwengeneuzel.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik heb werkelijk geen idee wat je daarmee bedoelt. Ik woon al jaren alleen met mijn broers en vader, en mijn vriendinnen kan ik op een hand tellen. De meesten van hen spreek ik zo weinig dat we alleen de belangrijkste dingen met elkaar delen.’

Milton kijkt even verbaasd opzij en let dan weer op de weg. ‘Oké, dat was dan dus een overbodige opmerking van mij.’

‘Zie ik er dan uit als een vrouw die babbelt?’

‘Uh... nee, eigenlijk niet, maar ik nam aan dat alle vrouwen zo zijn, zeker als ze in zo’n rijke buurt wonen.’

‘Je kent blijkbaar heel veel van zulke vrouwen, als je je oordeel zo snel klaar hebt?’

‘Meer dan ik zou willen,’ bekent hij eerlijk.

Charly draait zich naar hem toe. Haar blik wordt als vanzelf naar de mouw van het lichtblauwe overhemd getrokken, dat strak om zijn gespierde bovenarm spant.

‘En toch besloot je om mij mee te nemen?’

Milton staart voor zich uit en zucht.

‘Waarom?’ vraagt ze ongeduldig, omdat hij geen antwoord geeft.

‘Omdat mijn moeder dat graag wil,’ zegt hij zachtjes.

Ze grinnikt. ‘En jij luistert naar haar.’ Ze probeert zich voor te stellen dat deze zelfverzekerde arrogante man naar zijn mama luistert.

‘Het was een kleine moeite,’ zegt hij snel. ‘Mijn moeder wilde haar vriendin helpen en ik zou toch die kant op gaan.’

Charly knikt. ‘Aardig van je. Wil je contant geld of zal ik het overmaken naar je?’

‘Waarvoor?’ vraagt Milton met gefronste wenkbrauwen.

‘Voor de benzine, natuurlijk. Ik weet dat dit soort auto’s veel slurpen.’

Zijn mondhoeken gaan voor het eerst een klein stukje omhoog.

Milton rijdt de oprijlaan van de bosvilla op tot aan het hek. Charly stapt uit en toets een code in, waarna het sierlijk gesmede hek zich opent. Milton rijdt over het fijne grind en parkeert voor de deur. Hij stapt uit en opent de achterklep. Charly komt naast hem staan en kijkt in een zeer ruime achterbak.

‘Hoeveel ruimte heb je nodig?’ vraagt hij.

Ze probeert het in te schatten. ‘Ik heb één koffer, een sporttas, mijn kistje met verf en penselen en vier doeken. De helft ongeveer.’

Hij fronst. ‘Meer niet?’

‘Nee, ik koop daar wel nieuwe spullen als ik iets nodig heb.’

‘Eén koffer en een sporttas?’

‘Ja, wil je het zien? Ik heb alles al klaarstaan, alleen mijn toiletspullen doe ik er morgenochtend nog even bij.’

Hij sluit de klep. ‘Nee, dan zie ik je morgen. Vijf uur en geen minuut later.’

‘Dat had ik je ook over de telefoon kunnen vertellen,’ zegt ze met een zucht. ‘Nu heb ik voor niks zo gehaast mijn lunch opgegeten.’

‘Vrouwen zeggen altijd dat ze niet veel bagage meenemen, maar dan blijkt later dat ze vier koffers niet veel vinden.’

Ze kijkt hem onderzoekend aan. ‘Vrouwen. Het wordt tijd dat je ons als verschillende individuen gaat zien, maat.’

Hij trekt zijn linkerwenkbrauw op. ‘Maat?’

‘Reismaat,’ zegt ze met een glimlach. ‘Tot morgen, en vergeet me geen tikkie te sturen.’

Ze draait zich om en loopt naar de voordeur zonder om te kijken. In de hal tikt ze een berichtje aan Liv.

Charly 13:17 - Nou, dat wordt morgen een lange rit -

Een paar seconden nadat ze het berichtje verzonden heeft, belt Liv haar.

‘Hij zag er zo veelbelovend uit, Charly.’

‘Het is een charmant uitziende eikel.’

‘Weer eens wat anders dan die dominante eikels van een broers van je.’

Ze lacht. ‘Jawel, maar een eikel blijft een eikel.’

‘Absoluut. Ga je het wel redden, morgen?’

‘Eén dag hou ik het wel met hem uit, komt goed.’

Liv grinnikt. ‘Die Italiaanse mannen zijn vast leuk, dus maak daar dan maar een beetje plezier, lieverd.’

‘Ik kan het je niet beloven.’ Ze is al blij als ze weer eens een nacht goed kan slapen, denkt ze.

‘Je bent trouwens je muffin vergeten. Maar ik moet gaan, Charly, sterkte morgen.’

‘Thanks.’

Charly legt haar mobiel op het tafeltje in de hal en kijkt in de antieke spiegel die erboven hangt. Ze kijkt niet naar zichzelf, maar naar de grote, brede trap achter haar. Ze denkt aan het plezier dat ze had toen ze bij Jurgen op schoot zat en ze samen naar beneden zoefden op een oud matras. Otis gleed op zijn eigen matras naast hen. De trap is zo breed dat ze wedstrijdjes konden houden wie het eerste beneden was. Charly twijfelt even of het een echte herinnering is of dat ze het zich alleen maar denkt te herinneren door de foto’s uit haar fotoalbum. Ze was hooguit drie jaar op die betreffende foto. Omdat haar broers altijd veel tijd met haar doorbrachten, ondanks het grote leeftijdsverschil, weet ze dat het fantastisch voor haar geweest moet zijn om als klein meisje met hen van de trap af te zeilen.

Ze slentert door het lege huis. De eerste twee weken na de dood van haar vader heeft ze alleen maar gehuild. Ze voelt zich af en toe nog steeds verdrietig en leeg vanbinnen, maar de woede omdat haar broers zo stronteigenwijs zijn geweest en hun eigen plan getrokken hebben, overstemt het verdriet de laatste tijd. Haar boosheid heeft ervoor gezorgd dat ze wat opstandiger is geworden en zich voorgenomen heeft om veel meer te gaan doen waar zelf zin in heeft.

Charly zucht als ze in de keuken voor het raam staat en naar het gastenverblijf in de tuin kijkt. Ze heeft het nooit anders meegemaakt dan dat Jurgen daar woonde. Hij kwam alleen in de villa om te eten, met haar te praten of om een film te kijken met haar. Otis heeft een tijdje op zichzelf gewoond in de stad met een vriendinnetje, maar voor ze hem kon missen was hij alweer terug. Hij had sindsdien de derde verdieping tot zijn beschikking. Hun vader vond het fijn dat al zijn kinderen thuis woonden, ook al was hij er zelf vaak niet. Charly had daar geen moeite mee, want als haar vader thuis was, werd ze regelmatig streng toegesproken door hem als ze weer eens dromerig was en de tijd vergat. Jurgen en Otis kwamen dan voor haar op. Zij waren zelden boos op haar.

Charly denkt aan de enige keer dat Jurgen woest op haar was en haar een klap in het gezicht gaf. Ze rilt nog als ze daaraan terugdenkt en ze herinnert zich nog de frustratie op zijn gezicht, en zijn blik, die langzaam een schuldige uitdrukking kreeg. Ze weet nog steeds niet wat ze erger vond om te zien, zijn frustratie of zijn schuldgevoel. Het gebeurde toen ze twaalf jaar was en opgetogen uit school kwam. Ze had een tien gehaald voor haar eerste proefwerk, terwijl haar broers dachten dat ze er niets van zou bakken op het atheneum. Ze rende door het huis en riep Otis’ naam, maar er kwam geen geluid van boven. Ze had Jurgens auto op de oprit zien staan, dus rende ze door de tuin en hield stil voor de deur van zijn huisje. Ze klopte aan, zoals hij haar dat ingepeperd had, maar het duurde en duurde maar en ze zag hem ook niet door het raam. Ongeduldig ging ze naar binnen. Ze hoorde geluiden uit de slaapkamer komen en liep erheen. De deur stond open. Ze keek door de kier en durfde zich toen niet meer te bewegen. Ze wist dat Jurgen boos zou worden als hij haar zag. Hij wilde nooit dat ze hem naakt zag, terwijl Otis daar geen enkel probleem mee had. Die liep rustig in zijn blootje naar de keuken om een snack te pakken. Maar Jurgen was daar altijd heel preuts in.

Feitelijk gezien vond Charly dat Jurgen op dat moment niet echt naakt was, want het belangrijkste gedeelte, dat hij altijd bedekt hield voor haar, zat in de mond van een blonde vrouw die volledig gekleed op haar knieën voor hem zat. Charly wist dat ze weg moest lopen of tenminste haar ogen moest sluiten, maar ze kon het niet. Ze was geschokt en tegelijkertijd vond ze het fascinerend dat de vrouw zo leek te genieten van wat ze aan het doen was.

Jurgen draaide plotseling zijn hoofd en zag Charly met grote ogen naar hen kijken. Hij vloekte, en dat was het moment voor Charly om zich om te draaien en het huisje uit te rennen. Haar broer had haar al snel ingehaald en greep haar arm. Charly vraagt zich nog steeds af hoe hij het voor elkaar had gekregen om een broek aan te trekken voor ze bij de villa was.

Hij riep dat ze had moeten kloppen en Charly gilde huilend dat ze dat had gedaan, maar Jurgen luisterde niet. Hij schreeuwde dat ze het niet had mogen zien, omdat dat het niet goed was voor haar.

‘Dit soort dingen zijn voor na je huwelijk!’ riep hij.

‘Jij bent ook niet getrouwd! En die vrouw vond het heerlijk, dat zag ik, dus zo erg kan het niet zijn,’ zei Charly uitdagend.

Met zijn vlakke hand sloeg hij haar toen op de wang. Ze voelde de pijn niet, ze was enkel geschokt dat haar broer zo kwaad op haar was terwijl zij niets verkeerd had gedaan.

Charly trekt het elastiekje uit haar blonde haar en schudt het even los. Ze loopt de tuin in om de vogels te kunnen horen zingen. Daar is het veel fijner dan in dat lege stille huis. Pas een paar jaar later begreep ze dat Jurgen gefrustreerd was geweest op dat moment en ze heeft hem die klap allang vergeven. Ze neemt Otis en Jurgen eigenlijk maar heel weinig kwalijk, ondanks dat ze door hen bijna geen vrienden en geen vriendinnen meer heeft.

Toen Charly achttien was en van school kwam, was Jurgen al drieëndertig en Otis achtentwintig. De vrouwen die toenadering zochten en van wie ze hoopte dat het haar vriendinnen zouden worden op de kunstacademie, waren veel ouder dan zij en ze zagen haar niet meer staan als ze bij haar thuis kwamen en aandacht van haar broers kregen. Onweerstaanbaar noemden die vrouwen hen. Charly zat dan iedere keer alweer vrij snel alleen op de bank, terwijl zo’n zogenaamde vriendin met Otis naar de derde verdieping ging of met Jurgen naar het gastenverblijf.

Charly had één keer een vriendje mee naar huis genomen, ze was toen vijftien. Ze keken samen een film terwijl ze een zak chips leeg aten, maar Jurgen zag erop toe dat hij na de film direct naar huis ging. De volgende dag op school keek hij Charly niet meer aan. Jurgen en Otis hadden hem gezegd Charly met rust te laten, vertelde hij haar jaren later op een reünie, terwijl hij hand in hand stond met zijn vriendin.

Haar broers hadden veel plezierige momenten voor haar onmogelijk gemaakt, maar Charly besefte dat de vrouwen met wie ze was omgegaan geen echte vriendinnen waren als ze haar zo snel lieten vallen voor een man. Ze zag later altijd in dat haar broers haar een dienst bewezen hadden. Zelfs die keer toen ze op straat was aangesproken door een fotograaf die een eigen modellenbureau had. Na een spontane fotoshoot wilde hij haar een contract geven.

‘Ik ben geboeid door je natuurlijke schoonheid,’ zei hij en hij beloofde haar een prachtige carrière als model. Charly vond het geweldig en vroeg waar ze moest tekenen, maar Jurgen stak daar een stokje voor. Ze had zich beklaagd bij haar vader, maar hij stond achter de beslissing van zijn oudste zoon. Jurgen overtuigde haar ervan dat dat soort mannen enkel misbruik maakt van onschuldige, knappe meiden.

Ze had geluisterd, wat moest ze anders? Deze drie mannen hielden van haar, waren er voor haar en zouden alles doen om haar te beschermen. Dat in tegenstelling tot haar moeder, die nooit tijd voor haar had gehad.

Charly vond uiteindelijk een echte vriendin in Liv, die qua leeftijd niet interessant was voor Jurgen en Otis, en ze vond een uitdaging in het schilderen. Iedereen zag haar talent, ze schilderde heel realistisch en zat nooit zonder opdrachten. Van haar vader kreeg ze de kamer in de villa met het beste licht en alle spullen die ze nodig had. Ze had een jaar op de kunstacademie gezeten, maar ze voelde zich daar niet thuis omdat de andere studenten zo zelfstandig en wereldwijs waren. Ze woonden allemaal op kamers in Amsterdam, terwijl zij iedere dag gebracht en gehaald werd door een van haar broers. Haar vader stelde voor dat ze thuis bleef en dat een privé- leraar haar teken- en schildertechnieken zou leren.

Het enige moment dat Charly vanaf toen nog in aanraking kwam met leeftijdgenoten was op de cursussen Italiaans en Spaans die ze volgde. Zo kon ze zich in alle rust ontwikkelen tot een prachtige, ontwikkelde vrouw met een succesvolle schilderscarrière. Ze had al naam gemaakt met haar treffende portretten. Het enige wat ze niet kon schilderen was zichzelf, wat haar nogal frustreerde. Ze had het ontelbare keren geprobeerd, maar het resultaat bleef hetzelfde: een mooi portret van een onbekende vrouw.

Charly loopt naar Jurgens huisje in de tuin en ze klopt uit gewoonte op de deur. Dan tikt ze de code in van het paneel dat op het kozijn bevestigd zit en opent de deur. Eenmaal binnen voelt ze een brok in haar keel. Ze is hier niet meer geweest sinds zijn arrestatie. Een traan loopt over haar wang als ze een foto van Jurgen en zichzelf in een lijstje op zijn kast ziet staan. Ze weet nog goed wanneer de foto genomen is. Het was tijdens de eerste kickboksles die ze van hem kreeg. Ze glijdt met haar vingers langs de belangrijkste trofeeën die Jurgen met deze sport gewonnen heeft. Charly was nog niet eens geboren toen hij zijn eerste jeugdkampioenschap al in de wacht had gesleept.

Ze draait zich om, loopt naar zijn slaapkamer en kijkt naar het keurig opgemaakte bed. Dat betekent dat Evelien, de schoonmaakster, is geweest. Zij ruimde altijd gelijk zijn kamer op nadat hij vrouwelijk bezoek had gehad. Zo wilde Jurgen dat graag. Charly denkt aan de vrouw die bij hem was tijdens de inval. Zij zal die nacht nooit meer vergeten, denkt ze.

Voor de meeste vrouwen bleef het bij maar één bezoek. Het leek of Jurgen na afloop op geen enkele manier aan hen herinnerd wilde worden. Daarom blijft de foto die onder de tv in de kast staat haar ook zo boeien. Ze pakt de zilveren lijst op en kijkt naar een jonge Jurgen, die een knap, blond meisje in een rode bikini met een strandhoed op vasthoudt.

Hij was op jonge leeftijd al groot en gespierd. Dat hij op de foto nog maar een puber is, is alleen te zien aan zijn gladde kaak en het blonde haar, dat ieder volgend jaar een beetje donkerder is geworden. Ze heeft een paar jaar geleden aan Jurgen gevraagd waarom hij deze foto in zijn kamer heeft staan. Hij had daarop kort geantwoord dat hij van haar gehouden had, maar dat een lange relatie met haar er niet inzat. Charly vroeg of hij dat nog steeds erg vond, maar Jurgen schudde zijn hoofd. Hij zei dat het lang geleden was en dat het niet meer uitmaakte.

Ze zet de foto weer op zijn plaats en loopt terug naar de villa. Het heeft geen zin om naar Otis’ verdieping te gaan, want al zijn persoonlijke spullen staan in dozen gepakt. Hij zou vorige maand gaan samenwonen met zijn verloofde, Emma. Een paar dagen voor zijn arre- statie had hij haar ten huwelijk gevraagd terwijl hij haar de sleutel van hun woning gaf.

Emma is een vriendin van Charly geworden, maar ze woont tijdelijk weer bij haar ouders in Limburg, tot Otis vrijkomt.

En nu vertrek ik morgen ook, denkt ze. Met een sprongetje ploft ze neer op de zachte, taupekleurige kussens van de bank en ze zet haar favoriete Italiaanse zomernummer op. Haar humeur verandert direct. Ze kijkt uit naar de reis naar Italië, maar ze ziet er wel een beetje tegenop om uren door te brengen met haar reisgezelschap.

Wat zou het fijn zijn geweest als ze alleen had durven gaan. Had ze maar meer tijd besteed aan autorijden, dan was ze nu niet zo onzeker geweest. Ze spreekt vloeiend Duits en Italiaans, dus dat is het probleem niet. Ze zucht. Misschien valt Milton morgen wel mee en was hij vandaag gewoon zo bot omdat hij bang was dat ze op een van zijn vele exen zou lijken. Ze kijkt nog eens naar haar broek vol vlekken. Toen hij haar zag, had hij gelijk in de gaten dat zij anders was. Hij wilde haar zien en niet haar bagage, dat weet ze zeker, want hij had gewoon via de telefoon kunnen vragen hoeveel koffers ze van plan was mee te nemen. Ze legt haar benen op de leuning van de bank.

Zou hij weten dat haar broers in de bak zitten, en wilde hij daarom zien wie hij morgen in zijn auto zou krijgen? Of was hij gewoon nieuwsgierig naar haar als vrouw? Hij is tenslotte nog vrijgezel. Ze besluit dat het haar missie voor morgen is om daar achter te komen.

2

Om tien voor vijf die ochtend sleept Charly haar spullen naar buiten. Ze sluit de voordeur af en toetst de code van het alarmsysteem in. Het is schemerig. Met een druk op de knop opent ze het hek en ze geniet van het fluitconcert van de vroege vogels. Precies om vijf uur hoort ze dat een auto de boslaan in komt rijden. Milton parkeert zijn auto op dezelfde plaats als de dag ervoor en stapt uit. Charly staat ondertussen al met haar zware koffer bij de achterklep die Milton van binnenuit geopend heeft. Ze schuift haar zalmroze koffer naast zijn grote zwarte koffer. Hij komt met grote stappen naar haar toe.

‘Laat mij dat doen, Charly. Dat is toch veel te zwaar voor je.’

Ze glimlacht. ‘Hij zit er al in,’ zegt ze en ze wil teruglopen naar het bordes waar haar andere spullen staan, maar hij pakt haar arm en drukt een kus op haar wang. ‘Goedemorgen.’

Charly is zo verbaasd dat ze stil blijft staan en Milton haar spullen laat halen.

‘Ik kan dat best zelf, jij hoeft dat niet te doen,’ zegt ze en ze pakt haar verfkist uit zijn handen.

‘Ja, ja, en dan later mopperen dat ik geen manieren heb, zeker.’

Ze fronst. ‘Die kus op mijn wang die je me steeds als begroeting geeft, doe je dat ook om je goede manieren te tonen?’

Hij zet haar sporttas voor de koffers in de achterbak en kijkt haar indringend aan met zijn staalgrijze ogen. ‘Ik kus je omdat ik dat wil, Charly, niet omdat ik denk dat het van mij verwacht wordt.’ Ze lopen samen nog een keer terug om de ezel en de doeken op te halen. ‘Maar als je het niet prettig vindt dat ik je zo begroet, laat het dan vooral weten.’

Ze geeft de doeken een voor een aan Milton, waarna hij ze naast de sporttas schuift.

Hij sluit de klep. ‘Ik wil je laten voelen dat je welkom bent.’

‘Dat is gelukt, je voelt nu al als mijn derde grote broer,’ zegt Charly.

Hij trekt een grimas en loopt naar het portier van de bijrijderskant en houdt hem voor haar open.

‘Doe je ook mijn gordel nog vast?’ plaagt ze hem terwijl ze instapt.

Milton pakt haar gordel en buigt zich over haar heen. ‘Als jij daar blij van wordt, dan doe ik dat graag.’

Dat had ze niet verwacht. Ze voelt zijn gespierde dijbeen tegen haar bovenbeen drukken en ze merkt dat hij zijn beweging vertraagt op het moment dat zijn hoofd heel dicht bij het hare is.

‘Heb je je haren net nog gewassen?’

Charly denkt aan haar missie. Dit is duidelijk, hij wilde haar gisteren zien omdat hij nieuwsgierig is naar haar als vrouw.

‘Pfff... Dit noem ik nou vrouwengeneuzel, ik dacht dat jij daar allergisch voor was?’

Hij trekt zich snel terug en drukt haar portier dicht.

Ze grinnikt. Deze rit wordt vast minder vervelend dan ze gedacht had.

Met een strak gezicht stapt Milton in, rijdt om de fontein heen en door het geopende hek, dat zich automatisch achter hen sluit. Zonder iets te zeggen rijden ze het dorp uit. Ze luisteren naar de muziek op de radio.

Charly geniet van de kleuren aan de hemel, die steeds lichter wordt. Ze rijden naar het oosten, waardoor het schouwspel van de zon die het duister verjaagt zich recht voor hun neus afspeelt.

Als ze de grens van Duitsland passeren, voelt ze opwinding door haar lichaam gaan. Nu ben ik echt op reis, denkt ze verheugd. Ze kijkt naar het landschap, maar ze vindt het nog veel op Nederland lijken. Alleen zijn de huizen anders, iets grauwer.

Milton zoekt op de radio naar een leuke Duitse zender. Een andere taal geeft hem altijd een vakantiegevoel, zegt hij.

Na nog een kwartiertje begint Milton ineens te praten. ‘Mijn moeder vertelde me dat je nog nooit in Italië bij je tante bent geweest.’

‘Klopt, zij komt de zomermaanden altijd naar ons toe. Ik ben trouwens helemaal nog nooit in Italië geweest en ik ben nu voor het eerst in Duitsland.’

‘Wat!’ zegt Milton verbaasd.

Charly vertelt over de jaarlijkse reis naar Curaçao die ze iedere winter sinds haar tweede levensjaar maakten. Haar ouders en haar broers gingen vroeger vaak naar Italië op vakantie, maar ze zijn daar sinds haar geboorte mee gestopt.

‘Ik zag je ogen net wel stralen toen we de grens overgingen, maar nu begrijp ik waarom.

Je bent vierentwintig, toch?’

Charly luistert naar de opsomming van de landen die hij allemaal bezocht heeft. Hij zegt erbij dat Italië een van zijn favoriete vakantielanden is.

‘Waarom?’ vraagt Charly nieuwsgierig.

‘Vanwege het landschap, het klimaat, de cultuur, het eten, de zee, de taal. Ik kom al jaren op dezelfde plek door mijn ouders, die daar nu praktisch wonen. En ik heb er een aantal vrienden wonen, dat helpt ook mee, natuurlijk…’

‘Dan voel het voor jou vast als thuiskomen, niet alleen bij je ouders in hun vakantiehuis maar ook bij je vrienden?’

‘Absoluut, ik krijg van hen altijd een zeer warm ontvangst.’

‘Ik ben benieuwd hoe zij jouw naam uitspreken,’ lacht Charly.

‘Niet. Toen ik een jaar of acht was ging ik voor het eerst met mijn ouders naar Toscane en ik speelde daar vaak met Italiaanse kinderen op het strand. Ik zei dat ze me Ton konden noemen, maar ze maakten er al snel Tony van. Mijn moeder vond en vindt dat nog steeds vreselijk. Als je haar chagrijnig wil maken, moet je me Tony noemen in haar bijzijn.’

Charly lacht. ‘Ik zal het onthouden.’

‘Ik stel me aan Italianen nu meestal gelijk maar voor als Tony.’

‘Ik kan me daar wel iets bij voorstellen,’ zegt ze, terwijl ze haar mobiel uit haar tas pakt omdat ze een berichtje binnen hoorde komen. Welkom in Duitsland, leest ze. Ze laat haar mobiel weer in haar tas vallen.

Ze rijden voor haar gevoel met een duizelingwekkende snelheid op het zuiden af. Ondanks de hoge snelheid voelt ze zich veilig en ze besluit om haar ogen heel even dicht te doen. Ze heeft zo slecht geslapen de afgelopen nacht dat de vermoeidheid vat op haar begint te krijgen. Om drie uur ‘s nachts lag ze klaarwakker in bed en ze luisterde naar de stilte in het huis die zo oorverdovend was dat ze er niet meer door in slaap kon komen. Een uur later was ze uit bed gestapt en ze had een lange douche genomen, waarna ze zich een stuk fitter voelde, maar van slapen was het niet meer gekomen.

Milton ziet dat Charly in slaap is gevallen. De eerste gedachte over de reis, nadat hij ja had gezegd tegen zijn moeder op de vraag of er een jonge dame met hem kon meerijden naar Italië, lijkt totaal niet op hoe het echt is. Hij vindt het nu zelfs prettig dat ze mee is. Wie had dat gedacht, denkt hij en lacht even om zichzelf. Op de eerste parkeerplaats die hij tegenkomt, stopt hij. Hij maakt zijn gordel los, buigt zich voorzichtig over haar heen en drukt op het knopje naast de stoel, zodat haar leuning langzaam naar achteren schuift. Ze ligt in een veilige en comfortabele houding als hij de snelweg weer op rijdt.

Een Duitssprekende nieuwslezeres dringt Charly’s droom binnen. Langzaam opent ze haar ogen en ze vraagt zich af waar ze is. Ze ziet enkel een zwart plafond dat te donker is en zich te dicht bij haar gezicht bevindt om van haar slaapkamer thuis te zijn. Opeens dringt het tot haar door dat ze onderweg is naar Italië. Ze draait haar hoofd een klein stukje en kijkt naar Milton.

Het is eigenlijk een verdomd stoere vent met die zonnebril op zijn neus. Hij laat haar zeker niet koud, beseft ze. Nu wordt ze pas echt wakker en ze vraagt zich af waarom hij een zonnebril nodig heeft.

‘Goedemorgen. Voor de tweede keer vandaag,’ zegt hij. Zijn mondhoeken krullen even licht op.

Meteen voelt ze irritatie opborrelen. ‘Geen kus, deze keer?’ zegt ze op sarcastische toon.

‘Ochtendhumeurtje?’ bromt hij.

‘Hoe lang heb ik geslapen?’ vraagt ze, terwijl ze zoekt hoe ze haar stoel weer in de normale stand kan zetten.

‘Rechts naast je stoel zit het knopje en je hebt bijna twee uur liggen knorren. Ik heb water voor je meegenomen van het tankstation.’ Hij wijst naar de bekerhouders tussen hen in, waar een flesje naast een lege koffiebeker staat.

Charly zet haar stoelleuning rechtop en vraagt zich af hoe de leuning in de ligstand is gekomen, want ze kan zich niet herinneren dat ze dat heeft gedaan.

‘Dank je,’ stamelt ze en ze pakt het flesje water uit de houder.

Een gilletje ontsnapt uit haar keel als ze voor zich uit kijkt. De snelweg gaat steil naar beneden en in de verte weer omhoog. Zoiets heeft ze nog nooit gezien, ze vindt het prachtig. ‘Wat gaaf.’

Milton houdt zijn gezicht strak op de weg gericht en geeft nog een extra dot gas om de auto voor hem in te halen, maar inwendig moet hij lachen om de ontwapenende verwondering van zijn reisgenoot.

Charly kijkt om zich heen terwijl ze tussendoor gulzig uit het flesje drinkt. Ze beseft dat het Milton wel geweest moet zijn die haar stoel in de ligstand heeft gezet. Hij is toch niet zo’n grote eikel als ze in eerste instantie dacht. Hij is zorgzaam en verdomd aantrekkelijk, denkt ze.

‘Sorry dat ik zo lang geslapen heb.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Je bent een perfecte reisgenoot tot nu toe. Lekker rustig.’

Charly pakt haar zonnebril uit haar tas en geniet volop van het golvende landschap. Als ze even later over een viaduct rijden, komt ze ogen tekort. Onder haar ligt een prachtig dorpje tussen de heuvels. Een rivier stroomt slingerend langs de huisjes en de heuvels erachter zijn de hoogste die ze ooit in het echt heeft gezien.

‘Wat mooi!’ roept ze enthousiast.

Ze duikt in haar tas en pakt haar schetsboek. Met grote snelheid trekt ze lijnen over het papier. De snelweg draait om een heuvel heen naar links en weg is het uitzicht. Miltons ogen worden groot als hij ziet dat ze verder tekent en het verdwenen dorpje in de heuvels in een paar minuten op het witte vel tovert. Dan richt ze haar aandacht weer op het nieuwe uitzicht dat voor haar verschijnt.

‘Als je dit al mooi vindt, dan zal je de bergen in Oostenrijk helemaal geweldig vinden.’

‘Ja, vast. Ik vond de bergen op tv al prachtig. En ik weet zeker dat ze in het echt nog overweldiger zullen zijn.’

‘Kun je niet beter foto’s maken en die later natekenen?’

Charly kijkt hem aan. ‘Ik heb een foto gemaakt in mijn hoofd. Ik wil het niet precies natekenen, een deel van de tekening vul ik aan met mijn fantasie. Ik wil de sfeer vangen en het gevoel dat ik op dat moment had. Als ik in opdracht schilder, is er meestal geen ruimte voor mijn eigen visie, ze verwachten dan een perfecte kopie van een foto.’

Milton knikt begrijpend. ‘Heb je het druk met opdrachten?’

‘Ik heb er nu drie bij me, maar als ik het gewild had, had ik er wel tien mee kunnen nemen. Ik hou expres ruimte vrij voor mijn eigen creaties. Die ook te koop zijn, trouwens.’

‘Kan jij alles schilderen?’

Ze denkt aan haar laatste poging om een zelfportret te maken. ‘Uh... bijna alles. Het is heel gek, maar het lukt me niet om een zelfportret te schilderen. En jij? Wat doe jij voor werk? Wat is jouw passie?’

Milton staat boven op zijn rem voor een auto die zonder richting aan te geven van baan wisselt. Charly voelt haar gordel strak om zich heen knellen. Ze trekt even haar wenkbrauwen op, maar reageert verder niet. Hij is verrast door haar nuchtere reactie. Geen gegil en gevloek en ook geen commentaar op zijn rijgedrag. Als het zo doorgaat is ze echt de meest ideale reisgenoot ever, denkt hij.

Als ze weer ruim baan hebben en Milton zijn gaspedaal even tot de bodem intrapt, antwoordt hij: ‘Werk en passie, dat zijn twee verschillende dingen voor mij. Mijn werk is onder andere het inkopen van edelstenen en edelmetaal voor onze juwelierswinkels. Dus ik ben veel in Antwerpen en Amsterdam. Ik werk in ons familie- bedrijf en sinds twee jaar heb ik de leiding. Mijn vader werkt ook nog, maar hij is tegenwoordig vaker in Italië dan in Nederland. Echt, ik doe mijn werk met heel veel plezier, maar mijn passie ligt toch ergens anders.’

‘Ik ben benieuwd,’ zegt Charly. Milton richt zijn aandacht weer op de weg.

‘Wil je dat ik het raad?’ vraagt ze na een paar seconden stilte.

‘Probeer maar.’

‘Iets met snelheid?’

Hij schudt zijn hoofd.

‘Iets met vrouwen.’

‘Iets?’ Zijn donkere wenkbrauwen schieten boven zijn zonnebril uit. ‘Ja, dat is sowieso een passie van mij, maar daar zullen we het nu maar niet over hebben, hè, maat?’

‘Hmm, nee, dank je. Maar je bent nog vrijgezel, toch?’

‘Ja.’

‘Hoe dat zo?’

Milton fronst. ‘Waarom zo verbaasd? Jij bent toch ook nog vrijgezel?’

‘Ja, hallo, ik ben vierentwintig, jij bent bijna tien jaar ouder, vriend.’

‘Dat hoeft niets uit te maken, het gaat erom wat je eraan gedaan hebt om de ware te vinden.’

Charly trekt haar benen onder zich en draait zich naar hem toe. ‘Vertel, wat heb jij allemaal gedaan om haar te vinden? Heel veel rijke meisjes gedatet, neem ik aan?’

‘Dit is niet veilig, hoe je nu zit,’ zegt hij streng.

‘Pfff, opa,’ moppert ze, maar ze gaat toch weer recht zitten.

‘Ja, ik heb veel gedatet met meisjes uit mijn eigen milieu, maar ik heb ook een lange relatie gehad. Ik vertelde mezelf jaren dat zij de ware wel moest zijn, want ze paste op papier perfect bij mij, maar ik miste een bepaald gevoel tussen ons. Ik dacht dat het niet zo belangrijk zou zijn, maar ik heb het na zeven jaar toch uitgemaakt.’

‘Woonde je samen met haar?’

‘Ja, een kleine drie jaar, waarvan ik de helft van de tijd in het buitenland was, dus eigenlijk was het maar anderhalf jaar. En jij?’

Charly vindt het niet prettig om over haar onbeduidende liefdesleven te praten. ‘We hadden het over jouw passie. Uh... Verzamel je iets?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, maar verander niet ineens van onderwerp. Ik heb jouw vragen beantwoord, dus het is wel zo eerlijk als jij ook iets over jouw liefdesleven vertelt.’

Charly zucht eens diep. ‘Ik heb niet veel te vertellen.’

‘Ben je nog maagd?’

‘Wow!’ gilt ze. ‘Jij bent direct.’

‘Daar hoef je je toch niet voor te schamen, de meeste mannen vinden dat geweldig.’

‘Als ik nog maagd zou zijn, dan zou ik me daar zeker niet voor schamen.’ Ze zucht nog eens en vraagt zich af hoe het kan dat ze in zo korte tijd elkaars liefdesleven aan het bespreken zijn.

‘Ik heb drie jaar geleden een paar maanden een vriend gehad, Mason heette hij. Het is niets geworden.’

‘Waarom niet?’

Charly denkt terug aan het moment dat ze wist dat het voorbij was tussen hen. Het was het moment dat ze van Otis hoorde dat Jurgen erachter was gekomen dat hun vriend Mason al maanden stiekem met hun kleine zusje liep te rotzooien. Ze wist toen direct dat ze Mason nooit meer zou terugzien. Een paar dagen later kreeg ze een berichtje van hem met de boodschap dat het beter was als ze elkaar niet meer zouden zien. Hij nam de schuld op zich door te zeggen dat hij nooit iets achter Jurgens en Otis’ rug om met haar had mogen beginnen. En hij had haar verzekerd dat hij echt van haar gehouden had.

‘Hij durfde niet voor mij te gaan, dus hij was de ware niet,’ vat ze kort samen.

Milton voelt dat het nog steeds een gevoelig punt is bij haar, dus hij laat het onderwerp rusten.

Om twaalf uur stoppen ze voor een vroege lunch. Het is al verrassend druk op de parkeerplaats, hoewel het hoogseizoen nog niet eens is begonnen. Ze parkeren ver van het wegrestaurant af. De wandeling naar het restaurant kost tijd, maar ze zijn het erover eens dat het goed is om even de benen te strekken.

In het restaurant draagt Milton het dienblad, Charly pakt twee broodjes van het buffet en bestelt koffie bij de kassa. Hij pakt nog een blikje cola uit de koeling nadat hij het dienblad bij de kassa heeft neergezet. Als ze een vrij tafeltje gevonden hebben, duikt hij in zijn mobiel om een aantal zakelijke mails te beantwoorden. Charly vermaakt zich door de mensen om zich heen te observeren.

‘Mag ik een slokje van jouw cola?’ vraagt ze.

‘Ik kan wel even een blikje voor je halen?’ biedt Milton aan.

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik wil maar twee slokjes, een heel blikje krijg ik niet op.’

Hij knikt en tikt verder op zijn mobiel.

Ze haalt een rietje naast de kassa en drinkt daarna wat uit het blikje.

Milton kijkt op. ‘Ben jij een bijter?’

Charly haalt het rietje, met de afdruk van haar tanden erin, uit het blikje en schuift het terug zijn kant op.

‘Ik heb nooit begrepen waarom iemand dat doet,’ zegt hij.

‘Dan komt er niet te veel uit of zo. Ik doe dat eigenlijk altijd zonder erover na te denken. Gekke gewoonte blijkbaar,’ zegt ze.

Ze duiken daarna nog even het winkeltje in om wat snacks en drinken voor onderweg in te slaan en spreken af om elkaar buiten te ontmoeten na een bezoek aan het toilet. Milton zucht als hij ziet dat er een groep militairen staat te wachten voor de ingang van de toiletten.

Charly snuffelt nog even bij de souvenirtjes en loopt dan ook snel in de richting van het toilet. Ze wil niet dat Milton lang op haar moet wachten. Ze volgt de bordjes de trap af. Haar benen beginnen te trillen als ze een grote groep mannen in uniform beneden aan de trap ziet staan. In gedachten hoort ze weer het geschreeuw van de eenheid die gewapend hun huis binnenviel en Jurgen en Otis onder dwang meenamen. Charly voelt de spanning in haar lijf toenemen en sprint snel de trap weer op. Buiten komt ze weer wat tot rust. Als ze Milton wat later naar buiten ziet komen, is ze weer volledig tot zichzelf gekomen, maar als ze teruglopen naar de auto voelt ze dat ze toch echt heel nodig moet plassen.

‘Milton, zou je het erg vinden om bij de eerste benzine- station die we straks tegenkomen weer even te stoppen?’

Hij fronst. ‘Waarom?’

‘Ik ben niet naar het toilet geweest.’

‘Wat!’ roept hij. ‘Regel één van een lange autoreis is dat iedereen eet, drinkt en plast bij iedere stop.’

‘Het spijt me, maar het was zo druk, ik dacht dat ik het nog wel een tijdje op zou kunnen houden, maar...’

Hij gooit de snacks in de auto en moppert: ‘Ik ga voorlopig niet meer stoppen, dus plas hier maar.’ Hij wijst naar het dennenbos achter de picknicktafel.

‘Milton, please...? Ik kende de regels niet, maar nu wel. Wil je zo echt niet even stoppen bij de volgende pomp?’

‘Nee, je kan teruglopen naar het restaurant of het bos in,’ zegt hij nors.

Charly pakt wat papieren zakdoekjes uit haar tas, rukt het portier open en gooit haar tas in de auto. Teruggaan naar het restaurant is geen optie voor haar, dus kiest ze voor het bos. Ze baalt nu dat ze geen rokje aan heeft maar jeans.

Als ze terugkomt, ziet ze Milton met zijn mobiel aan zijn oor naast de auto staan. Ze pakt het flesje water en giet het over haar handen leeg. Ze wil het flesje in de vuilnisbak achter zich gooien, maar deinst dan achteruit. Ze voelt haar ademhaling versnellen en haar lip begint te trillen als ze de groep militairen op zich af ziet komen.

Milton sluit het telefoongesprek af en ziet de angstige blik in haar ogen.

‘Zullen we gaan, Charly?’ vraagt hij bezorgd.

‘Ja,’ zegt ze wat verward en ze stapt snel in.

Volgens mij begrijp ik waarom ze niet in de rij is gaan staan bij het toilet, denkt Milton.

Als ze de snelweg weer op rijden, probeert hij het voorzichtig ter sprake te brengen.

‘Je hebt twee broers, toch?’

‘Ja, klopt. Heeft mijn tante dat aan je moeder verteld?’

‘Nee, jij noemde me vanmorgen je derde broer, dus...’

‘O, ja, dat is waar.’

‘Wat doen je broers voor werk? Zijn ze net zo creatief als jij?’

Charly trekt een grimas. ‘Niet op dezelfde manier als ik, maar mijn vader vond dat ze behoorlijk creatief bezig zijn geweest,’ lacht ze. ‘Nee, dat is een grapje. Ze hebben samen een handelsbedrijf. Ze maken niets, maar kopen en verkopen alleen.’

‘En je vader?’

‘Hij heeft ooit het metaalbedrijf van zijn vader overgenomen, maar dat heeft hij uiteindelijk voor een flinke prijs verkocht. Daarna is hij in de aandelen verder gegaan en hij werkte bij verschillende bedrijven als trouble- shooter.’

Milton had iets heel anders verwacht. ‘Dus ze droegen geen uniform?’ Charly kijkt hem wat geschrokken aan. ‘Sorry, ik zag hoe heftig je reageerde op militairen, dus ik dacht...’

‘Nee, het enige uniform dat mijn vader droeg en mijn broers dragen, is een driedelig kostuum.’ Ze haalt even diep adem. ‘Mijn reactie van daarnet komt door een recente ervaring. Ik was een toevallige toeschouwer.’

Milton legt zijn hand op haar been. ‘Wat erg voor je dat je net op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats was.’

Ze glimlacht en kijkt naar de hand die haar been rust.

‘Sorry,’ zegt hij en trekt zijn hand snel terug.

Toch moet ze bij zichzelf toegeven dat ze zijn aanraking niet als onprettig heeft ervaren, eerder het tegenovergestelde.

Milton is een stuk ouder dan ik, denkt ze, maar dat was Mason ook. Misschien val ik wel op oudere, wereldwijze mannen met veel ervaring?

Ze denkt aan Mason, die ervoor zorgde dat haar eerste seksuele ervaring een overweldigende beleving was. Hij gaf haar precies waar ze naar verlangde en leerde haar hoe ze een man op verschillende manieren genot kon geven. Ze had zich geen lievere minnaar en geen betere leraar kunnen wensen.

Beiden zijn ze in gedachten verzonken, terwijl ze weer vele kilometers over het asfalt afleggen. Charly schrikt op als ze het deuntje van een mobiel hoort en grijpt naar haar tas, die bij haar voeten staat.

‘Het is de mijne,’ zegt Milton.

Hij ziet dat zijn Italiaanse vriend Dante belt en zet hem op de speaker.

‘Ik hoorde dat je onderweg bent naar ons,’ zegt Dante.

‘Ja, nog zo’n achthonderd kilometer ongeveer, dan zijn we in Trilia.’

Charly is onder de indruk van Miltons Italiaanse uitspraak.

‘Dat is nog een flinke rit. Maar zeg eens, hoe bevalt je reisgenoot?’

Milton kijkt even opzij naar Charly. Ze typt een berichtje op haar mobiel.

‘Heel goed, Dante. Ze is makkelijk en ze kijkt vol verwondering naar het wisselende landschap. Heel aandoenlijk. Alles is nieuw voor haar. Ik zie de rit naar Italië nu door heel andere ogen.’

‘En hoe zijn die ogen? Aantrekkelijk?’

‘Ja, absoluut.’

‘Mazzelaar, dus jij reist vele kilometers met een mooie vrouw. En ik had nog wel medelijden met je toen je moeder je met haar opgescheept had.’

Charly stopt met typen, maar ze kijkt niet op en concentreert zich op het gesprek.

‘Nee, je hoeft geen medelijden met me te hebben, ik vermaak me prima.’

‘Wil je me aan haar voorstellen, Tony? Of wil je haar voor jezelf houden?’

Milton lacht. ‘Ze is tien jaar jonger dan wij, ik denk dat ze eerder geïnteresseerd is in jouw jongste broertje.’

Charly is verontwaardigd. Wat! Wil hij me koppelen aan het broertje van zijn vriend? Wie denkt hij wel dat hij is?

‘We zullen zien, Tony. Rij voorzichtig en tot gauw.’

‘Ciao, amico.’