MISSIE DROOMBAAN

Colofon

Copyright © Your Journey

Auteur: Joyce van Ombergen-Jong

Eindredactie: Maaike Schneiders

Eerste druk 2023

Vormgeving omslag: Lotte Prins & Robin Jong

Vormgeving binnenwerk: Robin Jong

Illustraties omslag: Lotte Prins

Foto auteur: Eva Snoijink

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 978-9-08-306441-3

NUR 285

www.yourjourney.academy

www.joycevanombergen.com

De personages in dit boek zijn door mij verzonnen;

elke gelijkenis met plaatsen, gebeurtenissen en personen (al dan niet in spiritvorm) berust op louter ‘toeval’.

- 1 -

‘Gefeliciteerd, de jury heeft unaniem voor jou gekozen!’ Vol ongeloof staar ik naar mijn scherm. Ik knipper een keer goed met mijn ogen. Het staat er echt! Een wervelstorm aan gedachten steekt op in mijn hoofd. Oh my god! Echt? Ik weet dat ik een goede video heb ingestuurd, maar dat ze voor mij zouden kiezen, had ik écht niet durven te dromen. En heel eerlijk gezegd was ik bang dat ik het niet verdiende. Ik was net met mijn eerste echte baan begonnen, toen deze uitdaging voorbijkwam, maar alles in mij riep dat ik moest reageren. Na lang twijfelen, besloot ik dat dus te doen. Ik vond het vooral lastig omdat ik dacht dat er nogal wat mensen niet blij met mijn actie zouden zijn, zoals mijn eigen vader. Maar de kans was te mooi, dus ik besloot het als een teken te zien.

Tijdens mijn tussenjaar leerde ik vertrouwen op mijn innerlijke stem en de tekens die het universum me gaf. Op moeilijke momenten en bij lastige keuzes heb ik veel gehad aan deze nieuwe kijk op het leven. Waar ik vroeger buiten mezelf naar antwoorden zocht en met de halve wereld in gesprek ging, om uiteindelijk nog minder goed te weten wat ik wilde, keer ik tegenwoordig eerst naar binnen omdat ik weet dat ik de enige ben met het, voor mij, juiste antwoord. Het is een kwestie van leren luisteren naar mijn ‘eigenwijsheid’ en erop leren vertrouwen. Ik moet eerlijk toegeven dat het me nog niet altijd lukt, maar ik ben me er in ieder geval bewust van en word er steeds beter in. Een hele winst.

Grappig trouwens, vroeger vond ik het eigenlijk stiekem een beetje bullshit. Hoezo tekens? En wat nou universum? Ik vond het allemaal maar zweverig gedoe en ‘toeval’ bestond toen gewoon nog in mijn wereld. Hoe anders kijk ik er nu naar. Hoe dat komt? Ik heb gemerkt dat wat ik eerst afdeed als zweverig gedoe, juist op een hele praktische manier voor mij bleek te werken. Dat ik, door me ermee bezig te houden, veel meer de regie over mijn eigen leven heb en vooral hou. Los van wat anderen ervan denken of, erger nog, voor mij willen beslissen. Eerder vond ik dat ook wel een soort van fijn. Als ik twijfelde kon een ander uiteindelijk de knoop voor me doorhakken. En dan kon ik de ander de schuld geven als een beslissing toch niet zo lekker uitpakte. Nu zie ik in dat dat eigenlijk best laf was en dat je ballen nodig hebt om de verantwoordelijkheid over je eigen leven te nemen. Maar ik dwaal weer eens af; welkom in mijn hoofd.

Om het verhaal te kunnen begrijpen, neem ik je een stukje mee terug in de tijd. Om precies te zijn naar drie maanden voordat ik het mailtje ontving. Ik zit op een terras met mijn beste vriendin Tess te praten over de baan die ik aangeboden heb gekregen. Ik vertel haar dat ik

twijfel. Het is een geweldige functie bij een internationaal kledingbedrijf met een mooi salaris en genoeg doorgroeimogelijkheden. Een droombaan zou je kunnen zeggen. ‘Zo’n kans krijg je niet snel weer, Rowan. Ik ben best een beetje jaloers,’ voegt ze eraan toe. ‘Maar ik word er niet echt blij van, Tess. Mijn hoofd zegt dat ik ervoor moet gaan en dat ik vooral dankbaar moet zijn dat ik deze kans krijg, maar mijn gevoel zegt iets anders. Er blijft van binnen zo’n stemmetje zeuren. Is dit wel écht wat ik wil? Wil ik me nu al zo vastleggen?’ reageer ik gefrustreerd. Op het moment dat ik hoorde dat ik was aangenomen, was ik oprecht blij. Ik voelde me vereerd en heel eerlijk; het streelde mijn ego behoorlijk. Ik greep het aanbod met beide handen aan en vertelde mijn familie en vrienden meteen over mijn toffe nieuwe baan. Maar nu betrap ik mezelf erop dat ik er nét iets te enthousiast over vertel, alsof ik mezelf moet overtuigen dat ik echt de goede beslissing heb genomen. Het helpt niet dat iedereen superblij voor me is en onder de indruk dat ik deze baan heb weten te bemachtigen. Het feit dat ik een tijdje naar het buitenland ben geweest om te werken en me met mijn persoonlijke ontwikkeling bezig te houden, bleek een van de redenen te zijn dat ze voor mij kozen. Daarnaast hielp het ook wel dat mijn vader bevriend is met Jaap van Houten, een van de managementleden, al gaf hij aan dat hij mij net zo streng als de anderen had beoordeeld. Mijn ouders steken niet onder stoelen of banken dat ze trots op me zijn. En zelfs Tom, mijn vriendje, normaal totaal geen show-off, loopt er tegen zijn vrienden over op te scheppen. Ik merk dat het me irriteert. En het stemmetje blijft maar zeuren. Wil ik deze baan echt? Of heb ik ja gezegd om de verkeerde redenen? Status, geld, mijn familie en vrienden niet willen teleurstellen… to name a few.

‘Ik heb gewoon het gevoel dat er iets niet klopt,’ zeg ik zachtjes en begin te huilen. ‘Ach Rowan toch, is het zo erg? Je twijfelt echt hè?’ reageert Tess en slaat een arm om me heen. Ik begin direct nog harder te huilen. ‘Wat moet ik nou?’ zeg ik door mijn tranen heen. ‘Ik heb pas iemand horen zeggen dat om te beginnen een paar keer diep ademhalen goed schijnt te helpen,’ grinnikt Tess. Ik lach door mijn tranen heen want ik weet dat ze het over mij heeft. Toen ik net uit het buitenland terug was, strooide ik nogal enthousiast met mijn nieuw verworven levenslessen. Tot Tess me er op een dag op aansprak: ‘Echt geweldig dat je zoveel geleerd hebt de afgelopen tijd Rowan. Ik ben oprecht blij voor je. Ik vind het ook best fijn om af en toe tips te krijgen, maar soms wordt het een beetje veel en krijg ik het gevoel dat ik niets op mijn eigen manier mag doen.’ Hoe pijnlijk die confrontatie ook was, ik moest haar wel gelijk geven. Ieder heeft zijn eigen tijd, tempo en manier van leren. Wat voor jou goed is, hoeft dat niet voor de ander te zijn. Sindsdien voel ik eerst even aan of de ander wel zit te wachten op mijn tips of feedback.

‘Je hebt gelijk, ik moet even diep ademhalen en terug bij mezelf komen,’ zeg ik vastberaden. In mijn hoofd maak ik er een heel drama van en ga ik meteen van het ergste uit. Want wat als het bedrijf rot reageert? Ga ik mijn ouders en Tom niet enorm teleurstellen?

‘Weet je wat? Ik ga zo naar huis en even lekker in bad, dat gaat vast helpen om het even helemaal los te laten. Het antwoord komt dan vast vanzelf.’ We nemen afscheid, geven elkaar een knuffel en niet veel later zit ik op de fiets naar huis. De wind door mijn haren helpt het gepieker een beetje te dempen, al voel ik ook een lichte hoofdpijn opkomen. Waarom krijg ik dat toch altijd van huilen? Thuis aangekomen ben ik blij dat de rest nog niet thuis is. Ik veeg de uitgelopen mascara van mijn gezicht en laat ondertussen een bad vollopen. Ik giet er ontspannende badolie in en niet veel later zak ik weg in het heerlijk geurende schuim. Ik voel mijn spieren ontspannen en ik kan het me verbeelden, maar mijn hoofdpijn lijkt ook al een stuk minder. Als ik ooit een eigen huis heb, wil ik hoe dan ook een bad. Mijn vader is, na lang zeuren van mijn moeder en mij, eindelijk overstag gegaan. Nu hebben we sinds een paar maanden een bad, zo’n romantisch retroding op pootjes. Echt geweldig! Grappig detail: sinds we hem hebben, is mijn vader degene die er het meest in ligt. Mijn moeder en ik genieten er wel van, maar we maken er allebei niet vaak genoeg tijd voor. En mijn broer vindt het te veel tijd kosten en houdt het bij douchen. Het woord romantiek komt sowieso niet in zijn woordenboek voor. Dat gaat nog wat worden als hij ooit een relatie krijgt. Ik hoor via via dat hij af en toe een scharrel heeft, maar blijkbaar is het met niemand zo serieus geweest dat hij haar thuis wil voorstellen. Het lijkt mij trouwens wel leuk om een schoonzus te hebben, ik wilde vroeger altijd een zus en dan komt dit toch een beetje in de buurt. Ervan uitgaande dat we een klik hebben natuurlijk. Het is weer lekker druk in mijn hoofd. Ik doe mijn ogen dicht en haal een paar keer diep adem. In gedachten ga ik terug naar hoe de baan, waar ik nu zo over twijfel, op mijn pad is gekomen.

Na mijn tussenjaar besloot ik niet verder te studeren maar te gaan werken. In de zoektocht naar een leuke baan, hanteer ik dezelfde tactiek als tijdens mijn tussenjaar; er vooral niet te gestresst mee bezig zijn. Natuurlijk kijk ik af en toe op vacaturesites, maar ik wil er ook op vertrouwen dat er vanzelf iets op mijn pad zal komen. Mijn vader denkt daar anders over, hij vraagt mij niet alleen regelmatig wat de stand van zaken is, maar vraagt ook actief rond in zijn netwerk of iemand een baan voor mij weet. Meestal vind ik zijn bemoeienissen irritant, maar op de een of andere manier vind ik het nu juist wel fijn. Het helpt dat mijn vader echt doet waar hij gelukkig van wordt, al werkt hij ontzettend hard. Ik realiseer me dat ik hem op dat gebied best als rolmodel zie. Drie weken geleden kwam hij thuis met een grote lach op zijn gezicht. ‘Rowan, ik heb goed nieuws. Jaap van Houten, een van mijn vrienden uit de groep waarmee ik elk jaar ga motorrijden, is Hoofd Marketing & Communicatie bij BELIXE, een groot internationaal kleding retailbedrijf. Hij vertelde dat ze een junior vormgever op de marketingafdeling zoeken. Leuk jong team! Je mag je CV sturen en hij heeft toegezegd dat je sowieso op gesprek mag komen omdat hij je al een beetje kent.’ Ik heb Jaap wel eens ontmoet, het is een leuke vlotte vent die altijd vol passie vertelt over de reizen die hij heeft gemaakt en de plannen die hij nog heeft. Hij is net als mijn vader van middelbare leeftijd, maar komt op mij over als een jonge hond. Ik mag hem wel. Een functie als vormgever bij een internationaal topmerk klinkt me als muziek in de oren, ik weet alleen niet zeker of ik meteen warm loop voor een heel groot bedrijf. ‘Klinkt interessant pap, heb je zijn mailadres voor me? Dan stuur ik hem vandaag mijn CV. Enne… bedankt voor het lobbyen, dat waardeer ik enorm,’ zeg ik tegen mijn vader. Hij is zichtbaar blij met mijn reactie en appt me meteen de contactgegevens. Als hij richting de deur loopt, draait hij zich plotseling om en zegt: ‘Rowan, ik kan de deur voor je openen, je moet er alleen wel zelf voor zorgen dat je binnenkomt én mocht je aangenomen worden, binnenblijft. Ik verwacht dat je hier professioneel mee omgaat,’ zegt hij en geeft me een knipoog. Als hij de kamer uit is, laat ik zijn woorden tot me doordringen. Hij heeft gelijk, hij kan deuren openen, maar het is aan mij om het waar te maken.

Ik voel een lichte druk op mijn borst opkomen. Stel dat ik de baan krijg en het níet waarmaak? Dan werk ik wel voor een vriend van mijn vader. Is dat wel slim? Maar goed, hoe groot is de kans dat het misgaat en waar maak ik me eigenlijk nu al druk om? Ik moet eerst nog maar eens aangenomen zien te worden.

‘Rowan, expert in het zien van beren op de weg!’ zeg ik hardop en moet weer om mezelf lachen. ‘Dat kan ik maar beter niet op mijn CV zetten, dan word ik zéker niet aangenomen,’ grinnik ik. Zelfspot is mij niet vreemd en volgens mij is dat een eigenschap die wel wordt gewaardeerd. Ineens bedenk ik me dat ik ben vergeten te vragen of ik mijn CV in het Engels moet sturen. Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en voor zowel de Nederlandse als een Engelse versie te gaan. Dat betekent wel dat er meteen werk aan de winkel is; ik heb namelijk nog geen Engelstalige versie. Ik loop naar mijn slaapkamer en ga aan mijn bureau zitten. Vol goede moed klap ik mijn laptop open. Het is alweer even geleden dat ik met een concreet doel aan de slag ging en ik merk dat ik er energie van krijg. Ik typ de bedrijfsnaam in en ontdek dat BELIXE niet alleen luxe kleding, maar ook andere producten zoals accessoires verkoopt. Die middag maak ik meteen de Engelse versie en een geüpdatete versie van mijn Nederlandse CV, ik verander nog wat aan de vormgeving en ben uiteindelijk trots op het eindresultaat. Ik schrijf meteen ook een motivatiebrief en app mijn vader met de vraag of hij alles nog even na wil lopen op eventuele fouten. Hij reageert sneller dan ik gewend ben en voordat ik het weet heb ik mijn CV en brief terug met een paar kleine opmerkingen. Ik verwerk zijn feedback en stuur alles op. Hij kan trots op me zijn. Ik heb het nog niet gedacht of ik krijg een appje van hem: ‘Goed bezig, trots op je!’ Ik glimlach en merk dat ik het stiekem fijn vind als mijn vader trots op me is. Ik weet dat het nog belangrijker is dat ik trots op mezelf ben, maar zover ben ik nog niet. Nog niet. Mijn Portugese vriendin Paola, die ik ontmoette tijdens het reizen in mijn tussenjaar, zei altijd: ‘Soms weet of kan ik iets niet, maar dan helpt het als ik zeg: “Ik kan het NOG niet of ik ben het aan het leren.” Vooral dat ‘nog niet’ vind ik heel behulpzaam en heb ik van haar overgenomen.

Een paar uur nadat ik mijn sollicitatie heb verstuurd, krijg ik al een reactie van Jaap van Houten:

‘Bedankt voor je sollicitatie Rowan, ik heb je mail intern doorgezet. Je wordt als het goed is vandaag al gebeld om een eerste gesprek in te plannen. Vriendelijke groet, Jaap van Houten, Hoofd Marketing & Communicatie BELIXE.’

Oké, dat gaat snel! Ik heb dus binnenkort al een gesprek. Maar wacht eens even, lees ik het goed? Eerste gesprek? Dit betekent dus dat er, mocht het goed gaan, er minstens nog een tweede gesprek volgt. Misschien zelfs een of andere test? Ik heb wel eens gehoord dat grote bedrijven een assessment doen voor ze personeel aannemen. Jeetje, hier had ik helemaal nog niet over nagedacht. Eigenlijk is het hartstikke logisch, het is tenslotte een groot internationaal bedrijf. Die gaan niet over één nacht ijs en hebben ongetwijfeld een pittige sollicitatieprocedure. Het maakt daarbij natuurlijk niet uit dat je de dochter van een vriend van het hoofd Marketing en Communicatie bent, daar worden vast geen uitzonderingen voor gemaakt. Terecht ook. Ik vind het prima dat ik een klein beetje hulp van mijn vader heb gekregen, maar wil wel op MIJN kwaliteiten aangenomen worden.

Ik word uit mijn gedachten opgeschrikt door mijn telefoon. Ik zie een onbekend nummer op mijn display. Als ik opneem blijkt het de secretaresse van Jaap van Houten te zijn met de vraag wanneer ik beschikbaar ben voor een sollicitatiegesprek. We spreken de volgende dag om 10.00 uur af. Stap twee is gezet, het gaat nu ineens wel heel snel. Ter voorbereiding op mijn gesprek bestudeer ik nogmaals uitgebreid de bedrijfswebsite van BELIXE en bedenk alvast een paar vragen die ik kan stellen. Mijn vader heeft me een keer uitgelegd dat het goed overkomt als je niet alleen doordachte antwoorden hebt op de vragen die zij stellen, maar ook zelf een paar vragen hebt. Ik loop nog even mijn goede eigenschappen door en de dingen waar ik minder goed in ben, omdat ze daar ongetwijfeld ook naar zullen vragen. Ik ben creatief en kan goed in een team werken, maar vind het ook prettig om zelfstandig aan de slag te gaan. Plannen is niet mijn sterkste kant, om niet te zeggen dat ik daar best wel slecht in ben, maar daar staat weer tegenover dat ik heel flexibel ben. En o ja, bij mijn laatste stage gaven ze aan dat ik behoorlijk stressbestendig ben!

Voordat ik ’s avonds ga slapen leg ik alvast een outfit klaar voor de volgende dag: een nette zwarte broek, een net t-shirt en een colbertje. Ik ken mezelf en weet dat ik van onder tijdsdruk de juiste outfit uitkiezen stress krijg. Nu maar hopen dat mijn outfit door de keuring komt, ik ga tenslotte solliciteren bij een kledingbedrijf.

- 2 -

Die nacht slaap ik onrustig door de zenuwen voor het gesprek. Ik heb eerder sollicitatiegesprekken gehad, maar dat was voor bijbaantjes en stages. Dit is toch andere koek. Ik lig veel te woelen en als mijn wekker om 07.00 uur gaat, heb ik het gevoel dat ik amper geslapen heb. Als ik opsta, ben ik lichtelijk misselijk. Ik moet die zenuwen onder bedwang zien te krijgen anders wordt het niks vandaag. Eerst maar eens douchen en iets proberen te eten ook al heb ik nog geen trek. Ik eet beneden wat fruit en duik daarna de badkamer in. Tijdens het tandenpoetsen kijk ik mezelf even goed in de ogen.

‘You’ve got this girl! Je leven hangt er niet vanaf. Je gaat gewoon je best doen, meer kun je niet doen,’ zeg ik tegen mijn spiegelbeeld.

Ik kleed me aan en maak me zorgvuldig op en kijk tevreden in de spiegel. Je ziet in ieder geval niet dat ik zenuwachtig ben, denk ik… Ik teken een smiley op de spiegel met mijn lippenstift voordat ik hem op mijn lippen smeer. Ik moet ervan glimlachen en voel hoe ik ontspan. Wat is trouwens het ergste wat er kan gebeuren? Dat ik niet word aangenomen. Is dat heel erg? Dan komen er wel weer nieuwe kansen, dit is pas de eerste poging toch? Ik voel me al een stuk beter. Ik ga mijn best doen en zal er sowieso iets van leren, dus dat is mooi meegenomen. Gelukkig ben ik zo slim geweest om gisteravond alvast uit te zoeken hoe ik bij het bedrijf kom, dat scheelt nu wat stress. Ik heb de tijd ruim gerekend dus zelfs als de trein vertraging heeft, ben ik ruimschoots op tijd. Als het goed is, heb ik drie kwartier reistijd, lopen naar het station meegerekend. Dat is voor mij ook wel zo’n beetje het maximum qua reistijd. Of het moet zo’n fantastische baan zijn dat ik het er lachend voor over heb om meer dan een uur te reizen. Op het station aangekomen heb ik nog tien minuten voordat mijn trein vertrekt, dus haal ik nog even snel een koffietje voor onderweg. In de trein pak ik mijn telefoon omdat ik voor de zekerheid nog een keer wat informatie wil lezen over het bedrijf. Ik typ de naam van het bedrijf in de adresbalk om de website te openen. De zandloper blijft draaien en mijn scherm blijft leeg. Vreemd. Ik refresh de pagina en wacht. Weer niks. Ik typ Google in de zoekbalk in om te checken of het aan de internetverbinding ligt. Die opent moeiteloos.

Geens stres, Ro. Je hebt je goed genoeg voorbereid. Het is niet nodig om nog vijf keer dezelfde tekst door te lezen. Of wel?

Vroeger had ik gedacht dat het toeval was en er verder niets achter gezocht, nu sta ik er even bij stil om te bedenken of er misschien een reden is dat de website niet opent. Ik kan op dit moment maar tot één conclusie komen: ik mag er gewoon op vertrouwen dat ik genoeg onderzoek heb gedaan. Meteen een mooie aanleiding om mijn telefoon op te bergen en even lekker uit het raam te kijken. Ik betrap mezelf er de laatste tijd steeds vaker op dat ik me amper bewust ben van waar ik ben, omdat ik zoveel op mijn telefoon zit. Ik weet dat ik niet de enige ben die verslaafd is aan zijn telefoon, maar weet wel dat ik de enige ben die daar iets aan kan doen. Hoe zou het telefoonbeleid trouwens zijn bij BELIXE? Ik solliciteer op een functie op de afdeling Marketing en Communicatie, dus er is een kans dat ik mijn telefoon nodig ga hebben om bijvoorbeeld socialmediakanalen bij te houden. Op zich vind ik dat geen probleem, ik ben wel benieuwd of dit ook ’s avonds of in het weekend zal zijn. Ach, dat ga ik wel zien, eerst maar eens horen wat de functie precies inhoudt. Voordat ik er erg in heb, komt de trein aan op het station waar ik moet zijn. Ik stap uit en check mijn telefoon om te kijken welke bus ik moet hebben. Als ik het station uitloop, staat hij al klaar en nog geen twee minuten later vertrekt hij. Als deze verbinding elke dag zo soepel loopt, is het een eitje om naar mijn werk te komen. Ik stap uit en kijk om me heen. Dit wordt misschien mijn toekomstige werkomgeving. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Een bedrijventerrein blijft iets droevigs hebben door alle grijze, hoge gebouwen. Ik kijk op mijn telefoon en loop met behulp van Google Maps naar het juiste adres. Als ik de hal van het bedrijf binnenstap, vergeet ik direct dat ik me op een bedrijventerrein bevind. De hal is groot en waar ik ook maar kijk zie ik paspoppen gekleed in de meest toffe outfits staan. Deze plek is een stuk inspirerender dan wat ik net onderweg zag.

Ik meld me bij de balie en de receptionist, een jongen van een jaar of 25, vraagt me in de wachtkamer plaats te nemen. Ik vraag waar ik een toilet kan vinden en hij wijst richting de gang. Ik hoef niet echt naar het toilet, maar wil even checken of mijn make-up nog goed zit en ik wil mezelf nog een beetje moed inspreken. De misselijkheid is inmiddels wel minder geworden, maar een flard is nog steeds voelbaar. In het toilet hou ik mijn handen onder de stromende kraan en kijk in de spiegel die boven de wasbak hangt. Opgelucht zie ik dat mijn spiegelbeeld gelukkig niet verraadt dat ik zenuwachtig ben. Ik check of ik alleen in de toiletten ben, zucht een keer diep, droog mijn handen af en leg ze even op mijn buik, dat helpt me om wat dieper te komen met mijn ademhaling. Ik kijk mijn spiegelbeeld goed in de ogen en zeg zachtjes: ‘You’ve got this, Ro!’ Vervolgens werk ik mijn lippenstift bij. Ik heb vandaag gekozen voor rood, rood geeft me zelfvertrouwen en ik heb wel eens gehoord dat rood je een krachtige uitstraling geeft. Ik ben tevreden en loop terug naar de wachtkamer waar ik ga zitten en een tijdschrift pak om de tijd te doden. ‘De vorige afspraak loopt iets uit, wil je misschien wat drinken? Koffie, thee, water?’ vraagt de receptionist vanachter zijn ultramoderne desk. Beleefd sla ik zijn aanbod af, ik wil niet meteen mijn lippenstift weer verpesten. Ik blader door het tijdschrift en hou met een schuin oog mijn omgeving in de gaten. Er komt af en toe iemand voorbijlopen en allemaal dragen ze kleding waar ik blij van word. Zou personeelskorting een van de voordelen zijn van werken bij dit bedrijf? Dat zou fantastisch zijn en tegelijkertijd gevaarlijk want ik ben bang dat dan een groot deel van mijn salaris linea recta terug het bedrijf in vloeit.

‘Rowan, ben je er klaar voor?’ Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk op. Voor me staat een jonge vrouw met een klapbord in haar handen. Ze lacht me vriendelijk toe en wijst richting de lift. Terwijl ik met haar meeloop vertelt ze dat ze Hannah heet en de secretaresse is van het

hoofd Marketing en Communicatie. Ik observeer haar van opzij en zie dat zij ook al zo’n toffe outfit draagt. Alleen al om de kleding zou ik hier wel willen werken. Op de bovenste verdieping stappen we uit en lopen een gang in, bij de tweede deur stopt Hannah en klopt zacht op de deur. ‘Binnen!’ klinkt het vanuit het kantoor. Hannah houdt de deur voor me open en gebaart dat ik mag doorlopen. Ik haal een keer diep adem en stap het kantoor binnen. Het is ruim en licht en achter een groot bureau zit Jaap, hij staat meteen op om me welkom te heten. Ik krijg een stevige hand van hem en ik kijk in een paar twinkelende ogen. ‘Rowan, leuk je weer te zien.’ Ik voel me meteen op mijn gemak. Jaap schuift een stoel voor me achteruit en vraagt me plaats te nemen. ‘Kan ik iets te drinken voor je regelen?’ vraagt hij. ‘Koffie, thee, limonade?’ vervolgt hij met een knipoog. Ik bedank wederom beleefd want ik ken mezelf als ik licht gespannen ben. Voor je het weet gooi ik iets om en hoe was het ook alweer? You never get a second chance to make a first impression? Jaap pakt mijn CV erbij en leest hem rustig door. Ik kan niet goed inschatten of dit de eerste keer is dat hij mijn CV onder ogen krijgt, hij neemt in ieder geval de tijd. Ik merk aan mijn hartslag, dat ik nog steeds een beetje nerveus ben. Ik probeer mezelf te kalmeren door een beetje rond te kijken en rustig adem te halen.

‘Waarom besloot je bij BELIXE te solliciteren?’ vraagt Jaap terwijl hij mijn CV neerlegt en me geamuseerd aankijkt.

Ik ben even van mijn stuk gebracht. Ik had vragen verwacht over mijn CV of over mijzelf maar niet deze vraag. Ik voel dat ik een kleur krijg. ‘Rustig aan, neem je tijd, ik kan me voorstellen dat je even na moeten denken over zo’n vraag,’ zegt Jaap en knikt me bemoedigend toe. Ik zoek naar een antwoord waarmee ik indruk kan maken. Waarom besloot ik te solliciteren? ‘Eh, ik besloot te solliciteren omdat het me leuk lijkt om in een internationale omgeving te werken,’ antwoord ik na wat voor mijn gevoel veel te lang duurde.

Really Ro, is dat alles wat je kunt bedenken? Het lijkt je leuk om in een internationale omgeving te werken… echt een inspirerend antwoord… NOT!

Aagh, het kritische stemmetje in mijn hoofd is ook meegereisd naar mijn sollicitatiegesprek en besluit flink van zich te laten horen.

‘Waarom lijkt je dat zo leuk?’ vraagt Jaap die niet heel erg onder de indruk lijkt te zijn van mijn antwoord. ‘Ik heb tijdens mijn tussenjaar een half jaar in het buitenland gewerkt en rondgereisd en gemerkt dat ik het leuk vind om mensen van andere culturen te ontmoeten. Ik ben erdoor veranderd, of liever gezegd er meer mezelf door geworden.’ Jaap gaat rechtop zitten en er verschijnt een lach op zijn gezicht, dit antwoord lijkt hem meer te triggeren. ‘Meer jezelf door geworden? Interessant. Kun je dat uitleggen?’ vraagt Jaap.

‘Tijdens het reizen maak je makkelijk contact met vreemden en hebben de gesprekken sneller diepgang. Je neemt elkaar sneller in vertrouwen en deelt dingen die je bezighouden, waarschijnlijk omdat je elkaar daarna nooit meer ziet. Het heeft mijn blik verruimd en meer over mezelf geleerd,’ reageer ik spontaan. Gek, over dit antwoord hoefde ik geen seconde na te denken.

‘Mooi Rowan en je hebt gelijk. Ik heb zelf vroeger ook veel gereisd en het is verrijkend op veel vlakken. Je leert jezelf inderdaad beter kennen en uit ervaring weet ik dat je ook sneller dingen durft te doen of proberen,’ reageert Jaap enthousiast. Ik word blij van zijn reactie en voel dat het ijs is gebroken. Ik kan me ontspannen. Jaap stelt nog wat vragen over mijn CV waarna hij kort vertelt over het bedrijf. Op een gegeven moment staat hij op en loopt naar een kast die in de hoek van zijn kantoor staat. Hij haalt er een groot boek uit en legt het voor me neer op tafel.

‘In dit boek staat de geschiedenis van ons bedrijf en je krijgt een goed idee van de bedrijfsvisie. Blader het thuis maar eens op je gemak door. Mijn secretaresse neemt deze week contact met je op en dan weet je of je door bent naar de volgende ronde. Ik spreek vandaag nog wat kandidaten maar ik kan je wel alvast zeggen dat je een positieve indruk op me hebt gemaakt,’ zegt Jaap terwijl hij met een grote lach zijn hand naar me uitsteekt. ‘Ik zou me daar dus in ieder geval geen zorgen over maken,’ voegt hij er met een knipoog aan toe. Ik schud zijn hand, bedank hem voor het gesprek en loop met het boek onder mijn arm het kantoor uit. Als ik voor de lift sta, zie ik mijn weerspiegeling in de stalen deuren. Ik grijns naar mezelf en mijn hart maakt een een klein sprongetje. Ik heb een heel goede indruk gemaakt en ben dus een stap dichterbij de baan! Mijn dag kan niet meer stuk!

’s Avonds moet ik oppassen bij de buren en dat lijkt me het uitgelezen moment om me te verdiepen in de geschiedenis van BELIXE. Als ik de buurkinderen naar bed heb gebracht, zet ik thee en installeer mezelf daarna in de hoek van de bank met mijn theetje en het boek. Het is dik en zwaar en staat vol met werkelijk prachtige foto’s. Ik vraag me af of elke sollicitant meteen een exemplaar krijgt, dat lijkt me nogal een kostbare aangelegenheid. Blij sla ik het boek open en begin te lezen. Ik lees dat BELIXE in 1968 door een Amerikaans stel is opgericht en gedurende de jaren flink is gegroeid en inmiddels in meer dan 20 landen is gevestigd. Er staan foto’s in van de oprichters, een aantal winkels en diverse collecties die door de jaren zijn ontworpen. Ik word er helemaal blij van en bedenk me dat ik wel bij dit toffe bedrijf wil werken.

Die nacht word ik badend in het zweet wakker, ik knip het licht aan en ga rechtop in de kussens zitten om een beetje tot mezelf te komen.

‘Het was maar een droom Ro,’ zeg ik zachtjes tegen mezelf.

Het was inderdaad maar een droom, maar wel een heel nare droom. Ik droomde namelijk dat ik mijn portfolio met ontwerpen voor een team van tien man moest presenteren en dat een van hen schamper lachte en zei: ‘En jij noemt jezelf graphic designer? Dit kan mijn dochter van zes ook!’ De rest viel hem bij en begon me keihard uit te lachen. Ik barstte in huilen uit en rende het kantoor uit… op dat moment werd ik wakker. Ik weet dat je dingen verwerkt in je slaap dus probeer er niet te veel waarde aan te hechten al leek het nog zo echt in mijn droom. Ik doe wat ik meestal doe als rustig wil worden of niet kan slapen: ik pak mijn oortjes en zet een slaapmeditatie op. Gelukkig val ik al snel weer in een diepe slaap.

- 3 -

De dag erna sta ik niet meer echt stil bij de nachtmerrie, het sollicitatieproces daarentegen houdt me wel flink bezig. Ik kan dan wel een positieve indruk hebben gemaakt, voorlopig weet ik nog niet wat de tweede ronde precies inhoudt en dat vind ik toch wel spannend. Is het alleen een gesprek? Moet ik mijn portfolio presenteren voor een groep mensen? Of moet ik een of andere test maken? Ik weet nog hoeveel stress de CITO-test bij mij veroorzaakte. Mijn moeder gaf me in overleg met de huisarts op een gegeven moment zelfs een of ander homeopathisch middeltje om de zenuwen een beetje de baas te blijven. Waarschijnlijk gaf ze het ook omdat de rest van het gezin er ook onder leed, ik was namelijk echt niet te genieten. Ik was toentertijd ook nog zo’n perfectionist. Gelukkig is er sindsdien wel het nodige veranderd en heb ik stress een stuk beter onder controle. Tenminste… ik ben me er steeds eerder van bewust dat ik loop te stressen en weet beter hoe ik ermee om moet gaan. Het lukt me ook steeds vaker om er ook echts iets aan te doen.

‘Het heeft geen zin om je op voorhand al druk te maken over de volgende ronde, Ro,’ spreek ik mezelf dus streng toe.

Afleiding werkt altijd en ik ben dan ook blij met mijn oppaswerk en dat ik met Tom of een van mijn vrienden af kan spreken. Van fietsen krijg ik ook altijd een leeg hoofd, dus als het even kan pak ik mijn fiets en rijd ik richting het strand. In de winter vind ik het strand het fijnst, er zijn dan niet zoveel mensen en vooral als er wat wind staat is het de ideale plek om mijn hoofd leeg te laten waaien. Om vervolgens mijn wandeling af te sluiten bij mijn favoriete strandtent Life is a Beach met een warme chocolademelk met slagroom.

Dat is het! Ik ga naar het strand, lekker even een rondje memory lane doen. Ik pak mijn dagboek, een pen en mijn oortjes en niet veel later zit ik op de fiets. Ik trap stevig door en een klein half uurtje later zet ik mijn fiets vast aan het hek vlak voor de strandopgang. Als ik naar boven loop en de vlaggen van de strandtent zie, verschijnt er vanzelf een glimlach om mijn lippen. Aan deze plek heb ik zoveel herinneringen. Aan vroeger toen ik hier met mijn ouders kwam in de zomer en sinds een jaar is deze plek nog specialer geworden: ik heb Tom hier ontmoet. Hij was het die me de tip gaf om te solliciteren bij een kennis met een bar in Spanje. Hij was het die bij thuiskomst vroeg naar mijn avonturen en tijdens onze eerste date oprecht geïnteresseerd luisterde naar de waterval aan woorden die loskwam zodra ik begon te vertellen over wat ik allemaal had meegemaakt tijdens mijn tussenjaar. Hij stelde af en toe een vraag en gaf op geen enkel moment de indruk dat ik hem verveelde met mijn verhalen.

Het voelde zo vertrouwd dat ik hem ook vertelde over mijn gekke gastgezin en over de woedeaanval van mijn baas in de bar waar ik werkte en waar ik flink van slag van was geweest. Ik vertelde hem zelfs over de korte fling met Lorenzo, een Italiaan die ik tijdens het reizen ontmoette. Toen ik stopte met praten was hij even stil en zei hij na wat een minuut leek te duren: ‘Wat een geweldige reis en wat een stoer wijf ben jij dat je de confrontatie met jezelf en anderen bent aangegaan,’ waarbij hij me met een scheef lachje aankeek. Dat was het moment dat ik op slag verliefd op hem werd. Het feit dat hij mij stoer vond en mijn verhalen niet afdeed als raar of zweverig maakte het verschil. Ik heb me namelijk altijd een beetje anders gevoeld en word niet zo snel verliefd. Ik heb jongens altijd leuk gevonden, maar ook snel oppervlakkig, vooral als ze met een groepje zijn. Met elkaar lachen om flauwe grappen vind ik helemaal prima, sterker nog daar doe ik graag aan mee, het moet alleen niet te lang duren. Op een gegeven moment mag het ook over wat serieuzere onderwerpen gaan.