Colofon

Copyright © Your Journey

Auteur: Joyce van Ombergen-Jong

Redactie en eindredactie: Maaike Schneiders

Eerste druk 2020

Vormgeving omslag en binnenwerk: Lotte Prins

Illustraties: Lotte Prins

Foto auteur: Robin Jong

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke ander wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 9789090329413

NUR 285

www.yourjourney.academy

www.joycevanombergen.com

De personages in dit boek zijn door mij verzonnen;

elke gelijkenis met plaatsen, gebeurtenissen en personen (al dan niet in spiritvorm) berust op louter ‘toeval’.

Ik draag dit boek aan mijn zoon Dave en mijn dochter Robin op.

Zij houden mij sinds hun geboorte een prachtige spiegel voor waarin ik de zuiverste versie van mijzelf gereflecteerd mag zien.

Daarnaast draag ik het op aan mijn man Joost die onvoorwaardelijk in mij en mijn dromen gelooft en mij support ze ook daadwerkelijk te leven.

Puur met mijzelf ben ik al 100% gelukkig, met ‘mi familia’ een veelvoud daarvan!

Zij weten hoeveel ik van ze hou.

- 1 -

Ik word wakker met een bonkend hoofd dat me genadeloos herinnert aan het feit dat het net iets te gezellig is geworden gisteravond. Onder het motto ‘we slagen maar één keer’ heb ik me door mijn vrienden laten overhalen shotjes te doen. Nu heb ik spijt als haren op datzelfde bonkende hoofd.

Waarom heb ik niet naar het stemmetje geluisterd dat me waarschuwde het vooral niet te doen?

Eigenlijk simpelweg omdat ik even alles wilde vergeten. Geslaagd zijn voor je opleiding is hartstikke leuk. Niet weten hoe nu verder, is helaas een stuk minder leuk kan ik je vertellen. Voor mijn gevoel weten al mijn vrienden al wat ze na onze opleiding Grafische Vormgeving willen gaan doen. Marly is aangenomen op de kunstacademie, Dylan zit midden in de toelatingsprocedure voor de lerarenopleiding en Isa gaat op wereldreis. En ik? Ik heb werkelijk nog geen flauw idee! Ik twijfel op dit moment zo’n beetje aan alles, gek word ik ervan. Dagenlang heb ik op het internet rondgehangen, de ene suffe test na de andere invullend, zonder ook maar een stap verder te komen. Op school word ik ook niet echt verder geholpen. ‘Dan ga je toch eerst werken, je bent hier tenslotte opgeleid voor een vak,’ reageerde mijn docent toen ik, na lang twijfelen, besloot mijn twijfels met hem te delen. Briljant antwoord, maar werken kan altijd nog en eigenlijk heb ik het gevoel dat ik nog niet klaar ben met studeren. Ik wil gewoon nog meer leren, maar wat? Dat mijn moeder zo’n beetje om de dag vraagt of ik er al uit ben, helpt ook niet echt. Mijn vader zegt niks, maar ik hoor hem wel denken. Zo irritant. Verder ben ik gezegend met een broer die al van jongs af aan weet wat hij later wil worden en hard op weg is die droom ook echt te verwezenlijken. ‘Waarom moet alles bij jou altijd zo moeilijk, zussie?’ was zijn reactie toen ik hem in een vlaag van verstandsverbijstering in vertrouwen nam. Aan hem heb ik dus ook niks. De enige die goed reageert is mijn tante. Bij haar heb ik het gevoel dat ze nooit oordeelt, echt naar me luistert en eerlijk toegeeft dat zij het ook niet altijd weet. En, niet onbelangrijk, ik kan ontzettend met haar lachen. De meest serieuze onderwerpen weet zij op een prettige manier luchtig te maken; een ware kunst als je het mij vraagt. Zal ik haar een appje sturen en om advies vragen? Best een goed idee, waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht? Mijn tante heeft me namelijk al vaker op belangrijke momenten in mijn leven geholpen. Bij haar voel ik me op mijn gemak en hoef ik me niet beter voor te doen dan ik ben. Ze heeft alleen een drukke baan en er speelt op dit moment behoorlijk wat in haar privéleven, dus haar nu lastigvallen met mijn problemen is misschien niet zo’n goed idee. Aan de andere kant heeft ze me al zo vaak op het hart gedrukt niet voor haar te denken en niks in te vullen. Als ze geen tijd voor mij of mijn problemen heeft, is het aan haar om dat tegen me te zeggen. Ze is er zelf verantwoordelijk voor haar grenzen in de gaten te houden, zegt ze altijd. Ik kan nog een hoop van haar leren. Heb ik al gezegd dat ze mijn lievelingstante is?

Goed, eerst maar eens onder de douche, een anti-kater ontbijtje voor mezelf maken en zorgen dat die mist in mijn hoofd wegtrekt. Ik krijg spontaan trek in gebakken eieren met spek, nu maar hopen dat die niet net door mijn broer zijn opgemaakt. Het zou niet de eerste keer zijn. Ik pak het allerfijnste badlaken dat ik kan vinden en zet de kraan alvast open zodat het water op temperatuur kan komen. Met zorg kies ik een doucheschuim uit waarvan ik weet dat de geur mij er weer een beetje bovenop zal krijgen. Ik stap onder de douche en sluit mijn ogen. Na een paar minuten lukt het me wat te ontspannen. Het warme water op mijn hoofd en lijf doen me goed en de heerlijke geur van het doucheschuim doet de rest. Ik laat de alcohol en alle piekergedachten van me afspoelen totdat ik voel dat ik er weer een beetje tegenaan kan. Dan droog ik me af en kleed me aan, op naar de eieren met spek! Verbeeld ik het me of is mijn hoofdpijn al een stuk minder dan toen ik wakker werd? Misschien red ik het wel zonder paracetamol vandaag, dat zou fijn zijn want daar ben ik niet zo’n fan van. Ik vind het een soort van zwaktebod om tegen katerkwaaltjes pijnstillers te slikken. In gedachten hoor ik mijn vader zeggen: ‘Bij nacht een man, bij dag een man!’ Dat geldt wat hem betreft ook voor vrouwen. Stiekem geef ik hem gelijk, al zal ik dat natuurlijk nooit toegeven. Ik ben het namelijk, tot verdriet van mijn moeder, standaard oneens met hem. Vooral tijdens discussies waarin we allebei gelijk denken te hebben kan het er pittig aan toegaan tussen ons. Ik heb wel eens medelijden met mijn moeder, maar op de een of andere manier kan ik deze hardnekkig gewoonte maar moeilijk veranderen. Sorry mam! Gelukkig blijft ze er over het algemeen vrij rustig onder, misschien komt dat omdat ze vroeger zelf nooit mocht discussiëren met haar zus; mijn opa en oma zagen iedere discussie als ruzie. Ik poets mijn tanden en haal een borstel door mijn natte lange haar. Vandaag heb ik geen zin in een hete föhn of te veel gedoe dus ik ben snel klaar. Een laatste blik in de spiegel boven de wasbak vertelt me dat een klein beetje make-up toch geen overbodige luxe is. Snel werk ik mijn wallen bij met wat concealer en poeder, doe een beetje mascara en lipgloss op en daar moet ik het maar mee doen vandaag. Waarschijnlijk kom ik toch niet veel mensen tegen vandaag en anders is mijn zonnebril nog altijd mijn beste vriend.

In de keuken aangekomen loop ik mijn broer tegen het lange lijf. Hij zegt zoals gewoonlijk niks, of bromt hij zowaar toch iets van een groet? Wat heeft die gast toch altijd last van een ochtendhumeur. Ik negeer hem en trek de koelkastdeur open. Top, hij laat mij niet alleen met rust, maar gelukkig ook de eieren en het spek. Na mijn ontbijt voel ik me nog een stukje beter. Vandaag hoef ik niet te werken dus de dag is van mij. Ik pak mijn mobiel en check of ik berichtjes heb. Er is een berichtje van mijn tante: ‘Hey lieve nicht, hoe gaat het met je? xx je favoriete tante.’ Dat is ook toevallig, ik wilde haar net een berichtje te sturen! ‘Eerlijk antwoord?’ app ik terug. ‘Ja graag!’ antwoordt ze. ‘Eigenlijk gewoon shit…’ stuur ik terug. Ik heb het appje nog niet verstuurd of mijn telefoon gaat over. Het is goed dat mijn broer net de keuken uit is gelopen, zo kan ik met een gerust hart opnemen.

‘Lieffie, wil je erover praten?’ klinkt de vertrouwde stem van mijn tante aan de andere kant van de lijn. Ik krijg spontaan een brok in mijn keel en haal diep adem. ‘Ja ik geloof het wel, al weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen,’ zeg ik wat zacht. ‘Ik ben vandaag vrij dus als je zin hebt kunnen we naar het strand en doe jij je verhaal.’ Voordat we ophangen, spreken we af elkaar later die ochtend te treffen. Een strandwandeling zal mijn katerhoofd vast goed doen, even lekker de wind door mijn haren op de fiets ernaartoe. Ik ren de trap op om mijn tas te pakken en gooi er voor de zekerheid naast een flesje water, ook mijn dagboek, een pen en mijn oortjes in. Als ik meteen richting strand ga, heb ik nog tijd genoeg om rustig een koffietje te doen en wat te schrijven als ik zin heb. Schrijven helpt me altijd om mijn gedachten te ordenen en dingen te verwerken. Dagboeken vol heb ik de afgelopen jaren al geschreven. Die bewaar ik overigens op een geheime plek, want ik ben als de dood dat mijn broer ze in handen krijgt. Met mijn moeder heb ik de afspraak dat ze ze mag lezen als ze zich ernstig zorgen om mij maakt en oprecht bang is dat ik het zonder professionele hulp niet ga redden. Het gekke is wanneer ik het het hardst nodig heb, ik meestal juist vergeet te schrijven. Er zitten vaak maanden tussen mijn schrijfsessies, enige regelmaat is ver te zoeken

- 2 -

Ik trap op een stevig tempo richting het strand en geniet van de wind door mijn haren en van een klein zonnetje op mijn gezicht. De zomer komt eindelijk echt op gang en dat blijft toch wel mijn favoriete seizoen. Bij het strand aangekomen stal ik mijn fiets tegen een hek en zet hem vast met het belachelijk grote zware slot dat ik er pas geleden voor heb gekocht. Er zijn in korte tijd twee van mijn fietsen gestolen, een van de voordelen van wonen in de stad en ook al weet ik dat het erbij hoort, ik kan me er toch flink kwaad om maken. Je blijft gewoon van andermans spullen af. Ik beklim de trap naar de strandtent en zie tot mijn opluchting dat het er nog heerlijk rustig is. Deze strandtent bestaat al zolang als ik me kan herinneren en is in de afgelopen jaren een paar keer verbouwd. Vroeger was het zo’n rechttoerechtaanstrandtent waar je terecht kon voor frisdrank, een ijsje of een bak patat. We kwamen er altijd met ons gezin en het moest wel heel raar lopen wilden we er geen bekenden tegenkomen. Ik herinner me vooral dat ik na een lange dag aan het strand, het laatste stukje met mijn roodverbrande billen op mijn vaders nek zat en dat hij me bij de strandtent aangekomen met een grote boog vlak voor het ijsjesbord neerzette. Steevast wees hij me dan aan uit welke categorie mijn broer en ik die dag een ijsje mochten kiezen. Meestal een waterijsje maar een heel enkele keer mocht het ook zo’n grote Cornetto zijn. Op een bankje aten we vervolgens ons ijsje op en haalden met een handdoek het zand tussen onze tenen vandaan voordat we op onze slippers richting de snikhete auto liepen. Die stond vaak een heel stuk verderop omdat de parkeerplaats als wij aankwamen in het kustdorp vaak al vol stond met auto’s. Op weg naar huis viel ik regelmatig op de achterbank in slaap; loom van de hele dag zon, wind en zee op mijn huid.

Zo’n zelfde soort ijsjesbord staat er nog steeds zie ik, maar verder is zo’n beetje alles anders. Het restaurantgebouw is niet meer van hout maar van steen en het terras is minstens twee keer zo groot en ingericht met luxe meubilair en fancy parasollen. Ik kan me niet herinneren of er toentertijd muziek werd gedraaid, maar nu klinkt er loungemuziek uit de boxen op het terras. Zelfs de naam is anders realiseer ik me. Vroeger heette het De Branding, tegenwoordig luistert het naar de naam Life’s a Beach. Wat mij betreft hadden ze de oude naam mogen houden, je kunt ook te veel met je tijd meegaan. Ik slenter het terras op en kies met zorg een hoekje uit waar ik me in de relaxkussens nestel. Hier kan ik het wel even uithouden. Na een paar minuten komt er al een serveerster mijn kant op. Ik bestel een grote koffie verkeerd en een glas water: ik kan wel wat vocht gebruiken. Terwijl ik op mijn koffie wacht, kijk ik eens goed om me heen. Een van de leuke dingen van op een terras zitten, vind ik toch wel het ongegeneerd kunnen observeren van mensen. Zoals altijd probeer ik te raden wat voor type mensen het zijn en wat ze hier te zoeken hebben op een doordeweekse ochtend. Een stukje verderop zitten twee vrouwen, ik schat dat ze halverwege de dertig zijn. In het zand naast hen spelen twee peuters. Verderop zijn drie mannen druk met elkaar in gesprek. Ze zijn gekleed alsof ze een dagje van kantoor spijbelen. Zouden ze gemist worden door hun baas? Aan een tafeltje verderop zie ik twee meiden van mijn leeftijd druk met hun telefoon in de weer, ze maken selfies, tussen hen in staan twee cappuccino’s. Hun kleurrijke strandhanddoeken en een fles zonnebrand liggen binnen handbereik. Zijn het studenten die het begin van hun vakantie inluiden? Zijn de mannen in pak misschien zakenmannen die voor de verandering op het strand vergaderen in het kader van het nieuwe werken? De vrouwen lijken me vriendinnen die het huis even zijn ontvlucht om op hun gemak bij te kunnen kletsen terwijl hun kids rustig spelen. In mijn ooghoek zie ik een jongen met een rugzak het terras oplopen. Zou hij hier werken? Hij loopt meteen door naar binnen. Of heeft hij een afspraakje met iemand waarmee hij liever niet op het terras gezien wil worden? Ik laat mijn fantasie nog even de vrije loop en merk dan dat het tijd is wat te gaan schrijven. Ik pak mijn notitieboekje en pen uit mijn tas en zoek naar mijn oortjes, niks zo fijn als naar muziek luisteren tijdens het schrijven. Op mijn mobiel zoek ik de playlist die ik speciaal voor dit soort momenten heb gemaakt en druk op shuffle. Vandaag is het universum mijn DJ, ik laat aan het toeval over in welke volgorde ik de nummers te horen krijg. Meestal klopt het precies met hoe ik me voel of waar ik toevallig net behoefte aan heb. Het is voor mij ook een oefening in niet altijd alles zelf te willen bepalen. Het was toevallig mijn tante die mij toevertrouwde dat zij dit altijd doet en ik ben het op mijn beurt ook gaan doen. Grappig, ik zal het haar straks vertellen als ze er is, vindt ze vast leuk om te horen. Ik open mijn dagboek en blader er doorheen, hier en daar lees ik een stukje terug van wat ik eerder dit jaar heb geschreven. Sommige dingen lijken veel langer geleden dan ze zijn, wat gaat de tijd toch snel. Opeens valt mijn oog op een quote die ik een paar maanden geleden heb opgeschreven: ‘Durf te dromen!’ Ik kan me niet herinneren dat ik dit geschreven heb, maar nu ik het zo zie staan, triggert het me op de een of andere manier. Want wat nou als ik echt zou durven dromen? Meteen komen, als een duveltje uit een doosje, negatieve gedachten in me op:

Hoezo durf te dromen? Je moet wel realistisch blijven, een droom is leuk maar moet wel haalbaar zijn, met alleen dromen bereik je niks.

Ik schrijf deze negatieve gedachten op en voel me een beetje verdrietig worden. Dit soort gedachten zorgen er vaak voor dat ik minder spontaan ben dan ik zou willen. Ze zorgen ervoor dat ik veel dingen bij voorbaat al niet doe en daar baal ik van. Perfectionistisch als ik ben, wil ik eerst zekerheid hebben over wat er gaat gebeuren. Het liefst weet ik precies hoe, met wie en waar ik iets ga doen. En het zou ook leuk zijn garantie over de uitkomst te krijgen. Al met al weinig avontuurlijk. Ik schrijf met grote letters het woord AVONTUUR op en onderstreep het een paar keer.

Dat is het, ik mis avontuur in mijn leven! Daar moet echt verandering in komen en liever vandaag dan morgen, maar hoe pak je zoiets aan?

Voor zover ik weet is er geen handboek Adventure for Dummies, dat zou natuurlijk wel handig zijn voor iemand als ik. Dan hoef ik alleen te lezen hoe anderen het hebben gedaan en dat toe te passen. Ik moet onwillekeurig om mezelf lachen, het is maar goed dat de mensen op het terras om me heen mijn innerlijke conversatie niet kunnen horen. Ze zouden er waarschijnlijk hard om moeten lachen of zich afvragen of ik wel helemaal goed bij mijn hoofd ben. Ook zoiets, altijd maar bezig zijn met wat anderen van me vinden, dat wil ik ook veranderen want het helpt me niet. Sterker nog, door me af te vragen wat anderen van me vinden, blokkeer ik vaak en gooi mijn droom of idee bij voorbaat al in de prullenbak. ‘Wil je nog iets bestellen?’ Ik schrik op uit mijn gedachten en trek met een ruk een van mijn oortjes uit mijn oor. ‘Sorry, wat zei je?’ reageer ik beschaamd en ik kijk vol in het gezicht van de jongen die ik eerder met zijn rugzak het terras zag oplopen. Hij heeft zijn rugzak ingeruild voor een stoer schort zie ik. ‘Eh, doe nog maar een keer hetzelfde,’ stotter ik en voel dat ik een kleur krijg. Irritant, zo lijk ik net een verlegen puber. Maar goed, het mysterie is wel meteen opgelost. Hij werkt hier dus inderdaad, niks geen stiekem afspraakje. Binnen een paar minuten is hij terug met mijn bestelling en vraagt wat ik aan het schrijven ben. Ik merk dat ik eigenlijk geen behoefte heb aan een gesprek, maar ik wil ook niet onbeleefd zijn, al is hij degene die zich brutaal gedraagt. ‘Ik schrijf mijn dromen op zodat ze niet wegvliegen,’ flap ik eruit en heb meteen spijt.

Wat moet hij wel niet denken, eerst een rood hoofd en nu zo'n zweverig antwoord, dat gaat lekker.

‘Wat goed! Waar droom je zoal van?’ reageert hij. Hij kijkt erbij alsof hij oprecht geïnteresseerd is in mijn antwoord. ‘Ik wil meer avontuur in mijn leven,’ zeg ik terwijl ik hem op mijn beurt afwachtend aankijk. ‘Wees eens specifieker, wat voor soort avontuur? Wil je bungeejumpen, motor leren rijden of wat?’

Ik moet lachen want hij heeft gelijk. Zolang je niet helder hebt wat je wilt, blijft het bij een vage droom. ‘Een tijdje in het buitenland werken, denk ik,’ antwoord ik en ik weet zelf niet goed waar dat plots vandaan komt. ‘Denk je dat? Of weet je het zeker?’ kaatst hij terug.

Ai, zijn reactie is terecht, het klonk inderdaad niet heel overtuigend, maar ik voel diep van binnen dat het buitenland echt een serieuze optie is.

Hij vertelt dat hij een vriend heeft met een bar in Spanje die voor de zomer nog personeel zoekt. Als ik vraag hoe de bar heet, lacht hij geheimzinnig. Dan pakt hij zijn telefoon, scrollt wat en laat me vervolgens het Instagram-account van de bar zien. Adventure Bar is de naam van het account. ‘Vast een goed teken,’ grinnikt hij en steekt zijn hand uit: ‘Tom Meijer, je mag mijn naam noemen, de eigenaar heet trouwens Bart, leuke vent! O, de bar is in Benalmádena en er komen veel toeristen dus volgens mij hoef je geen Spaans te kunnen spreken,’ waarna hij zich met een lach verontschuldigt, ‘sorry, ik moet weer aan het werk!’ Ik schrijf snel de naam van de bar en de eigenaar op en sluit mijn ogen.

Het zal toch niet? Overweeg ik serieus om een tijdje in het buitenland te gaan werken? Ik, die een weekendje weg normaal gesproken een half jaar van tevoren plant? Want stel je voor dat je net achter het net vist bij dat leuke hotelletje dat zoveel goede reviews kreeg op social media. Of dat die vriendin waarmee ik wil gaan, niet mee kan omdat ze net iets anders heeft afgesproken. Dat zou toch zonde zijn? Ik die zekerheid voor alles kiest en het liefst elke nacht in mijn eigen bed slaapt.

De stemmetjes in mijn hoofd zijn weer wakker geschud en tetteren het hardst om aandacht. Om ze het zwijgen op te leggen, doe ik mijn oortjes weer in en druk op play. Coldplay klinkt in mijn oor: ‘If we’ve only got this life, and this adventure, oh then I….’ Ja, wat als we alleen dit leven hebben en dit avontuur, wat zou ik dan doen? Ik richt mijn aandacht weer op mijn dagboek en begin te schrijven over alles wat me bezighoudt. Over het feit dat ik af en toe ’s nachts wakker lig omdat ik maar blijf piekeren over wat ik wil gaan doen nu ik klaar ben met mijn studie. Eerder kon ik dat piekeren een halt toeroepen door me te richten op mijn examens. Ik hoefde toch nog niet te beslissen, fijn uitstel van executie. Nu ik geslaagd ben, liggen de kaarten anders en zie ik op tegen nog veel meer slapeloze nachten.

Wat nu als ik serieus uit ga zoeken of een tijdje in het buitenland werken een reële optie is? Wat zullen mijn ouders daar trouwens van vinden, zouden ze me laten gaan? Ik ben dan wel achttien, maar toch. En hoe zullen mijn vrienden hierop reageren? Zullen ze het begrijpen? Dat Isa op wereldreis gaat, snapt iedereen, maar dat ik een avontuur in het buitenland wil aangaan, is een heel ander verhaal. Ik begrijp het zelf trouwens ook niet helemaal, maar ja, ik begrijp anderen ook zo vaak niet en dat geeft toch niet? Belangrijker is dat we elkaars keuzes respecteren en niet meteen afbranden, toch?

Terwijl ik zo aan het schrijven ben, voel ik dat het al oplucht. Al krijg ik niet meteen antwoorden. Na elke gedachte en elke twijfel die ik aan het papier toevertrouw, ontstaat er meer ruimte in mijn hoofd. Op een gegeven moment schrijf ik zelfs zonder er nog echt bij na te denken; de woorden komen vanzelf.

Ik schrik op van een hand op mijn schouder, geïrriteerd kijk ik op, ik zit net zo lekker te schrijven. Knalrode lippen lachen me toe, ik spring overeind en vlieg mijn tante om haar nek. ‘Hoe gaat het lieffie?’ vraagt ze.

Verbeeld ik het me of klinkt ze bezorgd?

‘Wat wil je drinken?’ reageer ik in plaats van haar vraag te beantwoorden. ‘Doe maar een cola light,’ zegt ze terwijl ze naast me neerploft op de bank. Ik ontwijk haar bezorgde blik en zwaai naar de ober waarmee ik net heb gekletst. Hij komt meteen onze kant op. ‘Avontuurlijke keuze,’ grinnikt hij als ik twee cola light bestel. ‘Waar ging dát over?’ vraagt mijn tante en kijkt me onderzoekend aan. ‘Dat ga ik je nu vertellen!’

Terwijl we op ons drankje wachten, zeg ik zachtjes: ‘Ik ga een tijdje naar het buitenland.’ ‘Wat leuk! Waar ga je naartoe op vakantie? Met wie?’ reageert ze een tikkeltje verbaasd. Ik heb haar natuurlijk net door de telefoon verteld dat het niet zo lekker gaat en dan kom ik nu ineens hiermee. ‘Nou, het zit iets anders, het idee is dat ik alleen naar Spanje ga om een paar maanden te werken. Ik wil mezelf beter leren kennen en hopelijk ontdek ik daar ook wat ik wil met mijn leven.’ Ze reageert zoals ik van haar gewend ben, rustig en begripvol, en vraagt of ik al weet waar ik wil gaan werken en hoe mijn ouders hebben gereageerd. ‘Ik heb geen idee, je hebt de primeur! Ik heb het echt net hier op het terras bedacht! Die leuke ober gaf me net de naam van een bareigenaar in Spanje,’ vertel ik enthousiast. ‘Ha, dat is vast geen toeval! Ga ervoor, stoere nicht van me, je leeft maar één keer!’ Ze adviseert me wel nog even te wachten het te vertellen aan mijn ouders, tot ik er voor mijn gevoel helemaal zeker van ben. Ze is bang dat ik me er anders misschien vanaf laat praten, al verwacht ze niet dat ze heel moeilijk zullen doen.

Wat kent ze me toch goed en hoe is het toch mogelijk dat zij een zus van mijn moeder is. Ze zijn zo verschillend! Ik verbaas me er elke keer weer over en ook al hou ik zielsveel van mijn moeder, sommige dingen bespreek ik toch liever met mijn tante.

We praten een tijdje over mijn plan en ze denkt enthousiast met me mee. Ze heeft een groot internationaal netwerk dus wie weet kan ze me met iemand in contact brengen, mocht het niks worden met die Spaanse bar. Ze vindt het gelukkig wel een goed idee om contact op te nemen met die bareigenaar. Spanje is fantastisch en een paar maanden werken in de horeca in een warm land zorgt volgens haar voor een leuke en leerzame tijd. Zij kan het weten, ze heeft namelijk toen ze een jaar of vierentwintig was een half jaar in de horeca gewerkt op een Grieks eiland; een ervaring waar ze met veel plezier op terugkijkt en waar ze me vaak in geuren en kleuren over vertelt.

Ik zie het helemaal voor me en voor we er erg in hebben zijn we bijna twee uur verder. We vragen snel de rekening voordat we weer iets moeten bestellen. Bij mijn fiets aangekomen, nemen we afscheid met een dikke knuffel en dan gaan we ieder onze eigen weg. Zij met de auto, ik op de fiets, verschil moet er zijn. Het zal nog wel even duren voordat ik een rijbewijs heb, laat staan een eigen auto kan betalen. Zeker nu ik besloten heb een tijdje naar het buitenland te gaan, maar dat heb ik er wel voor over. Daarbij, als echte Hollandse heb ik helemaal geen hekel aan fietsen! Zou ik dat eigenlijk gaan missen als ik in het buitenland ben? We gaan het zien.

- 3 -

Thuis zie ik de auto’s van mijn ouders niet staan en ook de scooter van mijn broer staat niet in de schuur. Ik heb het huis dus voor mezelf, wat een mazzel! Ik wil echt even alleen zijn na het gesprek met mijn tante, het duizelt me namelijk een beetje. Ik moet het even laten bezinken. Wat een gekke dag is het vandaag, het ene moment word ik wakker met een flinke kater en het volgende moment heb ik min of meer besloten een tijdje naar het buitenland te gaan. Ik maak een grote mok thee voor mezelf en neem die mee naar mijn kamer. Oortjes in en lekker een serie kijken is waar ik nu behoefte aan heb, even lekker in mijn eigen bubbel. Dag wereld, tot straks!

Als er op de deur wordt geklopt, kijk ik versuft om me heen, blijkbaar ben ik in slaap gevallen. Mijn moeder steekt haar hoofd om de hoek en vraagt of ik zo aan de tafel kom.

Aan tafel? Is het dan al zo laat? Ik heb blijkbaar diep geslapen, want ik heb mijn moeder niet eens thuis horen komen. Ze blijkt al eerder bij me gecheckt te hebben maar is zo lief geweest me te laten slapen. ‘Was het gezellig gisteren?’ vraagt ze terwijl ze naast me op bed komt zitten en een lok haar uit mijn gezicht strijkt. Ik knik en overweeg even om haar over vandaag te vertellen, maar besluit uiteindelijk het toch niet te doen.

Ik wil nog even wachten; ik wil me eerst zekerder over deze keuze voelen. Mijn tante heeft gelijk, ik laat me anders alleen maar weer ompraten. Is het niet door mijn ouders, dan wel door mijn vrienden. Wachten met vertellen is geen liegen toch? Ik heb een goede relatie met mijn ouders maar deel niet altijd alles met ze, daar heb ik gewoon niet altijd behoefte aan. Ik heb wel eens iemand horen zeggen dat vrienden je zelfgekozen familie zijn, maar wat maakt dat je echte familie dan? Er zijn zelfs mensen die beweren dat je al ver voor je geboorte, je ouders uitkiest. Ik vraag me af hoe dat werkt in de praktijk? Dolen er zieltjes rond op zoek naar een moeder die hen in fysieke vorm geboren kan laten worden? Dat klinkt me toch echt te zweverig.

‘Gaat het goed met je?’ vraagt mijn moeder en ze kijkt me indringend aan, ‘waar zit jij met je gedachten?’ ‘Sorry mam, het is gisteravond nogal laat geworden. Wat eten we?’ vraag ik deels ter afleiding en deels omdat ik echt trek begin te krijgen. ‘Jouw favoriet, curry met kip en groenten, ik hoop dat hij niet te pittig is geworden.’ ‘Lekker mam,’ zeg ik gemeend en ga rechtop zitten om haar een knuffel te geven. ‘Pittig is precies wat ik nodig heb!’ Als we beneden komen, blijkt dat de rest van het gezin inmiddels ook thuis is. We eten zowaar weer een keer met zijn allen aan tafel, iets dat de laatste tijd niet zo heel vaak meer voorkomt. Er is altijd wel wat: sport, bijbaantje, een vergadering of een etentje. Tijdens het eten vertelt mijn broer honderduit over een of andere nieuwe game die hij heeft gekocht. Hij straalt helemaal en op dit soort momenten snap ik dat mijn vriendinnen hem een knappe jongen vinden. Hij is lang, heeft mooie blauwe ogen en een goede bek met tanden, dat doet toch een hoop. Ik maak in gedachten een foto van hem en neem me voor dit beeld tevoorschijn te toveren als hij weer eens chagrijnig is of me loopt te zieken. Ach, ondanks dat we regelmatig botsen en weinig gemeenschappelijke interesses hebben, hou ik zielsveel van hem. Hij is goudeerlijk en dat kan ik van een hoop jongens niet zeggen. Daarnaast weet ik zeker dat ik altijd bij hem terecht kan als ik echt in de problemen kom en daarom neem ik de pesterijen en discussies graag voor lief. Mijn vader heeft helaas minder leuk nieuws, er is een grote reorganisatie gestart op zijn werk en dat zorgt ervoor dat er regelmatig zal moeten worden overgewerkt. Terwijl hij het vertelt, zie ik dat hij er moe uitziet, dat is me eerder nog niet zo opgevallen. Niet gek gezien het feit dat ik de laatste tijd ook wel erg met mezelf bezig ben geweest met alle examens. Toch mag dat geen excuus zijn, we wonen tenslotte met zijn allen in een huis en hij is wel mijn vader. Ik neem me voor de komende tijd wat meer uit mezelf te helpen in huis, zodat niet alles op mijn ouders neer komt en mijn vader zich op zijn werk kan richten. Zolang ik nog in Nederland ben. Misschien toch niet te lang wachten met hen bij mijn avontuurlijke plannen betrekken, wel zo handig en eerlijk. Maar niet vandaag! Ik bied aan de vaatwasser in te ruimen en koffie te zetten en krijg een dankbare blik van mijn moeder. In de keuken maak ik als een volleerde barista een paar prachtige koffietjes en in de voorraadkast vind ik nog een halve doos bonbons. Nadat ik mijn ouders en broer er een aantal heb gebracht, excuseer ik me en neem mijn koffie met de rest van de bonbons mee naar mijn kamer. Daar open ik het Instagram-account van de bar en scroll door hun feed, de ene na de andere groep lachende toeristen spat van het scherm af en ook het personeel lijkt het prima naar haar zin te hebben. Ik krijg spontaan zin erheen te gaan en mee te feesten.

Zal ik een berichtje sturen? Misschien hebben ze inmiddels genoeg personeel voor de zomer en gaat het hele feest sowieso niet door, maar dat kan ik dan maar beter weten. Ik twijfel. Als ik het berichtje stuur, wordt het voor mijn gevoel ook meteen wel heel serieus en ik weet nog niet zo goed of ik daar wel klaar voor ben.

Ik moet opeens denken aan een klasgenootje dat regelmatig online tarotkaarten trekt en haar beslissingen neemt met behulp van die kaarten. Zal ik dat eens proberen? Ik googel ‘online ja of nee kiezen’. Ik kies de eerste de beste site en lees de instructies:

‘Ja of nee kaartlegging. Heb je meteen openhartig advies nodig? We hebben 25 tarotkaarten geselecteerd om je te helpen! Denk aan je vraag, kies een kaart en krijg een antwoord.’

Ach, laat ik eens gek doen, wat heb ik te verliezen? Ik formuleer de vraag en zeg hem zachtjes hardop: ‘Zal ik de bar een berichtje sturen?’ Vervolgens laat ik mijn muis langs de kaarten gaan en kies op gevoel een kaart. De volgende tekst verschijnt op mijn scherm:

‘De Aas van Staven is een inventieve, creatieve kaart die een soort gepassioneerd verbond, een positief nieuw begin of de geboorte van iets krachtigs en inspirerends in je leven voorstelt. Het kan een nieuw project zijn of iets creatiefs dat je gaat doen.’

Boven de tekst staat in grote letters ‘JA’, dus dat is duidelijk. Alhoewel ik niet veel kan met de manier waarop het verwoord is, besluit ik het toch serieus te nemen.

Wat zal ik in het berichtje zetten en moet het een lange of juist een korte, krachtige tekst zijn? Argh, weet ik ooit eens een keer iets meteen, eeuwige twijfelkont die ik ben.

Ik begin te typen:

Dit is een berichtje voor Bart, beste Bart, ik heb vandaag een leuk gesprek gehad met Tom Meijer. Hij adviseerde me eens contact met jou op te nemen omdat jij deze zomer misschien nog personeel nodig hebt? Ik hoor graag van je, alvast bedankt! Hartelijke groet Rowan.

Mijn vinger blijft boven de versturen-button hangen. Zal ik? Ik haal een keer diep adem en druk op versturen. Meteen zet ik mijn telefoon op ‘niet storen’ want stel je voor dat hij meteen reageert. Een paniekgevoel maakt zich van me meester.

Wat heb ik gedaan? Straks is het een ontzettende engerd. Niet zo handig om hem niet eerst even te googelen om een klein beetje een idee te krijgen met wie ik te maken heb. Nu ga ik af op het advies van een jongen die ik vandaag voor het eerst heb ontmoet. Ik haal diep adem. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat hij me een berichtje terugstuurt, meer niet. Nou dat overleef ik wel toch?

Ik ga op bed liggen en zoek de serie waar ik al dagen helemaal verslingerd aan ben op Netflix, dat zal me helpen mijn gedachten te verzetten en straks goed te kunnen slapen. Het is zo’n zoetsappige niks-aan-de-handserie waar alles zo heerlijk voorspelbaar is dat ik mijn hersens er niet eens bij hoef te gebruiken. Heerlijk op zijn tijd! Bij deze serie hoort frisdrank en foute popcorn, dus ik ren naar beneden om die te halen. Mijn ouders zitten helemaal in hun serie en kijken niet op of om. ‘Jullie ook wat drinken?’ vraag ik als ik richting de keuken loop. ‘Nou, lekker! Doe maar een wit wijntje en voor je vader een biertje,’ antwoordt mijn moeder. Terwijl ik naar het tikken van de maïskorrels luister, die in de magnetron tot popcorn worden omgetoverd, wat ik als kind al een magisch proces vond, schenk ik de drankjes in en breng ze dan naar de woonkamer. Mijn moeder ligt tegen mijn vader aangekruld en ik zie hoe gelukkig ze samen zijn. Ik hoop echt dat dat mij later ook gaat lukken na zoveel jaar. Het lijkt mij nog best een klus. Volgens mijn moeder is een relatie inderdaad hard werken en moet je, zeker als je kinderen hebt, bewust tijd in elkaar blijven investeren. Mijn ouders ondernemen samen nog van alles, maar daarnaast doen ze ook regelmatig dingen apart. Mijn moeder gaat af en toe een weekendje weg met haar beste vriendin, dat kan een citytrip zijn of een yogaretreat. Mijn vader gaat regelmatig met vrienden uit eten en elk jaar een lang weekend in zijn eentje op de motor weg. Ze kijken allebei kort op als ik hun drankjes voor ze neerzet. ‘Dank je lieverd,’ zegt mijn moeder. Ik geef ze allebei een kus en loop weer richting de keuken. Er komen geen plopgeluiden meer uit de magnetron; de goocheltruc is klaar. Met een grote schaal popcorn in mijn ene hand en een glas cola in mijn andere, loop ik de trap weer op richting mijn kamer. Daar plof ik op bed en installeer me in mijn zelfgecreëerde thuisbioscoop. Na twee afleveringen voel ik mijn oogleden zwaar worden, dus voordat ik echt in slaap val, poets ik snel mijn tanden en haal mijn make-up van mijn gezicht. Ik moet het wel heel bont hebben gemaakt, wil ik dat ritueel overslaan. Morgen moet ik werken dus ik zet een alarmpje en zet daarna meteen mijn mobiel op de vliegtuigstand. Ik heb geen zin in een scherm dat telkens oplicht van berichtjes van een of andere bevriende nachtbraker. Mijn hoofd heeft het kussen nog niet geraakt of ik val in slaap.

- 4 -